Ülkeleri için Hayatlarını Feda Etmeye Hazır Kamikaze Pilotlarının Az Bilinen HikayesiPelin Akar 15 Temmuz 2021
Japonlar, kamikaze pilotlarının ülkeleri için kendilerini öldürmeye gönüllü olduğunu söylüyorlar, ancak kamikazelerin günlükleri tamamen farklı bir hikaye anlatıyor.
Japonya’nın çökmekte olan savaşı için, binlerce zayıf eğitimli kamikaze pilotundan hayatlarını feda etmeleri istendi, ancak arkalarında bıraktıkları mektuplar hepsinin hayatlarını feda etmeye istekli gönüllüler olmadığını ortaya koyuyor.
Uçak gemiye doğru dalışa geçti, ama vurulmuş gibi görünmüyordu…
USS Montpelier’deki kıdemli Denizci James Fahey, 27 Kasım 1944 tarihinde, “Bu sabah saat 10:50’de General Quarters’ın sesi duyuldu” diye yazdı. “Bütün askerler silah başındaydı.”
Filipinler’de konuşlanmış Montpelier’in üzerindeki gökyüzü Japon uçaklarıyla doluydu. Amerikan pilotları onları püskürtmek için çoktan havalanmıştı ve en azından bir tanesi çoktan düşüyor gibiydi. Fahey uçaklardan birinin onlara doğru pike yaptığını gördü, ancak uçağın hiçbir yerinde duman işareti yoktu. Hiç hasar görmüş gibi değildi.
Uçak suya düştü, Montpelier’in gövdesini çok az farkla ıskalamıştı. Fahey bir anlam veremiyordu. Amerikan uçaklarından birinin, bu uçağın pilotunu vurduğunu düşündü.
Ancak saniyeler içinde, başka bir Japon uçağı yine en ufak bir hasar belirtisi olmadan dalışa geçti. Bu uçak, yakındaki USS St. Louis isimli geminin kıç tarafına çarptı. Gökyüzüne doğru bir ateş topu yükseldi. Alevler içindeki kruvazörün hangarı adeta bir cehenneme döndü. Alevler içinde kalan adamlar, yanarak ölmeden birkaç dakika önce çaresizce yardım aradılar.
Bu yeni bir savaş türüydü.
Fahey, onu bulunduğu yerden canlı çıkarmak istemeyen bir düşman saldırısının, bir kamikaze saldırısının ortasında kalmıştı. Kamikaze saldırıları, İkinci Dünya Savaşı sırasında Japonya’nın Amerikan ordusuna karşı düzenlediği en acımasız ve en umutsuz saldırılardı ve bir süreliğine işe yaradığı da söylenebilirdi.
İkinci Dünya Savaşı’nda Kamikaze’nin Doğuşu
Fahey, bir kamikaze saldırısını eylem halinde gören ilk kişi olduğunu düşündü, ama değildi. Saldırıya uğradığında, Japonlar bir aydan biraz fazla bir süredir kamikaze stratejilerini kullanıyorlardı.
İlk resmi kamikaze uçağı, 25 Ekim 1944 tarihinde, Leyte Körfezi muharebesinde hedefini vurmuştu, ancak bu fikir Japonya’da çok daha uzun bir süredir inşa ediliyordu.
Bir bakıma, Japonya’nın Amerikan birliklerine karşı ilk savaşında bile bir kamikaze saldırısı olmuştu. Pearl Harbor sırasında, Teğmen Fusata Iida adlı bir pilot, uçağını kasıtlı olarak bir deniz hava istasyonuna düşürmüştü ve arkadaşlarına, vurulursa uçağını “değerli bir düşman hedefine” yönlendireceğine dair söz vermişti.
Ancak Almanya teslim oluncaya ve Amerika’nın Japonya’ya karşı kazandığı zafer kaçınılmaz hale gelene kadar, Japon ordusu askeri bir strateji olarak kendi adamlarını ölüme göndermeyi düşünmeye başladı.
Japonya’da bile çok az kişi savaşı kazanmanın bir yolu olduğuna inanıyordu. Bunun yerine, Amerika’nın “koşulsuz teslimiyet” taleplerinden korktukları için savaşıyorlardı. Japonlar, savaşı Müttefikler için yeterince acı verici hale getirebilirlerse, daha iyi şartlar için müzakere edebileceklerine inanıyorlardı.
Bu fikri, 15 Haziran 1944’te ilk defa öneren kişi Yüzbaşıydı Motoharu Okamura idi.
Okamura, Japonya’nın 1. Hava Filosu komutanı Takijirō Ōnishi’ye, “Şu anki durumumuzda” dedi, “Savaşı lehimize çevirmenin tek yolunun uçaklarımızla çarpma-dalış saldırılarına başvurmak olduğuna inanıyorum.”
Okamura kararlıydı. Komutanına, Japon askerlerinin ülkelerini kurtarmak için hayatlarını vermeye hazır olacaklarına dair güvence verdi.
“Bana 300 uçak verin, savaşın gidişatını değiştireyim” diye söz verdi. “Başka yolu yok.”
Kamikaze “Gönüllüleri”
Okamura ve Ōnishi’nin intihar filosu, geçmişte uçaklarını düşman hedeflerine yönlendirmiş, intihara meyilli yalnız adamlar gibi değildi.
Bu pilotlar burunda 250 kilogramlık bomba bulunan uçaklarla uçtular. Hedeflerine çarptıklarında, ortaya çıkan şey sadece bir uçağın çarpmış olmasından çok daha fazlası olacaktı. O kadar korkunç bir patlama ortaya çıkardı ki, eğer düzgün bir şekilde çarparsa bir uçak gemisini devre dışı bırakabilir, hatta batırabilirdi bile.
Ancak pilotların hayatta kalma şansı olmayacaktı. Hatta bazı kamikaze uçakları, kalkıştan sonra iniş takımlarını bile atıyordu; bu, bir daha eve dönmeye hiç niyeti olmayan bir pilot için gereksiz bir ağırlıktı (gerçi bu modeller herhangi biri savaşta kullanılmadan önce savaş sona erecekti).
Kuvvet, Japonca’da “ilahi rüzgar” anlamına gelen kamikaze olarak adlandırılacaktı. Bu tabir, tayfunların Japonya’yı işgal etmeye çalışan Moğolları dağıttığı 13. yüzyılda Kubilay Han’ın saltanatından beri kullanılıyordu. Görünüşte doğaüstü güçler gibi, Japon pilotlar da insanlarını yıkımdan kurtaracaktı.
Her şeye karşın Japon erkekleri, tam da Okamura’nın tahmin ettiği gibi, bir kamikaze uçağında hayatlarını ülkeleri için vermeye gönüllü oldu. Başkan Yardımcısı Ōnishi’nin pilotlarla ilk konuşmasında, orada bulunan herkesin gönüllü olduğu söyleniyor.
Ölüm Korkusu
Japon propagandasında bu durum, Japon askerlerinin ülkeleri için gözlerini dahi kırpmadan ölmeye hazır olduklarının kanıtıydı; ancak kamikazelerin günlüklerinde ve mektuplarında çizilen resim çok daha farklıdır.
Ordu raporlarında, Teğmen Yukio Seki’den kamikaze birimini yönetmesi istendiğinde, gözlerini kapadığı ve bir an için hareketsiz kaldıktan sonra saçını düzelterek “Lütfen beni göreve atayın” dediği gururla not edilmiştir.
Ancak Seki’nin özel olarak yaptığı yorumlar, başka seçeneği olmadığını hissettiği için gönüllü olduğunu gösteriyor.
Seki bir savaş muhabirine acı bir şekilde “En iyi pilotlarından birini öldürmek zorunda kalırsa Japonya’nın geleceği kasvetli olur” dedi. “Ben bu göreve İmparator ya da İmparatorluk için gitmiyorum… Gitmem emredildiği için gidiyorum.”
Pek çok kamikaze pilotu, kağıt üzerinde gönüllü olsa bile, kaçınılmaz ölüm ihtimaline karşı Seki ile aynı duyguları paylaştı. Bir kamikaze pilotu annesine şunları yazdı:
“Seni düşündüğümde ağlamadan edemiyorum anne. Geleceğim için sahip olduğun umutları düşündüğümde… Sana neşe getirecek hiçbir şey yapmadan öleceğim için çok üzülüyorum.”
İşkence Şartları Altında
Daha sonra gönüllüler, intihar görevlerini kabul etmeye zorlamak için daha da zor koşullardan geçeceklerdi.
Bir kamikaze pilotu olan Irokawa Daikichi günlüğüne, eğitimi sırasında rutin olarak aç bırakıldığını ve dövüldüğünü yazdı. Üstleri ona yemek vermeyi reddederdi; yemek yediğinden şüphelenseler bile onu fena döverlerdi.
“O kadar sert vurdular ki yattığım yerde gözlerim görmüyor ve hiçbir şey hissedemiyordum” diye yazdı. “Ayağa kalktığım an yine vurdular… Yüzüme en az 20 kez vurdular ve dişlerim ağzımın içini birçok yerinden kesip parçaladı.”
Kamikaze pilotları her türlü sadakatsizlikten dolayı dövülürdü. Diğerleri, Japonca’nın arkaik biçimlerinde şiirleri ezberlemelerinin emredildiğini, ardından her hata yaptıklarında yere yığıldıklarını anlattılar.
O gün geldiğinde, sahip oldukları her türlü özgür irade ya da emirlere uymama istekleri silinecekti.
Uçaklarına binmeden önce, savaşta hayatlarını verdikleri için teşekkür olarak, senninbari adı verilen 1000 dikişli bir kuşak verilirdi – her dikiş farklı bir kadın tarafından yapılırdı. Kendilerinden önceki samuraylar gibi, bir ölüm şiiri okurlar ve sonra onlar gibi ölmek üzere olan adamlarla son bir fincan sakeyi paylaşırlardı.
İlk Kamikaze Saldırısı
25 Ekim 1944 sabahı, Yukio Seki liderliğindeki Zero uçaklarındaki beş Japon kamikaze pilotundan oluşan bir filo, Filipinler’deki Leyte Körfezi üzerinde yükseldi.
Amerikalılar, olacaklar için tamamen hazırlıksızdı. Silahlarını kuşandılar ve ateş ettiler, ancak yine de bir kez hasar aldığında hemen eve dönmeye çalışacak bir düşmana alışmışlardı. Bu uçaklar ise ne kadar isabet alırlarsa alsınlar üzerlerine gelmeye devam etti.
İlk kamikaze, USS Kitkun Körfezi’ne doğru uçtu ve geminin komuta merkezine doğru yöneldi. Ancak bunun yerine, uçak limanda ve denize düştü, gemi hasar gördü ancak su üstünde kalmayı başardı.
Sonraki iki pilot daha da kötüydü. USS Fanshaw Körfezi’ne doğru daldılar, ancak ikisi de herhangi bir zarar veremeden uçaksavar ateşi tarafından havaya uçuruldu.
Son iki kamikaze, şiddetli ateş altında üçüncü bir gemi olan USS White Plains’e doğru vahşi dalışlarını yaptı. Mermilerle dolu görev, tam bir başarısızlık olacakmış gibi görünüyordu.
Bununla birlikte, efsaneye göre, Seki’nin pilotluğunu yaptığı uçak ani keskin bir dönüş yaptı ve farklı bir gemi olan USS St. Lo.’nun güvertesine doğru dalışa geçti.
Seki’nin uçağının burnundaki patlayıcılar infilak ederek geminin bomba şarjörlerini patlattı. 8.000 tonluk devasa uçak gemisi alevler içinde kaldı. Amerikalılar, her şey batmadan önce gemideki 889 adamdan mümkün olduğu kadar çok kişiyi kurtarmak için mücadele etmek zorunda kaldılar.
Beş uçak ve onlarla birlikte beş pilot düşmüştü – ama ilk kamikaze filosu bir uçak gemisini batırmış ve 100’den fazla Amerikalıyı öldürmüştü.
Japonya’nın kamikaze savaşçılarıyla ilk denemesi başarılı oldu.
Kamikaze Programının Büyümesi
Sonraki 48 saat içinde, Leyte Körfezi’ne 50 kamikaze pilotu daha gönderildi. Tümüyle, Ōnishi’nin ilk deneyi yedi uçak gemisini ve beşi denizin dibine gömülen 40 diğer gemiyi vurdu.
Kamikaze programı doğmuş oldu. Savaş boyunca, binlerce adam düşmanlarına saldırmaya çalışırken kendi hayatlarını feda edecekti (Japonya bu sayıyı 4.000 olarak açıkladı, ABD ise 2.800 kamikaze pilotunun öldüğünü tahmin ediyor). Kamikazeler, Amerikalılar uyum sağlamayı öğrendikten sonra bile, Japonya’nın en büyük saldırı güçlerinden biri olacaklardı.
Pasifik sahnesinin son savaşı olan Okinawa Savaşı, ölüme gönderilen daha da fazla kamikaze pilotu gördü. Sadece bu savaşta düşman hedeflerine karşı yaklaşık 1.465 kamikaze uçağı gönderilecekti.
Oldukça etkili bir programdı – kamikaze pilotlarının sadece yüzde 14’ü hedeflerine ulaşabilse de bazı tahminlere göre, savaşın son aşamasında ABD’nin kayıplarının yüzde 80’inden sorumluydular.
Ve Tokyo’da, Japon askeri liderler, Amerikalıların anavatanlarını işgaline hazırlık olarak daha fazla intihar uçağı ve hatta intihar botu stokluyorlardı. Savaş ABD’nin Japonya sahillerine saldırmak zorunda kalmasından önce bitmeseydi, daha önce hiç görmedikleri bir intihar filosu dalgasıyla karşılaşacaklardı.
Kamikaze Programının Sonu
Kamikaze programı savaşla birlikte sona erdi. 1945 yılının ağustos ayının başlarında, ABD’nin Hiroşima ve Nagazaki’ye atom bombası atmasının ardından Sovyet Ordusu Mançurya’ya geçmeye başladı, artık Japonya’nın kaderini değiştirmek için yapabileceği hiçbir şey olmadığı anlaşıldı.
Hayatlarını veren pilotların çoğu için bekledikleri son buydu. Birçoğu ölüme uçmadan önce evlerine, hayatlarını beyhude bir savaşta harcayacaklarından yakınan mektuplar yazmıştı.
Bir kamikaze’nin eve yazdığı gibi, “Benim neslimin kaderini kabul etmeliyim: savaşta savaşmak ve ölmek.” Binlerce genç adam asla annelerinin yanına geri dönmedi ve hiçbir şey değişmedi.
Ama Japon hükümetinin son görevlerine çıkmadan önce onlara verdiği kılavuza inanılırsa, ölmeden önce annelerini son bir kez görmüşler.
“O anda,” diye söz verdi bir kamikaze pilotu uçağını hedefine çarptığında, “annenin yüzünü görüyorsun.”
“Rahatsınız ve yüzünüz bir gülümsemeyle buruşuyor. Çocukluk günlerinizin tatlı atmosferi geri dönüyor” iddiasında bulundu. “Kristalin kırılması gibi son bir ses bile duyabilirsiniz.”
“O zaman artık sen, sen değilsin.”
İlginizi çekebilecek diğer içerikler
- Anunnaki: Kimilerinin Aslında Uzaylı Olduğunu İddia Ettiği Antik Sümer Tanrıları
- Brooklyn Sokak Eşkıyalığından “1 Numaralı Halk Düşmanı” Olmaya Giden Yolda Al Capone
- Bir Zamanlar Batı Afrika’ya Hakim Olan Korkusuz Kadın Ordusu: Dahomey Amazonları