Josquin des Prez
Josquin des Prez , des Prez ayrıca yazıldığından Desprez, çayırlar veya Sonra , (doğmuş c. 1450, Condé-sur-l'Escaut?, Burgonya Hainaut [Fransa] — 27 Ağustos 1521, Condé-sur-l'Escaut), Rönesans Avrupa'sının en büyük bestecilerinden biri.
Josquin'in erken yaşamı, birçok bilimsel tartışmanın konusu olmuştur ve çalışmalarının ilk somut kanıtı, 1470'lerin başlarında Cambrai'deki katedralle ilişkili bir grup müzisyenden gelmektedir. 1470'lerin sonlarında ve 80'lerin başlarında, Anjou'dan René I ve Milano'dan Dük Galeazzo Maria Sforza'nın mahkemeleri için şarkı söyledi ve 1486'dan 1494'e kadar papalık şapeli için sahne aldı. O zaman ile 1499 arasında, Ferrara Dükü I. Ercole'nin koro şefi olduğunda, görünüşe göre Fransa'nın Louis XII Kraliyet Şapeli ve Cambrai Katedrali ile bağlantıları vardı. Ferrara'da işvereninin onuruna şunları yazdı: üretkenlik; ve onun motifi Ben mi biliyorum yeniden yeniden dükün isteği üzerine bestelenmiştir. 1505'te dükün ölümü üzerine Ferrara'dan ayrılmış ve daha sonra üniversite Condé'deki Notre Dame Kilisesi.
Josquin'in kompozisyonlar motifler, kütleler ve şansonlar olmak üzere üç ana kategoriye ayrılır. Tamamlanmış olarak hayatta kalan 20 kütleden 17'si, yaşamı boyunca Ottaviano dei Petrucci tarafından üç sette (1502, 1505, 1514) basıldı. Motetleri ve chansonları, diğer Petrucci yayınlarına dahil edildi. Odekaton (popüler şansonların bir antolojisi) 1501'den itibaren ve diğer matbaacıların koleksiyonlarında. Nicolas Gombert, Benedictus Appenzeller ve Hieronymus Vinders tarafından ölümüyle ilgili müzikal ağıtlar kaybolmamış . Martin Luther Josquin'in büyük hayranlığını dile getirdi müzik , onu istediği gibi yapması gereken notların efendisi olarak adlandırarak; diğer besteciler notaların istediği gibi yapmalıdır. Müzikal tekniklerinde Rönesans'ın zirvesinde yer almakta ve geleneksel formlarla geleneksel formları harmanlamaktadır. yenilikler bu daha sonra standart uygulamalar haline geldi. Müziğinin dışavurumculuğu, müzikten bir kopuşa işaret ediyor. Ortaçağa ait daha soyut müzik geleneği.
Motetlerinde, özellikle Josquin, hüznünü ifade ederek yeteneğine özgürce egemen oldu. dokunaklı armoniler, vurgu için askıya alma ve metin ölümden bahsettiğinde sesleri kademeli olarak en düşük ses seviyelerine alma. Josquin eski cantus Firmus stilini kullandı, ancak kendisinden sonraki 16. yüzyılı karakterize eden motet stilini de geliştirdi. Motetleri, kitleleri gibi, modern tonalite anlayışına bir yaklaşım gösterir.
Daha sonraki çalışmalarında, parodi ve açıklama için cantus Firmus tekniğini yavaş yavaş terk etti. Ayrıca sık sık kanon ve melodik taklit tekniklerini kullandı.
Josquin, şansonlarında, öğrenilmiş kanon ve kontrpuan tekniklerinin uygulandığı 15. yüzyılın ortalarında yeni bir üslubun başlıca temsilcisiydi. laik şarkı. Rondeau ve baladın sabit biçimlerini terk ederek kendi aracının daha özgür biçimlerini kullandı. Birkaç şanson polifonik olarak değil akor olarak ayarlanmış olsa da, diğerleri keskin ritimleri, basitliği ve doku netliğini koruyan beş veya altı seste yetenekli kontrpuan örnekleridir.