Vladikavkaz'a saldırı
Rusya'nın güneyindeki acil durum komiseri Ordzhonikidze, 11 Ordusu'nun (1 ve 2 tüfek bölümleri ve toplamda 20-25 bin süngü ve kılıç bulunan diğer birimlerin) kalıntılarının Vladikavkaz'a gideceğini belirtti. Vladikavkaz - Grozni alanında, Sovyet iktidarını destekleyen dağcılara dayanarak, güçlü bir savunma örgütlenmesi ve Astrakhan'dan takviye gelişine ve Tsaritsyn'in altından bir saldırı yürüten Kızıl Ordu'nun ortaya çıkmasına devam etmek mümkün oldu. Bu güçler Vladikavkaz bölgesini korumaya izin verebilir ve Denikin ordusunun (Lyakhov’un ordusu ordusu ve Pokrovsky atlı ordusunun bir parçası) Kuzey Kafkasya’daki beyazları tutan önemli kuvvetlerini yönlendirebilirdi. Ancak, 11 Ordusunun geri kalan kuvvetlerinin büyük bir kısmı Kızıyar'a ve ötesine kaçtı. Ordzhonikidze, Gikalo, Agniyev ve Dyakov komutasındaki bir grup Vladikavkaz bölgesinde kaldı.
Kuzey Kafkasya Savunma Konseyi, Terek bölgesinin silahlı kuvvetlerinin Gikalo komutanını atadı. Emriyle, dağınık dekolmanlardan üç Sovyet birliği sütunu yaratıldı. Kızıllar, düşmanın Vladikavkaz'a yaklaşımlarına yönelik saldırısını durdurmaya ve beyazları Cool'a atmaya çalıştı. Ancak Darg-Koch, Arkhonskaya, Khristianovsky hattında yenildiler ve Vladikavkaz'a taşındılar.
Aynı zamanda, Kizlyar'daki Pokrovsky kolordu ve Grozni'deki Shatilova bölümünün hareketleri ile eş zamanlı olarak, Lyakhov kolordu - Şkuro süvari ve Kuban geyman'ın dalgıçları Vladikavkaz'a taşındı. Beyaz Komutanlık Vladikavkaz'daki Kızılları bitirmeyi ve Osetya ile İnguşetya'yı pasifleştirmeyi planlıyordu. Osetya'da, sözde güçlü bir Bolşevik yanlısı hareket vardı. Kerministler (Kermen örgütünün üyeleri) ve İnguş, Terek Kazakları ile olan düşmanlığı yüzünden neredeyse tamamen Sovyet iktidarı lehine idi. Shkuro, Kızıllar karşısında kazanılan zaferin ardından İnguş heyetinin Vladikavkaz kentinde bir araya gelmeyi kabul etti. Kerministler, müstahkem merkezlerinden olan Hıristiyan köyünü dağlara götürmeyi, aksi halde baskılarla tehdit etmeyi teklif ettiler. Bunlar reddetti. Ocak ayının sonunda, 1919, inatçı bir savaşta beyazlar, köyün iki günlük topçu bombardımanından sonra Hristiyan aldı.
Düşmanın Darg-Koch, Arkhonskoye hattındaki direncinin üstesinden gelen Beyaz Muhafızlar, Şubat ayındaki 1 için Vladikavkaz'a yaklaştı. Vladikavkaz'a yaklaşan Shkuro bölümü, ağır topçu ateşi açtı ve demiryolunda Kurskaya Slobodka'ya (şehir bölgesi) koşarak şehre koşarak şehre koşmaya çalıştı. Aynı zamanda, güneydeki Molokansky banliyösüne saldırdı ve kentin garnizonunu arkadan kesmeye çalıştı. Molokanlar Hristiyanlığın yönlerinden birinin taraftarıdır. XIX yüzyılın sonunda, Rusya'daki Molokalı sayısı 500 bin kişiyi aştı. Çoğu Kafkasya'da yaşıyordu. Molokalılar kolektif bir ekonomi yürüttüler, yani Bolşeviklerin fikirleri kısmen onlara yakındı. Ayrıca, önceki Molokalılar zararlı bir sapkınlık olarak kabul edildi ve kraliyet yetkilileri tarafından baskıya maruz kaldılar. Bu nedenle, Molokalılar Bolşeviklerin tarafını tuttu.
Şehir, Vladikavkaz Piyade Alayı, Kızıl Alay, 1 ve 2 Komünist dekolmanı, Grozny alayı taburu, 3 ve 12 Komünist dekolmanı, Grozny alayı taburu, Çin işçileri tarafından yapılan savunma savunması, Çinliler ve Cheka ve 4’in etrafındaki İnguş’un bir parçası olarak garnitürler düzenledi. ). Kırmızı garnizonda 1 silahlar, bir takım zırhlı araçlar (XNUMX araçlar) ve bir XNUMX zırhlı tren vardı. Peter Agniev (Agniashvili) şehrinin savunmasını emretti.
General Geiman'ın bölünmesi kuzeyden Vladikavkaz'a saldırdı ve Şubat ayında 2 - 3, Dolakovo-Kantyshevo hattına ulaştı (şehirden 25 km uzaklıkta). Belykh, Kazan'ın emrindeki 180 sayısındaki Vladikavkaz kırmızı öğrenci okulunu durdurmaya çalıştı. İnguş dekolmanı ve çalışan şirket tarafından desteklendi. Beş gün boyunca, öğrenciler kendilerine tahsis edilen alanı korudular ve savaşçıların çoğu öldü veya yaralandı. Ancak bundan sonra, dekolte kalıntıları şehre taşındı.
1 - Şubat 2 Shkuro birlikleri Kursk, Molokanskaya ve Vladimirskaya yerleşimlerini bombaladı. Beyaz düşmana teslim olma teklifinde bulundu, ultimatum reddedildi. Şubat 3 Shkuro'nun birlikleri, askeri birliklerin işgal ettiği Vladikavkaz nehrinin kıyısına girdi. Vladikavkaz'a yapılan saldırılarla eş zamanlı olarak Geiman'ın kesimleri, Vladikavkaz'dan Bazorkino'ya giden yolu kesti ve Ordzhonikidze'nin ve Terek bölgesi Gikalo'nun silahlı kuvvetlerinin komutanının merkezinin bulunduğu yerdi. İnguş ve Kabardian Kırmızı birlikleri beyazlara saldırdı, düşmanı sıktı, ancak şehirle teması geri getiremedi.
Kızıl kavga etti, tezgahın üzerine gitti. Böylece, 5 Şubat, saldırıya devam etmek isteyen düşmana Kursk Slobodka - Bazorkinskaya yoluna saldırdı ve onu başlangıç pozisyonlarına fırlattı. 6 - Şubat 7 Reds, şehirdeki nüfusun toplanmasını sağladı. оружия ve mühimmat. Şubat 6, büyük kuvvetlere yoğunlaşan beyazlar, Kızılların savunmasını kırdı ve kuzeydeki Kurskaya Slobodka banliyösünü ele geçirdi. Genel rezervden gönderilen iki zırhlı aracın yardımı ile garnizon düşmanı ele geçirdi, Kursk Slobodka'yı elinden aldı ve nehrin üzerinden attı. Terek. Aynı gün, güney kesiminde şiddetli bir savaş oldu, Beyaz Muhafızlar Lysa Dağı'nı işgal etti ve böylece Gürcistan Askeri Karayolu boyunca geri çekilmeyi kesti. Daha sonra White, 1'inci Vladikavkaz Piyade Alayı'nın savunmasını yaptığı Molokan banliyösüne saldırdı. Beyaz Muhafızlar, Red Regiment'in filo sayacında iki zırhlı araçla püskürtüldü. Bu savaşta, cesurun ölümü, 1'in Vladikavkaz Piyade Alayı Peter Fomenko'nun komutanı öldü. Şubat 7 Kursk Slobodka bölgesinde şiddetli çatışmalar devam etti. Vladimir Slobodka arsasında, beyazlar gece saldırısıyla şehre girdi. Garnizon rezervi kontra atak atılımı durdurdu. Kızıllar birlikleri istasyondan bölgeye taşıdı, ustalıkla rezerv kullandı, bu da düşmana ciddi direnç göstermelerine yardımcı oldu. Beyaz hemen şehri alamadı.
Heiman birlikleri, yan ve arka tarafa saldıran İnguş müfrezeleri tarafından saldırıya uğradı. Yerel dağcıların hemen hepsi Bolşeviklerin yanında yer aldı. Beyaz Komutanlık, İnguşlara karşı inatla direnen İnguşların aşırı sert direncine dikkat çekti. Beyazların kendilerini arkadan korumak için İnguş köylerine birkaç gün direniş göstermesi gerekiyordu. Böylece, şiddetli bir savaştan sonra, Shkuro birlikleri Murtazovo'yu aldı. Sonra Shkuro İnguş'ı daha fazla direnişin anlamsızlığı konusunda ikna etti. Protestocu fikirli sakinleri Nazran'ı teslim olmaya savunan halkını ikna etmeyi başardı. Şubat 9 Nazran teslim oldu.
Şubat 8 Vladikavkaz için şiddetli savaşlar devam etti. Gönüllüler, Kursk ve Molokan banliyölerinde güçlü saldırılara devam etti, ancak hepsi Kızıl Ordu'yla savaştı. Ancak, durum kötüleşti. Vladikavkaz, sürekli topçu ateşi ile bombalandı. Kentin savunucuları cephanelik dışı kaldı. Beyaz, Bazorka yolunu ele geçirdi, Gürcistan Askeri Karayolu boyunca hareketini kesti, savunma pozisyonlarına girmeyi başardı ve öğrenci kolordu binası olan Molokanskaya Slobodka'nın bir parçası oldu. Kızıllar şiddetli karşı saldırılara devam etti, bir süre pozisyonlarını kaybetti, ama genel olarak durum zaten umutsuzdu. Bu durum, şehirde 10'in ordusunda binlerce tifüs hastasının bulunduğu 11'e ulaşılmasıyla daha da karmaşıktı. Onları çıkaracak hiçbir yer yoktu ve hiçbir şey yoktu.
Şubat 9 şiddetli çatışma devam etti. Durumun umutsuz olduğu belli oldu. Yardım olmayacak. İki zırhlı aracı öne çıkarmak. Mühimmat tükeniyor. İnguş, köylerini korumak için şehirden ayrıldı. Çekilme yöntemleri düşman tarafından ele geçirildi. Gikalo ve Orzhonikidze, Grozni yönünde Samashkinskaya'ya çekildi. Düşman Vladikavkaz çevresindeki abluka halkasını güçlendirdi. Bazı komutanlar şehri terk etmeyi teklif etti. 10 Şubat Shkuro'nun bölümü, Kursk banliyösünde güçlü bir darbe aldı ve ele geçirdi. Kızıllar zırhlı araçların bir kopma karşı bir karşı rezerv attı. Bütün gün şiddetli bir savaştı. Kızıl Ordu yine düşmanı ilk konumlarına attı.
Geceleri savunma olanaklarını tüketen kırmızı emir, Gürcistan Askeri Karayolu boyunca gitmeye karar verdi. Beyaz, takviye getiren, Şubat sabahı 11 yine belirsiz bir saldırıya uğradı ve üç saatlik bir savaşın ardından Kursk banliyösünü ele geçirdi. Kırmızılar tezgaha gitti ama bu sefer başarılı olamadı. Aynı zamanda, Denikinililer Shaldon'u ele geçirdi ve Vladimir ve Yukarı Osetya banliyölerine saldırdı. Akşam Kızıl Ordu askerleri, Molokansky banliyösünde geri çekilmeye başladı ve ardından Gürcistan Askeri Karayolu'ndan geçmeye başladı. Böylece Vladikavkaz için 10 günü savaş sona erdi.
Şehrin içine giren Beyaz Muhafızlar, Kızılderili askerlerinin yaralanıp tifüsten acı çeken acımasız bir katliamını gerçekleştirdi. Binlerce insan öldürüldü. Kızılların bir kısmı Gürcistan'a çekildi, Kazaklar Shkuro onları takip etti ve birçoğunu öldürdü. Kış geçerken, birçoğu öldü. Tifustan korkan Gürcistan hükümeti başlangıçta mültecileri kabul etmeyi reddetti. Sonuç olarak, izin verdiler ve interned.
Vladikavkaz ve Grozni arasındaki Sünniçenskaya Vadisi'ndeki Kafkasya Bölgesine karşı basılan Kızıllar, Ordzhonikidze'nin komutasındaki Gikalo, Dyakova komutası altında, Sunzha Nehri vadisiyle denize girmeye çalıştı. Kızıllar Grozni'den Hazar Denizi'ne geçeceklerdi. Grozni'den konuşan General Shatilau onlarla savaşa girdi. Beyaz, Samashkinskaya köyü yakınlarında bulunan kırmızıların gelişmiş kısımlarını altüst etti. Sonra Mikhailovskaya'da acı bir savaş başladı. Kızıllar, güçlü bir topçu ve ilerleyen bazı Beyaz Zırhlılara ciddi hasar veren zırhlı trenlere sahipti. Bolşevikler kendilerini defalarca saldırıya maruz bıraktılar, ancak beyazlar süvari saldırılarıyla onları attı. Sonuç olarak, Beyaz Muhafızlar bir sapmayı başarabildi ve ön ve yan taraftan eşzamanlı bir saldırı düşmanı mağlup etti. Binlerce Kızıl Ordu askeri esir alındı, beyazlar da birçok silah ve 7 zırhlı treni ele geçirdi. Kırmızı grubun kalıntıları Çeçenya'ya kaçtı.
1 Kafkas Kazak Bölümünün komutanı A. G. Shkuro
sonuçlar
Böylece Vladikavkaz kırmızı grubu yok edildi ve dağıldı. Şubat ayında Denikin Ordusu olan 1919, kampanyayı Kuzey Kafkasya'da tamamladı. Beyaz Ordu, Rusya'nın merkezindeki kampanya için nispeten güçlü bir arka ve stratejik taban sağlamıştır. Vladikavkaz'ın fırtınasından sonra, Shkuro genel komutasındaki iki Kuban bölümü hemen Beyaz Kazaklar'ın durumunun kritik olduğu Don'a transfer edildi. Denikin, Ocak ayında 1919’in Tsaritsyn’de başka bir yenilgiye uğradığı ve dağılmaya başladığı Donbass’a destek vermek için acilen asker göndermesi gerekti.
Partizan mücadelesine geçen kırmızı müfrezeler, sadece Çeçenya ve Dağıstan dağlarında kaldı. Anarşi dağlık bölgelerde de devam etti, hemen hemen her milletin Gürcistan, Azerbaycan veya İngilizlerin etkilemeye çalıştığı “hükümeti” vardı. Diğer yandan Denikin, Kafkasya'daki düzeni geri getirmeye, bu “özerk devletleri” ortadan kaldırmaya ve beyaz subay ve generallerin (genellikle yerel) valilerini ulusal alanlarda kurmaya çalıştı. 1919'in baharında, Denikinililer Dağıstan üzerindeki güçlerini kurdular. Dağ cumhuriyeti var olmaktan çıktı. İmam Gotsinsky, İngilizlerin desteğini umarak mücadele etmeyi reddetti ve Petrovsk bölgesine ayrılmasını önledi. Ancak bir başka imam Uzun Hacı, Denikin’e karşı cihad ilan etti. Takımını Çeçenya ve Dağıstan sınırındaki dağlara götürdü. Uzun Hacı, Dağıstan ve Çeçenya İmamı seçildi ve Vedeno İmamat'ın evi olarak seçildi. Kuzey Kafkasya Emirliği'nin yaratılmasına başladı ve Denikin'e karşı savaşa önderlik etti. “Hükümet” Uzuna-Hacı, silahlı yardım almak için Gürcistan, Azerbaycan ve Türkiye ile ilişkiler kurmaya çalıştı.
İlginçtir ki cihatçılar Gikalo liderliğindeki kırmızının kalıntılarıyla taktik bir ittifak kurdular. Emirlikler topraklarına yerleştirilen ve Kuzey Kafkasya ordusunun ordusunun 5 alayı olarak Uzun-Hacı karargahına bağlı olan Kırmızı isyancıların uluslararası bir kopuşunu kurdular. Ek olarak, İmam, İnguşetya dağlarında bulunan Ortskhanov liderliğindeki kırmızı partizanların İnguş müfrezelerine tabi oldu ve Uzun-Khadzhi ordusunun 7 alayına kabul edildi.
Sonuç olarak, bireysel direniş merkezlerinin yanı sıra, tüm Kuzey Kafkasya beyazlar tarafından kontrol edildi. Genel olarak beyazlar Dağıstan ve Çeçenya dağcılarının 1919'in ilkbaharındaki direncini bastırdı, ancak Beyaz Muhafızların dağlık bölgeleri ele geçirme gücü ya da zamanı yoktu.
Ayrıca beyazlar Gürcistan'la çatışmaya başladı. Başka bir küçük savaş gerçekleşti - Beyaz Muhafız-Gürcü. Çatışma başlangıçta yeni “bağımsız” Gürcü hükümetinin Rus karşıtı konumundan kaynaklanıyordu. Gürcü ve beyaz hükümetler Bolşeviklerin düşmanlarıydı, ancak ortak bir dil bulamadılar. Denikin “birleşik ve bölünmez bir Rusya” yı savundu, yani kategorik olarak, yalnızca resmi olarak “bağımsız” olan Kafkas cumhuriyetlerinin bağımsızlığına karşıydı, ancak gerçekte ilk önce Almanya ve Türkiye ve ardından İtilafçı güçler tarafından yönlendirildi. Buradaki öncü rol, aynı anda beyaz ve ulusal hükümetlere ümit veren ve Büyük Uyruklarını yürüten, Rus medeniyetini parçalama ve yok etme stratejik görevini çözen İngilizler tarafından oynandı. Beyaz hükümet, Cumhuriyetlerin, gelecekteki sınırların vb. Bağımsızlık sorunlarını, Kurucu Meclis toplanana kadar Bolşevik’ler üzerindeki zaferden sonra erteledi. Öte yandan, Gürcistan hükümeti, özellikle Soçi ilçesi pahasına mülklerini kapatmak için Rusya'daki distemperden yararlanmaya çalıştı. Gürcüler, Gürcistan ve Rusya arasında tampon olabilecek çeşitli “özerklikler” yaratmak için Kuzey Kafkasya'da isyancı faaliyetleri hızlandırmaya çalıştı. Böylece Gürcüler Çeçenya ve Dağıstan bölgesinde Denikin'e karşı ayaklanmayı aktif olarak destekledi.
Aralık 1918'ta başlayan Gürcistan-Ermeni savaşı, askeri operasyonların yoğunlaştırılmasının nedeni idi. Gürcistan birlikleri tarafından işgal edilen Sochi bölgesinin Ermeni cemaatini etkiledi. Ermeni cemaati nüfusun üçte birini oluşturuyordu ve çok az Gürcü vardı. Gürcü birlikleri tarafından vahşice bastırılan isyancılar Denikin'den yardım istedi. Beyaz hükümet, İngilizlerin protestolarına rağmen Şubat ayında 1919, Burnevich komutasındaki birlikler Tuapse'den Soçi'ye geçti. Beyaz Muhafızlar, Ermenilerin desteğiyle Gürcüler'i hızla mağlup etti ve Şubat ayında 6 Soçi'yi işgal etti. Birkaç gün sonra, Beyaz tüm Sochi bölgesini işgal etti. İngilizler sonuçta Soçi bölgesinin temizliğini talep eden, aksi takdirde askeri yardımı durdurma tehdidinde bulunan Denikin’e baskı yapmaya çalıştı, ancak kesin bir reddetti.