Son zamanlarda Los Angeles Times'ı okuduysanız, antidepresan ilaçlara olan bağımlılığını bağımlılıkla birleştiren gazeteci David Lazarus tarafından seçildi. Lazarus, “Ben bir bağımlıyım” diyor.
Sorun şu ki, tarif ettiği şey aslında bir bağımlılık değil.
Yeni başlayanlar için bağımlılık ve bağımlılıkdeğiller aynı şeyler. “Ona bir bağımlılık diyoruz. Bir bağımlılık olarak adlandırın. Ne istersen onu ara, ”diye yazıyor. "Takıldım."
Ancak ne istersen onu etiketleyemeyiz, çünkü kelimelerin belirli anlamları vardır – ve bağımlılık gibi damgalanmış bir şeyle, sözlerimizi dikkatlice seçmemiz gerekir.
Açık olmak gerekirse: Fiziksel olarak bir antidepresan bağımlıysanız, değil seni uyuşturucu bağımlısı yap.
Antidepresan yoksunluk belirtileri, birçok insan için, özellikle de uzun süre antidepresan kullanıyorlarsa, gerçek bir şeydir. Emin olmak zor bir deneyim olabilir. Ancak antidepresan kesilmesi sendromu bağımlılığa benzer değildir.
Bağımlılık – veya madde kullanım bozukluğu – DSM-5 ve ICD-11 (dünyadaki ana teşhis malzemelerinden ikisi) tarafından tanımlanan zihinsel bir hastalıktır.
Madde kullanım bozuklukları, bir madde almaya devam etmekten kaynaklanan semptomlarla karakterize edilir. rağmen olumsuz sonuçların yaşanması.
Kriterlerden bazıları:
- istifa etmek veya kesmek isteme
- istek veya kullanmak için dürtü
- uyuşturucu kullanımı nedeniyle önemli ya da zenginleştirici faaliyetlerden vazgeçmek
- Düzeltme almak için çok fazla zaman ve çaba harcamak
Lazarus'un antidepresanlara bağımlılığı olması için olumsuz sonuçlar yaşaması gerekiyordu. süre antidepresanlar üzerindeydi – onları almayı bıraktığında değil – ve bu sonuçların günlük yaşamı üzerinde önemli bir etkisi olurdu.
Madde kullanımı bozukluğunuz olduğunda, duramazsınız ve bağımlılığınız öncelikli listenizin üstüne çıkar. Zihin ve ahlakınız yaşamınızdaki hayati önemdeki rolüne ne kadar katılsa da önemsizdir.
Bununla birlikte, madde kullanım bozukluğu olan herkes fiziksel olarak bağımlı değildir. Bağımlılık bağımlılık yapmaz.
Bağımlılık, siz olunca ne olacağı anlamına gelir. durdurmak kullanarak. Yani yoksunluk belirtileri yaşarsınız.
Kronik ağrı çeken bir kişi fiziksel olarak bir ağrı kesici ilaca bağlı olabilir, ilaç verilmediğinde geri çekilme semptomları yaşar, ancak bunları alırken ağrı kesici ilaçları kötüye kullanmaz.
Benzer şekilde, birileri alkol kullanım bozukluğuna sahip olabilir, ancak fiziksel olarak ayıklandıklarında geri çekilme semptomları yaşadıkları noktaya bağlı olmayabilir.
Diğer bir deyişle? Bağımlılık ve bağımlılık tamamen farklı iki şeye işaret ediyor.
Biri kullanırken zayıflatıcı, zarar verici bir deneyimdir. Diğeri durduktan sonra geçici bir geri çekilme deneyimidir.
Yani birisinin antidepresanlara bağımlı olduğunu söylemesi için mi? En azından söylemek sorunlu.
Kendime alkolik, bağımlı ve iyileşen bir kişi diyorum. Ve benim tecrübeme göre, bağımlılık artık acı hissetmemek için çaresizce yapılan bir iddia.
Dünyadaki yerimin kızgın bir reddi, değişmezliği değiştirmek için takıntılı bir pençe. Bağırsaklarımın derinliklerinde bir şey kendi algımı değiştirerek gerçeğimi değiştirebileceğimi ummuştum.
Madde kullanım bozuklukları sıklıkla diğer akıl hastalıkları ile eşlik eder. Bu kesinlikle benim hikayem. Başlıca depresif bozukluk ve TSSB ile hayat boyu süren bir mücadele yaşadım. Ağrımdan kurtulmak için çaresiz, bana teklif edilen ilaçların çoğunu kullanırdım.
Alkolün endişeli hislerimi hafifletmek için harika bir yol olduğunu ve bir süre boyunca duyularımı silmemenin (duyusal aşırı yüklenme için kendi kendine ilaç almanın) ve tepki süremi yavaşlatmanın (hiperarousal semptomları azaltmanın) etkili bir yoluydu.
İlk çift içecekler için işe yaradı – çok fazla olana kadar ve ruh halimi tanklar.
Ama midemin çukurunda çaresiz yalnızlığı hissetmekten kaçmak için her şeyi yapmaya hazırdım. Sadece isyan etmek, koşmak ve kaybolmak istedim. Depresyonda olmak istemedim, geri dönüş yapmak istemedim, sadece hepsini durdurmak istedim.
Bazen hala böyle hissediyorum. Ama neyse ki, desteğiyle, bugün şişeye ulaşmanın yanı sıra başka seçenekler de var.
Birçok insanın anlamadığı şey, madde kullanım bozukluklarının fiziksel bağımlılıkla tanımlanmadığı, yani asıl mücadele olan bu zihinsel saplantı.
İsteklerini yerine getirme dürtüsü. Maddelere dönüşmek istemeseniz bile tekrar tekrar. İzleyen tüm sonuçlara rağmen, derhal rahatlamaya yönelik itici güçtür. Ve çoğu zaman, bu sefer, farklı olacağına dair kendi kendini kandırma.
Madde kullanım bozukluğu olan biri, bir tür destek sistemi olmadan kendilerini bir maddeden uzaklaştırmak için zorlanır. Bu yüzden birçok kurtarma grubu ve rehabs ve diğer ayık yaşam programları var – bir kullanım bozukluğunu tek elle yenmek neredeyse imkansız bir başarı olabilir.
Benim için imkansız olurdu. Ve kurtarmama yardım eden araç cephaneliğimin bir parçası mı? Antidepresanlar.
İnsanlar sık sık antidepresanların dünyaya uyuşturulacağını ve “mutlu bir hap” ın gerçekten yardımcı olmayacağını düşünüyorlar. Psikiyatrik ilaçlar genellikle bir tür komplo olarak konuşulur.
Psikiyatrik ilacın sözde "olumsuzları" hakkında yazmak yeni bir şey değil. Lazarus’un eseri hiçbir gerginlikle çığır açan değildi. Eğer bir şey varsa, birçok insanın bu ilaçlar hakkında sahip olduğu korkuları güçlendirdi – iyileşen insanlar dahil.
Ancak, iyileşen biri olarak, psikiyatrik ilaçların beni ayık tutan şeyin bir parçası olduğunu güvenle söyleyebilirim.
Üniversitedeyken, ciddi bir depresyon içine aşağı doğru spiral tetikleyen acı verici bir ayrılık yaşadım. Odamı terketmeden günlerimi sonuna kadar giderdim. İçeride kilitli kalıyor, etrafta Disney filmlerini izliyor ve ağlıyordum.
İpimin sonunda kampüsümüzdeki psikoloğa gittim.
Psikolog bana “klasik” klinik depresyon belirtileri gösterdiğimi söyledi ve psikiyatriste bir randevu almamı önerdi. İlk başta rahatsız oldum. 'Klinik' olmanın, her zaman deneyimlediklerimden farklı kıldığını merak ettim.
Depresyonda olduğumu biliyordum. Bu çok açıktı. Psikiyatriste gitmek beni korkuttu.
Bir psikiyatriste ihtiyacım olduğu düşüncesiyle dehşete düştüm. Depresyon ile ilgili gerçek bir problemim vardı, ancak ilaç fikrine karşı kararlıydım.
Akıl hastalığının damgası o kadar derinden iç içe geçti ki, ilaca ihtiyaç duyduğum düşünceden utandım.
“Psikolog tarafından gerçekten görülmeye ihtiyacım var mı?…” Demiştim, doktorun beni değerlendirmesini istemiyorum, SAĞLI OLMAK İSTİYORUM – DOĞRU DEĞİL. ”
Bir psikiyatriste gitmemi öneren terapisti görmeyi bıraktığımı söylerken şok olmamalıydı. Elbette hiçbir şey daha iyi olmadı. Her şeyi mahvettim. Her gün kalkıp sınıfa gitmek için bir mücadele oldu. Yaptığım hiçbir şeyde anlam bulamadım.
Bir tür zihinsel bozukluğum olduğunu ancak sadece yüzey düzeyinde olduğumu kabul ettim. Birçok yönden, depresyonumu rasyonelleştirdim – Etrafımdaki dünyanın bir karmaşa olduğunu düşündüm ve bu konuda hiçbir şey yapamayacak kadar yetersizdim.
Yıllarca ilaç fikrini reddetmeye devam ettim. Antidepresanlarla uğraşmanın beni dünyaya uyuşturduğuna ikna oldum. Tamamen aynı zamanda benim için işe yaramayacağına ikna ederken, ilacın “kolay yolu” seçeceğine tamamen inandım.
Kafamı hasta olduğum fikrine kapatamam. Depresyona girdim, ancak ilaç almayı reddettim, çünkü “haplara güvenmek istemiyordum”. Bunun yerine kendimi suçladım, sadece birlikte çekmem gerektiğine ikna oldum.
Antidepresanlara iliştirilmiş leke – Lazarus'un psikiyatrik ilaçların aynı şekilde bağımlılığa zarar vereceğini önererek güçlendirdiği leke – çaresizce ihtiyacım olan yardımı almamı engelledi.
Bunun yerine, uzun bir inkar, madde kullanımı ve kendine zarar verme yolunda yolculuk ettim.
Büyük oranda bağımlı oldum çünkü tedavi edilmeyen akıl hastalıklarıyla yaşıyordum.
O kadar gidene kadar bir daha yardım aramadım, yardım olmadan ölmüş olurdum. Sonunda yardım için ulaştım, bağımlılık neredeyse onunla beni aşağı indirdi.
Yani en ne bağımlılık yapar. “Her zamankinden daha huysuz ve daha huzursuz” olmuyor. Bağımlılık, kelimenin tam anlamıyla hayatınızı zemine göre düzenliyor ve sizi güçsüz kılıyor.
Bağımlılık ve geri çekilme berbat olabilir, evet – ama herhangi bir ilacı kesmek, özellikle ihtiyacınız olanı, psikiyatrik ilaçlara özgü olmayan ve kesinlikle bunları almaktan kaçınmak için bir neden olmayan bir sorundur.
İhtiyacım olan yardımı almaktan çok utanmadım olsaydı, o yıllarda hayatım çok daha mutlu ve daha verimli olabilirdi. Zihinsel hastalıklarım için tedavi görsem bile madde kullanım bozukluğunu tamamen önleyebilirdim.
Keşke daha önce yardım almak için gerekli adımları atmış olsaydım, sadece zihinsel hastalık yükünü omuzlamak yerine.
Antidepresanlar benim için “sihirli bir çözüm” mü oldu? Hayır, ama zihinsel sağlığımı yönetmek için önemli bir araç olmuşlar.
Antidepresantım, en zayıflatıcı belirtilerim arasında hareket etmeme izin verdi. Semptomlarım beni yandı ve mağlup ettiğinde beni yataktan çıkardı.
Bana ilk başlangıç kamburluğunu tarama yeteneğini verdiler ve beni daha yönetilebilir bir temele soktular, böylece sonunda tedavi, destek grupları ve egzersiz gibi şifa verici faaliyetlerde bulunabildim.
Fiziksel olarak antidepresanlarıma bağımlı mıyım? Olabilir. Yine de sahip olduğum yaşam kalitesinin buna değdiğini iddia ediyorum.
Ama bu tekrar ettiğim anlamına mı geliyor? Sanırım sponsorumla görüşmeliyim, sanırım cevabın açık olduğundan eminim: Abso-f * kesinlikle değil.
Kristance Harlow bir gazeteci ve serbest yazar. Akıl hastalığı ve bağımlılıktan kurtarma hakkında yazıyor. Her seferinde tek kelimeyle stigma savaşır. Kristance adlı kişiyi bulun heyecan, Instagram veya onun blogu.