Neyse ki, sayıları gittikçe azalıyor, hâlâ çocuklarına itaat etmeleri için fiziksel ceza uygulayan ebeveynler var. Bu ölümüne yol açtı çocuklar Kızgınlıkla fiziksel gücünü korumakla sorumlu oldukları kişi veya kişilere, yani çocuklarına yükleyen ebeveynlerin elinde.
Hâlâ tavsiyede bulunanların olması üzücüdür:
Bu bebeğin sadece iyi bir şaplak atması gerekiyor!
Çocukları ve ergenleri korumak için birçok ülkede mevzuat oluşturulmuştur. Bu alandaki korumaya rağmen, çocuklara kötü muamelenin ortadan kaldırılması zordur. Sessizlik bir suç ortağı gibi davranır, çünkü birçok yerde, bu yöntem ne olursa olsun, çocukları eğitme yönteminin ebeveynlerin kendilerine bağlı olduğu düşünülmektedir. Bir yandan, bazı insanlar yanlışlıkla kötü muamelenin yalnızca fiziksel cezadan ibaret olduğuna inanıyor. çocukların ihtiyaçlarını karşılamaya gelince ihmal olduğunda kötü muameleden bahsediyoruz : beslenme, dinlenme, eğlence, şefkat hastalık dönemlerinde güvenlik, psikolojik destek veya ilgi.
Bağırmalar, hakaretler, tehditler ve aşağılamalarla ifade edilen duygusal bir reddedilme olduğunda bile kötü muameleden bahsediyoruz. Diğer çocuklarla yakın temasa veya arkadaşlığa izin vermemek, onları sosyal düzeyde izole etmek anlamına gelir. Bu, sosyal becerilerinin özgürce gelişmesini engeller.
Bazı ebeveynler çocukları için yemek hazırlamak, çamaşır yıkamak ve evi temizlemek zorunda kalmaktan rahatsız olurlar. Bu durumlarda alkolik veya uyuşturucu bağımlısı ebeveynlerle karşılaşmak tipiktir.
Daha önce de belirtildiği gibi, kötü muamele çoğu zaman açık değildir. Çoğu zaman o kadar incedir ki, örneğin kardeşler arasında veya diğer çocuklarla karşılaştırmalarda kendini gösterebilir. Çoğu zaman bu karşılaştırmalar, bir aidiyet duygusunun gelişmesini engeller. aile özgüvenini azaltır ve kişinin kendi içinde kapanmasına yol açar veya gerçeklikten kaçma arzusunu artırır.
Öğretmenler, öğrencilerin davranışlarındaki değişiklikleri gözlemlemede ve belirlemede önemli bir rol oynayabilir. Bunun nedeni, çoğu durumda çocuklarda şiddet içeren veya saldırgan davranışların, bir yetişkine maruz kaldıkları kötü muamelenin ürünü olmasıdır. Olası bir çocuğa kötü muameleyi tespit etmemize izin veren davranışlar arasında bulduğumuz:
- nesnelere zarar vererek ifade edilen öfke ve arkadaşlara karşı saldırgan tutum;
- ikisinden birinin korkusu ebeveynler ;
- su korkusu ve avluya çıkmak. Zamanla devam eden herhangi bir anormal davranış alarm nedenidir;
- uykusuzluk, yatakta işemek, kabuslar, iştahsızlık, yalnızlık, tek başına veya agresif oynamak gibi modası geçmiş çocukluk tutumlarının ortaya çıkması;
- 'bilinmeyen' nedenlerle vücutta izler veya çürükler görülür. Kulak memelerinde izler var.
Bir annenin ağzından şu sözlerin çıktığını duymak korkunç:
Bana sorun veriyor!
Ben bunları hakedecek ne yaptım!
Sana bir hediye versem bile alamazlar!
Çocuk istismarının saklanması çok zordur çünkü çocuklar genellikle açık kitaplardır
Muhtemelen, çocukların bedenlerinde iz kalmasa da, maruz kalınan tacizin psikolojik izleri kalmıştır. İstismara uğramış bir durumda büyüyen bir çocuk muhtemelen düşük bir çocuk geliştirecektir. benlik saygısı korku içinde yaşayacak, dünyayı düşmanca bir yer olarak algılayacak, insanlara güvenmesi daha zor olacak ve çocuklarına yapılan kötü muameleyi tekrar etmesi alışılmadık bir durum değil.
Her çocuk ve ergen, şiddetten uzak bir yaşama ve güvenli bir çevrede büyüme hakkına sahiptir. Çocukların toplum içinde yaşayabilmek için davranışlarına sınırlar koymaları gerekse de, onlara kötü muamelenin onlara dayatılması haklı değildir. Gizli işaretler belki daha sonra ortaya çıkacaktır.
Korumaları gereken insanlara neden kötü davranan ebeveynler var?
Dün istismara uğrayan çocukların çoğu bugünün istismarcıları. Bununla birlikte, diğerleri, travmatik acılarının üstesinden gelmeyi ve istismara uğramış çocukları korumak için enerjilerini kanalize etmeyi başardılar. Çocuklarına kötü davranan veya döven çoğu ebeveynin bunu yapmak istemediği unutulmamalıdır, genellikle yaptıktan sonra hissettikleri acıyı anlatan onlardır. Çoğu zaman ebeveynler, saldırdıklarında kendilerine de saldırırlar ve bunu yaparlarsa, bunu yapmanın başka bir yolunu bilmedikleri ve var olduğuna inanmadıkları içindir.
Tacizciler, çocukların davranışlarına sınır koyma konusundaki zayıf yetenekleri nedeniyle genellikle saygıyı güçlendirmek için şiddet kullanırlar. Bu yetişkinler çocuklarla ilgili olduklarını unuturlar. 20'li veya 30'lu yaşlardaki yetişkinler gibi düşünmelerini ve hareket etmelerini beklerler. Aşırı zorunluluk genellikle çocukların ebeveynlerinin beklentilerini, çocuk istismarı yoluyla yanlış yönlendirilen hayal kırıklığı ve hüsranla sonuçlanan beklentilerini karşılayamamasına neden olur.
Öte yandan, alkolik, uyuşturucu bağımlısı veya kumar bağımlısı olan bazı ebeveynler çocuklarını bağımlılıklarına bir yük ve engel olarak görmektedir. Bu durumlarda, kötü muamele genellikle, ebeveynler bağımlılıklarına çocukların ihtiyaçlarına yönlendirilmesi gereken kaynaklara yatırım yaptığından, ihtiyaçlardan uzaklaşmanın bir biçimi olarak ortaya çıkar.