Çoğu hafta sonu sabahı, Jaz Brisack 5 civarında kalkar, yarı bilinçli vücudunu bir Toyota Prius’a vasiyet eder ve Buffalo’dan geçerek Elmwood Bulvarı’ndaki Starbucks’a gider. Bir süpervizör kapıyı açtıktan sonra içeri girer, kendini Covid semptomlarına karşı kontrol eder ve mağazanın müşteriler için hazırlanmasına yardımcı olur.
İkinci el estetiği olan ve ortadan ikiye ayırdığı uzun kırmızımsı kahverengi saçları olan Bayan Brisack, “Açtığımda neredeyse her zaman bardayım” dedi. “Sütü buharda pişirmeyi, latte dökmeyi severim.”
Starbucks kapısı onun için açılan tek kapı değil. 2018’de Mississippi Üniversitesi’nde son sınıf öğrencisi olan Brisack, Oxford, İngiltere’de öğrenim gören Rodos burslarını kazanan 32 Amerikalıdan biriydi.
Birçok öğrenci, hukuk, akademi, hükümet veya iş dünyasının en üst sıralarında bir kariyere giden yolu açabileceği için burs arar. Hırs ve idealizm karışımı tarafından motive edilirler.
Bayan Brisack, benzer nedenlerle bir barista oldu: Bunun, zamanının ve birçok yeteneğinin en acil iddiası olduğuna inanıyordu.
2020’nin sonlarında Starbucks’a katıldığında, şirketin ABD’deki 9.000 lokasyonundan tek bir tanesinin sendikası yoktu. Bayan Brisack, Buffalo’daki mağazalarının sendikalaşmasına yardımcı olarak bunu değiştirmeyi umuyordu.
Muhtemelen, o ve iş arkadaşları hedeflerini çok aştılar. Mağazasının Amerika Birleşik Devletleri’nde sertifikalı bir sendikaya sahip tek şirkete ait Starbucks olduğu Aralık ayından bu yana, 150’den fazla mağaza sendikalaşmaya oy verdi ve 275’ten fazlası seçim yapmak için evrak başvurusunda bulundu. Eylemleri, geçen yıl 1960’ların ortalarından bu yana en yüksek noktasına ulaşan sendikalara verilen kamu desteğindeki artışın ve merkez sol uzmanların artan sendika üyeliğinin milyonlarca işçiyi orta sınıfa taşıyabileceğine dair artan bir fikir birliğinin ortasında gerçekleşti.
Bayan Brisack’in hafta sonu vardiyası, tüm bu eğilimlerin yanı sıra bir tanesini daha temsil ediyor: en ayrıcalıklı Amerikalıların görüşlerinde bir değişiklik. Gallup’a göre, üniversite mezunları arasında sendikaların onayı 1990’ların sonunda yüzde 55’ten geçen yıl yüzde 70’e çıktı.
Beyaz yakalı işçiler arasında artan bir ilgi, işçi hareketine yönelik daha geniş bir coşkuyla aynı zamana denk geldiğinden, sendikalar hakkında yedi yıldan fazla bir süredir haber yaptığımda bunu ilk elden gördüm.
Bayan Brisack ve diğer Rhodes alimleriyle konuşurken, değişimin bu nadir gruba bile ulaştığı açıkça ortaya çıktı. Daha önceki bir nesilden tanıştığım Amerikalı Rhodes alimleri, Oxford’dayken, hükümetin mütevazı bir rolüne inanan, yolun ortasındaki tipler olduklarını tipik olarak söylediler. Öğrenciler olarak sendikaları düşünmek için fazla zaman harcamadılar ve düşündükleri şey muhtemelen şüpheciydi.
Başkan Biden’ın ulusal güvenlik danışmanı olan ve Hillary Clinton’ın en iyi yardımcılarından biri olan 1998 Rhodes akademisyeni Jake Sullivan, “1980’lerin ve 1990’ların çocuğuydu, dönemin merkezci politikalarına batmış bir çocuktum” diye yazdı.
Buna karşılık, Bayan Brisack’in Rhodes sınıf arkadaşlarının çoğu, 80’lerin ve 90’ların piyasa odaklı politikaları ve sendikalara güçlü destek konusunda çekincelerini ifade ediyor. Bazıları bana, işçi hareketini 2020 başkanlık kampanyalarının bir önceliği haline getiren Senatörler Bernie Sanders ve Elizabeth Warren konusunda hevesli olduklarını söyledi.
Diğer göstergelerden bile daha fazla, böyle bir değişim, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki üyelikleri kabaca bir yüzyılın en düşük yüzdesine sahip olan sendikalar için geri dönüşün habercisi olabilir. Bunun nedeni, prestijli burslar kazanan insanların daha sonra iktidar pozisyonlarına sahip olan türler olmasıdır – sendikalarla savaşıp savaşmama ya da sendikalarla müzakere etme, yasanın işçilerin örgütlenmesini kolaylaştırıp kolaylaştırmama konusunda kararlar veren insanlar.
Starbucks, Amazon ve Apple gibi şirketlerdeki son sendika kampanyalarının gösterdiği gibi, mücadelenin şartları hâlâ büyük ölçüde şirket liderleri tarafından belirleniyor. Bu insanlar emeğe giderek daha fazla sempati duyuyorsa, sendikaların önündeki bazı önemli engeller ortadan kalkıyor olabilir.
Sonra tekrar, Jaz Brisack öğrenmek için beklemiyor.
Buffalo’daki kavga
Bayan Brisack, Oxford’dan sonra, kolejde tanıştığı bir akıl hocasının da çalıştığı Workers United sendikasında organizatör olarak başka bir iş için Buffalo’ya taşındı. Evvel orada, Starbucks’ta ikinci bir konser vermeye karar verdi.
“Felsefesi işe başlamak ve organize olmaktı. New York eyaletinin üst düzey Workers United yetkilisi Gary Bonadonna Jr., “Sektörü öğrenmek istedi” dedi. “Tamam dedim.'”
Kampanyaya karşı tepkisinde Starbucks, CEO’su Howard Schultz’un Nisan ayında önerdiği gibi, şirkete zarar verme niyetinde olan “dış sendika güçlerini” suçladı. Şirket, Bayan Brisack’i, Workers United’dan maaş aldığını belirterek, bu araya girenlerden biri olarak tanımladı. (Bay Bonadonna, sendikanın maaş bordrosundaki tek Starbucks çalışanı olduğunu söyledi.)
Ancak Bayan Brisack ve onun çalışan-organizatör arkadaşlarının yaydığı izlenim, şirket için bir sevgi izlenimi veriyor. Eksik personel, yetersiz eğitim, düşük kıdem hissesi gibi kusurlara işaret etseler bile, hepsini geliştirmek istiyorlar – Starbucks’ı ve kendine özgü kültürünü benimsiyorlar.
Dostluk ve topluluk duygularından bahsederler – çoğu, arkadaşları arasında düzenli müşterileri sayar – ve kahve uzmanlıklarından zevk alırlar. Bayan Brisack’in mağazasının meşgul olmadığı sabahları, çalışanlar genellikle tadımlar düzenler.
Bir Starbucks sözcüsü, Bay Schultz’un, çalışanların kendisine ve amaçlarına güveniyorlarsa bir sendikaya ihtiyaçları olmadığına inandığını söyledi ve şirket, kıdeme dayalı hisse artışlarının bu yaz yürürlüğe gireceğini söyledi.
Şubat ayının sonlarında bir Cuma, Bayan Brisack ve başka bir barista Casey Moore, kahvaltıda sendika stratejisini konuşmak için Bayan Brisack’in üç kediyle paylaştığı iki yatak odalı kiralık evde bir araya geldi. Doğal olarak sohbet kahveye döndü.
Bayan Moore, “Jaz’in çok barista içeceği var” dedi.
Bayan Brisack ayrıntılı olarak şunları söyledi: “Bu, yulaf sütü ile birlikte daha hafif bir espresso kızartması olan dört sarışın ristretto çekimi. Temelde yulaf sütlü buzlu bir latte. Şekerli kurabiye şurubumuz olsaydı, onu alırdım. Artık bu yok, genellikle sade.”
O öğleden sonra Bayan Brisack, sendikalaşmaya ilgi duyan bir grup Starbucks çalışanıyla oturma odasından bir Zoom görüşmesi yaptı. O ve Buffalo’daki diğer organizatörler, geçen sonbahardan bu yana ülkenin dört bir yanındaki işçiler onların liderliğini takip etmeye çalışırken yüzlerce kez tekrarladıkları bir egzersiz. Ancak hemen hemen her durumda, Buffalo dışındaki Starbucks işçileri, bunun tersi değil, organizatörlere ulaştı.
Bayan Brisack’in üniversite kasabası Oxford, Miss’deki bu özel işçi grubu, çoğundan daha az sert satış gerektiriyor gibiydi. Bayan Brisack, kendisinin de Mississippi Üniversitesi’ne gittiğini söylediğinde, işçilerden biri, sanki ünlüsü ondan önce gelmiş gibi, ona el salladı. “Ah, evet, Jaz’ı tanıyoruz,” diye haykırdı işçi.
Birkaç saat sonra, uzun süredir Starbucks çalışanı olan ve örgütte yer alan Bayan Brisack, Bayan Moore ve Michelle Eisen, bir zamanlar bir otomobil fabrikasındaki sendika ofisinde iki sendika avukatıyla bir araya geldi. Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu, Mesa, Arizona’daki bir Starbucks’ta yapılacak bir seçim için oyları sayıyordu – bu, kampanyanın yalnızca New York gibi bir sendika kalesinde değil, ulusal çapta kök salıp kök salmadığının ilk gerçek testiydi. Oda ciltse gibi ilk sonuçlar damladı.
“Kalbimin attığını hissedebiliyor musun?” Bayan Moore, meslektaşlarına sordu.
Ancak birkaç dakika içinde, birliğin bir bozgunda kazanacağı netleşti – son sayı 25’e 3’tü. Herkes sanki sendikaların kendilerinden çok daha popüler olduğu bir rüya dünyasına aniden girmiş gibi hafifçe yumruk attı. hiç hayal etmişti. Avukatlardan biri, “Orada kim örgütlediyse…” diye düşünmeden önce bir küfür savurdu.
Bayan Brisack, bir iş arkadaşının gruba gönderdiği mesajı okuduğunda ruh halini yakalamış gibiydi: “Ağladığım ve bir haftalık dondurmalı kek yediğim için çok mutluyum.”
Resmi törende siyah bir antifa tişört
Bayan Brisack’in önce farklı bir yolda olduğu ortaya çıktı. Çocukken Lyndon Johnson’ı idolleştirdi ve ofis için koşmayı hayal etti. Mississippi Üniversitesi’nde Demokratlar kolejinin başkanlığına seçildi.
Paranın bazen kısıtlı olduğu bir gençken emek tarihine ilgi duymuştu, ancak bu büyük ölçüde akademik bir ilgiydi. O sırada üniversitenin ulusal burs danışmanı Tim Dolan, “Eugene Debs’i okumuştu” dedi. “Aman Tanrım gibiydi. Vay.'”
AFL-CIO ve United Automobile Workers’ta eski bir örgütlenme direktörü olan Richard Bensinger kampüste konuşmaya geldiğinde, sendika örgütlenmesinin tarihsel bir meraktan daha fazlası olduğunu fark etti. Yakınlardaki bir Nissan fabrikasında katıldığı bir sendika kampanyasında stajyerlik yolunda konuştu. İyi gitmedi. Sendika, şirketi ırk ayrımcılığı yapan bir kampanya yürütmekle suçladı ve Bayan Brisack, bu kayıptan dolayı hayal kırıklığına uğradı.
“Nissan yaptıklarının bedelini hiçbir zaman ödemedi” dedi. (“Korkutma taktikleri” suçlamalarına yanıt olarak şirket, o sırada işçilere bilgi sağlamaya ve yanlış anlamaları gidermeye çalıştığını söyledi.)
Bay Dolan, ana akım siyasetten bıktığını fark etti. “İkinci sınıf ve üçüncü sınıf arasında onu bir şeye yönlendirdiğim ve ‘Oh, çok muhafazakarlar’ dediği zamanlar oldu. Ona bir New York Times makalesi gönderirdim ve ‘Neoliberalizm öldü’ derdi.”
Bayan Brisack, 2019 sonbaharında 22 yaşında geldiği İngiltere’de, dünya çapındaki emek mücadeleleriyle ilgili filmler gösteren bir “dayanışma” sinema kulübünün müdavimlerindendi ve üzerinde Karl Marx’ın bir vesikalık fotoğrafının yer aldığı bir sweatshirt giyiyordu. Rodos’ta her yıl düzenlenen bir akşam yemeğinde siyah bir antifa tişörtün üzerine siyah bir elbise giyerek “siyah kravat” terimini özgürce yeniden yorumladı.
Bir arkadaş ve Rhodes akademisyeni Leah Crowder, “Gidip önlük ve her şeyi aldım – uyum sağlamak istedim” dedi. “Oxford’a asla uymaya çalışmamasını her zaman sevmişimdir.”
Ancak Bayan Brisack’in siyaseti, resmi kıyafetlerinin gösterdiği gibi göze çarpmadı. O yıldaki diğer sekiz Amerikalı Rhodes akademisyeni ile konuşurken, ilerici siyasetin genel olarak havada olduğu hissine kapıldım. Hemen hemen hepsi piyasalara karşı bir miktar şüphelerini dile getirdi ve işçilerin daha fazla güce sahip olması gerektiği konusunda hemfikirdi. Toplu pazarlığın özelliklerini sorgulayan tek kişi, sınıf arkadaşlarının çok azının aynı fikirde olduğunu ve çekincelerini ifade ettiği için yüksek sesle alay edilmiş olabileceğini söyledi.
Hatta gruptan bazıları, kariyer hedeflerine emek yanlısı görüşleri dahil ettiklerini bile söylediler.
Claire Wang, dünya yeşil enerjiye geçerken fosil yakıt çalışanlarının ailelerini sürdürebilecekleri işler bulmalarına yardım etmeye odaklandı. “Sendikalar bu işte kritik bir ortaktır,” dedi bana. Bir iklim teknolojisi girişimi için çalışırken eşitsizlik ve meritokrasi üzerine bir tezi bitirmekte olan Rayan Semery-Palumbo, işçilerin çok az kaldıraca sahip olduğundan yakındı. “İşçi sendikaları, ben de dahil olmak üzere birçok insan için ileriye dönük değişimi uygulamanın en etkili yolu olabilir” dedi. “Kendimi işçi örgütleme işinde bulabilirim.”
Rhodes bilginleriyle konuşmak kulağa böyle gelmiyordu. En azından benim deneyimime göre değil.
1998’de Bill Clinton ve Tony Blair gibi merkezci politikacıların yükselişte olduğu ve “neoliberalizm”in bu kadar kirli bir kelime haline gelmesinden önce bir Rodos akademisyeniydim. On yıllar önce, radikalizmin ve emek yanlısı görüşlerin Amerikan seçkinleri arasında daha yaygın olduğu ve tesadüfi olmayan bir şekilde ABD işçi hareketinin çok daha güçlü olduğu bir zamanın belli belirsiz farkında olsak da, bu görüşlerin kanıtları, Amerikan elitleri tarafından çok daha azdı. Oxford’a vardığım zaman.
Bazı sınıf arkadaşlarım, bu makale için yaptığım röportajlarda bana hatırlattıkları gibi, ırk ve yoksulluk gibi konularla ilgilendiler. Birkaçının emekle ilgili incelikli görüşleri vardı – mavi yakalı bir işte çalışıyorlardı ya da bir sendikaya üye olan ebeveynleri vardı ya da Marx’larını okudular. Yine de sınıf arkadaşlarımın çoğu sendikalar ve sınıf hakkında uzun uzadıya konuşan insanları köktendincileri düşündükleri gibi görürdü: muhtemelen ciddi ama biraz vaaz veren ve açıkça geçmişte kalmış.
Çalışma grubumuzdaki işçi sınıfı ve emek örgütlenmesi hakkında çok şey düşünen az sayıdaki ABD Rhodes Bilginlerinden biri olan Kris Abrams, geçenlerde bana Oxford’da, en azından diğer Amerikalılar arasında, yalıtılmış hissettiğini söyledi. Bayan Abrams, “Dürüst olmak gerekirse, tartışmaya pek yer olduğunu hissetmedim” dedi.
Buna karşılık, topluluğumuzda iş dünyasına, pazarlara ve küreselleşmeye saygı duymak yaygındı. Bir lisans öğrencisi olarak arkadaşım ve Rhodes sınıf arkadaşım Roy Bahat, periyodik olarak sendikalarla çalışan büyük bir kamu hizmeti kuruluşuna liderlik etti. Ancak 1999’da “yeni” ekonomi patlama yaşarken büyük bir şirkette staj yaptı. Dünya üzerinde daha büyük bir etki yaratmanın bir yolu olarak, iş dünyasında bir kariyerin daha arzu edilebilir olabileceğini anlamıştı.
Roy, “Kendi zihniyetimde büyük bir değişim oldu” dedi. “İşlere daha açık hale geldim.” Tıslamanın da iyi olmasının zararı yoktu.
Roy, McKinsey & Company, New York Şehri ve News Corp’un yönetim kademelerinde çalışmaya devam edecek, ardından işin işleyişini değiştiren teknolojilere odaklanan bir risk sermayesi fonu başlatacaktı. Daha yakın zamanlarda, zamanın bir işareti olarak, yatırım portföyü, işçilerin örgütlenmesini kolaylaştıran şirketleri içeriyordu.
Bir düzeyde, Roy Bahat ve Jaz Brisack çok farklı değiller: Her ikisi de kronik olarak aşırı başarılı; ikisi de toplumu daha iyiye doğru değiştirme konusunda hırslı; her ikisi de akıl ve mizaç yoluyla mazlumlara sempati duyar. Ancak dünya, 1990’ların sonlarında Roy’a, olayları etkilemek istiyorsa işine girmesini söylüyordu. Dünya, Bayan Brisack’e 2020’de Buffalo’ya taşınmasını ve işçileri örgütlemesini söylüyordu.
Howard Schultz’a ulaşmak
Bayan Brisack ile ilk kez Ekim ayında, Buffalo havaalanı yakınlarındaki bir Starbucks’ta tanıştım.
Sendika seçimini izlemek için oradaydım. İstenmeden oradaydı, bana brifing vermek için. “Kaybedebileceğimizi sanmıyorum,” dedi dükkanındaki oylama hakkında. O zamanlar ülkede şirkete ait tek bir Starbucks bile sendikalı değildi. Sendika orada ikiye bir oranından daha fazla kazanmaya devam edecekti.
Sendikalaşmak istemeyen büyük bir şirketi sendikalaştırmanın zorluğunu abartmak zor. İşverenlerin işçileri sendika karşıtı mesajlarla boğmasına izin verilirken, sendikaların işte işçilere korumalı erişimi yoktur. Ve sendikalaşmaya çalışan işçileri tehdit etmek, disipline etmek veya işten çıkarmak resmi olarak yasa dışı olsa da, bunu yapmanın sonuçları genellikle küçük ve uzun vadeli olacaktır.
Starbucks’ta, Ulusal Çalışma İlişkileri Kurulu, bu tür suçlamalarda haklı olduğuna dair şikayetler yayınladı. Yine de sendika seçimleri kazanmaya devam ediyor – yönetim kurulunun kazandığı 175’ten fazla oyların yüzde 80’inden fazlası. (Starbucks yasayı çiğnediğini reddediyor ve bir federal yargıç geçtiğimiz günlerde, çalışma kurulunun Starbucks’ın yasadışı yollardan zorla ihraç ettiğini söylediği sendika yanlısı işçileri eski durumuna getirme talebini reddetti.)
Bayan Brisack, sendika kampanyasının düzinelerce ilk liderinden biri olmasına rağmen, kişiliğinin izi görülebilir. Sendikayı destekleyen işçiler, ülke çapında mağazadan mağazaya, şirket yetkilileriyle görüşmelerinde hiçbir gerekçe göstermiyorlar.
Müstakbel müttefikler bile kurtulamıyor. Mayıs ayında, Time olumlu bir makale yayınladıktan sonra, Bayan Brisack’in Twitter’daki yanıtı şuydu: “TIME dergisinin sendika kampanyamızı kapsamasını takdir ediyoruz. TIME, bizim uğrunda savaştığımız aynı sendikal hakları ve korumaları, bu haberlerin yayınlanmasını mümkün kılan harika gazetecilere, fotoğrafçılara ve personele verdikleri süreyi sağlamalı!”
Tweet bana burs danışmanı Bay Dolan’ın 2018’de Mississippi Üniversitesi’nin onuruna düzenlediği bir resepsiyon hakkında anlattığı bir hikayeyi hatırlattı. Bayan Brisack, bir başka prestijli ödül olan Truman bursunu daha yeni kazanmıştı. Üniversitenin şansölyesini kampüsten bir Konfederasyon anıtını kaldırmaya teşvik etme fırsatını yakaladı. Birkaç katılımcıya göre, şansölye acılı görünüyordu.
Bay Dolan, “Patronum ‘Vay canına, onu bunu yapmaktan vazgeçiremez miydin?’ gibiydi” dedi. “Ben de, ‘Onun kazanmasına neden olan buydu. O kişi olmasaydı, şimdi hepinizin bir Truman’ı olmazdı.”
(Bay Dolan’ın o zamanki patronu bu konuşmayı hatırlamadı ve eski şansölye olaydaki herhangi bir dramayı hatırlamadı.)
Bayan Brisack ve meslektaşları için zorluk şu ki, genç insanlar, hatta daha genç elitler giderek daha fazla sendika yanlısı olurken, bu değişim ülkenin en güçlü liderlerinin çoğuna henüz ulaşmadı. Daha da önemlisi, değişim henüz Starbucks’ın CEO’su olarak üçüncü turuna çıkan 68 yaşındaki Bay Schultz’a ulaşmadı.
Bay Schultz, Starbucks’ta uzun süredir sendikalara karşı çıkıyor, ancak bir kere, Bayan Brisack, şirket yöneticilerinin bile ikna edilebilir olduğuna inanıyor.
Geçenlerde Aspen Enstitüsü’nün işçi hakları konulu panelinde konuştu. Rodos bağlantılarını Bay Schultz’a kişisel bir çağrıda bulunmak için kullanmayı bile düşündü, Bay Bensinger’ın pooh poohladığı ancak diğer organizatörlerin başarabileceğine inandığı bir şey.
Bayan Brisack, Şubat ayında, “Richard, Rodoslulardan birinden Howard Schultz ile bir görüşmeye aracılık etmesini istediğim için benimle dalga geçiyor,” dedi.
İş arkadaşı Moore Hanım, “Howard Schultz ile tanışsan ömrüm var, ‘O çok kaçmış’ derdi. ‘Anladım’ derdi. Ben de seninle birlik olmak isterdim.’”