CD'lerin bu kadar başarılı olmasının bir nedeni, plaklar gibi iğneyle çalınmadıklarından aşınma olmaması. Kullanılan plastik türünün günün birinde matlaşacağı ve üzerlerindeki bilgilerin okunamaz duruma geleceği söylendi ise de, henüz bu durumla karşılaşılmadı. Belki de, 2000 yılı sorunu gibi, birkaç yıl sonra bir de CD sorunu ortaya çıkar ve 20-25 yıl önce üretilmiş CD'ler, birbiri ardına körleşmeye, okunmaz hale gelmeye başlarlar. CD tekniği, başlangıçta video-disc denilen ve long-play plak büyüklüğünde disklerde kullanılmaya başlamıştı. Görüntü ve sesi çok iyi olmasına rağmen, maliyeti yüksek olan video-disc'leri piyasada tutmadı, onların yerine ses kayıtlı CD'ler çıktı. Derken çeşitli formatlarda hareketli görüntüler de kaydedilen CD'ler, sonunda bugün yayılmaya başlayan DVD'lere doğru gelişme gösterdi. DVD'lerin kapasitesi inanılmaz derecede yüksek olabiliyor. Bunların üzerine saatler süren filmler ve ses kayıtları sığdırmak mümkün. Ama, ekonomik açıdan DVD'lerin bütün olanaklarından yararlanılmıyor. Üzerinde bir sanatçının ya da müzik grubunun okuduğu yüzlerce parçayı en iyi ses kalitesinden bir DVD üzerine sığdırmak mümkün. Ama eğer korsanlama değilse, bu parçaların hakları çok yüksek meblağlar tutacağından, bu tür kolleksiyonlar tek bir DVD'ye sığdırılmıyor. CD'lerin özelliği başta yalnız okunabilmeleri idi.
1997 yılı sonundan itibaren Philips stereo setlere takılabilen ve aynı zamanda kayıt da yapabilen birimler çıkartmaya başladı. Yakında dünya çapında l milyon adet satacak CD kayıt cihazlarının en büyük rakibi ise, bilgisayarlardaki kayıt birimleri. Bunlar yalnız müzik CD'leri değil, aynı zamanda bilgisayar verilerinin her türlüsünü CD üzerine kaydedebiliyor. Üstelik, müzik kaydı için kullanılan CD'lere müzisyenlerin hakları için de belli bir ödenti yapıldığı için, bunların fiyatları diğerlerine göre daha yüksek oluyor.