Nikolai Starikov kaynak Topdialog.ru ile röportaj
Nikolai Viktorovich, Haziran ONF kongresinde, yeni bir popüler ideoloji - birinin ülkesi için bir sevgi ideolojisi - çalışması gerektiğini söyledi. Ruslar vatanlarının nasıl başladığını nasıl açıklayacak?
Bir insan için doğal olan, annesine olan aşk gibi, vatanlarına karşı olan şeyler vardır. Bunlar aynı düzende şeylerdir, başlangıçta insanda doğaldır. Ona Anavatan'ı sevmeyi öğretmek imkansızdır, ancak ona sevmemesi öğretilebilir. Doğuştan tasarlandığı yoldan çalınabilir. İşte yapılabilir. Açıkça söylemek gerekirse, yalnızca Rusya'da değil, tüm dünyada liberal propaganda yapan şey budur. Bir kişi saygısızlık etmek için ilham alıyor hikayelerbir kişiye, tarihimizin Rusya’nın sadece yaptığı, savaştığı ve diğer ülkeleri ele geçirdiği sürekli hatalar, suçlar, yanlış anlamalar zinciri olduğu söylenir. Kısacası, ülkenin olumsuz bir imajını oluşturur.
Aynı zamanda yalan söyleyebilir, iftira edebilir, yalnızca olumsuz anları çıkarabilir, gerçekleri çarpıtabilir ve yalnızca bir kişi hakkında kötü şeyler söyleyebilirsiniz, geri kalanı hakkında hiçbir şey söylememek - yalnızca bu kişinin, yalnızca bu ülkenin kötü olduğu izlenimini edinebilirsiniz.
Dünya sahnesinde gerçekte neler oluyor? Rusya benzersiz bir devlet ve uygarlıktır. Tarihimizde zor dönemler vardı ve diğer devletlerin tarihinde daha az karmaşık, daha az kanlı olmayan dönemler vardı. Ama bize sadece olumsuz ve sadece bizden bahsederiz. Ve diğerleri hakkında, olumlu, bu yüzden görünen o ki, Korkunç İvan, ülkedeki düzeni yeniden sağlamak için buradayken, demokrasinin diğer tüm ülkelerde hüküm sürdüğü ve “serbest seçimler” olduğu anlamına geliyor. Öyle bir şey yoktu. Varfolomeevsky geceleri vardı. Huguenotlar Katolikleri katletti ve Kızılderililer yüz binlerce kişi tarafından katledildi. Ve köle ticareti, insanlar Afrika'da yakalandığında ortaya çıktı. Bir sonraki ölen kölenin denize atılmasını bekleyen, bu "özgür" demokratik İngiliz kölelerinin karavanlarının ardında bir sürü köpek balığı vardı. Bütün bunlar oldu.
Ülkemize karşı olumsuz bir tutumun oluşması ile ilgili çalışmalar bilinçli olarak yürütülüyor, sadece görünmez. Ve şimdi, bu çalışmayı durdurmak, liberal ideolojiyi kamuoyu görüşünün sınırlarına itmek, asıl görevdir.
Vladimir Solovyov’un felsefesinde, çocuğun başarısına ve kazancına dayanan koşulsuz, mutlak ve babalık gibi ana sevgiye bölünme vardır. Sizce anavatan sevgisi bir baba ya da annenin sevgisi midir?
Ona katılmıyorum. İki kız çocuğunun babası olarak onları farklı bir şekilde sevdiğimi söyleyemem, karımdan daha az, anneleri onları sever. Vatan kayıtsız şartsız sevmeli, çünkü sana yukarıdan verilir. Bu ülkede doğdunuz, bu ülkede büyüdünüz ve ülke ve ebeveynleriniz en iyisini yaptılar; böylece layık, zeki, güzel, iyi yetişmiş biri olursunuz. Sevginizin bazı koşullarını açığa vurmak, liberalizmin bizi ittiği egoizmdir.
Anavatan basitçe olduğu gibi sevilmeli ve yüzyıllardır süren zafer ve başarıların öyküsü ile gurur duymalıdır. O zaman bugünün gerçekliğinin, özellikle yarının bize gurur için yeni bir sebep vermesi için savaşmalıyız. Ancak ülkede bir sorun varsa, durumu değiştirmek için bir nedendir ve yeni bir vatana ihtiyacım olduğunu söylemem için bir neden değildir.
Ve yine de, bugün ülkemizle ne gurur duyabilir?
On yıllardır süren liberal propaganda, temel farkımızı batıdan koruyabildik - adalet, insanlık ve Anavatan'a olan sevginin peşinden gitmeye, bizden çok dikkatli bir şekilde denedik.
Harika bir ülkemiz var, harika bir geleceğimiz var. Yaşadığımız jeopolitik yenilgiler geçicidir. Ama eğer bir şey yapmazsak, kalıcı olma riskleri var. Yılın 2000'inin Rusya ve 2013'in uluslararası arenada tamamen farklı olduğunu görüyoruz. Biz olmadan, bugünün uluslararası sorunları çözülmez. Bu yüzden doğru yönde ilerliyoruz. İç sorunlara gelince, doğal olarak birçoğu vardır ve onlar kalır. Ancak bunlar, 90'lerin ortasında nüfusumuzun çoğunluğunun karşılaştığı sorunlardan biraz farklı bir düzeydedir.
Maddi zenginlik birçok yönden artmıştır, bu nedenle manevi düzenin sorunları bugün öne çıkmaktadır. Yurtseverlik - 90'lerde çok az kişinin konuştuğu konu. Daha önceki soru birdi - yarın çocuklarınız için kahvaltıya ne hazırlanır? Bugün, bu soru hala vatandaşlarımızın çoğuyla karşı karşıya ve bunun için yardıma ihtiyaçları var. Fakat daha birçok insan manevi seçimin problemlerini düşünüyor. Bu aynı zamanda doğru yönde hareket ettiğimizin de kanıtıdır.
Kendine bir vatansever demek ve başka bir ülkede iş yapmak yanlış vatanseverlik midir?
Elbette yerli üreticileri desteklemelisin. Özellikle yabancı bir ürünün daha iyi olmadığı bölgelerde. Örneğin, Yeni Zelanda yağı Vologda'dan daha iyi nasıl? Vologda daha iyi ve bizim. Böyle bir durumda, bana öyle geliyor ki, vatansever basitçe bir Rus ürünü seçmek zorunda. Ancak, örneğin otomobil üretimi alanında, yerli otomotiv ekipmanı örnekleri henüz en yüksek uluslararası standartlara ulaşmadığından herkes kendi seçimini yapabilir.
Yurtdışında iş yapmak gelince, bu yine özel bir durumdur. Her yerde iş yapabilirsin. Ülkenizi sevmek önemlidir, çocukların yurtdışında son çare olarak ülkemizde öğrenmeleri önemlidir, ancak bilgilerini evde uygulamak için geri dönmeleri zorunludur. Çocuklarım gelince, sadece Rusya'da çalıştılar, çalıştılar ve okuyacaklar. Bence bu doğru. Ancak, günümüzdeki gençlerin hiçbirinin yurtdışında eğitim almadığını söyleyemem. Burada herkes kendisi için karar verir. İstediğiniz yerde iş yapın, ancak vergi ödeyin ve Rusya'nın anavatanınız ve çocuklarınızın yaşam yeri olduğunu ve para kazanmak için bir tür eğitim alanı olmadığını anlayın.
Bu yılın sonuna kadar geliştirilmesi planlanan ortaokullar için tek bir tarih ders kitabı vatanseverlik duygularını artırma önlemlerinden biri mi?
Bu binanın yeni yapılmış tahrip vakfıdır. Sovyetler Birliği'nde, Rusya İmparatorluğu, bugünün ABD ve Batı Avrupa'sında tek bir tarih ders kitabı var ve vardı. Farklı kapaklarda, farklı isimlerle ve farklı yazarların isimleri altında olabilir, fakat aslında aynı.
ABD'de, tarihin geçmiş olaylarına alternatif bir bakış açısı yoktur. Amerika Birleşik Devletleri’nde hiç kimse Japonya’ya iki atom bombası atmanın bir savaş suçu olduğunu ve hiçbir askeri zorunluluktan kaynaklanmadığını savunuyor. İnternette bir yerde böyle bir bakış açısı olabilir, ancak bu bakış açısını hiçbir ders kitabında bulamazsınız. Aksine, düzinelerce ders kitabında, kayıpları azaltmanın, Japonya'ya teslim olma sürecini hızlandırmanın, vb. Gerekli olduğunu okuyacaksınız. Ama bu bir yalan.
Bu yılın başından beri, Sovyet geçmişinin kahramanları hakkında iki yerli film - Legend No. XXUMX ve Gagarin sinema ekranlarında gösterime girdi. Uzayda ilk. Resimler seyircilerden olumlu geribildirim aldı, gişe çok büyük. Bu, şu anda hokey oyuncusu Valery Kharlamov, kozmonot Yuri Gagarin gibi gerçek kahramanların PR-teknolojileri tarafından üretilmeyen kahramanlara ihtiyacımız olduğu anlamına mı geliyor?
En sevdiğim spor hokey, bu yüzden doğal olarak Kharlamov filmini izledim. Harika film! "Gagarin" henüz görmedi.
Her zaman bize yatak sahnelerinin, cesetlerin ve kanın filmlere yerleştirildiği söylendi, çünkü bu olmadan kimse onları izlemeyecek: insanlar sıkılıyor ve ilgi çekmiyor. Sinemamızın son zamanlardaki başarıları bu sahte tezi tamamen çürütüyor. Filmde Kharlamov hakkında tek bir ceset yok. Açık yatak sahneleri de yok. Ve yine de, herkes filmi sever, film coşkulu tepkilere neden olur.
Sadece olumsuz kahramanlara sahip olabilirler. İşte Amerikan militanların kahramanları? Bu, insanları oradaki insanlardan koruyan doğaüstü yeteneklere sahip kurgusal karakterler. Amerika'da, bütün karakterler icat etti. Kahramanlar başka kim? Banka soyguncuları, katiller, fahişeler - oradaki kahramanlarda normal bir insan bulamazsınız. Bir tutam, bu yasaları ihlal eden bir polis.
Yerli seriye çok düzgün bir şekilde pompalanan Western serisini izleyin: orada kimse yok. Gece gündüz ne yaptıklarını anlamıyorlar: restoranlarda oturmak, pahalı araba kullanmak - ama işe yaramamak. Buna göre, belirli bir davranış matrisi yaratılmakta ve çalışmanın uygun olmadığı görülmüştür, ancak aynı zamanda sadece uzun süre çalıştıktan sonra ortaya çıkan zenginlik derecesine sahip olmak gerekmektedir. Bir boşluk yaratılır - kimse çalışmak istemez ama her şeye sahip olmak ister.
Ekranı sınırlandırmak veya bu tür filmleri yasaklamak mı?
En iyi uluslararası deneyimi kullanmanız gerektiğini düşünüyorum. Özellikle, Fransa’da belirli bir miktarda film yerel olarak üretilmeli. Fakat burada iki süreç paralel olarak ilerlemeli.
İlk olarak, gösterecek bir şeyin olması için iyi kalitede filmler olmalıdır. Çünkü sadece bugünün genç izleyicisinin Sovyet dönemindeki filmleri tatmin edici değil. Yeni kahramanlar, yeni filmler yaratmamız gerekiyor. Ve azar azar batılı olanları, bazı yumuşak tedbirlerle zorla. Fransa'da olduğu gibi belki de dahil olmak üzere. Şu anda önde gelen TV kanallarında zaten Western serisini görmüyoruz - sadece yerli diziler var. Ancak bu serinin kalitesiyle ilgili bir soru var.
Gerçekten de, gerçekten harika yerli filmlerin SSCB'de yapıldığı veya SSCB hakkında yapıldığı görüşünü dile getirin. Buna katılıyor musun?
20 yıllarında, bununla gurur duyulacak hiçbir şeyin teklif edilmediğine katılıyorum. Kharlamov ve Gagarin'den önceki en ilginç filmler bize Sovyetler Birliği'nde yapılan hikayeleri ve filmleri yeniden anlattığından, yani eski hikayeleri yeni bir şekilde, yeni bir şey yaratılmadı. Yokluğu, bu olumlu fikirlerin boşluğu, güzellikler hissedilir. Bunu algılayan sinematograflar artık kusursuzca doğru filmler yapmaya başladı.
Birlik için uzun süre nostalji içinde mi yaşayacağız?
Sovyetler Birliği ve Rusya İmparatorluğu'ndaki büyüklük için nostaljide yaşıyoruz. Vatansever spektrumun iki büyük bölüme ayrılmasının nedeni budur - bunlar Sovyetler Birliği'nin büyük vatanseverleri ve Rus İmparatorluğu'nun büyük vatanseverleridir. Bu iki yurtsever spektrum, nihayet Rus İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği'nin yapay olarak kırılmış sürekliliğini yeniden bağlamak ve ilerlemek için birleşmeli.
Batı hakkında konuşalım. Birleşik Devletler kısa süre önce bir telefon dinleme skandalı yarattı - ve insanlar, totalist tehdidi tehdidini uyaran Orwell’in distopya romanı 1984’i toplu olarak almaya başladı. Bu korku nedir?
Hayır, bu kesin bir epifan. Bir keresinde Orwell'in Sovyetler Birliği hakkında yazdığı söylendi. Orwell aslında Batı hakkında yazdı. Meşhur slogan “Savaş barış”, örneğin Ortadoğu'da, dünyada demokrasi hakkında bize söylendiğinde Libya'yı bombalarken ve Suriye'yi bombalarken görüyoruz.
Bir başka şey de, Sovyet dönemindeki yazarlarımızın Batı medeniyeti hakkındaki kitaplarını da yazdıklarıdır - Strugatsky kardeşler demek istiyorum. “Inhabited Island” filminin bölümlerinden biri, bize bazı fikirleri ve ruh hallerini halka yansıtan bazı yayıcılar olduğunu söylüyor. Kapatıldıklarında insanlar değişir. Yani bu, bugünün Batı dünyasının neredeyse tamamında belirli ruh halleri yaratan Batı medyası.
Ama hepsi doğruydu. Sovyet döneminin posterlerini al - Arap halkının bağımsızlık mücadelesi hakkında yazıyor. Her şey bugün gibi görünüyor: kesinlikle alakalı. Bu bize politikada hiçbir şeyin değişmediğini söylüyor. Ve Sovyetler Birliği'nin ideolojik bir yüzleşmesine sahip olmayan, bugün ona eşit olacak herhangi bir silahlı kuvvete sahip olmayan Batı, açıkça kendi platformunu modellemeye, bütün muhalifleri yok etmeye ve aslında totaliter bir demokratik rejime dönüşmeye başlar. Çünkü bugün Batıda çoğulculuktan bahsetmek bir şekilde saçma.
Ve Rusya'da?
Ve Rusya'da, demokratlarının anladığı anlamda demokrasidir. Görüşlerini ifade edebiliyorlar, televizyonda görüyoruz, radyoda duyuyoruz - her şey var. Burada liberal ideoloji aslında vatanseverlik ideolojisi ile birlikte var. Ve maalesef, bu liberal ideoloji hâlâ hâkim.
Bir sonraki batıya ne olacak? Orwell'in tarif ettiği dünyaya daha çok benzeyecek mi?
Tabii ki, evet, çünkü belli bir yola girerlerse, onların kapanması çok zordur. Aksi takdirde, yüzyıllar boyunca kendi halklarına yalan söylediklerini itiraf etmeleri gerekir.
her şey çökecek.
Totaliter Orwellian'ın "veba" Rusya'yı tehdit ediyor mu?
Hiç totaliter olmadık. Belli bir sosyal sistemimiz vardı - Batı’daki sosyal sistemle aynı. Kendine has özelliklere sahipti, ancak belli bir baskınlık sorunu
ideolojiye, belli bir ideolojik hatta Batı’da olduğu gibi karar verildi. Bir fark yoktu.
Burada neyin kırıldığı, boğulduğu, zehirlendiği ve bugünün Batı'sına bakarsanız, her şey açıldı, tamamen çöktü. Orada her şey çok özgür ve demokratikse, neden bugün sadece bir bakış açısı var? Neden alternatif bakış açısının çöküşü, bu güzel cephenin sökülmesi Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra meydana geldi ve bugün her zaman empoze edilen sadece bir bakış açısını görüyoruz? Sadece bir - iyi, şimdi iki - yedek para birimi olduğunda ne tür bir çoğulculuktan bahsedebiliriz? Ne tür bir demokrasi var? Ne tür çok kutupluluk var?