GP-25 "Koster", 70'li yılların sonunda Tula Tasarım Bürosu'nun silah ustaları ve Moskova Devlet Bilimsel Üretim Şirketi Pribor uzmanları tarafından geliştirilen, Sovyet tek atışlık bir el bombası fırlatıcı. Bu silah hem açık hem de siperlerdeki, siperlerdeki veya arazinin kıvrımlarındaki düşman personelini yenmek için tasarlanmıştır. Varil altı el bombası fırlatıcı GP-25, 7.62 mm ve 5.45 mm kalibreli çeşitli Kalaşnikof saldırı tüfeği tiplerine monte edilmek üzere tasarlanmıştır. GP-25 "Ateş", namlu ağzı şarj eden bir silahtır.
Afgan savaşı, GP-25'in güvenilir ve etkili bir silah olduğunu kanıtladığı bu el bombası fırlatıcısının vaftizi oldu. Bundan sonra, iki Çeçen kampanyası da dahil olmak üzere Sovyet sonrası alanda çok sayıda çatışma yaşandı. Şu anda GP-25 varil alt bombası fırlatıcı Suriye'deki uyuşmazlığa karşı tüm taraflarca aktif olarak kullanılıyor.
GP-25 1978 yılında hizmete girdi, aynı zamanda seri üretime başladı. Bu silah hala Rus ordusu tarafından kullanılıyor, ayrıca GP-25 Ukrayna ve Bulgar silahlı kuvvetleri tarafından kullanılıyor. El bombası fırlatıcılarının serbest bırakılması günümüzde devam ediyor.
1980'lerin sonunda, daha küçük bir kütle ve daha basit bir tasarıma sahip olan el bombası fırlatıcı GP-30'un daha karmaşık bir versiyonu geliştirildi.
Yaratılışın tarihi
Tanınmış roket fırlatıcıları, İkinci Dünya Savaşı sırasında aktif olarak kullanılmaya başlandı. Çok hızlı bir şekilde, basit ve etkili bir tankçılık karşıtı silah olduklarını kanıtladılar. Ancak, düşman piyadeleriyle savaşmak için çok uygun değildi.
Birinci Dünya Savaşı'nın arifesinde ortaya çıkan sözde tüfek bombaları, modern el bombası fırlatıcılarının öncüsü sayılabilir. Her ne kadar el bombası atmak için piyadelerin standart ateşli silahını kullanma fikri çok daha eskidir: 18. yüzyılın başlarında, tüfeğin namlusuna konan özel huniler icat edildi. Onların yardımıyla, düşman birliklerinin kalınlığına çeşitli patlayıcı nesneler atıldı. En sık, bu silahlar kale savunmasında garnizonları tarafından kullanılıyordu.
I. Dünya Savaşı sırasında, bir el bombası, hem saldırgan hem de savunmadaki düşman personelini yenmenin ana yollarından biri haline geldi. Konumsal savaşlar sırasında, karşı tarafların açmaları genellikle el bombası atışı mesafesindeydi. Bu nedenle askerler daha iyi ve daha doğru bir el bombası atmak için çeşitli yollar bulmaya başladı. Başlangıçta çeşitli sapanlar ve mancınıklar kullanılır. Ancak, çok yakında tüfek el bombası ile değiştirildi.
Bu silahın ortaya çıkmasının bir başka nedeni, azami el bombası kullanım alanı (yaklaşık 50 metre) ile minimum harç ateş mesafesi (150 metre arası) arasındaki "ölü" bölge idi. Piyade için, bu görevdeki düşman ateşleme noktalarını bastıracak hiçbir şey yoktu, her zaman görevle başa çıkamayan küçük silah ateşi hariç.
Fikir çok basitti: en sıradan seri tüfeğin namlusuna özel bir el bombası yerleştirildi ve tek bir atışla düşmana doğru atıldı. Atışın enerjisi, birkaç on metre mühimmat atmaya yetti. Tüfek bombaları birkaç çeşit temel yapıya sahipti, vurmalı veya uzaktan kumandalı sigortalarla donatıldılar. Silahın namlusuna tüfek bombaları atmak için, özel hedefleme cihazlarının yanı sıra çeşitli nozullar takıldı.
Tüfek bombalarının gelişmesi üzerine, iki dünya savaşı arasındaki dönemde farklı ülkelerden gelen tasarımcılar aktif olarak çalıştı. Bu tür bir silah İkinci Dünya Savaşı'nda kullanılmış, ancak sona ermesiyle aşamalı olarak sahneden ayrılmaya başlamıştır. Tüfek bombalarının ana dezavantajı, el bombası atmadan önce normal modda küçük kolların kullanılamamasıydı.
Savaştan sonra, piyade çok hızlı bir şekilde saldırı silahları haline gelen hafif el bombası fırlatıcılarını geliştirmeye başladı. Bu bölgedeki öncüler Almanlardı, sinyal tabancaları için özel el bombası yapımında ustalaşmıştı. 60'lı yıllarda Amerikalılar, tasarımı sıradan bir av tüfeğine benzeyen el bombası fırlatıcısı M79'u yarattı. Gövdesi kırıldı ve içine bir el bombası yerleştirildi. M79'un tahta bir poposu ve özel manzaraları vardı. Bu el bombası fırlatıcı hala ABD Ordusu ile hizmette. Amerikalılar Vietnam'da kullanmakta çok aktifler.
Bununla birlikte, bu tür bir silah, önemli miktarda ateş gücüne sahip olmasına rağmen, asıl küçük silahlara ihtiyaç duyulan birçok ciddi kusur vardı. M79 2,7 kg ağırlığında ve oldukça sağlam boyutlara sahipti, bu yüzden avcı otomatik tüfek ya da hafif makineli tüfekle birlikte kullanmaktan (ve hatta daha fazla kullanmaktan) rahatsız oldu. Bu sorunun çözümü havadaydı: 60'ların sonunda, ABD Ordusu bir M-16 tüfeği için bir tüfek bombası fırlatıcı inşa etmek için bir sözleşme imzaladı. Zaten 1970'te, deneysel bir el bombası fırlatıcı grubu Vietnam ormanına girdi.
Sovyet ordusu yeni bir Amerikan silahının varlığını çok çabuk öğrendi ve buna eşdeğer bir şey edinmek istedi. SSCB'de bu noktaya kadar kimsenin bu tür el bombası fırlatıcılarının (örneğin, Iskra projesi) geliştirilmesinde yer aldığı söylenemez, ancak fazla ilgi göstermedikleri söylenemez. Bir el bombası fırlatıcısının geliştirilmesi bir kerede birkaç tasarım bürosuna verildi, ancak tüm prototipler gerekli teknik ve operasyonel özelliklere sahip değildi.
Yeni silah geliştiricileri arasında av ve askeri silahlar oluşturma konusunda zengin deneyime sahip olan Tula Tasarım Bürosu da vardı. Direk olarak el bombası fırlatıcı, silah ustası V.N. Teleshe'nin tasarımına emanet edildi. Çalışmalarını Moskova Devlet Bilimsel Üretim Şirketi "Pribor" uzmanlarıyla birlikte yürüttü. Bu işbirliğinin sonucu, 1978 yılında hizmete giren el bombası fırlatıcı GP-25 "Koster" oldu. Ancak, bu silahların seri üretimi yalnızca 1980 yılında Afganistan'daki savaşın başlamasından sonra konuşlandırıldı. Ve gerçek düşmanlık şartlarında, bu el bombası fırlatıcı en yüksek güvenilirliği ve verimi gösterdi.
El bombası fırlatıcı herhangi bir kalibrede Kalaşnikofov saldırı tüfeği üzerine monte edilebilir. GP-25 cihazı, asgari hareketli parçalara sahip olduğu için son derece basitti, bu yüzden pratikte kırılacak hiçbir şey yoktu. Savaşçı namluya basit bir el bombası yerleştirmek, nişan almak ve atış yapmak zorunda kaldı. Aynı zamanda, çekim hem doğrudan yangında hem de menteşeli bir yörüngede, doğal engellerin arkasına gizlenmiş rakipleri vurarak gerçekleştirilebilir. Bu özellikle dağ mücadelesinde önemliydi.
Savaş sırasında, asker neredeyse anında bir makineli tüfekten el bombası fırlatıcısına geçebildi. GP-25 kullanımı için özel bir eğitim gerekmedi, herhangi bir savaşçı bu silaha en kısa sürede hakim olabilir. El bombası fırlatıcı, hem yangın destek aracı olarak hem de çeşitli saldırı operasyonları için kullanılabilir.
Nispeten küçük bir kütleye (yaklaşık 1.5 kg) ve boyutlara (330 mm) sahip olan el bombası fırlatıcı, mükemmel bir hedef aralığına ve mükemmel atış hızına sahiptir. GP-25'ten kullanılmış kartuşların çıkarılması, cıvata ile manipülasyon yapılması, pratik yangın hızını önemli ölçüde artıran ve olumlu şekilde yabancı analoglardan ayıran şartlar yoktur. Bir dakika içinde bir savaşçı beş atış yapabilir. Dulnocharging ve astarın yokluğu Sovyet bombası fırlatıcılarının kesin avantajlarıdır.
Ama hepsi bu kadar değil. Afgan askerlerinin anılarında "el bombası fırlatıcı" nın reddedilmesinden en az bir söz bulmak zor. Standart savaşçının mühimmatı, her biri beş olmak üzere iki bez torbaya yerleştirilmiş on el bombasından oluşuyordu. Vücudun yanlarına yerleştirilmişlerdi ve bunlar çok elverişli ve neredeyse her pozisyonda el bombaları almalarına izin veriyordu. Daha fazla mühimmat almak mümkündü, bu durumda GP-25'in atış sayısı 20'ye yükseldi. VOG-25 ve VOG-25P'nin çekimleri, 400 metre mesafedeki düşman piyadelerine güvenle vurmayı mümkün kıldı.
1989'da GP-25'e dayanarak, bu silahın geliştirilmiş bir modifikasyonu geliştirildi - GP-30 Obuvka. Oluştururken, Afgan kampanyasında el bombası fırlatıcılarını kullanma deneyimi tamamen göz önünde bulunduruldu. GP-30 menzilde bir değişiklik gerektirmeyen yeni bir görüş aldı, el bombası fırlatıcısının ağırlığı 200 gram düştü ve ateş hızı dakikada 10-12 mermiye yükseldi. GP-25 ve GP-30'un görünümünün çok az değiştiği not edilmelidir.
Bir el bombası fırlatıcı kullanırken, bir savaşçı bazı nüansları göz önüne almalıdır. "El bombası fırlatıcı" ile makine çok ağırlaşıyor. Örneğin, AK-74'ün kütlesi 5,1 kg'a yükseliyor. Ek olarak, silahın ağırlık merkezi öne doğru kaydırılır. Ancak, bu yalnızca Kalash için iyidir: silahın ağırlıklı cephesi, makinenin atıştan sonra “silahı tekmelemesine” izin vermez, atışın doğruluğunu arttırır. Ancak her durumda, bir el bombası fırlatıcı ile çekim yapmak farklılıklar gösterir ve bunlara alışmak için biraz pratik yapmanız gerekir.
İnşaat açıklaması
GP-25 namludan şarj edilen tek atış tüfek bombası fırlatıcısıdır. Silah üç bölümden oluşur: bir makat, montajlı ve görüşlü bir namlu ve ayrıca bir ateşleme mekanizması. Bir el bombası fırlatıcısının taşınması için genellikle iki parçaya ayrılır: görüş ve montajı olan namlu ve tetik mekanizması bulunan bir mermi. El bombası fırlatıcı ayrıca popo için özel bir kauçuk popo plakası ve silahların temizlenmesi ve bakımı için araçlar içerir.
GP-25 namlusunun uzunluğu, bir el bombası fırlatıcısının (205 mm) beş kalibresidir, 12 adet sağ taraf tüfeği vardır, bombayı namlu delikinde tutan yaylı özel bir kelepçe vardır.
Tetik mekanizması GP-25 - çekiç tipi, kendinden kilitlemeli. El bombası fırlatıcı düz hareket ediyor, bir kanca yardımıyla tetiği geri çekiyor ve zemini sıkıştırıyor. Daha sonra tetik kancayı kırar ve vurucu el bombası başlığını kıran çekici ileticiyi gönderir. GP-25, iki konumlu bir emniyet kilidinin yanı sıra, el bombası fırlatıcısının makineli tüfeğe yanlış takılması durumunda darbe mekanizmasını engelleyen özel bir mekanizmaya sahiptir. Namlu içindeki mandal da vurmalı mekanizma ile bağlantılıdır ve el bombası tam olarak gönderilmezse atış yapmak mümkün değildir - davulcu bloke olur.
Kolaylık sağlamak için, GP-25 oku plastik bir içi boş sap ile donatılmıştır.
El bombası fırlatıcıyı hedefleyen cihazlar, doğrudan ve yarı doğrudan ateşle ateş etmeyi mümkün kılar. Hem monte edilmiş hem de düz çekimde maksimum aralık 400 metredir.
El bombası fırlatıcı özel bir çıkarıcı kullanılarak boşaltılabilir.
GP-25 için standart çekim, kasasız tasarıma göre yapılan VOG-25'tir. Bu, hem astar hem de itici gazın gövdesinin içinde (altta) olduğu anlamına gelir. Böyle bir düzen, cephanenin tasarımını ve ayrıca, silahın ateşlenme oranını artırmak için birkaç kez büyük ölçüde basitleştirmiştir.
El bombası, altında patlama sırasında rasyonel parça oluşumunu destekleyen bir karton ızgara olan çelik bir kasaya sahiptir.
Kasanın dış yüzeyinde, mühimmatın dönme hareketi sağlayan hazır tüfek bulunuyor. Onun el bombası uçuşta stabilize onun yardımı ile.
El bombası, uzun süre dayanabilen ve kendi kendini imha eden bir baş sigorta temas eylemi ile donatılmıştır. Bir savaş müfrezesinde mühimmat namludan 10-40 metre mesafede olur. Kendi kendini tasfiye memuru atıştan 12-14 saniye sonra çalışır.
VOG-25 mühimmatına ek olarak, GP-25 VOG-25P “atlama” bombalarını ve “Tırnak” bombasını da göz yaşartıcı gazla kullanabilir. VOG-25P'nin, bir el bombasının bir engelle çarpışmasından sonra tetiklenen ve 0,5-1 metreye fırlattığı özel bir şarjı var. Ve ancak o zaman sigorta çalışıyor.
VOG-25, beş metre etkili bir yarıçapa sahiptir.
karakteristikleri
|Kalibreli, mm||40|
|Namlu uzunluğu, mm||98|
|Tüfek sayısı||12|
|El bombası fırlatıcı kütlesi, kg||1,5|
|El bombası fırlatıcı uzunluğu, mm||323|
|Nişan aralığı, m|
|maksimum||400|
|montaj sırasında minimum||200|
|Pratik atış hızı, rds / dak||4-5|