Bu sezon Metropolitan Operası’ndaki “La Bohème”e giderseniz ve III. Perde’deki büyük kar yığınının normalden biraz daha taze göründüğüne ikna olursanız, halüsinasyon görmüyorsunuz demektir.
Yakın zamanda bir yönetim kurulu üyesinin, Franco Zeffirelli’nin 1981’deki ölümsüz Puccini klasiği prodüksiyonunun bazı setlerini yeniden inşa etmesi için şirkete ödediği milyon dolarlık bir hediye ve Paris’in eteklerindeki kış sahnesine hakim olan kar, hedeflerden biriydi. Artık daha yeni düşmüş gibi görünüyor – gerçi set parçası ile sahne zemini arasındaki dikiş cumartesi akşamı orkestra seviyesinden açıkça görülüyordu.
Biraz daha beyaz kar, bu “Bohème”in haberiydi – genç bariton Sean Michael Plumb’ın alışılmadık derecede iddialı, stil sahibi Schaunard’ının yanı sıra, küçük bir kısmı Zeffirelli’nin kalabalık arka planında sıklıkla kayboluyordu.
Federica Lombardi’nin odaklanmış sopranosu, normdan daha açık sözlü, hatta öfkeli bir Mimì yarattı ve onun ölümcül IV. Perdesini kıyaslandığında daha hassas hale getirdi. Bas-bariton Christian Van Horn, ciddi bir şekilde yankılanan bir “Vecchia zimmara” şarkısını söyledi ve soprano Olga Kulchynska parlak bir Musetta’ydı. Rodolfo rolünde deneyimli tenor Matthew Polenzani, doruk noktalarında sesini öne çıkarıyor, ancak bunun dışında sesi sıklıkla solgun ve birkaç kılı dümdüz çıkıyordu.
David Alden’ın 2012’de Verdi’nin “Maschera’daki Un Ballo” adlı eserinin Met sahnelemesi için kullanılan setler yeniden inşa edilmedi; ancak sadece 11 yaşında olduklarından, opera Cuma günü yeniden canlandırıldığında bazen taşınmaya karşı titrek bir şekilde dirençli görünüyorlardı.
Burada, en azından akşamın sonuna kadar heyecan verici kısım oyuncu kadrosuydu. Performans, tenor Charles Castronovo’nun Gustavo’nun – operanın büyük bölümünde soluk – tonunun nihayet daha fazla renk, dolgunluk ve özgürlük kazanmasıyla birlikte, ilerledikçe yerine oturuyor gibi görünüyordu.
Belirsiz bir başlangıcın ardından soprano Angela Meade unutulmaz bir Amelia performansı sergiledi. Sesi aslında harika, ama garip, trajik olay örgüsü geliştikçe daha dolgun ve daha ateşli hale geldi, sonunda kızgın bir maşa gibi yalın ama parlak bir hal aldı.
Bir şarkıcının ısınmaya ihtiyacı yoktu: Met’in, özellikle de Verdi’deki direği gibi görünen bariton Quinn Kelsey. “Ballo”, en yakın arkadaşının karısı Amelia’ya aşık olan İsveç kralı Gustavo’nun öyküsünü konu alıyor. Kelsey ise Gustavo’nun sırdaşıyken suikastçısına dönüşen acı dolu arkadaş Renato’yu canlandırıyor.
İri ve düşünceli varlığı, Kelsey’nin operatik niteliklerinin en özeline sahip: anında tanınabilen bir ses, geniş ve karamsar, dumanlı, hafif nazal, alaycı, uğursuz bir yanı olan ama aynı zamanda temel, baştan çıkarıcı bir pürüzsüzlük ve incelikli bir belagat.
Onun ve Meade’in üçüncü perdedeki arka arkaya aryaları – yaralı “Eri tu”ya “Morrò, ma prima in grazia” diye yalvarması – Cuma günü müzikal olarak öne çıkanlar oldu. Mezzo-soprano Olesya Petrova, Ulrica’yı istikrarlı bir güçle söylüyordu ve soprano Liv Redpath’ın sesi, Oscar’ın neşeli sayfası kadar anlaşılır ve nazikti. Met’in İtalyan repertuarındaki çoğu zaman yeterince takdir edilmeyen şeflerinden biri olan Carlo Rizzi, hem “Ballo”yu (sabit bir tempoyla) hem de “Bohème”i (görkemli bir netlikle) yönetti.
İlk gösterimi 1859’da yapılan “Ballo”, Verdi’nin kanonik üçlüsü “Rigoletto”, “Il Trovatore” ve “La Traviata”dan sonraki ve son dönem destanları “Don Carlos” ve “Aida”dan önceki döneme aittir. Bu orta dönemde – Met’in bu kış yeni bir prodüksiyonla sunduğu “Les Vêpres Siciliennes” ve “La Forza del Destino”yu da düşünün – duygusal belirsizliğin tonlarını ve bazen sarsıcı ton yan yana gelmelerini denedi.
“Ballo”da İtalyan melodramının unsurlarını ve şampanya köpüklü Fransız yüksek alkollü içkilerini heyecan verici derecede değişken olabilen bir karışımda birleştirdi. Alden’ın sahnelemesi, bir tür stilize, büyük ölçüde gri tonlamalı Arka Deco patlamasıdır ve parçanın kendi sahnesini yansıtmayı amaçlayan bir dereceye kadar tuhaf aşırılık içerir – ilk sahnenin sonunda dans eden garsonlarla tamamlanan Busby Berkeley prodüksiyon numarası gibi; ve II. Perde’de bir komplocu çılgınca kendini duvara fırlatıyor.
Ciddi şekilde eğimli setler, hastalıklı projektör aydınlatması ve kurukafa maskeleri ve melek kanatları gibi gerçeküstü dokunuşlarla Alden, operanın çoğunun Gustavo’nun ateşli rüyası veya fantezisi olduğunu öne sürüyor. Ancak bazı anların ürkütücü zarafeti, koronun ortalıkta dolaşması nedeniyle başka yerlerde biraz garipliğe dönüşüyor. İlk gösterime girdiğinde yapımdaki birçok fikir henüz şekillenmemiş gibi görünüyordu. Hala yapmadılar.