Dergi Girişi:
“Narsist olmak istemiyorum ama sanırım İsa'nın reenkarne edilmiş haliyim. Burada bana bir zamanlar ıslahevinde olduğunu söyleyen bir adam var. Onun kötü bir insan olduğunu düşünmüyorum çünkü büyük olasılıkla başarısız kurumun başka bir kurbanı. Buradaki her bireyde biraz kendimi görüyorum. Bu sabah pencere pervazımda bir origami kalp buldum ve bunun bir sembol olduğu çok açık. Hemşire mide bulantımı gidermek için bana ilaçlar verdi. Burada kimsenin benden bir beklentisi olmadığı için inanılmaz derecede minnettarım. Annem benim en iyi arkadaşım. Müzik dinlemek istiyorum ve telefondayken bunu yapmayı düşünmediğim için çok üzgünüm. Buradan ayrılana kadar günlüğümü tamamen dolduracağım.”
Refleks:
Ne kadar yanıltıcı olduğumu seviyorum. Sağlıklı değildi, ama benim hayatım olan hastalıklı ve çarpık ama yine de güzel olay örgüsünü gerçekten güçlendirdi. Çılgınlığımın zirvesinde reenkarne olmuş Alexander Hamilton olduğuma inandım (ama yalnızca Lin Manuel Miranda versiyonu). Bir hafta boyunca Disney Plus'ta müzikali aralıksız izler, yazarken de film müziğini dinlerdim. AI pornosunun kadınlara nasıl yardımcı olacağına dair sunumumu yazarken Hamilton film müziğini dinliyordum ve bu en fazla beş dakika sürdü. Ardından, bu PowerPoint'i aklıma gelen her profesöre e-postayla gönderdim ve ertesi gün insan doğası felsefesi dersimde bir sunum yaptım. Neyse ki, profesörüm ve sınıf arkadaşlarım inanılmaz derecede nazik ve anlayışlıydılar, ancak manik yaşam tarzıma devam edersem yorgunluktan ölürdüm.
Akıl hastanesinde, sırf erkekler tarafından incitilmiş bir kadın olduğum için reenkarne olmuş İsa olduğuma inandım ve İsa olarak ataerkinin rollerini tek başıma tersine çevireceğimi düşündüm. Bu açıkça bir yanılsamaydı.
Girişte bahsedilen adam, etrafta olması gerçekten tatlı ve eğlenceli bir insan oldu. O kurumdaki en dışa dönük kişiydi ve her zaman 'Illuminati'ye benzeyen bir sembol olan bir gömlek giyerdi. Bu açıkçası her şeyi sorgulamama neden oldu.
HERKESİ memnun etmek için bir rol oynama zorunluluğu hissederken, bu tesisteki her hastanın nasıl özgün olduğunu ve öyle davrandığını fark ettim. Ancak bu işe yaramadı çünkü gerçek benliğim çatlaklardan sızıyordu ve o bir İNTİKAM ile geliyordu.
Geçmişte birkaç kez cinsel saldırıya uğradım ve her seferinde bunu hemen bildirmemeye karar verdim. Buna karar verdim çünkü saldırıya uğrayacak kadar 'aptal'sam, o zaman bunu hak ettiğime inanıyordum. Lisede saldırıya uğradığımda aileme ve terapistime söyledim ve terapist polisi aradı, polis daha sonra okuluma geldi. Lisedeki idari binalardan birinde sorguya çekildim ve yardım almak yerine reşit olmadığım ve 'cinsel ilişkide bulunduğum' için hakkımda dava açılma riskiyle karşı karşıya olduğum söylendi. Bu, sistemin beni ele geçirmek için çıktığı inancının katalizörüydü.
19 yaşında iş arkadaşım tarafından cinsel saldırıya uğradıktan sonra, "bu filmi daha önce izlemiştim ve sonunu beğenmemiştim" diye hemen arkadaşıma mesaj attım. O arkadaş inanılmaz derecede yardımcı oldu ve o gece onun evinde yattım. Bana olayı kampüs polisine bildirmemi söyledi ama hapse girmekten korktum çünkü sistemin nasıl çalıştığını gerçekten anlamadım ve hala da anlamıyorum.
Kötülüğün evime girmesine izin verecek kadar saf olduğum için bunu hak ettiğime inandım. Her şeyin daha kötü olabileceğine inandım. Mesela bu durumda tamamen masum olan oda arkadaşıma zarar verebilirdi. Bu durumda benim de masum bir insan olduğumu hatırlayamadım.
Bana saldıran adam, EMS organizasyonumun her yerine söylentiler yaymaya başlayana kadar - insanlara bizim seks yaptığımızı ve onu yönlendirdiğim için benim bir orospu olduğumu ve arabasına gitmek için dairemden eve yürümek zorunda kaldığını söyleyerek - sarhoş bir şekilde eve gittiği yer (bu benim hatamdı çünkü bundan kaçınmak için benim evime çarpmasını teklif ettim).
Bana saldırdığını bilmeyen iş arkadaşlarım, bu adamla seks yapma fikrinin dünyadaki en komik şey olduğunu düşündükleri için beni sürekli seks hayatım hakkında sorguya çektiler. Açıkça "O aslında rızanın ne anlama geldiğini bilmiyor" diyerek onlara terslenirdim ve onlar sessizleşir ve başkalarına onlara "travma uyguladığımı" söylerlerdi.
Yakın arkadaşım ve erkek arkadaşı ihbar sürecinde bana yardımcı oldular ama onlar da benim kadar bilgisizdiler. Süpervizör olmadan önce inanılmaz derecede yardımsever ve harika insanlardı.
Saldırıyı bildirmeye karar vermem, kırılma noktama, örgütün "en sürtük kızı" olarak anıldığımın söylendiği yere gelene kadar değildi. Uzun süre sessiz kaldığım için birçok insan bana inanmayı reddetti.
Geçenlerde insan doğası hakkında inanılmaz derecede bilgilendirici bir kurgusal olmayan kitap okumaya başladım. Robert Greene'den İnsan Doğasının Kanunları . Şimdiye kadar, insanlar olarak sorunlarımız için genellikle dış kaynakları suçladığımızı ve neyi yanlış yaptığımız konusunda nadiren kendi kendimize düşündüğümüzü öğrendim. İnsanları incittiğimi biliyorum ve bazen bu girişlerden birkaçını oluştururken öfkeyle hareket ettim.
Daha önce de söylediğim gibi, manik bir dönemden çıkmak ürkütücü. Hala kime güveneceğimi ya da artık birinin benden hoşlanıp hoşlanmadığını ya da hasta olduğum için benimle bir zorunluluk duygusuyla mı konuştuklarını bilmiyorum.
Belki de Syracuse'da öldürülme riskim yoktu. Belki de yakın arkadaşımın erkek arkadaşının dürtüselliğinden daha çok korkuyordum çünkü dürtüselliği herkesten daha iyi biliyordum. Korktum çünkü o benim bastırılmış iblislerimin fiziksel, yaşayan ve nefes alan bir temsiliydi ve onu affediyorum.
Üniversiteli erkek arkadaşımı affediyorum. 15 yaşında bana saldıran liseli erkek arkadaşımı affediyorum. 19 yaşımdayken bana saldıran iş arkadaşımı affediyorum. Saldırıya uğradığımı söylediğim için beni utandıran kızı affediyorum. Olumsuz seslere tarikat gibi katkıda bulunan çalışma arkadaşlarımı affediyorum. Ancak yine de gerçeğimi söyleyeceğim.
Bu birkaç yıl önce Las Vegas'ta gerçekleşti. Samantha'nın aktif olarak diğer erkeklerle eğlence aradığı zamanlar.
San Francisco'nun aşk şehri, kalplerin iç içe geçtiği ve ruhların Golden Gate'in kucağında eşlerini bulduğu bir yer olduğunu söylüyorlar. Ama benim için San Francisco, yerine getirilmemiş tutkuların ve kaçırılan bağlantıların şehri, paramparça umutların ve özlemlerin unutulmaz bir manzarası haline geldi.
Çoğu zaman olduğu gibi birdenbire gözüme çarpıyor Her şey yeniden yarı yolda <Hayır, Pasifik'te kesip attığınız değil, karnavalda olan> Her manşet yüksek sesle… ..
Güneşin ilk ışınları düzlüklerdeki buzlu çimleri aydınlatırken, batının engebeli tepelerinde parıldayan altın rengi bir sabah. Simsiyah ve iri, sakin bir Angus sığır sürüsü, hepsinin iyi bildiği bir yere giden ıssız bir patikadan aşağı inerken güneşin doğuşuna karşı siluet oluşturuyor; kahvaltı barı.
Bu gezegende gelişmeye devam etmek istiyorsak, tehlikeli konuşmalar yapmak zorunda kalacağız. Yaptıklarımıza, yaptıklarımıza ve şu anda yapmaya devam etmeye hazır olduğumuz (veya yapmayı planladığımız) şeylere meydan okuyanlar.
2022'de GPT-3'ün piyasaya sürülmesiyle yazma becerisinin önemi azalmış gibi görünüyor. AI ile, zayıf yazıya sahip kişiler de kaliteli personel oluşturabilir.