Düşük Yağ Vs Düşük Karbonhidrat?
Ana Çalışma Şu Sonuca Varıyor: Kilo Kaybı İçin Önemli Değil
Bir yıl süren randomize klinik çalışma, düşük yağlı diyet ve düşük karbonhidratlı diyetin metabolik sağlık belirteçleri için benzer kilo kaybı ve iyileşmeler ürettiğini göstermiştir. Ayrıca, insülin üretimi ve test edilmiş genler, kilo kaybı başarısını veya başarısızlığını tahmin etmede herhangi bir etkiye sahip değildi. Böylece, diyetinizi kişisel tercihlerinize, sağlık hedeflerine ve sürdürülebilirliğe göre seçmelisiniz.
Önemli bir yeni randomize klinik çalışma , düşük yağ üzerinde randomize kontrollü çalışmalar düşük karbonhidrat diyeti vs görülen en büyük engellerden üçü:
- Çok sayıda katılımcı alımı
- Onları uzun bir süre boyunca saklamak ve takip etmek
- Belirlenen diyete uyumu dikkatle izlemek
Bu yıl süren çalışmada 600’den fazla katılımcıyı içeriyordu. Bu Dr Christopher Gardner tarafından gerçekleştirilmiştir, ABD Ulusal Sağlık Enstitüleri (NIH), Beslenme Bilim Girişimi (Nusi) ve bir bağlantılı olarak Stanford Üniversitesi’nin beslenme uzmanlarının ekibini başındaki isimdir .
Düşük yağlı ve düşük karbonhidratlı diyetleri karşılaştıran önceki çalışmalar, bireysel kilo kaybının tayin edilen diyet grupları içinde büyük ölçüde değişebileceğini göstermiştir. Bu bireysel cevapların nedenleri iyi anlaşılmamıştır, bu da önde gelen bilim adamlarının belki de insülin duyarlılığının ya da bazı genetik bileşenlerin farklı diyetlerin başarısını ya da başarısızlığını açıklayabildiğini öne sürmeleridir.
Bu çalışma, genetik veya insülin üretimindeki farklılıkların, bir yıl boyunca düşük yağlı veya düşük karbonhidratlı diyet uygulayan katılımcılardaki kilo verme başarısını tahmin etmeye yardımcı olup olmadığını test etmiştir .
Bu çalışma, büyük katılımcı grubundan, uzun süreli (12 ay) ve dikkatli diyet izlemesinden dolayı dikkat çekicidir. Dahası, düşük karbonhidrat savunucuları tarafından kurulmuş bir kurum olan NuSI (Beslenme Bilimi Girişimi Ekibi) tarafından kısmen finanse edildi.
İçerik Tablosu
Hadi Araştırmaya Bakalım
Kim ve Ne Çalışıldı?
Bu randomize kontrollü çalışmalar , 609 katılımcıyı 12 ay boyunca düşük yağlı diyet veya düşük karbonhidratlı diyete ayırdı. Toplamda, 263 erkek ve 346 menopoz öncesi kadın, önemli sağlık durumları olmayan (örn. Diyabet, kanser, kalp hastalığı, yüksek kolesterol vb.) Ortalama Vücut Kütle İndeksleri 33 (sınıf I obezite) idi ve yaş ortalaması 40 ± 7 idi.
Çalışma boyunca, her konuya kayıtlı diyetisyenle birlikte 22 diyet danışmanlığı seansına katılmaları talimatı verildi; Her iki grup için ortalama katılım % 66 idi. Çalışmanın ilk iki ayında, düşük yağlı gruba günde sadece 20 gram yağ tüketmesi ve düşük karbonhidrat grubunun günde sadece 20 gram karbon alması talimatı verildi.
Ancak, bu seviyelerde süresiz olarak kalmaları beklenmiyordu: bu 2 aylık dönemin sonunda, yağların veya karbonhidratların diyetine, sürdürülebilir bir şekilde sürdürülebilecekleri en düşük alım seviyesine ulaştıklarını hissedene kadar eklemeye başladılar. Her iki grup da başlangıçtaki düşük alım fiyatlarına sadık kalmayı başaramadı: 3. ayda, düşük yağlı grup günde ortalama 42 gram yağ tüketiyordu, oysa düşük karbonhidrat grubu ortalama 96.6 gram karbonhidrat tüketiyordu günlük olarak.
- Ketosis : Normal bir metabolik işlemdir. Vücudun enerji için yeterli glikozu olmadığı zaman, bunun yerine depolanmış yağları yakar; Bu, vücutta keton adı verilen asitlerin oluşumuyla sonuçlanır.
Düşük karbonhidrat grubunun bazılarının, reçete edilen çok düşük karbonhidrat alımından dolayı ilk iki ay boyunca ketosis halinde olması mümkündür. Düşük karbonhidrat grubu, deneme boyunca (≈115 g / gün) azaltılmış karbonhidratı elde etmeyi başarırken, sadece çok az bir azınlık ≤50 g / gün tüketiyordu – giriş eşiğinin tipik olarak ketosis’de kalması gerekiyordu.
Kalorik alım hedefleri verilmezken, her iki gruba da yüksek kaliteli bütün yiyecek ve içecekler tüketmeleri talimatı verildi. Spesifik olarak, “sebze alımını en üst seviyeye çıkartmak… ilave şekerlerin, rafine unların ve trans yağların alımını en aza indirmeleri” talimatı verildi; ve … mümkün olduğunca az işlenmiş, besin maddesi yoğun olan ve evde hazırladığımız bütün gıdalara odaklanın.
”Gıdaları değerlendirmek için, toplam 12 rastgele ve habersiz çok geçişli 24 saatlik diyet hatırlatmaları çalışma boyunca alındı. Bu yöntemle, bir görüşmeci, bireylere önceki 24 saatte tükettikleri yiyecek ve içecekleri hatırlaması istendi. Merak ediyorsanız, kendiniz için bir multi-pass 24 saatlik hatırlamayı deneyebilirsiniz . Diyete uygunluk da kan lipidlerindeki değişiklikler ile desteklenmiştir. Solunum değişim oranı (RER – bu, öncelikle yağ veya karbonhidrat yakmadığınızı gösterir).
Bu deneme, 609 katılımcıyı 12 aylık sağlıklı bir düşük yağlı diyete veya sağlıklı bir düşük karbonhidrat diyetine rastgele ayırdı. Bu 12 ay boyunca, herkesin diyetisyenle birlikte 22 diyet danışmanlığı seansına katılma talimatı verildi. Diyetisyen, onlara, kendilerine verilen diyeti ile ilgili yüksek kaliteli bir tam besin yeme planına nasıl sadık kaldıklarını gösterdi.
Ne İncelendi?
Test edilen ilk birincil hipotez, kilo kaybı başarısı için genetik özellik ve diyet tipi arasında potansiyel bir bağlantıydı.
Tüm katılımcılar, 5 “az yağlı” genetik özelliği (düşük yağlı diyette daha iyi yapılması gerektiği varsayımıyla), 9 “düşük karbonhidratlı” genetik özellikşeri (düşük karbonhidratlı diyetle daha iyi yapmak için hipotez) dahil 15 genetik özellik için taranmıştır ve 1 “nötr” genetik özellik vardı.
Test edilen ikinci birincil hipotez, kilo verme başarısı için insülin salgılanması ve diyet tipi arasında potansiyel bir bağlantıydı . Araştırmanın başlangıcında ve 3, 6 ve 12. aylarda, tüm katılımcılar insülin üretimini ölçmek için bir oral glukoz tolerans testi (OGTT) tamamladılar . Bir OGTT, sabit miktarda karbohidrat (normalde 75 g glikoz) tükettikten sonra kan şekeri ve / veya insülin seviyenizi ölçebilecek bir testtir .
- OGTT : Tip 2 diyabetin teşhisinde altın standarttır. Gebelikte gestasyonel diyabet teşhisi için hala yaygın olarak kullanılmaktadır
- DXA : DEXA taraması kemik mineral yoğunluğunu ölçen özel bir X ışını türüdür.
Ölçülen diğer sonuçlar vücut kompozisyonundaki değişiklikleri ( DXA taraması ile değerlendirildi ), kolesterol seviyelerini, kan basıncını, açlık glikozunu ve insülin seviyelerini, istirahat enerji harcamasını ve toplam enerji harcamasını içeriyordu .
Araştırmacılar, genetik özellik veya insülin üretiminin düşük yağlı veya düşük karbonhidratlı diyetlerde kilo vermeyi tahmin edip edemeyeceğini araştırdı. Diğer sağlık sonuçları arasında kilo değişimi, vücut yağı (DXA), kolesterol, kan basıncı ve açlık glikozu sayılabilir .
Sonuçlar Neydi?
Toplamda, 481 katılımcı, bu sürenin bir diyet çalışması için beklenmedik bir şekilde değil,% 21’lik bir bırakma oranına dönüşen tüm araştırmayı tamamladı.
Başlangıçtaki gruplar arasında (diyet müdahaleleri başlamadan önce) önemli bir diyet farklılığı olmasa da, karbonhidrat, yağ, protein, lif ve ilave şekerlerin alım yüzdesi bakımından 3, 6 ve 12. aylarda önemli farklılıklar vardı .Buna ek olarak, düşük yağlı grupta doymuş yağ alımı önemli ölçüde azalırken, genel karbon gazı indeksi düşük karbonhidrat grubunda daha düşüktü. Her iki grup da glisemik yükte azalma olduğunu gösterirken, düşük karbonhidrat grubunda düşüş daha büyüktü.
Çalışmada, düşük yağlı ve düşük karbonhidrat grupları arasında önemli bir kilo kaybı farkı görülmedi.
12 aylık dönemde, düşük yağlı grupta 11.7 lbs (5.3 kg) ve düşük karbonhidrat grubu 13.2 lbs (6.0 kg); 12 ay boyunca 1.5 lbs’lik bu fark (0.125 lbs / ay) ne istatistiksel olarak anlamlı ne de klinik olarak anlamlı değildir.
Ek olarak, her grupta, genotipler veya insülin salgılanmasındaki farklılıklar kilo değişiminde anlamlı bir fark yaratmamıştır. Bu, ne bu çalışmada test edilen genetik özelliğin ne de OGTT sırasında üretilen insülin miktarının, düşük yağlı veya düşük karbonhidratlı diyetlerde kilo verme başarısını öngöremeyeceğini düşündürmektedir. İronik olarak, bir etkileşimi maskeleyen potansiyel bir karıştırıcı faktör, her iki diyetin tüm gıdalara dayandığı olabilirdi. Eğer düşük yağlı diyet çoğunlukla gazlı ve rafine edilmiş tahıllardan oluşuyorsa, sonuçta oluşan insülin direnci kilo değişimi üzerinde etkili olabilir.
Her iki grup da belirli sağlık belirteçleri (Vücut Kütle İndeksleri, vücut yağ yüzdesi, bel çevresi, kan basıncı ve açlık insülin ve glukoz seviyeleri) geliştirebildi, ancak gruplar arasında anlamlı bir farklılık görülmedi. 12 aylık sürede , düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol ( LDL-C ) düşük yağlı grupta (-2.12 mg / dL) belirgin olarak azalırken, düşük karbonhidrat grubunda (+3.62 mg / dL) artmıştı. ). Bununla birlikte, düşük karbonhidrat grubu ayrıca yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterolde ( HDL-C ) önemli bir artış (+2.64, düşük yağlı grupta +0.40 mg / dL) ve trigliseritlerde daha fazla azalma (-28.20, vs) Düşük yağlı grupta -9.95 mg / dL).
İstenen enerji harcaması (REE), herhangi bir noktada gruplar arasında önemli ölçüde farklı değildi. 12. aya kadar, İstenen enerji harcaması her iki grup için taban çizgisinden önemli ölçüde azaldı (düşük yağ için -66,45 kcal, düşük karbonhidrat için -76.93 kcal). Toplam enerji harcaması (TEE), gruplar arasında ya da başlangıç değerine kıyasla önemli ölçüde farklı değildi. Son olarak, her bir grubun % 10’undan biraz fazlası, çalışma sırasında metabolik sendromunu iyileştirmiş olsa da, diyetler arasında anlamlı bir fark yoktu.
Düşük yağlı ve düşük karbonhidrat grupları arasında önemli bir kilo kaybı farkı görülmemiştir ve ne genetik ne de insülin üretimi, her iki diyette de kilo verme başarısını tahmin edemez. Test edilen diğer sağlık belirteçleri için gruplar arasında anlamlı bir fark yoktu.
Bu Çalışma Bize Ne Anlatıyor?
Bu çalışmanın sonuçları, kilo kaybı için ne düşük yağ ne de düşük karbonhidratın daha üstün olduğunu gösteren (kalori alımı veya protein alımı açısından fark olmadığı sürece) büyük bir kanıt oluşturmaya katkıda bulunur.
Bu denemede, genel kalori alımı, müdahale periyodu boyunca gruplar arasında neredeyse aynıydı ve düşük karbonhidrat grubu, biraz daha fazla protein (ortalama olarak 12.5 g / gün) tüketmişti.
Bu çalışmadaki kilo kaybı sonuçları hem kısa süreli, sıkı kontrollü klinik çalışmalarla hem de uzun süreli, daha az kontrollü, serbest yaşayan klinik çalışmalarla desteklenmektedir. Bu çalışma serbest yaşayan bir deneme iken, diğerlerinde pek görülmeyen bazı avantajlar sunmaktadır:
- Program, çalışmanın tüm uzunluğu için yoğun diyet danışmanlığı ve rehberlik sundu. Birçok serbest-yaşam denemesi, katılımcıların kendi cihazlarına bırakılmaları için talimat ve / veya destek sağlar.
- Katılımcıların diyet alımlarını, lipid paneller ve solunum değişim oranı testleri ile desteklenen, rastgele, çok geçişli, 24 saatlik diyet hatırlamaları ile teyit etmiştir. Uzun süreli diyet çalışmalarının çoğu sadece 24 saatlik hatırlama veya yiyecek-frekans anketlerini kullanır.
- Çalışma, katılımcılara tüm gıdalar açısından zengin ve sağlıklı ve az yağlı veya düşük karbonhidratlı yiyeceklerle dolu kepekleri doldurmamaları yönünde güçlü teşvikler sağlamıştır.
- Bir türün rastgele hataya (olasılıkla “Soruna”) sahip olma olasılığını azaltan türünün daha büyük çalışmalarından biridir.Genetik ve diyet arasındaki etkileşimler hakkındaki bilgilerimiz hala büyürken, bu çalışma kilo kaybı başarısını veya düşük yağlı veya düşük karbonhidratlı diyetlerde başarısızlığı etkilediğinden şüphelenilen 15 genetik özellik modelini test etmiştir. Hiçbir etki görülmemesine rağmen, yazarlar “diğer genetik işaretleri” incelenip incelenemeyeceğini “elde etmek için elde edilen tüm genomik verileri” analiz edeceklerini belirtmişlerdir.
Bu çalışmada kullanılan insülin üretiminin ölçüsü kilo değişimlerini tahmin etmede başarısız olmasına rağmen, yazarlar, diğer çalışmalara dayanarak, açlık insülin ölçümlerinin kilo verme tahmincileri olarak daha fazla araştırılmaya değer olabileceğini belirtmektedir.
Son olarak, her katılımcı, verilen diyete mükemmel bir şekilde yapışmamıştır, bu da genetik özellik, insülin üretimi ve diyet müdahalesi arasında doğrudan bir ilişki kurma yeteneğimizi azaltmaktadır . Ancak, çalışma sonuçları hala bir ilişki olduğunu düşündürmektedir ve yazarlar diyete bağlılığı dikkate alacak daha fazla analiz yapmayı planlamaktadır.
Bu çalışmada, kalori alımı ve protein alımının her ikisi de diyet müdahaleleri, karbonhidrat oranı veya yağ kaybı için kilo kaybı arasında eşleştiğinde, diğer randomize kontrollü çalışmaların sonuçlarını yineler . Ayrıca, genetik özellikler ve insülin üretimi, kilo kaybını öngörmediler (ancak diğer genotipler ve insülin belirteçleri henüz titizlikle test edilmemiştir).
Bundan Ne Çıkarmalıyız?
Bu denemenin dikkate almamız gereken önemli bir yönü, ve çoğu zaman gözden kaçan bir şey, bireyler arası değişkenliktir.
Eğer ,kilo değişiklikleri farklılık büyük ölçüde içinde her iki grupta – kazanılan 24 lbs (+ 11 kg) kayıp 70 lbs (-32 kg) kadar uzanmaktadır. Ağırlık kazanan katılımcıların ≈% 10’unu hesaplarken bile, bu çalışmada birleştirilmiş kilo kaybı ≈6,600 lbs (3.000 kg) idi.
Burada dikkat edilmesi gereken birkaç şey var:
- Genel olarak, grafikler oldukça benzerdir (hem dağıtım hem de kilo verme / kazanma açısından).
- Çalışmalar genel bir etkiyi fark etmeye çalışır ve çoğu zaman bireysel yanıtlar her yerde olduğu zaman bile başka hiçbir şeyi rapor etmez.
Göz önünde bulundurulması gereken ikinci önemli nokta, bağlılıktır. Çalışmanın başlangıcında, tüm katılımcılara ilk iki ay boyunca ≤20 gram yağ (düşük yağlı grupta ise) veya g20 gram karbonhidrat (düşük karbonhidrat grubunda ise) kullanmaları istendi. Yağ veya karbonhidrat alımını, süresiz olarak sürdürebileceklerini hissettikleri seviyelere çıkarabildiler . Denemenin sonunda, büyük çoğunluk bu kadar düşük seviyeler elde edememişti. Son diyet geri bildirimleri, günlük ortalama 57 g (düşük yağlı grup) ve günlük ortalama karbonhidrat alımının ≈132 g (düşük karbonhidratlı grup) olduğunu bildirmiştir.
Gerçek yaşam uygulanabilirliği, bir çalışmanın sonuçlarından çıkarken çok önemlidir. Bu çalışmadan elde edilen sonuçlar, bir yemek tarzını seçerken, sürdürülebilirliğin öneminin altını çizilemeyen bir bileşen olduğuna dair net bir mesaj göndermektedir.
“En iyi diyet” yoktur. Hem az yağlı hem de düşük karbonhidratlı diyetler kilo vermede işe yarayabilir.
Referanslar
- Düşük kilolu ve düşük karbonhidratlı diyetin 12 aylık kilolu kilo kaybı ve genotip paterni veya insülin sekresyonu ile ilişkisi: Randomize Klinik Çalışma.
- Atkins, Zone, Ornish ve LEARN diyetlerinin kilolu ve premenopozal kadınlarda kilo ve ilgili risk faktörleri açısından karşılaştırılması: A’dan Z’ye Kilo Verme Çalışması: randomize bir çalışma.
- Kilo kaybı proteinlerinin farklı yağ, protein ve karbonhidrat bileşimleriyle karşılaştırılması.
- Düşük glisemik yük diyeti, yüksek insülin sekresyonuna sahip aşırı kilolu yetişkinlerde daha fazla kilo kaybını kolaylaştırır, ancak CALERIE Denemesin’de düşük insülin sekresyonu olan aşırı kilolu yetişkinlerde değildir.
- İnsülin reseptör substrat 1 gen varyasyonu, 2 yıllık randomize bir çalışmada kilo kaybı diyetlerine insülin direnci cevabını modifiye eder: Yeni Diyet Stratejileri (KİLO KAYBI) Deneyi Kullanarak Aşırı Kilolu Önleme.
- Düşük karbonhidratlı beslenme ve metabolizma.
- Obezite Enerjileri: Vücut Ağırlığı Düzenlemesi ve Diyet Kompozisyonunun Etkileri.
- Aşırı kilolu ve obez yetişkinlerde adlandırılmış diyet programları arasında kilo kaybının karşılaştırılması: bir meta-analiz.
- Çok düşük karbonhidratlı ketojenik diyet v. Uzun süreli kilo kaybı için düşük yağlı diyet: randomize kontrollü çalışmaların meta-analizi.
- Düşük yağlı ve düşük karbonhidratlı bir diyete bağlılık insülin direnci durumundan farklıdır.
- İnsülin duyarlılığı, obez kadınlarda diyetle ilgili makrobesin kompozisyonunun kilo kaybı üzerindeki etkinliğini belirler.
- Yetişkinlerde aşırı kilo ve obezite yönetimi için 2013 AHA / ACC / TOS rehberi: Amerikan Kardiyoloji Koleji / Amerikan Kalp Derneği Çalışma Rehberi ve Obezite Derneği Görev Gücü raporu.