Kenara çekilen Zarzant’ın arkasında her zamanki şık üniforması ile Kıdemli Yarbay William göründü. Yüzündeki o aptal sırıtışı, bir bıçakla ikiye bölmek için her şeyi yapardı Manol ama Konstantinapol’deki varlığı ve gelecekteki tüm planlarının önünde bu adam duruyordu. Özenle işlenmiş deri çantası ve usta bir terzinin elinden çıkma olduğu çok belli olan üniforması ile sinsi tavrını çok iyi taşıyordu William. Yanındaki askerlere dışarı çıkmalarını işaret etti, aynı ukala ve kendinden emin tarzı ile. Tabii Manol da Zarzant’a bir baş hareketi ile yalnız bırakılmak istediklerini belli etti. Kapı kapandıktan sonra çantasına uzanıp içinden bir kağıt ve birkaç fotoğraf çıkardı İngiliz Subayı:
–Nedir bunlar?
–Bu, Pera ve civarinda işlediğin tüm suçlar için bizzat padişaha imzalatılmış bir af belgesi.
–Karşılığında ne istiyorsun ve fotoğraflardakiler kim?
–Bu af belgesini hak etmen için, durdurman gereken geminin yolcuları.
–Elinizde koskoca bir ordu ve işgal ettiğiniz ülkeyi yöneten bir padişah var ve siz benden mi yardım istiyorsunuz?
–Aslında hayır Manol. Elimizde – istediğimizi yapabilmemiz için– koskoca bir imparatorluk var ve sen de onun içinde yaşadığın için bizim malımızsın. Evet dediğin gibi, yapacak gücümüz var ve o gücün bir parçası olarak seni kullanıyoruz şu an. Merak etme sonunda sende kazanıyorsun.
Sehpanın üzerine koyduğu af belgesini okuyabilmesi için Manol’a uzattı. Belgeyi ilgisiz ve umursamaz bir şekilde aldı subayın elinden. Birden oturuşu değişti Manol’un ve satırları okudukça ilgisi artmaya başladı. Subay, elinden çekip aldı belgeyi aniden. Sonra Manol’un boş kalan eline fotoğrafları uzattı:
–Bu, Bandırma Vapuru. Yarın öğlen saatlerinde Galata Rıhtımı’ndan ayrılması planlanıyor. İkinci fotoğraftaki de kaptanı. İsmail Hakkı adında bir denizci. Tecrübeli bir kaptan. Bozok vilayetinden Zincidereli. Diğerleri de yani yolcular ise, Dokuzuncu Kolordu Müfettişi Albay Mustafa Kemal, yanında ki Albay Kazım, Kurmay Binbaşı Arif ile Sağlık Müfettişi Albay İbrahim Tali
William tek tek fotoğraflardaki isimleri sayarken Manol, fotoğrafları inceliyordu. Bazı isimleri duymuştu ve resimlerini görmüştü gazatelerde, bazılarını ilk kez görüyordu. Kafasını kaldırıp subayın yüzüne baktı:
–Nasıl yaptığın umurumuzda değil Manol. O gemi yarın Galata’dan ayrılmamalı.
Subay ve askerleri evini terk ederken, Manol’un aklında tek bir şey vardı: Galata Rıhtımı, artık Yakup’un bölgesiydi. Hazır işgal kuvvetlerinin korumasını arkasına almışken belki ondan da kurtulurdu; bir taşla iki kuş. Önce vapuru halletmeli ve motorun çalışmaz hale gelmesini sağlamalıydı. Bu yüzden adamlarına hemen Gemici Dursun’u getirmelerini emretti.
Gömleğinin içine sakladığı yazmayı tutan Yakup, yaslandığı duvardan neredeyse parmak uçlarında yürüyen ve yere basmaya korkar adımlarla eşyalarını arabaya yükleyen Gülbahar’a bakıyordu:
-Bas be kadın! Tüm dünya, sen üzerinde gezin diye yaratılmışken bu ürkek adımlar ne için?
Konuşmadan ve sessizce ona veda ederken yazmasını eline tutuşturduğu ve bugün birkaç kez göz göze geldiği Yakup’a bakmamak için kendini zorluyordu Gülbahar. Hani kanatları olsa, çoktan göğsünü yırtıp delikanlının avuçlarına konacaktı yüreği:
–Sen de binsen şu arabaya, değil günlerce binlerce yıl gidilir aynı yolda.
Cafer Efendi’nin gözleri, Recep Ağa ve Hayyam ile vedalaşıp dizginleri almak üzere arabanın başına gelirken Yakup’a takıldı. Belli bir yaşı geçmiş, çok insan tanımış ve o da ömründe bir defa aşık olmuştu. İlk kez dün gece fark etmişti, iki gencin birbirlerine sevdalandığını. Fakat ne Yakup terbiyesinden ağzını açabiliyordu ne de Gülbahar babasına bunu diyebilirdi. Şu durumda kendisinin de elinden bir şey gelmiyordu. Yakup’a doğru birkaç adım atınca delikanlı, daldığı rüyadan uyanır gibi ve biraz da mahcup uzandı ellerine dayısının. Her zamanki gibi öptürmemek için sakındığı elini Yakup’un omzuna koyan Cafer Efendi:
–Hakkını helal et oğlum, yerimizi yurdumuzu Hayyam’a bildiririm. Dilersen orada bir evin her zaman var.
–Haddime mi senden hak dilenmek Hocam… Varsa kabahatim, siz affedin. Sağlıcakla.
Araba uzaklaşırken Hayyam, sokuldu Yakup’un yanına ve gömleğinin içinde tuttuğu eline baktı:
–Cafer Efendi artık görmez, çıkar kokla da şu yazmayı acın bir nebze azalsın evlat. (utancından kızaran Yakup, direnmedi.)
–Yeterince yüküm yok gibi bir de sevdayı yük edindik Hayyam Ağa’m. Bıçak işlemezdi gövdeme, oysa şimdi lime lime olmuş gibiyim.
–En sağlam zırhın bile zayıf yönü vardır Yakup. En kalın sığırın derisinden de yapılsa, değme çelik ustalarının elinden de çıksa her zırhın bir zayıf yeri vardır.
–Neresiymiş o zayıf yer ağam?
–İçi, evlat.
Araba uzaklaşırken bir atlı girdi, seyrettikleri göç kalabalığının manzarasına. Telaşla at süren delikanlı, yaklaşırken kısık gözlerle onu izledi Yakup ve tanıdık yüzü görünce şaşırdı. Atlı yaklaşıp bir hamlede atladı aşağıya:
-Hayrolsun Eşref?
–Hayır ağam. Manol ve adamları, sabaha karşı Galata rıhtımına ineceklermiş. Etraftan adam topluyorlarmış. ‘Demirciler ve iyi silahşörlere para vereceğim.’ demiş.
–Bu Manol, benim mıntıkamda ne yapacakmış onca adamla?
–Bilmiyorum ağam ama Pera’da herkes bir tek ikinizin kaldığını ve senin peşinde olduğunu söylüyor.
-O vakit işte sana dilediğin fırsat Yakup, diye lafa girdi Hayyam.
–Gözlerini böyle çakmak taşı gibi ışıldattığına göre aklında bir şey var Hayyam Ağa’m?
–Sana bahsettiğim komutan var ya hani, onun en sevdiğim sözüdür aklıma gelen.
‘Düşmanına en güçlü olduğu zaman saldır, saldıracaksan.’
–Çünkü hiç beklemiyordur, dedi Yakup dişlerinin arasından. Eşref, kimseye duyurmadan adamları topla. Yarın Manol meselesini sonsuza kadar kapatıyoruz.
Sadece birkaç saat uyumuş olmanın verdiği asabiyetle Pera caddesine çıkan Manol , balkonlardan cumbalardan ve pencerelerden sarkan Yunan bayraklarını görünce keyiflendi biraz olsun. Dün gece planlarını yapmış, adamlarını ne olur ne olmaz diye geceden yerleştirmiş ve bugün sadece sonucunu izlemek için Galata’ya inecekti. Aslında demirciye ihtiyacı yoktu. Onun istediği Yakup’u bir punduna düşürüp Galata’da harcamaktı. Manol’u harcamak için fırsat kollayan Yakup, duyunca nasıl olsa gelecekti ve etrafta onca adamı varken kendisine yaklaşamazdı bile. Ama şimdilik önceliği subayın istediklerini yerine getirmekti, bu sayede tüm suçlarından affedilmiş Manol’u zabitler rahat bırakacaktı. Gemici Dursun lazımdı bugün ama o da dün gece ortadan kaybolmuştu. Evinde bulamamışlardı ama başka bir usta bulup işini görsün diye Zarzant’ı vermişti yanına. Sigarasını sararken düşünmeden edemedi. Yakup’u harcadıktan sonra biraz kabuğuna çekilecek, İngilizlerin işgal sonrası kuracağı büyük Yunan devletinde saygın bir işadamı olacaktı. Bayraklara bakıp keyifle asıldı, yaktığı sigarasına bir nefes daha. Sonra Rıhtım’a inmeden önce Gorkim’in kahvesine uğrayıp uğramamayı düşündü. Bir olta bulursa belki balık bile tutardı bu keyifle.
Oturduğu tabureden kılçık oltasını suya atmış, eski bir şapka ve pırtık bir pardösü ile balığını tutuyordu –güya– şimdi. Burası, her yeri görebileceği kadar güzel bir yerdi ve kimsenin onu göremeyeceği kadar da meydandaydı. Ağacı ormana saklıyordu yani. Şapkasının siperliğine rağmen gözünü alan güneş ve suda şavkıyan ışıklarının tadını çıkardı, derin bir nefes alıp. Mayıs’ın ortaları olmasına rağmen hava serin sayılırdı, belki de boğaza demirli bunca gemi yüzünden ısınmıyordu bir türlü içi. Bandırma Vapuru’ndaki hareketlilik başlayalı bir saat olmuştu. Kaptan ve birkaç asker, rutin kontrollerini yaparken seyretti onları. Kuşağından kösteğini çekiştirip saatine baktı. Geminin yolcuları birazdan gelirdi ve geceden –adamlarıyla- başladığı harekat neredeyse sona gelmişti.
Geminin yolcularını getiren birkaç atlı araba, Galata Rıhtımı’na dizilirken ikinci sıradaki arabadan bahsini sık sık duyduğu ve çevik bir hareketle arabadan inen Albay’ı gördü. Sarışın, orta boylu ve Osmanlı paşalarında görünen o asil nezaketi bu mesafeden hissediliyordu. Bir ara bu mesafeden çok iyi göremese de birisinin elinde birkaç çıkın ile ona yaklaşıp konuşmalarını ve sarılıp vedalaşmalarını izledi. Etraf sakindi, birkaç balıkçı dışında. Zarzant’ın sarıp uzattığı sigarayı yakarken saatine baktı. İngiliz askerleri gemiyi didik didik aramalarını bitirmiş, gemiden inmişlerdi az evvel. Öğleye artık bir iki saat kalmıştı ve o an geceden beridir planladığı her şeyin başına yıkılışına şahit oldu Manol. Bandırma vapuru, düdüğünü çalarak limandan demir almıştı. Gemi, metre metre rıhtımla arasını açarken duramadı yerinde. Peşinde Zarzant ile fırladı:
–Hani bozmuştunuz motorunu vapurun Zarzant?
–Bozduk ağam, sabaha kadar çalıştı adam. Ellerimle getirip bıraktım buraya.
–Çabuk o ustayı bul, derisini yüzeceğim onun. Adamların nerede?
–Her yerdeler ağam.
–Hemen işaret ver ateş etmeye başlasınlar, o vapur bu rıhtımdan ayrılmayacak!
Zarzant iki parmağını ağzına götürüp keskin bir ıslık çaldı koşarlarken. Silahını çeken Manol, ateş etmeye hazırlandı. Elinde tabancası ile rıhtıma kadar gelmişti ki Zarzant’ın yanında olmadığını fark etti. Dönüp baktığında ise köşelerden çıkan adamları gördü. Sakladıkları yerlerden birbiri ardına çıkıyorlardı sürekli ama hiçbirisi kendi adamı değildi. Zarzant az gerisinde, kendi kanının içinde titriyordu. Şaşkınlıktan gerçek mi yoksa bir kabusun içinde mi olduğunu anlayamayan Manol, elinde çıkınla az evvel Albay ile kucaklaşan adamı gördü. Meşhur Kahveci Hayyam’dı o. Sağında balık tutan adamın yanına, eli yüzü yağ içinde bir adam tırmandı alt iskeleden. Dün gece aniden kaybolan ve o zamandan beri aradığı Gemici Dursun, eski paltosu ve şapkası ile balık tutan adamın yardımı ile yukarı çıkmıştı şimdi. Demek bozdukları motoru o tamir etmişti. Etrafına baktı Manol. Şimdi rıhtımın ortasında, uzaklaşan Bandırma vapurunun –af belgesinin– arkasından bakıyordu ve birden ne kadar savunmasız olduğunu anladı. Eline aldığı ani darbe ile silahı yere düştü. Kafasını çevirip hamlenin geldiği yere bakınca o eski palto ve şapkanın altından çıkan Bozoklu Yakup’u gördü.
Gemici Dursun’un arandığını duyunca ilk iş, onu kaçırmıştı –Manol’dan önce- evinden. Cafer Hoca’nın tüm istihbaratı ve jurnalci takımı Yakup’a çalışıyordu bir zamandır. Bu sayede öğreniyordu peşinde olduğu kim varsa. Dursun ustayı da böyle öğrenmişti. Gün ağarmadan önce gelip Manol’un adamlarını saklandıkları yerlerde bulup tek tek haklamışlardı Eşref ve diğer çocukların yardımıyla. Sonra Zarzant’ın getirip alt iskeleye bıraktığı motorcuyu, işini bitirip çıkarken boğazlamıştı elleriyle ve Dursun Usta’yı indirip işini bitirene kadar da şapkasına ve paltosuna saklanıp, kılçık oltası elinde oturup, planının tıkır tıkır işlemesini izlemişti. Bu kadarını kendisi de beklemiyordu ama Manol, saklandığı yerden tedbirsizce avcuna düşüvermişti sonunda da. Elinde silahı ile karşısındaydı işte. Bir tekme ile düşürdü silahını elinden. Dövüşmeden öldürmek istemiyordu Manol’u:
–Çek bakalım saldırmanı, Şık Manol. İstanbul’un artık senden kurtulma vakti geldi.
–Sen? ( Saldırmasına davrandı Manol, aynı anda) Ellerimle öldüreceğim seni ve gidip bir hayat kadını bulup eğleneceğim.
Limandan ayrılan başka bir İngiliz gemisini gösterip:
–O gemiyi nasılsa batırırlar. Ama sen elime düştün.
–Benim derdim seninle Manol. Gemidekiler de bunun tedbirini alacak kadar akıllı insanlar, aklın orada kalmasın. Davran hele.
İlk hamleyi yapan Manol, hırsla geri çekilip nereden geldiğini bile anlamadığı usturayı zar zor savuşturdu. Dedikleri kadar hızlıydı Yakup, anlaşılan. Henüz bir hamleyi savuşturmuştu ki aynı ustura başka bir yönden yeniden geldi ve derin bir kesik açtı alnından yanağının ortasına kadar. Bir gözü kan ile kaplanmışken kendisini geriye atıp, boştaki eli ile kanı silmeye ve görüşünü açmaya çalıştı. Nefesini toparlayıp yeniden hamle yaptı öfke ile. Tedbiri iyice elden bırakan Manol, şimdi yaralı bir yaban domuzu gibi peş peşe dikkatsiz ve rastgele savuruyordu elindeki saldırmayı.
Tek gözü ile görebildiği kadar önünde tutmaya çalışıyordu ki hasmı, birden kayboldu ama boğazına dayanan kamayı fark ettiğinde yeniden buldu onu. Saldırmayı tutan elinde keskin bir acı hissetti. Yakup’un usturası üzerini yarıp geçmiş ve saldırmayı tutacak takat bırakmamıştı elinde. Şimdi boğazına dayalı bir kama ile eli yüzü kan içinde Yakup’un insafına kalakalmıştı ama pes etmeyecekti elbette. Çünkü, o, Şık Manol’du. Etraflarını sarmaya başlayan İngiliz askerleri, tüfeklerini onlara doğrulturken sırıttı Manol:
–Beni öldürürsen buradan çıkabileceğini mi zannediyorsun Bozoklu? Bak etrafına, hepsi beni kurtarmaya çalışıyor. Bırak beni!
–Boğazına dayadığım bıçak Manol Efendi, bir tabur Rus askerinin arasından çıkan babamın emaneti. Kan kana çeker, ben de buradan sıyrılırım belki. Değil askeri, İngiliz’in kralı gelse alamaz seni elimden.
Rıhtımdan uzaklaşmakta olan vapurun güvertesinde sahildeki karmaşayı izleyen subayların arasından, baktıkları yöne baktı Albay Mustafa Kemal. Az evvel gemiyi arayan İngiliz askerleri, şimdi kavga eden iki kişinin etrafını sarıyorlardı. Kavga sonunda birisinin boğazından kan fışkırdığını ve cansız bedeninin yere yığılışını izledi. O anda da kıyamet koptu ve İngiliz askerlerinin tüfekleri peş peşe patlamaya başladı. Suya mı atladı yoksa düştü mü bilemedi, ateş ettikleri genç. Delikanlının suda kaybolduğu yere ateş etmeye başladılar sonra kenara koşup. İngiliz askerleri, İstanbul’u işgal etmiş; şimdi de öğle saatinde ve şehrin ortasında ateş edebilecek cüreti kendilerinde buluyorlardı. Canı sıkıldı. Boğaz’da demirleyen gemilere daldı kederle. Yaveri Cevat Abbas yanına sokulup:
–Bunca tüfek, bunca asker… Bu kale gibi zırhlı gemiler nereden geldi de bir kabus gibi çöktü yüzlerce yıllık Osmanlı mülküne, Paşam?
Düştüğü suda gözden kaybolan delikanlıyı arayan İngiliz askerlerine ve sonra yeniden gemilere baktı. Daldığı kederli manzaraya bakan mavi gözlerden bir kıvılcım geçti o an. Yaverinin duyabileceği kadar sessiz olsa da çağlar boyu yankısı duyulacak bir hırs ve inançla mırıldandı Mustafa Kemal:
– Geldikleri gibi giderler…
Son.
Bu gönderiye abone olarak, gelecek yeni güncellemelerle ilgili ilk siz haberdar olabilirsiniz!