“Gir içeri!”
İki muhafız Yi Yun’u Chu Kraliyet Evi’ndeki bir odaya getirip onu içeri itti, daha sonra da kollarını zincirlerle bağladı.
Yi Yun buz gibi zemine düştü ve sırt üstü yere yattı. Her nefes verişinde buhar çıkıyor, ardından buhar donuyordu.
Odanın kapıları ve pencereleri, içlerine düzen işlenmiş özel bir metalden yapılmıştı. Bir insan lordu bile buraya hapsedildiğinde buradan çıkamazdı.
Dahası, Chu Kraliyet Evi muhafızları kapının dışında devriye geziyordu. Ve şehirde, Shen Tu Aşireti’nin efsanevi figürleri vardı. Kaçmaya çalışmak, çok pozitif düşünmek demek olurdu.
Ama ne olursa olsun, hâlâ hayattaydı. Ama sadece şimdilik! Yaşayabilmesinin nedeni de, Shen Tu Nantian’ın Jiang Xiaorou’nun kanını takıntı hâline getirmesiydi.
Shen Tu Nantian, Metruk ırktan bu kadar nefret etmeseydi veya Jiang Xiaorou’yu yakalamayı bu kadar istemeseydi, Yi Yun yem olarak da değerini kaybetmiş ve çoktan ölmüş olurdu.
Yi Yun bunu kabullenmekte zorlanıyordu. Hayatta kalmasının sebebinin keşkeler olması zoruna gidiyordu.
Bugün, ölüme en çok yaklaştığı gün olmuştu. Aynı zamanda hayatındaki en değerli insanı neredeyse kaybedeceği gün!
Bugüne kıyasla, Bulut Çölü’nde Lian Chengyu’ya karşı yaşadığı tehlike de, Düşmüş Yıldız Kapısı’nda Altın Karga türüne karşı yaşadığı tehlike de o kadar önemli değildi.
Ölüm...Yi Yun bunun nasıl bir şey olduğunu bilmiyordu. Soğuk ve karanlık toprağın altında sonsuz bir yalnızlık duygusu...Bedenin yavaş yavaş çürümesi ve sonunda hiçliğe dönüşmesi…
Yi Yun, önceki hayatında modern biriydi. Bu dünyanın savaşçıları gibi değildi. Özel bir konu için bile hayatını kolayca tehlikeye atmazdı.
Yi Yun’a göre hayat kutsaldı ve kendi hayatına değer verirdi. Kırmızı çizgileri geçilmediği sürece, yaşamak için her şeyi yapardı.
Bu felaketten canlı olarak kurtulursa...Bir daha kimsenin onun hayatını ellerinde bulundurmasına, onun hayatına karar verebilecek bir durumda olmasına izin veremezdi.
Kim olursa olsun...Buna izin vermeyecekti!!
Yi Yun bedenini hareket ettirmedi. Bu tamamen sessiz odada, ruhani enerjisini Mor Kristal ile eşleştirdi. Mor Kristal’in gücünü kullanarak, vücudundaki toksinleri yavaşça arıtmaya başladı.
Umutsuzluğun ortasında bile, kalan son umut kırıntısından vazgeçmeye istekli değildi. Hayatta kalma ihtimalini bir nebze daha arttıracaksa her şeyi yapardı.
Şimdilik güvende olduğunu biliyordu.
Shen Tu Nantian, onu Metruk ırkın üst kademelerinden bazılarını ortaya çıkarmak için yem olarak kullanıyordu. Bu nedenle onu çok kötü sakatlayamazdı. En azından kollarını koparmak gibi bir şey yapamazdı.
Böyle bir şey yaparsa, Metruk ırkın ağır topları geldiğinde ve onu o kadar acınası bir hâlde gördüklerinde onu kurtarmaktan vazgeçerlerdi. Zira Yi Yun’u öyle bir hâldeyken kurtarmak anlamsız olurdu. Acısına acı eklemekten başka bir işe yaramazdı.
Shen Tu Nantian’ın, Yi Yun’un yetişimini bitirmek için Yedi Zehirli İlahi Yin Hapı’nı kullanmasının sebebi de buydu. Böylece kontrollü haberler yayacaktı; Yi Yun’un tüm enerjisini kaybettiği ve çok güçsüz olduğu bilinecekti. Metruk ırkın üst kademelerinin, Yi Yun’un sakat kaldığından haberi olmayacaktı.
Shen Tu Nantian’ın planı buydu.
Ama, Yi Yun onun entrikalarına yenik düşmeyecekti.
Karanlık odada zaman kavramı yoktu. Zaman ilerlese de, Yi Yun parmaklarını bile kıpırdatmadan yerde yatmaya devam etti. Ama bedeninin içinde, Mor Kristal küçük bir girdap oluşturmuştu. Bedenindeki tüm toksinler bu girdaba doğru çekiliyordu.
Mor Kristal’in içinde, başlangıçta küçük olan, mavi buz kristalleri gitgide büyüdü.
Kalitesi Saf Yang Ruhu’ndan düşük olsa da, bu talihsiz olay, Mor Kristal’in içinde bir buz elementi tohumu oluşmasıyla sonuçlanmıştı…
Bir gün, iki gün, üç gün…
Yi Yun, açık gözleriyle gökyüzüne doğru bakıyordu. Hiç hareket etmemişti, bir ölü gibi görünüyordu.
Ama yaraları yavaş yavaş iyileşiyordu. Gücü de hızla yenileniyordu.
Dantian’ında Parlak Güneş Qi’si tekrar gürül gürül akmaya başlamıştı, ama...Yi Yun anlaşılmasın diye Mor Kristal’i kullanarak Saf Yang enerjiyi mühürlemişti.
Mor Kristal enerjiyi absorbe edip mühürlediği sürece, bir Bilge bile o enerjiyi tespit edemezdi.
Yi Yun, ayıca Mor Kristal’in içindeki donmuş enerjiyi serbest bırakarak tüm bedeni boyunca yaydı. Böylece, görünüşte donmuş toksinlerle zehirlenmiş ve yetişimi heba olmuş gibi görünmeye devam etti.
Odada gece-gündüz yoktu. Chu Kraliyet Evi muhafızları her sabah Yi Yun’a bir hap getiriyor ve zorla yediriyordu. Bu hap, Yi Yun’un ölmesini engellemek için kullanılan bir ömür uzatıcı haptı.
İdam tarihine, hâlâ birkaç gün vardı. Yi Yun iyi görünmezse Metruk ırkı buraya çekmekte başarısız olabilirlerdi.
“Keke! Ne kadar da zavallı. Yedi gün oldu ama gözlerini bile hareket ettirmedi. Kalbi hâlâ atıyor olmasaydı öldüğünü düşünürdüm.” dedi bir muhafız kötücül bir sesle.
Chu Kraliyet Evi’nin bir muhafızı olarak, statüsü düşük değildi. Ama Yi Yun gibi bir elit karşısında neredeyse hiçbir değeri yoktu.
Kalplerinde kıskançlık ve düşmanlık olması doğaldı. Yi Yun’u bu hâlde gördüklerinde, yüksek rütbeli bir görevlinin sıradan bir insan hâline geldiğini hissediyorlardı.
“Ölü bir kalpten daha acı verici bir şey yoktur. Yetişiminin sakatlanmasıyla birkaç gün sonra kalbinin parçalanması pek de farklı olmayacak.” Bir başka muhafız, Yi Yun’a hapı yedirirken konuştu.
“Haha! Onun yerinde olsaydım intihar ederdim!”
“İntihar etmek mi? Hayal kurmayı kes. Genç Efendi Nantian ölmesine izin vermez. Donmuş toksinle zehirlendi, kendi meridyenlerine müdahale etme yeteneği bile yok. Kolları da zincirlenmiş durumda, yani intihar etme umudu bile yok. Her gün ona ömür uzatıcı hap verildiğinden intihar etme şansı bile yok. Hai! Kader çok garip bir şey. Öğle güneşi gibi parlayan birinin birkaç gün sonra suçlarından ötürü idam edileceğini kim tahmin edebilirdi ki? Bir anda Cennet’ten Cehennem’e düştü!”
Muhafız, konuşurken başını salladı. Shen Tu Aşireti’nin gizemli iki kıdemliyi davet ettiğini biliyordu. İkisi birlikte, yemi koymak için güçlü bir düzen kurmuştu.
Yüksek seviyeli Metruk ırk üyeleri, birkaç gün sonra bu sakatı kurtarmak için kırılamaz bir düzeni kırmaya gelebilirlerdi.
Bunun düşüncesi bile bu iki gardiyanı heyecanlandırıyor, sabırsızca bunu beklemelerine yol açıyordu.
Yüksek rütbeli Metruk ırk üyelerinin, Yi Yun’u kurtardıkları zaman, onun sakat olduğunu gördüklerinde nasıl bir ifadeleri olacağını merak ediyorlardı.
…
Dokuzuncu gün…
Shen Tu Nantian göğe baktı. Güneş batmak üzereydi ve yarın son gündü. Metruk ırktan önemli birileri gelmezse, Yi Yun öldürülecekti.
“Genç Efendi Nantian, korkarım ki, Metruk ırktan kimse gelmeyecek. Ulu Yer ve Gök Düzeni’ni kurmak ucuz değildi…”
Shen Tu Nantian’ın yanında beyaz elbiseli bir kıdemli vardı. Kaşları o kadar uzundu ki, beyaz yılanlar gibi yanaklarına sarkıyordu.
Ulu Yer ve Gök Düzeni’nin düzen çizgilerini kurmak için bir ilkel türün kan özü gerekiyordu. Ayrıca düzen sancakları için de 108 arıtılmış metruk kemiğe ihtiyaç vardı.
Bu düzen sancaklarını üretmek de çok pahalıydı. Dahası, bu sancaklar her zaman kullanılamazdı. Her kullanımda enerjilerinin bir kısmı tükenirdi.
Shen Tu Nantian konuştu: “Kıdemli Su, Kıdemli Mo, bunu hafife almamanızı rica ediyorum. O cadı kız, Metruk ırk içinde çok özel bir konumda. İstekleri, söyledikleri, Metruk ırk içinde değer görür, yerine getirilir. Ulu Yer ve Gök Düzeni pahalı olabilir ama birkaç üst seviye Metruk ırk mensubunu yakalayabilirsek, hayvan sürüsünü durdurmak için de, cadı kızı yakalamak için de fırsat elde ederiz. Bunu başarabilirsek, harcadığımız miktarın hiçbir önemi kalmayacaktır.”
İki kıdemli cevap vermedi. Meditasyon yapmak ve dinlenmek için kendi pozisyonlarına geri döndüler. En iyi durumlarında olmaları için dinlenmeleri gerekiyordu.
Ancak, bu iki kıdemliye göre, bu aşikâr tuzak, muhtemelen bir şey kazandırmayacaktı. Hiçbir yüksek seviye Metruk ırk üyesi boş yere ölmek istemezdi.
Ay yükseldi ve gece rüzgarı Chu Eyalet Şehri boyunca esti.
Şehrin eteklerindeki bir dağda, yalnız bir gümüş kurt, dolunaya bakarak uludu.
Yalnız kurt uluyordu.
Yalnız kurdun yanında, bir feetten daha kısa bir bambu flüt tutan bir genç duruyordu. Tek başına!
Gözleri dipsiz, karanlık, siyah mücevherler gibiydi. Yıldızlardan bile parlak ışıklar yansıtıyordu. Gencin arkasında engin bir galaksi vardı. Gökyüzünden, bir şelaleden düşen gibi gümüş ışıklar dökülüyordu. Bu manzara, bir rüyadan farksızdı.
Yeşil kıyafetli genç, Chu Eyalet Şehri’ne doğru baktı. Gece rüzgarı yeşil saç bandına vurup saçlarını dalgalandırdı.
Gece göğünün altında, Chu Eyalet Şehri, onun gelmesini bekleyen devasa siyah bir hayvan gibi görünüyordu.
Yeşil kıyafetli genç rüzgarla birlikte bir adım attı ve havada uçmaya başladı.
“Ha?”
Meditasyon yapan Kıdemli Su ile Kıdemli Mo bir anda gözlerini açtı. Güçlü bir varlığın yaklaştığını hissetmişlerdi.
Ve bu Yuan Qi bir insana ait değildi, dalgalanan Metruk Gücü’ydü!
Metruk Gücü...Metruk Irk?
Geldiler mi?
Kıdemlilerin gözleri parladı. Zıpladılar ve ayaklarının altında altın hüzmelerle uçmaya başladılar. Biri altın bir kılıç tutarken diğeri bronz bir ayna tutuyordu. Havada uçan savaş tanrıları gibiydiler.
Bu iki kıdemli için, onlar oradayken ve Ulu Yer ve Gök Düzeni hazırken bir Metruk ırk üyesinin ölüme yürümesi beklenmedik bir şeydi.
Tek başına gelmek, askeri bir tabuydu ve bunu herkes bilir, buna herkes uyardı. Üstelik bekleyenler de canlı ve zindeydi, tuzak da hazırdı. Bu Metruk ırk üyesi, kesinlikle deliydi!
O sırada, Shen Tu Nantian da saraydan çıktı. Gerçekten bir Metruk ırk üyesi geldiği için çok heyecanlıydı.
Artık planları beyhude değildi.
Metruk ırk, Yi Yun ile ilgilenmezse, Yi Yun öldürülecekti ki, sakat birini öldürmek çok da zor değildi. Karıncaya basmaktan farksız olacaktı.
Ama Jiang Xiaorou’yu yakalayamasa bile yüksek seviye bir Metruk ırk mensubunu yakalayarak çok şey kazanabilirdi!
“Kanının saflığını merak ediyorum. Umarım hayal kırıklığına uğramam.” diye düşündü Shen Tu Nantian. Metruk ırkın, riski azaltmak ve birbirlerine yardımcı olmaları için 7-8 kişi göndereceklerini tahmin etmişti.
Ama gelmiş olan kişiyi gördüğünde donup kaldı.
Yeşil kıyafetli bir genç, yavaşça havada yürüyordu.
Hareketleri zarif ve sakindi. Her adımında, yeşil bir nilüferin çiçek açışı gibi yıldız ışığı yoğunlaşıyordu.
Her adımıyla su üzerinde kayan nilüferler çiçek açıyordu!
Adımları çok yavaş görünüyordu ama her adımında uzun bir mesafe katediyordu. Birkaç saniye önce ufuk çizgisindeydi ama şimdi, sakin adımlarla yürümesine rağmen Che Kraliyet Evi’nin üzerine varmıştı bile.
“Çoban!”
Shen Tu Nantian’ın gözlerinde bir soğukluk belirdi!