Prometheus, Epimetheus ve Pandora'nın hikayesi, antik Yunanistan'ın popüler bir efsanesidir - çağlar boyunca anlatılmış ve yeniden anlatılmıştır. İnsanlığa yardım ettiği için cezalandırılan bir titan oğlu Prometheus'un hikayesi. Ama aynı zamanda insanın yaratılışını, aydınlanmanın doğuşunu ve sefaletin korkunç başlangıçlarını açıklayan bir efsanedir.
Evrenin Yaratılışı
Hikaye, evren yaratılırken, dünyanın kaostan oluştuğunu söylüyor. Kara ve denizler katılaşırken hava bir araya geldi. Sonra tanrılar, tanrıların lütfuyla yaşayabilecek yaratıkları gezegene koymaya karar verdiler.
İnsan ve hayvan yaratma işi titan kardeşler Prometheus ve Epimetheus'a verildi. Prometheus, öngörü yeteneğiyle bilgeydi. Birkaç yıl sonra neye ihtiyaç duyulacağını düşündü. Öte yandan, Epimetheus aceleci ve düşüncesizdi. Geleceği planlayamadı, bunun yerine sadece geçmişi umursadı.
Kardeşler yeryüzünde yaşam yaratmaya başladılar. Epimetheus hızla ormanlarda yaşayacak, denizlerde yüzecek ve havada uçacak hayvanları yarattı. Epimetheus o kadar dürtüseldi ki, bu yaratıklara birkaç armağan verdi: bazıları için hızlılık, diğerleri için uçma, en korkunç hayvanlar için güç ve korkutucu pençeler.
Kardeşi çok az düşünceyle yaratıklar yaratırken, Prometheus insanın bir kil yığınından yaratılması üzerinde dikkatle çalıştı. Prometheus, insanı tanrıların suretine göre şekillendirdi ve onu diğer tüm hayvanlardan daha asil olacak şekilde tasarladı.
- Antik Mitolojide Ateş Hırsızları: İnsanın Ellerinde İlahi Yaratılış ve Yıkım
- Prometheus: İnsanın Yaratıcısı
Athena'nın huzurunda insanı yaratan Prometheus (detay), 1802'de Jean-Simon Berthélemy tarafından boyandı, tekrar Jean-Baptste Mauzaisse tarafından 1826'da boyandı. (© Marie-Lan Nguyen / CC BY 2.5 )
Ancak insanın tamamlanması üzerine Prometheus, aceleci kardeşinin tanrılardan gelen tüm armağanları hayvanlara bahşettiğini ve insanlara hiçbir şey bırakmadığını keşfetti. Hayvanlara güç, çeviklik, sertleştirilmiş kabuklar ve sıcak paltolar verilirken, insan refah içinde yaşamanın hiçbir yolu olmadan çıplak ve zayıf bırakıldı.
Prometheus Tanrılara Meydan Okuyor
Prometheus, acı içinde ve acımasızca yaşayan yarattıkları için üzüntüye kapıldı. Böylece Prometheus, insana, onları dünyanın diğer tüm canavarlarına karşı güçlü kılacak büyük bir hediye vermek için bir plan yaptı.
Prometheus İnsanlığa Ateş Getiriyor, Heinrich Fueger, 1817. ( Public Domain )
Prometheus, Zeus'un iradesine karşı geldi ve tanrılardan insanlığa vermek için ateşi çalmak için Olimpos Dağı'na gitti. Bununla birlikte uygarlığın başlangıcı geldi. Prometheus insana demir cevherinden alet ve silah yapmayı öğretti. Onlara nasıl ekin ekeceklerini ve tarımla nasıl yaşayacaklarını gösterdi. Ateşle soğuk kışlarda hayatta kalmayı ve mevsimlere meydan okumayı öğrendiler. Ateşle birlikte insan gelişmeye ve hayvanlar üzerinde efendi olmaya başladı.
Ceza
Zeus öfkelendi. Prometheus'u ve insanlığı tanrıların iradesini ihlal ettikleri için cezalandırmaya karar verdi. Tasarladığı ceza iki yönlüydü.
İlk olarak Zeus, Tanrı'nın demircisi olan Hephaestus'a, insanların kalplerini rahatsız edecek kadar güzel bir yaratık yaratmasını emretti. Hephaestus bir kil parçasından bir kadın şeklini yarattı. Bu kadına, tanrılar tarafından hoş bir ses ve eşsiz güzellik gibi hediyeler bahşedilmişti. Adını Pandora koydular ve Prometheus'un kardeşi Epimetheus ile evlenmesi emredildi.
Zeus, Pandora'yı Hermes'in katılımıyla, Josef Abel'in bir tablosunu hazırlar.
Prometheus, kardeşini Zeus'tan hediye kabul etmemesi konusunda uyardı, ancak Epimetheus bu akıllıca uyarıyı dikkate almadı. Pandora Olympus'tan ayrılmadan önce ona bir kutu verildi ve tanrılar onu asla açmamasını söyledi. herhangi koşullar.
Pandora başta bu kurala uydu, ancak merakı onu yendi. Sonunda içinde ne olduğunu görmek için kutuyu açtı.
Hemen hastalık, kıtlık ve veba gibi sayısız kötü yaratık kutudan uçup yeryüzüne yayılmaya başladı. Pandora, korku içinde kutuyu çabucak kapattı, ama son bir yaratık kaçamadan, Hope'u kapattı.
Sonuç olarak, kötülük bu dünyaya musallat olurken, insanlığın hala umudu olduğu söylenir.
- Suç ve Ceza: Antik Yunan Tanrıları tarafından aktarılan Ebedi Lanetler
- Pandora, İnsanlığın Üzerine Hem Cehennemi hem de Umudu Serbest Bırakan Tanrıça
Pandora, John William Waterhouse tarafından.
Prometheus da cezalandırıldı. Zeus tarafından her gün ciğerini yiyen bir kartalla sonsuza dek bir dağa zincirlenmiş olarak geçirmeye mahkum edildi. Prometheus bir ölümsüzdü, bu yüzden karaciğeri her gece iyileşiyordu, sadece ertesi gün vücudundan tekrar sökülebilsin diye.
Prometheus binlerce yıl bu cezayı çekti. Sonunda o kadar uzun süre dağa zincirlendi ki, kayayla bir oldu; Bütün zaman boyunca, yarattıklarını ıstırap içinde seyreden insanlık, Pandora'nın kutusundan serbest bırakılan yaratıklardan acı çekti.
Efsanenin bazı versiyonlarında Prometheus sonunda kahraman Herakles tarafından kurtarıldı. Diğer versiyonlarda Prometheus'un karaciğeriyle ziyafet çeken kartal değil akbabadır. Ne olursa olsun, tema güçlü bir temadır ve yüzyıllardır sanatçılar ve yazarlar tarafından yeniden gözden geçirilmiş ve incelenmiştir.
Prometheus Bound ve Oceanids, Eduard Müller (1828-1895).
Prometheus miti, tiranlığa ve otoriteye meydan okumanın bir sembolü ve aynı zamanda insan aydınlanması ve sınırlarımızı aşmaktan gelebilecek felaketler için bir metafor olarak görülebilir.
Prometheus'un trajik hikayesi, Yunan mitlerinin en popülerlerinden biri olmaya devam ediyor. İnsanın orijinal yaratıcısı, kahramanca sonuçlarına katlanırken, iyi yaşamamıza yardım etmeye çalıştı. İnsani ilerlemenin genellikle başkalarının özverili eylemlerinden kaynaklandığını ve her ilerlemede, çoğu zaman bizim adımıza acıları kabul edenlerin olduğunu hatırlatır.
Bilgi karışımı
İşte Prometheus'un hikayesi ve cezası ile ilgili analiz, fikir ve yorumlarımın devamı ve Prometheus ile Zeus arasında geçenleri ve Prometheus ve eylemlerinin nasıl değerlendirilmesi ve görülmesi gerektiğini makul bir şekilde açıklamaya veya yorumlamaya yönelik bir girişim.
Yunanca Zeus dedikleri kişinin hikayesini, tanrıların büyük işler başaran ve öldükten sonra tanrılaştırılan gerçek büyük insanlar ya da geçmişin büyük kahramanları olduğunu söyleyen Euhemerism açısından ele alacağım.
Bu bakış açısına göre Zeus/Jüpiter, yaşadığı dönemde ve dünyadaki en gelişmiş düşünce tarzına, en ileri öğretilere ve en ileri bilgilere sahip geçmişin çok büyük bir adamı olarak kabul edilebilir.
Bu konuyla ilgili önceki yazılarımda bahsettiğim gibi, Prometheus, daha sonra Zeus veya Jüpiter olarak adlandırılan büyük adamla birlikte yaşayan ve kıskançlıkla yaşayan, az hazırlıklı veya büyüklük veya yaratıcılık için sınırlı potansiyele sahip vasat bir adam olarak kabul edilirdi. , kibir, kibir, eski düşünce biçimlerine bağlılık ve yanlış yönlendirilmiş eylemlerle, çağdaşı olan o büyük adama ihanet etti ve kandırmaya ve incitmeye çalıştı.
Karakteri, kişiliği ve tarihsel rolü hakkında daha iyi bir fikir vermek için Prometheus'u (mümkün olduğunca doğru bir şekilde) tarihi karakterlerle veya potansiyel tarihi karakterlerle karşılaştırmaya çalışacağım.
Tarihsel bir kişi olarak Zeus'un bazen tasvir edildiği gibi mutlaka veya kelimenin tam anlamıyla bir kral veya siyasi hükümdar olmadığını belirtmek isterim. Antik Yunan dininin başı veya en büyük tanrısı (ve diğer isimlerle diğer eski dinlerin başı olarak bilinir) olarak Zeus, pratikte İsa (Hıristiyan dininin başı ve kurucusu) ile aynı şekilde bir kral veya hükümdar olarak tasvir edilmiştir. din) Hıristiyan yazarlar ve ilahiyatçılar tarafından bir kral ve adil bir hükümdar olarak tanımlandı.
Aşağıdaki karşılaştırma tamamen doğru değil, ancak Prometheus'un yaklaşık ve makul bir şekilde karşılaştırılabileceği biri hakkında bir fikir veriyor.
Prometheus, Pisagor zamanında yaşasaydı, Croton'lu Cylon ile (aşağı yukarı) karşılaştırılabilir biri olurdu.
Iamblichus, Cylon'u kitabında şöyle tanımlıyor: Pisagor'un Hayatı:
Doğuştan, şöhrete ve zenginliklere göre Krotonlu ve önde gelen bir vatandaş olan Cylon, ancak bunun dışında zor, şiddetli, rahatsız edici ve zalimce yönetilen bir adam, hevesle Pisagor yaşam tarzına katılmayı arzuladı. O zamanlar yaşlı bir adam olan Pisagor'a yaklaştı, ancak az önce açıklanan karakter kusurları nedeniyle reddedildi. Bu olduğunda Cylon ve arkadaşları Pisagor ve takipçilerine güçlü bir saldırı yapmaya yemin ettiler. Böylece Cylon ve yandaşları, son derece şiddetli bir şevk, Pisagorculara son adama kadar zulmetmeye teşvik etti. Bu nedenle Pythagoras Metapontium'a gitti ve orada günlerinin sona erdiği söyleniyor.
Cylon'un tek başına kayda değer bir tarihi önemi veya büyüklüğü yoktu, ancak Pisagor adında çok büyük bir düşünür, matematikçi ve filozof ile etkileşime girdiği için hatırlanıyor. Pisagor'u takip etmeye çalıştı ama başaramayınca ya da reddedilince büyük adamı incitmeye çalıştı.
Bir sonraki karşılaştırma, Isaac Newton zamanında yaşamış olan kurgusal veya varsayımsal bir karakteri (Prometheus ile karşılaştırılabilir) içerir. Bu karakter (sadece ona P diyelim) biraz varlıklı bir aileye ait olurdu ve 1668 ile 1672 yılları arasında Cambridge'deki Trinity College'da öğrenci olurdu veya (eğer öğrenci değilse) olurdu. işi veya (akademik olmayan) işi Trinity College ve Cambridge ile ilgili olan biri oldu.
P, Newton'la Cambridge'de tanışabilirdi, o da bazen onu ofisine veya odasına davet eder ve ona matematiksel ve fiziksel kağıtlarından bazılarını ve tasarladığı yansıtıcı teleskopla ilgili bazı planları veya eskizleri gösterirdi.
P'nin matematiksel, felsefi, entelektüel veya bilimsel yenilik veya yaratıcılıkla ilgisi ve potansiyeli yoktu. Genelde muhafazakar dini ve felsefi fikir ve görüşlere sahipti, büyük olasılıkla çok az kitap okudu ve Aristoteles gibi eski düşünürlerin fikirlerine bağlı kaldı.
P, Newton'u ziyaret etti ve çalışmaları ve belgeleri hakkında bilgi aldı. Newton'un makalelerini yayınlayabileceğini ve yakın gelecekte Kraliyet Cemiyeti'ne gösterilecek yeni bir teleskop tasarlayabileceğini fark ederek veya görerek, Newton'u giderek daha çok kıskandı, böylece tanınmış, ünlü ve önemli bir kişi haline geldi. Newton, P'nin tutumunu ve kıskanç sözlerini ve davranışlarını fark etmeye başladı, ancak buna çok fazla dikkat etmedi ve yavaş yavaş P'den uzaklaşmaya ve çalışmalarını ve makalelerini yayınlamaya hazır olana kadar diğerlerinden gizlemeye çalıştı. veya onları tanıtın.
Newton'un zamanında insanlar felsefi, bilimsel veya sözde bilimsel makaleler yazabiliyorlardı ve teleskoplar Newton'dan önce de vardı, ancak Newton, yaşadığı dönemde, yetenekli çok büyük bir adam olması anlamında benzersizdi. bilimde, matematikte, (doğal) felsefede ve teleskopların veya bilimsel araçların tasarımında büyük yaratıcılık ve yenilik (Newton'un simya ve okült çalışmalara olan ilgisi burada tartışılmayacaktır). Bu, Zeus ve Prometheus zamanında insanların ateşi (ve ilgili teknolojileri) kullanmanın temel veya ilkel yollarını biliyor olabileceği fikriyle ilgilidir, ancak Zeus, ateşi (ve ilgili teknoloji veya uygulamaları) çok yaratıcı bir şekilde kullanma yeteneğine sahiptir. kullanışlı ve yenilikçi yollar.
Bir gün Newton kapıyı kapatmadan ofisinden kısa bir süre ayrıldığında P bir fırsat bekledi. Newton'un ofisine gitti ya da muhtemelen yakın bir tanıdığını ya da bir hizmetçisini Newton'un ofisine gönderdi ve Newton'un bir dizi bilimsel ve matematiksel makalesinin yanı sıra bir taslağı ve bir ya da iki tanesini aldı. Newton'un tasarladığı teleskop.
Newton'un kağıtlarının ve eserinin çalındığını görünce çok sinirlendiği ve üzüldüğü açıktır. P'nin davranışlarından ve hırsızlıktan önceki ve sonraki konuşma tarzından suçlunun kendisi olduğunu biliyordu. P ile konuşmaya çalıştı ve hatta P'nin ailesine ulaştı ve çalınan şeyi geri almak için haftalarca onlarla pazarlık etmeye çalıştı. P, olanlarla bir ilgisi olmadığını inkar etti ve hatta Newton, sadece işini ve kağıtlarını geri istediğini ve her şey iade edilirse kimseyi sorumlu tutmayacağını ve her şeyi unutmayacağını söylediğinde şok olmuş ve gücenmiş gibi yaptı.
Neyse ki Newton, makalelerinin çoğunun kopyalarına veya taslaklarına sahipti, ancak bazı kağıtları yeniden yazmak ve inşa ettiği teleskopun çalınan parçalarını yeniden yapmak zorunda kaldı. Ayrıca kendisi için adalet ve suçlu için intikam alabilmek için sessiz kalması ve bir süre beklemesi gerekiyordu. Bu süre zarfında P, çaldıklarını evinde sakladı. Bazen kağıtları iyi tanıdığı bazı kişilere gösterdi ve teleskop parçalarını ve bazı kağıtları satmaya çalıştı ama başarısız oldu. Newton'un bilimsel makalelerini okumaya çalıştı ama onları anlayamadı. Bazı kağıtlara saçma sapan sözler, şiirler, şarkılar karaladı, bir iki kağıt attı ama çoğunu sakladı.
Newton, Kraliyet Cemiyeti'nin üretken bir üyesi olana veya kitabı yayınlayana kadar on yıldan fazla beklemek zorunda kaldı. Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica, bilinen, tanınan ve önemli bir bilimsel figür haline geldi.. Sonra uygun şekilde hareket edebildi, P'ye ve ailesine baskı uyguladı ve P'nin çaldıklarını ona geri vermesini ve her şeyi itiraf etmesini sağladı. P, yaptığından dolayı haklı, haklı ve adil bir şekilde cezalandırılmış ve hapse atılmıştır. Hatta Newton, P8217'nin bir veya iki akrabasını olup bitenlere karıştığı ve P'nin suç ortağı olduğu için uygun şekilde cezalandırmak zorunda kaldı.
P kıskançlık ve imrenerek hareket eden, hareketleriyle kimseye fayda sağlamadan Newton'u kandırmaya ve incitmeye çalışan vasat bir insandı. Belki yüzyıllar sonra veya üç bin yıldan fazla bir süre sonra, P ve Newton arasında olanların ayrıntıları belirsiz, bulanık veya kaybolacak ve bazı insanlar veya yazarlar P'nin bir hayırsever veya deneyen bir kahraman olduğunu (yanlış bir şekilde) belirtecek veya sonucuna varacaktı. Hırsızlık eylemiyle insanlara yardım etmek ve Newton'un P'yi cezalandırmakla acele veya haksız hareket etmesi, Newton'u bilimsel bilgi ve teknolojiyi insanlardan uzak tutmak ve insanlığa yararsız olmakla suçluyor.
Ve bence burada oldukça yakın bir karşılaştırma daha var.
Prometheus, İsa'nın zamanında yaşasaydı, Judas Iscariot adında biriyle karşılaştırılabilirdi.
Bu karşılaştırma biraz tartışmalı olarak kabul edilebilir. Ayrıca bazı yazarların bugünlerde Yahuda'yı rehabilite etmeye çalıştığı da görülüyor.
Kişi dindar olsun ya da olmasın, İsa'nın yaşadığı dönemde en büyük adam olduğunun açıkça görülmesi gerektiğini düşünüyorum. Yahuda hakkındaki görüşler ve görüşler değişsin ya da değişmesin, bence Prometheus gibi onun da en büyük tarihsel öneme sahip bir adamın huzurunda yaşamış biri olarak düşünülmesi gerekir ve Prometheus gibi onun da özünde tarihsel bir önemi ya da önemi yoktu. ama onun eylemleri sonraki önemli olaylar için bir “katalizör” veya bir “katalizör” idi.
Zeus ile ilgili antik anlatılardan, hikayelerden ve mitlerden onun uzun bir hayat yaşadığı ve ileri bir yaşta öldüğü bilinmektedir. Hayatının doğası gereği, Yunanca Zeus dedikleri kişi, Prometheus'u sorumlu tutmayı ve onu hayattayken haklı olarak cezalandırmayı başardı.
Prometheus'tan Antik Çağ'dan on sekizinci yüzyıla kadar (Prometheus bir kahraman ve hayırsever yapılmadan önce), Prometheus'tan bahseden yazarların, şairlerin ve yazarların çoğunun anlatılarından ve görüşlerinden genel olarak çıkarılabilecek olan şey, Prometheus'un vasat, istisnai bir karakter olduğudur. Kimseye fayda sağlamadan haset, kibir ve açgözlülükle ateşi çalan. Ateşle yararlı veya yaratıcı hiçbir şey yapamamış, ateşle anlamlı ve yaratıcı şeyler yapabilen Zeus'tu. Prometheus'un yaptığının rasyonel düşünceyle, diğer insanlarla ilgilenmekle veya hümanizmle hiçbir ilgisi yoktu, çünkü hikayesi son iki yüzyılda sıklıkla yorumlandı (veya yanlış yorumlandı). Sadece kibir, kıskançlık, kibir, yanlış yönlendirilmiş eylemler ve açgözlülük, ardından hak edilmiş ve haklı bir ceza.
Ek bir not olarak, on dokuzuncu yüzyılın sonunda, onun girişinde, Prometheus'a Bağlı Aeschylus'un trajik oyunu olan filolog Nicolaus Wecklein, Prometheus'u "kısa görüşlü bir ileri görüşlü" olarak tanımladı. İsmin etimolojisinden beri Prometheus ya “sonraki düşünce” anlamına gelir veya hırsızlık ve hırsızlığa atıfta bulunursa, “hırsız” veya “hırsızlık”'in anlamını vurgulamak en iyisi ve daha makul olacaktır.
Umarım bu analiz, Prometheus'un hikayesi ve cezasıyla ilgili makul, tutarlı, geçerli ve doğru açıklamalar ve yorumlar sağlamıştır. Umarım gelecekte bu gönderide ve öncekilerde verilen analizi onaylayan veya doğrulayan ek veya daha iyi argümanlar veya bazı yeni kanıtlar ortaya çıkacaktır.
Herkül'ün Kahramanca Emekleri
Apollo, Herkül'ün 2019 suçunun kendi hatası olmadığını anlamıştı.Hera'nın intikam dolu eylemleri bir sır değildi ama yine de genç adamın telafi etmesinde ısrar etti. Herkül'e Miken kralı Eurystheus için 12 Kahramanlık görevi yapmasını emretti. Apollon, Herkül her görevi tamamladıktan sonra suçundan kurtulacağını ve ölümsüzlüğe ulaşacağını ilan etti.
Nemea Aslanı
İlk olarak Apollo, bölge halkını korkutan bir aslanı öldürmesi için Herkül'ü Nemea tepelerine gönderdi. (Bazı hikaye anlatıcıları, Zeus'un bu büyülü yaratığın babasının da babası olduğunu söyler.) Herkül, aslanı mağarasına hapsetti ve boğdu. Hayatının geri kalanında hayvanın postunu pelerin olarak giydi.
Lernaean Hydra
İkincisi, Herkül, yeraltı dünyasının girişini koruyan, su altında yaşayan dokuz başlı Hydra'nın zehirli, yılan benzeri yaratığı öldürmek için Lerna şehrine gitti. Bu görev için Herkül, yeğeni Iolaus'tan yardım aldı. Iolaus her yarayı bir meşaleyle yakarken canavarın her bir kafasını kesti.Bu şekilde, çift başların geri büyümesini engelledi. Golden HindNext, Herkül, tanrıça Diana'nın kutsal evcil hayvanını yakalamak için yola çıktı: altın boynuzları ve bronz toynakları olan bir kızıl geyik veya arka. Eurystheus, Diana'nın evcil hayvanını çalmaya çalışırken yakaladığı herkesi öldüreceğine inandığı için rakibi için bu görevi seçmişti, ancak Herkül durumunu tanrıçaya açıkladıktan sonra, cezasız bir şekilde yoluna devam etmesine izin verdi.
Erymanthea Domuzu
Dördüncüsü, Herkül, Erymanthus Dağı'nın korkunç, insan yiyen yaban domuzunu tuzağa düşürmek için dev bir ağ kullandı.
Augean AhırlarıHerkül'ün 2019 beşinci görevinin imkansız olduğu kadar aşağılayıcı da olması gerekiyordu: Kral Augeas'ın 2019 devasa ahırlarındaki tüm pisliği tek bir günde temizlemek. Ancak, Herkül işi kolayca tamamladı ve yakındaki iki nehri yönlendirerek ahırı su bastı.
Stymphlaian Kuşları
Herkül'ün 2019 altıncı görevi basitti: Stymphalos kasabasına seyahat edin ve ağaçlarına yerleşmiş olan devasa etçil kuş sürüsünü uzaklaştırın. Bu sefer kahramanın yardımına gelen tanrıça Athena'ydı: Ona tanrı Hephaistos tarafından dövülmüş bir çift büyülü bronz krotala veya gürültücü verdi. Herkül bu araçları kuşları korkutmak için kullandı.
Girit Boğası
Ardından Herkül, adanın kralının karısını hamile bırakan azgın bir boğayı yakalamak için Girit'e gitti. (Daha sonra, bir insan vücudu ve bir boğa kafası olan bir yaratık olan Minotor'u doğurdu.) Herkül, boğayı Marathon sokaklarına bırakan Eurystheus'a geri sürdü.
Diomedes'in Atları
Herkül'ün 2019 sekizinci mücadelesi, Trakya kralı Diomedes'in dört insan yiyen atını yakalamaktı. Atları Hera'ya adayan ve onları serbest bırakan Eurystheus'a getirdi.
Hippolyte'nin Kemeri
Dokuzuncu iş karmaşıktı: Amazon kraliçesi Hippolyte'ye ait zırhlı bir kemeri çalmak. İlk başta, kraliçe Herkül'ü karşıladı ve ona kemeri savaşmadan vermeyi kabul etti. Ancak, baş belası Hera kendini bir Amazon savaşçısı olarak gizledi ve Herkül'ün kraliçeyi kaçırmayı planladığına dair bir söylenti yaydı. Kadınlar, liderlerini korumak için kahramanın filosuna saldırdı ve güvenliğinden endişe ederek Herkül, Hippolyte'i öldürdü ve kemerini vücudundan söktü.
Geryon Sığırları
10. görevi için Herkül, üç başlı, altı bacaklı canavar Geryon'un sığırlarını çalmak için neredeyse Afrika'ya gönderildi. Hera bir kez daha kahramanın başarılı olmasını engellemek için elinden geleni yaptı ama sonunda kahraman ineklerle birlikte Miken'e döndü.
Hesperides'in Elmaları
Daha sonra Eurystheus, Herkül'ü Hera'nın Zeus'a düğün hediyesini çalması için gönderdi: Hesperides olarak bilinen bir grup peri tarafından korunan bir dizi altın elma. Bu görev zordu, Herkül'ün bunu başarmak için ölümlü Prometheus'un ve tanrı Atlas'ın yardımına ihtiyacı vardı ama kahraman sonunda elmaları alıp kaçmayı başardı. Onları krala gösterdikten sonra, ait oldukları tanrıların bahçesine geri verdi.
Cerberus
Son mücadelesi için Herkül, kapılarını koruyan üç başlı vahşi köpek Cerberus'u kaçırmak için Hades'e gitti. Herkül, canavarı yere indirmek için insanüstü gücünü kullanarak Cerberus'u yakalamayı başardı. Daha sonra köpek, Yeraltı Dünyası'nın girişindeki görevine zarar görmeden geri döndü.
Orta Çağ [ değiştir ]
Prometheus mitinin kabulü üzerine Orta Çağ'ın belki de en etkili kitabı Fulgentius Placiades'in mitolojik el kitabıydı. Raggio'nun belirttiği gibi, [60] “Fulgentius'un metni ve (Marcus) Servius'un […] metni, anonimler tarafından dokuzuncu yüzyılda yazılan mitolojik el kitaplarının ana kaynaklarıdır. Mythographus Primus veMythographus Secundus. Her ikisi de İngiliz bilgin Alexander Neckman (1157-1217) tarafından daha uzun ve ayrıntılı bir özet için kullanıldı. Scintillarium Poetarum, veyaşair[60] Kitaplarının amacı, alegorik yorumu Prometheus mitinin tarihsel yorumundan ayırmaktı. Prometheus mitinin alegorik yorumunun aynı geleneğinde, Orta Çağ'ın tarihsel yorumuyla birlikte devam etmek, soykütükleri Giovanni Boccaccio'nun fotoğrafı. Boccaccio, bu iki yorum seviyesini takip eder ve Prometheus mitinin iki farklı versiyonu arasında ayrım yapar. Boccaccio'ya göre Prometheus, “Her şeyin açıklık ve hakikat olduğu göklerde, [Prometheus] deyim yerindeyse, Tanrı'nın kendisinden, tüm Bilimin kaynağı, her insanın yüce Işığı'ndan ilahi bilgeliğin bir ışınını çalar. 8221 [61] Bununla Boccaccio, ortaçağ kaynaklarından Rönesans hümanistlerinin tutumuna doğru bir vurgu kaymasıyla hareket ettiğini gösterir.
Boccaccio'nunkine benzer bir yorum kullanan Marsilio Ficino, on beşinci yüzyılda, Plotinus zamanından beri görülmeyen Prometheus mitinin felsefi ve daha kasvetli kabulünü güncelledi. 1476-77 yıllarında kaleme aldığı kitabında Quaestiones Quinque de MenteFicino, Prometheus mitini üstün gerçeği elde etmeye çalışan insan ruhunun bir görüntüsü olarak okumayı tercih ettiğini belirtir. Olga Raggio'nun Ficino'nun metnini özetlediği gibi, "Prometheus'un işkencesi, aklın vahşilerden kat kat daha fazla mutsuz ettiği insana bizzat getirdiği işkencedir. Ruh, semavi ışığın bir huzmesini […] çaldıktan sonra zincirlerle bağlanmış gibi hisseder ve […] sadece ölüm onun bağlarını çözebilir ve onu tüm bilgilerin kaynağına taşıyabilir.” [61] Ficino'nun metnindeki bu kasvetli tavır, daha sonra Charles de Bouelles tarafından daha da geliştirilecektir. Liber de Sapiente Hem skolastik hem de Neoplatonik fikirlerin bir karışımını sunan 1509.
Eski Roma'dan El Kaide'ye aşırılıkçılığın kısa bir tarihi
Antik Roma'daki savaşlardan ve ortaçağ haçlı seferlerinden El Kaide ve IŞİD'e kadar, aşırılıkçı davranış örnekleri neredeyse yazılı tarihimiz kadar eskilere uzanıyor. Burada uzman JM Berger, aşırıcılığın tarihini çiziyor ve sorunun bugün her zamankinden daha kötü olduğunu düşünmenin doğru olup olmadığını soruyor…
Bu yarışma artık kapanmıştır
Yayınlanma: 5 Ağustos 2019, 10:00 am
Aşırıcılık ne zaman başladı?
Bu soruyu cevaplamaya başlamadan önce, aşırılığın ne anlama geldiği konusunda anlaşmamız gerekiyor. Bazıları aşırılık yanlılarının inançları toplumun ana akımının çok dışında olan insanlar olduğunu iddia ediyor. Bu tanım, aşırılık yanlılarının tarih boyunca bulunmasını sağlarken, tutarlı değildir, çünkü ana akım inançlar yüzyıllar boyunca çok değişti.
Kolay ve biraz tartışmalı bir örnek, Amerika'daki ırksal kölelik uygulamasıdır. Bazı akademisyenler, köleliğin modern beyaz ırkçı aşırıcılıkla karşılaştırılamayacağını çünkü Amerikan toplumunda uzun yıllardır kabul edilen bir norm olduğunu savunuyorlar. Yine de İngilizce “aşırılıkçı” kelimesi ilk olarak kölelik üzerine tartışmalar sırasında popüler hale geldi ve en ünlüsü Daniel Webster tarafından köleliğin en ateşli savunucuları ve kötüleyicilerine atıfta bulunularak kullanıldı. Daha da önemlisi, kölelik, ırkçılık için hem dini hem de “bilimsel” gerekçeler de dahil olmak üzere, beyaz üstünlüğüne ideolojik bir inanç yoluyla meşrulaştırıldı; bunlardan bazıları bugünün çok modern beyaz milliyetçileri arasında hala yandaşları var.
Köleliği haklı çıkaran ideoloji, çoğu insanın aşırılıkçı olduğu konusunda hemfikir olduğu modern beyaz üstünlükçü inançlarla ilişkiliyse, kölelik de bir aşırılık biçimi değil midir? Her ikisini de tek bir kategorinin parçası olarak çalışmamız gerekmez mi? Kitabımda, aşırılık, bu fenomenin grup dinamiklerinin bir ürünü olarak daha iyi anlaşıldığını savunuyorum - bir kişinin kendi grubunun başka bir grupla sürekli ve koşulsuz olarak karşı karşıya getirilmedikçe başarılı olamayacağı veya hayatta kalamayacağı inancı.
Aşırıcılığın belirleyici özellikleri nelerdir?
Muhalefetin koşulsuz doğası bu tanımın anahtarıdır, çoğu normal çatışma (hatta şiddetli olanlar), bir el sıkışma ile biten bir kavga veya bir anlaşma ile biten bir savaş gibi her iki tarafı da barındıran bir şekilde çözülebilir. Buna karşılık, aşırılık yanlıları, içsel doğası ve varlığı aşırılık yanlılarının kendi grubunun başarısına aykırı olduğu için 'öteki'ne her zaman karşı çıkılması, kontrol edilmesi veya yok edilmesi gerektiğine inanır. Aşırılık yanlıları için, aşırılık yanlılarının kontrolü altındaki diğer grubun yok edilmesi dışında muhalefetin sonu olamaz. Bu tanıma göre, aşırılıkçı bir hareket diğerine karşı düşmanca eylemlere olan bağlılığından vazgeçerse, aşırılıkçı olmaktan çıkar (yine de verimsiz veya nahoş olsa da).
Aşırılık tarihinin örnekleri
Bu çerçeveyi kullanarak, aşırılıkçı davranış örnekleri, neredeyse yazılı tarihimizin uzandığı kadarıyla bulunabilir. En eski ve en ünlü örneklerden biri antik Roma'dan geliyor. MÖ 264'te başlayan ve bir yüzyıldan fazla süredir devam eden Roma, komşu Kartaca ile bir dizi savaşa girdi. Bu sürenin sonunda, avantaj nihayet Roma'ya geçti.
Ancak bazıları, Kartaca'nın devam eden varlığının Roma kimliğine bir hakaret olduğunu iddia ederek zaferin yeterli olmadığına inanıyordu. Bunlardan biri olan Romalı Senatör Cato the Elder, konu ne olursa olsun, yaptığı her konuşmayı, bugün Latince bir tabir olan “Carthago delenda est” olarak anılan “Kartaca yıkılmalı” emriyle bitirmesi ile ünlüydü. Cato'nun bakış açısı, Roma'nın MÖ 146'da uzun bir kuşatmadan sonra Kartaca'yı yerle bir etmesi, tahminen 150.000 sakini öldürmesi ve hayatta kalanları Yale bilgini Ben Kiernan'ın “ilk soykırım” olarak adlandırdığı köleliğe satmasıyla kazandı.
Diğerleri yakında bu aşırılıkçı yolu izleyecekti. Antik dünyadaki en kötü örneklerden biri, Roma yönetimine şiddetle karşı çıkan ve işbirlikçi olarak gördükleri diğer Yahudileri öldüren Sicarii olarak bilinen bir Yahudi grubuydu. MS 73'te Masada'nın dağ tabyasında kuşatma altında toplu intihar ettikleri söylenir.
MS 657'de, yeni İslam dini, hararetli inançları ve doğru yoldan sapmış olduklarına inandıkları Müslümanlara karşı vahşi şiddetle anılan Hariciler olarak bilinen bir mezhep olan aşırılıkçılığın ilk patlamasını yaşadı.
Hıristiyanlık da bu dinamiklerden muaf değildi, zaman zaman “kâfir” olarak gördükleri mezhepçileri ve kafirleri şiddetle kökünü kazımak için haçlı seferleri ve engizisyonlar başlattı. Bunlardan biri, 13. yüzyıldaki Albigensian Haçlı Seferi, Fransa'da Cathars olarak bilinen sapkın bir Hıristiyan mezhebini ortadan kaldırdı. Efsane (muhtemelen uydurma), Roma Katolik kuvvetlerinin komutanının, bugün hatırlanan, çeviride biraz değiştirilmiş, “Hepsini öldür ve Tanrı'nın çözmesine izin ver” şeklinde bir Latince cümle söylediğini iddia ediyor. Sözler söylensin ya da söylenmesin, 1209'daki Beziers katliamı 20.000 Cathar'ı öldürdü ve Haçlı Seferinin sonunda tüm mezhep katledildi.
Aşırılıkçılık, 16. yüzyıldan itibaren Amerika'yı sömürgeleştiren İspanyol fatihlerle birlikte yeni dünyaya geldi. Bazı İspanyolların Amerika'daki yerli halkın köleleştirilmesi ve yok edilmesinden duydukları korkuyu ifade ederken, zamanın entelektüelleri bu dehşetleri mazur göstermek ve hatta haklı çıkarmak için ırksal ve ideolojik argümanlar geliştirdiler ve İspanyolların doğal üstünlüğünün kıtanın yerli sakinlerinin köleleştirilmesini haklı çıkardığını savundular. "insanlığın izini zar zor bulabileceğin biri". Bu gerekçeler, 19. yüzyıl düşünürleri tarafından, yüzlerce yıl boyunca milyonlarca Afrika kökenli insanı mağdur eden tarihin en korkunç ve utanç verici aşırılık yanlısı uygulamalarından biri olan ırksal köleliği Amerika'nın benimsemesine yol açan zincirin bir halkası olarak anlaşıldı. .
19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyıla doğru, Güney Yeniden Yapılanma'da Ku Klux Klan'ın (KKK) yükselişi ve 1910'lar ve 1920'lerde yeni bir biçimde yeniden dirilişi ile daha tanıdık, modern örnekler ortaya çıkmaya başlar. Grup, eski gücünün sadece bir gölgesi ile bugün de devam ediyor: 1925'te belki de 4 milyon üyeye kıyasla 2016'da yaklaşık 3.000 taraftar.
Sonuç olarak, 20. yüzyılın başlarında anti-Semitik aşırılığın yeni ve daha öldürücü biçimlerinin yükselişi de görüldü. Anti-Semitizm uzun bir tarihe sahip olmasına rağmen, Nazi Almanyası'nda soykırımsal boyutlara ulaştı, bir süre için Alman toplumunun ana akımını işgal etmesine rağmen, aşırılıkçı olarak anladığımız bir başka hareket. Naziler, iktidarda oldukları süre boyunca altı milyon Yahudiyi ve engelliler, LGBTQ insanları ve Sovyet, Sırp, Roman ve Polonyalı siviller de dahil olmak üzere milyonlarca kişiyi öldürdü. Naziler yenilmiş olsalar da, mirasları bugün dünya çapında (en azından) düzinelerce neo-Nazi grubu şeklinde yaşıyor.
Modern aşırılık
1980'ler modern cihatçı aşırılıkçılığa yol açtı: El Kaide'nin önemli ölçüde öncülük ettiği mobil, ulusötesi hareket, 2001'de şiddet içeren aşırılık konusunu küresel bir öncelik haline getirdi ve 2010'larda IŞİD'in yükselişiyle daha da yükseldi. Bugün binlerce cihatçı aşırılık yanlısı, terörizmden isyana kadar dünyanın her yerinde şiddet içeren faaliyetlere katılıyor.
Aynı dönem, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da beyaz milliyetçiliğinin ve beyaz üstünlüğünün yeniden dirilişine tanık oldu; bunların çoğu, nefretlerini meşrulaştırmanın bir parçası olarak cihatçılığın ahlaksızlığına işaret ederek, başlıca düşmanları olarak Müslümanlara odaklandı. Ancak Müslümanları hedef alan sadece aşırı beyazlar değil. Myanmar'da, yeni bir Budist aşırılık yanlısı türü Müslüman Rohingya topluluklarını yok etmeye çalışıyor. Çin'de, İslam'ı uygulayan etnik Uygurlar hapsediliyor ve toplama kamplarında "yeniden eğitiliyor", bu aşırılık tartışmalarında çok nadiren görülen bir gerçektir.
Bugün, aşırılık sorunu her zamankinden daha kötü gibi görünüyor. Hikayenin tamamı olmasa da, bu algıda bazı gerçekler var. Kolektif hafızamızı her zaman bir aşırılık tarihi olarak çerçevelemiyoruz, belki yapsaydık, güncel olayları bir bağlama yerleştirirdi. Anarşistler, 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında Fransız ve Amerikan başkanlarına, bir Rus çarına, bir İtalyan kralına ve bir Avusturyalı imparatoriçeye (diğerlerinin yanı sıra) suikast düzenlediler. Çoğu solcu davaları temsil eden her türden terörist, 1970'lerde yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'nde 184 kişiyi ve Avrupa'da çok daha fazlasını öldürdü. Bir Sırp milliyetçisi, Birinci Dünya Savaşı'nı başlattığı düşünülen (Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ı öldürerek) ateşledi. Sırp aşırılık yanlıları 1990'larda Bosnalı Müslümanlara karşı soykırım eylemleri gerçekleştirerek feci bir güçle yeniden ortaya çıktılar. 2019'da Yeni Zelanda'nın Christchurch kentindeki terörist toplu katliam, kısmen Sırp milliyetçiliğinden ilham aldı.
Aşırıcılığın tarihte oynadığı yaygın role rağmen, modern yaşamın bazı unsurlarının işleri benzersiz şekilde daha da kötüleştirdiği anlaşılabilir. Bunların başında küresel olarak birbirine bağlı sosyal medya ağlarının yükselişi geliyor. Aşırılık, kimlikleri ve 'öteki'ne karşı ne tür düşmanca eylemlerde bulunulması gerektiğini belirleyen ideolojisiyle tanımlanır ve yayılmak için ideolojinin iletilmesi gerekir. İdeolojinin aktarımını hızlandıran teknolojilerin aşırılıkçı fikirlerin yayılması üzerinde orantısız bir etkisi vardır. Aşırılık yanlısı ideologlar veya gruplar sosyal medyada anında ve hiçbir ücret ödemeden milyonlara ulaşabildiğinde, aşırılık yanlısı hareketler nispeten az sayıda insanı harekete geçirerek önemli bir başarı elde edebilirler. büyük küresel etki. Bu, IŞİD'de olanlarda önemli bir faktör ve şimdi beyaz milliyetçiliğinde önemli bir faktör.
Aşırıcılığın arz tarafına yardımcı olmanın yanı sıra, sosyal medya ve diğer çevrimiçi teknolojiler de talebi güçlendiriyor. İnternetten önce, meraklı insanlar ve potansiyel üyeler için aşırılık yanlısı gruplar hakkında bilgi bulması ve üyeleriyle iletişim kurması daha zordu. Artık klavyesi olan herkes aşırılık yanlısı metinleri hızla arayabilir ve hatta kendi evlerinin rahatlığı ve güvenliğinden aşırılık yanlısı işe alımcılarla iletişim kurabilir.
Aşırıcılığı nasıl durdurabilir ve önleyebiliriz?
Nihayetinde, aşırılıkçılığa karşı mücadele, tıpkı aşırılığın kendisi kadar önemli ölçüde tarihimize gömülüdür. İlerleme yürüyüşü yavaş olsa da, tarihin uzun yayı adalete doğru eğiliyor – kuşkusuz her iki ileri için bir adım geri.
Bu makalede tartışılan hareketler arasındaki ortak nokta, hemen hemen hepsinin tarih olmasıdır. Bazılarının uzun kuyrukları var - KKK ve Naziler gibi gruplar, son kullanma tarihlerini çoktan geçmiş taraftarlara sahip olmaya devam ediyor. Ancak, yeni ve farklı zorluklar ortaya çıksa bile, dünya olaylarını etkileme yetenekleri azalır. Aşırılıkçı hareketler, yüzlerce yıl sürse bile sonunda düşer.
Ancak bunu kabul edemeyiz. Şiddet içeren suçlar gibi aşırıcılık da dikkatli ve polislik ile karşılanması gereken bir sorundur. Kontrolsüz bırakılan toplumun daimi zorluklarından biridir, milyonlarca ölümle eşi benzeri olmayan tarihi vahşetlere yol açmıştır. Bu tarihten dersler çıkarmalı ve buna göre öncelik vermeli, ama umutsuzluğa kapılmamalıyız. Aşırılığı insan deneyiminden asla uzaklaştıramayabiliriz, ancak onu yöneterek ve anlayarak hayat kurtarabilir ve toplumları koruyabiliriz.
JM Berger'in yazarıdır. aşırılık (MIT Press, 2018). VOX-Pol'de araştırma görevlisidir, Şiddet içeren Çevrimiçi Siyasi Aşırılıkçılığı araştırmaya odaklanan bir akademik araştırma ağı ve aşırılıkçı ideolojiler üzerinde çalıştığı Swansea Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde doktora adayı. Daha fazlasını öğrenmek için www.jmberger.com adresini ziyaret edin.
Bu makale ilk olarak History Extra tarafından Mayıs 2019'da yayınlanmıştır.
Prometheus
Yunan mitolojisinde Titan Prometheus, zeki bir düzenbaz olarak ünlenmişti ve insan ırkına ateş ve metal işleme becerisini verdiği ünlüydü; bu eylem için Zeus tarafından her gün bir kartal olmasını sağlayan Zeus tarafından cezalandırıldı. çaresizce bir kayaya zincirlenmiş olan Titan'ın karaciğerini yedi.
Prometheus ("Öngörü" anlamına gelir), Zeus'un önderlik ettiği Olympos tanrıları ile Titanlar arasındaki savaşın, on yıl sürdüğü söylenen bir mücadelenin elebaşlarından biriydi. Bununla birlikte, Prometheus, Titanlar savaşta hile kullanma tavsiyesine uymadığında taraf değiştirdi ve muzaffer Olimposluları destekledi.
Reklamcılık
Hesiodos'a göre teogonia, Prometheus'un babası Iapetus, annesi Clymene (veya diğer versiyonlarda Themis) ve kardeşleri Titanlar Epimetheus (Sonradan Düşünce veya Geçmiş Görüş), Menoetius ve Atlas'tı.Prometheus'un oğullarından biri, büyük bir selden dokuz gün dokuz gece büyük bir sandıkta yelken açarak kurtulan ve karısı Pyrrha ile birlikte insan ırkının kurucusu olan Nuh'un eşdeğeri Deucalion'du.
İnsanlığın yaratılışıyla ilgili bazı geleneklerde, Prometheus ilk insanı kilden yaparken, diğerlerinde tanrılar yeryüzündeki tüm canlıları yarattılar ve Epimetheus ve Prometheus'a hayatta kalabilmeleri ve gelişebilmeleri için onlara hediyeler verme görevi verildi. Epimetheus, kürk ve kanat gibi armağanları cömertçe etrafa yaydı, ancak insana ulaştığında armağanları tükendi.
Reklamcılık
Prometheus'un Suçu
İnsanın zayıf ve çıplak durumuna üzülen Prometheus, Olympus Dağı'ndaki Hephaistos ve Athena'nın atölyesini basıp ateşi çalmış ve onu içi boş bir rezene sapına saklayarak insana yaşam mücadelesinde yardımcı olacak değerli hediyeyi vermiştir. . Titan ayrıca insana yeteneklerini kullanmayı öğretti ve böylece metal işçiliği becerisi başladı ve aynı zamanda bilim ve kültürle de ilişkilendirilmeye başladı.
Hikayenin biraz farklı bir versiyonunda, insanlığın zaten ateşi vardı ve Prometheus, Zeus'u Olympus Dağı'nda bir yemek sırasında en iyi et yerine kemik ve yağ yemesi için kandırmaya çalıştığında, Zeus öfkeyle ateşi aldı, böylece adam ateşi aldı. etini çiğ yemek zorunda kalacaktı. Prometheus daha sonra alternatif versiyonda olduğu gibi ateşi çaldı. Bu aynı zamanda, Yunanlıların hayvan kurbanlarında neden kemikleri ve yağları her zaman tanrılara adadıklarını ve eti kendilerinin yediklerini de açıklıyordu.
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
Prometheus'un Cezası
Zeus, Prometheus'un ateşi çalmasına çok kızdı ve Titan'ı doğuya, belki de Kafkasya'ya götürerek sonsuz bir ceza verdi. Burada Prometheus bir kayaya (veya sütuna) zincirlenmişti ve Zeus Titan'ın ölümsüz karaciğerini yemesi için bir kartal gönderdi. Daha da kötüsü, karaciğer her gece yeniden büyüdü ve kartal her gün Prometheus'a sürekli eziyet etmek için geri döndü. Neyse ki, insanın velinimeti için, ancak ancak uzun yıllar sonra, kahraman Herkül, ünlü çalışmaları sırasında bir gün geçerken, kartalı oklarından biriyle öldürdü. Yunan şair Hesiodos'ta Çalışmalar ve Günler Zeus'un, Hephaistos'a ilk kadın olan Pandora'yı kilden yaratması talimatını vererek ateşi aldığı için erkeği cezalandırdığı ve onun aracılığıyla yaşamın tüm olumsuz yönlerinin insan ırkının başına geleceği söylendi - zahmet, hastalık, savaş ve ölüm - ve kesinlikle insanlığı tanrılardan ayırın.
Atina'da Prometheus'a, özellikle çömlekçiler (elbette fırınlarında ateşe ihtiyaç duyan) tarafından tapılırdı ve tanrının onuruna yıllık bir meşale yarışı düzenlenirdi. Prometheus ilk olarak Yunan sanatında Sparta'dan MÖ 7. yüzyılda fildişi ve c. 600 BCE, genellikle cezalandırılıyor. Prometheus efsanesi ve Zeus tarafından korkunç cezası, trajik şair Aeschylus'un temasıydı. Prometheus'a Bağlı.
Prometheus
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Prometheusyunan dininde titanlardan biri, en büyük düzenbaz ve ateş tanrısı. Onun entelektüel yönü, isminin zahiri anlamı olan Öndüşünür tarafından vurgulandı. Yaygın inanışa göre usta bir zanaatkar haline geldi ve bu bağlamda ateşle ve ölümlülerin yaratılmasıyla ilişkilendirildi.
Prometheus kimdir?
Yunan mitolojisinde Prometheus, Titanlardan biridir, en büyük düzenbaz ve ateş tanrısıdır. Yaygın inanışta, usta bir zanaatkar olarak gelişti ve bu bağlamda ateş ve ölümlülerin yaratılmasıyla ilişkilendirildi. Onun entelektüel yönü, isminin zahiri anlamı olan Öndüşünür tarafından vurgulandı.
Zeus neden Prometheus'u cezalandırdı?
Prometheus tarafından kurbanın eti yerine kemik ve yağları kabul etmesi için kandırılan baş tanrı Zeus, ateşi ölümlülerden sakladı. Ancak Prometheus onu çaldı ve bir kez daha Dünya'ya geri verdi.
Zeus Prometheus'u nasıl cezalandırdı?
Hesiod'un anlattığı bir hikayeye göre Zeus, Prometheus'u Kafkasya'da bir dağa çivileyerek intikamını aldı ve sonra sürekli kendini yenileyen ölümsüz karaciğerini yemesi için bir kartal gönderdi.
Prometheus nasıl tasvir edilir? Prometheus'a Bağlı?
içinde Aeschylus Prometheus'a Bağlı Prometheus'u ölümlülere yalnızca ateşi ve uygarlığı getiren değil, aynı zamanda onlara tüm sanat ve bilimleri ve aynı zamanda hayatta kalma araçlarını veren koruyucusu olarak tasvir eder.
Yunan şair Hesiod, Prometheus ile ilgili iki ana efsaneyi aktarır. Birincisi, Prometheus tarafından kurbanın et yerine kemik ve yağları kabul etmesi için kandırılan baş tanrı Zeus'un ateşi ölümlülerden saklamasıdır. Ancak Prometheus onu çaldı ve bir kez daha Dünya'ya geri verdi. Ateşin bedeli ve genel olarak insanlık için bir ceza olarak Zeus, Pandora kadınını yarattı ve onu, Prometheus tarafından uyarılmasına rağmen onunla evlenen Epimetheus'a (Geriye Bakış) gönderdi. Pandora, taşıdığı kavanozun büyük kapağını çıkardı ve kötülükler, sıkı çalışma ve hastalık insanlığı belaya sokmak için uçtu. İçinde sadece umut kaldı.
Hesiod diğer masalında Prometheus'tan intikam almak için Zeus'un onu Kafkasya'da bir dağa çivilediğini ve kendisini sürekli yenileyen ölümsüz karaciğerini yemesi için bir kartal gönderdiğini anlatır. Prometheus'a Bağlı Aeschylus, onu ölümlülere yalnızca ateşi ve uygarlığı getiren değil, aynı zamanda koruyucusu yapan, onlara tüm sanat ve bilimlerin yanı sıra hayatta kalma araçlarını veren Aeschylus tarafından.
İçindekiler
Teonym kelimesinin etimolojisi prometheus tartışılır. Genel görüş, kardeşi Epimetheus'unkinin "sonradan düşünülen" anlamına geldiği gibi, "öngörü" anlamına geldiğidir. [1] İskenderiyeli Hesychius, Prometheus'a Ithas'ın varyant adını verir ve "başkalarının Ithax dediği" ifadesini ekler ve onu Titanların Herald'ı olarak tanımlar. [13] Kerényi, bu isimlerin "şeffaf olmadığını" ve aynı ismin farklı okunuşları olabileceğini, "Prometheus" isminin ise tanımlayıcı olduğunu belirtiyor. [14]
Ayrıca Vedik'i üreten Proto-Hint-Avrupa kökünden türediği de teorize edilmiştir. pratik matematik, "çalmak", dolayısıyla pramathyu-lar, "hırsız", ateş hırsızı "Prometheus" ile aynı kökten geliyor. Mātariśvan'ın ateşi çalmasıyla ilgili Vedik efsane, Yunan anlatısına benzer. [15] pramant ateş yakmak için kullanılan araç olan ateş tatbikatıydı. [16] Prometheus'un kökeninin insan "ateşi tutuşturan ateş çubuklarının mucidi" olduğu iddiası MÖ 1. yüzyılda Diodorus Siculus'a kadar uzanır. Referans yine "yangın tatbikatı", dünya çapında ilkel bir ateş yakma yöntemidir, sürtünme yoluyla ateş üretmek için dikey ve yatay bir tahta parçası kullanarak. [17]
Olası kaynaklar Düzenle
Prometheus'un en eski kaydı Hesiod'dadır, ancak bir düzenbaz figür tarafından ateşin çalınması hikayeleri dünya çapında yaygındır. Hikâyenin diğer bazı yönleri, aynı zamanda insanlığı büyük tufan [18] ve yaratılmış insan da dahil olmak üzere diğer tanrılara karşı koruyan bir uygarlığın getiricisi olan Sümer Enki (ya da daha sonraki Babil mitolojisinde Ea) mitine benzemektedir. kilden. Prometheus'un Vedik ateş getiren Mātariśvan'dan geldiği teorisi 20. yüzyılda gözden düşmüş olsa da, 19. yüzyılda önerildi ve hala bazıları tarafından destekleniyor. [19] [ başarısız doğrulama ]
En eski efsaneler
Hesiodos teogonia ve İşler ve Günler Düzenlemek
Teogony Düzenle
Prometheus mitinin ilk kaydedilen anlatımı, MÖ 8. yüzyılın sonlarında Yunan epik şairi Hesiodos'ta ortaya çıktı. teogonia (507-616). Bu hesaba göre Prometheus, Oceanidlerden biri olan Clymene tarafından Titan Iapetus'un oğluydu. Menoetius, Atlas ve Epimetheus'un kardeşiydi. Hesiodos, içinde teogonia, Prometheus'u Zeus'un her şeyi bilen ve her şeye gücü yeten düşük bir meydan okuyucu olarak tanıtır.
Prometheus, ölümlüler ve ölümsüzler arasındaki "hesapların çözülmesini" işaret eden bir kurban yemeği olan Mecone'deki (535–544) numarada, Zeus'a karşı bir oyun oynadı. Olympian'ın önüne iki kurbanlık sunu koydu: bir öküzün midesine gizlenmiş bir sığır eti seçkisi (besin, nahoş bir dış görünüşte saklıdır) ve boğanın kemikleri tamamen "parlak yağ"la (hoş bir dış görünüşte saklanan yenmez bir şey) ile sarılmıştır. Zeus ikincisini seçti ve gelecekteki kurbanlar için bir emsal oluşturdu (556–557). Bundan böyle insanlar o eti kendilerine saklayacak ve yağa sarılı kemikleri tanrılara adak olarak yakacaktı. Bu, ateşi insanlardan intikam almak için saklayan Zeus'u kızdırdı. Efsanenin bu versiyonunda, ateşin kullanımı insanlar tarafından zaten biliniyordu, ancak Zeus tarafından geri çekildi. [20]
Prometheus, Zeus'tan bir rezene sapındaki ateşi çaldı ve onu insanlığa geri verdi (565-566). Bu, insanlıkla yaşamaya ilk kadını gönderen Zeus'u daha da öfkelendirdi (Pandora, açıkça belirtilmedi). "Utangaç bir kız" olan kadın, Hephaestus tarafından kilden şekillendirildi ve Athena onu düzgün bir şekilde süslemesine yardım etti (571–574). Hesiod, "Kadınların ırkı ve dişi türü ondandır: ölümlü erkekler arasında büyük sıkıntılar içinde yaşayan, nefret dolu yoksulluk içinde hiçbir yardım görüşmesi olmayan, ancak yalnızca zenginlik içinde yaşayan kadınların ölümcül ırkı ve kabilesi ondandır" (590-594). ). Suçları için, Prometheus Zeus tarafından cezalandırıldı, Zeus onu zincirlerle bağladı ve her gün Prometheus'un ölümsüz karaciğerini yemesi için bir kartal gönderdi, sonra her gece tekrar büyüdü. Yıllar sonra Yunan kahramanı Herakles, Zeus'un izniyle kartalı öldürür ve Prometheus'u bu azaptan kurtarır (521-529).
İşler ve Günler Düzenle
Hesiod, Prometheus'un hikayesini ve ateşin çalınmasını yeniden ele alıyor. İşler ve Günler (42–105). İçinde şair, Zeus'un Prometheus'un aldatmacasına tepkisini genişletir. Zeus sadece ateşi insanlıktan değil, aynı zamanda "yaşam araçları"ndan da esirgiyor (42). Prometheus, Zeus'un gazabını kışkırtmasaydı, "bir günde kolayca, kısa sürede çalışmadan bile size tam bir yıl yetecek kadar iş verirdiniz, dümeni dumanın üzerine bırakır mıydınız ve öküz ve sağlam katır tarafından işlenen tarlalar koşardı. atık" (44-47).
Hesiod ayrıca daha fazla bilgi ekler. teogony'Hephaestus tarafından topraktan ve sudan yapılmış bir kız olan ilk kadının hikayesi, şimdi açıkça Pandora olarak adlandırılıyor ("tüm hediyeler") (82). Zeus bu durumda Athena, Afrodit, Hermes, Lütuflar ve Saatler'in yardımını alır (59-76). Prometheus ateşi çaldıktan sonra Zeus misilleme olarak Pandora'yı gönderir. Prometheus'un uyarısına rağmen Epimetheus kabul eder. tanrılardan gelen bu "armağan" (89) Pandora, içinden fitne, keder, veba ve hastalıklar salınan bir kavanoz taşır (94-100). kaçar, ancak Hope kavanozda mahsur kalır çünkü Zeus, Hope kaçmadan önce Pandora'yı kavanozu kapatmaya zorlar (96-99).
Yorum Düzenle
Casanova (1979), [21] [22], Prometheus'ta, insan yaşamında iyi ve kötünün karışımını açıklamaya hizmet eden ve insanlığı kilden biçimlendiren eski, Hesiodik öncesi bir düzenbaz figürünün yansımasını bulur. tanıdık bir Doğu motifi Enuma Eliş. Zeus'un bir rakibi olarak, titan Prometheus, genel olarak titanların karakteristiği olarak görülebilir ve diğer titanlar gibi muhalefetinden dolayı cezalandırılmıştır. İnsanlığın savunucusu olarak Atina'da yarı ilahi bir statü kazanır. teogonia onun özgürleştiği [23], Casanova tarafından post-Hesiodik bir enterpolasyon olarak yorumlanır. [21] [24]
Alman klasikçi Karl-Martin Dietz'e göre, Hesiod'un kutsal yazılarında Prometheus, "insanlığın tanrılarla olan komünyonundan şimdiki sıkıntılı yaşama inişi"ni temsil eder. [25]
Kayıp Titanomachi Düzenle
Titanomachy, Yunan tanrıları ile ebeveynleri Titanlar arasındaki kozmolojik mücadelenin kayıp bir destanıdır ve Prometheus mitinin muhtemel bir kaynağıdır. [26] Hesiodos'un eserleriyle birlikte. Tanınmış yazarının eski zamanlarda MÖ 8. yüzyılda yaşadığı sanılıyordu, ancak M. L. West, MÖ 7. yüzyılın sonlarından daha erken olamayacağını savundu. [27] Muhtemelen Titanomachy'ye dahil edilen, kendisi bir Titan olan Prometheus'un, Zeus ile diğer Olimposlular arasında Kronos ve diğer Titanlara karşı doğrudan karşı karşıya geldiği kozmik savaşta yer almaktan kaçınmayı başaran hikayesidir. Prometheus'un destana dahil edildiğinin kanıtı). [18] ML West, hayatta kalan referansların Titanomachi destanı ile Hesiod'daki olayların anlatımı arasında önemli farklılıklar olabileceğini ve Titanomachi'nin Prometheus mitinin Hesiod'da bulunmayan sonraki varyantlarının, özellikle Aeschylus'un Prometheus Bound'unda bulunan Hesiodik olmayan malzeme. [29]
Atina geleneği
Büyük Atina'nın Sokratik döneminde Titan Prometheus'u çevreleyen mitlerin ve efsanelerin gelişimi üzerinde etkisi olan iki büyük yazar Aeschylus ve Plato idi. Bu iki adam, Aeschylus için Yunan trajedisinin edebi biçimindeki ustalığına odaklanan, son derece farklı ifade biçimleriyle yazdılar; ömür.
Aeschylus ve eski edebi gelenek
Prometheus'a BağlıYunan trajedileri arasında bulunan mitin belki de en ünlü tedavisi, geleneksel olarak MÖ 5. yüzyıl Yunan trajedisi Aeschylus'a atfedilir. [30] Dramanın merkezinde, Prometheus'un ateşi çalmasının sonuçları ve Zeus tarafından şimdiki cezası var. Oyun yazarının Hesiodik kaynak materyale bağımlılığı açıktır. Prometheus'a Bağlı alınan gelenekte bir takım değişiklikler de içerir. [31] M.L. West, bu değişikliklerin artık kayıp olan destansı Titanomachy'den kaynaklanabileceğini düşünüyor [29]
Ateş hırsızlığından önce, Prometheus Titanomachy'de belirleyici bir rol oynadı ve Zeus ve diğer Olympians için zafer kazandı. Zeus'un Prometheus'a işkencesi böylece özellikle sert bir ihanet haline gelir. Prometheus'un Zeus'a karşı ihlallerinin kapsamı ve karakteri de genişler. Prometheus, insanlığa ateş vermenin yanı sıra, onlara yazı, matematik, tarım, tıp ve bilim gibi uygarlık sanatlarını öğrettiğini iddia ediyor. Titan'ın insanlık için en büyük lütfu, onları tamamen yok olmaktan kurtarmak gibi görünüyor. Hesiodos'un kitabında bulunan İnsanın Beş Çağı olarak adlandırılan mit üzerinde bariz bir bükülme içinde. İşler ve Günler (burada Cronus ve daha sonra Zeus, beş ardışık insan ırkını yaratıp yok etti), Prometheus, Zeus'un insan ırkını yok etmek istediğini, ancak bir şekilde onu durdurduğunu iddia ediyor. [ kaynak belirtilmeli ]
Üstelik Aeschylus, Zeus'un şiddetinin bir başka kurbanı ve Herakles'in atası olan Io'yu anakronik ve yapay olarak Prometheus'un hikayesine enjekte eder. Son olarak, Aeschylus, Prometheus'a Zeus'u iktidara getirmede anahtar bir rol verdiği gibi, ona Zeus'un düşüşüne yol açabilecek gizli bilgileri de atfetti: Prometheus'a, oyunda Gaia (Dünya) ile özdeşleştirilen annesi Themis tarafından söylendi. Zeus'u devirecek bir oğul doğuracak olası bir evlilikten. Parçalı kanıtlar, Hesiod'da olduğu gibi Herakles'in üçlemenin ikinci oyununda Titan'ı serbest bıraktığını gösteriyor. Prometheus Bağlantısız. Görünüşe göre Prometheus, Zeus'un potansiyel çöküşünün bu sırrını ortaya çıkarana kadar, ikisi son oyunda uzlaşamaz. Ateş Getiren Prometheus veya Prometheus Pyrphoros, Aeschylus tarafından kayıp bir trajedi.
Prometheus'a Bağlı ayrıca ihmalin iki efsanevi yeniliğini de içerir. Birincisi, Prometheus'un kendi hikayesiyle bağlantılı olarak Pandora'nın hikayesinin olmaması. Bunun yerine, Aeschylus, Pandora'ya ve Hope'u içeren kavanozuna (252) bu dolaylı göndermeyi içerir: "[Prometheus] insanların kalplerinde kör umutların yaşamasına neden oldu." İkincisi, Aeschylus Zeus'a karşı oynanan kurban oyunundan hiç bahsetmez. teogonia. [30] Prometheus'un Aeschylus'a atfedilen ve çoğu zaman içinde antik çağda kaybolan dört trajedisi, Prometheus'a Bağlı (Prometheus Desmotes), Prometheus Bağlantısız (Lyomenos), Ateş Getiren Prometheus (pirolar), ve Ateş Kindler Prometheus (Pyrkaeus).
Atina'nın öne çıktığı çağda Prometheus mitini yeniden ziyaret eden bir oyun yazarı olarak Aeschylus'un daha geniş kapsamı William Lynch tarafından tartışılmıştır. [32] Lynch'in genel tezi, Hesiodos'tan kaynaklanan mitin en eski kaynaklarından edinilen mitolojik ve dini geleneğin büyümesini ve genişlemesini gerektiren Atina kültüründe ve toplumunda hümanist ve seküler eğilimlerin yükselişiyle ilgilidir. Lynch'e göre, modern bilim, son iki bölümü antik çağda kaybolmuş olan Aeschylus'un Prometheus üçlemesinin tamamına sahip olmaması nedeniyle engelleniyor. Önemli bir şekilde, Lynch, Prometheus üçlemesinin mevcut olmamasına rağmen, Orestia Aeschylus'un üçlemesinin mevcut olmaya devam ettiğini ve Aeschylus'un Prometheus üçlemesine önemli tutarlılık ve örnek dramatik bilgi birikiminin bir yazarı olarak atfedilebilecek genel yapısal niyetler hakkında önemli bir anlayış sağladığı varsayılabilir. [33]
Harold Bloom, Aeschylus için hazırladığı araştırma rehberinde, Atina'daki genel felsefi önemiyle ilgili olarak Aeschylus'a uygulanan eleştirel dikkatin bir kısmını özetlemiştir. [34] Bloom'un belirttiği gibi, "Aeschylus'taki teodise sorununa çok eleştirel bir dikkat gösterildi. Kuşaklar boyunca, bilim adamları 'Zeus'un adaleti' üzerinde durmadan savaştılar ve istemeden onu Yahudi-Hıristiyan düşüncesinden ithal edilen bir monoteizmle bulanıklaştırdılar. Örneğin Jacqueline de Romilly [35] onun zamanı ele alış biçiminin doğrudan ilahi adalete olan inancından kaynaklandığını ileri sürer.Fakat Aeschylus'u vaaz veren biri olarak düşünmek hata olur.Onun Zeus'u kararlara varmaz. daha sonra ölümlü dünyada canlandırdığı insan olaylarının kendileri ilahi iradenin bir düzenlemesidir." [36]
Thomas Rosenmeyer'e göre, Aeschylus'un dini önemiyle ilgili olarak, "Aeschylus'ta, Homer'de olduğu gibi, iki nedensellik düzeyi, doğaüstü ve insan, aynı olayı tanımlamanın iki yolu olarak birlikte var ve eşzamanlıdır." Rosenmeyer, Aeschylus'ta tasvir edilen karakterlere atıfta bulunmanın, onların teolojik ya da dini faaliyetin kurbanları ya da ajanları oldukları sonucuna varmaması gerektiği konusunda ısrar ediyor. Rosenmeyer'in belirttiği gibi: "[T] o metin onların varlığını tanımlar. Bir eleştirmenin Aeschylean bir teoloji inşa etmesi Aeschylean insanının bir tipolojisini tasarlamak kadar donkişotça olurdu. Dramanın ihtiyaçları baskındır." [37]
Aeschylus'taki Prometheus ile Sofokles'teki Oidipus'un ender bir karşılaştırmasında Harold Bloom, "Freud Oidipus tanrılar ensest ve baba katlini emrettiği için 'ahlaksız bir oyun'. Oidipus bu nedenle evrensel bilinçdışı suçluluk duygumuza katılır, ancak bu okumada tanrılar da aynı şekilde" [. ] "Bazen Freud'un Aeschylus'a dönmesini ve bize Oidipus kompleksi yerine Prometheus kompleksini vermesini diliyorum."[38] ]
Karl-Martin Dietz, Hesiod'un aksine, Aeschylus'un yapıtında Prometheus'un "İnsanlığın ilkel başlangıçlardan mevcut uygarlık düzeyine Yükselişi" anlamına geldiğini belirtir. [25]
Platon ve felsefe
Olga Raggio, "Prometheus Efsanesi" adlı çalışmasında Platon'u Protagoras Prometheus mitinin erken gelişimine önemli bir katkı olarak. [39] Raggio, Aeschylean trajedisinin araştırdığı daha zorlu ve dramatik iddiaların çoğunun, Platon'un Prometheus hakkındaki yazılarında bulunmadığına işaret eder. [40]
Tanrılar insanları ve diğer canlıları kil ve ateş karışımıyla şekillendirdikten sonra, Epimetheus ve Prometheus adlı iki kardeşe görevi tamamlamaları ve yeni doğan yaratıklar arasında her türlü doğal niteliği dağıtmaları çağrılır. Epimetheus işe koyulur ama akılsızca doğanın tüm armağanlarını hayvanlara dağıtır, insanları çıplak ve korumasız bırakır, kendilerini savunamaz ve düşman bir dünyada hayatta kalamaz. Prometheus daha sonra Athena ve Hephaistos'un atölyesinden yaratıcı gücün ateşini çalar ve insanlığa verir.
Raggio daha sonra Platon'un yaratıcı güç ayrımına işaret ederek devam eder (teknik), yalnızca doğal içgüdülerden üstün olarak sunulan (fizik).
Platon'a göre, yalnızca "huzur ve adalet erdemleri uygar bir toplumun sürdürülmesini sağlayabilir - ve bu erdemler, sonunda insanlara eşit ölçüde bahşedilen en yüksek armağandır." [41] Eskiler, Platon aracılığıyla, adın Prometheus Yunan ön ekinden türetilmiştir profesyonel- (önce) + mantano (istihbarat) ve ajan son eki -eus, böylece "Ön düşünen" anlamına gelir.
başlıklı diyalogunda Protagoras, Platon, Prometheus'u donuk zekalı kardeşi Epimetheus, "Afterthinker" ile karşılaştırır. [42] [43] Platon'un diyaloğunda Protagoras, Protagoras, tanrıların insanları ve diğer tüm hayvanları yarattığını iddia eder, ancak her birine tanımlayıcı nitelikler vermek Prometheus ve kardeşi Epimetheus'a bırakılmıştır. Çift insanlara geldiğinde hiçbir fiziksel özellik kalmadığından, Prometheus onlara ateş ve diğer uygarlaştırıcı sanatları vermeye karar verdi. [44]
Atinalıların dini bağlılıkları ve riayetleri
Prometheus'un bir Titan (Olimpiyatçıdan farklı) olarak kabul edilmesinden bu yana, Atina dışında, onun ibadetine doğrudan dini bağlılık için hiçbir kanıt bulunmaması anlaşılabilir bir durumdur. Antik Yunanistan'ın mitleri ve yaratıcı edebiyatı için önemine rağmen, Arkaik ve Klasik dönemlerdeki dini Prometheus kültü sınırlı görünüyor. [45] MS 2. yüzyılda yazan hicivci Lucian, büyük Olimposlular için tapınaklar her yerdeyken, Prometheus için hiçbirinin görülmediğine dikkat çekiyor. [46]
Atina bir istisnaydı, burada Prometheus'a Athene ve Hephaistos ile birlikte tapıldı. [47] Akademinin korusundaki Prometheus sunağı, Atina takviminde düzenli olarak gözlemlenen birkaç önemli alayı ve diğer olayların çıkış noktasıydı. Atina'nın tartışmasız en önemli sivil festivali olan Panathenaic festivali için, kentin kutsal sınırlarının dışında bulunan sunakta bir meşale yarışı başladı ve Prometheus'a saygı duyan çömlekçiler ve diğer zanaatkarların yaşadığı Kerameikos bölgesinden geçti. ve Hephaestus patronlar olarak. [48] Yarış daha sonra şehrin kalbine gitti ve festivali bitirmek için Athena'nın Akropolis'teki sunağında kurban ateşini yaktı. [49] Bu koşu yarışları, koşucu ekiplerinin yanan bir meşaleyi dağıttığı bayrak yarışları şeklini aldı. Pausanias'a göre (MS 2. yüzyıl), meşale rölesi, lâmbadedromi veya lambadefori, ilk olarak Atina'da Prometheus'un onuruna kuruldu. [50]
Klasik dönemde yarışlar, yine Hephaestus ve Athena'nın onuruna ephebes tarafından yürütülüyordu. [51] Prometheus'un ateşle olan ilişkisi, onun dini öneminin [45] ve Atina'ya özgü Athena ve Hephaestus ile uyumun ve onun teknolojiyi onurlandırmaya yönelik "eşsiz derecede kült vurgusunun" anahtarıdır. [52] Prometheus'un bayramı Prometheia idi. Takılan çelenkler Prometheus'un zincirlerini simgeliyordu. [53] Hephaistos ile Prometheus arasında bir benzerlik örüntüsü vardır. Klasik gelenek, Hephaistos'un Athene'nin doğumuna izin vermek için Zeus'un kafasını ikiye ayırması olsa da, bu hikaye Prometheus hakkında da anlatılmıştır. Farklı bir gelenek, Prometheus'u Hephaistos gibi Hera'nın oğlu yapar. [54] Antik sanatçılar, Prometheus'u Hephaistos gibi bir sanatçının veya zanaatkarın sivri şapkasını takmış olarak tasvir eder ve ayrıca kurnaz kahraman Odysseus'u da tasvir eder. Zanaatkarın şapkası aynı zamanda klasik zamanlarda Atina'da bilinen gizemli bir kült ile ilişkili olan ve hem Hephaistos hem de Prometheus ile ilişkilendirilen Cabeiri [55] tarafından giyilen doğaüstü zanaatkarlar tarafından tasvir edilmiştir. Kerényi, Hephaistos'un arkaik kökenli olmasına rağmen, Hephaistos'un aslında Prometheus'un "halefi" olabileceğini öne sürüyor. [56]
Pausanias, Yunanistan'da Prometheus'a adanmış birkaç dini yer daha kaydetti. Hem Argos hem de Opous, Prometheus'un son dinlenme yeri olduğunu iddia etti ve her biri onuruna bir mezar dikti. Yunan şehri Panopeus'un, orada insan ırkını yarattığı için Prometheus'u onurlandırması gereken bir kült heykeli vardı. [44]
Atina sanatında estetik gelenek
Prometheus'un kartal tarafından eziyeti ve Herakles tarafından kurtarılması, MÖ 6. ila 4. yüzyıllardaki vazo resimlerinde popüler konulardı. Ayrıca bazen Athena'nın Zeus'un alnından doğuşunun tasvirlerinde de görülür. MÖ 5. yüzyıl Atina Parthenon'unda Athena'nın kült heykelinin kaidesinde Prometheus'un Pandora ile kabartmalı bir heykeli bulunuyordu. Benzer bir işleme, MÖ 2. yüzyıldan itibaren Bergama'daki Zeus'un büyük sunağında da bulunur.
Prometheus'un esaretten kurtulması olayı, MÖ altıncı ve beşinci yüzyıllar arasında Attika ve Etrüsk vazolarında sık sık tekrarlandı. Karlsruhe Müzesi'nde ve Berlin'de sergilenen tasvirde, tasvir, Prometheus'un tehditkar büyük bir kuşla (kartal olduğu varsayılır) karşı karşıya kaldığı ve Herkül'ün arkadan ona oklarını fırlattığı tasvirdir. [57] Dördüncü yüzyılda bu görüntü, Prometheus'u haç biçiminde bağlanmış, muhtemelen Aeschylus'tan ilham alan bir etki tarzını yansıtan, yine bir kartal ve yandan yaklaşan Herkül ile tasvir edecek şekilde değiştirildi. [58]
Diğer yazarlar Düzenle
Diğer iki düzine Yunan ve Romalı yazar, Prometheus mitini MÖ 5. yüzyıldan (Diodorus, Herodorus) MS 4. yüzyıla kadar yeniden anlattı ve daha da güzelleştirdi. Örneğin Sappho, Aesop ve Ovid'de [59] bulunan mite eklenen en önemli ayrıntı, Prometheus'un insan ırkının yaratılmasındaki merkezi rolüydü. Bu kaynaklara göre Prometheus, insanları kilden şekillendirmiştir.
Her ne kadar belki de açıkça belirtilmiş olsa da Prometheia, Hyginus gibi sonraki yazarlar, Bibliothekave Smyrnalı Quintus, Prometheus'un Zeus'u deniz perisi Thetis ile evlenmemesi konusunda uyardığını doğrulayacaktır. Sonuç olarak, ölümlü Peleus ile evlidir ve ona babasından daha büyük bir oğlu olan Truva Savaşı'nın Yunan kahramanı Akhilleus'u doğurur. Pseudo-Apollodorus ayrıca Hermes tarafından 1026–29'da yapılan şifreli bir ifadeyi açıklar. Prometheus'a Bağlı, centaur Chiron'u Prometheus'un acısını üstlenecek ve onun yerine ölecek kişi olarak tanımladı. [44] Klasik döneme ait Yunan vazo resimlerinde kanıtlanan bir efsaneyi yansıtan Sözde Apollodorus, Titan'ı (bir baltayla silahlanmış) Athena'nın doğumuna yerleştirir ve böylece tanrıçanın Zeus'un alnından nasıl çıktığını açıklar. [44]
Efsaneye eklenen diğer küçük ayrıntılar şunlardır: Prometheus'un işkencesinin süresi [60] [61] Titan'ın karaciğerini yiyen kartalın kökeni (Pseudo-Apollodorus ve Hyginus'ta bulunur) Pandora'nın Epimetheus ile evliliği (Pseudo-Apollodorus'ta bulunur) ) Prometheus'un oğlu Deucalion'un (Rodoslu Ovid ve Apollonius'ta bulunur) hayatını ve Prometheus'un Jason ve Argonautlar mitindeki marjinal rolünü (Rodoslu Apollonius ve Valerius Flaccus'ta bulunur) çevreleyen mitler. [44]
Bölgedeki etno-linguistik gruplardan Prometheus ile ilgili on hikaye anlatan Hunt, "Kafkasya'da Prometheus motifini içeren efsanelerin varyantları yaygındır", diyor.
İran mitolojisinde kötü bir figür olan Zahhak da, kariyerinin geri kalanı Prometheus'unkinden farklı olsa da, sonsuza kadar bir dağın yamacına zincirlenir. [63] [64] [65]
Prometheus mitinin en belirgin üç yönü, dünyadaki birçok kültürün inançlarında paralellik gösterir (bkz. insanın kilden yaratılması, ateşin çalınması ve sonsuz cezaya ilişkin referanslar). Yaratılış kitabında ifade edilen dini sembolizmle ilgili İncil'deki yaratılış açıklamasıyla paralelliklere dikkat çeken bu üçünden ilkidir.
Raggio'nun belirttiği gibi, [66] "(birçok) lahitte resmedilen, Neoplatonik insan doğası kavramının görsel bir sembolü olarak yaratılış mitinin, Hıristiyanların eşsiz ve eşzamanlı yaratma eylemi öğretisiyle açıkça bir çelişkiydi. Üçlü." Geç Roma antikitesinin bu Neoplatonizmi, özellikle İncil tanrısının mitolojik Prometheus figürüyle hem farklılığını hem de benzerliğini tanıyan Tertullian [67] tarafından vurgulanmıştır.
Prometheus'un tasviri ve Adem'in yaratılışının İncil sembolizminde temsili amacıyla kullanılan insanın yaratılışı, geç Roma antikitesinin sanatsal ifadesinde de tekrarlanan bir temadır. Geç Roma antikitesinin bu yüzyıllarında Adem'in yaratılışına ilişkin nispeten nadir ifadelerden biri, üç figürün (genellikle teolojik üçlüyü temsil ettiği düşünülür) üç figürün görüldüğü Lateran Müzesi'nin sözde "Dogma lahiti"ni ayırt edebilir. yeni adama bir kutsama yapmak. Prometheus'un prototipinin geç Roma antikitesinin erken Hıristiyanlık döneminde de tanınabilir olduğu başka bir örnek bulunur. Bu, Mas d'Aire'deki [68] Kilise'nin bir lahitinde de bulunabilir ve Raggio'nun "Campli'den (Teramo) [69] (burada) kabaca oyulmuş bir kabartma olarak adlandırdığı şeyle daha doğrudan bir karşılaştırmada bulunabilir. Rab bir tahtta oturur ve tıpkı Prometheus gibi Adem'in vücudunu şekillendirir." Bu tür başka bir benzerlik, şu anda Louvre'da bulunan Helenistik bir kabartmada bulunan, Lord'un Havva'ya, Prometheus'un daha önceki tasvirlerinde bulunan aynı hareketi hatırlatarak iki parmağını gözlerine dayatarak hayat verdiği örnekte bulunur. [66]
Gürcü mitolojisinde Amirani, baş tanrıya meydan okuyan ve Prometheus gibi kuşların organlarını yediği Kafkas dağlarında zincirlenmiş bir kültür kahramanıdır. Mitin bu yönü, Yunan hayal gücü üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Prometheus'u elleri vücudunun arkasında bağlı ve uzun kanatlı bir kuşun önünde çömelmiş olarak gösteren Hesiod şiirlerinin zamanına kabaca tarihlenen bir Yunan mücevherinden tanınabilir. [70] Aynı görüntü, Furtwangler tarafından belgelendiği gibi, daha sonra Augustus dönemi Roma'sında da kullanılacaktı. [71]
Joseph Campbell ve Bill Moyers arasında Public Television'da sık sık alıntılanan ve çokça duyurulan röportajda, yazarın Bin Yüzlü Kahraman Prometheus ve İsa'nın karşılaştırması hakkındaki görüşünü sundu. [72] Moyers, Campbell'a soruyu şu sözlerle sordu: "Bu anlamda, Prometheus veya İsa gibi kahramanların aksine, yolculuğumuza dünyayı kurtarmak için değil, kendimizi kurtarmak için çıkıyoruz." Campbell'ın iyi bilinen yanıtı şuydu: "Fakat bunu yaparak dünyayı kurtarıyorsunuz. Hayati bir kişinin etkisi canlandırır, buna hiç şüphe yok. Ruhsuz dünya bir çorak topraktır. [. ] Hayır, hayır! Herhangi bir dünya, eğer yaşıyorsa, geçerli bir dünyadır. Yapılması gereken, ona hayat vermektir ve bunu yapmanın tek yolu, kendi dünyanızda bulmaktır. hayatın olduğu durumda ve kendin hayatta ol." Campbell için, İsa çarmıhta ölümcül bir şekilde acı çekerken, Prometheus bir kayaya zincirliyken ebediyen acı çekti ve her biri insanlığa bahşettikleri hediye için ceza aldı, İsa için bu cennetten gelen bir bağışlanma armağanıydı ve Prometheus için bu Olympus'tan ateşin armağanıydı. [72]
Belirgin bir şekilde, Campbell kendi metodolojisinin metaforlarını kitabında uygulamanın sınırlarını belirtmekte de açıktır. Bin Yüzlü Kahraman Prometheus ve İsa karşılaştırmasını değerlendirmede çok yakından. Kudüs'teki yargılanmasından sonra İsa ile ilişkilendirilen dört acı sembolünden (i) dikenli taç, (ii) kamçı belası, (iii) Haç'a çivileme ve (iv) böğrüne mızrak darbesi, sadece bu sonuncusu, Prometheus'un, yenileyici bir organ olan karaciğerini kendi yanından yutan bir kartalın her gün çektiği eziyetin sonsuz ıstırabına biraz benzerlik gösteriyor. [73] Campbell için, Yeni Ahit anlatıları ile Yunan mitolojik anlatıları arasındaki çarpıcı karşıtlık, yalnızca Kutsal Kitap'taki İncil anlatılarının en sonunda meydana gelen eskatolojik Yeni Ahit anlatılarının sarsıcı ebedi mücadelesinin sınırlayıcı düzeyinde kalır. John'un Kıyameti (12:7), "Mikail ve melekleri ejderhaya karşı savaştı. Ejderha ve melekleri karşılık verdi, ama yenildiler ve artık gökte onlara yer yoktu." Bir Son Yargının bu eskatolojik ve apokaliptik ortamı, Titanomachia olarak Yunan mitolojisine ayrı bir hizmet sunan Hesiodos'un önsözTitanlar ve Olympos tanrıları arasındaki kozmolojik mücadeleden sonra gelen insanlığın yaratılışı da dahil olmak üzere sonraki tüm mitolojiyi parantez içine alarak. [72]
Prometheus mitinde temsil edilen ıstırap ve eziyet tipolojisinin, İbranice kutsal metinlerin anlatılarıyla mı yoksa daha çok temsili karşılaştırmalarını mı bulup bulmadığı, karşılaştırmalı din bilginleri ve mitolojik ve dini konuların edebi kabulü [74] arasında devam eden bir tartışmadır. Yeni Ahit anlatıları ile. Eyüp Kitabında, Eyüp'ün sürekli ıstırabı ile Prometheus mitinde temsil edilen sonsuz ıstırap ve eziyet arasında önemli karşılaştırmalar yapılabilir. Eyüp'te ıstırap, cennetin rızasında ve şeytanın iradesindeyken, Prometheus'ta ıstırap, Olympus'un hükümdarı olarak Zeus ile doğrudan bağlantılıdır. İsa'nın Kudüs'te mahkûm edilmesinden sonra çektiği ıstırabın karşılaştırması, Perşembe ile Cumartesi arasındaki üç günle sınırlıdır ve Paskalya Pazarına tekabül eden nihai anlatılara yol açar. Karşılaştırmalı din için sembolik anlam, haklı davranışla ilgili ıstırabın hem İbranice kutsal metinlerde hem de Yeni Ahit anlatılarında kurtarıldığını savunurken, Prometheus'ta, yine de saygı gerektiren bağışlayıcı olmayan bir tanrı Zeus'un imgesi kalır. [72]
Dördüncü ve beşinci yüzyılın sonlarında antik dönemde yazan Latin yorumcu Marcus Servius Honoratus, Prometheus'un çok ileri görüşlü bir adam olduğu için böyle adlandırıldığını açıkladı. (vir prudentissimus)soyut niteliğine sahip ihtiyat, Yunancanın Latince karşılığı balo ( ἀπὸ τής πρόμηθείας ). [75] Anekdot olarak, Romalı fabulist Phaedrus (M.Ö.15 - MS 50), Prometheus'un ilk insanları yaratırken sarhoş olması ve cinsel organları yanlış kullanmasına göre, Aesop'a eşcinsellik için basit bir etiyoloji atfeder. [76]
Prometheus mitinin kabulü üzerine Orta Çağ'ın belki de en etkili kitabı Fulgentius Placiades'in mitolojik el kitabıydı. Raggio tarafından belirtildiği gibi, [77] "Fulgentius'un metni ve (Marcus) Servius'un [. ] metni, dokuzuncu yüzyılda anonimler tarafından yazılan mitolojik el kitaplarının ana kaynaklarıdır. Mythographus Primus ve Mythographus Secundus. Her ikisi de İngiliz bilgin Alexander Neckman (1157-1217) tarafından daha uzun ve ayrıntılı bir özet için kullanıldı. Scintillarium Poetarum, veya şair[77] Kitaplarının amacı, alegorik yorumu Prometheus mitinin tarihsel yorumundan ayırmaktı. Prometheus mitinin alegorik yorumunun aynı geleneğinde, Orta Çağ'ın tarihsel yorumuyla birlikte devam etmek, soykütükleri Giovanni Boccaccio'nun fotoğrafı. Boccaccio, bu iki yorum seviyesini takip eder ve Prometheus mitinin iki farklı versiyonu arasında ayrım yapar. Boccaccio için Prometheus, "Her şeyin açıklık ve gerçek olduğu göklerde, [Prometheus], tabiri caizse, Tanrı'nın kendisinden, tüm Bilimin kaynağı, her insanın en yüksek Işığı olan ilahi bilgeliğin bir ışınını çalar." [78] Bununla Boccaccio, ortaçağ kaynaklarından Rönesans hümanistlerinin tutumuna doğru bir vurgu kaymasıyla hareket ettiğini gösterir.
Boccaccio'nunkine benzer bir yorum kullanan Marsilio Ficino, on beşinci yüzyılda, Plotinus zamanından beri görülmeyen Prometheus mitinin felsefi ve daha kasvetli kabulünü güncelledi. 1476-77 yıllarında kaleme aldığı kitabında, Quaestiones Quinque de MenteFicino, Prometheus mitini üstün gerçeği elde etmeye çalışan insan ruhunun bir görüntüsü olarak okumayı tercih ettiğini belirtir. Raggio'nun Ficino'nun metnini özetlediği gibi, "Prometheus'un işkencesi, akıl tarafından vahşilerden çok kez daha mutsuz olan insana bizzat aklın getirdiği işkencedir. Göksel ışığın bir huzmesini çaldıktan sonra [. ] ruh zincirlerle bağlanmış gibi hisseder ve [. ] yalnızca ölüm onun bağlarını çözebilir ve onu tüm bilginin kaynağına taşıyabilir." [78] Ficino'nun metnindeki bu karamsar tavır daha sonra Charles de Bouelles'in Liber de Sapiente Hem skolastik hem de Neoplatonik fikirlerin bir karışımını sunan 1509.
Orta Çağ'ın sonlarında hem Boccaccio hem de Ficino'nun Prometheus hakkında yazdıklarından sonra, Titan'a olan ilgi, ressamlar ve heykeltıraşlar için benzer bir konu olma yönünde önemli ölçüde değişti. En ünlü örnekler arasında, şu anda Münih ve Strasburg müzelerinde sergilenen yaklaşık 1510 tarihli Piero di Cosimo'dur (bkz. Ek). Raggio, Münih versiyonunu [79] şu şekilde özetliyor: "Münih paneli, Prometheus tarafından modellenen yeni adamın yakışıklı muzaffer heykeli Epimetheus ve Prometheus arasındaki anlaşmazlığı temsil ediyor, onun Minerva'nın rehberliğinde gökyüzüne yükselişi Strasburg paneli, Prometheus'un meşalesini Güneş'in tekerleklerinde yaktığı mesafe ve bir tarafta ön planda, Prometheus meşalesini heykelin kalbine uygularken, diğer tarafta Merkür onu bir ağaca sabitler." Tüm ayrıntılar açıkça Boccaccio'dan ödünç alınmıştır. soykütükleri.
Aynı referans, soykütükleri Şu anda New York City'deki Pierpont Morgan Kütüphanesinde bulunan Parmigianino'nun çizimi için kaynak olarak gösterilebilir. [80] Çizimde, Michelangelo'nun Yehova'yı tasvir eden eserlerinin anısını çağrıştıran Prometheus'un çok asil bir tasviri sunulmaktadır. Bu çizim, Rönesans döneminden Prometheus mitinin görselleştirilmesinin belki de en yoğun örneklerinden biridir.
Geç İngiliz Rönesansı'nda yazan William Shakespeare, Desdemona'nın ünlü ölüm sahnesindeki Promethean kinayesini trajedisinde kullanır. otel. Othello, Desdemona'nın ölümünü düşünürken, onun "Promethean ısısını" bir kez söndükten sonra vücuduna geri getiremeyeceğini açıkça ileri sürer. Shakespeare için ima, açıkça, ateşin, Olympus'tan çalındıktan sonra Prometheus tarafından kilden insanın yaratılmasına yaşam bahşedilişi olarak yorumlanmasıdır. Bu benzetme, Yaratılış'ta yaratıcının bahşedilen nefesi aracılığıyla Adem'de yaşamın yaratılışına ilişkin İncil'deki anlatıya doğrudan benzerlik taşır. Shakespeare'in Prometheus'un ateşiyle ilişkilendirilen "ısı"ya yaptığı sembolik gönderme, ateş armağanının mitolojik armağanla ya da insanlara teolojik yaşam armağanı ile ilişkilendirilmesidir.
Prometheus miti, Rönesans sonrası ve Aydınlanma sonrası gelenekte ve bazen Batı dışında üretilen eserlerde Batı sanatı ve edebiyatının gözde bir teması olmuştur.
Rönesans sonrası edebi sanatlar
Romantik dönem için Prometheus, Zeus'un simgelediği her türlü kurumsal tiranlığa - kilise, hükümdar ve patrik - direnen isyancıydı. Romantikler, Prometheus ile Fransız Devrimi'nin ruhu, John Milton'ın Şeytan'ı İsa arasında karşılaştırmalar yaptılar. cennet kaybetti, ve ilahi ilham şair veya sanatçı. Prometheus, Goethe'nin şiirinde konuşan lirik "ben"dir. Sturm ve Drang "Prometheus" şiiri (c. 1772–74 yazılmıştır, 1789'da yayınlanmıştır), Tanrı'ya (Zeus olarak) misoteist suçlama ve meydan okumayla hitap eder. İçinde Prometheus Bağlantısız (1820), dört perdelik bir lirik drama, Percy Bysshe Shelley, Aeschylus'un kayıp oyununu yeniden yazar, böylece Prometheus Zeus'a (Latince Jüpiter adı altında) boyun eğmez, onun yerine insan kalbinin ve zekasının zaferiyle onun yerini alır. zalim din. Lord Byron'ın "Prometheus" adlı şiiri de Titan'ı pişmanlık duymayan biri olarak tasvir eder. Raggio tarafından belgelendiği gibi, büyük Romantikler arasındaki diğer önde gelen isimler arasında Byron, Longfellow ve Nietzsche de vardı. [39] Mary Shelley'nin 1818 tarihli romanı Frankenstein "Modern Prometheus" alt başlığı, romanın modern insanlığın tehlikeli bilgi alanlarına ulaşmasına ilişkin temalarına atıfta bulunur.
Goethe'nin şiirleri
Prometheus Johann Wolfgang von Goethe'nin efsanevi Prometheus'a dayanan bir karakterin Tanrı'ya (Zeus olarak) romantik ve misoteist bir suçlama ve meydan okuma tonuyla hitap ettiği bir şiirdir. Şiir 1772-1774 yılları arasında yazılmıştır. İlk kez on beş yıl sonra 1789'da yayımlanmıştır. Prometheus mitinin Goethe ve Sturm und Drang ile özdeşleşen edebi Romantik akımla ilk karşılaşmalarından birini temsil etmesi bakımından önemli bir eserdir. hareket.
Şiir, Goethe'nin şiirlerinin 6. cildinde (Toplu Eserlerinde) bir bölümünde yer aldı. Vermischte Gedichte (çeşitli şiirler), kısa bir süre sonra Harzreise ben Kış. Hemen ardından "Ganymed" gelir ve iki şiir de gerçek yazılarında Goethe'nin planına göre birbirini bilgilendirerek yazılmıştır. Prometheus (1774) aslında bir drama olarak planlanmıştı ama Goethe tarafından hiçbir zaman tamamlanmadı, ancak şiir ondan ilham aldı. Prometheus, Tanrı tarafından reddedilen, ona öfkeyle meydan okuyan ve kendini savunan yaratıcı ve asi ruhtur. Ganymede, tam tersine, Tanrı tarafından hem tapılan hem de baştan çıkarılan çocuksu benliktir. Yüksek Romantik bir şair ve hümanist bir şair olarak Goethe, her iki kimliği de Romantik insanlık durumunun zıt yönleri olarak sunar.
Şiir, Prometheus miti için drama, trajedi veya felsefede Prometheus miti ile uğraşan eski Yunan şairlerinin hiçbirinde görülmeyen doğrudan İncil çağrışımları sunar. Almanca ifadesinin kasıtlı kullanımı "Da ich ein Tür savaş. " ("Ben çocukken"): kullanımı da ayırt edicidir ve onunla birlikte Goethe, Aziz Paul'ün Birinci Mektubu'nun Lüteriyen çevirisini Korintliler'e doğrudan uygular, 13:11: "Da ich ein Kind war, da redete ich wie ein Kind. ("Çocukken çocukken konuştum, çocukken anladım, çocukken düşündüm: ama erkek olunca çocukça şeyleri bir kenara bıraktım"). benzerliklerinden çok Korintliler'in İncil metnini çağrıştırıyor.
başlıklı kitabında Prometheus: İnsan Varlığının Arketip İmgesi, C. Kerényi, Goethe'nin Prometheus versiyonu ile antik Yunan versiyonu arasındaki temel karşıtlığı belirtiyor. [81] Kerényi'nin belirttiği gibi, "Goethe'nin Prometheus'u babası için Zeus'a ve annesi için bir tanrıçaya sahipti. Şair, geleneksel soydan bu değişiklikle, kahramanını Titanların ırkından ayırdı." Goethe için, Prometheus'un Yeni Ahit anlatılarındaki Oğul imgesiyle metaforik karşılaştırması merkezi bir öneme sahipti ve Goethe'nin okumasındaki Zeus figürü, Yeni Ahit anlatılarındaki Baba imgesiyle metaforik olarak doğrudan eşleştirildi.
Percy Bysshe Shelley Düzenle
Percy Shelley, dört perdelik lirik dramasını yayınladı. Prometheus Bağlantısız Onun versiyonu, Aeschylus tarafından sunulan mitin versiyonuna yanıt olarak yazılmıştır ve Shelley'nin kendi zamanında hüküm süren yüksek İngiliz İdealizmi ve yüksek İngiliz Romantizmine yöneliktir. Shelley, yazarın kendisinin de tartıştığı gibi, kendi mit versiyonunun Aeschylus'a borçlu olduğunu ve okurlarının kendi lirik dramasına aşina olduğunu varsaydığı Yunan şiir geleneğini kabul ediyor. Örneğin, okuyucunun Shelley'nin Prometheus mitinin kendi versiyonunda tasvir ettiği aklanmanın haklı mı yoksa haksız mı olduğuna dair bir anlayış oluşturması için Prometheus'un cezalandırılmasının nedenini anlaması ve bilgisine sahip olması gerekir. Shelley'nin Aeschylus'a olan borçluluğunun boyutunu anlatan kendi sözlerinin alıntısı, halka açık birçok kaynakta yayınlandı.
Edebiyat eleştirmeni Harold Bloom kitabında Shelley'nin Efsane Yaratılışı mitopoik şiir geleneğinde Shelley'den yüksek beklentisini ifade eder. Bloom için, Percy Shelley'nin şiirdeki mitoloji geleneğiyle ilişkisi "'Prometheus'ta doruğa ulaşır. Şiir, Shelley'nin vizyonunun eksiksiz bir ifadesini sunar." [82] Bloom, bu 1959 kitabında Shelley'nin lirik dramasına iki tam bölüm ayırıyor Prometheus Bağlantısız. [83] 1959 tarihli kitabının ardından Bloom, Chelsea House Publishers için Shelley hakkında eleştirel görüşlerin bir antolojisini düzenledi ve burada görüşünü kısaca şöyle belirtti: "Shelley, Wallace Stevens'ın Yüce Kurgu olarak şiir anlayışının kabul edilmemiş atası ve Prometheus Bağlantısız Blake ve Wordsworth dışında, Romantik bir Yüce Kurgu arayışının başardığı en yetenekli hayal gücüdür." [84]
Percy Shelley hakkındaki Chelsea House baskısına Giriş'in sayfalarında Bloom, Shelley'nin Prometheus mitinin idealize edilmiş mitolojik versiyonuna karşı çıkan altı büyük eleştiri okulunu da tanımlar. Sırayla, Shelley'e karşı çıkan okullar şu şekilde verilmiştir: (i) "sağduyu" okulu, (ii) Hıristiyan ortodoks, (iii) "zeka" okulu, (iv) Ahlakçılar, çoğu çeşit, ( v) "Klasik" biçim ekolü ve (vi) Kesinlikçiler veya betoncular. [85] Bloom en az ilk iki okulla ilgilense de, Hıristiyan ortodoksuyla ilgili ikincisi, geç Roma antikitesi sırasında Prometheus mitinin kabulü ve Yeni Ahit kanonunun sentezi üzerinde özel bir öneme sahiptir. Prometheus mitinin Yunan kökenleri, Titanomachia Yeni Ahit sentezinde İbrani peygamberlerin peygamberlik geleneğinin ve onların güçlü eskatolojik yönelimlerinin güçlü bir özümsenmesi varken, Olympus'un kozmik mücadelesini insanlığın yaratılmasından önceki bir zaman noktasına yerleştirmek olarak. Bu karşıtlık, antik Yunan bilincine, mitolojinin ahlaki ve ontolojik kabulü konusunda güçlü bir vurgu yaptı. Titanomachia Yeni Ahit anlatılarının sentezi için bu, topluluk içinde dini bilinci beklenen bir düzeye yerleştirdi. eschaton henüz tamamlanmadı. Bunların hiçbiri Percy Shelley'ye Prometheus mitini şiirsel olarak yeniden anlatması ve yeniden bütünleştirmesinde rehberlik etmeyecektir. [86]
Sokratik Yunanlılar için, din tartışmasının önemli bir yönü, antik Yunan mitolojik deneyimde daha belirgin olan 'varlık' ontolojik tartışmasından ziyade Yeni Ahit bağdaştırıcılığına göre 'olma'nın felsefi tartışmasına karşılık gelir. odaklı kült ve din. [87] Shelley için, bu okumaların her ikisi de, Yüksek İngiliz Romantizmi ve Yüksek İngiliz İdealizmi tarafından yönlendirilen bir toplumun idealize edilmiş bilincinin kendi versiyonunu teşvik etme konusundaki endişelerine tercih edildiğinde, büyük ölçüde göz ardı edilmelidir. [88]
Frankenstein veya Modern Prometheus Düzenlemek
Frankenstein veya Modern PrometheusMary Shelley tarafından 18 yaşındayken yazılan , Percy Shelley'nin yukarıda bahsedilen oyunundan iki yıl önce 1818'de yayınlandı. Yirminci yüzyıl filminde en sık tekrarlanan edebi temalardan biri olarak ve hatta yerleşik edebi sanat eserleri arasındaki saf popülaritesi nedeniyle birkaç rakiple popüler resepsiyon olarak varlığını sürdürdü. Ana tema, Titanlar tarafından insanın yaratılmasına odaklanan, Shelley tarafından zamanının İngiliz izleyicileri için aktarılan ve çağdaş hale getirilen Prometheus mitinin yönüne paraleldir. Konu, bir bilim insanı tarafından yaşamın yaratılması, dolayısıyla doğal üreme eylemlerinden ziyade tıp biliminin uygulanması ve teknolojisi yoluyla yaşam bahşedilmektir. Kısa roman, Boris Karloff'un ilk versiyonlarından Kenneth Branagh'ın 1994 film uyarlaması da dahil olmak üzere sonraki versiyonlara kadar birçok filme ve prodüksiyona uyarlandı.
Yirminci yüzyıl
Franz Kafka, bu mitin dört yönüne bakış açısı olarak gördüklerini özetleyen "Prometheus" başlıklı kısa bir parça yazdı:
Birincisine göre, tanrıların sırlarını insanlara ifşa ettiği için Kafkasya'da bir kayaya kelepçelenmiş ve tanrılar, sürekli yenilenen karaciğerini beslemek için kartallar göndermiştir.
İkinciye göre, yırtılan gagaların acısıyla tahrik olan Prometheus, kayayla bir olana kadar kendisini giderek daha derine bastırdı.
Üçüncüsüne göre, ihaneti binlerce yıl içinde unutuldu, tanrılar tarafından unutuldu, kartallar tarafından unutuldu, kendisi tarafından unutuldu.
Dördüncüye göre, herkes anlamsız olaydan bıktı. Tanrılar bıktı, kartallar bıktı, yara bıkkınlıkla kapandı.
Geriye açıklanamayan kaya kütlesi kalıyor. Efsane açıklanamaz olanı açıklamaya çalıştı. Gerçeğin bir alt katmanından çıktığı için, açıklanamaz bir şekilde sona ermek zorundaydı. [89]
Kafka'nın Prometheus'a olan ilgisiyle ilgili bu kısa parçası, yazdığı diğer iki mitolojik eserle desteklendi. Reiner Stach'ın belirttiği gibi, "Kafka'nın dünyası, şablonları sağlayan Eski Ahit ve Yahudi efsaneleriyle, doğası gereği mitseldi. Antik çağın kanonunda elini denemesi (Kafka bunu açıkça söylemese bile) yalnızca mantıklıydı, 'Sirenlerin Sessizliği', 'Prometheus' ve 'Poseidon'da olduğu gibi, onu yeniden yorumlamak ve imalar şeklinde kendi hayal gücüne dahil etmek. başlıklı şiir koleksiyonu Prometheus Kayalığı Üzerinde. Nepalli şair Laxmi Prasad Devkota (d. 1949) da bir destan yazdı. Prometheus (प्रमीथस).
1952 kitabında, Lucifer ve Prometheus, Zvi Werblowsky Milton'ın ünlü şiirinde Şeytan karakterinin spekülatif olarak türetilmiş Jungcu yapısını sundu. cennet kaybetti. Werblowsky, Milton'ı yorumlamak amacıyla Prometheus mitinin uygun bölümlerine kendi Jungcu yorum tarzını uyguladı. 1990'larda Routledge Press tarafından kitabının yeniden basımı, Carl Jung'un kitabına bir giriş içeriyordu. Bazı Gnostikler, "Işık Taşıyıcı" Lucifer'in düşüşüyle somutlaşan cennetten ateş hırsızlığını tanımlamakla ilişkilendirilmiştir. [91]
Ayn Rand, Prometheus mitinden alıntı yaptı: Marş, Çeşme Başı, ve Atlas Omuz silktimitolojik karakteri modern toplumun sınırlarına isyan eden yaratıcı insanlar için bir metafor olarak kullanmak.
Eulenspiegel Derneği dergiye başladı Prometheus 1970'lerin başlarında [92] sanat ve erotikten, tavsiye köşelerine ve kişisel reklamlara, fikir birliğine dayalı kink felsefesi hakkında konuşmaya kadar, müstehcenler için önemli olan konuları araştıran, onlarca yıldır devam eden bir dergidir. Dergi artık internette var. [92]
Yapay kimyasal element promethium, Prometheus'un adını almıştır.
Rönesans sonrası estetik gelenek
Görsel sanatlar Düzenle
Prometheus, Meksikalı muralist José Clemente Orozco'nun da dahil olduğu bir dizi tanınmış sanat eserinde tasvir edilmiştir. Prometheus Pomona Koleji'ndeki fresk [93] [94] ve Paul Manship'in bronz heykeli Prometheus Manhattan'daki Rockefeller Center'da.
Klasik müzik, opera ve bale Düzenle
Prometheus mitinden doğrudan veya dolaylı olarak esinlenen klasik müzik, opera ve bale eserleri, hem on dokuzuncu hem de yirminci yüzyılın önde gelen bestecilerinden bazılarının yorumlarını içeriyor. Bu gelenekte, mitin orkestral temsili bestecilerin en uzun süreli ilgisini çekmiştir. Bunlar arasında Franz Liszt'in başlıklı senfonik şiiri yer almaktadır. Prometheus 1850'den itibaren, diğer Senfonik Şiirleri arasında (No. 5, S.99). [95] Alexander Scriabin besteledi Prometheus: Ateş Şiiri, Opus 60 (1910), [96] ayrıca orkestra için. [97] Aynı yıl Gabriel Faure üç perdelik operasını besteledi. Promethee (1910). [98] Charles-Valentin Alkan bestesini yaptı. Grande sonat 'Les quatre âges' (1847), "Prométhée enchaîné" (Prometheus Bound) başlıklı 4. bölümle. [99] Beethoven, müziği başlıklı mitin bale versiyonunun bestesini yaptı. Prometheus'un Yaratıkları (1801). [100]
Goethe'nin mitin şiirsel versiyonunun bir uyarlaması Hugo Wolf tarafından bestelenmiştir. Prometheus (Bedecke deinen Himmel, Zeus, 1889), Goethe-lieder'ın ses ve piyano için bir parçası olarak, [101] daha sonra orkestra ve ses için kopyalandı. [102] Efsanenin operası Carl Orff tarafından bestelenmiştir. Prometheus (1968), [103] [104] Aeschylus'un Yunan dilini kullanarak Prometheia. [105] Eleştirmenler arasında, elbette, imalar bulma geleneği gelişti. Prometheus'a Bağlı Richard Wagner'de halka döngüsü. [106]
Rudolf Wagner-Régeny 1959'da Prometheus'u (opera) besteledi. Efsaneden esinlenen bir başka eser, Prometeo (Prometheus), 1981 ve 1984 yılları arasında Luigi Nono tarafından bestelendi ve dokuz kantattan oluşan bir dizi olarak kabul edilebilir. İtalyanca libretto Massimo Cacciari tarafından yazılmıştır ve Aeschylus, Walter Benjamin ve Rainer Maria Rilke gibi çeşitli yazarların metinlerinden seçilmiştir ve Prometheus mitinin farklı versiyonlarını kelimenin tam anlamıyla anlatmadan sunar.
İçindekiler
Normatif Yahudilik pasifist değildir ve nefsi müdafaa adına şiddete göz yumulur. [7] J. Patout Burns, Yahudi geleneğinin şiddeti en aza indirme ilkesini açıkça ortaya koyduğunu iddia eder. Bu ilke, "(nerede) Yahudi kanunu, şiddetin bir kötülüğün meydana gelmesini engellemesine izin verirse, kişinin amacını gerçekleştirmek için asgari miktarda şiddet kullanılmasını zorunlu kılar" şeklinde ifade edilebilir. [8] [9]
Şiddetsizlik Düzenle
Yahudiliğin dini metinleri şefkat ve barışı destekler ve İbranice İncil "komşunu kendin gibi sev" için iyi bilinen emri içerir. [2] 1937 Columbus Reform Yahudiliği Platformu'na göre, "Peygamberlerin günlerinden beri Yahudilik, tüm ulusların ruhsal ve fiziksel silahsızlandırılması için çabalayarak insanlığa evrensel barış idealini ilan etmiştir. Yahudilik şiddeti reddeder ve ahlaki değerlere dayanır. eğitim, sevgi ve sempati." [6]
Şiddetsizlik felsefesinin kökleri Yahudilikte, 3. yüzyılın ortalarındaki Kudüs Talmud'una kadar uzanır. Mutlak şiddetsizlik Museviliğin bir gerekliliği olmasa da, din şiddet kullanımını o kadar keskin bir şekilde sınırlar ki, şiddetsizlik çoğu zaman gerçek, adalet ve barış dolu bir yaşamı gerçekleştirmenin tek yolu haline gelir ve Yahudilik bunu korumanın üç aracı olarak kabul eder. Dünya. [10] : 242
Kenan'ın fethiyle ilgili İncil'deki anlatı ve bununla ilgili emirler, Batı kültürü üzerinde derin bir etkiye sahipti. [11] Tarih boyunca ana akım Yahudi gelenekleri, bu metinleri tamamen tarihsel veya son derece koşullu ve her halükarda sonraki zamanlarla ilgili olmayan olarak ele almıştır. [12]
İkinci Tapınak döneminde, Yahudiye'deki Greko-Romen ve Helenistik Yahudi nüfuzunu engellemeyi amaçlayan militarizm ve şiddette bir artış yaşandı. Makkabiler [13] Zealotlar, Masada Kuşatması'ndaki Sicarii [14] ve daha sonra Bar Kochba isyanı gibi grupların tümü, güçlerini İncil'deki İbranice fetih ve İsrail Ülkesi üzerindeki hegemonyası anlatısından aldılar. hahamların desteği, [15] ve diğer zamanlarda onların kararsızlığı.[16]
Modern zamanlarda, İsrail Devleti tarafından yürütülen savaş, kısmen Yahudi geleneğine dayanan saf bir silah kodunu içeren İsrail yasa ve yönetmeliklerine tabidir. 1992 IDF Davranış Kuralları uluslararası hukuku, İsrail hukukunu, Yahudi mirasını ve IDF'nin kendi geleneksel etik kodu. [17] Bununla birlikte, bir yanda İsrail hükümetinin eylemleri ile diğer yanda savaşın yürütülmesine ilişkin Yahudi gelenekleri ve halakha arasındaki gerilim, İsrail içinde tartışmalara yol açmış ve İsrail'in eleştirilerine zemin hazırlamıştır. [18] Radikal Siyonizmin bazı türleri saldırgan savaşı teşvik eder ve onları İncil metinleriyle meşrulaştırır. [19] [20]
Hasmon krallığı altında zorunlu din değiştirmeler meydana geldi. Idumaenler, kaynağa bağlı olarak ya sürgün tehditleriyle ya da ölüm tehditleriyle Yahudiliğe geçmek zorunda kaldılar. [21] [22]
İçinde Eusebius, Hıristiyanlık ve Yahudilik Harold W. Attridge, "Josefus'un onların din değiştirmelerine ilişkin açıklamasının büyük ölçüde doğru olduğunu düşünmek için nedenler var" diye iddia ediyor. Ayrıca, "Bunların münferit örnekler olmadığı, ancak zorla din değiştirmenin ulusal bir politika olduğu, Alexander Jannaeus'un (c. 80 BCE) Moab'daki Pella şehrini yıktığı gerçeğinden açıkça anlaşılmaktadır, çünkü 'yerliler evlat edinmeyi kabul etmeyeceklerdir. Yahudilerin milli gelenekleri.' " Josephus, Eski Eserler. 13.15.4. [23]
Maurice Sartre, "fethedilen halklara sürgün veya dönüşüm arasında bir seçim" sunan "Hyrcanos, I. Aristobulus ve Jannaeus tarafından benimsenen zorunlu Yahudileştirme politikası" hakkında yazmıştır. [24]
William Horbury, "Kanıtlar en iyi şekilde, Aşağı Celile'deki mevcut küçük bir Yahudi nüfusunun, kuzeydeki Yahudi olmayan komşularının MÖ 104 dolaylarında zorunlu din değiştirmeyle büyük ölçüde genişlediğini varsaymakla açıklanabilir" diye yazmıştır. [25]
Himyar Krallığı Düzenle
4. yüzyılın sonlarında Himyar krallığının Yahudiliğe dönüştürülmesinden sonra,[26] Himyar Yahudi kralları tarafından beşinci ve altıncı yüzyılın başlarında iki "zorlama ve gaddarlık" olayı yaşandı. [27] Beşinci yüzyılın üçüncü çeyreğinde otuz dokuz Hıristiyan şehit edildi, [27] ve 523'te bir Hıristiyan katliamı gerçekleşti. [27] Kral Zhu Nuwaşad liderliğindeki Yemen Yahudi Himyar kabilesi, suudi arabistan'da bir köy yahudiliğe geçmekle ölüm arasında seçim yapmak zorunda kaldı ve 20.000 hristiyan katledildi. [28] Yazıtlar, Zafar ve Necran'da 22.000'den fazla Hıristiyanı katlettikten sonra ifade ettiği büyük gururu gösteriyor. [29]
Göze göz Düzenle
ilkesi varken sözlük ("göze göz") İncil'de açıkça yankılanır, Yahudilikte tam anlamıyla uygulanmaz ve yaralanmalar için maddi tazminat için bir temel sağlamak için yorumlanır. [30] [31] Pasachoff ve Littman, Farisi Yahudiliğinin "değişen sosyal ve entelektüel fikirlere uyum sağlama" yeteneğinin bir örneği olarak lex talionis'in yeniden yorumlanmasına işaret ediyor. [32] Stephen Wylen, lex talionis'in "her bireyin benzersiz değerinin kanıtı" olduğunu ve "tüm insanların hukuk için eşitliğini" öğrettiğini iddia eder. [33]
Ölüm ve bedensel ceza Düzenle
İncil ve Talmud, bazı suçlar için taşlayarak ölüm, başını kesme, yakma ve boğma gibi birçok şiddetli cezayı belirtirken,[34] bu cezalar, esas olarak mahkumiyet için ek gereklilikler eklenerek hahamlık döneminde önemli ölçüde değiştirildi. [35] Mişna, yedi yılda – ya da Elazar ben Azarya'ya göre yetmiş yılda – bir kişiyi idam eden bir sanhedrin'in kana susamış olarak kabul edildiğini belirtir. [36] [37] Geç Antik Çağ'da Yahudi mahkemelerinde ölüm cezasını hiç uygulamama eğilimi hakim oldu. [38] Talmud yasasına göre, İkinci Tapınağın yıkılmasıyla ölüm cezası uygulama yetkisi sona erdi. [39] Uygulamada, ortaçağ Yahudi mahkemelerinin ölüm cezaları verme ve infaz etme yetkisine sahip olduğu yerlerde, yasayla tanımlanmış olanlar olmasa da özellikle ağır suçlar için bunu yapmaya devam ettiler. [39] İkinci Tapınak sonrası dönemde ölüm cezasının kullanılmasının İncil'deki emrin ötesine geçtiği kabul edilse de, onu destekleyen Hahamlar, Yahudi hukukunun diğer değerlendirmeleriyle haklı gösterilebileceğine inanıyorlardı. [40] [41] Yahudi topluluklarının haham yasalarına göre ölüm cezası uygulayıp uygulamadığı ve Talmud dönemi Hahamlarının bu cezayı teoride bile destekleyip desteklemediği tarihsel ve ideolojik bir tartışma konusu olmuştur. [42] 12. yüzyıl Yahudi hukuk bilgini Maimonides, "Bin suçluyu aklamak, tek bir masumu öldürmekten daha iyi ve daha tatmin edicidir" dedi. [35] Yahudi Kanununun ölüm cezasına ilişkin konumu, İsrail Yüksek Mahkemesi tarafından yapılan müzakerelerin temelini oluşturdu. Adolf Eichmann örneğinde, İsrail yargı sistemi tarafından yalnızca bir kez gerçekleştirilmiştir. [41]
Yahudi İncil'inin kitaplarından biri olan Esther Kitabı, İran'ın Yahudi kraliçesi Esther tarafından engellenen tüm Yahudileri öldürme planına odaklanan bir saray entrikasının hikayesidir. Yahudiler kurban olmak yerine "kendilerini öldürmek isteyen tüm insanları" öldürdüler. [43] Kral, Yahudilere, onları öldürmeye çalışan düşmanlarına karşı kendilerini savunma yeteneği verdi, [44] 75.000 (Ester 9:16), Yahudileri öldürme planına öncülük eden bir Amalekli olan Haman da dahil olmak üzere (Ester 9:16). Her yıl düzenlenen Purim festivali bu olayı kutlar ve "Amalek'in anısını [veya adını] silmek için İncil'deki talimatın okunmasını içerir. Ian Lustick, Marc Gopin ve Steven Bayme de dahil olmak üzere bilim adamları, Esther Kitabında açıklanan şiddetin, İncil sonrası çağda modern zamanlara kadar devam eden şiddet eylemlerine ve şiddet tutumlarına ilham verdiğini ve teşvik ettiğini belirtiyorlar. Purim. [4] : 2–19, 107–146, 187–212, 213–247 [45] [46] [47] [48] [49] [50] [51] [52] [53] [54]
Jerome Auerbach da dahil olmak üzere diğer bilim adamları, yüzyıllar boyunca Purim'deki Yahudi şiddetine ilişkin kanıtların, ara sıra taş atma olayları, bir Yahudi dönüşümüne kokuşmuş petrol dökülmesi ve toplam üç Purim ölümü dahil olmak üzere "aşırı derecede yetersiz" olduğunu belirtiyorlar. 1000 yıldan fazla bir süre içinde Yahudiler tarafından [55] Tarihçi Elliot Horowitz'in kitabının bir incelemesinde Pervasız ayinler: Purim ve Yahudi şiddetinin mirasıHillel Halkin, yüzyıllar boyunca Yahudi olmayanlara yönelik Yahudi şiddetinin olağanüstü az sayıda olduğuna ve Purim ile aralarındaki bağın zayıf olduğuna dikkat çekti. [56]
Haham Arthur Waskow ve tarihçi Elliot Horowitz, Patrikler Mağarası katliamının faili Baruch Goldstein'ın Esther Kitabı tarafından motive edilmiş olabileceğini, çünkü katliamın Purim gününde yapıldığını belirtiyor [4]: 4, 11, 315 [57] [58] [59] [60] ancak diğer bilim adamları, Purim ile olan ilişkinin tesadüfi olduğuna dikkat çekiyorlar çünkü Goldstein hiçbir zaman açıkça böyle bir bağlantı kurmadı. [61]
Radikal Siyonistler ve yerleşimciler
Batı Şeria'daki aşırılık yanlısı Yahudi yerleşimcilerin Filistinlilere yönelik şiddetin nedenleri karmaşık ve çeşitlidir. Dini motivasyonlar belgelenmiş olsa da, [62] [63] [64] [65] savunma amaçlı olmayan şiddet kullanımı ana akım Yahudilik ve ana akım Siyonizm'in dışındadır. [66] [67] [68] [69]
Manda Filistini'nin Aşkenazi Hahambaşısı Abraham Isaac Kook (1865–1935), Yahudi yerleşiminin yalnızca barışçıl yollarla devam etmesi gerektiğini vurguladı. [70] Çağdaş yerleşimci hareketleri, aynı zamanda saldırgan fethi savunmayan Kook'un oğlu Tzvi Yehuda Kook'u (1891–1982) takip eder. [70] Eleştirmenler, Gush Emunim ve Tzvi Yehuda Kook'un takipçilerinin Yahudiliğin dini ilkelerine dayalı şiddeti savunduklarını iddia ediyor. [71] Ian Lustick, Benny Morris ve Nur Masalha, devlet öncesi Yahudi milislerin şiddet eylemlerini haklı çıkarmak için İncil'den ayetler kullandığı örneklere atıfta bulunarak, radikal Siyonist liderlerin Filistin'deki Araplara yönelik şiddet içeren muameleyi meşrulaştırmak için dini doktrinlere dayandığını iddia ediyor. Deir Yasin'deki gibi sürgünleri ve katliamları içeriyordu. [72]
Baruch Goldstein 1994'te Patrikler Mağarası katliamını gerçekleştirdikten sonra, eylemleri geniş ölçüde Kach hareketinin radikal Siyonist ideolojisine dayandığı şeklinde yorumlandı ve ana akım dini ve laik Yahudiler tarafından bu şekilde kınandı ve radikal Siyonistler tarafından bu şekilde övüldü. . [4] : 6–11 [73] [74] [75] [76] Güney Batı Şeria'daki Hebron ve Kiryat Arba Hahambaşısı ve "Yahudi ve Samiriye Hahamlar Konseyi" başkanı Dov Lior konuşma yaptı Yahudi olmayanların öldürülmesini meşrulaştırmak ve Goldstein'ı bir aziz ve şehit olarak övmek. Lior ayrıca "Yahudi olmayan binlerce hayat bir Yahudi'nin tırnağına değmez" dedi. [77] [78] Lior, Arap kişilerin kanının dökülmesine açıkça izin verdi ve aşırı sağcı Yahudi teröristleri açıkça destekledi. [79]
Temmuz 2010'da Batı Şeria'daki Yitzhar yerleşiminde Dorshei Yihudcha yeshiva'nın başkanı olan Yitzhak Shapira, Yahudi olmayanların öldürülmesini teşvik eden bir kitap yazdığı için İsrail polisi tarafından tutuklandı. "Kralın Tevrat" adlı kitabında (Torat HaMelech) Tevrat ve Yahudi Hukuku uyarınca Yahudi olmayanları öldürmenin ve hatta bazı durumlarda düşman bebeklerini öldürmenin yasal olduğunu yazdı. [80] [81] Ağustos 2010'un ilerleyen saatlerinde polis, Shapira'nın kitabının ortak yazarı olan haham Yosef Elitzur-Hershkowitz'i ırksal şiddeti kışkırtma, ırkçı bir metne sahip olma ve şiddeti teşvik eden materyal bulundurma gerekçesiyle tutukladı. Kitap, Dov Lior [62] ve Yaakov Yosef [82] dahil olmak üzere radikal Siyonist liderler tarafından onaylanırken, ana akım laik ve dindar Yahudiler tarafından geniş çapta kınandı. [62]
Yitzhak Rabin Suikastı
İsrail Başbakanı Yitzhak Rabin'in Yigal Amir tarafından öldürülmesi, Amir'in kişisel siyasi görüşleri ve Yahudiliğin dini yasalarına ilişkin anlayışı tarafından motive edildi. yumuşatıcı (Başka bir Yahudi'yi Yahudi olmayan otoritelere teslim etmeye niyetli olan ve böylece bir Yahudi'nin hayatını tehlikeye atan bir Yahudi'yi ortadan kaldırma görevi [83]) ve rodef (bir görgü tanığı, başka türlü durdurulamazsa, kendisini öldürmek için başka birinin peşinde olan birini öldürebilir). [5] : 91 Amir'in yorumu "Yahudi hukuku ve geleneğinin büyük bir çarpıtılması" olarak tanımlandı [84] ve ana akım Yahudi görüşü, Rabin'in suikastçısının Başbakan Rabin'i vurmak için Halakh bir temeli olmadığı yönünde. [9]
Aşırılıkçı örgütler
Tarih boyunca, Yahudi dini ilkelerini yorumlayarak şiddeti onaylayan veya savunan bazı örgütler ve kişiler olmuştur. Bu tür şiddet örnekleri, ana akım Yahudilik tarafından aşırılıkçı sapmalar olarak kabul edilir ve Yahudiliğin ilkelerini temsil etmez. [85] [86]
- (feshedilmiş) ve Kahane Chai[87][88][89] (feshedilmiş): Gush Emunim üyeleri tarafından kuruldu. [90] (feshedilmiş): İsrail'de 1950'den 1953'e kadar ülkede Yahudi dini yasasını dayatmak ve Halah devleti kurmak amacıyla faaliyet gösteren bir örgüt. [91]
- Yahudi Savunma Birliği (JDL): Yahudileri taciz ve antisemitizmden korumak amacıyla 1969'da New York'ta Haham Meir Kahane tarafından kuruldu. [92]FBI istatistikleri, 1980'den 1985'e kadar ABD'de JDL üyeleri tarafından 15 terörist saldırı girişiminde bulunulduğunu gösteriyor. [93] FBI'dan Mary Doran, JDL'yi 2004 Kongre ifadesinde "yasaklanmış bir terörist grup" olarak tanımladı. [94] Ulusal Terör ve Terörizme Müdahale Çalışmaları Konsorsiyumu, JDL'nin ilk yirmi yıllık faaliyeti sırasında onun "aktif bir terör örgütü" olduğunu belirtiyor. [92][95]Kahanist gruplar İsrail'de yasaklandı. [96][97][98]
İslam'a Karşı Şiddet Üzerine Görüşler
Yahudilik, tüm haham otoritelerine göre putperestliği yok etmek için emirler içeriyor olsa da, İslam hiçbir putperestlik izi içermez. [99] Haham Hayim David HaLevi, modern zamanlarda hiç kimsenin İncil'deki putperest tanımına uymadığını belirtti ve bu nedenle İsrail'deki Yahudilerin tüm vatandaşlara en yüksek insanlık standartlarıyla muamele etmek için ahlaki bir sorumluluğa sahip olduğuna hükmetti. [99]
2010 yılında, görünüşe göre yakınlardaki Gush Etzion yerleşim bloğundan yerleşimciler tarafından Yasuf köyündeki bir camiye saygısızlık edildiği bir kundaklama olayının ardından, [99] [100] [101] Aşkenaz Şefi Haham Yona Metzger saldırıyı kınadı ve kundaklamayı eşitledi Kristallnacht'a şunları söyledi: "Holokost, Avrupa'daki Yahudi halkının trajedisi böyle başladı." [102] Tanınmış bir barış aktivisti olan Haham Menachem Froman camiyi ziyaret etti ve yanmış Kuran'ı yeni nüshalarla değiştirdi. [103] Haham şunları söyledi: "Bu ziyaret, barışa karşı çıkanlar olsa da, barışa karşı çıkanın Tanrı'ya karşı olduğunu söylemektir" ve "Yahudi hukuku kutsal bir yere zarar vermeyi de yasaklamaktadır." Ayrıca camide kundaklamanın Yahudiler ve Araplar arasında nefret tohumları ekme girişimi olduğuna da dikkat çekti. [102] [104]
Jack Nelson-Pallmeyer gibi bazı din eleştirmenleri, tüm tek tanrılı dinlerin doğası gereği şiddet içerdiğini savunuyorlar. Örneğin Nelson-Pallmeyer, "Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam, her biri 'kutsal metinlerde' şiddete meydan okuyana ve her biri şiddet içermeyen, Tanrı'nın şiddet içermeyen gücü de dahil olmak üzere şiddet içermeyeni onaylayana kadar ve olmadığı sürece dünyanın yıkımına katkıda bulunmaya devam edecek" diye yazıyor. [105]
Bruce Feiler antik tarih hakkında şöyle yazıyor: "İslam'ın tek şiddet dini olduğu konusunda kendilerini mağrur bir şekilde teselli eden Yahudiler ve Hıristiyanlar, geçmişlerini kasten görmezden geliyorlar. İnanç ve şiddet arasındaki mücadele, hiçbir yerde daha canlı bir şekilde ve daha mide bulandırıcı acımasızlık ayrıntılarıyla anlatılamaz. İbranice İncil'de olduğundan daha fazla". [106] Benzer şekilde, Burggraeve ve Vervenne, Eski Ahit'i şiddetle dolu olarak ve hem şiddet içeren bir toplumun hem de şiddet içeren bir tanrının kanıtı olarak tanımlarlar. Onlar, "[i]çok sayıda Eski Ahit metninde İsrail'in Tanrısının gücü ve görkeminin şiddet dilinde anlatıldığını" yazıyorlar. Binden fazla pasajın YHWH'den şiddetli hareket ettiğini veya insanların şiddetini desteklediğini ve yüzden fazla pasajın insanları öldürmek için ilahi emirleri içerdiğini iddia ediyorlar. [107]
Süpersesyonist Hristiyan kiliseleri ve ilahiyatçılar, Yahudiliğin şiddet içeren bir din olduğunu ve İsrail tanrısının şiddet içeren bir tanrı olduğunu, Hristiyanlığın ise bir barış dini olduğunu ve Hristiyanlığın tanrısının sadece sevgiyi ifade eden bir tanrı olduğunu savunurlar. [108] Bu görüş, Hristiyanlık tarihi boyunca yaygın olmasına ve Hristiyanlar arasında ortak bir varsayım olarak kalmasına rağmen, Holokost'tan bu yana ana akım Hristiyan ilahiyatçılar ve mezhepler tarafından reddedilmiştir. [109] : 1–5
- ^ aB Savaş ve Barışla Mücadele: Yahudi Geleneğinde Savaş Alanı Etiği, Barış Görüşmeleri, Antlaşmalar ve Pasifizm. Michael J. Broyde, 1998, s. 1
- ^ aB *Reuven Firestone (2004), "Şiddet ve Uzlaşma Üzerine Yahudilik: Temel kaynakların incelenmesi", Şiddetin ötesinde: Yahudilik, Hıristiyanlık ve İslam'da toplumsal dönüşümün dini kaynakları, Fordham Univ Press, 2004, s. 77, 81.
- Goldsmith (Ed.), Emanuel S. (1991). Dinamik Yahudilik: Mordecai M. Kaplan'ın temel yazıları. Fordham Üniv Basın. P. 181. ISBN0823213102 . CS1 bakımı: ekstra metin: yazar listesi (bağlantı)
- Spero, Shubert (1983). Ahlak, halakha ve Yahudi geleneği. KTAV Yayınevi, Inc. s. 137–318. ISBN0870687271 .
- ^ Carl. S. Ehrlich (1999) "Yeşu, Yahudilik ve Soykırım", içinde Yirminci Yüzyılın Başında Yahudi Çalışmaları, Judit Targarona Borrás, Ángel Sáenz-Badillos (Eds). 1999, Brill.
- ^ aBCNS
- Horowitz, Elliott S. (2006). Pervasız ayinler: Purim ve Yahudi şiddetinin mirası. Princeton Üniversitesi Yayınları. ISBN0691124914 .
- ^ aB
- Stern, Jessica (2004). Tanrı Adına Terör: Neden Dindar Militanlar Öldürür, Jessica Stern. HarperCollins. ISBN0-06-050533-8 .
- ^ aB Kolomb Platformu: Reform Yahudiliğinin Yol Gösterici İlkeleri, 1937
- ^
- "Yahudilikte Şiddet ve Şiddetsizlik Birlikte Varlığı" . 2010-12-09 alındı.
- ^
- Burns, J. Patout (1996). Savaş ve hoşnutsuzlukları: İbrahimi geleneklerde pasifizm ve sessizlik. Georgetown Üniversitesi Yayınları. P. 18.
- ^ aBHalacha Dosyası: Rodef'in Halacha'sı ve Rabin Çekimi. Koltorah.org (2004-11-20). 2010-10-27 tarihinde alındı.
- ^ Sandra L. Bloom, Michael Reichert, Tanıklık: şiddet ve kolektif sorumluluk. Routledge, 1998. 978-0789004789
- ^Lemche, Niels Peter, Teoloji ve tarih arasındaki Eski Ahit: eleştirel bir araştırma, Westminster John Knox Press, 2008, s. 315–316: "Ahlaki açıdan üstün insanların" başka bir aşağı milleti yenen ve yok eden [İncil'deki] öyküsü, on dokuzuncu yüzyıl boyunca Avrupalı emperyalistlerin ve sömürgecilerin ideolojik bagajının bir parçasıydı. Aynı zamanda, atalarının ülkelerini miras almak için Filistin'e göç eden Avrupalı Yahudiler tarafından da taşınmıştır... İncil'deki anlatının bu modern versiyonunda, Filistin nüfusu, ahlaki olarak Yahudilerden daha aşağı olduğu varsayılan 'Kenanlılara' dönüştü ve elbette Araplar hiçbir zaman eşit sayılmadılar... İncil, düşmanı bastırmak için kullanılan bir araçtı".
- ^Greenberg, Moshe, "Modern İsrail'de İncil'in Siyasi Kullanıcısı Üzerine: Bağlı Bir Eleştiri", içinde Narlar ve altın çanlar: İncil, Yahudi ve Yakın Doğu ritüelleri, hukuku ve edebiyatı üzerine çalışmalar, Eisenbrauns, 1995, s. 467–469:
[Tevrat'ın] bu özetlerinin hiçbirinde "toprağı fethetmek ve yerleşmek" gibi hiçbir "ulusal" emir geçmez... İsrail'in düşmanlarının topraklarının alınmasına veya yok edilmesine bağlı özetlerde belirtilen yükümlülükler. Ulusal amaçların gerçekleştirilmesi için bir kenara bırakılabileceklerini veya askıya alınabileceklerini varsaymak, kutsal yazıların çok ötesinde bir sıçramadır. Toprağı almak için [İncil'deki] emirler anlatıya gömülüdür ve özellikle yedi Kenanlı ulusa atıfta bulunan Kenan yerlilerini yok etme veya kovma emri gibi belirli bir nesle hitap ediyormuş izlenimi verir. Şimdi, [yok etme] yasasını genelleştirme eğilimi olsaydı, Talmud bilgelerinin bunu yapması kolay olurdu. Ama aslında bilgeler kadim herem yasasını buldukları gibi bıraktılar: soyu tükenmiş yedi ulusa başvurmak.
Günah değişti [İncil zamanlarından beri] suç değişti.Geçmişin kutsal metinlerini, hatta Tevrat'ı bile okumamıza farklı bir duyarlılık getiriyoruz. İçinde, çağımızın "insanlığa karşı suçlar" olarak adlandıracağı türden suçları modern zihinlerimize emreden pasajlar var. Mattot'ta [Sayılar 31], cinsel ilişkiye girecek yaştaki her erkeği ve her dişiyi öldürerek Midyanlılardan intikam alma emrini içeren sorunlu bölümü düşünüyorum. Onlar [Midyanlılar] birdenbire ortaya çıksalardı, hiçbir Yahudi böyle bir emri yerine getirmek istemezdi diye düşünürdüm. Sonra olay yerine Baruch Goldstein çıktı ve onu Yigal Amir izledi ve şimdi emin değilim. Midyanlılara karşı soykırım yapma emrini kabul edilemez buluyorum. "Hititlere, Amorlulara, Kenanlılara, Peruzzitler'e, Hivlere ve Yebusiler'e" aynı şeyi yapma emrini kabul etmek, bana, Yahudi halkının soykırım girişimi olan Holokost'u caiz kılıyor gibi görünüyor.