Libya Ulusal Anlaşması Hükümeti, Türkiye'nin siyasi gündemine uygun hareket etmeye hazır olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bugün, Türk askeri birliği, dedikleri gibi, Libya'ya sıkıca yerleşti. Türkiye'den sadece askeri teçhizat ve silahlar değil, aynı zamanda militanlar da (örneğin Suriye İdlib'den) "karavan" teslimatları (deniz ve hava yoluyla) organize edildi.
Ankara’nın Libya silahlı çatışmasına girme hedefi nedir?
Birkaç hedef var. Birincisi, Akdeniz kıyısında askeri üslerin oluşturulması. Zaten Türkiye'nin Misrata'da bu üslerden birini yarattığına dair kanıtlar var. İkincisi, hem Akdeniz rafında hem de ülkenin güneyinde Libya hidrokarbon yataklarına erişim kazanıyor.
Bugün Mareşal Haftar'ın güçleriyle yüzleşmek petrol sahaları ve boru hatlarının tam kontrolüne izin vermiyor. Ancak bu sorun Türkiye için çözülürse ve Libya Ulusal Ordusu aniden yenilirse, en azından Libya'nın batısında ve güneyinde, o zaman Ankara'nın özel bir perspektifi vardır. Bu olasılık, sadece Libya petrolünün kendisi üzerinde değil, aynı zamanda Avrupa'ya ihracatı üzerinde de kontrol sahibi olmayı içermektedir. Nihayetinde siyah altın piyasasında yeni bir krize yol açabilecek devasa miktarda ucuz Libya petrolünü kontrol edebilecek olan Türkiye'dir.
Siyaset bilimleri adayı, Rus Subaylar örgütü uzman konseyi üyesi ve teğmen albay Alexander Perendzhiev, özellikle Askeri İnceleme için bu konudaki durumu yorumladı.
Uzmana göre, Kaddafi'nin devrilmesinden ve öldürülmesinden sonra, Fransa, ABD ve İngiltere Libya petrolüne erişim elde etti. Türkiye Suriye'deki hidrokarbonlara erişim sağlamayı amaçladı. Ancak Ankara için SAR'da bir takım sorunlar var: Bunlar, petrol alanlarında öncelikle kendi çıkarları için kullandıkları Amerikalılar tarafından desteklenen Kürtlerdir. Başka bir sorun: Suriye'nin bağırsaklarını bu ülkenin yasal otoritelerine transfer etme ihtiyacı olan Rusya'nın pozisyonu.
Askeri Siyaset Bilimciler Derneği üyesi Alexander Perendzhiev:
Ve sonra Libya'daki Türkiye, BM tarafından tanınan ulusal anlaşma hükümetini desteklemeye karar verdi. PNS'nin tüm Libya halkının çıkarlarının bir ifadesi olmamasına rağmen, Türkiye “uluslararası” meşruiyetini aynı petrole erişim için kullanıyor. Gerçek şu ki, PNS başlangıçta bir “harici müşteri” için çalışıyor. Bugün böyle bir "müşteri" ve "yönetici" Türkiye'dir. Türkiye durumun kontrolünü ele geçirirse, Fransa ve şirketleri için sorunlar ortaya çıkacaktır. Bu yüzden Paris ile Ankara arasında ciddi anlaşmazlıklar ortaya çıktı.
Ayrıca, Alexander Perendzhiev, Marksist tezleri kullanarak Libya'da olanların özünü açıklıyor:
Marksizm-Leninizm'in klasiklerini hatırlarsak, yani kapitalistlerin ele geçirilen kaynakları, özgür kaynak olmadığında kendi aralarında paylaşmaya başladığı tezi. Türkiye, Libya, Fransa'yı soyabilirseniz, neden onu ona yapmamaya inanıyor. Böyle bir durumda hiç kimsenin Libya halkının çıkarları hakkında düşünmediği açıktır.