Evanjelik danışmanlar - Evangelical counsels
|Olaylar içinde|


İsa'nın Yaşamı |
göre kanonik İncil
|Kitap: İsa'nın Yaşamı|
Üç consilia evangelica veya mükemmellik öğütleri de Hıristiyanlık olan iffet , yoksulluk (veya mükemmel sadaka ) ve itaat . İsa'nın kanonik İncillerde belirttiği gibi , bunlar "mükemmel" olmak isteyenler için öğütlerdir (τελειος, çapraz başvuru Matta 19:21 , ayrıca Strong'un G5046 ve Imitatio dei'ye bakın ). Katolik Kilisesi bunu, bunların herkese bağlayıcı olmadığı ve dolayısıyla sonsuz yaşama ( cennete ) ulaşmak için gerekli koşulların olmadığı anlamına gelir . Daha ziyade , İncil'deki Emirlerde öngörülen asgariyi aşan "süpererogasyon eylemleridir" . Evanjelik danışmanlar tarafından hayatlarını düzenlemek için bir kamu mesleği yapan ve bunu yetkili kilise otoritelerinden önce kamuya açık bir dini yeminle onaylayan ( "meslek" adı verilen dini bağlılık eylemi) Katolikler , kutsanmış yaşamın üyeleri olarak kabul edilirler .
Kutsanmış hayat
Erken formları vardır dini yeminlerini içinde Hıristiyan manastır geleneklerine. Aziz Benedict Kuralı (ch. 58.17) vaat bugüne kadar Benediktin topluluklara katılarak adaylar tarafından yapılır "Benediktin adak" olarak bilinen hale geldi neyi dindarlara karşı öngören, "istikrar, görgü ve itaat dönüşüm" . İffet, yoksulluk ve itaat gibi üç evanjelik öğüt şeklindeki dini yeminler ilk kez on ikinci yüzyılda Assisili Francis ve takipçileri tarafından dilenci tarikatların ilki tarafından yapılmıştır . Bu yeminler şimdi sonradan kurulan tüm Roma Katolik dini enstitülerinin üyeleri tarafından verilmektedir (cf. 1983 Kanon Kanunu Kanunları , 573) ve onların yaşam ve davranışlarının diğer düzenlemelerinin temelini oluşturmaktadır.
Dini kurumların üyeleri , Evanjelik danışmanları gözlemleme niyetlerini "alenen" bir yemin ederek, yani dini enstitü üstünün Kilise adına kabul ettiği bir yemin ederek teyit ederler. Kutsal yaşamın dışında Hıristiyanlar, bir veya daha fazla Evanjelik öğütleri gözlemlemek için özel bir yemin etmekte özgürdürler ; ancak "özel" bir yemin, kilise yasasında "kamuya açık" bir yeminle aynı bağlayıcılığa ve diğer etkilere sahip değildir ve Dom Columba Marmion (bkz. Mesih the Ideal of the Monk , ch. VI) dini "mesleğe" atfetmek .
İncil'deki genç bir adam sonsuz yaşamı elde etmek için ne yapması gerektiğini sordu ve İsa ona "emirleri yerine getirmesini" söyledi, ancak genç adam daha da bastırdığında, Mesih ona şöyle dedi: "Mükemmel olacaksan git, ne istiyorsan onu sat. hast ve fakire ver ". (Bu pasajdan "mükemmellik danışmanı" terimi gelir.) Yine İncillerde, İsa " cennetin krallığı için harem ağaları yapan hadımlardan" söz eder ve "Onu alabilen, bırak onu alsın" dedi. onu al ". Aziz Paul , tüm Hıristiyanların, bedensel tüm günahlardan muaf tutma ve bu yükümlülükleri kendilerine almışlarsa, evli devletin yükümlülüklerini yerine getirme yükümlülüğünü eve bastırır, ancak aynı zamanda lehine "öğütlerini" de verir. Evlenmemiş durum ve mükemmel bekârlık ( Bekarlık ), Tanrı'ya bölünmemiş bir bağlılıkla hizmet etmenin bu nedenle daha mümkün olduğu gerekçesiyle.
Gerçekte, Erken Kilise'deki tehlike , Apostolik dönemlerde bile, "öğütlerin" ihmal edilmesi veya reddedilmesi değil, evrensel yükümlülük emirlerine, "evlenmeyi yasaklayan" yüceltilmeleriydi ( 1 Timoteos 4: 3 ) ve yoksulluğu herkese bir görev olarak dayatmak.
Bu öğütler, dünyanın temel iyi şeylerinin kendilerini kolayca üç sınıfa ayırdığı gerekçesiyle, dünyanın ruhun dikkatini dağıtmasını önlemenin bir yolu olarak analiz edildi. Hayatı kolaylaştıran ve keyifli kılan zenginlikler, iştahlara hitap eden beden zevkleri ve son olarak bireyin öz sevgisini tatmin eden onurlar ve otorite mevkileri vardır. Kendi içlerinde genellikle masum olan ve dindar Hıristiyan için yasak olmayan bu üç mesele, hiçbir günah söz konusu olmadığında bile, ruhu gerçek amacından ve mesleğinden alıkoyabilir ve onun iradesine tamamen uymasını geciktirebilir. Tanrı. Bu nedenle, ruhu bu engellerden kurtarmak üç mükemmellik öğüdünün amacıdır. Zenginlik sevgisine yoksulluk öğüdüyle karşı çıkılır, bedenin zevkleri (hatta kutsal evliliğin yasal zevkleri bile) iffet öğütleri tarafından dışlanırken, dünyevi güç ve şerefe duyulan arzu kutsal itaat öğüdüyle karşılanır. . Bu yönlerden herhangi birinde kanuna aykırı müsamaha göstermekten kaçınmak, tüm Hıristiyanlardan bir ilke olarak beklenir. Kendi içinde yasal olandan daha fazla gönüllü uzak durma, öğütlerin konusudur ve bu tür bir yoksunluk kendi başına değerli değildir, ancak yalnızca Mesih uğruna ve ona hizmet etmekte daha özgür olmak için yapıldığında böyle olur. .
Katolik Ansiklopedisi makalede aşağıdaki özeti ile biter:
Özetlemek gerekirse: Zengin olmak, evli olmak ve tüm insanlar tarafından onurlandırılmak ve yine de Emirleri yerine getirmek ve cennete girmek mümkündür. Mesih'in tavsiyesi, sonsuz yaşamdan emin olursak ve kendimizi İlahi iradeye mükemmel bir şekilde uydurmak istiyorsak, mallarımızı satmalı ve geliri muhtaç olanlara vermeliyiz, iffet dolu bir hayat yaşamalıyız. İncil aşkına ve nihayet şeref veya emir aramamalı, kendimizi itaat altına almalıyız. Bunlar, Evanjelik Öğütlerdir ve öğüt verilen şeyler, kendi içlerinde olduğu kadar, bir amaca yönelik araçların ışığında ve sonsuz yaşamı elde etmenin en kesin ve en hızlı yolu olarak ileri sürülmezler.
Evanjelist danışmanların nafile yorumuna yönelik eleştiriler
Martin Luther , 1523 tarihli bir makalesinde, kiliseyi, evanjelik danışmanların aşırı derecede aşağılayıcı olduğu doktrini nedeniyle eleştirdi ve iki aşamalı sistemin, aristokrasinin ahlaksızlıklarına uyum sağlamayı amaçlayan, Mesih'in öğretisinin karmaşık bir yozlaşması olduğunu iddia etti :
Mesih'in Matta 5'te "Kötülüğe direnmeyin, ancak suçlayıcınızla arkadaş olun; eğer herhangi biri paltonuzu alırsa, pelerininizi de almasına izin verin." ... Üniversitelerdeki bilginler de bu metinler karşısında şaşkına dönmüş durumda. ... Prensleri putperest yapmamak için, Mesih'in bunları talep etmediğini, sadece onları mükemmel olacaklara öğüt veya öğüt olarak sunduğunu öğrettiler. Öyleyse, prenslerin onurlu bir şekilde çıkabilmeleri için Mesih yalancı olmalı ve yanılmalıydı, çünkü onlar prensleri Mesih'i küçük düşürmeden yüceltemezlerdi - zavallı kör sofistler. Ve onların zehirli yanılgıları, herkes Mesih'in bu öğretilerini tüm Hıristiyanları aynı şekilde bağlayıcı kurallar olarak değil, yalnızca mükemmele yönelik öğütler olarak görene kadar tüm dünyaya yayılmıştır.
Dietrich Bonhoeffer , Evanjelik öğütlerin nafile kabul olarak yorumlanmasının, "ucuz lütuf" dediği şeye rıza gösterdiğini ve Hristiyan öğretisinin standardını düşürdüğünü öne sürer:
Zengin genç adamla aramızdaki fark şudur: "İsa'nın söylediklerini boşverin, yine de zenginliklerime tutunabilirim, ama içten kopma ruhuyla. Yetersizliğime rağmen ben Tanrı'nın günahlarımı bağışladığı düşüncesinde rahatlayabilir ve Mesih'le imanla paydaşlığa sahip olabilir. " Ama hayır, üzülerek uzaklaştı. İtaat etmeyeceği için inanamadı. Bu konuda genç adam oldukça dürüsttü. İsa'dan uzaklaştı ve gerçekten de bu dürüstlüğün İsa'yla itaatsizliğe dayalı herhangi bir açık birliktelikten daha fazla vaatleri vardı.
Ayrıca bakınız
- Provida Mater Ecclesia
- Dini yeminler
- Dağdaki Vaaz
- İsa ve zengin genç adam
- İsa Bakanlığı
- Essenes
- Süpererogasyon
- Kutsallığa evrensel çağrı
- Arasında Cathars , Perfecti ayrıca iffet ve perhizin bir münzevi bir hayat sürdü, ama çoğu takipçileri davranış kuralları daha kolay takip etti.