Ne Dediğini Bilmeyenler
Bazı insanlar vardır ki konuşurlar ve hatta güzel konuşurlar ama sadece o an akıllarına geleni konuşurlar. Çevrenin tepkisini, insanların bakışını, ahlak sınırlarını veya konuştuklarının doğru veya yanlış olduğunu hesap etmeden konuşurlar.
Sanki birileri onlara konuşmaya zorluyormuş gibi... Sanki birileri onlardan bir şeyler bekliyormuş gibi, bazen küstahça, bazen zavallıca konuşurlar.
Onlara susun dersin yine konuşurlar. Söz gümüş ise sukut altındır dersin, "biz bronza da razıyız" derler. Teneke kadar olmadıklarını bilmeden...
Bir gün böyle konuşurlar, sonraki gün öyle konuşurlar. Bir gün gök deniz mavi olduğu için gök de mavidir derler, sonraki gün gök mavi olduğu için deniz mavidir derler.
Gün gelir sana "kötüsün" derler. Sonraki gün gelir elini öperler. "Dün aklın nerdeydi" diye sorsan; "insan hata işler" derler.
İnsan hata işler ama hep hatada olanlar ne kadar insan acaba?