Giselle Torres Torres itibaren Margau, Nijerya
Picoult hakkındaki düşüncem değişmeden kalıyor: Eşyalarını okumayı seviyorum, çok önemli ve tartışmalı bazı konular ortaya çıkardığını düşünüyorum, yazıları o kadar akıcı ki sayfaları okuduğumda, karakterleri inanılır ve sempatik ve her zaman içinde bir şeyler var. beni sonlandıran son. Genellikle inanamadığım bir şey içerir; doğru çalmıyor ya da sadece büyük "mutlu son" vermek istiyormuş gibi görünüyor. Bunun mutlu bir sonu yoktu - ki buna hiç inanmadığım için müteşekkirim, bunun gibi senaryolar mutlu sonlarla gelmiyor - ama "bükülme" çok çekingen görünüyordu (ve bir şey gördüm gördüm). Kitap gerçekten okumaya değer olduğu için bir şey vermek için fazla bir şey söylemek istemeyin, bu yüzden çok fazla söylemeden önce duracağım. Picoult, lise ve daha da önemlisi lise öğrencilerinin gerçekçi bir resmini çizme konusunda harika bir iş çıkarmaktadır. Popülerlik her şeydir ve sık sık gençler uyum sağlamak için kendilerini tehlikeye atmaktadırlar. Kesinlikle okulda "popüler" değildim ve geriye dönüp baktığımda, bunun için daha iyi olduğumu düşünüyorum. Sonuçta, Picoult en iyilerinden. Kesinlikle okumaya değer.
Sanırım daha küçükken kısa öyküler okumaya direndim çünkü (1) Her bir Flannery O 'Connor kısa öyküsünü 9. sınıftaki titizlikle ilgilenen bir biyografi raporu için okumaya çalıştım ve bir dibe vurdum ve (2). ) pekala, ben bu web sitesindeyim, bu yüzden açıkçası ne okuduğumu takip edip göstermekten hoşlanıyorum ve kısa öyküler çok etkileyici değil. Ama daha yakın zamanda yine de kısa öyküleri atlıyorum çünkü eğer iyilerse, yeterince uzun değiller ve iyi olmazlarsa, o yazarı bir daha okumak istemezsiniz - ama onları vermediğinizi hissediyorsunuz (New Yorker'daki DeLillo kısa öyküsünü geçen hafta bitiremedim ve 10 okumaya çalışmadan önce kendisinin 1000 sayfasını okuduğuma sevindim). Bu kitaptan öğrendiğim şey Amy Hempel’in şaşırtıcı ve köpekleri çok sevmesinden ve köpekleri hiç sevmemesine rağmen, insanları sevmesi için sevdiğim bir çok şeyi koyar ve özlüdür. ve bu üzüntüyü alıştırmam gereken yetişkinliğin bir parçası olduğunu bildiğim şekilde aktarıyor.
Çok tatlı bir hikaye!
Bunu "Rahibe Mason" kadar sevmedim ama yine de iyi yazılmış. Bu üzücü ve zor, ama güzel bir "öncü" hikayesi.
** spoiler uyarısı ** AAAARCKKKK !! Bu kitaptaki uçurum askısına tepkim. Çünkü, ana akım romanlardaki uçurum askısı, Kara'nın yanında ne olacağını bulmak için muhtemelen bir yıl (veya Bayan Rowland'ın diğer serilerine konsantre olmaya karar verirse) beklemem gerektiği anlamına geliyor. İyi bir hafıza kapasitesine sahip olmadığımı düşünürsek, bu fikrin sadece olanları takip etmeme yardımcı olacak bir çok şiirleri olacak. Ama onları elbette keserim. Bu kitap, Kara'nın bir iblis saldırısından kaçması ve iblis dünyasından (onu oraya götürmek için) çağırma girişiminin nasıl güçlendiğini açıklıyor. Neyse ki, şeytani Lord Rhyzkahl tarafından Kara'yı korumak için görevlendirilen iblis Eilahn işini yapabiliyor. Öyleyse hikaye bir dizi 'doğal' ölümle ilgili olan Kara ile birlikte ilerliyor - ve bu cinayetler bir şekilde onunla bağlantılı. Kurbanların hepsi (Kara'nın hayatında bir noktada) ona zarar veren insanlardı. Görünüşe göre, iki dava birbiriyle ilişkili gibi görünüyordu ve BU geceye kadar devam edebilir (Spoyleri göster) Tamam, şimdi bence ... hikaye hızlı ilerliyor ama Bayan Rowland'ın yapmadığı için gerçekten sinirliyim. BU gecede tüm işlerin neler olduğu ve Kara'nın yaşamına yönelik tehditlerin şeytan dünyasına çağrıldığı hakkında daha fazla ipucu verin. Ve aslında Rhyzkahl ve Szerain arasında neler oluyor? Özellikle şimdi bunun ortaya çıktığı gerçeği ortaya çıkıyor (spoyleri inceleyin) Cevaplardan daha fazla soru gibi görünüyor :( Bunun dışında Kara ile koruyucusu Eilahn arasındaki etkileşimin tadını çıkarıyorum. ve Kara'nın evini Noel ağacı ile süslemek çok güzel bir BFF işi ... Kara'nın kendi şok edici haberi olan diğer bir BFF, olay yeri teknisyeni Jill Faciane ile olan etkileşimini de seviyorum. Kara, bu gerçeği ele alır (spoiler'i gösterir) Ayrıca, burada çok fazla Kara ve Rhyzkahl bulunmadığı için de çok mutluyum, ne diyebilirim ki, ben Ryan takımıyım, görüyorum. Yeterince Ryan burada AAAAND (spoiler görüntüle). Şimdi sıradaki kitap nerde?!? Kahretsin, kahretsin, kahretsin !!!
distopya romanlarını seviyorum!
(Tamamen) tamamen diyalogla yazılmış, Kapalı Kitap veya Aldatma gibi, her ikisi de tamamen diyalogla yazılmış bir roman. Bu, kitaptaki herhangi bir otoriter varlığı ortadan kaldırır ve Barthesian ve olduğu gibi anlayışlı, diyalogda aktarılamayacak şeyler için açıklamalar gerektiğinde teknik düz durur. Bu roman, Arjantinli bir gangster olabilecek ya da olmayabilecek yaşlı bir adam ve başarısız bir akademisyen olabilecek ya da olamayacak olan işe alınan arkadaşı ile, yalan söyleyen ya da olamayacak ama birbirleriyle hikayeler anlatan, bazen) Bu, bu romanın kazandığı kadar berrak ve gizem pek de ilginç değil, ne de çok iyi çözülemedi: Puig, daha sonra bir dizi açıklayıcı harfe dokunarak, biraz dağılarak ve okuyucuyu bile bırakarak formu kırmayı seçti. daha fazla şaşkın. Bunu söyledikten sonra, roman esprili ve karanlık ve ilginç döner, oldukça eğlenceli. (İpliği yarı yolda yarı yolda bıraktığınızı ve savaşa katıldığımı itiraf ediyorum. Biri bana patronluk etmek ve gerçekten umursamadığım şeyleri açıklamak istiyorsa).
Lisedeki Kırmızı Cesaret Rozeti'ni okudum ama kısa öykülerin ne kadar iyi olduğuna şaşırdım. Harika şeyler.
Öğrencilerimizin hayatlarının bir başka hatırlatıcısı. Bu kitapta, 7 yaşındaki Cassie okula gidiyor ama kimse belki komşular dışında hayatının nasıl olduğunu tahmin etmiyor.
Bence bu, Maximum Ride serisinin en sevdiğim kitabıydı. Çok macera doluydu ve sizi gerçekten kitaba çekti.
Bu temelde anime ondan bitti nerede ... Orijinal hikaye ... vay ... anime daha bir zihin lanet (sadece başlangıç) ...
Bu harika şiirlerin antolojisidir ... kolayca sindirilebilir. Edebi bir deneyime gerek yok!
My favorite Barthes. A stage by stage analysis of the situation of being a lover composed by a concise set of references to literature and theory. It engenders an academic address of the epidemic of loving an other. Focusing on desire as opposed to the expected ruminations on the state of being in love through cooperative loving.
I have read a number of Tim Cahill’s books, and enjoyed them all. This one is no exception. Cahill is a travel writer who actually goes places and tells you what he sees, as well as what he feels about; he writes well and persuasively to boot. This is a compilation of articles, largely from travel and adventure magazines. A number of pieces deal with a trip to Irian Jaya (New Guinea); these include a horrific trek through the swamps to the homes of recent cannibals. These folks live on platforms 50’ above the forest floor, to escape the mosquitoes. Another related piece deals with malaria, which he got on the trip. Several articles deal with sea kayaking, including a trip to the Queen Charlotte Islands off BC, and some private islands off Nicaragua. He also covered the world spear fishing contest in southern Peru, which was hilarious. One of the most engaging pieces dealt with his participation in Montana (his home) search and rescue when a hunter is lost in a -30 degree storm. Overall, a wonderful read.