Oyun dünyasının en unutulmaz anlarından bazılarına – iyi ve kötü – derinlemesine bir dalış yapacağımız, yeni-ish sütunumuz Memory Pak’ın en son bölümüne hoş geldiniz. Bu sefer, Kate bulmaca nöbetlerini tartışıyor…
Brothers: A Tale of Two Sons’u ilk oynadığımda, partnerimin gözetimi altındaydı. Aynı zamanda ilk deneyimimizden de potansiyel olarak sorumluydu. anlaşmazlık.
(Kardeşler için spoiler burada bol, uyarılırsınız!)
Bununla gurur duymasam da, bazen bir şeyi çözemediğimde biraz sinir krizi geçiren biri olabiliyorum, örneğin bir cips paketini nasıl açacağını bilemeyen bir çocuk gibi — Bu son derece yerinde bir karşılaştırma olabilir, çünkü muhtemelen benim de aç olmamı da içeriyor. Yerde oturup yumruklarımı savurarak ve çığlık atarak korkunç bir ikilik nöbeti geçirmiyorum ama öfkeyi bırakmaya en yakın olduğum an bu. Bir bulmacanın aptalca ya da imkansız olduğu konusunda ya da geliştiricilerin yeterince ipucu vermediği konusunda ısrar edeceğim. en sonunda bulmaca (ya da daha doğrusu bulmacanın bükümü) tıklıyor ve bu konuda biraz somurttuğum için kendimi aptal gibi hissediyorum.
Ve bu tam Brothers: A Tale of Two Sons’a ne oldu?
Tüm oyun, denetleyicinin iki yarısı ile oynanır: Biri ağabeyi, diğeri küçük kardeşi kontrol eder. Pek çok ilginç bulmacaya izin veren temiz bir mekanik, ama dürüst olmak gerekirse hiçbirini hatırlamıyorum. Sonlara doğru hatırladığım kısım, zavallı ağabeyinin baştan çıkarılıp bir örümcek tarafından bıçaklandığı ve senin yas tutmaya, gömmeye ve onu kendi başına bırakmaya bırakıldığın yer.
Size rehberlik edecek, sizi cesaretlendirecek ve dünyada nasıl dolaşacağınızı öğretecek daha büyük, daha bilge kardeşiniz olmadan her şey daha zor. Kayalar iki kat ağırdır. Uçurumlar iki kat daha yüksek. Kapıların açılması iki kat daha uzun sürer.
Ama hepsi mümkün. Bu sadece sert. Ta ki, görünüşte aşılmaz bir engelle karşı karşıya kalana kadar: bir su kütlesi. Görüyorsun, küçük kardeş yüzemez. Bu size hikayenin başlarında anlatılıyor, sanırım, genç çocuğun kardeşinin kendisine yardım etmesine ihtiyaç duymasının bir başka nedeni olarak, ama şimdi erkek kardeşi gitti ve o, ıssız ve korkudan felçli bir şekilde kıyıda duruyor.
Küçük erkek kardeş, devam etmek için gücü tek başına toplayamaz ve bunun için öğretilmiştir. tüm oyun bu çocuğu hareket ettirmek için kumandanın sadece yarısını kullanabileceğinizi, kesinlikle aynı durum. Suyu geçmeyi anlayamazsınız. Kontroller hiçbir şey yapmıyor. Yüzmeyi hiç öğrenmedi, sen de öğrenmedin.
Her neyse, burada biraz sinir krizi geçirdim. Partnerim (cesaret verici bir şekilde, ölü kardeş gibi) bunu yapabileceğimi, akıllı olduğumu, sadece yapmam gerektiğini söyleyip duruyordu. düşünmek. Ama tüm düşünceleri düşündüm! Düşünecek düşünce kalmamıştı! Oyun bozulmuş olmalı! Ve bir şekilde ortağımın hatasıydı, çünkü o biliyordu çözüm ve bana söylemedi, çünkü bana inandı, piç.
Görüyorsunuz, hile basit ve açık görünse bile muazzam derecede zekice: Kontrolörün diğer tarafını kullanıyorsunuz. Bu, anlatı ve mekanik sinerjinin mutlak bir şaheseridir: Kardeşinizi kaybettiğiniz an, her şey daha da zorlaşır ve çocuğun hissettiği kaybın bir temsili olarak, kumandanın tam anlamıyla yarısını “kaybetmiş olursunuz”. Sonunda yüzmek için sol tetiği kullanmanız gerektiğini anladığınızda, sanki ağabey suları cesaretlendirmek için gerekli gücü ve gerekli itmeyi sağlıyor ve küçük erkek kardeş kayıp kardeşinin cesaretini ve gücünü ona kanalize ediyormuş gibi olur. onun hiç yapamadığı bir şeyi yap.
an sözde seni yakalamak için. Ne de olsa anlaması kolay olsaydı, bu çok zor olmazdı. Tüm oyun, denetleyiciyi bölme fikri, hepsi bu tek sahneye dayanıyor.
Yine de, çok sinir bozucu ve eminim ki bu şekilde hissetmekte yalnız değilim – özellikle de okuyanlardan herhangi biri bir tıkla ve tıkla macera oyunu oynamışsa. Yine de çözümleri, onları bulduktan sonra sizi her zaman daha iyi hissettirmez. Aslında, olabilirler
(Artık The Legend of Zelda: Phantom Hourglass geliyor için spoiler var!)
Bana aynı şekilde hissettiren başka bir bulmaca daha var ve Phantom Hourglass’tan olduğunu söylersem hangisinden bahsettiğimi hemen anlayacaksınız.
Dinle, bazen en zeki yapbozlar en sıra dışı ve yenilikçi olanlardır ve kesinlikle istediğim izlenimi vermek istemiyorum. az onlardan. Ama ben olamam sadece Phantom Kum Saati harita bulmacasını kazara çözen kişi!
“Aktarmak için kutsal armayı deniz haritasına doğru bastırın.” Bunlar, bu bulmacada size verilen tek talimattır ve şimdiye kadar bir DS oyunu oynamış olan çoğu insan muhtemelen benim yaptığım sonuca varmıştır: Ekrana dokunmakla ilgili bir şey olmalı. Her şey bir DS oyununda ekrana dokunmakla (veya ara sıra mikrofona bağırmakla) ilgilidir! Tepeli harita üst ekranda ve sizin haritanız – tepesiz harita – dokunulabilir alt ekranda, bu yüzden ne anlama geldiğini anlamaya çalışırken lanet olası şeyin her yerine çılgınca dokundum. basmak.
Şu anda, hayal kırıklığım benim lehime çalıştı. Elimdeki çok az fiille (dokun, ov, bağır, düğmeye bas, DS’yi fırlat) yapbozu çözmeye yönelik sonuçsuz girişimlerden sonra, DS’yi bıraktım ve sorunu düşünebilmek için uyku moduna alarak DS’yi kapattım.
Anlaşılan çözüm buydu.
Bunu düşündüğünüzde – ya da bilmeceyi Tanrı’nın amaçladığı gibi nasıl çözeceğinizi düşündüğünüzde – son derece zekice ama tüm ihtişamı haksız yere çalmış gibi hissettim. Bir kulübün parçasıydım ama girmek için hile yaptım.
Şans eseri, kazara pes ederek çözemediğim bir sürü oyun var. Oyunu bitirmiş olmama rağmen Fez’de hala aklımdan çıkmayan belirli bir bulmaca var; oynamayı bıraktım Şahit çünkü sözsüz, muğlak öğreticilerin bana ne öğretmeye çalıştığını çözemedim; ve şu anda Switch’te Portal’da oynuyorum, yaklaşık 15 yıl sonra ilk kez denedim ve taret tabanlı bulmacaların bazıları beni aştığı için vazgeçtim. Ve Outer Wilds hakkında ne kadar az şey söylenirse o kadar iyi.
Zekice, dördüncü duvarları kıran meta-bulmacalarla baş edemeyen huysuz küçük bir bebekmişim gibi ses çıkarmış olsam da, gerçek şu ki… Onları seviyorum. bu kadar az yolu seviyorum Tıklayın aldığımda beynimde hissediyorum. Huysuz olduğumda, huysuz olurum kendim Her şeyden çok – kendimi çok aptal, kendi hayal gücümün eksikliğiyle çok sınırlı, muhtemelen tek yönlü bir aynanın arkasından bana gülen dahi oyun tasarımcıları tarafından dolandırılmış gibi hissediyorum.
İstediğin kadar gül, hayali oyun tasarımcıları! Sonunda, gerçekten harika bulmacalarınızın tadını çıkaran kazanan benim. Hayır!
Yorumlarda bana en sevdiğiniz oyun bulmacalarından ve küçük bir bebek sinir krizi geçirmenize neden olanlardan bahsedin!
Kaynak : https://www.nintendolife.com/features/memory-pak-the-best-puzzles-are-the-ones-that-make-you-want-to-throw-things-at-the-tv