Merhaba,
Gerçek şair şiire hayat verir. Ona nefes verir , kalbi o şiirle çarpar. An’ın içinde kendini şiirine , müziğine, dansına verdiği anda o yoktur. Mevcudiyetini hala koruyorsa o zaman şiir, dans ve müzik vasat kalacaktır. Kişi kaybolmalı, geride hiçbir şey bırakmamacasına kendini eyleme kaptırmalıdır.
Bir profesör en iyi şairlerden biri olan Coleridge’e sormuş: ” Gelip seni görmek istiyorum, çünkü bir derdim var. Şiirlerini öğrencilere öğretmek istiyorum. Şiirlerinde öğrencilere anlatmakta zorlandığım birkaç dize ü, bazı ifadeler var. Ve öğrenciler bana soruyor. Bilmediğimi söylemekten utanıyorum ve edebiyat alanında doktora yaptım! Sana gelmenin ve bu dizelerin anlamlarını sana sormanın daha iyi olacağını düşündüm.”
Coleridge şöyle yanıtlamış: ” Gelebilirsin , ama unutma, ben de zorlanıyorum.”
Profesör şaşırmış. ” Kendi şiirinle ilgili mi zorlanıyorsun? “
“Evet” demiş Coleridge , ” onları yazdığımda , ne yazdığımı bilen iki kişi vardı: Tanrı ve ben . Şimdi yalnızca Tanrı biliyor! O anda onları nasıl yazdığımı anlayamıyorum.
Sevgi’yle
Yasemin Emre