Gizem "Igor'un alayına dair sözler"
Eski Rus kitapları arasında, biri daima içimde mistik bir korku yarattı - “İgor alayına dair söz”. Erken çocukluk döneminde okudum. Sekiz yaşında. Maxim Rylsky'nin Ukraynaca çevirisi. Bu çok güçlü bir çeviri, orjinalinden çok aşağılık değil: “Igor'a güneşin üzerinde baktıktan sonra, yapılacak ilk şey buydu - vysko karanlığı sigara içmeye başladı, arkadaşlara şöyle dedi:“ Brattya dostum! Bize doğrayın butikler, nizh sevgi dolu! ” Ve işte burada: “O Ruska dünyaya, zaten mezarın arkasında!” (Eski Rus dilinde, yazan tercüman olmadığı için değil, büyük şiirin kendisinin yazarı olan son ifadede şöyle yazıyor: “Dünya için Ruska, zaten Shelomianem'in arkasında!” . "İpek" kask gibi görünen bir tepedir, bozkırda uzun bir mezardır.
Beni ne korkuttu? İnanmayın: hepsinden öte, “ilk çekişme zamanlarının” geri dönmesinden ve erkek kardeşim ve erkek kardeşimin yükselmesinden korktum. Bu, neslimizi neyin beklediğinin bir önsezi miydi? Sovyetler Birliği'nde büyüdüm - dünyanın en güçlü devletlerinden biri. Sovyet halkının sahip olduğu güvenlik duygusu, mevcut Ukraynalı çocukların bile hayal bile edemez. Uzak Doğu'da Çin Duvarı. Almanya'daki Batılı Sovyet birlikleri grubu. Nükleer kalkan tepegöz. Ve şarkı: “Her zaman güneş olabilir! Her zaman olabilirim! ”
Okulda bize Kiev Rus'a üç kardeş halkın beşiği olduğu öğretildi. Moskova'da, Brezhnev kuralları - Dnipropetrovsk geldi. Ulusların kardeşçe olduklarından şüphe etmek için hiçbir sebep yoktu. Moskova mühendisi Kiev mühendisi kadar aldı. Dynamo Lobanovsky birbiri ardına SSCB şampiyonluğu kazandı. Sadece Khreshchatyk'te bir serseri (Kiev'in hiçbir yerinde!) Gündüz veya gece bulunacaktı. Ve yine de korktum. Bu haksız mutluluğun ortadan kalkmasından korkuyordum. Smoot, feodal parçalanma - bu kelimeler bir kabus gibi, o zaman bile beni perili. Muhtemelen bir önsöz hediye ettim.
Ve Belovezhskaya Pushcha'daki 1991 yılında, üç yeni “feodal efendi”, Smerds'in prensleri gibi bir zamanlar bizi böldü ve sadece sessizce dinledik ve sınırlar, eski kardeşlik cumhuriyetleri arasında uzandı, tekrar “Alayın Sözünü ...” hatırladım. Ve “gangster 90” te sürekli olarak “yeni prensler” Igor’un çağdaşları gibi her şeyi paylaştığında hatırladı. Kulağa modern gelmedi mi? ”“ Kardeş kardeşe söylemeye başladı: “Bu benim! Ve bu da benim! ” Prensler küçük bir "çok büyük" dedikodu için başladılar ve kendilerini seçmeye zorladılar ve tüm ülkelerden gelen telaşlar Ruskaya ülkesine zafer kazandı. " "Kelime ..." yazarı, XII. Yüzyılın sonunda, 800'teki sıkıntılarımızın özünü belirledi.
Uzun süren unutulmadan sonra, 18. yüzyılın 90'inde "Igor'un Alayının Sözü", Catherine'in en sevdiği Grigory Orlov'un eski bir üyesi olan Kont Musin-Pushkin tarafından keşfedildi. Emekli olduktan sonra eski kitapları toplamaya başladı ve Yaroslavl yakınlarındaki manastır kütüphanelerinden birinde bir el yazması koleksiyonu ile karşılaştı. Şimdi herkes tarafından bilinen aynı gizemli metni içeriyordu.
Bulma bir sansasyon yarattı. Rusya vatanseverleri hakaret etti. Sonunda, Fransız “Roland Şarkısı” ile karşılaştırılabilecek bir şaheser ortaya çıkardık. Ve belki daha da iyi! Genç Karamzin, Kuzey Hamburg'daki Hamburg Gözlemcisinde coşkulu bir not yayınladı: “Arşivlerimizde, en iyi Ossian şiirleriyle karşılaştırılabilecek ve XII. Yüzyılda bilinmeyen bir yazar tarafından yazılmış“ Şiirden Igor Askerlere ”şiirinden bir alıntı bulduk” .
İKİ BAKIŞ IGOR. Neredeyse hemen şüphe orijinalliği hakkında şüphe doğdu. Igoreve Savaşı Masalının el yazması Napolyon ile savaş sırasında Moskova'da 1812'ta yandı. Takip eden tüm baskılar, "Novgorod-Seversky Prensi Igor Svyatoslavich, Polovtsy'ye Karşı Kampanyanın İroik Şarkısı" başlıklı, yılın ilk basılı 1800'unda yapıldı. Beklendiği gibi, daha sonra “Sözün” sahte olduğunu iddia etmeye başlayan Fransızlardı. Ülkenizdeki insanların büyük Slav şaheseri olan barbarlar gibi imha ettiğini kim kabul etmek ister?
Ancak Chivalrous Igor, Lay'in yazarı kadar beyaz değildi. Rusya kurban olduğunda sempati duydu - Polovtsy tarafından ele geçirildi. Acı çekenlerin eski günahlarını daima affederiz.
1169 yılında, Geçmiş Yıllar Masalına göre, genç Igor Svyatoslavich, Kiev'i soran prenslerin çetesi arasındaydı. Saldırıyı başlatan kişi Suzdal Prensi Andrei Bogolyubsky idi. Daha sonra, zaten 20. yüzyılda, milliyetçi Ukraynalı tarihçilerden bazıları bu kampanyayı “Muskovitler” in ilk vuruşu olarak sunmaya çalıştı. Fakat aslında o zamanki Moskova, küçük bir Ostrohk idi, hiçbir şeye karar vermedi ve bir nedenden dolayı Andrei Bogolyubsky’nin oğlu Mstislav’ın yanında olduğu iddia edilen “moskal” ordusunda, bir sebepten dolayı Ovruch’un Ukraynalı Rurik’i Vyshgorod’dan geldi. Kiev!) Ve 19 yaşındaki Chernigov Igor kardeşleri ile - en yaşlı Oleg ve en genç - gelecek "satın alma turu" Vsevolod.
Kiev'in yenilgisi berbattı. Ipatiev Chronicle’a göre, bütün gün soydular, Polovtsy’den kötü değildi: tapınaklar yakıldı, Hristiyanlar öldürüldü, kadınlar kocalarından ayrıldı ve kükreyen çocuklar ağlayarak tutsak edildi: “Malları hesaba katmadan, kilise de ve çanlar tüm bu Smolensk vatandaşları, Suzdalians ve Çernigov ve Oleg'in kadrosu tarafından çekildi ... 3, Pechersk manastırı bile yakıldı ... Ve Kiev'de tüm insanlar arasında hiç durmayan ve hiç bitmeyen gözyaşı ve hüzün vardı. ” Bir kelimeyle, aynı zamanda çekişme ve keder de.
Ve 1184’te Igor, tekrar “kendini ayırt etti”. Kiev Büyük Dükü Svyatoslav, Polovtsy'ye birleşik bir Rus ordusu gönderdi. Kampanyaya kardeşi Vsevolod'un ayrılmaz "buy-tour" adlı şiirinin gelecekteki kahramanı da katıldı. Ancak müttefikler bozkırda kaldıklarında, ganimeti bölme yöntemleriyle ilgili bir tartışma Pereyaslav Prensi Vladimir ve kahramanımız arasında çıktı. Vladimir, ön planda bir yer verilmesini talep etti - gelişmiş parçalar her zaman daha fazla üretime geçti. Kampanyanın Büyük Dükü yerine geçen Igor, kategorik olarak reddetti. Sonra vatanseverlik görevine tüküren Vladimir geri döndü ve Igor'un Seversk prensliğini soymaya başladı - kupalar olmadan eve dönmemek! İgor da borç içinde kalmadı ve Polovtsy'yi unutarak, sırayla kimseyi korumayan, yakalanan Gleb'in Vladimir - Pereyaslavl kasabasının mülklerine çarptı.
UZAY İÇİN KARA. Ve ertesi yıl, aynı şiir kampanyası, büyük bir şiirin yaratıldığı temelde gerçekleşti. Bu, Ipatiev Chronicle'ın kompozisyonunun, Igor’un başarısızlığını çok daha gerçekçi bir pozisyondan alan bir eser içerdiği sahnelerin hemen arkasında bulunuyor. Tarihçiler tarafından, geleneksel olarak "Igor Svyatoslavich'in Polovtsy'ye karşı kampanyası" adı verilir. Ve bilinmeyen bir yazar, onu Novgorod-Seversky Prensi'nin esirgemesi olarak, yağmalanan Rus şehri Glebov için adil bir ceza olarak görüyor.
"Sözün ..." den farklı olarak, sadece bir ipucu ile verilen şeylerin aksine, "Yürüyüşün Masalı ..." ayrıntılı bir rapordur. İçindeki Igor, hafifçe sakin olmamakla birlikte, oldukça kibarca ifade edilir. "Kelime ..." de yayınlıyor: "Polovetsky alanının kenarını kırmak için bir mızrak istiyorum, Rusich, ya kafamı yere yatırmak ya da Don'dan kask içmek istiyorum!" “Masal…” da sadece halkın söylentisinden korkuyor ve güneş tutulması rağmen kampanyaya devam etmek için büyük bir karara varıyor: başarısızlık vaat ediyor: "Eğer dövmezsek, geri dönmek, o zaman ölümden daha kötü utanacağız. Tanrı istediği gibi olsun.
Tanrı esaret verdi. "The Word ..." yazarı kısaca şöyle diyor: "Burada Prens İgor kölelikten eyerdeki altın eyerine geçti." “Masal ...” daki kronik adam, Rus ordusunun liderinin gözlerinin önünde parçaladığı hafif süvari, “kovuys” (saz bozkır kabilelerinden biri) olan “onları” yakalamadan Polovtsy'nin eline geçtiğini anlatıyor. Bir okun bir uçuşunun ”ana güçlerinden uzaklığı:“ İgor yakalandı, sert savaşan kardeşi Vsevolod'u gördü ve ruhunun erkek kardeşinin düşmediğini görmemesi için ölmesini istedi. Vsevolod bile öyle savaştı ki оружия Elinde yeterli değildi ve savaştılar, göle dolaştılar ".
İşte varsayımsal maceracı, kronikler göre, tövbe bulur. “Ve sonra İgor:“ Günahlarımı Tanrı Tanrımdan önce hatırladım, Hıristiyanları ayırmadığım için Hıristiyan dünyasında kaç cinayet, kan dökümü yarattım, ama Gleb şehrini Pereyaslavl'dan kalkanlara götürdüm. Sonra bir çok kötülük, masum Hristiyanları tecrübe etti; çocuklardan gelen babalar, erkek kardeşlerden erkek kardeşler, arkadaşlardan arkadaşlar, kocalardan eşler, annelerden kızlar, kız arkadaşlardan kız arkadaşlar ve her şey esaret ve üzüntü ile ezildi. Yaşayanlar ölüleri kıskandılar ve ölüler, şehitlerde olduğu gibi, bu hayattaki ateşi çile kabullenerek sevindi. Büyükler kırılmak için ölüyorlardı, kocaları doğradı ve kesildi, karıları da haksızlığa uğradı. Ve yaptığım tüm bu! Ben hayata layık değilim Ama şimdi bende intikam görüyorum! ”
Igor ile Polovtsy arasındaki ilişki o kadar basit değildi. Sürümlerden birine göre, kendisi Polovchanka'nın oğluydu. Olabildiği gibi, Novgorod-Seversky prensi, bozkır halkı ile ittifaklara isteyerek girmiştir. Ve onlarla savaştığından daha az sıklıkta değil. Polonyalı hanım Konchak tarafından yakalanmadan beş yıl önce, Igor, aynı Konchak ile birlikte Smolensk prenslerini basmak için yola koyuldu. Chertorii Nehri'nde bir yenilgiye uğradıktan sonra, kendilerini aynı teknede buldular. Hem Polonyalı Han hem de Rus prensi yan yana oturan savaş alanından kaçtı. Bugün - müttefikler. Yarın düşmandır.
Evet ve 1185'taki Konchak'ta tutsak olunca, “Alayın Sözü…” kahramanı hiçbir şekilde feci değildi. Hatta oğlu Vladimir ile bu Hanın kızıyla evlenmeyi bile başardı. Mesela ne zaman kaybedersin? Karga, bozkırdaki ölen savaşçıların gözlerini dinliyordu ve prens, kendisi için gelecekle ve Novgorod-Seversky'deki mirası ile ilgili düşmanla görüşmelerde bulundu. Muhtemelen bir yurtta Konçak'ın yanına oturdular, kısrak sütü içtiler, anlaşmanın şartları hakkında pazarlık ettiler. Her şey çoktan kararlaştırıldığında ve Ortodoks rahip, bozkır halkının saflığından yararlanan, geceleri, sempatik Polovtsi Ovlur'la birlikte geceleri, herkes uyurken atlarına atlayıp, Rusya'ya koşarak, Prens ve Polovchan'la evlendi. Ruska topraklarında Polovtsian toprakları ... Akşam şafak söndürüldü. Igor uyuyor. Igor öne çıkıyor Igor, tarlanın büyük Don'dan küçük Donetlere kadar olduğunu düşünüyor. Ovlur atlıları nehrin ardında ıslık çaldı, prens'e anlamasını söyledi ... Igor bir şahin olarak uçtu, Ovlur bir kurt gibi aktı, buzlu çiy salladı, hızlı atlarını yırttı ... ”.
Bozkırda geceleri kalkıp çimlerde yürümek, çiy atmak zorunda kalan, bu sahnenin şiirini takdir edecektir. Bozkırda hiç uyumayan biri muhtemelen bozkırda gitmek ister ...
Esaretten kaçtıktan sonra, Igor yıllarca 18 yaşayacak ve hatta bir Chernigov prensi olacak. Igor'un 1203'teki ölümünden hemen sonra, erkek kardeşi - aynı "şamandıra turu Vsevolod", "bütün Polovyalılar toprağıyla birlikte", Laurentian chronicle'ın yazdığı gibi, Kiev'e bir kampanya yapacak: Ayasofya Metropolisi soyuldu ve Kutsal İlahi Tith'in yağmalanması, manastırlar ve ikonlar soyuldu ... " Kroniklere göre, "Rus topraklarında büyük bir kötülük yaptılar ki bu Kiev'in vaftizinde geçerli değildi."
DAHA SONRA. Sözcüğün yazarının Igor alayına dair yarattığı şiirsel görüntüleri gözden geçirmek istemiyorum. Sadece Igor'un günahkar olduğuna dikkat et. Elindeki kabilelerden bir sürü kan vardı. Steppe'ye olan son kötü niyetli yürüyüşüne gitmemiş olsaydı, soyundan gelenlerin sayısız feodal soyguncularından biri olarak kalırdı. Ama daha doğrusu, sadece sayfaların sayfalarında kaybolur. Bütün hayatını çekişmeye harcayan küçük bir prens var mıydı? Ancak yaralar sadece mirasından dolayı değil, bütün tutsaklıktan kaçan “Russkaya ülkesi” için, Kiev ve Chernihiv'deki herkesi şaşırttı, müteakiben gençliğin günahlarını kurtardı. Sonuçta, her birimizin son şansı ve en iyi saati var.
Fakat bu bile önemli değil. Igor'un Polovtsian topraklarındaki kampanyasını neden bir kez daha hatırladım? Evet, çünkü tüm ünlü askeri sahnelerini düşünmediğimiz ünlü şiirin eylemi, şimdiki Donbas'ta (yaklaşık olarak Slavyansk şehrinin bugün olduğu yerlerde) gerçekleşiyor. Igor Seversky Donets boyunca bozkırda gitti. O, Seversky bir prensdi - kuzeydeki Slav kabilesinin yöneticisi. Kampanyasının amacı, kolları Donets olan Don'du. Bugünün Slavyansk yakınlarındaki tuz göllerinin yakınında, tatlı suların olmadığı bir alanda, Prens Igor Polovtsy tarafından yenildi. Çoğu araştırmacı, kronik savaşın yerinin yerelleştirilmesinin bu versiyonuna tam olarak yaklaşıyor - Slavyansk işçileri arasında demiryolunu inşa ederken 1894'teki Vnysovym ve Repny gölleri arasındaydı.
Hepimiz, bir dereceye kadar, hem Rus hem de Polovtsy'nin torunlarıyız. Günümüzde Ukrayna'nın üçte ikisi eski Polovtsya toprağıdır. Ve sadece üçte biri - kuzey - Rusya'ya aitti. Ve yine burada, sekiz yüzyıl önce aynı yerlerde, Slav kan akıyor. Strife yine geldi. Kardeş kardeşi öldürür. Ne ruhumun üzüntü ile dolduramaz.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.