Çakıl taşı gibi, suyun üzerine atlayan bir bomba fikri, 1942-1943'te İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz mühendis ve uçak tasarımcısı Sir Barnes Wallis ile ortaya çıktı. Almanya'nın askeri gücünü ezmek için Müttefikler, esas olarak ordu için çalışan ağır endüstrisini yok etmek zorunda kaldı. Ana cephanelik Nazi atölyesi Ruhr Sanayi Bölgesi'ydi. Askeri tesislere çeşitli rezervuarlardan su ve elektrik sağlandı. Ve eğer barajları yok edilirse, bitkiler ayağa kalkacak, örneğin, tonlarca çelik üretmek için yedi ton su harcamak gerekiyor. Buna ek olarak, barajların patlak vermesinden kaynaklanan taşkınlar, mansabın altındaki yerleşim yerlerine taşacak, yolları ve köprüleri yıkayacak, iletişim hatlarına zarar verecek ve tarıma önemli zarar verecektir.
Barajlar betonla güçlendirilmiş toprak höyüklerdi ve 10 metreden daha kalın. Böyle bir yapıyı yok etmek için, 30 ton patlayıcı harcamak gerekir. O zaman hiçbir bombardıman uçağı bu kadar ağır bir bombayı kaldıramadı. Bununla birlikte, hesaplamalar eğer yük barajın basınç tarafından belli bir derinlikte yerleştirilirse, değerinin 5 tona düşürülebileceğini göstermiştir (sudaki bir şok dalgası patlamanın etkisini birkaç kez artıracaktır). Ancak ücret doğru yere nasıl gönderilir? Normal bombalar, bombalamanın düşük doğruluğu nedeniyle uygun değildi ve barajlar, torpidolardan anti-torpido ağları tarafından iyi bir şekilde korunuyor.
Wallis burada geldi: bombayı, suyun yüzeyinde barajın istenen noktasına ulaşması için kendi gücüyle, yani bir sekme pahasına zorlamak gerekliydi. Belki de bu fikir "pankek" in başlatılması sırasında ortaya çıktı - torunlarıyla sık sık kendini eğlendirdiğini söylüyorlar. "Krep" fenomenini bilimsel bir bakış açısıyla incelemiş olsa da, bilmiyoruz - eserleri hala İngiliz askeri departmanı tarafından gizli tutulur. Wallis projesi şunlardan oluşuyordu: uçakta düzlemin altına silindirik bir bomba asmak, silindiri ekseni etrafında belli bir hıza gevşetmek ve ardından bombayı hedeften belirli bir mesafede düşük bir rakımdan düşürmek, böylece bomba bağımsız bir şekilde "sıçramak". Barajı vuran bomba, duvarını su altında, hidrostatik sigortanın çalışacağı istenen derinliğe kadar yuvarlamak zorunda kaldı. Bombanın dönmesi, jiroskopik etki nedeniyle boşalmadan sonra stabilite sağlamıştır. Dönüş yönü, ilk olarak, bombanın sudaki sürtünmesini azaltmak için, ikincisi de, barajın korkulukuna düşen bir bomba olması durumunda, basınç tarafına geri döneceği şekilde seçildi.
İlk başta, Wallis projesi İngiliz liderliği arasında bir coşku uyandırmadı, ancak bir dizi deneyden sonra, ona karşı olan tutum çarpıcı biçimde değişti ve 1943'in ilkbaharında, rotasyonel bomba 617'in filosu ile hizmete girdi. 124 santimetre çapında, yaklaşık bir buçuk metre uzunluğunda ve toplam 4200 kilogram ağırlığındaki (3 ton ağırlığındaki patlayıcılar) bir silindirdi. Silindir dakikada yaklaşık 500 devir döndürdü. İki bombanın isabet etmesi barajı kırmaya yetecek kadar olmalıydı.
Ön hesaplamalar, bombanın, 345 metre yüksekliğinde 18,5 metre yüksekliğinde bir 390 km / s hızında düşürülmesi gerektiğini göstermiştir. Böyle sert koşullara uymak neredeyse imkansız görünüyordu. Geleneksel araçlar - barometrik veya radyo altimetreleri ve ayrıca bomba manzaraları - uygun değildi: uçuş yüksekliği çok düşüktü. Ancak, çözüm hala basit ve esprili bir şekilde bulundu. Uçağın yüksekliğini kontrol etmek için iki projektör monte edildi. Uçağın burnuna monte edilen ilk ışıldak, dikey olarak bir açıyla, ikincisi, kuyruğunda dikey olarak aşağıya doğru parlıyordu. Projektör ışınlarının 18,5 metrelik bir mesafede kesiştiği görüldü. Pilot uçağa yönlendirmek zorunda kaldı, böylece suyun yüzeyindeki spot ışıklarından noktalar birleşti. Barajın mesafesi en basit telemetre kullanılarak belirlendi ve tam ortasında bulunan baraj tepesinde bulunan iki kule referans noktası olarak kullanıldı (aralarındaki mesafe hava fotoğraflarıyla ölçüldü). Telemetre, bir gözün yerleştirildiği tepelerden birinde kontrplak bir üçgendi ve diğer ikisinde taretin gözünden bakarken ve çiviler tam olarak bombanın düşmesi gereken yere çakışacak şekilde dövülmüş şekilde çiviler vardı.
Saldırı, gece 16 Mayıs 1943'te gerçekleştirildi. Bombalamanın sonucu olarak, iki büyük baraj kırıldı, ikisi daha ciddi şekilde hasar gördü. Rezervuarların ve yıkıcı taşkınların yıkılmasının bir sonucu olarak, Ruhr'daki sanayi üretimi birkaç ay boyunca üçte bir oranında azaldı, normalleştirilmiş su tüketimi getirildi. Alman ekonomisi, Wehrmacht düşmanlıklarının sonuçlarını etkileyen ciddi zarar gördü. İngiliz’lerin bombalama sırasındaki kayıpları muazzamdı: 19, 9 uçaklarından geri dönmedi ve 133 pilotları, 56 ekibinden öldü. Ancak genel olarak, operasyon başarılı kabul edildi.
Belirli bir sorunu çözmek için bir atlama bombası oluşturuldu - barajların imhası, sadece başka bir şey için uygun değildi. Bu yüzden literatürde çoğunlukla Baraj Buster (baraj avcısı) denir. Buna ek olarak, Wallis aslında yeniden kullanımı çok sorunlu olan “tek kullanımlık” bir silah yarattı: tehdidi bilerek, düşman basit önlemlerle etkinliğini sıfıra düşürebilir (örneğin, baraj balonları koyabilir veya uçaksavar makineli tüfekler ekleyebilir). Bununla birlikte, barajların bombalarla imha edilmesi tarih İkinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz ordusunun yürüttüğü en özgün ve esprili operasyonlardan biri olarak.