Ancak enine şemanın da bazı dezavantajları vardı. Vidaların birbirine karışmasını önlemek için, bir mesafeye – yani kafes kirişlerle güçlendirilmesi gereken kanatların uçlarına – yerleştirilmeleri gerekiyordu. Yanlardaki ek yükleme nedeniyle istenmeyen rezonans titreşimlerinin riskleri arttı. Uzun bir araştırma ve birçok olası seçeneğin değerlendirilmesinden sonra, Mil OKB uzmanları benzersiz bir çözüm bulmayı başardılar – daha sonra İngiltere, Fransa ve İtalya’da patenti alınan orijinal bir ters daraltma kanat şeması oluşturdular. Özü şu şekildedir: rotorlardan gelen en yüksek hava akış hızı gövdenin kendisinde kazanır, bu nedenle helikopter gövdesine bağlanma yerinde kanatlar dardı. Motorların bulunduğu uçlara doğru genişlediler ve hava akışlarının hızı en aza indirildi. Basitçe söylemek gerekirse, tasarımcılar olduğu gibi, kanatların geleneksel düzenini değiştirdiler, onları şartlı ikizkenar üçgenin keskin tepesi ile gövdeye yerleştirdiler. Böyle bir hesaplama, yalnızca rezonans titreşimlerini düzleştirmeyi değil, aynı zamanda kaldırma kuvvetini bir kerede 5 ton artırmayı da mümkün kıldı.
gökyüzünde olurdum
Prototip Haziran 1967’ye kadar hazırdı. Gerçekten devasa olduğu ortaya çıktı: rotorların çapı 35 metre, gövdenin uzunluğu 37 metre, dört motorun toplam gücü 26 bin beygir gücü ve 200 rpm’de dönen dev beş kanatlı pervaneler. İlk test başarısız oldu. B-12, 105 ton ağırlığındaydı, bu nedenle dikey kalkış sırasında her bıçağın 10,5 ton yükü vardı. Bu, arabanın tehlikeli bir şekilde sallanmaya başladığı, zar zor yerden kalktığı için yapısal elemanların (çarpıntı) kendi kendine salınmasına neden oldu. Test pilotu V.P. Koloshenko, helikopteri 10 metre yükseklikten acilen ve oldukça sert bir şekilde indirmeye zorlandı.