We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Görünüşe göre, uluslararası gezginlerin seyahat etmek için (1. Dünya Savaşı'ndan önce) herhangi bir belgeye ihtiyacı yoktu, en azından ABD'de ve Avrupa'nın çoğu yerinde. Peki, bir kişi milliyetini nasıl 'kanıtladı'?
OP'nin yorumlarından:
Özellikle 1. Dünya Savaşı'ndan önceki uygulamaları arıyorum.
Bulduğum her şey sadece göçmenlik deneyimine ait. Geri dönen ABD vatandaşlarının deneyimine/işlenmesine dair hiçbir şey yok ve yalnızca bir ileri geri göçten söz ediliyor. Ellis Adası ve Moritanya gibi okyanus gemilerinde gemicilik sınıfında gelen göçmenlerin deneyimi hakkında pek çok bilgi var, ancak geri dönen ABD vatandaşlarının değil. 1. ve 2. sınıf gemide muayene edildi ve Manhattan'a bırakıldı. Direksiyon veya üçüncü sınıf Ellis Adası'na götürüldü.
Ancak o zamanlarda (1914'ten önce) uluslararası gezginlerin seyahat etmek için en azından ABD veya Birleşik Krallık'tan herhangi bir belgeye ihtiyaç duymadığını okudum. Öyleyse, Londra'dan dönen, NY'a inen ABD doğumlu bir erkek/kadın, Amerikalı olduklarını nasıl kanıtlayacaklardı? Onur temelli bir sistem miydi? Herkesi sözüne mi alıyorsun?
Kısa cevap
Birinci Dünya Savaşı'ndan önce ABD'ye giren Amerikalıların pasaport sahibi olmaları için özel bir yasal gereklilik olmadığı doğru olsa da, yolcular 1900'den önce bile bir tür belge sunmalarının istenmesine alışık değildi. denizaşırı birçok bölgeyi ziyaret ederken ihtiyaç duymaları onları ABD'ye geri götürür.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra pasaportların yaygın bir şekilde benimsenmesi, 1900'lerin başlarında ve öncesinde gezginler tarafından bir tür belgenin taşınmadığı anlamına gelmiyordu. Ne NS Eksik olan, belgelerin standardizasyonu ve - büyük olasılıkla - yetkililerin oradaki yasaları uygulama şekliydi.
Kullanılabilecek belgeler arasında - erken (fotoğrafsız) pasaportların yanı sıra - doğum belgeleri, vatandaşlığa kabul belgeleri, askeri kayıtlar ve (kadınlar için) evlilik cüzdanları vardı. ABD'ye Kanada veya Meksika'dan kara yoluyla girmek, bu sınırların geniş kısımlarında kontrol olmadığı için belgeler olmadan kolay olurdu.
Detaylar
Çinli (ya da 1907'den, Japon) ya da (1903'ten itibaren) "anarşistler, saralı insanlar, dilenciler ve fahişe ithalatçıları." Aksi halde,
Birleşik Devletler'e göç sayısal olarak sınırsızdı ve sömürge dönemine tarihlenen bir bırakınız yapsınlar-faire emek hareketliliği geleneğini yansıtıyordu. Hareket özgürlüğü, kapitalizmin ortaya çıkışıyla birlikte, köylülerin doğdukları yerlerden ve hizmetkarların efendilerinin otoritesinden kurtulması nedeniyle, Avrupa ve Kuzey Amerika'da kazanılmış bir haktı… Göçün devlet kontrolü, ya yerel polis güçlerinin meselesi olarak görülüyordu ( serserilik, bağımlılık vb.) veya ticaret meselesi.
Kaynak: Mae M. Ngai, İmkansız Konular: Yasadışı Uzaylılar ve Modern Amerika'nın Oluşumu
Ayrıca,
1868'de, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan veya vatandaşlığa kabul edilen tüm Afrikalı Amerikalılara Amerikan vatandaşlığı otomatik olarak verildi. Herhangi bir başvuru gerekli değildi.
Kaynak: Kathryn Miller Marshall, 'Yolcu Listelerinden Vatandaşlığa Kabul Kayıtlarına Giden Yol'
1900'lerin başında, tüm gemilerin bir yolcu listesi / manifestosu sağlama zorunluluğu katı bir şekilde uygulanıyordu. Bu listeler, yolcuların (diğer şeylerin yanı sıra) uyruk, yaş, meslek ve ABD'deki nihai varış noktasını belirtmelerini gerektiriyordu. Burada önemli bir nokta şudur ki
ABD gümrük memurları veya Göçmenlik Hizmetleri gemi yolcu listeleri oluşturmadı. Gemi manifestoları genellikle hareket noktasında buharlı gemi şirketleri tarafından tamamlanırdı. Bu yolcu beyannameleri daha sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne vardıklarında göçmenlik yetkililerine sunuldu.
Yolcu listelerindeki gerekli bilgilerin çoğu, ABD göçmenleri tarafından değil, genellikle gemi yetkilileri tarafından dolduruldu. Bu hem kalkıştan önce hem de gemide oldu; Gerçekten uçağa binmeyen kişilerin isimlerinin üzeri çizili olduğu yolcu listeleri, bilgilerin kalkıştan önce zaten oldukça eksiksiz olduğunu gösteriyor. Bu nedenle, eğer istenirse, belgesel kanıtların kalkış limanında zaten sağlanması gerekiyordu.
Pasaportlar 1920'de birdenbire ortaya çıkmadı. Amerikan bağımsızlığının hemen ardından bile, Amerikalıların yurtdışına seyahat ederken bir tür belgelere sahip olmaları için kabul edilmiş bir ihtiyaç vardı:
İlk ABD Elçiliği 1777'de kuruldu ve 1780'de Paris ve Londra'da verilen bazı ABD pasaportları, sahiplerinin tanımlarını ve genellikle üç veya altı ay olmak üzere belirtilen bir geçerlilik süresini içeriyordu.
Kaynak: Martin Lloyd, Pasaport: İnsanın En Çok Seyahat Edilen Belgesinin Tarihi
Daha öte,
Her ne kadar Dışişleri Bakanlığı ülke çapında Amerikan pasaportu verme yetkisi olsa da bu, tek tek Amerikan eyaletlerinin Valilerinin kendi pasaportlarını çıkarmaya devam etmelerini engellemedi ve bu nedenle yolcular artık kendilerini devlet tarafından yurtdışı seyahatleri için verilen bir pasaportla donatmayı seçebilirlerdi. veya ikamet ettikleri şehir veya yeni 'Bölge Pasaportları' olarak adlandırılanlardan biri.
Kaynak: Lloyd
1889'da John L. Livingston'a verilen ve onu Amerika Birleşik Devletleri Vatandaşı olarak tanımlayan pasaport. Sol tarafta fiziksel bir açıklama var. Görsel kaynağı: antipodean.com
Pasaportlar o kadar yaygın olmasa da, çok az sayıda Amerikalı, yurtdışına seyahat ettiği için onlara ihtiyaç duyuyordu. Buna rağmen, 1898 ve 1913 yılları arasında ABD Dışişleri Bakanı tarafından 250.000'den fazla pasaport çıkarıldı ve yenilendi. 1850'lerden itibaren Amerikalılar, vatandaşlık kanıtı veya en azından ABD'de ikametgah sağlamanın olası ihtiyacının giderek daha fazla farkına vardı:
1850'ler ve 1930'lar arasında… Gazeteler sayfalarını “pasaport sıkıntısı” ile ilgili hikayelerle doldurdu - bu terim, hükümetin “daha iyi” sınıftan insanları adi suçlular gibi belgelenmeye zorlayacağına dair algılanan saçmalığı kapsıyordu. Bayanlar, yaşlarını bir memura söylemek zorunda kaldıklarında kızardılar. Beyler, romantik bireysel karakter kavramlarının genel bir fiziksel özellikler listesine indirgenmesine itiraz ettiler. "W.K. Vanderbilt Kendini Tanımlamaya Çalışıyor” ayrıntılı bürokratik sıkıntılar ve Başkan Woodrow Wilson'ın pasaporta ihtiyacı olduğu gerçeği manşetlerde haber oldu.
"1914 tarihli en eski vesikalık fotoğraflardan biri, gereksinimler güncellendiğinden daha sonra eklenmiş gibi görünüyor." Metin ve resim kaynağı: Atlas Obscura
Pasaportu olmayanlar için başka belgeler kullanılabilir. Yolcu listelerindeki açıklamalar bunun kanıtıdır:
USB veya USC - "ABD doğumlu" veya "ABD vatandaşı" anlamına gelir ve bazen yurt dışı seyahatinden dönen ABD vatandaşlarının manifestolarında belirtilir.
"USB" notu, genellikle yabancı doğumlu ebeveynleri ile yurt dışını ziyaret ettikten sonra eve dönen çocuklar durumunda görülür. Metin ve resim kaynağı
"Açıklamalı "USC" vatandaşlık sütununda görünüyor. Daha sağda, boş alanda, 31 Ekim 1911'de Cedar Rapids, Iowa'daki Yüksek Mahkemede vatandaşlığa alınmasına atıfta bulunuluyor." Metin ve resim kaynağı
Sağlanan belge örnekleri şunları içerir:
C ve ardından bir grup sayı - genellikle yolcu manifestosunda kişinin adının yanına damgalanmış veya el yazısıyla yazılmış. Bu, Vatandaşlığa kabul sertifikası numarasına atıfta bulunur.
ve
432731/435765 - Bu formattaki sayılar genellikle, yurtdışındaki bir ziyaretten Yeniden Giriş İzni ile dönen kalıcı bir ABD sakinini ifade eder.
Vatandaşlık Belgesi , 1888. Resim kaynağı: militaryantiquesmuseum.com
Kadınlar bir Amerikalıyla evlendiğinde otomatik olarak vatandaşlık kazandıkları için, evlilik sertifikaları da kullanılabilir (kocanın statüsünü kanıtlayabildiği varsayılarak), doğum sertifikaları bir çocuğun olduğunu kanıtlayabilir. USB (ABD doğumlu). Ayrıca, yabancı uyruklu ABD vatandaşları için,
Nüfus sayımları, askeri kayıtlar, mahkeme tutanakları, çiftlik kayıtları, pasaportlar ve oy kullanma kayıtları bir göçmenin vatandaşlık kazandığına dair kanıt sağlayabilir.
Kaynak: Marshall
1906'dan önce, tek tek devletler bir Amerikalı tarafından vatandaşlık kanıtı olarak kullanılabilecek bir dizi belge yayınladığı için çok az standardizasyon vardı. Vatandaşlığa geçiş belgeleri bile
her türden, boyutta, şekilde ve renkteydi ve vatandaşlığa kabul yetkisini kullanan birkaç bin mahkeme katibinin her birinin kişisel fikirlerine bağlı olarak her türlü şekilde tutuldu.
1906 Vatandaşlığa Kabul Yasası'nın ardından, bu değişti. Diğer şeylerin yanı sıra, yasa artık ülke çapındaki tüm vatandaşlığa kabul mahkemelerinin
Vatandaşlığa kabul edilen her kişiye bir Vatandaşlığa Kabul Belgesi verin (ve vatandaşlığa kabul edilmesinden vatandaşlık alan birincil öznenin ailesinin tüm üyelerini adlandırın);[xv]
Bu, ABD'ye giriş için yeterliydi, ancak Avrupa'da seyahat için mutlaka yeterli değildi. Örneğin,
Almanya, 1 Ağustos 1914'te Rusya'ya savaş ilan etti ve Berlin'deki ABD Büyükelçiliği, o zamana kadar ihtiyaç duymadıkları pasaportları talep eden yüzlerce Amerikan vatandaşı tarafından hemen kuşatıldı…
… Almanya'dan ayrılmak için tüm Amerikalıların pasaportlarını Alman Dışişleri Bakanlığı'na teslim etmesi gerekiyordu…
Kaynak: Lloyd
Yine de erken pasaportlar, Amerikan pasaportu (Charles A. Inglis adı altında) ve Amerikan aksanı olan, ancak İngilizler tarafından yakalanıp idam edilen Alman casus Carl Hans Lody'de olduğu gibi "çalıntı" olabilir. 1914 yılında.
Şunu da göz önünde bulunduralım ki, en azından bazı memurların gözünde statü ve servet sahibi olmak ispat külfetini azaltmıştır. Herhangi bir yolcu, neredeyse kesinlikle 1. veya 2. sınıfta seyahat ederdi. Bu, yanlışlıkla/yanlışlıkla (örneğin) Ellis Adası'na gönderilmemek için başlı başına önemli olabilir. Bunu not et
Birinci ve ikinci sınıf yolcuların tümü gemide teftiş edildi ve Ellis Adası'na yalnızca gözaltına alınmaları veya Özel Soruşturma için tutulmaları durumunda gittiler.
buna karşılık
Göçmen gemi yolcuları doğrudan bazı gemilerden bir mavna veya feribota indirildi ve Ellis Adası'na götürüldü. Dokundukları ilk "kara" Ellis Adası olurdu. Diğer gemi yolcuları vapur şirketi rıhtımındaki gemiden indi ve ardından Ellis Adası'na giden bir feribota bindi.
Bir yolcu varışta talep edildiği gibi belgesel kanıt sağlayamazsa, yine de bir seçenek vardı: Bir Amerikalı (ve hatta Amerikalı olmayan), ikamet, istihdam vb.
Kara yoluyla, herhangi bir belgeye sahip olmayan bir Amerikalı, birkaç teftiş noktasından kaçınmak zorunda kalacaktı. 1894'ten itibaren, Kanada'dan ABD'ye giden bazı yollar kontrol edildi, ancak giriş yapmak isteyen herkesin (Amerikan veya başka türlü) birçok başka seçeneği olacaktı. Aynı şekilde, 1915'e kadar 75'ten fazla olmayan Meksika - ABD sınırı
ABD Göçmenlik Servisi'nin atlı bekçileri, 1904 gibi erken bir tarihte yasadışı geçişleri önlemek amacıyla sınırda devriye gezdi, ancak çabaları düzensizdi ve yalnızca kaynaklar izin verildiğinde üstlenildi…