“Bu, suçtan çok kişiyle ilgili gibi görünüyor.”
-You are. Bill Cassidy (R-La.)
Senatör doğru soruyu soruyor. Salı günü New York’ta mahkemede 34 suçlamayı kabul etmeyen Donald Trump’ı çevreleyen hukuk draması gelişmeye devam ederken, bu tarihi gösterinin ahlaki soruyu gölgede bırakmaması önemlidir. Ulus, intikamdan çok adalet arayışı içinde olduğu sürece eski bir cumhurbaşkanının iddianamesinden kurtulabilir.
Öyleyse intikam hakkında konuşalım. Bir hükümet soruşturmasının “suçtan çok kişi hakkında” olduğu zaman nasıl göründüğü hakkında konuşalım. Kendi Temsilciler Meclisi Sözcümüz Kevin McCarthy, yararlı bir şekilde karşıtlığı ortaya koyuyor.
New York’taki savcı hakkında şunları söylemek zorunda kaldı: “Alvin Bragg, cumhurbaşkanlığı seçimimize müdahale etme girişimiyle ülkemize onarılamaz bir şekilde zarar verdi.”
Ah? Manhattan Mah. Av. Bragg Salı günü vakayı anlattı, kulağa ofis için her zamanki gibi geliyordu: “Bugünkü bu dava, özünde, birçok beyaz yakalı vakamız gibi iddiaların olduğu bir dava. Birinin çıkarlarını korumak ve hepimizin sorumlu tutulduğu kanunlardan kaçmak için tekrar tekrar yalan söylediği iddiaları.” Büyük jüri kanıtları değerlendirdi ve Trump’ın 2016 başkanlık kampanyası sırasında porno oyuncusu Stormy Daniels’a ödenen sus parasıyla bağlantılı olarak iş kayıtlarını tahrif etmekten 34 ağır suçla suçlanması gerektiği sonucuna vardı.
İddiaya göre, Trump ve şirketi, susma parasını Daniels’a ödeme yapan avukata geri ödeme olarak değil, yasal hizmetler için bir ödeme olarak yanlış bir şekilde bildirdi. Spesifik olarak, 11 sayım avukattan gelen faturalarla, 11’i Trump’tan gelen çeklerle ve 12’si defter girişleriyle ilgili.
Bu suçlamaları getiren insanlar, kesinlikle kişiden çok suça odaklanmış görünüyor.
Ancak Cassidy ve McCarthy’nin tarif ettiği çok gerçek sorunun bir örneğini bulmak için uzağa bakmanıza gerek yok – bir hükümet soruşturmasının gerçekten “suçtan çok kişiyle ilgili” olduğu ve aslında “bir müdahale girişimi” olduğu durumlar. Cumhurbaşkanlığı seçimlerimizde.”
Bunu, 2015’te Cumhuriyetçiler Meclisi’nin bunu nasıl becerdiği konusunda öve öve bitiren McCarthy’den alın: “Herkes Hillary Clinton’ın yenilmez olduğunu düşündü, değil mi? Ama bir Bingazi özel komitesi oluşturduk, seçilmiş bir komite. Bugünkü sayıları neler? Rakamları düşüyor. Neden? Çünkü o güvenilmez. Ama biz savaşmasaydık, olanlardan kimsenin haberi olmayacaktı.”
Cumhuriyetçi liderliğindeki Bingazi Seçme Komitesi, Clinton’ı araştırmak için iki yıl ve yaklaşık 8 milyon dolar harcadı. Amacı incelikli değildi. Terör saldırısı zaten birçok kez soruşturulmuştu. FBI dava açmamaya yıllar önce karar vermişti. Ancak Trump’ın resmi olmayan kampanya sloganı “onu hapsedin” idi.
İki yıllık soruşturma yanlış bir şey bulamadı. Bu nedenle Meclis liderleri, Clinton’ın başkanlık kampanyasına maksimum zarar vermeyi amaçladıkları için bunun anlamsız olduğunu açıklamayı ertelediler.
Merhum Temsilci Elijah Cummings (D-Md.) daha sonra, “Cumhuriyetçiler bu partizan raporuna beş ay önce oy verdiler, ancak raporu sunmayı ve komiteyi tamamlamayı seçim sonrasına ertelediler,” dedi.
Ah. İşte bu, korkmamız gereken türden bir “silahlandırma”dır. Suçları kovuşturan bir bölge savcısı değil.
Filozof-kurucu Thomas Paine, bir zamanlar toplum ve hükümet arasındaki önemli bir farkı dile getirdi. Şöyle yazdı: “Çünkü acı çektiğimizde veya bir hükümet tarafından, hükümeti olmayan bir ülkede bekleyebileceğimiz aynı sefaletlere maruz kaldığımızda, acı çekmemizi sağlayan araçları biz sağladığımızı düşünerek felaketimiz artar.” Siyasi bir rakibi hedef almak için bir soruşturmayı kullanan bir hükümet şubesi hakkında ne söyleyeceğini ancak hayal edebiliyorum.
Cumhuriyetçiler Meclisi’nin Bingazi soruşturması, Watergate ve 11 Eylül saldırılarından daha uzun sürdü. ABD Kongre Binası’na yapılan 6 Ocak saldırısından daha uzun sürdü. Cumhuriyetçiler, Bingazi komitesini Haziran 2016’da bitirebilirdi. Clinton hakkında devam eden bir soruşturma hayaletini kara bir bulut gibi kullanarak Ocak 2017’ye kadar beklediler. Bu, gücün korkunç bir şekilde kötüye kullanılmasıydı. Genç ülkemiz yeni bir bölgeye girerken, bir Amerikalı bunu hatırlasa iyi eder: hesap verebilirlik.
Başka hiçbir cumhurbaşkanının suçlanmamış olması, diğer tüm başkanların suçsuz olduğu gerçeğiyle karıştırılmamalıdır. Amerikan istisnacılığı mükemmelliği gerektirmez, sadece ülkemizin ona en yakın olduğu inancını gerektirir. Bazen bu, Gerald Ford’un rekorumuzu kusursuz tutmak için Richard Nixon’u affetmesi gibi birkaç ayrıntıyı gözden kaçırmak anlamına gelir. Ama şimdi genç ülkemiz bu yol ayrımında olduğuna göre, Senatör Cassidy’nin sözleriyle karar vermeliyiz: Bu suçla mı yoksa kişiyle mi ilgili?
Başkan Trump’ı ne kadar sevmesem de, New York’ta ona karşı açılan davanın suçlar ve adalet arayışıyla ilgili olduğunu düşünüyorum. Aynı şeyi, ona yaklaşan diğer soruşturmalar için de umuyorum.
Siyasi düşmanlara zulmetmek için hükümeti silahlandırmak, Trump’ın yapacağı bir şeydi. Yapmak istediği ve yapmaya çalıştığı bir şey. Kongredeki müttefiklerinin de uyguladığı bir şey. Yani neye benzediğini biliyoruz.
Ve New York’taki davayı izlerken bunun o olmadığını biliyoruz.