Amerika’da, Fransız aktör Isabelle Huppert bir keresinde, Avrupa ortadan kayboluyor: “Her şeye sahipler. Hiçbir şeye ihtiyaçları yok. Onlara göre biz bir tür zarif Üçüncü Dünyayız.” Amerikan sporunun tarihi, bu parlak özerkliğin bir tekrarı olarak okunur: tabure topu ve tut-ball gibi bölgesel İngiliz oyunlarının bir türevi olarak beyzbolun geliştirilmesinden, rugby birliğinin Amerikan futboluna dönüşmesine ve basketbolun manipülasyonundan basketbolun yaratılmasına kadar. İçeride bir futbol topu gibi olan ABD, Avrupa’nın ham kültürel malzemelerinden kendi spor modernitesini şekillendirme konusunda uzmanlaştı ve genellikle bu eski sporları ulusal hafızanın çöplüğüne attı.
Ancak Amerikan serbest piyasa ekonomisinin büyük başarı öyküsü olan küreselleşme ve son yıllarda futbolun durdurulamaz yükselişi, ABD’yi rahatsız edici bir gerçekle yüzleşmeye zorladı: Dünyanın en popüler sporunda, küresel hegemon en iyi ihtimalle bir orta sıklet olmaya devam ediyor. . Her şeye sahip olan ülke artık olmadığını anlıyor: (neredeyse) her dört yılda bir orta halli bir konfederasyondan Dünya Kupası’nın parıltısına çıkıyor, spot ışıkları bir kez olsun diğer ülkelere, hiçbir şey istemeyen – çok özgüvenli Amerika’ya çevriliyor , kültürel olarak kendine çok güveniyor – şimdi kendini ihtiyaç içinde buluyor. Her alanda kendi kasına eşit futbol kasına sahip olduğunu kanıtlaması gerekiyor. ait olduğunu göstermesi gerekir. Ve belki de her şeyden çok, dünyayı erkekler maçında Haaland, Neymar, Salah veya Mbappé gibi bir oyuncu üretebileceğine ikna etmeye ihtiyacı var.
Son beş yılda, Amerika’nın birinci sınıf bir oyuncu yetiştirme umutları büyük ölçüde tek bir adama odaklandı: Christian Pulisic. Elbette, son zamanlarda bu kıyılardan pek çok iyi futbolcu çıktı: Clint Dempsey, Fulham’da bir halk kahramanı, Landon Donovan – Avrupa’da bir kulüp kariyeri oluşturmak için mücadele etse de – ulusal formalarda göründüğünden daha iyi olmamıştı. Ve ülkenin şut stoper stokları – yakın dönem İngiliz Premier Ligi tarihinin bu tür fikstürleri dahil, Brad Friedel ve bir zamanlar hedefte olduğu kadar şimdi de NBC’deki bir uzman kadar aşılmaz bir şekilde tahta olan bir oyuncu olan Tim Howard gibi – tarihsel olarak özellikle zengin.
Ancak Amerika’nın artık birinci sınıf yeteneklerin şaşmaz bir taşıma bandı olduğu kadın oyununun dışında, ABD henüz o ısrarlı uzmanlığa – beceri, güç, kişilik ve kazanma arzusunun o fışkıran karışımına – sahip bir oyuncu üretmedi. ulusal sınırları aşmak. En tepenin bir basamak altındaki kalibredeki oyuncular bile ABD’den kaçmaya devam ediyor ki bu, ülkenin büyüklüğünü ve finansal olanaklarını ve bir katılım sporu olarak futbolun yerel popülaritesini düşündüğünüzde gerçek bir meraktır. Çok daha küçük bir nüfusa ve yetenekleri futboldan uzaklaştırmak için bir değil üç rakip futbol kuralına sahip, mizaç olarak benzer bir ülke olan Avustralya, Premier Lig döneminde tartışmasız üç birinci sınıf oyuncu üretti: Tim Cahill, Mark Viduka ve Harry Kewell. Amerika henüz bir tane üretmedi.
Bu bağlamda, Pulisic’ten beklentiler çok büyük. Görünüşe göre doğuştan bir Amerikan kaderi duygusu onu çağırdı. Şekerle çalışan bir ülkedeki en büyük çikolata üreticisi olan ünlü Hershey Firm’nin evi olan Pensilvanya’nın Hershey kasabasında dünyaya gelen Pulisic, futbol delisi bir ailede büyüdü (anne babası kolej futbolu oynadı ve babası daha sonra oldu. profesyonel salon oyuncusu) ve ulusal sıralamalarda hızlı erken ilerleme kaydetti.
ABD’nin 17 yaş altı takımı için 2013’te Brezilya’ya karşı sergilediği bir performans, onun gençken ne kadar iyi olduğunu gösteriyor – ipleri sonuna kadar kullanmak, uzaya okay atmak, koşularını zamanlamak, şanslarını gömmek. Olgun oyununun tüm hızı, cesareti ve kontrolü 15 yaşındayken zaten oradaydı ve son yıllarda ortaya çıkan kendinden şüphe duymuyordu. Oradaki hikaye iyi bilinir: Borussia Dortmund’a taşınması, 17 yaşında A takımla ilk maçı, bir dizi etkileyici performans ve switch söylentileri, Trinidad’a karşı mağlubiyetten sonra sahaya yığılmış, el ele görüntüsü. & USMNT’nin 2018 Dünya Kupası’nda yer almasını engelleyen Tobago. Tutku, beceri ve bağlılık hepsi oradaydı ve kısa süre sonra masadaki para, milli takımdaki ilham verici performanslarından dolayı artık “Kaptan Amerika” (söylendiğine göre nefret ettiği bir lakap) olarak adlandırılan Pulisic’in hırsının ölçeğiyle eşleşti.
Ancak Chelsea’de Pulisic’in kariyeri daha karmaşık bir hal almaya başladı. Sakatlıklar ve teknik direktör değişiklikleri Pulisic’i başlama fırsatlarından mahrum bıraktı ve ona kendini gösterme şansı verildiğinde genellikle tereddütlü ve kendinden emin görünmüyordu; bu, verimliliğinin büyük bir kısmını direktliğe bel bağlayan bir oyuncunun oyunu için ölümcül nitelikler. ve cesaret. Pulisic şu anda İngiltere’de dördüncü sezonunu yaşıyor ve Chelsea’nin ilk 11’inde kalıcı bir yer edinmeyi hiçbir zaman başaramadı; Ona kayıtsız şartsız güvenmeyi reddeden menajerlerin sayısı göz önüne alındığında, uzun süredir kaderinde olduğu gibi sporun zirvesine çıkıp çıkamayacağını merak etmek adil görünüyor. Chelsea taraftarları arasında, adı artık kaçırılan şanslar ve boşa harcanan potansiyel için bir atasözü, kariyerinin ilk yıllarındaki kavisinden kasvetli bir ayrılma.
Chelsea kariyerinin bugüne kadarki zirvesi olan Yeniden Başlatma Projesi sırasında olduğu gibi, her şeyi bir araya getirdiği o ender ve giderek uzaklaşan durumlarda, sonuçlar canlandırıcı oldu. 2019’un sonlarında Burnley’e karşı hat-trick – ilk gol sol ayağıyla, ikinci gol sağla, üçüncü gol kafayla – Pulisic’in en iyi özelliklerini gösterdi: gelişigüzel iki ayaklılık, tüy gibi ilk dokunuş, adamına karşı koyma isteği, o cerrahi hız dönüşü. Açık alanda dalgaları yarıp geçen bir yunustur; köşeye sıkışmış, özgürce koşan bir örümcek. Her şeyden önce, klavyeye hükmederken bir piyanistin berrak zarafetiyle sahada trambolin yaparak sporun en büyük yanal hareket ettiricilerinden biridir. Pulisic’in zirvesindeki katıksız çok yönlülüğü, yalnızca yarı pişmiş metaforların yakalayabileceği bir şeydir.
Pulisic’in sahadaki oyununun güzelliği, onun mülayimliğini düşündüğünüzde daha da dikkat çekici. Tedbirli, riskten kaçınan, hatta belki biraz da karekterli: Pulisic’te Cristiano Ronaldo’nun övüngenliği, Erling Haaland’ın delikanlıca enginliği ya da Kylian Mbappé’nin zarif belagati yok. Konuşmasında ve tavrında bir futbolcudan çok, belediye tahvillerinde ve teknoloji hisselerinde bazı yatırım fırsatları olan orta ölçekli bir bölgesel şehirden bir servet yönetimi profesyoneline benziyor. Ve henüz. Tüm bunlara rağmen – ulusal beklentinin ağırlığı, Premier Lig’deki dur-kalk ilerlemesi ve Lampardesque karizma eksikliği – Pulisic, USMNT için sahaya adım attığında özgürleşiyor. Oyununu kulüp düzeyinde tüketen tüm şüpheler ortadan kalkar ve Amerika’nın yıldızı, tüm iyi şeylerin içinden geçtiği oyuncu olarak yeniden doğar. Gregg Berhalter’in sistemi – tükenmez bir pres, hızlı geçişler, ne pahasına olursa olsun saldırı ve geniş hız üzerine kurulu – 10 Numara’sından en iyi şekilde yararlanmak için tasarlandı ve Amerikalı hayranların bu ihtimal karşısında gerçek bir heyecan hissetmeleri için sebep var. Pulisic’in ilk Dünya Kupası’nda sorgusuz sualsiz tılsım olduğu bir takımda serbest kaldığını görmek.
Bugün Avrupa kulüp futbolunun acımasızlığı göz önüne alındığında – patlayan popülaritesi, çektiği para, oyun takviminin katıksız ölçeği – çağımızda gerçekten büyük oyuncuların önce kulüpleri için harika olmaları gerektiğine çok az şüphe var. Futbol geç olgunlaşanlara yabancı olmasa da – Jamie Vardy, Olivier Giroud veya Didier Drogba’nın kariyerlerine bakın – ve oyunculuk kariyerleri tartışmasız bir şekilde uzuyor olsa da, Pulisic kendi türünden bir psikolojik yük taşıyan ergenliğinden beri abartılıyor ve 24 yaşında, yeteneğini kulüp düzeyinde tam olarak ifade etmesi için zamanı azalıyor olabilir. Ancak önümüzdeki birkaç hafta boyunca, Pulisic’in ülkesinin futbol potansiyelini haklı çıkarıp çıkaramayacağı ve gerçekten “dünya çapında” olup olmayacağı sorusu pek önemli değil. Çikolata kasabasından gelen çocuğun çok iyi olması yeterlidir ve Amerika Katar’ı tatlı bir şekilde hatırlayacaktır.