Kıta Felsefesi Nedir, Ne Demek, Tanımı, Kıta Felsefesi Akımları Hakkında Bilgi
Kıta felsefesi, Avrupa anakarasından gelen 19. ve 20. yüzyıl felsefi geleneklerinden biridir. Terim bu anlamda 20. yüzyılın ikinci yarısında İngilizce konuşan filozoflar arasında ortaya çıktı ve analitik hareketin dışında bir dizi düşünür ve geleneği ifade etmek için kullandı. Kıta felsefesi, şu akımları içinde barındırır: Alman idealizmi, fenomenoloji, varoluşçuluk (Kierkegaard ve Nietzsche’ninki gibi önceki düşüncelerle birlikte), yorumsama, yapısalcılık, postyapısalcı felsefe, Fransız feminizmi, Frankfurt Okulu’nun eleştirel teorisi ve Batı Marksizmi ile psikoanalitik teorinin ilgili alanları.
Önceki felsefi hareketlerin tamamında ortak olan önemsiz iddiaları saptamak zordur. “Kıta felsefesi” terimi, “analitik felsefe” gibi, net bir tanımdan yoksundur ve sadece farklı felsefi görüşlere dayalı bir aileye benzerlik gösterebilir. Simon Glendinning, terimin başlangıçta betimleyici olmaktan çok daha aşağılayıcı olduğunu ve analitik filozoflar tarafından reddedilen veya sevilmeyen batı felsefesi türleri için bir etiket olarak işlev gördüğünü öne sürdü. Bununla birlikte, Michael E. Rosen tipik olarak kıta felsefesini karakterize eden ortak temaları belirlemek için cesaretlendirmiştir.
Birincisi, kıtasal filozoflar genelde doğa bilimlerinin doğal fenomeni anlamanın tek veya en doğru yol olduğu görüşünü reddederler. Bu, onların sorularını doğal bilimlerle sürekli ya da ona bağlı olarak değerlendiren birçok analitik filozof ile zıtlık taşımaktadır. Kıta Avrupalı filozoflar, bilimin, “teorik öncesi bir deneyim tabakası” na (olası deneyimin Kantçı koşullarının veya fenomenolojik “yaşam dünyasının” bir versiyonuna) dayandığını ve bilimsel yöntemlerin bu tür anlaşılabilirlik koşullarını tam olarak anlamamış olduğunu iddia etmektedir.
İkinci olarak, kıta felsefesi, muhtemel deneyim koşullarını değişken olarak görür: en azından kısmen, bağlam, mekan ve zaman, dil, kültür veya tarih gibi faktörler tarafından belirlenir. Bu nedenle kıta felsefesi tarihselciliğe (veya tarihselliğe) eğilim gösterir. Analitik felsefe, felsefeyi tarihsel köklerinden ayrı olarak analiz edebilen ayrı problemler bakımından eğiliminde olduğunda (bilim insanlarının bilim tarihini bilimsel araştırmalara önemsemeyeceği gibi) genelde “felsefi argüman, Metinsel ve bağlamsal koşullarını “ortaya koymaktadır.
Üçüncüsü, kıta felsefesi tipik olarak, insan ajansının olası deneyim tecrübelerini değiştirebileceğini savunmaktadır: “eğer insan tecrübesi koşullu bir yaratım ise, o zaman başka yollarla yeniden yaratılabilir”. Bu nedenle, kıtasal filozoflar, teori ve pratiğin birliğine güçlü bir ilgi duymaya eğilim gösterirler ve felsefi soruşturmalarını kişisel, ahlaki veya politik dönüşümle sıkı sıkıya ilişkili olarak görürler. Bu eğilim Marksist gelenekte çok açıktır (“filozoflar dünyayı çeşitli şekillerde yorumlamışlardır, ancak nokta onu değiştirmektir”) ancak varoluşçuluk ve post-yapısalcılıkta merkezi bir konumdadır.
Kıta felsefesinin nihai karakteristik bir özelliği, metafil felsefesi üzerinde durulmasıdır. Kıtasal filozoflar, doğa bilimlerindeki gelişme ve başarının ardından, felsefenin yöntem ve yapısını yeniden tanımlamaya çabaladılar. Bazı durumlarda (Alman idealizmi ya da fenomenoloji gibi) bu, felsefenin ilk, temel ve öncül bir bilim olduğu geleneksel görüşünün yenilenmesi olarak ortaya çıkmaktadır. Diğer durumlarda (örneğin, yorumlama, eleştirel teori ya da yapısalcılık), felsefenin indirgenemez biçimde kültürel ya da pratik olan bir alanı araştırdığı kabul edilmektedir. Ve bazı kıta filozofları (örneğin, Kierkegaard, Nietzsche, daha sonra Heidegger veya Derrida), herhangi bir felsefe anlayışının belirtilen hedeflerini tutarlı bir şekilde yerine getirebileceklerinden kuşku duyar.
Nihayetinde, yukarıda bahsedilen temalar, bilgi, deneyim ve gerçekliğin yalnızca ampirik araştırma değil, felsefi düşünce ile en iyi anlaşılan koşullarla bağlandığı ve şekillendirildiği geniş bir Kantçı tezinden kaynaklanmaktadır.
Kıta felsefesi Dönemi
Yukarıdaki anlamda “kıta felsefesi” terimi, İngilizce konuşan filozoflar tarafından 1970’lerde üniversite derslerini tanımlamak için yaygın olarak kullanıldı ve Fransa ve Almanya’da yaygın olan fenomenoloji, varoluşçuluk gibi olağan felsefelerin ortak bir adı haline geldi. Yapısalcılık ve post-yapısalcılık.
Bununla birlikte, bu terim (ve onun yaklaşık duygusu), John Stuart Mill’in Coleridge hakkındaki 1840 deneme yazısında, Mill’in “Kıta felsefesi” ve “Kıta filozofları” nın Kant-etkilenen düşüncesini İngilizlerle çeliştiği yerde en azından 1840 yılının başlarında bulabilir Bentham’ın ampirizmi ve 18. yüzyıl genel. Bu düşünce, 20. yüzyılın başında Bertrand Russell ve G.E gibi figürler olarak önem kazanmıştır. Moore mantıksal analizle ilerleyen, doğal bilimlerle yakın ilişki içinde olan bir felsefe vizyonu geliştirdi. Genel olarak “analitik felsefe” olarak bilinen bu gelenek yaklaşık 1930’dan başlayarak İngiltere’de ve Birleşik Devletlerde baskın hale geldi. Russell ve Moore Hegelciism’in ve onun felsefi yakınlarının yeni hareketinin belirgin bir parçasını reddetti. 1945’deki ayrımın tarihini yorumlayan Russell, “Locke zamanından itibaren” operatif olarak gördüğü bir bölüm olan “sırasıyla Kıta Avrupası ve İngilizler olarak ayırt edilebilen iki felsefe fakültesi” ni ayırdı.
Bununla birlikte, 1970’lerden beri, Birleşik Devletler ve İngiltere’deki birçok filozof, Kant’tan bu yana kıta filozoflarına ilgi gösterdi ve birçok Avrupa ülkesindeki felsefi gelenekler benzer şekilde “analitik” hareketin pek çok yönünü dahil etti. Kendini anlatan analitik felsefe, Jules Vuillemin, Vincent Descombes, Gilles Gaston Granger, François Recanati ve Pascal Engel gibi filozofların da aralarında bulunduğu Fransa’da gelişir. Aynı şekilde, kendini tasvir eden “kıta filozofları” Birleşik Krallık, Kuzey Amerika ve Avustralya’daki felsefe bölümlerinde bulunabilir ve bazı tanınmış analitik filozoflar, kıta felsefesi üzerinde kendi kendini tanımlamış programlardan daha iyi burs yapma iddiasında bulunurlar. Kıta felsefesi, özellikle lisansüstü eğitim düzeyinde. “Kıta Avrupası felsefesi” bu nedenle coğrafi bir ayrımdan ziyade felsefi gelenek ve etkiler ailesi açısından tanımlanmaktadır.