Sıradan büyücüler cübbe giyerler.
Bu, fantezi dünyasının basit bir kuralıdır, ancak ‘de açıklanan bir nedeni vardır.
Kılıç ustalarının silahları kılıçtır ve okçuların silahları yay ve oklardır.
Bir büyücünün nihai silahı, ‘sırlarında’ yatar.
Bildikleri büyüyü, nasıl savaştıklarını, gizli önlemlerini arkalarındaki parti üyelerine bile açıklayamadılar.
İkincisi, performansları hava koşullarından etkilenebileceğinden, taşıdıkları büyülü aletleri ve kitapları korumak için cüppeler giyerlerdi.
Bu sebeplerden dolayı, Kule Ustalarının kıyafetleri sıradan büyücülerden farklıdır.
Büyücüler sırlara değer veriyorsa, Kule Ustaları da kulelerinin itibarına değer verir.
Bu yüzden kendilerini gizleyen cüppeler yerine asilzade üniformaları giyerler.
Reed’in durumunda, altın süslemeli ve Silence Tower Master’ın işareti olan kırmızı bir üniformaydı.
Modern bir takım elbiseden pek farkı olmadığı için giymekte bir zorluk yoktu.
Vur, vur.
Aynada görünüşünü kontrol edip bitirirken kapının çalındığını duydu.
Jinhyuk boğazını temizledi ve “Reed” gibi davranmak için elinden geleni yaptı.
“Girin.”
Phoebe ihtiyatla kapıyı açtı ve içeri girdi.
“Anne, Usta, hazır mısın?”
Dışarıdaki gergin sesi korkmuş bir köpek yavrusu gibiydi.
“Artık onu bir köpek olarak düşündüğüme göre, gerçekten bir köpek gibi görünüyor.”
Köpek yavrusu yüzü ve daha büyük yapısı ile bir golden retriever havası verdi.
Yanakları, onları tutarsan yapışkan pirinç keki gibi gerilebilirmiş gibi görünüyordu.
Reed muhafazakar ve otoriter bir figür olduğu için doğal bir tavır sergilemek çok önemliydi.
“Evet.”
“…Ha?”
Köpek yavrusu gözlerini büyüttü ve sanki bir şeyler ters gitmiş gibi bir sinyal gönderdi.
“Kötü davrandım mı?”
Ne yanlış gitti?
Phoebe bunu düşünür düşünmez dişlerini şaklattı ve sordu.
“Kütüphanenin envanteri veya mana damarı yönetim yöntemleri hakkında bana soru sormak istemiyor musun?”
“…”
Neredeyse refleks olarak, ‘Bu da ne?’ diye sordu.
Oyunu beş kez oynamasına rağmen bunlar o kadar gereksiz bilgilerdi ki aklı soru işaretleriyle doluydu.
Her neyse, bu noktada Reed gibi davranma girişimi kısmen başarısız olmuştu ve iyileşmesi gerekiyordu.
“Bunları her gün kontrol edecek vaktim yok.”
“Ama sen hep bunları unutmamamız gerektiğini söylüyorsun ve bana hep 30 dakika ezberletiyorsun…”
“Tartışmaya devam etmek istiyor musun?”
Bu garip sohbete devam etmek istemeyerek, sinirli bir ses tonuyla ona tersledi.
Bu doğru cevap olsun ya da olmasın, Phoebe’nin telaşlı sesi kararlıydı.
“Hayır, hayır! Kule Efendisi öyle diyorsa, öyledir!”
Kule Ustasının sözleri gerçektir.
Sorarsa cevap vermeli, yoksa yaratmalı veya getirmelidir.
Otoriter tavırları böyle zamanlarda işe yarıyordu.
Sohbeti bu şekilde bitirmekten hâlâ rahatsız olan Reed, bir açıklama ekledi.
“Ara sıra soracağım, bu yüzden her zaman hazırlıklı ol.”
“Evet efendim!”
Phoebe enerjik bir sesle cevap verdi.
İyi iyi.
Bununla, konuşmalarının tonunu ve hissini kabaca kavradı.
“Ofise gidelim.”
Reed doğal olarak onu kendisine rehberlik etmesi için yönlendirdi ve Phoebe onu ofisine götürdü.
Reed’in yeri Sessizlik Kulesi’ydi.
Sihirli Sessizlik Kulesi olarak da adlandırılan bu kule, sihir çalışmak ve bilgilerini genişletmek için bir araya gelen bir grup büyücüydü.
Reed buranın efendisiydi ve insanlar ona Sessizliğin Kule Efendisi diyordu.
Sessizlik Kulesi toplam 82 kattan oluşuyordu.
Oyunun başında, büyü kulesi 120 çırak büyücü, 50 genç büyücü, 30 kıdemli büyücü ve 5 baş büyücü ile küçük ölçekte işletildi.
“Tıpkı oyun gibi, hayır, oyundan bile daha detaylı.”
Bunu oyun aracılığıyla deneyimlediğinde, bilgisayar grafiklerinin sağlayabileceği ayrıntı düzeyinde sınırlamalar vardı.
Gerçeğin grafikleriyle bakınca daha da ihtişamlı ve dingin bir yerdi.
Sihirli taşlarla çalışan asansöre binerek geldikleri yer, yüksek kulenin en üst katıydı.
Kule Ustasının ofisiydi.
Beyaz mermer zemin kırmızı taş duvarlarla süslenmişti ve bu duvarlarda kutsal emanetler ve hazineler asılıydı.
Eski ahşaptan yapılan ofis masası, akıllı ekran gibi çalıştırılabilen panellere sahipti.
Depolama büyüsü, çağırma büyüsü ve mana kontrol yönetimi büyüsü gibi kule yönetimi için gereken tüm paneller vardı.
“Hmm…”
Reed o panellere aceleyle dokunmadı; bunun yerine pencereden dışarı bakmak için vücudunu çevirdi.
Uçsuz bucaksız mavi bir gökyüzü ve aşağıda bulutların asılı olduğu dağlar.
Altlarında mavi orman ve ovalar ve küçük köyler de uzanıyordu.
Fantastik dünyasını mükemmel bir şekilde yakalayan bir sahneydi.
“Hayır, mükemmel değil.”
Felaketler kendini göstermeye başlayınca her şey ıssızlaşır, sadece çığlıklarla dolu çorak arazi.
Bu tür bir manzara sadece en başta mevcuttu.
“On yıl önce, böyle görünüyordu…”
Jinhyuk, Reed’in vücuduna sahipti.
O da 10 yıl önce.
“10 yıl önce…”
Hiç şüphe yok ki 10 yılın bir anlamı vardı.
Anılarının derinliklerinde kilitli kalmış, hatırlanamayacak gibi görünmesi sinir bozucuydu.
“Hocam orada mısınız?”
Phoebe’nin tiz, uzun bir pirinç keki gibi çıkan sesine başını çevirdi.
Tıpkı o banyodayken olduğu gibi buraya bakıyordu.
“Nedir?”
“Bunu teslim etmeye geldim~.”
Phoebe parlak bir ifade ve hızlı adımlarla ona yaklaştı.
Elinde, değerli bir hazine gibi özenle ciltlenmiş bir kağıt tutuyordu.
Mesajı alır almaz Reed’in ifadesi korkunç bir şekilde buruştu.
Proje: Çiçek Bahçesi.
Bu ismi duyduğu anda, Reed refleks olarak yumruklarını sıkarken içinde bir öfke dalgası hissetti.
“Sağladığınız malzemeleri kullanarak, bu yaklaşan toplantı için sunum malzemelerini bir kez daha düzenledim, hehe…”
“…”
“Birden fazla bakış açısına sahip olmanın iyi olacağını düşündüm, bu yüzden lütfen düzenli malzemelerimi referans olarak kullanın ve eğer yapabilirseniz… bana fikrinizi verin… bir kere… uh…”
Ondan bir iltifat duymayı bekliyordu ama Lead’in ifadesine bakarken gülümsemesi yavaş yavaş soldu.
Keyfi davranışlarından hoşlanmadığını hiç şüphesiz düşündü.
“Um, Usta… hoşunuza gitmedi mi…?”
“…”
“Tekrar yapayım mı?”
“…Ha? Hayır, sadece git.”
“Evet…”
Phoebe korkmuş bir ifadeyle ofisten çıktı.
Reed onun durumuna dikkat etmedi.
Bir an için o kadar telaşlandı ki Reed gibi davranması gerektiğini neredeyse unuttu.
Hepsi ‘Proje: Çiçek Bahçesi’ yüzünden.
“Sanırım neden 10 yıl önce geri geldiğimi biliyorum.”
Tanrılar onun gizli arzusunu yerine getirdi mi?
İlk başta, düşüncesiz bir kötü adamın vücuduna sahip olmanın ona işkence etmenin bir yolu olduğunu düşündü.
Ancak Project Flower’ın varlığını hatırlayan Reed’in düşünceleri değişti.
“Tüm hikayelerin başlangıç noktası.”
Reed’in kötü adam olmasının nedeni.
Kahramanın maceralara atılmaktan başka çaresinin olmamasının nedeni.
Başka bir deyişle, oyunun amacından başka bir şey olmayan bir projeydi.