Yusuf Atılgan’a selam olsun
Bütün bu hikâye, kalemler, kâğıtlar, sonra tonlarca kitap, kilometrelerce kâğıt, litrelerce mürekkep yazmak belasına icat edilmedi mi? Yine icat diyorum, bu kez doğru yerde kullanarak.
Gezegenimin en sevdiğim özelliği hiçbir şey üretmeyip -ki zaten kendisi üretilmiş bir mekân- devamlı dış güçlere, tepkilere, saldırılara bağımlı bir yer olması. Bana vurulmayınca vurmak aklıma gelmiyor, bana dokunulmayınca dokunasım gelmiyor. Hep ithal duygular, bir kere de ihraç ettiğim görülmemiştir. İthal derken, nakliyeyi sadece ceplerim aracılığıyla yapıyorum, zira burayı hiç kimse bilmemeli!
Kendine gezegen yapmış adamdan bahseden birçok kitap vardır tabii, hepsi aynı adamı anlatır, hatta ben bile o adamın bir parçasıyım. Kimi otelde misafirdi, birkaç gece kaldı, birkaç kişinin hayatını değiştirdi. Kimi otelde görevliydi, gelenleri hayalleriyle yoğurdu, değiştirdi, heykelleştirdi. Kimi kendine ev buldu, aile buldu ama huzur bulamadı.
Gezegenim hakkında bu kadar konuşunca sanki bir yerlerde birileri yerini tespit etmiş gibi geliyor, susuyorum. Dudaklarımı büzüşümden bir mana çıkaracaklar diye korkuyorum, konuşmaya başlıyorum. Konuştukça daha çok kelimem onların kulaklarına dökülüyor, deşifre oluyorum. Deşifre oldukça gezegenimin hayatı tehlikeye giriyor, susup yazıyorum. Yazdıkça okuyanları kandırıyor, gezegenimi kurtarıyorum…