Kırık renk, Empresyonistler tarafından 'icat edilen' ve bugün hala bazı sanatçılar tarafından kullanılan bir boyama tekniğini ifade eder. Teknik olarak konuşursak, şu şekilde olur: Diyelim ki kalıcı bir açık yeşil renk olan bir indeks kartım var. Odanın diğer tarafından yeterince kolayca görebilirsiniz. Evet. Bu yeşil pekala. Şimdi yarı, örneğin gök mavisi ve yarı kadmiyum sarısı ışık olan bir dizin kartı alıyoruz. Kartın ortasına bir delik açtım ve deli gibi döndürüyorum. Prensip olarak, odanın diğer tarafından benzer bir yeşil göreceksiniz, ancak bu kez yeşilin daha fazla enerjisi var. Hayatta. Uzaktan optik olarak karışır. Kırık rengin elde etmesi gereken şey budur - ışığın kendisinin gerçek hissi.
Ancak bakış açısı olmadan, teknik oldukça boş ve anlamsızdır. Empresyonist bir yöntem kullandığını ve basitçe olduğunu düşünen birinin, oldukça ölü de olsa, bir etki yaratmak için çok sayıda küçük dokunuşlar yaptığı korkunç 'stil' gibidir.
Empresyonistlerin etkisi
'İzlenimcilik' terimini unutmak bize iyi gelebilir. Bildiğiniz gibi, bir onaylama terimiydi. "İzlenimciler" aynı zamanda "isyancılar" olarak da adlandırılıyordu ve onların yeni resim biçimine tam olarak ne olduğu, "yeni resim" deniyordu.
Şimdi, 1870'lerin ortalarında Paris'teki o anı yakalayalım. Aristokrasinin sosyal yapıları çöküyordu. Pek çok kadın ve alt sınıf da dahil olmak üzere Manet ve diğerleri tarafından sanatta aşağıdan yukarıya, demokratik bir atılım vardı. Sanatçıların Paris'te sanat dünyasının hiyerarşisine saldırdığını unutmayın. Bugün bizim gibi sanatçılar müzelere, müzayede evlerine, kar amacı gütmeyen sanat yönetme mekanizmasına, yerel sanat komisyonlarına, akademik düşünceye ve galeri dağıtım sistemine saldırıyor olsalardı bunun bir karşılığı olurdu.
Muhalefet ettikleri sanatın bir örneği, titiz bir şekilde zahmetli çizimlerle ve fırça darbesi ile değil, çalışması aylar süren Ingres'in çalışması olabilir. Belki daha da önemlisi, Ingres gibi lehine olan sanatçıların resimlerinin klasik gerçekçiliğin resimleri olması ve bu tür çalışmalardan kafa ya da kuyruk çıkarmak için klasik bir eğitim almanız gerekiyordu. Diğer herkes dışlandı, tıpkı bugün halkın büyük bir kısmı 'önemli' sanat hakkındaki tartışmalardan dışlandı.
Empresyonistlerin sanatında farklı olan şey
İsyancılar artık klasik edebiyat ve tarihe atıfta bulunan pürüzsüz resimler yapmak yerine, etraflarındaki 'gerçek' hayatı tekne partilerinden ayakkabılara, sokaklara ve samanlıklara kadar boyadılar. Kişiseldi ve kişiliklerinin göstermesini istediler - bu nedenle fırça darbesinin utanmaz kullanımı.
Ama işte büyük adım: resimler artık başka şeylere göndermelerin olduğu resimler değildi (komisyonları unutun!). İşi yapan sanatçılar için hazcı görsel ikramlardı. Dünyayı kendi gözlerinden tattılar.
Yeni resim tamamen görsel duyumun heyecanı ve zevkiyle ilgiliydi, bu da ışık hissiyle yakından ilgilenmek veya 'ışığı boyamak' anlamına geliyor (Thomas Kinkade aynı ifadeyi kullandığında ne kadar uzağa geldiğimizi görebilirsiniz). Bu, doğrudan doğadan resim yapmak ve görsel (düşünsel olanın aksine) duyumunuzun acelesini tuval üzerinde öyle bir şekilde ifade etmekle ilgilidir ki, aktivitenin kendisi resim değil, noktadır!
Kırık renk kullanarak boyama yaparken hatırlamanız gereken en önemli şey, bağımsız bir yaşama sahip olması için resmin kendisini ışıklandırmaya çalışmanızdır. Burada gösterilen, güneş ışığında yapılan resmimi alın, her şeyin üzerine damlayan ışığın renkleri ve enerjisinden aldığım keyfi ifade etmeye çalışıyorum.
Bir sıcak gri lekesi, turuncumsu yeşil bir çizgiye çarpıyor. Vuruşlar açık ve şarkı söylemeye bırakılıyor - umarım - içine daldığım ve kaybolduğum görsel dünyanın canlılığını yaratmak için uzaktan etkileşime girerek.
Rengi serbest bırakan bu parçalanmış vuruşlar, soyut renk katmanlarını 'karıştırdığım' bir alt boyayı takip ediyor. Daha sonra ilişkileri basitleştirmek, görmek ve küçük renk hisleri aramak için gözlerini kısıyorum ve bunları tek bir fırça darbesiyle indirmeye çalışıyorum.
Fırça darbesinin veya deseninin uzunluğu ve boyutu, ruh halim veya konuyu gözlerimle tatmaktan geri döndüğüm hissiyle belirlenir. O şeyi renkten çıkarmak dışında hiçbir şey için endişelenmiyorum. Gördüğüm renk ve değer ilişkilerine sadık kalırsam, konu büyük bir tazelik ve canlılıkla uzaktan bir araya gelecektir.
Bugün kırık renk kullanımı
Ne yazık ki ya da neyse ki bakış açınıza bağlı olarak, bugün aslında çok az insan böyle resim yapıyor. Yeni resim, bekçiler veya sanat uzmanları da dahil olmak üzere birçok kişi tarafından eski moda kabul ediliyor. Aslında resmin kendisi birçok uzman tarafından 'ölü' kabul edilir. Ancak bu, 'isyancılar' gibi, yine de devam eden geri kalanımızı terk ediyor.
Kişisel fırça darbesinin gücü, bizzat kırık renkler kullanmasak bile çok canlıdır. Yeterince doğru, bir kez daha fırça darbelerinin kaybolduğunu görmek isteyen bir estetik var gibi görünüyor. Ve Diebenkorn gibi, düz fırçalamalı resimleri gerçekten de büyülü olan inanılmaz derecede iyi sanatçılar var.
Benim üzüntü verici bir şekilde, sanat dünyası, başka hiçbir sebepten ötürü uygulamayı gerçekten keşfetmeye devam eden çok az öğretmen kaldıysa, 'ışığı boyamanın' ötesine geçti. Sonunda, çağdaş ressamlar perspektiflerinden bağımsız olarak, yüklü bir fırçayı tuval üzerinde sürükleme ve izi bırakma yönündeki kişisel dürtüleri çoğu zaman inkar edemezler. Bu kişisel etkileyici hışırtı, kırık rengin mirası olabilir. Bunda fena bir katkı değil.