tabancamda iki mermi kalmıştı annem geliyordu gözümün önüne ne diye öldüreceklerdi beni ölürsem düzen değişecek, umutsuzluklar umuda, mutsuzluklar mutluluğa mı dönüşecekti?
saplanmıştım çamura. dört taraftan kurşun yağıyordu üstüme Mustafa, Ömer, Ercüment, Ramazan Turhan, Süleyman Özmen, Dursun Önkuzu, işkencede ölenler, isimleri cisimleri unutulanlar, hepsi çerçeveli resimlere girip görünüyorlardı bana. birkaç saat sonra benim de resmim çerçevelenecek, benim de yıldızım gökyüzünden kayıp aşağılara düşecekti.