ABD başkanlık seçimlerinin sonuçları geçen hafta gelmeye başladığında, en azından solda olmak üzere ülke çapında tepki kuşkuydu. Yönetiminin sapkın ve kötü olduğu konusunda hemfikir oldukları Donald Trump'ın dört yıllık süresinin ardından yarışın bu kadar yakın olabileceğini anlayamadılar.
Açık ırkçılığının, şiddete teşvikinin ve açık kadın düşmanlığının, yukarıdakilerin tümü için dürtülerini sosyal tükürük parıltısıyla maskeleme eğiliminde olan önceki başkanlardan daha belirgin olduğu konusunda haklılar. Trump'ın başkalarına karşı asgari şefkat göstermediği de şüphesiz.
Peki seleflerinden gerçekten çok farklı mı? Daha acımasız mı? Daha ırkçı mı? Daha egomanyak? Ben öyle düşünmüyorum.
Donald Trump, şimdiye kadar bir başkanda gördüğümüz Birleşik Devletler'in en dürüst ifadesidir. Amerika Birleşik Devletleri'nin dünya çapındaki savaş ve gözetleme endüstrisinin barbarlığını izleyen veya hisseden bizler için bu çok açık.
Elbette ABD vatandaşlarının Trump yönetimine karşı duydukları dehşet ve öfke haklı. Onun gözetiminde sınırda sığınmak isteyen ailelerin ayrılması ve kafeslenmesi, kadınları aşağılaması, beyazların üstünlüğünü teşvik etmesi ve ırkçı paramiliter milisleri cesaretlendirmesi, yüz yüze adam kayırması, çıkar çatışmaları, kamu görevlilerinin şahsiyet için kullanılması Zenginleştirme, pandemiyi kötü yönetmesi, karanlık işler ve vergiden kaçınma hem Amerikalılar hem de dünya için şok edici.
Ancak gerçek şu ki, onu geçmiş başkanlardan gerçekten ayıran tek şey, üstünlük, ırkçılık ve bölünme ahlakını içe çevirmesidir, halbuki selefleri - tüm cilalarıyla, zaman zaman güzel sözlerle, kazanan gülümsemeler ve hatta öfkeyle - onları dünyanın savunmasızlarına salıverdi.
Söyle bana, Trump'ın Monica Lewinsky ile yaptığı aile içi seks skandalından uzaklaşmak için Irak'ın su altyapısını bombalayan Başkan Bill Clinton'ın halıyı bombalamasından daha korkunç "geri çekil ve hazır ol" demesi nasıl oluyor?
Ya da ABD'nin BM Büyükelçisi Madeleine Albright'ın ABD yaptırımları sonucunda ölen 500.000 Iraklı çocuğun “buna değer” olduğunu (muhtemelen petrollerini elde etmek ve İsrail'in bölgedeki hegemonyasını sağlamak için eski bir medeniyetin yok edilmesine değer) ilan etmesinden daha korkunç mu?
Ya da Dışişleri Bakanı Hillary Clinton'ın Libya lideri Muammer Kaddafi'nin korkunç cinayeti ve daha önce yüksek işleyen bir başka Arap ve Afrika ulusunun mutlak katliamıyla ilgili "geldik, gördük, öldü" diye alay etmesinden daha korkunç mu?
Trump'ın oyların neredeyse yarısını kazanmasının, Siyah Amerika'nın on yıllardır sözünü ettiği zaten iyi bilinen duyguya işaret ettiği doğrudur - bu ülke cehennem kadar ırkçıdır - ama bu ülkenin şoku, kuşkusu ve öfkesi nedir? diğer yarısı Amerika hakkında ne diyor?
Küresel Güney'e ve özellikle de ABD'ye hiçbir şey yapmamış, ancak tarif edilemez paçavralar ve ıstırap içinde yatan Arap ülkelerine verdiği, sürmekte olan tarif edilemez nesilsel yıkımı ve acıyı hiç görmediklerini - hatta görmeye çalıştıklarını söylüyor. ABD savaş endüstrisinin bir sonucu olarak.
Amerika'nın bu yarısına şunu söylüyorum: Yanılıyorsunuz, Trump bir sapma değil. Tarih duygusu ve küresel insan dayanışması olan azınlık dışında, bu ülkenin en gerçek yüzü.
Şimdi Biden'in zaferini kutlayan Amerika'nın bu yarısına soruyorum: Yeni bir savaş başlattığında ne yapacaksın? Çünkü yapacak. Amerikan başkanlarının popülaritelerini artırmaları gerektiğinde yapmayı bildikleri tek şey budur.
Ve şimdi böylesine bölünmüş bir ulusla, Biden'ın bu rotayı alacağı neredeyse kesin. İran'ın yerine konması gerektiğini zaten ima etti ve ABD çoğu şeyde İsrail'in emrini yerine getiriyor gibi göründüğü için ABD emperyalizminin son hedefi olabilir.
Not: Susan Abulhawa, Filistinli bir yazardır.
Bu makalede ifade edilen görüşler yazarın kendisine aittir ve ufkumuzhaber editöryal duruşunu yansıtmaz.
El-Cezire