Vietnam Savaşı boyunca, Amerikalılar Güney Vietnam’ı Kuzey Demokratik Vietnam Cumhuriyeti’nden (DRV) izole etmenin en ciddi sorunuyla karşı karşıya kaldılar. Ho Chi Minh izi adı verilen geniş bir iletişim sistemine Güney Vietnamlı komünistler sağlandı silâhaskeri teçhizat (dahil tanklar), malzeme, DRV ordusunun düzenli birimleri transfer edildi. Amerikalı pilotlar için önemli bir sorun kamyonların ve diğer araçların yanı sıra yolların kendisinin bulunmasıydı. Görev kolay değildi - Vietnamlılar kılık değiştirmede uzmandılar ve havadan görsel gözlem çoğu zaman sonuç vermedi. O yıllarda uçaksavar karşıtı iletişim, jet uçakları için ciddi bir tehdit oluşturacak kadar güçlü değildi. DShK makineli tüfeklerine en sık rastlandı - helikopterlerle savaşmak için çok etkili bir silah, ancak Phantoms ve Thunderchif'ler için böyle ciddi bir tehdit oluşturmadılar. Güney Vietnam'da Strela-2 insan taşınabilir hava savunma sistemleri ortaya çıktığında durum değişti ve yolların en önemli bölümleri radar rehberliği ile uçaksavar silahları ile kaplandı. Ayrıca, ulaşım geceleri yapılmaya başlandı. Uçak kaybını azaltmak ve yaraların etkinliğini arttırmak için dikkatli bir keşif gerekliydi. İstihbarat istihbaratı iki nedenden dolayı düştü: sonuç olarak Vietnamlıların Yankees'e yönelik genel nefreti - ajanları işe almak çok zordu; işe alınan bir temsilci bile bilgileri gerçek zamanlı olarak iletemedi. Teknik araçlarla geriye kalan zeka. Igloo White programına göre, savaş alanından veya düşman arka hatlarından bilgi almak için çeşitli fiziksel prensipler kullanılarak çeşitli uzaktan kumanda sensörleri geliştirilmiştir.
EC-121R Elektronik İstihbarat Uçağı
İlk adım akustik sensörlerin kullanılmasıydı. Sensörlerin kendisi gibi bu tür cihazları kullanma konsepti Donanmadan ödünç alındı. Akustik hidrofonlu dalgıç şamandıralar, donanma denizaltıları uzun süre tespit etmek. 91 cm uzunluğunda ve 12 cm çapında ilk Aquabuy sensörleri 12 kg ağırlığındaydı. Bunlar, hidrofonların mikrofonlarla değiştirildiği standart deniz radyo-akustik şamandıralardı. Şamandıralar ormanın üstündeki paraşütle uçaktan atıldı. Kamufle edilmiş bir paraşüt ağaç dallarına yapıştı ve ağaç tepesinde asılı bir şamandıra bulmak oldukça zordu. Dahili şarj edilebilir pil, 30-45 gün içinde bilgi aktarımı sağladı. Aşağıdakiler, toprağın sallanmasına ulaşımın yanından geçmesine yanıt veren özel olarak tasarlanmış sismik sensörler uygulamaya başladı. 11 kg ADSID sensörleri, paraşüt olmadan uçaklardan düşürüldü. Sivri bir füze şeklinde yapılan sensör kılıfı, düştüğünde yere 20-25 cm gömüldü, yüzeyde sadece sıradan bir çalıyı andıran bir tel anten kaldı. Üçüncü tip sensör olan 17 kg ağırlığındaki “Akuside” her iki ilkeyi de kullandı: akustik ve sismik. Sismik sinyal veya radyo sinyalinden sonra, bilgileri doğrulamak için mikrofonlar otomatik olarak açılmıştır. Sonuç olarak, çok fazla elektrik tüketen mikrofonların çalışma süresi sırasıyla keskin bir şekilde azaldı, tüm cihazın özerkliği bilgi kalitesi kaybı olmadan 90 güne yükseldi.
Sismik sensör
Süspansiyon sensörleri uçağın altında ADSID
ABD kuvvetlerinde McNamara Duvarı olarak bilinen Igloo Beyaz programı (o zamanki ABD Savunma Bakanı olarak adlandırılır), sağlam bir elektronik sensör bariyerinin askerden arındırılmış bölgesi boyunca yaratılmasını sağladı, mayın tarlaları Amerikan veya Güney Vietnam birliklerinin işgal ettiği kalelerle serpiştirildi. Bu program kapsamında çeşitli sensörlerin oluşturulması ile ilgili ilk çalışmalar 1966'da başladı. Resmi olarak McNamara Wall bilgi sistemi faaliyete geçti ve 1 Ocak 1971'de Hava Kuvvetlerine aktarıldı. Vietnam'da ilk kez, Kasım 1967'de Khe Sana'nın savunmasında sensörler kullanıldı. askerden arındırılmış bölgenin yakınında bulunan Deniz Piyadeleri'nin büyük bir üssü vardı. Viet Cong oluşumları üssü kuşattı ve Şubat 1968'e kadar kuşatma altında tuttu. Bu koşullar altında şehri kuşatan partizan birimlerinin tedarikini durdurmak çok önemliydi. Bu göreve emanet edildi havacılıkve grevler sıfırdan teslim edilmediğinden, şehre önemli sayıda Akvabuev dağıldı. Bu durumda ABD Deniz Kuvvetleri'nden 12 uçak OR-2 "Neptune" ile uğraştı. Devriye ekipleri için, akustik şamandıraların montajı yaygın bir şeydir, yerden uçaksavar ateşi olağandışıydı. Neptün pistonu çok hantal ve savunmasızdı ve üç uçak Ocak'tan Şubat'a düşürüldü. Mayıs ayında Neptünler reaktif Hayaletlerin yerini aldı. Pilotları için düşük irtifada ve orta hızda uçmak da bir hediye değildi, ancak yine de yerden ateşten kaynaklanan kayıp riski önemli ölçüde azaldı. İlk başta, sensörlerin kurulumuna yönelik uçuşlar sadece açık havalarda gerçekleştirildi. Uçaklardan birinde, ilk şamandıranın bir duman bombasına düştüğü yeri tespit eden bir gözlemci vardı ve bu sensörle birlikte sıfırlandı. Daha sonra, gemideki Doppler navigasyon sistemine göre atılan şamandıraların yerini belirlemek için bir yöntem geliştirildi ve herhangi bir hava koşulunda uçuşlar yapılmaya başlandı. Dağınık sensörlerin sayısı yıldan yıla arttı; Yani, 1969'da 5000 cihaz sergilendiyse, 1972'de - 40000'den fazla.
Savaşçı F-4 "Phantom" ABD MP
Uçak OP-2 "Neptün" ABD Hava Kuvvetleri
Savaş yılları boyunca, Güney Vietnam’ın önemli bir bölgesi her türden sensöre ekildi, ancak çoğu Ho Chi Minh izi ve DRV’nin sınırındaydı. Sensörler yarım düzine kasa monte edildi, onlardan gelen bilgilerin hala birleşik silah merkezlerine ve grev havacılığına özel veriler şeklinde işlenmesi ve iletilmesi gerekiyordu. Radyo sinyallerinin sensörlerden bilgi işlem noktalarına iletilmesi, EC-121 "Pave Eagle" varyantında uzman Lockheed EC-121R ve Kayın "Debonares" uçağı tarafından gerçekleştirildi, ikincisi de insansız sürümde kullanıldı. Bilgi, genellikle büyük hava üsleri bölgesinde bulunan mobil bilgi işlem merkezlerinde işlendi. Merkezin kalbi o zamanlar en gelişmişisiydi IBM 360-65 anabilgisayarı. Veriler, doğrudan müdahale için doğrudan hava birimlerine ve merkeze, düşmanın nakliye hareketinin faaliyetini değerlendirmek ve mal ve park ekipmanlarının depolanma yerlerini belirlemek için merkeze iletildi.
Açığa çıkan sensörlerin sistemi bilgisayar merkeziyle birlikte yine de çok göreceli bilgi verdi. Mürettebat grev uçağı tarafından mızrapa gemisine derhal transfer edilse bile, uçağın yola çıkması biraz zaman aldı, kamyonların gitme süresi vardı ve yeniden aranmaları gerekiyordu. Navigasyon sistemlerinin kusurlu olması, aslında çifte bir hata verdi: sensörleri bölgeye ilk bağlarken, uçağın hedefe ulaştığında ikinci kez. Toplam hata birkaç yüz metreye ulaşabilir. Ve son olarak, partizan yollarındaki ana trafik akışı gece oldu.
Mobil veri işleme istasyonu
AC-130H - Vietnam'da kullanılan en güçlü "ganship" lerden biri. C-130 “Hercules” nakliye uçağı temelinde hazırlandı
Kamyonlarla savaşmak için en etkili uçak “soygunlar” idi - AC-119, AC-47 ve AC-130 taşıyıcıları, toplar ve makineli tüfeklerle kılcal ve B-57G “Canberra” uçakları da iyi performans gösterdi. Geceleri hedefleri tespit etmek için, bu uçakların birçoğu düşük ışık koşullarında çalışabilen televizyon sistemleri, LLLTV, FLIR kızılötesi ön yarım küre kızılötesi görüntüleme sistemleri ve örneğin elektromanyetik radyasyona yanıt veren Black Crow sistemi, örneğin sistemden gelen darbelerle donatıldı. ateşleme aracı Normal çalışma için, LLLTV sistemi ek bir doğal veya suni ışık kaynağı gerektiriyordu. Böylece, gökyüzünde en az çeyrek ay olup olmadığı kamyon görülebilirdi. FLIR sistemi yabancı ışık kaynakları gerektirmedi, termal radyasyona tepki gösterdi. İlk havacılık gece görüş sistemlerinden biriydi (aynı adı taşıyan ve AN-64A Apache helikopteri üzerine kurulu olan sistem hala çok uzaktaydı) ve sensörü sadece araba motorları ya da çalışanlar gibi sıcak nesnelere tepki gösterdi. silahla ılık ateşle ısıtılır. En büyük etki, her üç sistemin de aynı anda kullanılmasıyla ortaya çıktı, ancak bunlar tek bir on-board kompleksine bağlı değildi, ancak operatörler tarafından hizmet edildi, bu nedenle çalışmalarının sonuçları büyük ölçüde hizmet personelinin niteliklerine bağlıydı. Gece görüş sistemleriyle donatılmış “Ganships” ile birlikte sensörler, tekrarlayıcı uçaklar ve bilgisayar merkezlerinden oluşan bir elektronik bilgi sisteminin kullanılması, Ho Chi Minh izinde yok edilen otomobil sayısında üç kat artış sağlarken, kendi kayıplarını azaltır. Kasım 1969 ile Nisan arasındaki dönemde, 1970 5950 kamyonlar imha edildi ve bilgi sistemi sensörlerini yollara kurduktan sonra, Kasım 1970 ile Nisan 1971 arasında neredeyse 14000 araç takıldı.
AN / AAQ-1 Deneysel Gece Görüş Sistemli UH-5 Helikopter
Mekong Deltası'nda devriye gezen Mohawk OV-1 uçağına termal görüntüleme cihazları da yerleştirildi. Bu uçaklar genellikle AH-1G “Hugh Cobra” savaş helikopteri veya silahlı bir Iroquois varyantı ile eşleştirilmiş, savaş misyonları yaptı. Uçak, numuneleri tespit etti ve onlara saldırı helikopterleri yönlendirdi. Bu tür eylemlerin etkinliği çok yüksekti, bazen su taşımacılığını tamamen durdurmak mümkün olabiliyordu. Yapılmış olan helikopterlere gece görüş sistemi kurmak mantıklı olacaktır. UH-1 helikopterleri AN / AAQ-5 pasif kızılötesi taret sistemleri ile donatıldı. IR sistemli helikopterler Vietnam'da yaygın olarak görülmedi, ancak bazı araçların düşmanlıklarda yer aldığına dair kanıtlar vardı. Hugh Cobras'a kızılötesi ve TV sistemlerinin kurulması uçuş test aşamasının ötesine geçmedi, ancak aynı zamanda kızılötesi ve TV sistemleriyle donatılmış bir veya iki Kobra'nın Vietnam üzerinden uçtuğu göz ardı edilemez. Çinhindi'ndeki helikopterlerde gece görüşünün kullanılması, uçaklardaki kadar geniş ve etkili değildi. Bu kısmen, helikopter sistemleri için uçaklara kıyasla daha katı kütle boyutlu gereksinimlerden kaynaklanmaktadır. İlk deneysel sistemlerin kullanılması AN / AAQ-5, CONFICS ve ATAFCS, klasik hale gelen AN-64A Apache helikopteri TADS / PNVS sisteminin oluşturulması üzerine çalışmaların başlangıcı oldu. Vietnam'da, helikopter pilotları yaygın olarak ilkel ordusu konuşmacıları ve XM-3 kimyasal sistemi "People Sniffer" (kelimenin tam anlamıyla - "insanları koklayan"), bambu kulübeleri gibi hafif binalardaki insanların varlığını işaret eden yaygın olarak kullandı.
Ordu, piyade için kendi sensör türlerini geliştirdi. Onlar için olan ihtiyaç, Güney Vietnam'daki mücadelenin odak niteliğinden kaynaklanıyordu. Ordu birlikleri müstahkem kalelere yerleştirildi ve zaman zaman ormanda ormanlara yağ damlattılar. Viet Cong savaşçıları, müstahkem köylerin garnizonlarını sürekli baskı altında tuttu, herhangi bir zamanda bir saldırı veya bombalama gelebilirdi. Sensör kullanımı partizanları şaşırttı. En sık kullanılan sensörler miniSID, microSID ve DSID'dir, hepsi eskiden işe yaradı, zeminde ufak bir yükseklikte "ipi tutmanın" dünya prensibi olarak çalışıyorlardı. Tahrik edilmiş sensörden gelen sinyal, radyo ile referans noktasına iletildi. Özellikle küçük birimler için, bir radyo vericisi ile ortak bir kabloyla bağlanan dört sismik sensörden oluşan PSID sistemi oluşturuldu. Radyo sinyali 500 metreye kadar bir mesafeden alınabildi .. Yankee'nin meraklılarından biri bu sistem hakkında konuştu: “PSID'nin kullanımı kolay, iddiasız, güvenilir ve küçük bir boyuta ve ağırlığa sahip, on iki set yerine piyade bölmesinde on iki set olmasını istedim. tabur "
Bireysel dedektör E-63 "People sniffer"
2 mm makineli tüfek üzerine monte edilmiş görüntü amplifikatörü AN / TVS-12,7
Görüntü Yükseltici AN / PYS-2
Ordu birimleri ayrıca, İğne Beyaz programı altında geliştirilen havacılık sensörlerini el ile kurdular. Haziran ayında, Saigon'dan 1969 km uzaklıktaki Crook savaşlarında 80, 25 Piyade Tümeni birimleri çok sayıda "aquabuy" ve "akvasaydov" kurdu. Onlardan gelen bilgiler, bireysel gece görüş sistemleri ve kompakt radarların kullanımıyla birlikte, helikopter ve avcı bombardıman uçaklarıyla çok hassas bir şekilde partizanlara karşı savaşmayı ve topçu ve harç ateşini düzeltmeyi mümkün kılmıştır. Sonuç olarak, Amerikan piyade savunmasının ön kenarına yapılan gece saldırıları ile çok daha az sayıda Viet Cong geldi. Üç gün süren dövüşler sırasında, 402 bir Vietnamlı tarafından öldürülürken, 25 Bölümü yaralananlara 25 kişiyi kaybetti ve bir kişi öldü.
Partizan madenleri Amerikalılara büyük sıkıntı yaşattı, ortalama olarak, bir bölüm onları her ay 70 araçlarına kaptırıyordu. 56 yollarından biri boyunca akustik ve sismik sensörlerin en tehlikeli yerlerden yedisinde kurulması sonucunda madencilik alanlarının tespitine izin verildi, sonuç olarak, araba kayıpları yarıya indi ve birkaç Vietnamlı sabotaj ekibi topçu ateşi ile imha edildi.
Viet-Kong geceleri savaşmayı tercih etti: Amerikalılar geceleri kaybedildi, askerlerin irrasyonel bir korkusu vardı. Düşman her ağaçtan sonra görüldü. Kısmen gece ormanının korkusunu yenmek için çeşitli bireysel gece görüş sistemlerine yardımcı oldu. Çinhindi'nde, Amerikalılar ilk kez elektron-optik görüntü amplifikatörleri üzerinde aydınlatma manzaralarını yaygın olarak kullandılar. Yedi kat güçlendirmeli AN / TVS-2 manzaraları, 7,2 kg ağırlığında ve makineli tüfekler ve hafif silahlar üzerine monte edildi. Yıldızlı bir gecede, 500 m'ye kadar bir menzile sahiplerdi ve hala yıldızlar ve aylar varsa, 1000 m, dört kat büyütmeli, daha basit AN / PVS-2 manzaraları, 2kg ve M-1 ve M-16 tüfekler takılıyken, dahili batarya sürekli çalıştırıldı. 72 saat boyunca görüntü kuvvetlendirici AN / TVS-4 gece gözlem sistemleri, 1200 m mesafesindeki yedi kat görüntü geliştirme sağlayan en güçlüydü, cihaz, bir tripoda monte edilmiş veya bir jeep üzerine monte edilmiş 17 kg ağırlığındaydı. Piyade, insan vücudunun kokularına tepki veren kimyasal sensörler E-63 "People Sniffer" i kullandı. Sensörün kendisi tüfeğin namlusunun altına yerleştirildi ve ona esnek bir kabloyla bağlanmış olan işleme ekipmanı omuz kabına yerleştirildi.
AC-119 Uçak - Gece Kamyon Avcısı
Görüntü amplifikatörü AN / TV S-4
Çinhindi'ndeki savaş, geleneksel silahlarla birlikte çeşitli elektronik sensörlerin ve sistemlerin kullanıldığı ilk savaştı. Bu tür sistemlerin ilk neslinin birçok kusuru vardı, bu yüzden aydınlatma manzaraları çok fazla ağırlık ve büyüklüğe, kısa bir menzile sahipti ve sensörler çok sık yanlış alarm verdiler. Ek olarak, sensörlerin kullanımıyla ilgili ilk başarılı deneylerden sonra, personel, destek noktalarına yaklaşımların kontrolüne ilişkin yanlış bir güven duygusuna sahipti. Ancak, hatalı bir kurulum sırasında uzak cihazların ormandaki tüm hareketleri sabitlemediği ortaya çıktı. Sensörleri kullandıktan yaklaşık iki yıl sonra, ilk başarının coşkusu geçti, Amerikalılar çeşitli teknik numaraların ormandaki savaş için her derde deva olmadığını fark etti. Bununla birlikte, Vietnam'ın deneyimi, profesyonellerin ellerinde, özellikle de istihbarat görevlerini çözerken ve tesisleri korurken, elektronik ekipmanın en yüksek verime sahip olduğunu göstermiştir.