“Doğrudan şu dönüm noktasını hatırlıyorum: Oturuyorum, sınavı yüksek matematikte inceliyorum. Ve bence: bu bölümde aptalca bir şey yapmayı nasıl başardım? Hiçbir şey anlamıyorum. Bu sadece karanlık. Oturup notaları ağlıyorum ve sanırım Tanrım, bana bir tür işaret gönder. Ne yapmalıyım peki? Ve sonra - bang! Sms geliyor. Bir arkadaş şöyle yazıyor: “Ksyush ve hatırla, bu kadar iyi kilo verdin, benim de bir beslenme programı yapmama yardım et, kilo vermek istiyorum.” Daha önce hiç kimseye böyle bir şey yapmadım, ama sonra reddedemeyeceğimi fark ettim. Kız arkadaşıma bir sürü soru sordum, zamanımda bana yardımcı olan tüm bilgilerimi topladım - ve derledim. Ve bunun muhtemelen benim mesleğim olduğunu anladım. Ben tıp okumak için beslenmeye başladım . İşimdeki en güzel şey insanları daha iyiye doğru değiştirdiğimdir. Beni mutlu ediyor. ”
***
“Annem bana dedi ki:“ Natasha, genellikle aklında mısın? Peki ya bir dairede üç oda varsa? Orada çiçekler için bir buzdolabı koymak ve dairede buketleri toplamak gerekli midir? Bu kir! Hiç çalışacak mısın? “O zaman bir şirkete çiçek sipariş ettim ve çiçekçi olarak da çalışabileceğimi düşündüm. Evdeki çiçekler için buzdolabını koydu: onları kendisi topladı, buketleri kendisi teslim etti. Ve hiçbir şey, biliyorsun. Hepsi bir araya geldi. "
***
“Bir üniversitede okuduğumda, bir şirkette ekonomist olarak çalışmaya başladım. Sonra okuduktan sonra beni orada bıraktılar ve sonra kriz geldi ve beni kestiler. Tabii ki, ilk önce benim uzmanlık alanımda iş aramaya çalıştım. Röportaj için gittim. Sonra bile 18 bin ruble maaş ile bir pozisyona kabul etti. O geldi, bir bilgisayar için ofiste oturdu. Oturup düşünüyorum - peki, hayır. Tümü. Bunu gerçekten yapmak istemiyorum. Ve sola. Online satış yapmaya başladı, IP tasarladı, işler düzelmeye başladı. Babam bana dedi ki: "Sen delisin, herkes gibi çalışır - iyi bir yerde, sabit bir maaşla." İstemediğim gibi, elbette, ben de kimseyi dinlemedim. Şimdi kendi dükkanım var. Benim için en büyük endişe mesleği 9 ila 18 arasında bir ofiste çalışmak. Ama kimseyi suçlamıyorum: her birinin kendisine. ”
Bunlar bir gün kendi işini açan arkadaşlarımın hikayeleri.
Onları bir nedenden dolayı bir demet topladım. Son zamanlarda hafif bir şok geçirdim. Öyle salla. Bir çiçekçi ile röportaj yapmaya karar verdim - bunun hakkında konuşmak, şimdi çiçek dünyasında hangi trendlerin olduğunu bulmak için. Ve yaklaşık üç yıl önce ortaya çıkan kentte oldukça iyi bilinen bir çiçek salonumuz var, Tomsk'ta plastik bir "bağırsak" içinde kırmızı bir gül ya da dereotu ve alçıtaşı ile bir buket krizantem kötü tadı işareti olarak kabul edilmedi. Ve sonra bu salon korkunç nadir şakayık buketleri ile açılır, şakayıkta ve el yapımı kağıtta şakayık gülleri bulunur. Buketler güzeldi, salon üç yılda başarıyla gelişti ve onu açan ve pazarda harika bir şekilde pazarlayan kadına hitap etmeye karar verdim.
Tabii ki, sadece çiçek sektöründe uzun yılların tecrübesine sahip bir kadın böyle bir salon açabilirdi. Ben de salonun telefonunu arayarak "Vkontakte" linkini işin sahibine yolladığımı düşündüm. Şokuma göre, hesaplarıma göre, işletmeyi açarken, 19 yaşında, 22 yaşında, inanılmaz derecede sevimli bir kızdı.
Kendimi 19 yaşındayken hemen hatırladım. İkinci sınıf gazetecilik öğrencisini korkunç bir ceketle yıktı. Paranın nereden geldiği umrumda değildi. Sınıf arkadaşlarımın ve akranlarımın çoğu gibi büyüyeceğimi, liseyi bitireceğimi ve paranın geleceğini düşündüm. Maksimum - Ara sıra gazeteci olarak çalıştım.
Benim neslimin temsilcilerinin bir iş geninden yoksun olduğu fikrini almaya çalışmıyorum. Tabii ki, 30 yaşındakiler arasında başarıyla başarılı bir şekilde çalışan birkaç kişi var. Aksine, bugün etrafa bakarsak, cesurca işlerini geliştiren inanılmaz sayıda genç göreceğinizi söylemek istiyorum. Fotoğrafçılar, makyaj sanatçıları, kameramanların, düğün yöneticilerinin, dekoratörlerin, çiçekçilerin, restorancıların, başarılı blogcuların, beslenme uzmanlarının, kişisel antrenörlerin, ağcıların, hatta oyuncuların 30 yaşında olmayan insanlar. Bunun gücü 20 ve biraz üzerinde, birçoğu bir üniversitede okuyor ve işe başlamalarının başarısız olabileceğini bile sanmıyorlar. Deniyorlar, başarılı oldular - ve bu iyi.
Derhal ortalama bir gözyaşı gibi gözüküyorum ve serbest kaldığım için bile (iş diyebilirsiniz), yapabileceğim kadar kolay ve cesur bir şekilde gitmediğimi düşünüyorum.
Yıllarca süren çalışma deneyimimi ve ileriki uzmanların birkaç yıl önce aktif bir şekilde lobi yapmaya başladığı meşhur “nesil teorisi” hatırlamıyorum. Bilmeyen: Farklı kuşakların temsilcilerinin farklı bir kültürel ve eğitimsel temele dayanarak ve hangi “karikatürlerin” büyüdüğü üzerine çalışmak için farklı bir yaklaşımla nitelendirildikleri ile ilgili. Bu nedenle, bebek boomers kuşağının (geçen yüzyılın 40 - 60 yaşları), işgücü piyasasının en büyük mamutları olduğu düşünülmektedir: bu insanlar her zaman ekip çalışmasına odaklanmışlardır, toplulukçuluk ruhu hâlâ bunlarda hüküm sürmektedir. Bugün, çoğunlukla emeklilik yaşına ulaştılar, ancak çoğu hala başarılı bir şekilde çalışıyor.
Nesil X - 60'ların sonlarında ve 80'lerin ortasına kadar doğan insanlar: bir kariyeri yavaş yavaş, düşünceli, yavaş yavaş kariyer basamaklarını yükselterek ve bir kural olarak bir şirketin çerçevesi içinde gelişerek kariyer yaparlardı. Ve bir sonraki Y kuşağı, doğum tarihini 80'lerin sonunda düştüğü şeyleri içeriyor - "sıfır" ın başlangıcı. Ben ve arkadaşlarımın bu neslin başlangıcına düştükleri ortaya çıktı. Bu insanlar aşağıdan yollarına başlamaya alışkın değil: aynı anda her şeye ihtiyaçları var. Hızlıca para kazanabileceğiniz alanları seçiyorlar ve çoğu zaman mesleğe göre çalışmıyorlar. Bu, elbette, bilginin inanılmaz baskınlığına ve pazardaki dengesiz duruma neden olur.
Ne diyebilirim ki: ortaya çıkıyor, doğru. Bu şart koşuluyla, akranlarımın en başından kalkma şansına sahip olmaları, bu nedenle, belki de başlangıçta olduğumuz karakteristik Y işaretleridir. En azından en fazla. Ancak bizden sadece 5 yaş küçük olanlar, yukarıdaki teoriye bağlılığımızın farkında olmamıza çoktan başladılar.
Neden bütün bunlara liderlik ediyorum? Bu, bilirsin, sürekli huysuzluk ve öfke genel arka planına karşı bir pozitif parçası. Tipik olarak, genç insanlar azarlamaya karar vermişlerdir - derler ki, aletlerimiz dışında hiçbir şeye ihtiyaçları yoktur, bizim zamanımızda böyle değildi.
Bu yüzden aynı fikirde değilim.
Genç insanlarımızla gurur duyuyorum - hala onlarla da ilgili olduğum halde - topuklarımızdaki genç insanlardan bahsediyoruz. Çocukluğumdan beri iyi çalışmamız, iyi bir meslek edinmemiz, uzmanlık alanlarına gitmemiz ve hayatlarımızı köklü kanonlara göre inşa etmemiz gereken bu dünyada, iyi bir mesleğe girip, erken yaştan itibaren sisteme karşı savaşmaya hazır olan ve başarılı olanların olduğu için mutluyum. öyle. Kim seçim yapmaktan ve karar almaktan korkmuyor, kim risk alıyor, deney yapıyor ve başarısızlıklar yüzünden umutsuzluğa kapılmıyor. Hedeflere ulaşan ve yenilerini belirleyen var. Ve kim, garip bir şekilde, çoğumuz küçümseme ile bakmamalı, derler ki, genç ve yeşil değil, hayranlıkla bakmalılar. Belki onlardan bir örnek almaya bile değer.