İlgili ayetin meali şöyledir:
“Biz hiç bir peygamberi, Allah’ın izni ile, kendisine itaat olunmaktan başka bir gaye ile göndermedik. Eğer onlar kendilerine zulmettikleri vakit sana gelip de Allah’tan af dileseler, sen de resul olarak onların affedilmelerini isteseydin, elbette Allah’ı tövbeleri kabul eden, pek merhametli bulacaklardı.”(Nisa, 4/64)
Bu ayette, günah işlemiş olanların Allah’a karşı tövbe etmeleri, bağışlanmalarını istemeleri yanında Hz. Peygamber (asv)'in yanına varmaları ve onun da bir peygamber olarak kendileri için Allah’tan af dilemesi hususuna vurgu yapılmıştır. Hz. Peygamber (asv)'in yanına varmaları hususu şu şekilde değerlendirilebilir:
Ayette tövbe etmeleri istenen kişiler, Hz. Peygamber (asv) yerine tağutu hakem kabul eden, münafık kimselerdir. Bunların tövbeleri, Hz. peygamberi (asv) peygamber olarak kabul etmek, onun hakemliğine başvurmak, yeniden onu önder olarak kabul etmekle mümkündür. Bu sebeple, tövbenin önemli bir paçası olan bu hususları yerine getirmek için bizzat Hz. Peygamber (asv)'in huzuruna varmaları, ona telim olmaları, onu hakem kabul etmeleri ve ondan da af dilemeleri gerekiyordu. Allah’ın kendilerini bağışlaması için, onun (asv) bizzat Allah’a yalvararak tevessül ve şefaat etmesi ön görülmüştür.(bk. Razî, ilgili ayetin tefsiri).
Ayetin bu açıklaması ile normal tarikattaki şeyhin elinde tövbe etme arasında zahiren bir ilişki görülmemektedir. Bununla beraber, bu ayetten böyle bir işareti sezinlemek -umum için olmasa da- hususî bir algılama olarak değerlendirilebilir.