Yeni Sonbahar sayımızda, hayır. 241, Nancy Lemann’ın “Pişmanlık Günlüğü”nü yayınladık. Bu vesileyle, yazarlardan Lemann’ın olağanüstü edebi kariyeri üzerinde düşünmelerini istedik.
Yeniden canlanmanın ilk yıllarında Vanity FairKonuşma, Nancy Lemann’ın Louisiana valisi Edwin Edwards’ın davasında açtığı ve New Orleans’lı bir çocuk olan Nancy’nin dergi için hazırladığı bir gönderiye döndüğünde tesadüfen Tina Brown’ın ofisindeydim. Tina tatmin olmadı, sınırda çileden çıktı: Nancy, makalenin hiçbir yerinde davanın ne hakkında olduğunu, fiili suçlamaların neler olduğunu ve cezai yaptırımların neler olabileceğini belirtmedi; hepsi ruh hali, seans atmosferi ve eskiz sanatıydı. Bu, Condé Nast’ın salonlarında bildiğimiz şekliyle gazetecilik değildi. Nancy’nin editörü Pat Towers, “Nancy ile konuşacağım ve tüm bunları önceden yapmasını sağlayacağım” dedi. Towers’ın yorumunda, bir zamanlar Nancy’nin yüksek sesle iç çektiğini duyduğum bir şeyin yankısını yakaladım: bir editörün son romanının müsveddesiyle ilgili önerileri, özellikle de hikaye eksikliği. “Sanırım geri dönüp bir olay örgüsü kurmam gerekecek,” demişti Nancy – ama elbette, yeni bir aktarım kurar gibi bir kurguyu geriye dönük olarak bir kurgu gövdesine yerleştiremezsiniz.
İlk romanından başlayarak, Azizlerin HayatıNancy Lemann, izlenimlerini akıcı, hareketli kamera çekimlerini akla getiren bir tarzda sayfanın her yerine yaydı. Azizlerin Hayatı, sporcu cenneti, Ateşli Panteon, halsizlik (ne başlık, yani Françoise Sagan): daha ilginç bir nevrotik topluluğu, daha sağlam bir bakış açısı ve daha biçimli bir komedi anlayışı olan mumblecore öncesi filmler gibiler. Hiçbir Lemann sahnesi, günü geçirmek için yüzdürme cihazlarına ihtiyaç duyan çeşitli bakımsızlık veya incelikli ajitasyon aşamalarında birkaç karakter olmadan tamamlanmış sayılmaz. Nancy, Gordon Lish, Elizabeth Hardwick ve Walker Percy’nin (devrelerini kolayca aşırı yükleyebilecek güçlü bir üçlü etki ve kişilik artıları) himayesi altında olmasına rağmen, en başından beri onun edebi sesi kesinlikle, kesinlikle onunkiydi. Mizaç ve duyarlılık açısından, bana F. Scott Fitzgerald’a akıl hocalarından herhangi birinden daha yakın görünüyor – ya da belki o Scott ve Zelda’nın bir araya geldiği, çalışmaları kaybolmuş bir çekiciliğin özlemiyle dolup taşıyor. Ve onun taklitçisi yok.
Yine de Scott ve Zelda’nın aksine, Nancy ve otobiyografik rolleri lüksten çok konforla ilgileniyor; tanıdık uğraklara düşkünlüğü ve eski püskü kibarlığı seven bohem romantiklerdir. Bir keresinde Nancy’yi CBGB’ye refakat etme hatasını yaptım ve o iğrenç portalından geçer geçmez içimde bir donma hissettim: punk soluk ötesindeydi. Nancy için bohemya, yapraklarını sahte palmiye ağaçlarıyla dolu, mavi ışıklı bir salon ya da beyaz saçlı beylerin buruşuk gofre giysilerle kendilerini küçük gözlüklerle süsleyen genç insanlara iyi niyetle baktığı özel bir sosyal kulüptü.
Haksız yere ihmal edilmiş tüm kitaplarından—hiçbiri Kindle’da bile mevcut değil, ne veriyor?—bu Bayou’nun Ritz’i en büyük. Ön kapakta bolca “genç bir romancının Louisiana Valisi’nin davalarını, için için yanan gece kulüpleri, caz çılgın barları ve tropik bölgedeki yaşamın diğer yönleriyle ilgili araları kapsayan New Orleans maceraları” olarak tanımlandı. kurgusunun kendine özgü özellikleri – hüzünlü mizah ve alaycı kenarlar, bir sihirbazın kolundan çıkan eşarplar gibi açılan cümleler, şimdiki zamanda ayaklar altında duran tarihin nemli yosunu, görgü kurallarının solmuş yiğitliği – daha geniş bir sosyal anatomi araştırmasıyla ve kurumsal sapma. Yayınlanması, Gordon Lish ve Knopf’un güzel bir jestiydi; Çoğu belirsiz avukat, muhabir, yerel kötü şöhretli ve çeşitli eksantriklerin yer aldığı karmaşık bir davada kişisel haberciliğin bu belirsiz performansının ticari başarı şansı yoktu. Ne de eleştirel dikkati ve ateşli kültü cezbetti. Azizlerin Hayatı.
İçinde bu Bayou’nun Ritz’iNancy, Towers’ın eksik bulduğu tüm gerçek gereksinimleri, yazdığı parçaya dahil etti. Vanity Fair, ancak kitabın aldığından ve aldığından daha iyisini hak ettiği yalnızca bir gazetecilik eseri değildir. Nancy Lemann’ı “odayı okuma” sanatında rakipsiz, lisanssız bir dedektif olarak ortaya koyuyor. Muhabirimiz mahkeme salonuna ilk kez baktığında, kaderinde olduğu yerde olduğunu biliyor: “İnsanların tüm bu kırılganlığını gördüğümde kalbim tekrar işine döndü.” Sanık koltuğundaki hedonist vali gibi, ahlak dersi vermekten ve azarlamaktan nefret ediyor, “Politika, azizleri aramanın yeri değil. Politikada orası tam olarak cennetin mavi kubbesi değil.” Murray Kemptonish’in diğer can sıkıcı ironilerinden bazıları olumlu: “Savcı, kumar, kadın düşkünlüğü ve müstehcenliğiyle tanınan Vali hakkında ahlak dersi verirken kazanmıyordu, çünkü insanlar onlar kadar az şeye değer veriyor.” Duruşma uzadıkça ve en son kasırganın devreye girmesiyle daha da ertelendikçe, entropi ve beyin yorgunluğu hakim oluyor ve moraller bozuluyor: “Jüri üyeleri paramparça olmaya başlıyordu.” Bir yanlış yargılamanın ardından, vali yeniden yargılanır ve ikinci jüri havuzu ilkinden daha da üzücüdür (“mazeretler her zamankinden daha topaldı… ‘Kabızım’ ” vb.). Ama bir şekilde yargı süreci çetrefilli seyrinde ilerler ve vali beraat eder – tuhaf bir şekilde antiklimaktik bir sonuç, ama bir şekilde, her zaman yeni bir bölümün beklediği Louisiana yozlaşması olan sonsuz pembe dizi için uygun. Bu keşif gezisinde hasat edecek başka bir enerjisi olmayan Nancy Lemann, Girl Reporter, “siyasetteki günlerim sona erdiği için” yorgun bir şekilde veda ediyor.
Katkıda bulunan Hava Posta, Londra Kitap İncelemesive özgürlüklerJames Wolcott anıların yazarıdır. Şanssız ve deneme koleksiyonu Kritik kitle.
Kaynak : https://www.theparisreview.org/blog/2022/10/05/the-ritz-of-the-bayou-nancy-lemanns-shabby-genteel/