Shubert Tiyatrosu, bir çino ve düğme deniziydi. Hukuk fakültesi mezuniyet hediyeleriyle çevriliydim. Arkamda, yaşlı bir beyefendi, küçük oğluna ne izleyeceği konusunda ders veriyordu. Bu beyaz, varlıklı seyirci geleceğin habercisi oldu; Pulitzer Ödüllü romanı bir Broadway hitine uyarlayan Aaron Sorkin, eleştiri Kadın karakterleri nasıl yazdığı konusunda, Harper Lee’nin kızlık konusundaki bildungsroman romanını uyarlama kararı ilginçtir. New York'lu beyaz bir adam, Güneyli bir Gotik'e, Kadın yazarın yaşanmış deneyiminden esinlenen bir hikaye olan Güney Depresyon Çağı'nda büyüyen genç bir kızı nasıl anlatır?
Sorkin için bu kolay - onun sesini kapatmanız yeterli.
Scout kitabın kahramanı ve anlatıcısı olmasına rağmen, Sorkin'in oyunu odağı fantastik Jeff Daniels'ın canlandırdığı babası Atticus Finch'e kaydırırken, anlatıyı Scout (Celia Keenan-Bolger), ağabeyi Jem ( Will Pullen) ve arkadaşları Dill Harris (Gideon Glick). Neden üç anlatıcıya ihtiyacımız var - özellikle, Keenan-Bolger ağır işi yapacak kadar yetenekli iken Scout'u rahatsız etmeye devam eden iki adam? Scout bir erkek fatma olabilir, ancak Sorkin'in yazıları bunun bir kızın hikayesine erkeksi bir bakış açısı olduğunu açıkça ortaya koyuyor.
Romanın anlatı eğrisi duruşmaya kadar gelişirken, oyunun anlatısı neredeyse sarsıcı bir hızda duruşmaya girip çıkıyor. Bu, yeniden düzenlenmiş ve biraz farklı bir şekilde çalınan en sevdiğiniz şarkıyı dinlemek gibidir. Oyunun kalbi, Scout’un çocukluk çağı maskaralıkları ve büyüyen ağrıları yerini hızlı tek satırlık oyunlara bırakıyor. Atticus'u hem idealist hem de mesafeli olarak görüyoruz ama nedenini asla öğrenemiyoruz. Asla geri alınmayan parçalar eksik. (Yönetmen Robert Mulligan’ın Film uyarlaması Kitabın bir kısmı da anlatıyı Scout'tan uzaklaştırarak Atticus'a daha fazla odaklanılmasını sağlıyor.)
Harper Lee’nin kendi sözleri bile düzenlenmiştir. 'Alaycı kuşu öldürmek günahtır' başlığı, Daniel’in sahte güneyli çekişmesi nedeniyle kapanış tartışmaları sırasında gelişigüzel fırlatılır. 'Bir şeyi onun bakış açısından değerlendirene kadar asla gerçekten anlamazsınız' artık akıllıca bir tavsiye değil, 'babanın her zaman söylediği bir şeydir.' Bu nokta daha keskin olabilirdi ve özellikle 2019'da zulümlerin olmasına izin veren insanların bakış açısını görmenin imkansız olduğu bir fırsat gibi geliyor. Yeterince derine inmiyor.
Lise okuma materyalleri için, Bir alaycı kuş öldürmek için karmaşık bir romandır. Kitap sadece ırksal adaletsizliği değil, aynı zamanda cinsiyet kimliği, zehirli erkeklik, yoksulluk ve bağımlılığı da ele alıyor - bugün hala geçerli olan her şey ve film ve oyun uyarlamalarının görmezden geldiği her şey. Bu versiyonunda Bir alaycı kuş öldürmek için bir gerilim filmi alıyoruz, bir mahkeme salonu draması. Çocuklar sadece anlatıcı olarak hizmet ediyorlar ve bir şekilde olay örgüsüne uyması gereken işe karışan çocuklar gibi görünüyorlar. Bu sorunlardan birkaçını tazeliyoruz ama asla daha derine dalmıyoruz.
Adil olmak gerekirse, Sorkin’in uyarlamasında ödüllendirici anlar oldu. Kusurlu, uzak bir Atticus olarak Jeff Daniels, romandaki idealleştirilmiş karaktere gerçekçi bir dokunuş katıyor (Atticus'un bu versiyonu Lee'ninkinden daha çok bir Sorkin karakteri olsa bile). Ayrıca Dill ve Atticus arasında dokunaklı bir sahne ve Calpurnia rolündeki yetenekli La Tanya Richardson'ın Atticus'la ayak parmaklarının ucunda olduğu bir başka sahne gibi büyük katılımlar da vardı. Yine de Sorkin yeterince etkili riskler almadı ve eğer yasal olarak mücadele edecekseniz savaşlar Harper Lee arazisi ve oyunları kapatmak Hepiniz içeri girebilirsiniz. Sadece davaya odaklanın, Boo'yu kesin, modern zamanlarda ortaya koyun, Tom Robinson'a kendi hikayesini verin. Bir klasiği değiştirecekseniz, gönülsüzce çalışmasını sağlamaya çalışmak yerine onu gerçekten değiştirin, yoksa eksik kalır.
Sonunda, Sorkin'in Alaycı kuş beyaz bir adamın ırkçının neye benzediğine dair fikrini gösterir. Ewell'in ırkçılığını aşırı dramatize ederek Sorkin, ırkçıların aslında avukatlarımızda, işe alım yöneticilerimizde, beyazlar içindeki 'kendi kendini yaratmış' milyarderlerimizde varken, sadece eğitimsiz ya da servetsiz köylüler olduklarını söyleyerek ağırlıklı olarak beyaz bir izleyiciyi rahatlatıyor gibi görünüyor evler. Irkçılıktan faydalanmak için hakaret etmek zorunda değilsiniz - Sorkin'in unuttuğu veya görmezden gelmeyi seçtiği bir nokta.
Bir alaycı kuş öldürmek için hiç bu kadar zamanında olmamıştı, ancak en yetenekli oyuncu kadrosu bile böylesine çarpıtılmış, sulandırılmış bir senaryoyu kurtaramaz. Tüm hikayeye, ham hikayeye ihtiyacımız var. Daha fazlasına ihtiyacımız var. Sorkin'in en büyük günahı bir alaycı kuşu öldürmek değil, bir kadının anlatısını susturmaktır.