Copyright © Vinay Lal
Vivekananda ve Sam Amca Bölüm I: Tarihler, Hikayeler, Politika
Hindistan, Swami Vivekananda’nın 150. doğum yıldönümünü kutlarken, bu “Hindistan’ın oğlu” nun en yaygın kabul gören görüşlerini şekillendirmede Amerika Birleşik Devletleri’ndeki en önemli yeri çok belirgin hale geliyor. Onun hakkında söylenen ve yazılanların çoğu, Hindistan’daki günlük yaşamın dokusuna bu kadar derinlemesine kaplanmış olan puranik ırka benziyor. Vivekananda, 1893’te Dünya Dinler Parlamentosu’ndaki üç konuşmasının ilkine, ayakta alkış kazandığı söylenen bu beş kelime olan ‘Amerika Kardeşleri ve Kızları’ ile başlamamış olsaydı ne olabilirdi? o sıradışı toplantıda ve yüz yirmi yıl sonra hala onu Batı’ya Hinduizm’in en büyük elçisi olarak görenlerin onayını kazanıyor mu? ABD’de Vivekananda’nın mirasının hangi yönleri kalıcı oldu ve bunun etkisi ne oldu?
Hinduizmin Batı’daki kabul tarihi, başlangıcının Dünya Dinler Parlamentosu olarak bilinen toplantıya açıkça işaretlendiğinden, en azından kabul edilenlerin temsilcileri en azından kabul edildiğinde türünün ilk kez toplandığından emin olarak yazılmıştır. on büyük dünya dini, ‘din’in kapsadığı çeşitlilik ve birlik üzerinde düşünmek için toplandıkça, Parlamentonun organizatörleri tarafından. Hindistan’da Parlamento, Vivekananda’yı dünya sahnesinde başlatan konuşma için esasen hatırlanıyor, ancak Amerika Birleşik Devletleri’nde, ülkenin entelektüel tarihinde nadiren tanınmasına rağmen daha önemli bir yer tutuyor. Prensipte Amerikan sivil kültürünün temelini oluşturan ‘dini çoğulculuk’ kavramına ilk kez 1893’te Dünya Parlamentosu’nda temel duruşma yapıldı; benzer şekilde, karşılaştırmalı dinin akademik (ve bir dereceye kadar popüler) araştırmasının, bazı açılardan, Dünya Parlamentosu’nun hemen ardından ortaya çıktığı düşünülebilir.
Kuşkusuz kesin olan şey, Vivekananda Amerika Birleşik Devletleri’ne ilk geldiğinde, Vedanta, Hinduizm veya daha geniş olarak tasarlanan Hint dinlerinden neredeyse hiçbir şey bilinmiyordu. Belki de ‘bulunamadan’ kaybolması gerektiğidir – ve bunun kendisi birkaç sicilde okunabilir – ve Hinduizm genellikle kapılarını insanlar için açık tuttuğuna inanılan bir ülkede alınabilirdi farklı inanç ve inançlardan: Parlamentonun açılmasından birkaç gün önce Şikago’ya varınca Vivekananda, bildireceği adresi yanlış yerleştirdiğini keşfetti. Boş bir demiryolu vagonunda dolaştığı ve nihayet uykuya, aç ve yorgun düştüğü söylenir. Ertesi sabah uyanırken Vivekananda, bir Hindu fakir tarzında, boş midesi için bir miktar beslenme umuduyla kapıdan kapıya gitmeye başladı. Ancak turuncu elbiselerdeki bu esmer ve türbanlı adamın görünüşü, içinden geçtiği mahallelerin ev hanımlarını telaşlandırdı; ancak yaklaşmakta olan Dinler Parlamentosu ile ilgili raporları okuyan belli bir Bayan Ellen Hale, Vivekananda’nın delegelerinden biri olduğunu ve onu evinde karşıladığını tahmin etti. Zamanla, birçok Kızılderiliğe sevgiyle inandığı gibi Vivekananda, boş ruhlara manevi beslenme sağlayarak borcu geri ödeyecekti.
Bununla birlikte, Swami Vivekananda’nın gelişinden önce ABD’de Hinduizm hakkında bilinenler sorununa dönersek, birkaç husus akla geliyor. 1815’te yayınlanmaya başlayan Hristiyan Öğrenci ve Teolojik İnceleme (1813-1823) ve Kuzey Amerika İncelemesi gibi Amerikan süreli yayınları, Hindu gelenek ve görenekleri ve özellikle ‘Hindu putperestliği’ hakkında ara sıra makaleler yapmaya başlamıştı, ancak böyle parçalar her zaman Oryantalist bir bakış açısıyla bilgilendirildi. Hinduizm anlayışı, eğer bir yandan, Charles Grant’in Doğu’da Öğrenmenin Restorasyonu (1805) ve diğer yandan gösterilen ilgi ile son derece etkili A Şiiri tarafından arandığını bile söyleyebilirse, Brahmo Samaj olarak bilinen reformist ve teistik hareketin kurucusu Rammohun Roy’un hayatı ve çalışmasında.
Amerikalı Transandantalistler, Ralph Waldo Emerson ve özellikle Henry David Thoreau, Hinduların kutsal kitaplarının bazılarında göründüklerinden daha fazlasına sahipti. Henüz gençliklerinden çıkmayan genç Emerson, ‘Hindu teolojisini’ uzun bir şiirde yorumlamak için cesur olmuştu, şimdi sadece bilim adamları tarafından biliniyor Hint batıl inancı (1821). Emerson’un daha sonra Hinduizm konusundaki bilgisizliği, ‘ilahi vebalarla donanmış Bramin’ in (l. 71) ya da “gizemli güçlere vahşi ibadetle meşgul” adanmışların (l. 47) çağrılmasıyla tahmin edilebilir. Emerson zamanla Hinduizm konusunda oldukça karmaşık, gerçekten sempatik bir bakış açısına yöneldi – örneğin şiiri ‘Brahma’, Bhagavad Gita’nın öğretilerinin etkisi açıkça önerilmektedir. Genç çağdaş Thoreau, Hint metinleriyle daha geniş bir etkileşime girdi ve Gita, Upanishads, Vishnu Purana ve Manusmriti’den bol miktarda not aldı. Thoreau Walden Pond’daki deneyimlerini ‘sabah’ yazdı, ‘Ben tanrımın kompozisyon yılları geçen ve modern dünyamızla kıyaslandığında Bhagvat-Geeta’nın muazzam ve kozmogonal felsefesinde aklımı yıkarım. ve edebiyatı cılız ve önemsiz görünüyor; ve bu felsefenin daha önceki bir varoluş durumuna atıfta bulunmayacağından şüpheliyim, bu yüzden uzaklığı, anlayışlarımızdan süblimleşmesidir. Concord ve Merrimack Nehirleri A Haftası’nın Salı bölümü, Thoreau’nun en sevdiği Hindu yazılarından yoğun alıntılar için verilmiştir.
Thoreau, ABD’de kendisini bir yogi olarak tanımlayan şüphesiz ilk kişiydi. Yine de, tüm zihinsel önermeleri için Amerika Birleşik Devletleri’nin dışına hiç gitmedi; gerçekten de kendisini New England ile sınırladı. Thoreau, bir Hindu yogi bir yana, bir Hintli görmekten çok uzaktı; ve birçok Kızılderililer, “dünyanın çerçevesine hiçbir Hindoo zorbalığı hüküm sürmedi, ama biz evrenin freemeniz ve herhangi bir kastla mahkum değiliz ” ifadesini göz ardı ettik. ” Emerson’un ardından bunu önerecek bir şey yok. Thoreau’nun Hint felsefesi, Vedalara, Upanishadlara, Gita’ya veya Hindu mitlerine olan ilgisinin makul bir şekilde sürdürülmesi Amerikalılar arasında tutuştu. Emin olmak için Sanskrit, Amerikan yükseköğretim kurumlarının birkaçında müfredatta ne kadar hafif olursa olsun bazı yollar yaptı. Edward Elbridge Salisbury, 1841’de Yale Üniversitesi’nde Sanskritçe ve Arapça Profesörü olarak kuruldu ve Salisbury, 1842’de türünün ilk öğrenilen organizasyonu olarak kurulan Amerikan Doğu Toplumu’na şekil verme konusunda önemli bir rol oynamaya devam edecekti. Amerika Birleşik Devletleri. Yale daha sonra yaygın olarak kullanılan Sanskrit gramerinin (1879) yazarı ve Atharva Veda‘nın çevirmeni William Dwight Whitney’e (1827-94) ev sahipliği yapacak. 1880’lerin sonunda Sanskrit, aralarında Johns Hopkins, Harvard, Columbia ve Yale olmak üzere yarım düzineden fazla Amerikan üniversitesinde öğretiliyordu. Özen gösterilerek, Hindistan’ın ve özellikle Hinduizmin Amerika’daki ilgisinin benzer birkaç külçesini çağırabilir; ancak, bütün olarak bakıldığında, Vivekananda Chicago’ya Amerikan halkına ve daha geniş dünyaya Hinduizm’i temsil etmekle suçlanan bir avuç insandan biri olarak geldiğinde, Hinduizmin Amerikalılar için tamamen yenilik olarak kaldığı sonucuna kaçınılmazdır. Kuşkusuz, halk arasında ve hatta akademide, Hinduizm veya Hint toplumunun okumalarına daha genel olarak itiraz edecek kimse olmayacaktı.
(devam edecek)
Vinay Lal