Dua - kelimelerden çok daha fazlası
Ayrıca, Tanrı'ya müdahale etmek için yalvardığınız çaresizlik zamanları yaşadığınızı varsayıyorum. Belki bir mucize için dua ettiniz, ama belli ki boşuna; mucize olmadı. Aynı şekilde, bir insanı iyileştirmek için duaların cevaplandığını öğrenmekten çok memnun olduğunuzu varsayıyorum. İyileşmesi için dua ettikten sonra kaburga büyüten bir bayan biliyorum. Doktor ona, "Ne yaparsan yap, devam et!" Diye tavsiye etmişti. Birçoğumuz, eminim, rahat ve teşvik edildi çünkü başkalarının bizim için dua ettiğini biliyoruz. İnsanlar bana benim için dua ettiklerini söylediğinde her zaman cesaretlendirilirim. Buna cevaben, genellikle, "Teşekkür ederim, bütün dualarına ihtiyacım var!" Derim.
Yanlış yönlendirilmiş bir düşünme şekli
Dua deneyimlerimiz olumlu ya da olumsuz olabilir (muhtemelen her ikisi de). Bu nedenle Karl Barth’ın gözlemlediğini unutmamalıyız: “Dualarımızın en önemli unsuru dualarımız değil, Tanrı’nın cevabıdır” (Dua, s. 66). Beklenen şekilde yanıt vermezse, Tanrı'nın tepkisini kolayca yanlış anlayabilirsiniz. Çabuk bir kimse, duanın mekanik bir süreç olduğuna inanmaya hazırdır - kişi Tanrı'yı istediği gibi atıp kozmik bir otomat olarak kullanabilir ve istenen "ürün" alınabilir. Zaten bir çeşit rüşvet biçimine yaklaşan bu yanlış düşünülmüş düşünce tarzı, genellikle yüzleşmek zorunda olmadığımız bir durum üzerinde kontrol sahibi olmakla ilgili dualara gizlice girer.
Duanın amacı
Dua, Tanrı'nın yapmak istemediği şeyleri yapmasını sağlamaz, onun eylemlerine katılır. Aynı zamanda Tanrı'yı kontrol etmeye hizmet etmez, ama her şeyi kontrol ettiğini kabul etmeye hizmet eder. Barth şöyle açıklıyor: "Ellerimizi dua etmeye katlarken, adaletsizliğe karşı isyanımız bu dünyada başlıyor." Söyleyerek, bu dünyada olmayan bizlerin Tanrı'nın dünyaya olan misyonuna dua ettiğimizi itiraf etti. katkıda bulunur. Dua dünyayı terk etmek yerine (bütün adaletsizliği ile), dua bizi Tanrı ve dünyayı kurtarma misyonuyla birleştirir. Tanrı dünyayı sevdiği için, Oğlunu dünyaya gönderdi. Kalplerimizi ve zihinlerimizi Tanrı'nın iradesine dua ederek açtığımız zaman, dünyayı ve bizi seven birine güvenimizi veriyoruz. Baştan beri sonunu bilen ve bu mevcut, sonlu yaşamın son değil, başlangıç olduğunu anlamamıza yardımcı olabilecek kişidir. Bu tür bir dua, bu dünyanın Tanrı'nın olmasını istediği gibi olmadığını görmemize yardımcı olur ve bizi değiştirir, böylece burada ve şimdi Tanrı'nın şu andaki genişleyen krallığında umudun taşıyıcıları olabiliriz. İstedikleri şeyin tam tersi olduğunda, bazı insanlar uzak ve çözülmemiş Tanrı'nın özlü görüşüne dalarlar. Diğerleri, Tanrı'ya inanmakla ilgisi olmak istemez. Skeptic Society'nin (Almanca: Verein der Skeptiker) kurucusu Michael Shermer de böyle yaşadı. Üniversite arkadaşının bir araba kazasında ağır şekilde yaralandığı zaman inancını yitirdi. Omurgası kırıldı ve belinden aşağı felç nedeniyle tekerlekli sandalyeye güvenmek zorunda. Michael, Tanrı'nın iyileşmesi için duaları duyması gerektiğine inanmıştı çünkü gerçekten iyi bir insandı.
Tanrı egemendir
Dua, Tanrı'yı yönlendirmek için bir araç değildir, mütevazi bir ifadeyle her şeyin kendi yetkisi altında olduğunu kabul edin, ama biz değiliz. Kitabında, Dock'taki Tanrı, CS Lewis şöyle açıklıyor: Evrende meydana gelen olayların çoğu etkilenemez, ancak bazıları etkilenir. Sahnenin ve hikayenin genel planının yazar tarafından dikte edildiği bir oyuna benzer; ancak, oyuncuların doğaçlama yapması gereken belli bir alan var. Gerçek olayları tetiklememize neden izin vermemiz bile bize garip gelebilir ve bize başka bir yöntem yerine dua vermesi daha da şaşırtıcı görünüyor. Hıristiyan filozof Blaise Pascal, Tanrı'nın "yaratıklarına değişiklik yapma onurunu vermek için dua getirdiğini" söyledi.
Bu amaç için Tanrı'nın hem dua hem de fiziksel eylemleri dikkate aldığını söylemek daha doğru olur. Bize küçük yaratıklara olayların olaylarına iki yolla katılma onurunu verdi. Evrenin meselesini, belli sınırlar içinde kullanabilmemiz için yarattı; Böylece ellerimizi yıkayıp insanlarımızı beslemek veya öldürmek için kullanabiliriz. Benzer şekilde, Tanrı, bazı enlemlere izin verdiği ve dualarımıza cevap olarak hala değiştirilebileceği planına veya tarihine dahil edilmiştir. Bir savaşta zafer istemek aptalca ve uygunsuzdur (eğer biri en iyisini bildiğini umarsa); Bu kadar aptalca ve görünmez olurdu, güzel hava istemek ve yağmurluk giymek - Tanrı kuru ya da ıslanmalı mıyız en iyisini bilmiyor mu?
Neden dua et
Lewis, Tanrı'nın onunla dua yoluyla iletişim kurmamızı istediğini ve Mucizeler kitabında, Tanrı'nın dualarımıza cevapları hazırladığını açıklar. Bu soruyu gündeme getirir: neden dua et? Lewis cevaplar:
Duaya, bir anlaşmaya ya da tıbbi bir konsültasyona karar verdiğimizde, bir olaya önceden ya da böyle karar verildiğini (sadece bilseydik) akla yatar. Dua etmeyi bırakmanın iyi bir tartışma olduğunu sanmıyorum. Etkinliğe kesinlikle karar verildi - “zaten her zaman ve dünyadan önce” karar verildi. Ancak, kararda dikkate alınan ve özel bir olayı gerçekten yapan şey, şu anda yaptığımız dua olabilir.
Bunu anladın mı Tanrı, dua edeceğiniz cevabınızda dua edeceğinizi düşünmüş olabilir. Bunun sonuçları düşündürücü ve heyecan vericidir. Dualarımızın çok daha önemli olduğunu gösteriyor; anlamları var.
Lewis devam ediyor:
Şok gibi göründüğü kadarıyla, öğleden sonra saat 10.00'te gerçekleşen bir olaylar zincirinde olabileceğimize karar verdim (bazı bilim adamları bunu daha genel olarak anlaşıldığı gibi tanımlamayı daha kolay buluyorlar). Şüphesiz, bunu hayal etmek artık bize sanki kandırılıyormuşuz gibi görünecek. “Dua ettiğimde, Tanrı geri dönüp zaten olanları değiştirebilir mi?” Diye soruyorum. Etkinlik çoktan gerçekleşti ve bunun nedenlerinden biri dua etmek yerine böyle sorular sormandır. Bu benim seçimime bağlı. Özgür faaliyetim, kozmosun biçimine katkıda bulunuyor. Bu katılım sonsuzlukta ya da “her zaman ve dünyalardan önce” yaratılmıştı, ancak onun bilincim bana sadece belirli bir zamanda ulaşıyor.
Dua bir şey yapar
Lewis'in söylemek istediği şey, duanın bir şeyler yapmasıdır; Her zaman vardır ve her zaman olacaktır. Neden? Çünkü dualar bize Tanrı'nın eylemlerine katılma, şimdi yaptığımız şeyi yapma ve yapma fırsatı veriyor. Her şeyin birlikte nasıl çalıştığını ve birlikte çalıştığını anlayamıyoruz: bilim, Tanrı, dua, fizik, zaman ve mekan, kuantum dolaşma ve kuantum mekaniği gibi şeyler, ama Tanrı'nın her şeyi belirlediğini biliyoruz. Bizi yaptıklarına katılmaya davet ettiğini de biliyoruz. Dua çok fazla.
Dua ettiğimde dualarımı Tanrı'nın ellerine vermenin en iyisi olduğunu düşünüyorum, çünkü onları doğru şekilde değerlendirdiğini ve iyi niyetlerine uygun şekilde eklediğini biliyorum. Tanrı'nın her şeyi şanlı amaçları için (dualarımızı da içeren) iyilik için kullandığına inanıyorum. Ayrıca dualarımızın yüksek rahibimiz ve savunucumuz İsa tarafından desteklendiğinin de farkındayım. Dualarımızı alır, onları onaylar ve Baba ve Kutsal Ruh ile alışveriş yapar. Bu nedenle, cevaplanmamış duaların bulunmadığını varsayıyorum. Dualarımız, birçoğu dünyanın kuruluşundan önce kurulmuş olan üçlü Tanrı'nın arzusu, amacı ve misyonu ile bağlantılıdır.
Duanın neden bu kadar önemli olduğunu tam olarak anlatamazsam, öyle olduğuna Tanrı'ya güvenirim. Bu nedenle, insan dostlarımın benim için dua ettiğini öğrendiğimde cesaretlendirilirim ve umarım sizler için dua ettiğimi biliyorsunuzdur. Bunu Tanrı'yı yönlendirmeye çalışmak için yapmıyorum, ama her şeyi yönlendiren Bir'i övmek için yapıyorum.
Tanrı'ya, hepsinin Rabbi olduğu ve dualarımızın onun için önemli olduğu için teşekkür edip övüyorum.
Joseph Tkach
başkan
GRACE COMMUNION INTERNATIONAL