1) Gerçek bir arkadaşlık olduğundan emin olmadığım, 2) Bu kişinin gerçekte kim olduğuna dair farkındalığım ve beklentilerimin tamamen yanlış olduğu, 3) Gerçekleştirecek bir şey yapıp yapmadığımdan emin olmadığım bir arkadaşlık yaşadım. benimle olan tonundaki hızlı değişim ve 4) Eminim bir veya daha fazla kişilik ve duygudurum bozukluğu olan bir kişiyle uğraşıyordum.
Bu arkadaş diyelim (ya da “arkadaş” mı demeliyim?) Tara. Tara benimle aynı şirkette çalışıyor. Benden birkaç yaş büyük, şimdi 40’lı yaşlarının ortasında ve birkaç yıldır bu şirkette çalışıyor, bir süpervizör değil, daha çok kıdemli bir iş arkadaşı. Tanıştığımızda Tara boşanmış/bekardı ve ben evliyim.
Bazı özgeçmişler: Tara genç yaşta evlenmişti, kocasıyla lisansüstü okulda sınıf arkadaşıyken evlendi ve ardından 5 yıllık zorlu bir eğitim programında sınıf arkadaşı oldu ve sonra bir yıl pratikte birlikte çalışana kadar birlikte çalıştılar – duyduğuma göre – çirkin bir boşanma (duyduğuma göre ondan para almış). Onun hakkında asla fazla konuşmadı, ara sıra onun alkolik olduğunu düşündüğünü söyledi, ancak çocukları olsaydı muhtemelen birlikte kalacaklarını söyledi (asla yapmadılar, bundan bahsetmedi).
Yani otuzlu yaşlarının başında, boşanmış ve bekardı. Birkaç ilişki yaşadı, hiçbiri iki yıldan fazla sürmedi (bir adam “neredeyse nişanlı” olduğundan bahsetti, bunun ne anlama geldiğinden emin değil). Aynı alanda, farklı şirketlerde birkaç işte çalışmıştı.
Şirketimizde, ben katıldıktan sonraki ilk birkaç yıl benim iki kat üstümde çalıştı. Bana karşı her zaman arkadaş canlısı ve samimiydi, onu sadece ara sıra gördüm. Ama onun katındaki diğer personelimizle arasında bir anlaşmazlık olduğunu duymaya başladım. Tam olarak ne olduğunu hiç duymadım, ancak Tara’nın işiyle ilgili bazen savunmacı, sinirli ve bölgesel olduğunu biliyorum – bunu zaman zaman takıma öfkeli e-postalarda ifade etti!
Bölüm şefleri başka amaçlar için ofisini değiştirmek zorunda kaldılar, bu yüzden onu alt kata, daha sessiz bir kata transfer ettiler.
Arkadaşlığımız o zamanlar çok çabuk başladı. Aşağıya inmeden önce bile arkadaşça davrandığı birkaç iş arkadaşından biriydim ve diğerlerinin ona yukarıdan nasıl davrandıkları için onun için üzülüyordum. Orada olanlarla ilgili ayrıntıları bilmememe rağmen, onun haksız yere karalanan iyi bir işçi olduğunu hissettim.
Hızlı bir şekilde vurduk. Sabahları ve öğleden sonraları birbirlerinin ofislerinde sohbet ediyor, ekip dinlenme odasında birlikte öğle yemeği yiyor, birlikte konferanslara gidiyor, birlikte şirket mağazasına yürüyor. Oldukça sık e-posta ve mesajlaşmaya başladık. Neredeyse her gün yazılı konuşmalar. Kitap ve film fikirleri, siyasi tartışmalar, adını siz koyun, eğlenceli sohbetler. Annesi vefat etti ve daha sonra bana genellikle telefonda konuşmayı sevmediğini söylemesine rağmen, Tara ile birkaç uzun telefon görüşmesi yaptım. Tara kendini içe dönük biri olarak tanımlıyor, kesinlikle öyle ve kapısını kapattığında ve işini kendi başına yapması gerektiğinde, yalnız kalmasına izin verdim. Bazı günler işe gelmezdi ve iyi olup olmadığını görmek için mesaj atardım, bana “gerçekten kötü zaman geçirdiğini” ve yalnız kalması gerektiğini söylerdi.
Arada benimle ve eşimle takıldığı konserlerde birbirimizi gördük. Onunla birkaç şirket gezisine gittim, karımla da arkadaş canlısıydı.
Ara sıra, şimdi daha net fark ediyorum, bana arkadaş gibi davranmadı. Birkaç kez işten başkalarıyla dışarı çıkarken beni mekana götürdü ve sonra akşamın sonunda beni arabaya binmeden orada bıraktı (bir keresinde delirdiği bir erkek arkadaşı geldi ve onu grubumuzdan aldı, bir keresinde sadece gitmesi gerektiğini söyledi ve beni park yerinde tek başıma Uber’i arayarak bıraktı!). Birkaç kez konserden önce eşimle akşam yemeğine katılmak isteyip istemediğini sordum ve her zaman “üçüncü tekerlek olmak istemediğini” söyledi. Karım ve ben, onunla ve o zamanki erkek arkadaşıyla (daha sonra nişanlısı) bir festivale (kendi açılarından aşırı derecede PDA dolu bir gösteri) çifte randevuya gittiğimizde, günün ortasında aniden kendilerini ilan ettiler. kendini iyi hissetmediği için ayrıldı. Başka bir zaman, onlarla yemeğe ve konsere çifte randevuya gittiğimizde, müziğin sonunda, iyi geceler demek için bir dakika bile kalmadan ayrıldılar. Onu (o zamanlar bekardı) bir Noel bahçesi festivali ve güzel bir akşam yemeği için bana, karıma ve aileme katılmaya davet ettiğim bir akşam dışında, şimdi anlıyorum ki, o bir akşam yemeği olarak hizmet etmedikçe bizimle asla dışarı çıkmak istemedi. onun ve bir erkek için çifte randevu! Beni asla dışarı ya da evine davet etmedi.
Benimle burada burada hayatı ve ailesi hakkında görece özel bazı ayrıntıları paylaştı (ancak şimdi daha önceki iş ve ilişki hayatıyla ilgili birçok ayrıntıyı kendine bıraktığını fark ettim). Her zaman nasıl olduğunu sorardım. Onu gerçekten önemsediğimi gittikçe daha çok hissediyordum. Tamamen platonik bir şekilde, mutlu bir evliliğim var! Ama yaşadığı zorluklar için umurumda ve üzüldüm ve elimden gelen her şekilde yardım etmek istedim (ve teklif ettim).
Kayda değer bir zaman ona tavsiyede bulundum, şimdi anlıyorum ki büyük bir hata olmuş olabilir. Tara’da sorun şu ki, kendine çok güveniyor ve yaptığı her şeyin, ortak bilgelik ne derse desin, yapılacak doğru ve akıllıca şey olduğundan emin. En yeni ilişkisine başlamıştı ve sadece birkaç haftalık flörtten sonra onun evine taşınmıştı, ev ofisini onun için bir müzik odasına dönüştürmek için bir bebek kuyruklu piyano almayı planlıyordu, yüzük alışverişine gittiler ve yaklaşık bir yıl içinde işini bırakmayı ve anne babasına daha yakın yaşamak için onunla birlikte ülkenin öbür ucuna taşınmayı planlıyordu. Ona sadece bu ilişkinin çok hızlı ilerlediğini ve başını omuzlarının üzerinde tutmasını önerdim – eğer doğru olanın bu olduğundan eminse, tamam, ama ben sadece aceleci kararlar vermediğini umuyordum. (Not: Bir nevi “anlık ilişki” hatasını kendim yaptım ve hiç iyi olmadı!!). Sessizleşti – sadece ne yaptığını dikkatlice düşünme önerim üzerine belirgin bir şekilde rahatsız oldu – ve kısaca bana birçok ilişkiden geçtiğini ve doğru adamı bulduğunu kolayca görebildiğini söyledi. Bir aydan fazla flört ettikten sonra, onun hakkında kötü olan her şeyi biliyordu ve bu şeylerle yaşayabilirdi.
Öte yandan, ona yaşadığım bazı özel sağlık sorunlarımdan bahsettim. Ve “arkadaşlığımıza” birkaç ay kala karımın bir bebeği oldu, yeni oğlum. Ve bana bir kez bile bu işlerin nasıl gittiğini, benim nasıl olduğumu, bebeğimi ya da doğum sonrası eşimi sormadı! Bir kez değil!
Şimdi düşünmek olağanüstü, ama oğlum doğmadan önceki aylarda, ona oğlumun vaftiz annesi olmak isteyip istemediğini sordum (ilk önce rastgele, sonra yürekten yazılmış bir mektupla). Evet dedi, onur duydu.
Büyük çatlak oğlum doğmadan yaklaşık bir hafta önce oldu. Yaklaşık 2,5 aydır bir erkekle çıkıyordu ve bir ilişki içinde olmaktan çok memnun ve heyecanlıydı (bahsettiğim çift randevulardan aynı erkek arkadaş). Pazartesi günü arkadaş canlısıydı, benimle şakalaşıyordu, hoş bir sohbet etti ve benimle mağazaya yürüdü….
Salı sabahı… tek kelime yok. Günaydın yok, hiçbir şey yok. Bütün sabah ofis kapısını kapattı, öğleden sonra ofisten çıktığını gördüğümde çok sinirli görünüyordu, onunla konuşmaya çalıştım ve aniden ve kaba bir şekilde cümlemi yarıda kesti, kapıyı suratıma kapattı. Ve ben doğum için işten ayrılmak zorunda kalana kadar sonraki hafta böyle kaldı.
Ona birkaç kez mesaj attım, davranışlarındaki çok ani değişiklikten endişelendim. Oğlum doğduktan sonra bir daha mesaj atmadı. Depresyon hakkında bir şeyler okuyordum ve semptomlarının neredeyse tamamen uyuştuğunu fark ettim (en azından dışarıdan bakıldığında). Sonunda bana bunaldığını ve biraz boşluğa ihtiyacı olduğunu söyleyen bir metin yazdı. Onunla iyi bir arkadaş olmaya çalıştığımı bildiğini söylese de, nasıl olduğuna dair periyodik kontrollerim stresini artırıyordu, alana ihtiyacı vardı. Anladım. Konuşması gerektiğinde orada olduğumu bilmesini sağlamak için ona her hafta bir ifade metni gönderdim, ama aksi takdirde sessiz kaldım ve bunca zaman ona yer verdim.
Birkaç hafta sonra işe döndüğümde, başka bir iş arkadaşımdan, birkaç hafta sonra çok üzüldüğünde, insanların onun ve yeni adamın ayrıldığını düşündüklerini öğrendim, bir sabah nişanlandıklarını duyurmak için geldi. . Omzunun üzerinden bir sırıtışla yüzüğü bana fırlatmaktan başka, bundan bana hiç bahsetmedi.
Ondan devam eden sessizlik. Birkaç hafta sonra ona yazdım, tekrar tebrik ettim ama aramızdaki havayı açabileceğimizi umduğumu söyledim. Arkadaşlığımıza değer verdiğimi ve sadece işyeri uyumu için bile olsa daha samimi etkileşimlere devam edebileceğimizi umduğumu söyledim. Sonunda cevap verdi, yine içe dönük olduğunu ve onunla olan etkileşimlerimin işe koyulmasını zorlaştırdığını belirtti. “Ondan sürekli ilgi görme ihtiyacım” “çok yorucuydu”.
Tüm bunların olası nedenlerinin kısa listesi:
1- ben merkezli, borderline/narsisistik kişilik bozukluğu(lar)
2 – güvensizlik/çaresizlik çok uzun süre bekar olmak
3 – istem dışı/koşullu çocuksuzluk
4 – kıskanç/kontrolcü erkek arkadaş/nişanlı
Bu acı verici/kafa karıştırıcı durum hakkındaki düşüncelerinizi merak ediyorum.
Teşekkürler!
Kaynak : https://healthyhelperkaila.com/ghosted-by-a-friend-5-steps-to-moving-on-from-toxic-relationships/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=ghosted-by-a-friend-5-steps-to-moving-on-from-toxic-relationships