Anlaşma, Balkan halklarının Osmanlı boyunduruğundan kurtarılması için büyük öneme sahipti. San Stefan Barış Antlaşması'nın imzalandığı gün, Bulgaristan devletinin kurtuluş ve restorasyon gününün kutlandığı Bulgaristan'ın ulusal bayramıdır.
Barışa Giden Yolda
Kış kampanyası sırasında 1877 - 1878. Rus ordusu, Balkan tiyatrosunu Türk birliklerine ezici bir yenilgiye uğrattı. Rus birlikleri, kışın geçilmez olduğu düşünülen Balkan Dağları'nı başarıyla aştı, düşmanı bir dizi savaşta yendi ve Konstantinopolis'e taşındı. Liman savaş yapma fırsatını kaybetti ve Konstantinopolis'in başkentini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı.
Plevna'nın Aralık 1877'te yakalanmasından önce bile, Petersburg, Berlin ve Viyana'ya gelecekteki dünya için projesini duyurdu. Aşağıdakileri sağlamıştır: 1) geniş sınırlar dahilinde, Bulgar prensliğinin Porta ile ilgili olarak yayılması; 2) Avusturya’nın himayesinde devri ile Bosna-Hersek özerkliği; 3) Romanya, Karadağ ve Sırbistan'ın tam bağımsızlığı; 4) güneybatı Bessarabia’nın Rusya’ya dönüşü; 4) Romanya’yı Dobrogee pahasına telafi etmek; 5) Kafkasya'da Rusya'ya katılan Kars, Batum, Ardağan ve Bayazet; 6) Türkiye katkısının ödemesi. Boğazların rejiminde de bazı değişiklikler oldu. Rusya, gerektiğinde askeri gemileri boğazlardan geçirme hakkını aldı, ancak bir seferde ve Sultan'ın izniyle.
Türkiye'nin Balkan cephesinde yenilmesi İngiltere'yi ciddi şekilde endişelendirdi. Londra, Rusya İmparatorluğu'nun stratejik, askeri ve ekonomik gücünün büyümesini sınırlamak için Türkiye dahil Rusya'yı defalarca kurdu. Londra, Balkanlar ve Kafkasya'daki konumunu güçlendirmesine izin vermemek için Rusya'yı Karadeniz ve Baltık'tan devirmeye çalıştı. İngiltere için ideal zayıftı, denizlere erişimi kaybetti ve tercihen Rusya'nın bazı bölgelerine ayrıldı. Türk İmparatorluğu'nun kesin yenilgisinin Londra'ya uymadığı açıktır. Rusya, Karadeniz'deki, Balkan Yarımadası ve Kafkaslardaki konumunu ciddi şekilde güçlendirebilir ve Yakın ve Orta Doğu'ya, Akdeniz'e daha fazla nüfuz edebilir. Özellikle Londra'da Petersburg'un Karadeniz Boğazlarını ve Konstantinopolis-Konstantinopolis'i süpürerek bin yılını kararlaştırmasından korktular tarihi Rus medeniyetinin görevi. Aynı korkular - Rusların Balkanlar'da ve boğaz bölgesinde konsolidasyonu da Viyana tarafından ifade edildi. Avusturyalılar, Balkanlar'ın Hıristiyan ve Slav halklarının Rusya'nın koruması altına girmesinden korkuyorlardı. Bu, Habsburgların Balkan Yarımadası'nın büyük bir kısmı ve Avusturya-Macaristan'daki Slav halkları üzerindeki egemenliğini tehlikeye attı.
Aralık 13 Londra 1877, Rus birliklerinin Balkanları geçmesi durumunda Konstantinopolis veya Gelibolu'yu işgal etmeyecekleri umudunu dile getirdi. Türkiye'nin Avrupa kesiminde, Ege Denizi'nin Saros Körfezi ve Çanakkale Boğazı arasındaki bir yarımadadır. İngilizler yine Petersburg’a Konstantinopolis’in geçici işgalinin bile İngiltere’yi “ihtiyati tedbirler” almaya zorlayacağı konusunda uyardı. Petersburg, Konstantinopolis’in ele geçirilmesinin Rusya’nın niyetinin bir parçası olmadığını ve ne Türkler ne de İngiliz’lerin askerlerini toplayamayacak olması halinde, Gelibolu Yarımadası’nın meşgul olmayacağını söyleyerek cevap verdi. Ancak Rusya, askeri operasyonların gidişatının onu Konstantinopolis'i geçici olarak işgal etmeye zorlamayacağını garanti edemez.
Rus-Türk savaşı sırasında Londra yön için planlar geliştirdi filo Gelibolu'daki boğazları ve iniş birliklerini işgal ettikleri için. İngiliz kabinesinin bir kısmı, Türkiye'nin yanındaki savaşa katılmayı ve Batum ve Varna'daki İngiliz seferi kuvvetlerinin inişini savundu. Bu, savaşı Kırım senaryosuna göre yönlendirebilir. Ancak dikkatli olun. İngiltere'nin normal arzının imkansızlığından bahsetmemekle birlikte, Balkanlar ve Kafkasya'da Rusya ile yüzleşecek güçlü bir kara ordusu yoktu. Ancak “topçu yemleri” yoktu - Ruslarla savaşmak isteyen müttefikler. Londra Viyana'yı Rusya'ya karşı çıkarmaya kışkırtmaya çalıştı. Ancak, Avusturya da dikkat gösterdi. Almanya ve Fransa gibi güçlü müttefikler olmadan Rusya, Balkan Tiyatrosu'nda Avusturya ordusunu yenmek ve Macaristan ve Slav bölgelerinin ayrılmasıyla Habsburg imparatorluğunda bir bölünmeyi kışkırtmak için her türlü fırsata sahipti. Buna ek olarak, Avusturya 1866 yenilgisinden henüz iyileşmedi.
24 Aralık 1877, mağlup Osmanlı İmparatorluğu barış görüşmelerinde arabuluculuk yapmak için büyük güçlere başvurdu. Sadece Londra cevap verdi. İngiliz hükümeti St. Petersburg'u bu konuda bilgilendirdi. Rusya Başbakanı ve dışişleri bakanı Alexander Gorchakov, Porta'nın savaşı sonlandırmak istiyorsa ateşkes için doğrudan Rus ordusunun komutanına başvurması gerektiğini söyledi. Ateşkes kararının verilmesi, gelecekteki barış anlaşması hükümlerinin ön kabulüne dayanıyordu. Aynı zamanda, Rus hükümeti, anlaşmanın hükümlerini "ortak Avrupa çıkarlarını" etkileyen uluslararası bir konferansın tartışmasına aktarmaya hazır olduğunu da teyit etti.
8 Ocak 1878, Liman, Rusya’nın baş komutanı Büyük Dük Nikolai Nikolayevich’e ateşkes istedi. Rus ordusunun saldırısı başarılı bir şekilde gelişiyordu, bu yüzden Rus yüksek komutanlığı ve hükümet, müzakerelerin başlamasıyla acele etmediler. Ayrıca, Viyana Çar Alexander II ve Gorchakov'u kışkırtan, kendisine iletilen barış koşullarından memnuniyetsizliğini dile getirdi. Alexander, Ocak ayındaki 17’te, Komutan’a, Rus’a “dünyanın temellerini” bir kez daha Türklere sunmama ve düşmanlıkların durdurulmasına ilişkin şartlarla ilgili kendi önerilerini sorma emri verdi. Gorchakov, “Avusturya ile anlaşmaya varmak için,“ Zaman kazanmamız bizim için önemli ”dedi.
Ocak 20'te Büyük Dük Nikolai Nikolayevich, Türk otoritelerini Kazanlak'ta aldı (Rus ana dairesinin bulunduğu yer) ve limanın hangi huzur şartlarını sağladığını sordu. Türkler bu etkiye ilişkin talimatlarının olmadığını ve sadece Rus şartlarını almak için gönderildiklerini söyledi. Ardından, kralın kardeşi, talimatları ihlal ederek, Rusya'nın barış koşullarını bildirdi. Ertesi gün, Türk komisyon üyeleri Rus taleplerinin çoğunu reddetti. Ancak, bu koşulların değişime tabi olmadığı ve Türkiye bunlara bir örnek olmadığı sürece ateşkes yapılmayacağı konusunda bilgilendirildiler. Türkler, Sultan'dan talimat istedi. Bir haftadan fazla bir süredir cevap bekliyorlar. Bu sırada, Rus ordusu Çarlık'ta yürüyüşüne devam etti.
22 Ocak ayında, Rus baş komutanı, Çar’ın İngiliz filosunun boğazlara girmesini engellemek için Konstantinopolis ve Gelibolu’yu almasını önerdi. Ancak, bunu yapmak yasaktır. Açıkçası bu Petersburg stratejik bir hataydı. Yenilenen Türkiye ve Batılı güçlerle müzakere etmek için bu pozisyondan Konstantinopolis ve akış bölgesinin alınması gerekiyordu. Boğazları kontrol ederek, Kırım senaryosunun tekrarı olasılığı dışında, Rusya Karadeniz bölgesinin ve güney stratejik yönünün korunmasını sağladık. İngiltere, boğazlardaki tabana dayanarak bizi tehdit edemedi. Almanya Rusya'ya karşı gelmez. Ayrıca, Bismarck'ın istediği Fransız sorununun son çözümünde ona destek vaat ederek Berlin etkisiz hale getirilebilir. Zayıflamış Fransa, 1870'ta Prusya'nın yenilgisinden sonra Rusya ile savaşamadı. Avusturya, Almanya'nın desteği olmadan, Rusya ile savaşa girmeye de karar vermezdi. İngiltere yalnız kaldı. Güçlü müttefikler olmadan, İngilizler yalnızca tehdit edebilirdi.
Ancak St. Petersburg, batıdaki “ortaklar” hakkında da devam etti. Rus ordusunun Konstantinopolis’e ancak Türklerin kendilerinin izni veya yabancı güçlerin temsilcilerinin talepleriyle girmesine izin verildi. "Yabancı filoların girmesi durumunda", "şehirdeki genel kuvvetler tarafından düzen kurulmasına ilişkin filo komutanları ile dostane bir anlaşma yapılması önerildi." “Konstantinopolis’te yabancı bir iniş gücü olması durumunda” bile, birliklerimizi şehir duvarlarının altında bırakarak, onunla herhangi bir çarpışmadan kaçınmak istendi.
Bu nedenle, Rus ordusunun belirleyici zaferine ve Porte'nin herhangi bir barış koşulunu dikte etme ihtimaline rağmen, Rusya'nın eski çağdaki ulusal görevlerini çözen Korkunç Petersburg, parlak zaferinden korktu ve tereddütlü bir pozisyon aldı; .
İngiltere'de karıştı. Ruslar tarihi bir zaferin eşiğindeydi. İngiliz Bakanlar Kurulu sürekli durumu tartıştı. Kraliçe Victoria, başbakana histerik mektuplar yazdı ve “eğer bir erkek olsaydı derhal Rusları yener” dedi. Plevne’deki Osman Paşa ordusunun teslim edilmesi, Shipka’nın yıkılışı, Süleyman ve Muhtar ordusunun yenilmesi ve Rusların başkente yaklaşımı, Konstantinopolis’te korkunç bir alarm verdi. Parlamento hükümetin değişmesini ve Rusya ile savaşın derhal sonlandırılmasını istedi. Sultan II. Abdülhamit II, Asya'ya kaçmaya hazırlanan ordunun kalıntıları her yerde kaos oldu. Türk Sultan, İngiltere'den Boğazlara bir filo göndermesini istemekten korkuyordu. Açıkçası, başkentinde Rus birlikleri ile İngiliz filosu arasında sıkışıp kalmaktan korkuyordu.
Londra Viyana'ya sordu: Avusturya seferberliği duyurmayacak mı? Avusturya-Macaristan dışişleri bakanı Andrássy bu adımı atmaya hazırdı. Ancak ordunun zayıflığını bilerek korunan bir duruş alan askeri komutanın isteği üzerine, tekrar eden bir reddetti. Ocak 23 İngiliz Kabine boğazlara bir filo göndermeye karar verdi. Parlamentodan askeri eğitim için 6 milyon lira talep edildi. Bu kararı protesto etmek için iki bakan - Derby Lordları ve Carnarvon istifa etti. Fakat sonra Türklerin Rusların şartlarını kabul ettiği bir telgraf geldi. Daha sonra Sultan, ya filonun yönünü reddetmeyi ya da İngiliz filosunun isteğine karşı olduğunu açık bir şekilde ilan etmesini istedi. İngiliz Kabine kararını geri aldı. Lord Derby (dışişleri bakanı) görevine geri döndü ve Başbakan Disraeli'nin (Beaconsfield Earl'ü) kavga eden tavrını sınırladı.
31 Ocak: Adrianople'de yılın 1878'i, askeri yenilginin ve başkentin korunamamasının ortasında, Türkler bir ateşkes anlaşması imzaladılar. Porta’nın kendisine sunulan ön barış şartlarına rıza göstermesini de içeriyordu.
Viyana, gelecekteki dünyanın koşullarının uluslararası bir konferansın tartışılmasına aktarılmasını istedi. Avusturyalılar, Rus barış koşullarının, eski Reichstadt ve Budapeşte’nin Rusya ile Avusturya-Macaristan arasındaki anlaşmaları ihlal ettiğini bildirdi. Bulgar beyliği öylesine geniş bir tasarıma sahipti ki, Balkanlar'da yeni bir büyük Slav devlet doğdu. Bu, Viyana’yı endişelendiren Balkanlardaki güç dengesini değiştirdi. Bu arada, Reichstadt ve Budapeşte'de izin vermemek konusunda kesin olarak kabul edildi. Biraz tereddüt ettikten sonra, Londra konferans toplantısı için Viyana'nın talebine katıldı. Petersburg pozisyonunu savunmaya cesaret edemedi, Viyana ve Londra ile çatışmaya gitti. Çar hükümeti resmen uluslararası kongre tartışmasına, gelecekteki bir barış anlaşmasının şartlarını iletmeyi kabul etti.
Bu arada, Londra'da histerik devam etti. Disraeli, Amiral Hornby'ye Çanakkale Boğazı'na gitmesini emretti. Bakanlar Kurulu ilgili kararı 8 Şubat'ta kabul etti. Bu durumda, amiralya, gemileri geçmesi için Sultan'dan izin alması gerektiği söylendi. Filo Çanakkale Boğazı'na taşındı ve boğaza girerken gemiler padişahın iznini beklerken demirledi. İzni beklemeden, Amiral Hornby, Bezik Koyu'na geri döndü. Abdul-Hamid, İngiliz filosunun Konstantinopolis’e geçişi için izin vermekten korkuyordu, çünkü cevap olarak Rus askerlerinin şehri işgal etmesi ve iki büyük güç arasında çarpışma yeri olması korkusu vardı.
Petersburg aynı zamanda bir karışıklık oldu. İngiliz filosunun Konstantinopolis'e geçişini öğrenen, Şubat ayı kralı 10 kralı Konstantinopolis'e Rus birlikleri gönderme izni vermeye karar verdi. Gorchakov ve Savaş Bakanı Milutin böyle bir karara karşı çıktılar. İmparator fikrini değiştirdi: yalnızca İngiliz birliklerinin inişi, Türk başkentinin ele geçirilmesi için bir işaret olacaktı. Sonra İskender II fikrini tekrar değiştirdi ve Konstantinopolis'i işgal etmeye meyilliydi. Her şey beklenmedik bir kararla sona erdi: bir başkası emrinin başkana devredildi.
Bu arada, İngiliz filosu 12 February, Sultan hükümetinin izni olmadan bile yine Marmara Denizi'ne gitmek için talimat aldı. İngiliz filosu Çanakkale Boğazı'nı geçti ve Şubat ayında 15 Prens Adaları'na demirledi. Filo, padişahın izni olmadan boğazı geçti ve yılın 1871 sözleşmesini ihlal etti. Buna karşılık, Rus ordusu San Stefano şehri Konstantinopolis'in batı banliyölerine ilerlemiştir. İngiliz hükümeti, Rus birliklerinin Konstantinopolis'e girmesinin, diplomatik ilişkilerin kopmasına yol açması tehdidinde bulundu. Viyana ayrıca Rus askerlerinin Konstantinopolis'te ortaya çıkmasının kopmaya yol açacağını belirtti.
San Stefan Antlaşması'nı imzalamak
Barış Anlaşması
3 Mart 1878, San Stefan Dünyası imzalandı. Rus tarafında sözleşme, eski Rus Konstantinopolis Büyükelçisi Kont Nikolai Ignatiev ve Rus ordusu Balkan Ordusu Baş Komutanı ve gelecekteki Büyükelçi A.I. Nelidov diplomatik ofisi tarafından imzalandı. Türkiye - Dışişleri Bakanı Savfet Paşa ve Almanya Büyükelçisi Saadullah Paşa ile birlikte.
O zamanlar, Rus diplomasisinde uzlaşmacı, ihtiyatlı hattın destekçileri - Gorchakov - kazanıyor, en yakın dışişleri bakanlarından - Girs, Jomini, Londra'daki en etkili elçiler P. Shuvalov. Bununla birlikte, destekçi, eski Türkiye büyükelçisi N. Ignatiev olan büyük güç Rus politikasının destekçisi tarafından yönetildi. Bu nedenle, bir bütün olarak Türkiye tarafından dikte edilen barış şartları, Rusya'nın ulusal çıkarlarıyla bir araya geldi.
Barış anlaşması, Bulgaristan topraklarını önemli ölçüde genişletti. Mesia, Trakya ve Makedonya'daki etnik Bulgar bölgelerini içeren Balkanlar-Bulgaristan'da yeni bir özerk Slav devleti (princedom) kuruldu. Bulgaristan, Tuna’dan Ege’ye, Karadeniz’den Ohri Gölü’ne kadar uzandı ve iki yıl boyunca Rusya’nın kontrolünde olması gerekiyordu. Türkler, Bulgaristan'da kalma hakkını kaybetti.
San Stefano Antlaşması, Sırbistan, Karadağ ve Romanya'nın bağımsızlığını da tanıdı ve toprakları arttı. Öyleyse, Karadağ'ın Romanya - Kuzey Dobrudja Adriyatik Denizi'ndeki limanı alması gerekiyordu. Türkler Bosna-Hersek'te Hristiyan nüfusun çıkarları ve aynı zamanda Girit, Epir, Teselya ve Batı Ermenistan'daki benzer değişikliklerle ilgili reformlar yapma sözü verdi. Rusya, Kafkasya'da Bessarabia'nın güney-batı kısmına geri döndü, Türkiye daha düşüktü - Kars, Ardahan, Bayazet ve Batum. Türkiye, 1,410 milyar ruble ödemeye söz verdi. Katkıları, ancak ödemelerin çoğu Rusya'ya toprak imtiyazları pahasına kaplıydı. Bu sözleşmedeki boğazlar sorunu gündeme gelmedi.
Bu nedenle, genel olarak, San Stefano Antlaşması, Rusya ve Balkan halklarının çıkarına oldu. Bununla birlikte, Rusya Konstantinopolis sorununu ve boğazı lehine çözmedi. Tercihler özellikle Berlin ile bir anlaşma ve askeri bir meydan okuma olmasına rağmen, Petersburg Batı ile yüzleşmeye cesaret edemedi (özellikle Londra ve Viyana). Türkiye zaten tamamen mağlup oldu ve savaşamadı. Avusturya-Macaristan, 1866'in yılın yenilgisinden henüz bir şey alamadı. Yalnızca İngiltere, Rusya ile savaşmazdı.
Rusya'nın Konstantinopolis'i ve boğazı işgal etmemesine rağmen, San Stefan Antlaşması İngiltere ve Avusturya'ya uymuyordu. Londra, Rusya’nın Balkanlar’da baskın pozisyon alacağından ve Bulgaristan’ı etki alanına dahil ederek yarımadada stratejik bir dayanak elde edeceğinden ve Akdeniz’e erişimden korkacağından korkuyordu. Buna ek olarak, Bulgaristan'ın yeni sınırları Konstantinopolis'e o kadar yaklaştı ki, Türk başkenti ve boğazı, Rus ordusunun Bulgar sıçrama tahtasından aldığı grev tehdidi altındaydı.
Viyana da benzer endişelerini dile getirdi. Reichstadt ve Budapeşte’de, Balkanlar’da büyük bir Slav devletinin kurulmasına izin verilmeyeceği kabul edildi. Konstantinopolis Konferansı taslağında, Bulgaristan'ı meridyen yönünde iki kısma ayırdı: Batı Bulgaristan, Avusturya'nın etki alanına girecekti. Şimdi Rusya bu anlaşmaları ve projeleri terk etti. Bulgaristan tek bir devlet olarak kuruldu ve yarımadanın önemli bir bölümünü işgal etti. Bu Viyana'ya uymuyordu: Avusturyalılar yarımadasındaki yönetim planlarına katılmak istemiyorlardı.