Her 31 Mart, ABD Virgin Adaları Saint Thomas, Saint John ve Saint Croix, adaların Danimarka'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne satışını anmak için “Transfer Günü” kutlar. ABD'nin beş kalıcı yerleşim bölgesinden, ABD Virjin Adaları, ülkenin başka bir emperyal güçten satın aldığı tek adadır. İki güç, 1917'de nihayet iktidarı devretmeden önce, üç ada üzerinde 50 yıldan fazla bir süre müzakere etti.
ABD ve Danimarka'nın bu mübadelede her birinin kendi karmaşık motivasyonları olmasına rağmen, merhum tarihçi Isaac Dookhan 1975'te yazdığı bir yazıda, "Danimarka örneğinde azalan ve ABD tarafından artan emperyalizm sorununa döndüler" diye yazmıştı. sorunu Karayip Çalışmaları. Nihayetinde ABD, Birinci Dünya Savaşı sırasında tarafsız ülkeye askeri bir saldırı tehdidinde bulunarak Danimarka'ya adaları satması için başarılı bir şekilde baskı yapacaktı.
Danimarka, Danimarka Batı Hint Adaları olarak bilinen üç adayı 17. ve 18. yüzyıllarda sömürgeleştirmişti. Köleleştirilmiş Afrikalıları, şeker fiyatlarının düştüğü 1840'lara kadar kâr ettiği şeker gibi ürünler üreten tarlalarda çalışmaya zorladı.
Temmuz 1848'de, St. Croix'deki yüzlerce köleleştirilmiş insanın isyan edip adaların kasabalarını yerle bir etmekle tehdit ederek özgürlüklerini kazandığında da büyük değişiklikler geldi. Danimarka Devlet Arşivlerine göre, kaldırıldıktan sonra, bu yeni serbest bırakılan insanlar, yeni endüstriyel operasyonlarla karşılaştırıldığında küçük ve eski moda olan bitkin topraklar ve plantasyonlar üzerinde kar elde etmek için mücadele etti.
19. yüzyılın sonlarında Danimarka, adaları işletmeyi giderek daha pahalı buluyordu. Yine de Amerikan İç Savaşı kadar erken bir tarihte, ABD onları olası bir ekonomik ve ulusal güvenlik varlığı olarak görüyordu. Bunun nedeni, ABD yetkililerinin adaların Karayipler'deki Amerikan ekonomik çıkarlarını güvence altına almaya yardımcı olabileceğini düşünmeleriydi. Ancak aynı zamanda düşman bir yabancı gücün ABD'den önce kontrollerini ele geçirmesinden de endişeleniyorlardı.
Dookhan, “1880'ler ve 1890'lar boyunca, şüphe esas olarak Latin Amerika'ya ilgi duyan Almanya'ya yöneltildi” diye yazdı. "Alman buharlı gemi şirketi Hamburg-American Line'ın düzenli yakıt ikmal istasyonu olarak St. Thomas'ı kullanması, bu şüpheleri alevlendirme eğilimindeydi."
ABD ve Danimarka arasındaki ilk müzakereler, İç Savaşın sona erdiği yıl olan 1865'te başladı. Dışişleri Bakanı William Henry Seward, 1867'de Danimarka ile adaları ABD'ye bırakmak için bir anlaşma müzakere etti, ancak Senato bunu reddetti. ABD Dışişleri Bakanlığı, bunun muhtemelen kısmen İç Savaş'tan sonra ortaya çıkan yayılma karşıtı bir duygudan ve kısmen de Senato'nun Seward'a, görevden alma davası sırasında Başkan Andrew Johnson'a verdiği destek nedeniyle kızgın olmasından kaynaklandığını belirtiyor.
Müzakereler 1890'larda yeniden başladı, ancak 1898'de İspanya-Amerika Savaşı'nın başlamasıyla fiyasko oldu. Bu savaşın ardından ABD, Karayipler'de Porto Riko topraklarını ve Batı'da Guam ve Filipinler topraklarını ele geçirdi. Pasifik (Porto Riko ve Guam hâlâ ABD toprakları; Filipinler, II. Dünya Savaşı'ndan sonra bağımsızlığını kazandı).
DAHA FAZLA OKUYUN: Amerika Birleşik Devletleri Guam ile Nasıl Sona Erdi?
ABD artık daha büyük bir emperyal güçtü ve genişlemeye daha fazla ilgi duyuyordu. Ayrıca Panama Kanalı'nı inşa etmeye odaklanmıştı ve bu, gelecekteki kanalın rotasını güvence altına almak için St. Thomas, St. John ve St. Croix'i satın almakla daha da ilgilenmesini sağladı. Yine, başka bir dışişleri bakanı (bu sefer John Hay) Danimarka ile bir anlaşma müzakere etti. Senato anlaşmayı 1902'de onayladı, ancak bu kez Danimarka parlamentosu reddetti.
1915'te, Almanların ele geçirme korkusu, ABD'yi adalar için başka bir deneme yapmaya motive etti. Özellikle battıktan sonra LusitanyaBaşkan Woodrow Wilson ve Dışişleri Bakanı Robert Lansing, Almanya'nın Danimarka'yı ilhak etmesinden ve Danimarka Batı Hint Adaları'ndan daha fazla saldırı başlatmasından korkuyorlardı. Danimarkalı liderler, adaları ve çoğunluğu siyah olan sakinlerini ırksal olarak ayrılmış Amerika Birleşik Devletleri'ne bırakmaya direndiler.
Buna kızan Lansing, Danimarka adaları ABD'ye satmazsa, Almanya'nın onlara ulaşmasını önlemek için gidip onları ele geçirebileceğini ima etti. Bu bir zorbalık taktiğiydi ve işe yaradı.
Bir ABD askeri saldırısını önlemeye hevesli (Danimarka şu anda I. Dünya Savaşı'nda tarafsız bir taraftı), Danimarka, ABD ile Başkan Wilson'ın 16 Ocak 1917'de imzaladığı bir anlaşmayı müzakere etti. 31 Mart 1917'de Danimarka, adalar üzerindeki yönetimi resmen devretti. ABD'ye ve ABD, Danimarka'ya 25 milyon dolar altın sikke ödeyerek karşılık verdi.
Bunun, şimdi ABD Virjin Adaları olan St. Croix'de yaşayan insanlar için ne anlama geldiği belirsizdi. 1920'de, dışişleri bakanı vekili, Virgin Adalıların "Amerikan vatandaşlığına" sahip olduklarını, ancak "vatandaşların siyasi statüsüne" sahip olmadıklarını belirtti. Bu, 1932'de Virgin Islanders Amerikan vatandaşlığını kazandığında değişti, ancak oylama ayrı bir savaştı.
ABD Virjin Adaları, 1970 yılına kadar kendi valileri için oy kullanma hakkını kazanamadı. Bugün, ABD Virgin Adaları'ndaki Amerikan vatandaşları ve ayrıca ABD topraklarında bulunan Porto Riko, Guam, Amerikan Samoası ve Kuzey Mariana Adaları'ndakiler -hala Kongre'ye oy veren üyeleri seçemez veya Birleşik Devletler başkanına oy veremez.
DAHA FAZLA OKUYUN: Porto Riko'nun Amerika Birleşik Devletleri ile Karmaşık Tarihi
VI Tarihini Değiştiren 8 Kadın
Dünya Kadınlar Günü ve VI Tarih Ayının şerefine, Bölge'nin çok şey borçlu olduğu üç cesur kadını vurguluyoruz. Bu kadınlar, kadınların özgürlüğe, eşitliğe ve güce sahip olduğu bir Virgin Adaları yolunda ilk öncülerdi. Hâlâ yapılması gereken işler var, bu yüzden bizden önce gitmiş olan Virgin Adalılardan ilham ve cesaret almak için geriye bakıyoruz.
Kraliçe Mary
Kraliçe Mary olarak bilinen Mary Thomas (yaklaşık 1848–1905), St. Croix adasında 1878 “Fireburn” işçi ayaklanmasının veya ayaklanmasının liderlerinden biriydi.
Mary Thomas, Antigua'lıydı ve 1860'larda adadaki tarlalarda çalışmak için St. Croix'e geldi. Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki köleleştirilmiş Afrikalıların 1848 kurtuluşundan sonra, 1849 iş kanunu tüm plantasyon işçileri için maaşları ve çalışma koşullarını belirledi ve daha iyi ücretler veya çalışma koşulları için pazarlık yapılmasını yasakladı. Bu, plantasyon işini çekici olmaktan çıkardı ve birçok işçi, başka yerlerde daha iyi koşullar aramak için plantasyonları ve adaları terk etmeyi seçti. Hükümet, işçilerin adaları terk etmesini zorlaştırarak, sağlık sertifikaları talep ederek ve pasaport ücretleri alarak işgücü sıkıntısına tepki gösterdi. 1878 sonbaharında ücretler görüşülürken, işçilerin talepleri reddedildi ve seyahat için yeni ağır koşullar getirildi. Bu, Danimarka tarihinin en büyük işçi isyanı olarak adlandırılan ve 50'den fazla plantasyonun yakıldığı sözde Fireburn isyanlarını ateşledi.
Ayaklanma sırasındaki lider rolünden dolayı Mary Thomas, “Queen Mary” olarak bilinmeye başladı. İşçiler onu ve diğer iki kadını, “Kraliçe Agnes” ve “Kraliçe Matilda”'yi, ayaklanma sırasında ritüel ve kutlama işlevlerini yerine getirmek için “kraliçeler” olarak seçtiler. Kraliçe Mary tutuklandı ve işçi ayaklanmasının diğer liderleriyle birlikte yargılandı. İşçi liderlerinin yargılanmasında Thomas kundakçılık ve yağmacılıktan ölüme mahkum edildi, ancak cezası ömür boyu hapse çevrildi ve Kopenhag'a nakledildi ve 1882'de Christianshavn, Christianshavn Kadınlar Hapishanesine yerleştirildi, ancak 1887'de Christiansted'e geri gönderildi. , St. Croix cezasının geri kalanını çekecek.
Anna Heegaard
Anna Heegaard, Virgin Adaları tarihinde ilgi çekici bir figür olmaya devam ediyor. Adaların Genel Valisi Peter von Scholten ile 20 yıllık ilişkisinin bir sonucu olarak, 19. yüzyılda Danimarka Batı Hint Adaları'nın köleleştirilmiş Afrikalı ve “Özgür Renkli” nüfusu için koşulları iyileştirmesiyle tanınır.
Antislavery & Abolition Ansiklopedisi'ne göre, "Heegard, Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki özgür siyah erkekler ve kadınlar için yasal ve sosyal eşitlik hareketini inkar edilemez bir şekilde etkiledi."
Heegaard, 1790 yılının Ocak ayında St. Croix'de “özgür melez kadın” olarak tanımlanan evli olmayan ebeveynler ve Danimarka Devlet memuru olarak dünyaya geldi. Annesi ve üvey kardeşleriyle Christiansted'de büyüdü. Heegard, St. Croix'in en zengin ve güçlü adamlarıyla bağlantı kurmak için zekasına ve çekiciliğine güvendi ve sonunda 1827'de gelişinden kısa bir süre sonra Genel Vali ile yolları kesişti. O zamana kadar, kendisi nispeten müreffeh bir kadın haline gelmişti.
Heegard ve Genel Vali, Özgür Renkli nüfusun kötü durumunu tartışmak için düzenli olarak toplanmaya başladılar ve Heegard'ın, yeni çalışmaları incelemek ve yürütmek üzere bir komisyon atayan Danimarka Kralı'na sunduğu sosyal reformların bir listesini hazırlamasına yardım ettiğine inanılıyor. DWI'de beyaz olmayanlar için sosyal adalet kuralları . “Özgür olmayanlar” için yapılan reformlar, nihayetinde, düzenlenmiş bir çalışma günü uzunluğunu, bedensel cezanın azaltılmasını, kamu köle müzayedelerinin yasaklanmasını, hamile kadınların ertelenmesini, okulların kurulmasını ve konut iyileştirmelerini içeriyordu.
Von Scholten ayrıca özgür siyah ve renkli insanlar için engelleri kaldırmak için çalıştı - onları kamuya açık konumlara yerleştirerek ve ırksal olarak bütünleşmiş sosyal işlevlere ev sahipliği yaparak, Heegard'ın başkanlık ettiği kendi akşam yemeği partilerini dahil etti. Von Scholten'in Danimarka'da bir ailesi olmasına rağmen, yirmi yılı aşkın bir süre karı koca olarak yaşadılar ve sonunda çift, Christiansted'in dışındaki Bulows Minde Estate House'a yerleşti.
Von Scholten, 1848'de Danimarka Batı Hint Adaları'ndaki tüm köleleri sonunda özgürleştirdiği için kredilendirildi, ancak bazı tarihçiler, o zamanlar kölelerin iyi planlanmış isyanı göz önüne alındığında, başka bir alternatifi olmadığını iddia ediyorlar. Eylemleri, yetiştiriciler ve köle emeğinden yararlanan diğerleri tarafından derinden eleştirildi ve von Scholten kısa bir süre sonra Danimarka'ya döndü.
Heegaard 1859'da öldü ve günümüz Orange Grove'un yanına gömüldü.
Bertha C. Boschulte
Bertha C. Boschulte (1906 – 2004), Virgin Adaları tarihinin en değerli eğitimcilerinden biri olmaya devam ediyor. Yasama Meclisi ve profesyonel topluluklar tarafından kendisine verilen ödül ve onurların sayısı, adının St. Thomas'ın Bovoni bölgesindeki ortaokula verilmesi de dahil olmak üzere, bu gerçeği fazlasıyla doğrulamaktadır. Bununla birlikte, Virgin Adalıların eğitimine yaptığı katkılar arasında daha az not edilen şey, öğretmenlerin sürekli eğitimine olan bağlılığıydı. Bayan Boschulte, ilk St. Thomas Öğretmenler Enstitüsü'nü kurdu ve gündüz mesleki gelişim müfredatına katılamayanlar için St. Thomas Akşam Okulu'nu kurdu. Bugüne kadar, Virgin Adaları'ndaki devlet okulu öğretmenleri, sözleşmeyle, okul yılı boyunca öğrenciler için derslerin iptal edildiği ve öğretmenlerin mesleki gelişim seminerlerine ve atölye çalışmalarına katılmalarının zorunlu olduğu günleri belirlemiştir. Bayan Boschulte, 1964'ten başlayarak Virgin Adaları Yasama Meclisine bir terim eklemek için toplum hizmetinin birçok alanında aktifti.
Ansetta De Chabert
Babasının etkisinin Ansetta de Chabert'i bölgenin en başarılı girişimcilerinden biri haline getirdiği sonucuna varılabilir. 1908'de Christiansted'de doğduğunda babası, “Küçük Kırmızı Dükkan”ı işleten St. Croix'in başarılı tüccarları arasındaydı. Ansetta, özellikle babası balık tutmaya gittiğinde, genç yaşta aile dükkânını yönetmeyi öğrendi.
Daha sonra, yüksek profilli bir memur olan Ralph D. de Chabert ile evlendikten sonra, çift, otuz beş dönümlük bir mandıra haline gelen Rosegate ve Olive ile başlayarak birkaç büyük arazi satın aldı. De Chaberts daha sonra Estates Jerusalem, Hope ve Blessing'i ekledi ve mandıra operasyonlarını genişletti. Çağdaşları, çiftin hayatlarını birlikte inşa ederken birbirlerini nasıl tamamladıklarını sıklıkla gözlemlediler.
Ancak 1955'te, kocasının vefatının ardından, Ansetta de Chabert'in bireysel ticari zekasını kanıtlamaya başlamasıyla başladı. Ailenin varlıklarını yönetmeye ve genişletmeye devam etti ve sonunda 1965'te büyük bir araziyi satmak için Hess Oil ile bir anlaşma yaptı. Daha sonra yaptığı yatırımlar arasında, St. Croix ekonomisinin önemli bir özelliği olmaya devam eden Sunny Isle Alışveriş Merkezi'nin geliştirilmesi yer aldı.
Ansetta de Chabert sonunda kamu hizmetine girecek ve Virgin Adaları Eğitim Kurulu üyesi olarak görev yapacak ve Demokrat Parti üyesi ve yetkilisi olacaktı. Özellikle iş dünyasındaki başarıları, özellikle onun zamanında kadınların genellikle daha az yetenekli olarak görüldüğü göz önüne alındığında dikkate değerdi. Ansetta de Chabert, onunla tanışan herkesi bu düşünceden uzaklaştırdı.
Arona Petersen
Arona Petersen 1908'de doğduğunda, önceki nesillerimizin nasıl yaşadığı hakkında öğrenilenlerin çoğu, hikayeler anlatılarak aktarıldı. Bu sözlü gelenekte ustalaştı ve St. Thomas'ın bir sakini olarak yaşamı boyunca onu canlı tuttu. Sinema, radyo ve televizyonun egemenliğinden önce bu tür hikayeleri hem eğitim hem de eğlence olarak görenler çoktur. İletişim tarzı ve iletilen şey, bir halkın gelenekleri hakkında değerli bilgiler sağlar. Mrs. Petersen'in yazılı eserleri, Otlar ve Atasözleri, Kreole Ketch N' Keep ve Virgin Islands Food and Folklore of the Virgin Islands, yalnızca içerikleri nedeniyle değil, aynı zamanda benzersiz anlatım tarzıyla da iyi bir okuma sağlıyor. Haftalık gazete köşesi, dilimizin farklı Virgin Adaları lezzetini daha da gelenekselleştirdi.
Bayan Petersen'ın bitkisel ilaçlar konusundaki bilgisine ve mutfakta bitkisel çeşnilerin kullanımındaki uzmanlığına büyük saygı duyuldu. Arona'nın Dana Göğüs Doldurma'sını bir televizyon filmi ekibine hazırladığı, o zamandan beri çoğaltılamayan, ancak şölene katılanlar tarafından hala hatırlanan, bölgenin efsanevi aşçıları arasındaki yerini sağlamlaştırdı.
Senatör Ruby Rouss
Afrikalı-Amerikalı askerlerin savaşan birlikleri desteklemek için görevlendirildiği bir zamanda, olağanüstü bir istisna vardı, St. Croix'den Başçavuş Ruby Margaret Rouss (1921 – 1988). Görevi onu Avrupa Müttefik Kuvvetler Yüksek Karargahına yerleştirdi. SSGT Rouss, daha sonra Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olan Müttefik Yüksek Komutanı General Dwight D. Eisenhower'ın ofisinde sekreterlik görevlerini yerine getirdi. Ruby Rouss siyaset dünyasına da girecekti, ama burada, Virgin Adaları'nda. Virgin Adaları Yasama Meclisinde St. Croix Bölge Senatörü olarak art arda dönemler kazandıktan sonra, meslektaşları tarafından bölgeler ve eyaletler arasında bir ilke imza atan Senato Başkanı olarak seçildi.
Daha yüksek makamları kazanma çabaları başarısız olsa da, Senatör Rouss uzun yıllar Yasama Meclisinde güçlü bir sesti ve “küçük adamın” çıkarına olduğuna inandığı birçok davayı savundu. Ruby M. Rouss, yasama oturumlarına başkanlık ederken edep, disiplin ve düzende ısrar etmesine rağmen, özel hayatında yumuşak ve şefkatli bir yanını ortaya koydu, beş çocuğu evlat edinip büyüttü ve sayısız aileyle arkadaş oldu. En sadık siyasi düşmanları bile onun eşsiz etkisini ve son bir vedalaşmadaki birçok olumlu katkısını kabul etti.
Edith Bornn
Avukat Edith Bornn (1922-2010) tutkulu bir topluluk aktivisti, çocuklar ve aileler için bir savunucu, kararlı bir çevreci, yerel ve bölgesel siyasette bir lider ve sayısız alanda çığır açan yerel Baro'nun istisnai bir Virgin Adaları reisiydi. ilk günlerinden başlıyor.
Bayan Bornn, yerel olarak özel muayenehaneye giren ilk kadın avukat olarak, hukuk alanında tüm nesil kadınlara kapılar açtı. ABD'yi dünyanın dört bir yanındaki kadın konferanslarında temsil etti ve hayatının çoğunu kadınların sivil hayatta daha fazla söz sahibi olmalarına yardımcı olarak geçirdi. Uluslararası Kadın Avukatlar Federasyonu ve Hukuk Yoluyla Dünya Barışı Merkezi'nin bir memuru ve kurucu üyesiydi. Bir avukat olarak, aile hukuku alanında ulusal bir uzman haline gelerek, çocukların ve kadınların korunmasına yönelik yasalar oluşturma ve uygulama çabalarıyla çocuklar ve kadınlar adına özenle çalıştı. Davalarının çoğu yerel ve ulusal emsal teşkil etti ve mahkemeler ve hukuk fakültelerinde anılmaya devam ediyor. Avukat Bornn kurucu üyelerden biriydi ve 1956'dan itibaren Kadınlar Birliği'nin çalışmalarına değer verdi. Başlangıcından itibaren Aile Kaynakları Merkezi'nin sadık bir destekçisi olmaya devam etti ve arabuluculuk alanında bir öncü olarak kabul ediliyor.
2010'daki ölümünün ardından, Kongre Delegesi Donna Christensen, Bayan Bornn'un birçok başarısını ABD Kongre Kayıtlarına sundu.
Lorraine Berry
Lorraine Berry, 12 dönem senatör ve Virgin Adaları Yasama Meclisinin 2 dönem Senato Başkanıydı. Berry, 12 dönemi boyunca yaklaşık 400 yasa tasarısı hazırladı ve sekiz komiteye başkanlık etti. Sadece iki kadın Senato Başkanından biriydi ve iki kez Senato Başkanı olarak görev yapan tek kişiydi.
Başarıları arasında Charlotte Kimelman Kanser Enstitüsü ve Virgin Adaları Kardiyak Merkezi için fon ayırma ve hükümet çalışanlarının hastalık izni saatlerini meslektaşlarına bağışlamalarına izin veren mevzuata öncülük etme sayılabilir. Ayrıca Marilyn Kasırgası'nın ardından Sempozyumu (eski adıyla Kadın Sempozyumu) başlatmasıyla da tanınır.
Berry, 2010 yılında kolon kanserinden öldü. Lorraine L. Berry Yasama Eki, 2013 yılında onuruna seçildi.
ABD, Danimarka'dan 3 Virgin Adası satın aldı. Anlaşma 50 Yıl Sürdü - TARİHÇE
CIA tarafından "Virgin Islands-harita-CIA" - Texas Libraries Üniversitesi, Perry-Castañeda Kütüphanesi Harita Koleksiyonu:
Wikimedia Commons aracılığıyla Kamu malı altında lisanslanmıştır.
Bu web sitesinin yeni bir Koordinatöre ihtiyacı var - ilgileniyorsanız lütfen Nathan ile iletişime geçin.
Virgin Adaları aslen Ciboney, Carib ve Arawaks tarafından iskan edildi. Adalar, Kristof Kolomb tarafından 1493'te Aziz Ursula ve onun bakire takipçileri için ikinci yolculuğunda seçildi. Önümüzdeki iki yüz yıl boyunca, adalar İspanya, İngiltere, Hollanda, Fransa ve Danimarka-Norveç dahil olmak üzere birçok Avrupa gücü tarafından tutuldu.
Danimarka Batı Hindistan Şirketi, 1672'de Saint Thomas'a, 1694'te Saint John'a yerleşti ve 1733'te Fransa'dan Saint Croix'i satın aldı. Adalar, 1754'te Danimarka-Westindian adaları olarak adlandırılan Danimarka kraliyet kolonileri oldu (Danca: De dansk-vestindiske øer ).Köle emeği tarafından üretilen şeker kamışı, 18. ve 19. yüzyılın başlarında, 3 Temmuz 1848'de Vali Peter von Scholten tarafından köleliğin kaldırılmasına kadar adaların ekonomisine yön verdi.
Danimarka yönetimi döneminin geri kalanında, adalar ekonomik olarak uygun değildi ve Danimarka devlet bütçelerinden adalardaki yetkililere önemli transferler yapıldı. 1867'de Saint Thomas ve Saint John'u Amerika Birleşik Devletleri'ne satmak için bir anlaşma kabul edildi, ancak satış hiçbir zaman gerçekleşmedi. Adaların ekonomisini canlandırmayı amaçlayan bir dizi reform denendi, ancak hiçbiri büyük başarı elde edemedi. Adaları ABD'ye satmak için ikinci bir anlaşma taslağı 1902'de müzakere edildi, ancak Danimarka parlamentosunun üst kanadında dengeli bir oylamada yenildi (çünkü muhalefet kelimenin tam anlamıyla 97 yaşında bir yaşam üyesini meclise taşıdı).
Birinci Dünya Savaşı'nın başlaması reformları sona erdirdi ve adaları tekrar izole ve açıkta bıraktı. Birinci Dünya Savaşı'nın denizaltı savaşı aşamalarında, Amerika Birleşik Devletleri, adaların Almanya tarafından denizaltı üssü olarak ele geçirilebileceğinden korkarak, onları satın almak amacıyla tekrar Danimarka'ya yaklaştı. Birkaç aylık müzakerelerden sonra, 25 milyon dolarlık Amerika Birleşik Devletleri altın sikkesinde bir satış fiyatı kabul edildi (bu, 2013 dolarında 580 milyon dolara eşittir). Aynı zamanda, sürekli mülkiyet ekonomisi Danimarkalı karar vericilerin zihinlerinde ağır bir ağırlık oluşturdu ve Danimarka parlamentosunda satış lehine bir fikir birliği ortaya çıktı.
Yeni Anlaşma işe yaradı
Bu bölüm, New Deal'in bir başarısızlık ya da en iyi ihtimalle Büyük Buhran'ın felaketine karşı iyi niyetli ama etkisiz bir yaklaşım olduğu şeklindeki yaygın kurguya karşı çıkıyor. Aşağıda 1930'larda ekonomik toparlanmanın ve sosyal refahın temel boyutlarına ilişkin kısa özetler ve istatistikler, ayrıca Yeni Anlaşma programlarının her bir sorunu ele almadaki rolü ve Yeni Anlaşma'nın faydalı politikalarının uzun vadeli etkileri bulacaksınız.
(Not: Bu, zamanla yeni konuların ekleneceği devam eden bir projedir)
Franklin Roosevelt Mart 1933'te Beyaz Saray'a girdiğinde, Büyük Buhran ülkenin ekonomik dizlerine çökmüştü. FDR ve ekibi, ülkeyi yeniden ayağa kaldırmaya yardımcı olmak için Yeni Anlaşma'yı başlattı. Başarılı oldular, ancak New Deal'in ekonomik iyileşme üzerinde çok az etkisi olduğu ve Bunalım'ı yalnızca II.
Büyük Buhran'ın en yakın nedeni, Ekim 1929'da başlayan mali çöküştü. Hisse senedi fiyatları dibe vurdu, milyonlar ipotek ödemelerinde temerrüde düştü, binlerce firma ve banka kapatıldı. En korkunç anlar, 1929 sonundaki Wall Street paniği ve 1933 başlarındaki banka patlamasıydı.
Reel ekonomi Kara Cuma'dan çok önce resesyona giriyordu ama bu şoktan sonra kıyamet koptu. Yatırımlar daraldı, ücretler kısıldı, işten çıkarmalar çoğaldı ve tüketici talebi büzüşerek ekonomiyi aşağı yönlü bir sarmalın içine itti. 1933'ün başlarında GSYİH yarı yarıya, sanayi üretimi üçte bir ve istihdam dörtte bir oranında düşmüştü.
Başkan Roosevelt göreve geldiğinde, ilk iş ülkenin finans evini düzene sokmaktı. Bir sonraki öncelik, yardım sağlamaktı ve istihdam, ülkenin emekçileriydi. Bu maddi stratejilerin yanı sıra FDR, travmatize olmuş bir ulusa sorunlarının çözülebileceği umudunu vermesi ve Amerikan halkına yeniden ayağa kalkmaları için yardım eli vermesi gerektiğini biliyordu.
Yeni Anlaşma tutunurken, ekonomi 1934 ve 1936'da çift haneli oranlara ulaşan büyümeyle hızlandı. 1937'ye gelindiğinde, Büyük İyileşme çıktı, gelir ve imalatı 1929 seviyelerine geri itti. Ardından, 1937-38'de durgunluk vurdu, üretimi üçte bir oranında düşürdü ve işsizliği yeniden artırdı &ndash kısmen FDR'nin dengeli bir bütçeye dönme isteği ve Fed'in para arzını sıkılaştırma arzusu (her ikisi de hataydı) nedeniyle. Bununla birlikte, 1939'da büyüme yeniden başladıktan sonra, ekonomi 1942 yılına kadar uzun vadeli yörüngesine geri döndü (yani, Buhran yaşanmamış gibi). Kısacası, ulusal çıktı ve gelir tamamen düzeldi önce Amerika Birleşik Devletleri İkinci Dünya Savaşı'na girdi.
Büyük İyileşmenin göze çarpan bir istisnası, %10 civarında kalan ve New Deal'in itibarını sonsuza kadar lekelemek için kullanılan bir gerçeği yansıtan işsizlikti. Gelişen bir ekonominin artı emeği absorbe etmedeki başarısızlığı, esas olarak, işletmelerin Buhran sırasında fabrikaları, depoları ve demiryollarını kepenklerini kapatmasından ve ardından toparlanma sırasında onları daha üretken kapasite ve ekipmanla değiştirmesinden kaynaklanıyordu. İronik olarak, Yeni Anlaşma daha iyi yollar, hidroelektrik barajlar, kırsal elektrifikasyon ve daha iyi işçi sağlığı gibi yollarla daha yüksek üretkenliğe katkıda bulundu.
İkinci Dünya Savaşı, askeri işe alım ve savaş çabası için tam üretim yoluyla tam istihdam sağladı. Federal hükümet bile daha fazlaekonomiyi New Deal sırasında olduğundan daha canlandırmak, binlerce yeni fabrikayı finanse etmek ve New Deal'in şimdiye kadar cesaret edemeyeceği kadar büyük açıklar vermek için aktif. Ancak genel algının aksine, genel verimlilik savaş sırasında fazla artmadı.
Elbette, ekonomik büyüme, endüstriyel üretkenlik ve yüksek ABD ücret oranları, yalnızca New Deal'a veya hükümet politikasına bağlanamaz. 1920'lere gelindiğinde, Amerikan ekonomisi dünyanın en büyüğüydü ve montaj hattı, elektrik, kimyasallar ve petrol, ABD'nin açık ara lider olduğu yeni bir sanayi devrimini başlatmıştı. Ancak New Deal, Büyük Buhran'ın aşağı yönlü sarmalını durdurmada ve milyonlarca sıradan Amerikalı'nın ücretlerini ve refahını artırmada kilit bir rol oynadı.
Muhafazakarlar, Cumhuriyetçi Senato lideri Mitch McConnell'in "New Deal'in büyük harcama programlarının işe yaramadığını kesin olarak biliyoruz" dediğinde olduğu gibi, New Deal'in Büyük Buhran'a etkili yanıtını uzun süredir inkar ediyor. &rdquo siyaset, 13 Şubat 2009). Bugün, pek çok şüpheci benzer şekilde Yeşil Yeni Anlaşma girişimini umutsuzca havada turta olarak görüyor. Bununla birlikte, New Deal deneyimi, doğru yapılırsa büyük hükümet programlarının büyük ödüller kazanabileceğini kanıtlıyor.
Ekonomi ve İş
Büyük Buhran'a düşüş hızlı olduysa, krizin derinliklerinden yükseliş de aynı derecede çarpıcıydı. 1934'ten 1942'ye kadar olan dönem, Amerikan tarihindeki en büyük ekonomik büyüme dönemlerinden biriydi ve 1930'lardan günümüze New Deal eleştirmenlerini rahatsız eden bir gerçek. Gayri Safi Yurtiçi Hasıla'daki (GSYİH) ortalama büyüme oranı, 2000'lerde Çin'in olağanüstü büyümesine kıyasla, on yıl boyunca yaklaşık %10 idi.
2008-10 Büyük Durgunluğundan yavaş toparlanma ile olan tezat şaşırtıcı. Ekonomik Danışmanlar Konseyi'nin eski başkanı Profesör Christina Romer'ın belirttiği gibi, &ldquo1933'ten 1937'ye kadar, reel gayri safi yurtiçi hasıla yıllık yaklaşık yüzde 10 arttı ve işsizlik yüzde 25'ten yüzde 14'e düştü. , GSYİH Mevcut toparlanmada büyüme ortalama sadece yüzde 2,5 oldu ve işsizlik neredeyse hiç değişmedi.&rdquo
İşte ABD GSYİH'sinin yıllık rakamları ve 1929'dan 1941'e kadar üretilen tüm mal ve hizmetlerin milyarlarca dolar cinsinden toplam değeri:
1929: 104.6
1930: 92.2
1931: 77.4
1932: 59.5
1933: 57.2
1934: 66.8
1935: 74.2
1936: 84.8
1937: 93.0
1938: 87.4
1939: 93.4
1940: 102.9
1941: 129.3
İşte GSYİH'deki yıllık büyüme oranı rakamları Enflasyona göre düzeltilmiş &mdash 1930'dan 1941'e yüzde olarak:
1930: -8.5
1931: -6.4
1932: -12.9
1933: -1.2
1934: +10.8
1935: +8.9
1936: +12.9
1937: +5.1
1938: -3.3
1939: +8.0
1940: +8.8
1941: +17.7
Bu hızlı büyümenin temeli, 20. yüzyılın başlarındaki montaj hattı, elektrik, kimyasallar ve petrole dayalı yeni sanayi devrimiydi. Amerika Birleşik Devletleri 1920'lerde dünyanın en büyük ve en dinamik ekonomik gücüydü. Yine de, 1929'dan 1933'e kadar olan çöküşün, ekonominin yukarı tırmanışını yenileyebilmesi için durdurulması gerekiyordu ve New Deal, kanamayı durdurmada ve toparlanmayı başlatmada önemli bir rol oynadı.
İlk olarak, Roosevelt yönetimi bankacılık ve finans sistemini sağlam bir temele oturttu: batmakta olan bankalar tasfiye edildi, mevduat sigortası kuruldu, ev sahipleri kurtarıldı ve ipotekler garanti altına alındı. Dolar Altın Standardından çözüldü ve devalüe edildi. Merkez Bankası para arzını gevşetti. Kredi tekrar akmaya başladı.
İkincisi, federal hükümet acil yardım fonları ve bayındırlık programları aracılığıyla ekonomiye milyarlarca dolar pompalarken, ABD tarihindeki ilk barış zamanı açıklarını yönetti. Milyonlarca çaresiz Amerikalı işe geri döndürülmekle kalmadı, maaşları ailelerin toplam tüketimi artırmak için para harcamasını sağladı.
New Deal'in agresif para ve maliye politikalarının Amerikan ekonomisi üzerinde dengeleyici ve teşvik edici bir etkisi oldu ve bunlar, terimler ekonomist John Maynard Keynes tarafından 1936'da icat edilip teorileştirilmeden önce bile uygulamaya konuldu.
New Deal'in Amerika'nın savaş sonrası ekonomik büyümesinin Altın Çağını etkilediğini de eklemek gerekir. Sendikaların korunması, 30 yıllık ipotek ve daha fazla eğitim ve eğitim gibi orta sınıfın genişlemesi için yapı taşları oluşturdu. New Deal kamu işleri, 1930'lardan sonra otoyollar, barajlar, elektrik hatları ve kanalizasyon sistemleri de dahil olmak üzere onlarca yıl kullanımda kaldı.
1946 ve 1980 yılları arasında (35 yıl) yıllık ekonomik büyüme yüzde 5'i 12 kat aştı. Buna karşılık, 1981'den 2018'e (38 yıl), yıllık ekonomik büyüme sadece bir kez (1984) yüzde 5'i aştı. İkincisi, vergi kesintisi, kuralsızlaştırma, sendikaların düşüşü, sabit ücretler ve artan eşitsizliğin sözde Neoliberal dönemiydi ve New Deal döneminin tam tersiydi.
Not: GSYİH istatistikleri ABD Ekonomik Analiz Bürosu'ndan alınmıştır. Christina Romer'dan alıntı, "Tarihten Akan Umut" başlıklı makalesinden alınmıştır. New York Times, 13 Ağustos 2011.
1931-1933'teki şok edici düşüşün ardından, ABD şirket karları New Deal sırasında toparlanmaya başladı. Bu, kurumlar vergisi artışlarında ve kurumlar vergisinden kaçınmayı durdurmaya yönelik daha büyük çabalarda bile geçerliydi (Gelir ve Varlık Vergileri program özetimize bakın).
Savaş yılları, fabrikaların tam kapasite kullanımı, ücret kısıtlamaları ve fiyat kontrolleri sayesinde şirketler için daha da iyiydi ve yine federal hükümet tarafından yönetildi.
1929-1946 yılları arasında Amerika'nın squos şirketlerinin milyarlarca dolarlık vergi sonrası kârları:
1929: 9,5 milyar
1930: 3,7 milyar
1931: .06 milyar
1932: 1,7 milyar
1933: 1,3 milyar
1934: 2,5 milyar
1935: 3.4 milyar
1936: 5.7 milyar
1937: 6,1 milyar
1938: 3,6 milyar
1939: 6,3 milyar
1940: 7,8 milyar
1941: 11,2 milyar
1942: 11,1 milyar
1943: 11.8 milyar
1944: 11.8 milyar
1945: 9,7 milyar
1946: 16,5 milyar
Not: Veriler ABD Ekonomik Analiz Bürosu'ndan alınmıştır, &ldquoTablo 6.19A. Sektöre Göre Vergi Sonrası Kurumsal Karlar,&rdquo 18 Mayıs 2019'da erişildi.
Banka başarısızlıkları, 19. ve 20. yüzyılın başlarındaki büyük ekonomik gerilemelerin belirgin bir özelliğiydi. Birçok Amerikalı, bankalar battığında tasarruflarını kaybetti ve ekonomik aktiviteyi daha da aşağı çekti. Banka mevduatlarını güvence altına almak için birçok devlet düzeyinde deney yapıldı, ancak hiçbiri uzun vadede uygulanabilir olduğunu kanıtlamadı.
Büyük Buhran, 1929-1933'ün binlerce banka iflası, ülkenin gördüğü en kötü finansal çöküş vakasıydı ve tek başına devletler çöküşü durduramadı. Federal Rezerv banka sistemi 1908 mali krizinin ardından oluşturulmuş olsa da, Fed muhafazakar bir bankacı kurumu olarak kaldı ve bankaları deflasyondan kurtarmaya yardımcı olacak şekilde tepki vermedi, aslında Fed sıkılaştırma yaparak her şeyi daha da kötüleştirdi. para arzını artırın!
İşte 1921'den 1933'e kadar ülke çapındaki banka iflaslarının sayısıyla ilgili rakamlar, 1929'daki Borsa Çöküşü'nün ardından büyüyen banka krizini gösteriyor:
1921: 506
1922: 366
1923: 646
1924: 775
1925: 617
1926: 975
1927: 669
1928: 498
1929: 659
1930: 1,350
1931: 2,293
1932: 1,453
1933: 4,000
16 Haziran 1933'te, şaşırtıcı derecede tereddütlü bir Başkan Roosevelt, Federal Mevduat Sigorta Kurumu'nun (FDIC) kurulmasını içeren yasayı imzalamayı kabul etti. FDIC, banka mevduatlarını belirli bir miktara kadar sigortalayarak, Amerikalılara, bankaları batarsa yoksul kalmayacaklarına dair daha fazla güvenlik duygusu verdi. Bu güvenlik duygusu, "banka kaçışlarını" (sıkıntılı bir bankadan para çekmek için yoğun, panik halinde bir acele) azalttı ve bu da bankaların başarısızlıktan kaçınmasına yardımcı oldu.
Buna karşın, New Deal'in FDIC'yi oluşturmasından sonra (13.000-14.000 FDIC sigortalı banka bazında) 1934-1946 arasındaki banka iflaslarının sayıları:
1934: 9
1935: 25
1936: 69
1937: 75
1938: 74
1939: 60
1940: 43
1941: 15
1942: 20
1943: 5
1944: 2
1945: 1
1946: 1
Grafiğin vurguladığı gibi, FDIC (diğer New Deal bankacılık eylemlerinin yanı sıra) şaşırtıcı derecede etkiliydi ve banka başarısızlıklarını neredeyse tamamen ortadan kaldırdı.
Aslında, 1934'ten 1981'e kadar, bankaların toplam sayısı nispeten değişmeden kalmasına rağmen, banka iflaslarının sayısı hiçbir zaman yılda 100'ü geçmedi. Ne yazık ki, 1980 civarında deregülasyon coşkusu başladığından beri, banka iflasları 1989'da 534'e ulaşan yüksek bir rakamla 100'ü birkaç kez aştı. 1986-87 krizi ve ardından etkili bir şekilde ortadan kayboldu.
Not: Yukarıdaki bilgi ve istatistiklerin çoğu, aşağıdakilerin tarihçesi ve veri aracı bölümlerinden alınmıştır. Federal Mevduat Sigorta Şirketi İnternet sitesi. Ayrıca bkz. &ldquoBüyük Durgunluktan Bu Yana Banka Sayısındaki Düşüşü Açıklamak,&rdquo Federal Reserve Bank of Richmond, Mart 2015 (erişim tarihi: 11 Mayıs 2019).
1930'ların ekonomik toparlanmasında üretkenlik hızla yükseldi. Aslında, toplam faktör verimliliğindeki artış oranı, 19. yüzyıla kadar giden on yılda en yüksek ve o zamandan bu yana herhangi bir on yıldan daha yüksekti. Gerçekleşen, 20. yüzyılın ilk yarısındaki sanayi ve tüketici devrimlerinin tabanının fiilen genişlemesiydi (Field, s. 35). Alexander Field'ın belirttiği gibi, "savaş sonrası refahın temelini atan esas olarak İkinci Dünya Savaşı değildi. 1930'larda Amerikan ekonomisinin geniş bir sınırını aşan teknolojik ilerlemeydi.&rdquo (Field, s. 19)
1900-2007 yılları arasında ekonomik döngüye göre toplam faktör verimliliğindeki yıllık büyüme oranlarına ilişkin rakamlar (Field, s 43):
1901-1919 1.08
1919-1929 2.02
1929-1941 2.31
1941-1948 1.29
1948-1973 1.88
1973-1989 .36
1989-2000 .79
2000-2007 1.38
New Deal dönemindeki toparlanmanın bu kilit gerçeği, geçmişte uygunsuz önlemler kullanan ekonomi tarihçileri tarafından hafife alınmıştı. Bir hata, doğru tepeden tepeye iş döngüsü uç noktalarını kullanmamak olmuştur (bu durumda, 1929-1941). İkincisi, 1930'ların 1800'den beri beşinci sırada geldiği (emeğin yanı sıra sermaye girdilerini de içeren) toplam faktör üretkenliğinden ziyade yalnızca emek üretkenliğine bakmak olmuştur. otomasyon. Üçüncü bir hata, yalnızca 1920'lerde ve 1930'ların en büyük gelişmelerinin ulaşım, iletişim, dağıtım ve kamu hizmetlerinde geldiği (1930'lar hala ikinci sırada yer almasına rağmen) yılda %5'in üzerinde büyüyen imalat sektörüne bakmak olmuştur. , s. 48-49).
New Deal, daha önce tartışılan istikrar ve teşvik politikalarının ötesine geçen yollarla ekonominin üretkenlik artışına katkıda bulundu. Hepsinden önemlisi, daha iyi altyapıya yapılan yatırımlar yoluyla kolektif üretkenliği sağladı (Field, s. 106). New Deal'in en büyük kamu işleri programı, demiryolundan kamyon taşımacılığına geçişe yardımcı olacak yollar inşa etmekti ve taşımacılık tüm sektörler arasında üretkenlikte en büyük sıçramayı yaşıyordu (Field, s. 59). Hidroelektrik barajlar ve yeni elektrik hatları, sanayinin ve evlerin daha fazla elektrifikasyonuna izin verdi ve ev aletleri de dahil olmak üzere yeni makinelerin benimsenmesi için gerekli oldu.
Bu arada, Yeni Anlaşma daha fazla araştırma ve eğitimi teşvik etti. Çiftlik, orman ve toprak programları, yeni ve daha iyi üretim uygulamalarının benimsenebilmesi için tarım ve kereste sektörlerine araştırma ve pratik yardım için fon sağladı. New Deal eğitim programları, mütevazı CCC okuryazarlık sınıflarından öğretmen yardımcılarına ve üniversite binalarına kadar uzanıyor ve milyonlarca Amerikalının ABD endüstrisi tarafından kullanılan yeni teknolojilerle çalışma yeteneğini geliştirdi.
Not: İskender Alan, İleriye Doğru Büyük Bir Sıçrayış: 1930'larda Bunalım ve ABD Ekonomik Büyümesi. New Haven CT: Yale University Press, 2011.
Büyük Buhran New York, Philadelphia, Chicago ve San Francisco borsalarını harap etti. Herkes, New York borsa endeksinin %25 düştüğü, ancak çöküşün sonraki üç yıl boyunca (günlük ticaretin olağan iniş çıkışlarıyla) devam ettiği 28-29 Ekim 1929 tarihli Kara Pazartesi ve Salı'yı hatırlıyor. 1932'nin sonunda, NYSE'nin Dow Jones Endeksi neredeyse %90 düştü. Piyasaların tamamen iyileşmesi on yıllar alacaktır.
Sorunun bir kısmı, hisse senedi fiyatlarının 1920'lerde kitlesel spekülasyonlarla, özellikle de yükselen fiyatlardan kâr elde etmek için marjlardan borçlanarak yükselmiş olmasıydı (Galbraith 1972). Stok manipülasyonu (artık &lsquoinsider trading&rsquo olarak adlandırılıyor) şişkinliğe eklendi. Tarihçi Cameron Addis'in iddia ettiği gibi, &ldquo1929'da, hisse senedi fiyatları, şirketlerin gerçekte ne kadar kazandığıyla (Fiyat/Kazanç veya F/K oranları) ilişkili olarak tarihsel ortalamalarının üzerinde çalışıyordu. Yolsuzluk, piyasanın istikrarsızlığını artırdı. Zengin adamlardan oluşan küçük gruplar &lsquokasedi boyadılar,&rsquo kendilerini satın alarak fiyatları yapay olarak yükselttiler, yalnızca diğer &lsquosuckers&rsquo mitinge girdikten sonra yüksek karlarla satmak için.&rdquo
Başkan Franklin Roosevelt'in 1933 baharında yönetiminin başında tanıtılan Yeni Anlaşma politikaları, bankalar ve dolarla birlikte borsayı istikrara kavuşturmak için çalıştı. Özellikle, Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu, Kükreyen Yirmili yıllarda uygulanan borsa dolandırıcılığını engelledi.
1932'nin en düşük seviyesinden, Dow Jones NYSE endeksi 1933-36'da hızlı bir şekilde yükseldi (tabloya bakınız). 1937'deki kısa durgunluk piyasayı geriletti, ancak 1939'da savaş korkuları işleri alt üst etmeden önce toparlandı, ta ki Amerika Birleşik Devletleri nihayet 1942'de İkinci Dünya Savaşı'na girene kadar. 1950'ler, savaş sonrası gelişen ekonomiye rağmen. Finans bir süreliğine dünyaya geri getirildi.
New Deal mali düzenlemeleri, savaş sonrası dönem boyunca spekülasyonların üstünü örttü. Ancak 1960'ların sonlarında Londra'daki Eurodolar piyasasının büyümesiyle birlikte finans piyasaları New Deal düzeninden kaçmaya başladı. Bankalar ve sermaye piyasaları 1970'lerin başından itibaren düzenli olarak serbest bırakıldı ve opsiyonlar, ikincil ipotekler ve her zamankinden daha egzotik araçlar ve bilanço dışı bankacılık tarafından yönlendirilen hisse senedi piyasaları yeniden yükselişe geçti.Düzenleyici sistem boşaltılırken, 1990'larda ve 2000'lerde finans piyasaları bir kez daha spekülasyonlarla havaya uçtu ve 2008 mali krizini Büyük Durgunluk izledi (Stiglitz 2010, Roubini & Mimn 2010).
Not: Dow Jones Endüstriyel Ortalaması için istatistikler, Phyllis S. Pierce (ed.), Dow Jones Ortalamaları, 1885-1990, Homewood, IL: Business One Irwin (Dow Jones & Company, Inc. için), 1991.
Yukarıda belirtilen kaynaklar:Galbraith, John Kenneth. Büyük Kaza, 1929. Boston: Houghton Mifflin, 1972. Cameron Addis. nd. Borsa Çöküşü ve Büyük Buhran. Tarih Merkezi: http://sites.austincc.edu/caddis/stock-market-crash-great-depression/. anon, &ldquoİşte Yatırımcıların 1929 Krizinden Önce Kaçırdığı Uyarı İşaretleri,&rdquo History.com, 20 Aralık 2018. Stiglitz, Joseph. Serbest Düşüş: Amerika, Serbest Piyasalar ve Dünya Ekonomisinin Batışı. New York: Norton, 2010. Roubini, Nouriel ve Stephen Mihm. Kriz Ekonomisi: Finansın Geleceğinde Hızlandırılmış Bir Kurs. New York: Penguen Basın, 2010.
İstihdam ve Gelir
Büyük Buhran'ın açılış yıllarının büyük iş kayıpları, 1932-33'te yaklaşık 13 milyon Amerikalı işçiyi, yaklaşık 50 milyonluk bir işgücünden ya da işgücünün neredeyse dörtte biri dışında işsiz bıraktı. 1937-38'deki keskin durgunluk dışında, 1933'ten itibaren ulusal hasıla ile birlikte istihdam da arttı (yukarıdaki büyüme girişine bakınız). 1940'a gelindiğinde, istihdam edilen sayı 1929 düzeyine eşitti.
New Deal, 1933'ten 1942'ye kadar Sivil Koruma Kolordusu, İnşaat İşleri İdaresi ve İş İlerleme İdaresi gibi programlar aracılığıyla 20 milyondan fazla iş yardımı işi yarattı. Bunlar işsizlik oranını yaklaşık %5 oranında azalttı. Bayındırlık İşleri İdaresi gibi New Deal yatırım programları, özel sektörde hem doğrudan hem de dolaylı olarak çok sayıda iş yarattı ve işsizliği %5 kadar daha düşürdü.
İşte 1929-1940 yılları arasındaki ABD işsizlik oranları:
1929: 3.2%
1930: 8.7%
1931: 15.3%
1932: 22.9%
1933: 20.6%
1934: 16.0%
1935: 14.2%
1936: 9.9%
1937: 9.1%
1938: 12.5%
1939: 11.3%
1940: 9.5%
Bununla birlikte, Yeni Anlaşma işsizlik oranlarını Depresyon öncesi seviyelere indiremedi. Bu, büyük ölçüde sanayi ve ulaşım işçilerinin teknolojik olarak yerinden edilmesinden kaynaklanıyordu. Aşağıdaki grafik, 1930'ların (ve 1940'ların) büyük bölümünde istihdam artışının yüksek olmasına rağmen çıktı büyümesinin nasıl geciktiğini göstermektedir.
New Deal yıllarında işsizlik rakamları konusunda büyük bir kafa karışıklığı var. Oranın 1930'lar boyunca çift hanelerde kaldığı ve on yılın sonunda hala %15 civarında olduğu sıklıkla iddia ediliyor. Bu tür iddialar, iş yardımı programlarındaki işçileri "işsiz" olarak sayan Stanley Lebergott'un daha eski istatistiklerine dayanmaktadır.
Tarihçi Eric Rauchway'in belirttiği gibi, "ister GSYİH performansına, ister mevcut işsizlik araştırmalarına bakın, New Deal sırasında önemli bir iyileşme görüyorsunuz. Yeni Anlaşma'nın sıradan Amerikalıya çok az yardımı dokunduğuna ancak Lebergott'un işsizlikle ilgili eski verilerini aktarıp GSYİH'nın performansını tamamen görmezden gelseniz inanabilirsiniz.&rdquo
Sonunda işsizliği ortadan kaldırmak için İkinci Dünya Savaşı sırasında büyük bir hükümet harcaması ve askere alma turu daha aldı.
Not: Yardım ve bayındırlık işleri istihdamı hakkında, bkz. Jason Scott Smith, Yeni Anlaşma Liberalizminin İnşası: Bayındırlık İşlerinin Politik Ekonomisi, 1933-1956. New York: Cambridge University Press, 2006, s. 96-97. İşsizlik istatistikleri Robert A.Margo, &ldquo1930'larda İstihdam ve İşsizlik,&rdquo Ekonomik Perspektifler Dergisi, Cilt. 7, No. 2 (Bahar 1993), s. 41-59. Ayrıca bkz. Michael R. Darby, &ldquoÜç Buçuk Milyon ABD Çalışanı Kaybedildi Veya, İşsizliğin Açıklaması, 1934-1941,&rdquo Journal of Political Economy, Şubat 1976, 84, 1-16 ve Eric Rauchway, &ldquoNew Deal İnkarcılığı,&rdquo Muhalefet, Kış 2010, s. 68-72. Teknolojik yer değiştirme ve yatırım hakkında, bkz. Corrington Gill, Boşa Harcanan İnsan Gücü: İşsizliğin Zorluğu, New York: W.W. Norton & Company, Inc., 1939, s. 66-104) ve Alexander Field, İleriye Doğru Büyük Bir Sıçrayış: 1930'larda Bunalım ve ABD Ekonomik Büyümesi. New Haven CT: Yale University Press, 2011.
Büyük Buhran, ücretleri acımasızca aşağı çekti. Korkunç ekonomik koşullar göz önüne alındığında, işletmeler ya işçileri işten çıkardı ya da kalanların işlerini sürdürmek için daha düşük ücret (ve daha az saat) kabul etmelerini istedi. Kitlesel işsizlik, 1933'e kadar ücretler üzerinde şiddetli bir aşağı yönlü baskı yarattı ve bu, 1933'te en düşük seviyesine ulaştı, bu özellikle sanayi işçileri ve daha az vasıflı olanlar için geçerliydi.
New Deal dönemindeki ekonomik canlanma ile birlikte, 1934'te ücretler yükselmeye başladı. Nominal ücretler 1937'ye kadar 1929 seviyelerine tırmandı ve 1940'a gelindiğinde reel ücretler aynı seviyeye ulaştı. cari dolar) ve reel ücretler (enflasyona göre düzeltilmiş) 1920'lerin başından 1940'ların başına kadar:
New Deal programları ve politikaları, ücretlerin özel sektördeki ekonomik toparlanmanın üretebildiğinin ötesine geçmesine yardımcı oldu. Sendikaların ve işçi haklarının tanınması ve 1933'teki Ulusal Endüstri İlişkileri Yasası ile başlayan ve 1935 Ulusal Çalışma İlişkileri Yasası tarafından onaylanan &ndash, 1930'lar ve sonrasında örgütlü emeğin yeniden canlanması için çok önemliydi (emek araştırmaları, sürekli olarak sendikalı işçilerin para kazandığını göstermiştir). sendikalı olmayan işçilerden ortalama olarak daha fazla). 1939'da New Deal, en düşük işçi katmanlarının kazançlarını artırmak için ilk federal asgari ücret tabanını ekledi.
1946 tarihli Taft-Hartley Yasası'nda örgütlü emek konusunda yaşanan büyük gerilemeye rağmen, savaş sonrası dönemde kazançlar artmaya devam etti. Son yıllarda politika yapıcılar New Deal'den uzaklaştı ve hissedarların ve büyük bağışçıların çıkarlarına odaklandı. Sendika oranları 1970'lerden bu yana istikrarlı bir şekilde düştü ve asgari ücretler kötü bir şekilde geriledi. Sonuç olarak, işgücünün 2/3'lük alt kesimi için ücretler pratikte durgundu.
Not: Brüt kazanç grafiği verileri şuradan gelir: ABD Çalışma Bakanlığı, İstihdam ve Kazanç,Cilt 7 No. 2 (Ağustos 1960), s. 29 (Tablo C-1, &ldquoÜretimde çalışan işçilerin brüt çalışma saatleri ve kazançları, 1919'dan bugüne&rdquo). Reel ücret grafiği, Gerhard Bry,&ldquoAlmanya, Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Ücretler,&rdquo s. 278, içinde Gerhard Bry (ed.), Almanya'da Ücretler, 1871-1945, Princeton Üniversitesi Yayınları, 1960. New Deal döneminde emek örgütlenmesine ve Neoliberal dönemde işverenlerin geri tepmesine bir giriş için bkz. Nelson Lihtenştayn, Birliğin Durumu: Amerikan Emeğinin Yüzyılı. Princeton, NJ: Princeton University Press, 2002. Durgun ücretler için bkz. &ldquoBirçok ABD'li işçi için, gerçek ücretler on yıllardır neredeyse hiç değişmedi,&rdquo Pew Araştırma Merkezi, 7 Ağustos 2018).
1929 Borsa Çöküşünden sonra, milyonlarca Amerikalı, bırakın temel ihtiyaçları karşılamak için mücadele etti. kaydetmek para. New Deal reformlarıyla bu değişti. Bununla birlikte, işsiz Amerikalılar, işsizliğin zorluklarını yumuşatmak için daha güçlü, New Deal tarafından yaratılmış bir güvenlik ağının tadını çıkardılar (örneğin, gıda pulları ve büyük miktarlardaki fazla metaların dağıtımı).
1929'dan 1941'e kadar Amerikalılar için kişisel tasarruf oranları (harcanabilir gelirin yüzdesi olarak):
Kişisel tasarruflar, birçok Yeni Anlaşma politikası ve programının hala güçlü olduğu 1942'den 1984'e kadar güçlü olmaya devam etti ve 43 yılın 38'inde yıllık yüzde 10'u aştı. Ancak 1985'ten günümüze, kişisel tasarruf oranı hiçbir zaman yıllık yüzde 10'u geçmedi ve rutin olarak yüzde 8'in altında kaldı. Genellikle &ldquoNeo-Liberalism&rdquo dönemi olarak adlandırılan bu dönem, ücretlerde durgunluk, sendikal düşüş ve birçok Yeni Anlaşma politikasının geri alınmasını içeriyordu. 1999 ile 2008 arasındaki 10 yıllık dönemde, kişisel tasarruf oranı hiçbir zaman yıllık yüzde 5,8'lik oranın üzerine çıkmadı.
Not: ABD Ekonomik Analiz Bürosu'ndan alınan veriler.
Tüketici harcamaları çoğunlukla ekonomik performans, mevcut ücretler ve devlet transfer ödemeleri (emekli maaşları gibi) tarafından belirlenir ve ek bir hanehalkı görünümü unsuru ile birlikte belirlenir. Canlanan ekonomi, daha fazla istihdam ve artan ücretler ile yenilenen kişisel güvenlik ve iyimserlik duygusu sayesinde tüketici harcamaları New Deal sırasında keskin bir şekilde iyileşti. Yıllarca süren ekonomik durgunlukla mücadele ettikten sonra, Amerikalıların çoğu nihayet ceplerinde mal ve hizmet satın almak için paraya sahipti.
Yukarıdaki grafik, 1929-1940 yılları arasındaki Gerçek, yani enflasyona göre ayarlanmış Kişisel Tüketim Harcamalarını (tüketici harcamasının bir ölçüsü) göstermektedir.
New Deal'in programları Amerikan ekonomisini canlandırmaya ve insanları ücretli olarak çalıştırmaya yardımcı olurken, işçi sendikalarının büyümesi ve artan üretkenlik ücretlerin yükselmesini sağladı (önceki kayıtlarda belirtildiği gibi). Ayrıca, sosyal yardım programları dezavantajlı kesimlere daha fazla devlet transferi sağlarken, işsizlik sigortası ve sosyal güvenlik on yıl sonra devreye girdi.
Tüketici harcamalarının ekonomik büyüme ve durgunluktaki rolü ekonomistler tarafından hala tartışılıyor, ancak FDR'nin Federal Rezerv Başkanı Marriner Eccles (Utah'lı bir bankacı), Büyük Buhran'ın, 1920'lerde artan gelir ve servet eşitsizliği (burada Eccles biyografimize bakın). Yeni Anlaşma sırasında zenginler ve şirketler üzerindeki daha yüksek vergiler kesinlikle sosyal güvenlik ve diğer programların finanse edilmesine yardımcı olurken, yükselen ücretler 1950'ler boyunca sınıf eşitsizliğini daha da azalttı.
Not: Grafik, ABD Ekonomik Analiz Bürosu'ndan alınan veriler kullanılarak St. Louis Federal Rezerv Bankası tarafından sağlanmaktadır.
Devlet Finansmanı
New Deal politika yapıcıları, 1932-33'te en düşük seviyelerine ulaşan federal kasayı yenilemeyi başardılar. Federal vergi gelirleri, büyüyen bir ekonomi ve alkol satışlarından alınan vergiler (1933'te Yasak'ın sona ermesiyle birlikte) ve yüksek gelirli hane halkları ve kurumsal karlar üzerindeki daha yüksek vergiler tarafından desteklendi.
Sosyal Güvenlik vergileri hariç, 1925-1947 mali yılları için (milyar olarak) federal makbuzlar şunlardır:
1925: 3.8
1926: 4.0
1927: 4.1
1928: 4.0
1929: 4.0
1930: 4.2
1931: 3.3
1932: 2.1
1933: 2.1
1934: 3.1
1935: 3.8
1936: 4.1
1937: 5.0
1938: 5.9
1939: 5.2
1940: 5.4
1941: 7.6
1942: 12.8
1943: 22.3
1944: 44.1
1945: 46.5
1946: 43.0
1947: 43.3
Yeni savaş vergilerinin yanı sıra İkinci Dünya Savaşı ile mücadele için ulusal seferberliğin getirdiği 1942 mali yılı ile başlayan federal gelirlerde kayda değer bir sıçrama var. Yeni vergilerin bir kısmı savaştan sonra "bütçeyi dengelemek&hellip Avrupa kurtarma programını finanse etmek&hellip [ve] savaşın bedelini ödemek için devlet borçlanmasıyla yükselen borcun emekliliği için önemli bir fazla sağlamak&rdquo amacıyla devam etti. (Hazine Sekreteri'nin 1947 mali yılı yıllık raporundan alıntı, s. 1).
Artan gelirlerle birlikte, New Deal yıllarında federal harcamalar hızlandı ve ABD ekonomisinin daha büyük bir parçası haline geldi. İşte rakamlar:
1929: 3 %
1930: 3 %
1931: 4 %
1932: 8 %
1933: 8 %
1934: 10%
1935: 9 %
1936: 10%
1937: 9 %
1938: 8 %
1939: 10 %
Not: Gelir istatistikleri, çoğu ABD Hazine Bakanlığı'nın 1925-1946 mali yıllarına ait yıllık raporlarından alınmıştır. Hathitröst. Gilder-Lehrman Amerikan tarihi Enstitüsü web sitesinden GSYİH yüzdesi olarak federal harcama: https://www.gilderlehrman.org/content/statistics-impact-depression
19. yüzyılda, eyalet ve yerel yönetimler, 1820'lerde ve 30'lardaki kanal inşa patlamasının 1840'larda birkaç eyaletin iflas etmesiyle sona ermesinden sonra büyük harcama programlarını üstlenmekte tereddüt ettiler. 1950-60'ların ve 1880'lerin demiryolu patlamaları özel olarak finanse edildi ve 1870'lerin ve 1890'ların gerilemelerinde benzer şekilde kederlendi. Çoğu yerel yatırım, özel mülk değerlendirmeleri yoluyla parça parça finanse edildi.
İlerleme Dönemi (1890-1910), özellikle şehirler tarafından kamu harcamalarını önemli ölçüde artırdı, ancak 1908'deki kısa mali kriz ve Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla kısıtlandı. Devlet ve yerel harcamalar, savaştan sonra borç yüklerinin hızla artmasıyla yeniden hızlandı. 1920'lerin patlamasının sonunda, birçok şehir ve eyalet aşırı genişledi ve Büyük Buhran'ın vurmasından sonra fiilen (bazen resmi olarak) iflas etti.
New Deal'in 1933 tarihli Acil Yardım Yasası, devlet ve yerel yönetimlere yaklaşık 3 milyar dolarlık hibe sağlayarak ve bunların çoğunu ödeme gücüne geri getirerek, kamu maliyesi için bir nimetti. Ekonomik canlanma ve devlet ve yerel gelirlerin büyümesi gerisini halletti. Borç krizleri, 21. yüzyılın giderek daha riskli görünmesiyle birlikte 1970'lerde ve sonrasında yeniden ortaya çıkmaya başladı. Aşağıdaki grafik, eyalet ve yerel borcun yükselişini ve düşüşünü göstermektedir.
Ulusal GSYİH Yüzdesi Olarak 20. Yüzyılda Yerel ve Eyalet Borç Düzeyleri (yerel kırmızı, durum mavi)
20. yüzyılın başında, yerel yönetim borcu 1920'lerin sonunda ABD GSYİH'sının yaklaşık yüzde 8'i iken, yüzde 13,5'e ulaştı. Büyük Buhran vurduğunda, New Deal yıllarında keskin bir düşüş yapmadan önce 1933'te GSYİH'nın yüzde 28'ine sıçradı. 20. yüzyılın başında, eyalet hükümeti borcu GSYİH'nın yalnızca yüzde 1'i seviyesindeydi, 1920'lerde hızla genişleyerek 1929'da GSYİH'nın yüzde 2,2'sine, ardından New Deal yardımı ile tekrar düşmeden önce 1933'te yüzde 5,31'e yükseldi.
Askeri olmayan hükümet projelerinin çoğunu durduran II. Dünya Savaşı, 1948'de yerel borcu yüzde 5,5'e ve devlet borcunu 1946'da yüzde 1'e geri getirdi.
Not: 19. yüzyıl yerel maliyesi için bkz. Robin Einhorn, Mülkiyet Kuralları: Chicago'da Politik Ekonomi, 1833-1872. Chicago: Chicago Press Üniversitesi, 1991. İlerleme Dönemi hakkında bkz. Jon Teaford, T.Müjdelenmemiş Zafer: Amerika'da Şehir Yönetimi, 1870-1900. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1984. Savaş sonrası dönemde bkz. Alberta Sbragia, Borç Arzusu: Girişimci Şehirler, ABD Federalizmi ve Ekonomik Kalkınma. Pittsburgh: Pittsburgh Üniversitesi Yayınları, 1996. 20. yüzyıl borç tablosu ABD hükümetleri, com.
Bayındırlık ve Altyapı
Amerika Birleşik Devletleri'nde altyapıya yapılan kamu harcamaları 19. yüzyılda herkesin bildiği gibi yetersizdi. 1820'lerde ve 30'larda birçok eyalet kanallara büyük yatırımlar yaptı ve bu yatırımlar, her şeyden önce İngiliz yatırımcılara satılan genel gelir tahvilleriyle finanse edildi. Demiryolları, yüzyılın ikinci yarısında ülkenin ana kamu işleriydi ve 1850'lerden 1900'lere kadar esas olarak federal arazi hibeleri ve şirket hisse senetleri ve tahvil ihraçlarıyla finanse edildi.
1890-1910 yılları arasında İlerleme Dönemi'nde, Amerika'nın gelişen şehirlerinde yoğunlaşan bayındırlık işleri inşaatında bir artış oldu. Bunlar esas olarak yerel gelir tahvilleri ve emlak vergileriyle finanse edildi. Devletler ayrıca, özellikle otoyollar ve kırsal yollar olmak üzere, gaz vergileriyle desteklenen, tahville finanse edilen büyük yeni altyapı projeleri üstlendi.
Washington sonunda altyapıyı finanse etmede lider bir rol üstlendiğinden, New Deal, bayındırlık işleri için bir Altın Çağ başlattı. Eyalet ve yerel kurumlarla el ele çalışan federal hükümet, çok sayıda projeyi finanse etti (ve yardım emeği sağladı). Bunlar, otoyollar, havaalanları, barajlar ve elektrik şebekeleri dahil olmak üzere en yeni teknoloji ve altyapı biçimlerinin yanı sıra kütüphaneler, okullar ve parklar gibi daha geleneksel kamu işlerini vurguladı.
Aşağıda, New Deal'in birçok bayındırlık işleri programının bayındırlık işleri başarılarından bazıları yer almaktadır. Ülkenin altyapısında ortaya çıkan yükseltme, birkaç nesil Amerikalıya hizmet etti ve çoğu durumda bugün hala kullanılıyor.
Sivil Koruma Birlikleri, 1933-1942:
2,3 milyar ağaç dikildi
Eyalet ve milli parklarda ve ormanlarda inşa edilmiş 2.500 kabin
6,4 milyon adam-gün orman yangınlarıyla mücadele
68.000 mil yeni yangın önleyici inşa edildi
Göllerde, göletlerde, nehirlerde ve akarsularda stoklanan 1 milyar balık
Bayındırlık İdaresi, 1933-1939:
212 baraj ve kanal
894 kanalizasyon bertaraf tesisi
384 havaalanı
698 üniversite binası
406 postane
Çiftlikten pazara yollar da dahil olmak üzere kırsal yollarda 572.353 mil çalışma
77.965 yeni köprü
325 yeni itfaiye binası
16.000 mil yeni su hattı
23.607 mil yeni kaldırım
Kırsal Elektrifikasyon İdaresi, 1935-1943:
1 milyondan fazla çiftliğe hizmet veren 381.000 mil elektrik hattı kuruldu
Ulusal Gençlik İdaresi, 1935-1943:
1.337.185 adet okul mobilyası
407 yeni yüzme havuzu
2.354 ağaç ve bitki fidanlığı
9.074 tenis kortu inşa edildi, onarıldı veya geliştirildi
88 yeni golf sahası
İnşaat İşleri İdaresi, 1933-1934:
Yaklaşık inşa edilen, onarılan veya iyileştirilen proje sayısı &ndash bazı projeler eksikti ve daha sonra Federal Acil Durum Yardım İdaresi Çalışma Bölümü, 1934-1935 veya WPA tarafından tamamlandı
255.000 mil yol
5.000 park
2.000 mil levee
2.000 oyun alanı
4.000 spor sahası
Not: İlgili kurumların çeşitli yıllık ve nihai raporlarından istatistikler.
New Deal'in devasa bayındırlık programlarının bir parçası olarak yönetim, halka açık yerlerde güzelliğin önemini göz ardı etmedi. Ülkenin en iyi mimarlarından bazıları yeni kamu binaları tasarlamak için işe alındı. Milli Parklara ince rustik yapılar eklendi. Yeni çevre düzenlemesi çoğu kamusal alanı güçlendirdi. Ve en ünlüsü, yeni ve eski kamu binalarına duvar resimleri, tablolar, heykeller ve kısma heykelleri eklemek için binlerce sanatçı tutuldu. Sanatçılar ve mimarlar da Büyük Buhran'ın bir sonucu olarak kendilerini işsiz buldular ve New Deal taahhütlerine girerek kendilerini devam ettirebildiler. Sargent Johnson ve Ben Shahn gibi bu sanatçıların çoğu kendi başlarına ünlü olmaya devam ettiler.
İşte iki önemli New Deal sanat programı için rakamlar:
Bayındırlık Eserleri Projesi, 1933-1934
Halka açık yerler için 15.663 sanat eseri (oymalar, heykeller, yağlı boya tablolar vb.)
Kamu binaları için 1.047 duvar resmi ve 268 heykel (birçoğu bugün postanelerimizde görülebilir)
WPA Sanat Projeleri, 1935-1942
Halka açık sergilenmek ve eğlenmek için 108.000 şövale işi (resimler, çizimler, gravürler, vb.).
Not: İlgili kurumların çeşitli yıllık ve nihai raporlarından istatistikler.
İnsan refahı
ABD intihar oranı, 1932'de Büyük Buhran'ın derinliğinde 100.000 vatandaş başına 17.4'lük rekor bir seviyeye ulaştı. Aşağıdaki grafik, 1932'den sonra büyük ölçüde azalan intihar oranlarını gösteriyor. Sosyal bilimci David Stuckler ve epidemiyolog Sanjay Basu, bu düşüş eğilimi için New Deal harcamalarına güveniyor (&ldquoHow Austerity Kills,&rdquo New York Times, 12 Mayıs 2013).
İntihar oranları 1941'den birkaç yıl öncesine kadar nispeten düşük kaldı ve FDIC, Glass-Steagall, Sosyal Güvenlik, işsizlik sigortası ve sendika korumaları gibi New Deal programlarının istikrara kavuşturulmasında muhtemelen bir rol oynadı (bkz., örneğin, &ldquoSocial Security: Suicide Prevention Tool) ,&rdquo Pasifik Standardı, 17 Mart 2017).Son zamanlarda, New Deal programları tehdit edildiğinden veya kesintiye uğradığından ve Amerikalılar ekonomik olarak daha az güvenli hale geldiğinden, intihar oranları örneğin 2017'de 100.000'de 14,5 arttı, bu yüzyılın üç çeyreğindeki en yüksek oran. Aşırı dozda uyuşturucu ve karaciğer hastalığı gibi diğer umutsuzluk ölümleri de arttı.
Not: Bilgi ve veriler, örneğin, Federal Güvenlik Ajansı, ABD Halk Sağlığı Servisi, &ldquoVital İstatistik Oranları in the United States, 1900-1940,&rdquoWashington, DC: US Government Printing Office, 1947 ve Centers gibi çeşitli ABD hükümetinin hayati istatistik raporlarında bulunabilir. for Disease Control and Prevention, &ldquoFatal Injury Reports, Ulusal, Bölgesel ve Eyalet, 1981-2017&rdquo (6 Mart 2019'da erişildi).
Suç vakalarındaki hareketleri herhangi bir nedenle saptamak herkesin bildiği gibi zordur ve cinayet, herhangi bir vakada açıklanması en zor suçlardan biridir. Bununla birlikte, New Deal sırasında cinayetlerdeki düşüş, istatistiklere açıkça kazınmıştır.
Cinayet oranı 1920'lerde yüksekti ve 1929'daki Borsa Çöküşünden sonra daha da yükseldi ve Büyük Buhran'ın sonunda 100.000 kişide 9.7'ye ulaştı. Cinayet ve diğer suçlardaki zirvede kuşkusuz kitlesel işsizlik, yoksulluk ve umutsuzluğun etkisi oldu.
Cinayet oranı New Deal döneminde istikrarlı bir şekilde 1941'de 100.000 kişi başına 6.0 cinayete düştü ve II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar düşmeye devam etti.
İşte cinayet oranları (ateşli silah 1921'den 1946'ya kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde 100.000 kişi başına parantez içindeki cinayet oranları:
1921: 8.1 (5.9)
1922: 8.0 (5.9)
1923: 7.8 (5.6)
1924: 8.1 (5.8)
1925: 8.3 (5.8)
1926: 8.4 (5.8)
1927: 8.4 (5.6)
1928: 8.6 (5.9)
1929: 8.4 (5.5)
1930: 8.8 (6.0)
1931: 9.2 (6.2)
1932: 9.0 (6.1)
1933: 9.7 (6.3)
1934: 9.5 (6.1)
1935: 8.3 (5.1)
1936: 8.0 (4.7)
1937: 7.6 (4.4)
1938: 6.8 (3.9)
1939: 6.4 (3.7)
1940: 6.2 (3.5)
1941: 6.0 (3.4)
1942: 5.8 (3.1)
1943: 5.0 (2.6)
1944: 4.9 (2.6)
1945: 5.6 (3.0)
1946: 6.3 (3.5)
Roosevelt İdaresi'nin iki girişimi neredeyse kesin olarak cinayet oranlarının düşmesine katkıda bulundu: yasağın kaldırılması (5 Aralık 1933) ve 1934 Ulusal Ateşli Silahlar Yasası (bazı tehlikeli ateşli silahları düzenleyen). Ancak diğer iki sosyal faktör muhtemelen daha önemliydi. Biri, artan istihdam, ücretler ve yoksulluktaki düşüş ve bunlarla birlikte gelen sosyal stresler ile daha iyi ekonomik koşullardı. Diğeri, birçok Amerikalı, Sivil Koruma Birlikleri, İş İlerleme İdaresi ve daha sonra ulusal savunma çabalarında parçalanmış bir ülkeyi yeniden inşa etmek için birlikte çalıştığı için, ulusta artan bir dayanışma duygusuydu. Birçok eyaletteki hapishane rejimleri 1930'larda daha az şiddetli olacak şekilde yeniden düzenlendi.
Amerika Birleşik Devletleri genelinde şiddet içeren suç oranları 1960'larda yeniden başladı ve 1990'ların başında zirveye ulaştı ve Nixon'ın Suça Karşı Savaş, Reagan'ın Sıfır Tolerans politikası, California'nın Üç Saldırısı ve Clinton'ın Şiddet Suçu gibi eyalet yasaları altında acımasız bir baskıya yol açtı. & Yasa Uygulama Yasası. Sonuç, Amerika'nın hapishanelerini ve hapishanelerini, genellikle küçük uyuşturucu suçlamalarıyla yüz binlerce yetişkin ve ergenle doldurmak oldu. Son yıllarda, orantısız bir şekilde beyaz olmayan erkekleri hedef alan bu aşırı suçlulaştırma çağına karşı artan bir tepki var.
Not: İstatistikler ABD Sağlık, Eğitim ve Refah Bakanlığı'ndan alınmıştır, &ldquoVital Statistics Rates in the United States, 1940-1960,&rdquo Washington, DC: US Government Printing Office, 1968, Tablo 65, s. 1940'tan önceki istatistikler).
Ulusal Savunma
New Deal, askeri hazırlıklara önemli ölçüde katkıda bulundu ve Amerika'nın II. Dünya Savaşı'ndaki zaferine katkıda bulundu. İşte yollardan bazıları:
GEMİLER: Bayındırlık İşleri İdaresi (PWA), çoğu savaş sırasında çok aktif olan çok sayıda Donanma ve Sahil Güvenlik gemisinin yapımını finanse etti. PWA en az 2 uçak gemisi, 4 kruvazör, 20 destroyer, 4 denizaltı ve 2 savaş gemisi için ödeme yaptı (Federal Works Agency, Savunma için Milyonlarca, Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1940, s. 17). PWA uçak gemileri Enterprise (CV-6) ve Yorktown (CV-5), Pasifik Tiyatrosu'ndaki dönüm noktası olan Midway Savaşı'nda kilit rol oynadı.
Sahil Güvenlik için, PWA en az 16 kesici, 9 devriye botu ve çeşitli tiplerde 53 küçük tekneyi finanse etti (1936 için Hazine Bakanlığı Tahsis Yasası, Tahsis Komitesi Alt Komitesinden Önce Duruşma, 74. Kongre, Birinci Oturum, Washington, DC : ABD Hükümeti Basımevi, 1935, s. 434).
ASKERİ ÜSLER: İş İlerleme İdaresi (WPA), askeri üslerde, örneğin 410 hastane ve revir, 1.720 yemekhane ve 3.000 kışla gibi binlerce tesisi inşa etti, onardı veya geliştirdi. Buna ek olarak, WPA askeri üslerde birçok iniş alanı ve ulusal savunma tesislerinin içinde ve çevresinde yollar inşa etti. 1942 tarihli bir makale Ordu ve Donanma Kayıt kaydetti: &ldquoSilahlı kuvvetler için düzenli ödeneklerin çok yetersiz olduğu 1935 ila 1939 yıllarında, birçok ordu karakolunu ve deniz istasyonunu kelimenin tam anlamıyla eskimekten kurtaran WPA işçisiydi.&rdquo (Federal İşler Ajansından alıntı, bilgi ve istatistikler, WPA Programına İlişkin Nihai Rapor, 1935-43, Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1947, s. 84-86.)
LİDERLİK ve CAMARADERİYE: Sivil Koruma Birlikleri (CCC), kayıtlı kişilerine disiplin aşıladı ve takım ruhunu güçlendirdi ve savaş sırasında eğitim ve savaş başarıları için çok faydalı olduğunu kanıtlayan karakter özelliklerini ortaya koydu. Orduya katılan CCC gazileri hızla liderlik pozisyonlarına yükseldi. II. Dünya Savaşı sırasında Müttefik Beşinci Ordu komutanı General Mark Clark, "Benim düşünce tarzıma göre, CCC&hellip, 2. -Görevli Subaylar&rdquo (Charles E. Heller, &ldquoThe ABD Ordusu, Sivil Koruma Birlikleri ve İkinci Dünya Savaşı için Liderlik, 1933-1942,&rdquo Silahlı Kuvvetler ve Amfi Cemiyeti, Nisan 2010, cilt. 36, hayır. 3, 439-453).
MESLEKİ EĞİTİM: Ulusal Gençlik İdaresi (NYA), yüz binlerce genç erkek ve kadını ulusal savunma sanayilerinin ihtiyaç duyduğu ticaretlerde eğitti. Çoğu &ldquoRosie the Riveters&rdquo ve &ldquoWendy the Welders&rdquo NYA eğitiminin mezunuydu (bkz. örneğin, &ldquoLou Annie Charles ve Eva Vassar: Rosie the Riveter WWII Home Front Sözlü Tarih Projesi,&rdquo Bancroft Library, University of California Berkeley, 2012-2013, erişildi 17 Mayıs 2019). WPA'nın benzer projeleri vardı: &ldquoSavaş sanayilerinde istihdam için özel eğitim 330.000'den fazla WPA işçisine verildi&rdquo (Federal İş Ajansı, WPA Programına İlişkin Nihai Rapor, 1935-43, Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1947, s. 87).
ENERJİ: Tennessee Valley Authority (TVA), Bonneville Enerji İdaresi (BPA), Boulder Barajı ve diğer New Deal yapımı barajlar ve enerji santralleri, diğer yerlerin yanı sıra Washington, California ve Alabama'daki ulusal savunma firmalarına enerji sağladı. Uçaklar için alüminyum üretmek için ucuz elektrik özellikle önemliydi. TVA elektriği ayrıca Oak Ridge, TN'deki Manhattan Projesine de güç verdi. Savaştan sonra Başkan Harry Truman, &ldquoGrand Coulee ve Bonneville barajları olmasaydı bu savaşı kazanmak neredeyse imkansız olurdu&rdquo (&ldquoBPA, II. , 2019).
Tarihsel Birleşme ve Satın Alma Kitapları
Birleşmeler, Devralmalar ve İttifaklar Enstitüsü (IMAA), bu konuda en geniş kitap ve makale koleksiyonlarından birine sahiptir. Bireysel ve kurumsal üyelerimiz, kitaplığımızın bir kısmına çevrimiçi olarak ve tam metin indirilmek üzere erişebilir.
Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nde birleşme ve birleşmeler hakkında yazılmış, ancak Almanca, Fransızca ve İtalyanca gibi yabancı dillerde yazılmış ve yayınlanmış kitap ve makaleleri de hesaba kattık. Bir örnek olarak, 1903'te Julius Springer tarafından yayınlanan Frank A. Vanderlip'in “Amerikas Eindringen in das Europäische Wirtschaftsgebiet” (Amerika'nın Avrupa'ya Saldırısı’s Ekonomik Bölgesi) adlı kitabına ücretsiz erişim sağlıyoruz.
A Danimarka hakkında daha az bilinen gerçek Ülkeler Milli Parklardır. Var beş milli park bir avuç büyük adanın etrafına dağılmış durumda. Bu parkların her biri, çeşitli miktarda flora, fauna, sahil ve vahşi hayata sahiptir. Kopenhag'dan harika günlük tüyolar arıyorsanız, bunlar harika seçenekler.
Danimarka'daki Ulusal Parklar Listesi
- Senin Milli Parkı
- Mols Bjerge Ulusal Parkı
- Wadden Denizi Ulusal Parkı
- Skjoldungernes Kara Ulusal Parkı
- Rebild Ulusal Parkı
ABD Virjin Adaları Haritaları
ABD Virjin Adaları, Kuzey Atlantik Okyanusu ile Karayip Denizi arasında yer alan, Amerika Birleşik Devletleri'nin organize ve tüzel kişiliği olmayan bir ada bölgesidir.
Toplam 346,36 kilometrekarelik bir arazi alanını kapsıyor. ABD Virgin Adaları'nın yukarıdaki fiziksel haritasında görüldüğü gibi, bölge üç ana adadan oluşur: Saint Thomas, Saint John, Saint Croix ve birkaç düzine küçük ada.
Adaların çoğu volkanik kökenlidir ve haritada görüldüğü gibi Saint Thomas ve Saint John adaları oldukça engebelidir. Saint Croix, ABD Virgin Adaları'nın en büyüğüdür ve nispeten daha düz bir araziye sahiptir.
En yüksek nokta, 4,555 ft (474 m) ile Saint Thomas'taki Crown Dağı'dır. En alçak noktası deniz seviyesindedir.
Dağınık akarsular adaları kurutmaya yardımcı olurken, beyaz kumlu plajlar ve mercan resifleri yaygındır.
Kutup buz kırıcıları Amerika'nın ulusal çıkarlarının anahtarıdır
1867'de ABD Dışişleri Bakanı William Seward, Alaska'yı Rusya'dan dönüm başına 2 sente satın almak için bir anlaşma yaptı. Eleştirmenler anlaşmayı savurgan olarak değerlendirdi ve "Seward'ın Çılgınlığı" olarak nitelendirdi. Ancak Seward'ın stratejik öngörüsü, Amerika'ya bol miktarda doğal kaynak, güzel bir yeni sınır ve II.
Alaska kıyılarındaki sular bugüne kadar ülkemize kritik petrol, balık stokları ve derin deniz mineralleri sağlıyor. Yine de ABD, Kuzey Kutbu'nda düşmanlarımız Rusya ve Çin'e karşı stratejik bir zemin kaybediyor. Bu rekabette belirleyici bir araç, derin Arktik buz katmanlarını kesmek için benzersiz bir şekilde donatılmış bir gemi olan buzkırandır.
Rusya, dünyanın en büyük buzkıran filosuna sahip, toplamda 40'tan fazla, üç tanesi yapım aşamasında ve önümüzdeki on yılda bir düzine planlanıyor. Çin de buz kırıcılar inşa ediyor ve Kuzey Kutbu altyapısına yatırım yapıyor. Buna karşılık, ABD Sahil Güvenlik'in sadece iki kutup buz kırıcısı var: Polar Star ve Healy.
Yakın zamana kadar, bu iki gemi çabalarını zıt kutuplarda paylaştırdı - Antarktika'daki McMurdo İstasyonuna ikmal sağlayan Polar Star ve Kuzey Kutbu'ndaki ABD çıkarlarını koruyan Healy. Healy'de yakın zamanda çıkan bir gemi yangını, Amerika'nın kutup buzkıran filosunun yarısını hizmet dışı bıraktı. Sonuç olarak, Polar Star artık Amerika'nın tek operasyonel kutup buzkıranıdır.
Kuzey Kutbu'nda büyük güç rekabeti1 / 14 ABD Ulusal Muhafız Ordusu CH-47 Chinook, 24 Şubat 2020'de Alaska, Elmendorf-Richardson Müşterek Üssü'nde Arctic Eagle 2020 tatbikatı için uçuyor. Tatbikat, kuzey ABD eyaletindeki iç güvenlik ve acil müdahale operasyonlarına fayda sağlamayı amaçlıyor. (Alaska Ulusal Muhafız) 2 / 14 Kanada Sahil Güvenlik gemisi Louis S. St. Laurent, ABD Sahil Güvenlik kesicisi Healy ile birlikte Arktik Okyanusu'nda Arktik deniz tabanının haritasını çıkarmaya ve bölgedeki kıta sahanlığının dış sınırlarını tanımlamaya yardımcı olacak verileri toplamaya yardımcı oldu. (Jessica Robertson/U.S. Geological Survey) 3 / 14 Bir Rus subayı, sağda ve askerler, 3 Nisan 2019'da Kuzey Kutup Dairesi'nin ötesinde, Kotelny adasındaki Rus kuzey askeri üssünde özel bir askeri kamyonun yanında duruyor. Adada "Kuzey Yonca" olarak adlandırılan Rus askeri üssü inşa edildi. Kuzey Kutbu'ndaki gelecekteki askeri tesisler için bir model olarak hizmet etmek. (Getty Images aracılığıyla Maxime Popov/AFP) 4 / 14 Müfreze 1, 23. Uzay Operasyonları Filosu, 26 Temmuz 2016'da Grönland'daki Thule Hava Üssü'ndeki yedinci ve son Uzaktan Blok Değiştirme anteninin operasyonel kabulünü kazandı. POGO-Charlie olarak adlandırılan anten, en son telemetri, izleme ve ABD Hava Kuvvetleri'ndeki komuta teknolojileri. (ABD Hava Kuvvetleri) 5 / 14 ABD Deniz Piyadeleri, 3 Mart 2020'de Alaska, Fort Greely'de ABD Kuzey Komutanlığı'nın Arctic Edge Tatbikatı sırasında bir M142 Yüksek Hareketli Topçu Roket Sistemi ateşledi. (Personel Çavuş Diana Cossaboom/ABD Hava Kuvvetleri) 6 of 14 Çin paramiliter polis sınır muhafızları, 12 Aralık 2016'da, Çin'in kuzeydoğusundaki Heilongjiang eyaletinde, Rusya sınırındaki Mohe İlçesinde karda eğitim alıyor. Mohe, yarı arktik bir iklime sahip Çin'in en kuzey noktası. (Getty Images aracılığıyla STR/AFP) 7 / 14 Kuzey Amerika Havacılık ve Uzay Savunma Komutanlığı, KC-135 Stratotankers tarafından desteklenen yüksek Arctic'e bir E-3 Nöbetçi görevi yürütüyor. Görev, Amerika ve Kanada'nın Kuzey Amerika'ya yaklaşmanın Arctic caddeleri aracılığıyla tehditleri tespit etme yeteneğini göstermekti. (Kuzey Amerika Havacılık Savunma Komutanlığı) 8 of 14 Rus TOR-M2 taktik karadan havaya füze sistemleri ve Pantsir-SA hava savunma sistemleri, 9 Mayıs 2017'de Moskova'daki bir askeri geçit töreni sırasında Kızıl Meydan'dan geçerken Kuzey Kutbu renkleriyle donatıldı. (Natalia Kolesnikova/AFP aracılığıyla Getty Images) 9 / 14 3 Nisan 2019'da Kuzey Kutup dairesinin ötesinde, Kotelny adasındaki Rus kuzey askeri üssünde devriye gezen bir asker makineli tüfek tutuyor. Kuzey Kutbu, Rusya için stratejik bir bölge. ısınma. (Getty Images aracılığıyla Maxime Popov/AFP) 10 / 14 İngiliz ve İrlandalı askerler, 10 Ekim 2018'de Hollanda'nın Rotterdam kentinde askeri araçlarıyla teçhizatı kontrol etmek ve dinlenmek için mola veriyor. Trident Juncture Operasyonu için diğer NATO güçlerine katılma yolundaydılar. Rusya bölgede, özellikle de Kuzey Kutup Dairesi içindeki Kola Yarımadası'nda askeri kapasitesini geliştirirken, Norveç uzun süredir NATO ortaklarına asker sayısını artırmaları için lobi yapıyor. (Dean Mouhtaropoulos/Getty Images) 11 / 14 Kanada'nın HMCS Kingston gemisi 29 Ağustos 2019'da Nanook Operasyonu sırasında Gascoyne Inlet'e yakın Lancaster Sound'da yelken açıyor. Nanook Operasyonu sırasında, Kanada Silahlı Kuvvetleri ülkenin en kuzey bölgelerindeki egemenliğini koruma ve Kuzey Kutbu koşullarında çalışma şeklini iyileştirme pratiği yapıyor. (Cpl. Simon Arcand/Kanada Silahlı Kuvvetleri) 12 / 14 Bir Fin F-18 Hornet, 25 Mart 2019'da İsveç'teki Jokkmokk ve Finlandiya'daki Rovaniemi'nin Arctic Circle kasabaları üzerinde Finlandiya ve İsveç hava kuvvetleri arasında ortak bir tatbikat sırasında Jokkmokk Hava Üssü'nden ayrılıyor. (Jonathan Nackstrand/AFP aracılığıyla Getty Images ) 13 / 14 Proje bilimcisi Nathan Kurtz ve kıdemli destek bilimcisi Jeremy Harbeck, 26 Mart 2017'de Pituffik, Grönland'da Thule Hava Üssü yakınında deniz buzu içinde kilitli bir buzdağını araştırmak için yolda yürüyorlar. NASA'nın IceBridge Operasyonu, üs ve diğer Arktik konumlarından araştırma misyonları uçuruyordu. IceBridge ekip üyeleri, ender rastlanan bir fırsattan yararlanarak tabanın yakınındaki deniz buzunu yerden incelemeye çalıştı. Thule Hava Üssü, Kuzey Kutup Dairesi'nin yaklaşık 750 mil üzerinde bulunan ABD ordusunun en kuzeydeki üssüdür. (Mario Tama/Getty Images) 14 / 14 ABD Donanması'nın Seawolf sınıfı denizaltı Connecticut'ın mürettebatı, 7 Mart 2020'de 2020 Buz Tatbikatı sırasında Kuzey Kutup Dairesi'nde yüzeye çıktıktan sonra buz özgürlüğünün tadını çıkarıyor. ICEX, operasyonel hazırlığı ve bölgesel istikrarı korumak için müttefikler ve ortaklar arasında birlikte çalışabilirliği destekleyen iki yılda bir yapılan bir denizaltı tatbikatıdır. , Arktik ortamında çalışma yeteneklerini geliştirirken. (MC1 Michael B. Zingaro/ABD Donanması)
Bu talihsiz olay dönüşü, Rusya ve Çin'in denizcilik nüfuzunu kullanması için yeni bir alan yarattı. Her iki güç de Arktik özellikli varlıklara yoğun yatırım yapmaya ve Amerikan etkisini aşındırmaya devam ediyor.
Bu yaz, Rus Donanması Alaska yakınlarında Soğuk Savaş'tan bu yana en büyük savaş oyunları tatbikatını gerçekleştirdi. Rusya ayrıca daha önce kapatılmış 50'den fazla Sovyet askeri tesisini yeniden açtı ve Alaska yakınlarına erken uyarı radarı ve füze sistemleri yerleştirdi.
Çin, beşinci bir Antarktika araştırma istasyonunun inşasına para akıtarak, ikinci kutup buzkıranını tamamlayarak ve Kuzey Kutbu'na altı keşif gezisi düzenleyerek kutupsal yeteneklerini artırıyor. Son yıllarda Çin, kendisini “Arktik'e yakın bir devlet” ilan etti ve çokuluslu Arktik Konseyi'nde kalıcı gözlemci statüsü elde etti ve “Kutup İpek Yolu” ekonomik emellerini açıkladı.
Bize e-posta adresinizi vererek Early Bird Brief'e dahil oluyorsunuz.
Resmi satışların toplamı, Dışişleri Bakanlığı tarafından temizlenen FMS vakalarının toplam sayısından farklıdır. İkinci rakam - 83,5 milyar dolar değerindeki 68 vaka, Trump yönetiminin başlangıcından bu yana yıllık en yüksek FMS bildirimi - gelecekteki satışların iyi bir göstergesidir, ancak miktarlar ve dolar rakamları müzakereler sırasında sıklıkla değişir.
Endüstri, satış toplamını neşelendirecek olsa da, Uluslararası Politika Merkezi'nden William Hartung, toplamın sorgulanabilir olabileceği konusunda uyardı.
Hartung'a göre, "Sözleşmelerde ve teslimatlarda gerçekleşmesi muhtemel olan satışlar hakkında istatistikler aranıyorsa, bunun oldukça şişirilmiş bir rakam olduğunu belirtmek önemlidir." “Potansiyel müşteriler adına talepte ve ekonomik kapasitede meydana gelen değişiklikler de dahil olmak üzere, yetkili bir satışın yoldan çıkarılabileceği birçok adım vardır.
Tavuk: Amerika'nın En Çok Tüketilen Etinin Kısa Tarihi
Elli yıl önce tavuk, en fazla haftada bir, hatta daha az sıklıkla özel gün yemeği olarak yemek masasına gelirdi. Elli yıldan kısa bir süre içinde tavuk nasıl en pahalı et olmaktan en ucuz ete dönüştü? Tavuğu Pazar akşam yemeğinden “dolar menüsüne özel” götüren ne oldu? Bilim ve teknolojinin tavuğu nasıl Amerika'nın en çok tüketilen etine dönüştürdüğüne bir göz atalım.
BİR KEZ TAVUK
Amerikan tarihinin çoğu için kümes hayvanları ve yumurtalar lüks yiyeceklerdi. Tavuk geleneksel olarak sığır veya domuz etinden çok daha pahalıydı - sonuçta tavukları beslemek için tahıla ihtiyacınız vardı, ancak inekler çimenlerde, domuzlar da çöplerde büyüyebilirdi. Yirminci yüzyılın ilk yarısında, ortalama bir insan yılda yirmi kilo veya daha az tavuk yiyordu (yaklaşık altı tavuk). 1964'e gelindiğinde tavuk daha çok temel gıda maddesi haline gelmişti ve insanlar haftada yarım kilodan fazla, yani yılda yirmi beş ila otuz kilo arası tüketiyordu. 1 O zamandan beri tavuk tüketimimizi neredeyse her yıl artırmaya devam ettik. Sonuç olarak, tavuk artık ulusun bir numaralı etidir ve ortalama bir kişi haftada kişi başına tahmini iki pound, yılda 2 veya kabaca yüz pound (otuz tavuk) tüketir. 2015 yılında, ortalama bir hane haftada üç ila dört kez tavuk yedi.
2016'da Amerika'nın kümes hayvanları endüstrisi dokuz milyardan fazla tavuk üretti.Georgia eyaleti kendi ülkesi olsaydı, kanatlı üretiminde dünyanın dördüncü en yüksek ülkesi olurdu. Bu büyük ölçekli üretimin bir sonucu olarak, tavuk, marketlerde bazen pound başına bir dolardan daha düşük bir fiyata satışta en uygun fiyatlı hayvansal protein kaynağı haline geldi. Buna karşılık, sığır eti ve domuz eti, pound başına yaklaşık üç ila dört dolar satıyor. 1940'larda yapılan, tavuğun “ekmek fiyatına et” olacağı yönündeki bir tahmin gerçekleşti. 3
BENİM İÇİN BİR TAVUK HAYATI
Tavuğun böyle bir üretim merkezi haline gelmesi için çok şeyin değişmesi gerekiyordu. 1900'lerin ortalarına kadar, tavukların çoğu küçük aile çiftliklerinde küçük sürüler halinde (bir ila üç yüz kuş) yetiştiriliyordu. Yaşlı yumurtlayan tavuklar emekli olduklarında “güveç tavukları” oldular. Fazla genç erkekler “bahar tavukları” olarak satıldı. Çok az göğüs etiyle bunların hiçbiri bugün pişirdiğimiz tavuklara benzemiyordu. Güveçte pişirilen tavuklar sertti ve lezzetli olmaları için uzun, yavaş pişirme gerektiriyordu. Bahar tavukları, hazırlanmaları daha kolay olmasına rağmen, yemek masası için iki ila iki buçuk kiloluk bir kuş tüyü üretti. İkisi de son derece pahalıydı.
Aile çiftliğinde tavuklar, en iyi ihtimalle, bir çiftçinin karısı ve çocukları için bir miktar ek para sağlıyordu, ancak çiftçi kesinlikle onları hiçbir zaman ekonomik öneme sahip bir işletme olarak görmedi. Kısmen bunun nedeni, tavuklar için ölüm oranının yüksek olmasıydı. Özellikle soğuk iklimlerde zorlu bir yaşam için yapılan azaltılmış kış yemi, yırtıcı ve diğer sorunlar. En önemli sorunlardan biri beslenmeydi. Tavuklar, kıt gıda ile karanlık ve soğuk günlerde sağlık ve hastalık sorunları geliştirir. Isıtmalı kümesler ve besleyici olarak güçlendirilmiş satın alınan yem dağları norm değildi.
1920'ler Amerikan tavuğu için bir deniz değişikliği başlattı. Beslenme dünyasını henüz çözmeye başlayan bilim adamları, A ve D vitaminlerini keşfettiler. Morina karaciğeri yağı bir süre tavuğun tamamlayıcı diyetinin temel dayanağı haline geldi ve ölüm oranları düştü. Birkaç on yıl önce icat edilen kuluçka makinesi, ülke genelinde kuluçkahanelerin kurulmasını da kolaylaştırmaya başladı. Kuluçka makineleri, düzensiz ve öngörülemeyen çiftlik içi değiştirme sürüsü yaklaşımının yerini alarak daha fazla sayıda civciv tedarik edebilir (ve sağladı). 4 Sahne, tavuk üretimini küçük ölçekli bir yan işletmeden ekonomik olarak daha önemli bir şeye dönüştürmek için kuruldu ve Delaware'den Cecile Steele'in yaptığı da tam olarak buydu.
ÇELİK TAVUKLAR
Cecile Steele, ticari kanatlı üretimi yaratmak için kanatlı tarihinde şüpheli ama önemli bir yere sahiptir. 1923'te elli civciv sipariş etti, ancak şirket kazara beş yüz gönderdi! Hepsini tutmaya karar verdi ve onları özellikle et kuşları olarak yetiştirdi. 5 O yıl ve sonraki yıllarda işler o kadar iyi gitti ki, 1926'da Steele on bin kuşu barındıracak bir ahır inşa etti. İki yıl sonra, neredeyse otuz bin topladı. Endüstriyel tavuk doğdu ve hızla patladı. On yıl sonra, Delaware tek başına yılda yedi milyon piliç üretti. 4 Steele'in tavukları küçücük şeyler olmasına ve yalnızca iki kilo ağırlığında olmalarına rağmen, insanlar nispeten yüksek fiyat etiketlerine rağmen onları sevdi. Steele, bugünün parasıyla, beş yüz tavuğun ilk partisi için karlı bir pound başına beş dolar aldı. Ancak bu kadar yüksek karlar ve fiyatlar uzun sürmeyecek ve tavuk fiyatlarındaki istikrarlı düşüş çok geçmeden başladı. 4
Steele ve diğerlerinin tavukların barınma koşullarında yaptığı değişiklikler, bir tavuğun beslenmesi ve yaşamıyla ilgili hemen hemen her şeyde önemli değişiklikler gerektiriyordu. Artık yem yiyemeyen tavuklar yapay gıdaya bağımlı hale geldi. Zamanlama doğruydu çünkü soya, kapalı tavuklar için mükemmel, standartlaştırılmış, ucuz, yüksek proteinli bir yem sağlamaya başlamıştı. 1919'da kurulan Amerikan Soya Fasulyesi Derneği, soyanın mısırla birlikte gelişen sınırlı kümes hayvanı üretim modelinin bel kemiği haline gelmesinden çok mutluydu. 6
Kanatlı hayvan üretim sistemi katılaşmaya başlasa da, her şeyin bir araya gelmesi ve tavuğun gerçekten başarılı olması yirmi yıl daha alacaktı. İhtiyaç duyulan şey, “Yarının Tavuğu” ve onu canlı tutacak araçlardı. Bunu takip eden endüstrinin hızlı yükselişi, yalnızca ortaya çıkacak tavukların daha önce hiç görülmemiş devasa boyutuyla rekabet edebilir.
ANTİBİYOTİKLER: BÜYÜK ETİN Omurgası
Vitaminler, hayvan yemi için soya ve benzeri ilerlemeler, kapalı tavukların yetiştirilmesine zemin hazırladıysa, antibiyotikler gösteriyi çaldı. Hayvanları meradan yoğun nüfuslu ahırlara taşımak hastalık baskısı yarattı. Yapay beslenme ve takviye, bu ekstra stresin sadece bir kısmını dengeleyebilir. Ek olarak, üretim arttıkça fiyatlar düştü ve bu da çiftçiler üzerinde daha az alan, daha az maliyet ve daha az bakımla daha fazlasını yetiştirmeleri için büyük bir baskı yarattı. Endüstriyel sistemin ne kadar ileri itilebileceği ve ne kadar tavuk üretebileceği konusunda sorular ortaya çıktı.
Thomas Jukes adlı bir bilim adamı bu sorunların çözümünü keşfetti: antibiyotikler. 1940'larda Lederle için bir araştırma tesisinde çalışan Jukes, tavukların hapsedilmesine neyin izin vereceğini bulmaya odaklanmıştı. Bu acil bir soruydu - iki dünya savaşı (biri hala devam ediyor) inanılmaz derecede yüksek bir protein talebi üretmişti. Tavuk üretimi sadece yirmi yılda son derece artmış olmasına rağmen, tavuklar vitamin açısından zengin balık unu ve çiftçilerin daha büyük sürülerine sunamayacakları kadar kıt ve pahalı olan diğer hayvansal yan ürünleri en iyi şekilde kullandılar. Tavuklar, daha ucuz soya bazlı ikameler üzerinde zayıf bir performans sergilediler, et kuşları için zayıf kilo alımı ve yumurta tavukları için düşük yumurta kalitesi.
Jukes, deneylerinde tavukların yemlerine antibiyotik eklediğinde, tavukların sadece diğer gruplardan daha iyi performans göstermediğini, aynı zamanda özellikle daha fazla kilo aldıklarını keşfetti. En fazla antibiyotik verilen kuşlar en fazla kilo aldı. En iyi yanı, bu stratejinin ucuz olması, hayvan yemi başına bir peniden daha az eklenmesi, ancak hayvan ağırlığında yüzde 25 ila 50 artış sağlamasıydı. 3 Bu şekilde, antibiyotikler modern et üretiminin bel kemiği ve sürekli yoldaşı haline geldi.
YARIN TAVUK
Tavuğun “Pazar yemeği” imajından sıyrılması ve ülke çapında tercih edilen et haline gelmesi için artık tüm parçalar hazırdı. Hepsi, yani tavuğun kendisi hariç. Kuşların ağırlıklarında çarpıcı bir artış vardı, ancak yine de çoğunlukla kara etten oluşuyorlardı ve çok fazla hazırlık gerektirmeye devam ettiler. Fiyatındaki sürekli düşüşe rağmen, tavuk hala ortalama bir ev hanımının ilk tercihi değildi ve Amerikan ailesinin tam olarak aradığı şey değildi.
1940'larda Amerika Birleşik Devletleri Tarım Bakanlığı (USDA) "Yarının Tavuğu" adlı bir yarışma düzenledi. Devlet kurumlarının, bilim adamlarının, kolejlerin, araştırmacıların ve ülkenin dört bir yanından gönüllülerin katıldığı, et endüstrisinin şimdiye kadar ortaya koyduğu en büyük çabaydı. Yarışmanın amacı neydi? Amaç, "Bütün aile için yeterince tıknaz bir kuşa ulaşmaktı - göğüs eti o kadar kalın bir tavuk, onu bifteklere bölebilirsiniz, sulu kara et katmanlarına gömülmüş minimum kemik içeren bagetler, bunun yerine hepsi daha ucuza mal olur. daha fazla." 3
Yarışmayı kazananlar, yumurtadan yarışmanın sonuna kadar sadece seksen altı gün içinde, standart tavuğa göre yüzde 40 daha ağır olan (toplamda üç buçuk pound, o sırada ortalamanın tam pounduna ulaşan) bir tavuğu usulüne uygun olarak teslim ettiler. Ancak bu, tavuğun benzeri görülmemiş büyümesinin yalnızca başlangıcıydı. Bugün, aynı kan hatlarından gelen tavuklar yedi haftadan kısa bir sürede altı kiloya ulaşıyor ve bunu, bir kilo et başına yem miktarının yarısı ile yapıyor. Yemin yarısı için yarı sürede üç kat daha fazla et miktarı neredeyse hayal edilemez bir başarıyı temsil eder. Dikkatli, son derece gizli üreme ve melezleme yoluyla “yarının tavuğu” nihayet gelmişti.
Verimdeki bu inanılmaz artış, büyük bir tavuk yarattı ama aynı zamanda eşit derecede büyük bir sorunu da beraberinde getirdi. Tavuk piyasası tıka basa doluydu ve arz talebi aşan arz ile endüstriyel çiftçiliğin tekrar tekrar ne yapacağını ürkütücü bir şekilde haber veriyordu. Bununla birlikte, çiftçiler, ihtiyaç duyulmayan maddeden daha az değil, daha fazla toplayarak karşılık verdi. Çiftçiler daha az tavuk yetiştirmeyecek olsaydı, insanların daha fazla yemesi gerekecekti. İnsanları daha fazla tavuk yemeye nasıl ikna edeceğimiz yeni zorluk oldu.
Olaylar geliştikçe, tavuk bolluğu modern pazarlama ve gıda işleme altın için bir fırsat haline geldi. Savaş yıllarının yoksulluk ve yoksunluğu, ellili ve altmışlı yılların refah ve hoşgörüsüne dönüşmüş ve Amerikan yeme ve pişirme alışkanlıklarını değiştirmiştir. Buzdolapları, paketlenmiş pişirme karışımları ve her türlü işlenmiş gıda pazarı sular altında bıraktı. Tavuk, yalnızca beslenmedeki ilerlemelerden ve antibiyotiklerin hayvansal üretime uygulanmasından (hükümet kaynaklarının ve araştırmaların muazzam bir infüzyonu ile birlikte) yararlanan ilk et değildi, aynı zamanda işlenmiş gıda ürünlerinin temel dayanağı haline gelen ilk etti. Amerikan halkına pazarlandı. Kaygan pazarlama, insanları bir dizi işlenmiş tavuk ürünü de dahil olmak üzere bu yeni ürünleri toplu olarak benimsemeye ikna etti. O zamanlar çok anlamlıydı - yapay bir ortamda yaşayan ve yapay gıdalar ve besinlerle beslenen bir hayvan, kitleler için işlenmiş, yapay et gıdası olacaktı.
EN TEHLİKELİ ET
Tavuğun Amerikan diyetinin zirvesine yükselişi ucuza gelmedi. Tavukların endüstriyel üretimine hükümetin katılımı, “Yarının Tavuğu” yarışmasının sona ermesinden çok sonra da devam etti. Tavuk için ana yem maddeleri (mısır ve soya) hala yılda milyarlarca dolarlık devlet sübvansiyonunun tadını çıkarıyor. USDA kısa süre önce, Fiyat Kaybı Teminatı (PLC) ve Tarımsal Risk Teminatı (ARC) programı kapsamında 2016 ödemelerinin toplam sekiz milyar dolar olduğunu duyurdu. 7 Bu, endüstriyel gıda ve et üreticilerinin pahasına vergi mükelleflerinin yararlandığı birçok sübvansiyon ve destek programından sadece biridir. Doğrudan ve dolaylı toplam sübvansiyonlar, yılda on milyarlarca dolara ulaşabilir.
Tüm bu sübvansiyonlarla, tavuk üreticilerinin köşeleri kesmesine gerek kalmayacağını düşünürdüm. Bu gerçeklerden daha fazla olamazdı. Mağazadan satın alınan tavukların çoğu, etin tuzlu su karışımıyla enjekte edilmesiyle "salamura" yoluyla daha da şişirilir. Araştırmalar, bu ucuz karışımın ağırlıkça mağazadan satın alınan tavuğun neredeyse beşte birini temsil ettiğini bulmuştur. 8 Bazen bitmiş ürünün ağırlığının yarısını oluşturan dolgu maddeleri, katkı maddeleri ve sulandırıcılar içeren işlenmiş tavuk ürünleri (yumuşak, nuggets ve benzerleri) daha da kötüdür.
Tavuğun mağazadaki düşük maliyeti, sağlık açısından yüksek bir fiyat etiketini gizliyor. Tavuğun (domuz eti ve daha az ölçüde sığır etinin yanı sıra) seri üretimi, mikrobiyolojik bir savaş başlattı. Antibiyotikler, 1950'ler kadar erken bir tarihte hem "büyümeyi teşvik etme" hem de "ölümleri azaltma" konusunda hızla endüstrinin bir koltuk değneği haline gelse de - ve "yarının tavuğunun" hemen ardından - antibiyotik direnci sorunu ortaya çıkmaya başladı. Et endüstrisi, antibiyotiklerin kapsamlı kullanımının gıda ve çevremizde yaygın antibiyotiğe dirençli patojenlere yol açtığına dair ezici kanıtları büyük ölçüde görmezden geldi. Yakın zamana kadar endüstri, yılda milyarlarca olmasa da yüz milyonlarca ek maliyeti olan ve on binlerce tüketiciyi öldüren bir sistemde herhangi bir sınırlamaya veya değişikliğe inatla direndi. 2014 itibariyle, ABD ve Avrupa'da yılda elli binden fazla ölüm, antibiyotiğe dirençli enfeksiyonlardan kaynaklanmaktadır. 9
Aslında, Tüketici Raporları ABD'de ortalama seri üretilen tavuğun, Tüketici Raporları tarafından patojenik bakteri içermediği test edilen üç tavuktan yalnızca biri ile, gerçekleşmeyi bekleyen patojenik bir bakteri bombası olduğunu bulmuştur. 10 Yıllar boyunca, ABD Gıda ve İlaç Dairesi (FDA), tüketimini “Rus Ruleti” oynamakla karşılaştırarak çiğ (pastörize edilmemiş) süt üzerinde korkuttu, ancak tavuk Amerika'daki her süpermarkette bulunan gerçekten tehlikeli bir besindir. Endüstriyel tavuk tüketiminin bakteriyel olasılıkları, Rus Ruletini kıyaslayarak daha cazip bir seçenek haline getiriyor! Patojenik risklerin açık kanıtlarına rağmen, FDA, USDA ve diğer devlet kurumları bu tehdit hakkında önemli bir şey yapmakta yavaş kaldılar.
Et üretiminde kullanılan ilk tehlikeli ve çevreye zararlı büyüme destekleyicileri antibiyotikler olsa da, sonuncu değillerdi. Yakın zamana kadar düzenleyiciler, tavuk yeminde bir büyüme destekleyicisi olarak arseniğe de izin verdiler. FDA, arsenik kullanımını bir sorun olarak küçümsedi, ancak tavuk üretiminde onlarca yıllık arsenik kullanımı, özellikle muazzam miktarda hapsedilmiş tavuk dışkısının tarla bitkileri için gübre haline geldiği bölgelerde, ulusun büyük alanlarını kirletti.
NEDEN GERÇEK TAVUK
Tavuk hikayesinde çok daha fazlası var. Bu anlamaya değer bir hikaye çünkü tavuk, Amerika'daki diğer etlerden daha fazla, ulusal gıda ve çiftçilik hikayemizi kapsıyor. Bu, merkezi olmayan, ekolojik odaklı bir sistemden konsolide, endüstriyel odaklı bir sisteme geçişin yanı sıra, düşük kaliteli gıda ve yemlerin zararlı etkilerini ortadan kaldırmak için doğal gıda maddeleri ve yemleri tüketmekten izole besinlere ve ilaçlara güvenmeye geçişi içerir. yaşam tarzları.
Üstün bir fiyat ödemeye değecek bir et varsa, o da kümes hayvanlarıdır. Çok az gıda (hem kişisel hem de çevresel) sağlığımız için endüstriyel tavuk kadar büyük bir tehlike oluşturur ve çok az gıda devlet sübvansiyonuna ve korumasına bağlıdır. Son olarak, gerçek çiftçiler için çatallarımız ve dolarlarımızla oy vererek Amerikan gıda sisteminin çalışma şeklini değiştirmek için böylesine güçlü bir fırsat sunan çok az yiyecek vardır.
ENDÜSTRİYEL YUMURTA
Birçok insan bir zamanlar yumurtaları özel bir muamele olarak gördü. Tarihsel olarak, tavuklar daha az yumurta üretti ve bunların çoğu
sürüyü yenilemek için kuluçka için ayrılmıştır. Yumurtalar da genellikle sadece mevsimsel olarak bulunurdu. Laura Ingalls Wilder, 1910'larda kış aylarında tavuklarını yumurtlamayı başardığında insanlar şaşırdı. Bu başarı o zamanlar o kadar muhteşemdi ki, yazarlık kariyerinde çok önemli bir rol oynadı. 11 Wilder'ın başarısı temel bilimden geldi: tavuklarını aşırı kilo almalarına ve yumurta üretmeyi bırakmalarına neden olmadan ihtiyaç duydukları tüm beslenmeyi sağlayan dengeli bir diyet bulana kadar tavuklarını beslediği şeyin durumlarını nasıl etkilediğini izledi. 12 Endüstriyel tavuk gibi, seri üretilen yumurtalar da Amerikan diyetinin temel dayanağı haline geldi. 13 1960'a gelindiğinde, ortalama bir Amerikalı yılda yaklaşık iki yüz altmış yumurta tüketiyordu, bu da günde neredeyse bir yumurtaydı. Yumurtlayan tavuklar ayak uydurmak zorunda kaldılar ve yarım yüzyıl içinde her yıl kuş başına yüz yumurtadan az olan üretimi neredeyse üç yüze çıkardılar.
BÜYÜYEN ÇOCUKLAR İÇİN WAPF DİYETİNİN FAYDALARININ PAYLAŞILDIĞI DEVAM EDEN PROJELER
Johanna Keefe, PhD (C), MS, RN, GAPS/P, California İntegral Enstitüsü aracılığıyla doktora tezini tamamlıyor
Studies'in Dönüştürücü Çalışmalar programı. Çalışmaları, derinlemesine görüşmelerle, Dr. Weston A. Price'ın araştırmasına dayalı olarak, anneler olarak besin açısından yoğun bir diyet izlemeyi seçen küçük bir kadın örneğinin yaşanmış deneyimlerini ortaya koyuyor. Röportajları şimdi tamamlanmış ve yazılarının analiz aşamasındayken, Johanna, özellikle çocuklarının zamanla geleneksel bir diyetle büyümesini izleyen annelerden daha geniş bir hikaye örneği toplayarak doktora sonrası çalışmasına devam etmek istiyor. En geniş kitleye ulaşma ve doğurganlık çağındaki genç kadınları bilgilendirme çabasında, gelecekteki vizyonu, gelecekteki ebeveynlerimizin ve büyükanne ve büyükbabalarımızın kalplerini aydınlatmak için yayınlanmış bir hikaye koleksiyonu ve muhtemelen bir film içerebilir. Bu amaçla Johanna, sadece bu tür ebeveynleri hikayelerini paylaşarak onun vizyonuyla bağlantı kurmaya davet etmek için Büyüyen Başarı Öyküleri adlı bir araştırma blogu tasarladı. Eğer böyle bir anneyseniz, lütfen https://growingsuccessstories.org/ adresini ziyaret etmeyi düşünün. Johanna, [email protected] adresinden e-posta yoluyla veya (978) 290-0266 numaralı telefondan sizden haber almayı sabırsızlıkla bekliyor. Teşekkürler! Birlikte gelişen, gelişen ve dirençli bir yeni neslin geri dönüşüne katkıda bulunacağız!
REFERANSLAR
1. Kiefner J. Tavuklar horoz yılında hüküm sürer. FarmWeek-Now.com, 24 Şubat 2017.
2. Süper T. Tavuğun durumu: tüm zamanların en yüksek tüketimi. Ulusal Sağlayıcı, 24 Ekim 2016.
3. McKenna M. Big Chicken: Antibiyotiklerin Modern Tarımı Nasıl Yarattığının ve Dünyanın Yeme Biçimini Nasıl Değiştirdiğinin İnanılmaz Hikayesi. Washington, DC: National Geographic, 2017.
4. Gordon JS. Tavuk hikayesi. Amerikan Mirası 199647(5). https://www.americanheritage.com/content/chicken-story.
5. Martin P. The 500: Cecile Steele milyarlarca dolarlık bir sektöre nasıl başladı? http://broadkillblogger.org/2016/12/the-500-how-cecile-steele-began-a-multi-billion-dollar-industry/.
6. NC Soya Üreticileri Birliği. Soya fasulyesinin tarihi. http://ncsoy.org/media-resources/history-of-soybeans/.
7. Clayton C. USDA: ARC-PLC ödemeleri geliyor: USDA, eski mahsul yılı için yaklaşık 8 milyar dolarlık çiftlik programı ödemelerini duyurdu. DTN/The Progressive Farmer, 3 Ekim 2017.
8. Burton N. Kanatlı hayvan üretiminde sodyum kullanımı irdelenmiştir. Gıda Güvenliği Haberleri, 2 Mart 1010.
9. McKenna M. Süper böceklerin yaklaşan maliyeti: Yılda 10 milyon ölüm. Kablolu, 15 Aralık 2014.
10. Tüketici Raporları. Tehlikeli kontamine tavuk: Test ettiğimiz göğüslerin %97'si sizi hasta edebilecek bakteri barındırıyordu. https://www.consumerreports.org/cro/magazine/2014/02/the-high-cost-of-cheap-chicken/index.htm.
11. Güney Dakota Tarih Kurumu Basını. Wilder'ın tavukları. Pioneer Girl Projesi, 21 Mayıs 2015. https://pioneergirlproject.org/2015/05/21/wilders-chickens/.
12. Hines SW (Ed.). Laura Ingalls Wilder, Çiftlik Gazetecisi: Ozarks'tan Yazılar. Columbia ve Londra: University of Missouri Press, 2007.
13. Carbone J. Tavuk, yumurta ve değişen Amerikan diyeti. Smithsonian, 7 Nisan 2015.
Bu makale şurada göründü: Gıda, Tarım ve Şifa Sanatlarında Bilge Gelenekler, Weston A. Price Foundation'ın üç aylık dergisi, Kış 2017.
John Moody hakkında
John Moody, ülke çapında konferanslara katılan ve insanların hayatlarını, arazilerini ve sağlıklarını iyileştirmelerine yardımcı olan tanınmış bir gıda yetiştiricisi, araştırmacısı ve yazarıdır. En son kitapları, Mürver Kitabı ve Yabani Otlara Karşı Savaşı Kazanmak, johnwmoody.com adresinde mevcuttur. Mürver ürünleri abbyselderberry.com'da mevcuttur.