Ebu Süfyan eve girip yerdeki minderin üzerine oturmak istediğinde, Ümmü Habibe minderi kaldırarak, babasının oturmasına müsaade etmedi. Ebu Süfyan hayret içerisinde sordu:” Kızım minderi mi bana, yoksa beni mi mindere layık görmüyorsun?” Ümmü Habibe şu cevabı verdi: “Bu Resulullah’ın minderidir. Sen ise necis bir müşriksin. Bu mindere oturamazsın.” Ebu Süfyan öfkeyle şöyle dedi: “Kızım, benim evimden ayrıldıktan sonra çok kötü olmuşsun.” Ümmü Habibe bunun üzerine: “Ben kötü olmadım, aksine Müslüman oldum. Sen ise hala taştan yontulan putlara tapıyorsun. Babacığım, senin gibi kavminin önderi olan bir kimse nasıl olur da İslam’dan uzak kalır?” dedi. Bu sözler Ebu Süfyan’ın öfkesini artırmaktan başka bir işe yaramadı. Kızgın bir halde, Efendimiz’in yanına gitti.