Bu, dünyanın en gizemli kitabı hakkında bir hikaye değil. Voynich el yazması hakkında daha iyi makaleler var. Bu, yabancılarla konuşmakla ilgili bir hikaye.
Evden uzakta geçirdiğim ilk yıldı. Üniversite için ülkenin öbür ucuna taşındım ve şimdi büyük şehirdeydim, şehir merkezinde bir apartman dairesinde bir oda arkadaşıyla yaşayan on yedi yaşında bir çocuktum. Ve, oh, burası gerçekten çok soğuktu. Parlak kırmızı bir parka aldım ve karlı sokaklarda yürüdüm.
Büyük şehirde geçirdiğim ilk gün, aşırı dozda uyuşturucu kullanan bir adam ve onu canlandırmaya çalışan sağlık görevlileri gördüm. Ertesi gün, polis onu tutup kelepçelerken çığlık atan bir kadın gördüm. Üçüncü gün, yeni ceketime güvercin pisliği. Ve her gün onları gördüm . Sokaklarda köpekleri ve tabelalarıyla evsizler, dondurucu soğukta, biraz sıcaklığın olduğu havalandırma deliklerinin tepesinde uyuyorlar.
Tüm bunlar, nispeten korunaklı bir ortamda büyümüş bir çocuk olarak beni rahatsız ediyordu. Tanıdık yüzlerle, güzel ve sıcak bir yerde büyüdüm. O kadar çok özlediğim bir yer ki o ilk yıl içinde defalarca ağlayarak uyudum.
Bu büyük şehirde insanlar otobüs şoförüne “teşekkür ederim” demediler. Çok hızlı yürüdüler ve metroda sizi itip geçtiler. “Merhaba” dediğinizde size şüpheyle baktılar. Ve ben de onlardan şüpheleniyordum. Özellikle sokağa çıkanlar. Onlardan kaçınmak için yolun karşı tarafına geçtim. Sanki uyanıp bana saldıracak hayvanlarmış gibi, uyuyan bedenlerinin etrafında dikkatlice yürüdüm.
Şehirde geçen üç aydan sonra insanları incelemeye başladım . Sanki camdan yapılmışlar. Sanki onlar yokmuş gibi.
Sonra bir gün markete gittim ve dükkanın dışında evsiz bir kadın vardı.
“Merhaba, yemek için biraz değişiklik yapabilir misin?” dedi küçük karton tabelasını tutarak.
Ona kısılmış gözlerle baktım, yırtık pırtık kıyafetlerini ve dağınık gri saçlarını değerlendirdim. Ona para verirsem, ya uyuşturucuya ya da alkole harcarsa? Bu kötü olurdu. Memur bir öğrenci olarak benim de parama ihtiyacım vardı, bu yüzden onun yanından geçmek üzereydim.
Ama o, "Lütfen, çok açım" dedi.
Sonra tekrar ona baktım, bu sefer düzgünce. Yüzündeki hüzünlü gözlerde ve yıpranmış çizgilerde. Soğuktan solmuş parmaklar.
İçeri gel ve yemek istediğin bir şey seç, dedim ona.
Bakkalın koridorlarında yürürken, günlerini halk kütüphanesinde geçirmeyi sevdiğini, burada internette gezinmeyi ve kitap okumayı sevdiğini söyledi, kesinlikle iki ortak noktamız vardı.
Ona bu büyük şehirde ne kadar süredir kaldığını sordum ve onun da burada yeni olduğu ortaya çıktı. Etrafta dolaşmayı sevdiğini söyledi ve ben de ona ortak noktamızın olduğunu söyledim. Ama benzerlikler burada sona erdi. Onun hayatı benimkinden çok daha zor olmuştu.
Bir yetimhanede büyümüştü ve ardından tacizci koruyucu ailesinden kaçmıştı. Her zaman zihinsel sağlığı ile mücadele etmişti ve bir işi tutamadı. Yine de yardım yoldaydı ve yakında devlet konutunda kendine bir yer bulacaktı.
Kasaya geldiğimizde, kendisi için sadece beş dolardan az olan küçük bir sandviç seçtiğini gördüm. Tek istediğinin bu olup olmadığını sorduğumda başını salladı ve yemek için bana teşekkür etti.
Marketten çıkıp, soğuğun keskin bıçaklar gibi hissettirdiği bir yerde durduğumuzda, okumayı nasıl sevdiğini söylediğini hatırladım ve ona “Okuduğunuz en ilginç kitap hangisi?” Diye sordum.
"Voynich el yazması," diye yanıtladı.
"Neyle ilgili?"
"Kimse bilmiyor." dedi gülümseyerek. “Kitap yaklaşık dört yüz yaşında ve bilinmeyen bir dilde yazılmış ve daha önce kimsenin görmediği gizemli bitki ve hayvan çizimlerine sahip. Ama deşifre etmeye çalışan insanlar var. Orada faydalı bilgiler olabilir. Şifalı bitkiler üzerine.”
"Ah, vay," dedim şüpheyle. Vay canına, delirmiş olmalı, diye düşündüm . Bu gizemli kitabın var olmasına imkan yok. Bilinmeyen dil? Şimdi hadi. Ben o kadar saf değilim.
Vedalaşırken eve geri döndüm ve yabancılardan, özellikle de evsizlerden mantıksız bir şekilde korktuğumu fark ettim. Hepimiz, anlaşılması imkansız görünen bir dünyada nasıl hayatta kalacağımızı bulmaya çalışıyorduk.
Küçük daireme döndüğümde, Voynich elyazmasını Google'da arattım.
Ve tabii ki gerçekti.
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.
İnsanlar sanata çekilir. On yıldan fazla bir süredir araştırmacılar, izleme sanatının sağlığımız ve esenliğimiz üzerindeki olumlu etkisini araştırıyorlar.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Çevrimiçi ödeme sahtekarlığının ortaya çıktığını ve yeni olmadığının herkes için açık olduğunu düşünüyorum. Alıcı konumundaki herhangi birinin bir dolandırıcılığa düşmekten korktuğu veya halihazırda düşmüş olduğu veya dolandırıcılara yakalanmış birini tanıdığı açıktır.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.