Afganistanlı genç kardeşler Mustafa ve Safi’nin ülkelerinden kaçmaya karar vermelerinin üzerinden üç yıl geçti.
Safi henüz ergenlik çağındaydı; erkek kardeşi 14 yaşında bir yaş büyük. Şimdi, genç çocuklardan ziyade eskimiş erkeklerin havasıyla, hala kaçıyorlar.
Safi yere bakarak “Annemize bir otelde olduğumuzu söylüyoruz” diyor. “Bizim için endişelenmemesi için güzel bir yer olduğunu söylüyoruz.
“Onları mutlu edecek müjdeyi veriyoruz. Onlara bir ormanda yaşadığımızı söylemiyoruz. Annemi özlüyorum ve babamı özlüyorum – onları üç yıldır görmüyorum.”
Burası güzel bir yer değil ve güzel bir hayat yaşamıyorlar. Calais veya Dunkirk civarındaki pek çok kamp gibi bu kamp, tek bir amacı olan insanlar için çalkantılı bir odak noktasıdır – Kanal’ı geçip Britanya’ya girmek.
Kuzey Fransa kıyılarına yakın Loon-Plage’daki zorlu bir kampın kenarındaki kirli bir arazi parçasında buluşuyoruz.
Sadece birkaç gün önce, burada rakip gruplar arasında çıkan bir atışta insanlar yaralandı. İşçiler bize atmosferin son zamanlarda çok daha değişken ve şiddetli hale geldiğini söylüyor.
Polis geldi ve kampı dağıtmaya karar verdi – çadırları yıktı ve malları yok etti.
Birkaç saat sonra polis gittikten sonra göçmenler geri döndü, diğer çadırlar kuruldu ve hayatın koşuşturması geri döndü. Şimdi, hiçbir şey olmamış gibi görünüyor.
Hayatın burada nasıl çalıştığının bir mikrokozmosudur. Gelen gelgitin izleri silmesi gibi, göçmen kampları da genellikle kendilerini yeniden inşa ediyor gibi görünüyor, ne kadar çok insan veya polis gelip gitse de.
İçlerindeki artan gerilim, ilk bakışta etnik gruplara dayanıyormuş gibi görünüyor.
Kamptakilere göre, Sudanlı ve Kürt erkekler arasında çıkan bir tartışma, Kürtlerin silahla misilleme saldırısına uğramasına neden oldu ve Afganlar, Iraklılar veya Arnavutlar hakkında benzer hikayeler anlatılıyor.
Gerçekte, şiddet genellikle paralarını su üzerinde insan kaçakçılığı yaparak kazanan suç çeteleri tarafından karıştırılmaktadır.
“Müşteriler” için savaşırlar ve hangi ülkeden geldiklerine veya nerede yaşadıklarına bağlı olarak göçmen gruplarından sadakat beklerler.
Mustafa, “Karşıya geçmek için yeterli müşterisi olmayan daha fazla insan var – o zaman savaşmak, müşterileri olan insanları rahatsız etmek için sorun çıkarmak – polis gelip insanları dışarı atana kadar” diyor.
Silah seslerinin onu endişelendirmediğini söylüyor – Afganistan’da geçen bir çocukluk sizi buna hazırlıyor – ama polisin tepkisi onu endişelendiriyor.
Ruanda’ya gönderilme tehdidi, “Afganistan’dan daha kötü” olduğuna inandığı için moralini bozuyor – ama bu, onu geçmeye çalışmaktan alıkoymayacak.
Hava bir kez sakinleştiğinde, havanın kötüleşmesi, teknenin batması veya motorun arızalanması konusunda (haklı bir nedenle) endişe duysa bile, bir teknede olmayı umuyor.
İnsan kaçakçıları hikayenin konusu.
Kampları kontrol ediyorlar ve politik söylem ne olursa olsun, para ödemeye ve hayatınızı riske atmaya hazır olduğunuz sürece Kanal’ı gerçekten çürük bir tekneyle geçebileceğinizi kanıtlıyorlar.
Sky News’de daha fazlasını okuyun:
İçişleri Bakanlığı, tahliye edilen Afganları, konaklama tekliflerini reddetmeleri halinde tahliye edilebilecekleri konusunda uyardı
Afganistan’da İngiliz Ordusunda görev yapan baba, bir yılını Taliban’dan saklanarak geçirdi
Calais’teki insanlar, göçmenlerin ‘İngiltere’yi El Dorado olarak gördükleri için gelmeye devam edeceklerini’ söylüyor
Eric Duriez deniz malzemeleri satan bir dükkan işletiyor ve insan kaçakçılarının yöntemleri hakkında her şeyi biliyor.
Ya da en azından, gelip aynı anda onlarca can yeleği satın alan müşterileri biliyor.
“Onlara hangi beden olduklarını soruyorum ve ‘orta ağırlık’ diyorlar – belki 100 kilo. Bu yüzden onlara bu insanlar için iyi can yeleklerini gösteriyorum ve her biri 22 €.
“Sonra ‘istediğim bu değil’ diyorlar. Ama elimizdeki tek uygun bu. Bunun yerine, çocuklar için olanlarını, 10-15 kiloya, sadece 12 Euro’ya alıyorlar. dükkandaki en ucuzları.
“Demek bu kadar. Onlar için bir hayat 12 €’dan daha değerli değil. Onlara güvenlik ekipmanını satmayı reddedemem ve sanırım hiç yoktan iyidir, ama çok kötü hissediyorum.
“Kendinizi çok kötü hissediyorsunuz çünkü burada yaşıyorum ve bunun bu insanlar için bir endüstri olduğunu biliyorum. Buradan para kazanıyorlar, çok uzaklardan gelen ve tüm servetlerini İngiltere’ye gitmek için harcayan insanlardan.
“İnsanları kurtarmak için burada değiller. Sadece iş yapmak için buradalar. Bunun bir iş olduğunu. Bu hayatın işi.”
Ancak sömürüye rağmen, müşteri sıkıntısı veya kararlılık yoktur.
Bazı ağaçların arasına gizlenmiş sefil bir kampta, bir grup Sudanlı adam İngiltere’de yeni hayatlar kurduklarını söylüyor.
Aralarında, bir yıl arayla Libya’da bir hapishanede kalan ve burada izinsiz bir göçmen olarak alıkonulduğu Mustafa da var. Zamanını hapishanede İngilizce öğrenerek geçirdi.
“Güzel bir dil ve ben savaştan uzak güzel bir hayat istiyorum” diyor.
Basit gerçek şu ki, Kanallar arası göç, bir yanda hükümetler, Sınır Kuvvetleri, gümrük ve polis, diğer yanda bir kararlılık ve beceri dikişi çıkaran göçmenler ve insan kaçakçıları arasındaki bir savaştır.
Kolay cevaplar yok. Savaşlar kaçınılmazdır, göç dünyamızın bir gerçeğidir ve İngiliz siyasetinde güçlü bir unsurdur.
Ve her gün yeni bir hayatın hayalini kurarak Calais’e daha fazla insan geliyor.
Kaynak : https://news.sky.com/story/calais-migrants-say-rwanda-worse-than-afghanistan-but-it-wont-stop-them-crossing-12692146