Summary: Six months after the Colombia disaster, the guys and Dani try to get back to normal lives.
Warnings: Explicit language, survivor's guilt, talks about being dead, alcohol, ANGST (with a happy ending), nightmares, Tom. Please let me know if I missed a tag.
A/N: This story is near and dear to my heart. I've been putting off posting this Epilogue because I don't want it to officially be over. I hope you guys have enjoyed it as much as I have.
They had been home for six whole months. Dani and Santiago had moved into a house they bought together, trying to move on with their lives after the whole Colombia disaster. Dani could still hear Molly’s screams as they told her Tom wouldn’t be coming home. She could still see the life drain from his daughter’s face as Santiago apologized for everything.
Dani felt like she was going through the motions, living like a ghost in a life that no longer existed. She had to be strong though, for her boys, for Santi. They all came back more fucked up, more broken. She hadn’t even returned to the hospital, despite multiple calls from Meredith.
Will had gone back to giving his speeches, like nothing happened. He was the strongest of them all, Dani had noticed. Benny never left the gym, constantly training. When he did come home, he’d take a bottle of whatever liquor was available and hold himself up in his room until it was time to go back to the gym.
Frankie seemed more adjusted, which was surprising to her, but having Elena really helped. He spent all his time with her, he never gave the coke a second thought. As her god-parents, Dani and Santi had their spare bedroom set up for her. Dani would keep her while Frankie worked. Spending time with her was the only time Dani felt any sliver of happiness, the only time she really felt anything.
It was another night where Dani was sitting in the rocker in Ellie’s room, gently moving back and forth to soothe her to sleep. Just as she closed her chocolate brown eyes, Dani heard the front door open. She knew it was either Santi or Frankie.
“Bebita?” Frankie whispered. She let out a quiet “shhh” as she got up to place Ellie in her bed. “She’s asleep?” Dani could hear the disappointment in his voice. She tucked her in and turned to face him.
“I’m sorry, she just went down.” She apologized, as they walked back into the living room. Frankie sighed, and took a seat on the couch.
“I can’t thank you enough, Tequila.” Frankie yawned, stretching out his arms.
“You don’t have to thank me, Fish. I love that little booger.” She explained, as she took the seat next to him. He looked over at Dani with a soft smile on his face.
“Still, I owe you a lot. I have the next week off, something about chopper maintenance.” Frankie started, “why don’t we have a barbeque, like old times?” he offers. How could she say no to him? How could she turn down getting the gang back together?
Dani nodded, “That’d be nice. I’ll let Santi know, he should be home soon.” Just as she finished, Santiago opened the front door. Dani looked up but didn’t acknowledge him when he said hey. She stood up, turning back to Frankie, “Feel free to crash here, since she’s already asleep. I’m gonna go to bed.” She left the room without a single word to Santiago.
Frankie noticed the interaction immediately. “Everything okay?” He asked Santiago, as he took Dani’s place next to Frankie. Santi sighed, running his hands down his face.
“I don’t know, man. We were so happy, we bought the house, we talked about starting a family of our own. Lately though, she’s been pulling away, like she can’t stand to be around me.” Santiago sniffled. He knew that there would be repercussions to the heist. He knew that, but he thought they were strong enough to make it.
Frankie rubbed his friend's shoulder, trying to give him some form of support. “She’s probably just working through some things. Just be there for her.” Frankie advised Santiago. “Maybe we need a break. We came back and just dove back into life. A cookout, next week? I’ll provide all the food if we can have it here.” Frankie gave him a shit-eating grin. Santiago let out a sigh before nodding. Hopefully Frankie was right.
Saturday rolled around quickly. Frankie and Dani were in her kitchen preparing a feast to feed four grown men, her, and a baby. Santiago had gone out to the store to get more beer, while Will and Benny were in the backyard getting wood for a bonfire later.
It all seemed so trivial to her. Having a cookout, even though Tom was dead, even though she should be buried alongside him. What was the point to any of this?
“Tequila?” Frankie called her nickname. She “hmm’d” in response as she continued to chop vegetables. "Are you okay?” There was concern in his voice.
“Yeah. Why do you ask?” She countered, not looking up from the cutting board.
“Well if you Julienne those carrots anymore, it's going to be considered baby food.” He huffed a laugh. Dani dropped the knife, and it clattered to the counter top.
“I’m sorry, Fish. I just have a lot on my mind.” She signed, bringing her hands up to rub her temples. Frankie walked around her island to wrap his arms around her.
“You know I’m always here for you. That’s what best friends are for.” He reminded her with a kiss to the hair line. Before she could say anything else, the baby monitor erupted to life with cries from Ellie.
The rest of the evening went smoothly. Frankie cooked, Will and Ben made the bonfire, and Santi had come back with ingredients for s’mores. The sun had long since set, and moonlight shone across their back yard. Everyone was saying their goodbyes, and Santi snuck upstairs.
Frankie helped Dani clean up then he and Ellie said their own goodbyes. Dani marched upstairs, ready to yell at Santiago for skipping out on the clean up. She opened the door to their shared room, to find flower petals scattered across the floor. Santiago was by their window, illuminated by candle light, down on one knee.
Dani was speechless. This was the last thing she was expecting. Santi beckoned her over to where he was knelt. “Danika Kate Reid, you are the most beautiful, caring, fearless, woman I have ever had the pleasure of knowing, of loving. You make me happier than I have ever been, and I know that you are it for me. Will you marry me?” Santiago proposed, pouring his heart out to her.
“I can’t.” The words flew out of Dani’s mouth before she realized she said them. That didn’t make them any less true.
“What do you mean you can’t?” Santi yelled, as he stood from his kneeling position.
“I can’t love you like you love me. I’m not-” She screamed through her sobs, “I’m not worth it, Santi. I am too damaged, too fucked up. I can’t love you like you deserve.” She was broken, fucked up, damaged beyond repair. That didn’t stop Santiago from falling for her. It didn’t stop him from trying to repair the broken pieces.
Santiago moved toward her, hands coming up to wipe away the tears. “You are not broken. You are perfect. You’ve been through hell sweetheart, so have I. You think loving me is a walk in the park?” He looked into her eyes, “I drink too much, I can barely sleep at night. You think I don’t know that my nightmares keep you awake? I feel when you leave the bed.” The hurt in his eyes made her want to scream. The fresh tears threatening to spill made her feel like she was suffocating.
She ripped his hands from her face. “Stop. Stop.” She barked, hand grasping her chest. This was too much. “I can’t do this anymore, Santi. I can’t stay here and pretend everything is okay.” She took a few deep breaths. “I can’t pretend like I’m capable of being loved and loving as much in return.”
Santiago’s face dropped. He is sure he just felt his heart shatter into pieces. He ground his teeth, sucking in a sharp breath, nostrils flaring as he exhaled. How did he show her, prove to her that she deserved him, his love? “I won’t stop.” He whispered, looking her dead in the eyes. “I won’t ever stop loving you. You are it for me. If they aren’t you, then I don’t want them. I will love you until my dying breath, and fuck, into the afterlife.” He moved so he was close to her again. “It will always be you."
She wanted to kiss him, tell him what he wanted to hear. She couldn’t, because it wasn’t okay. She wasn’t okay. After everything she has been through, after everything he had put her through, there isn’t enough of her to put back together. “It can’t be me. I am a shell of the person I used to be. I’m not her. I am not the woman you fell in love with.” She choked on her tears, “I’m not the woman who fell in love with you.” She turned away from him, picking up the packed duffle she already had by their door, slinging it over her shoulder. She spared him one last glance before walking out the door of their house and possibly out of his life.
She found herself outside of Frankie's apartment, somewhere she had been a hundred times over. Her phone rang; Santiago's name was written on the screen. She sent him to voicemail.
It was close to midnight. She knew Ellie would be sound asleep. She walked up to the door anyway. It was open before she could even knock. "Thank fucking Christ." Frankie mumbled, pulling her inside. "Pope has been blowing my phone up looking for you."
Frankie wrapped his arms around her as she sobbed into his chest. “He proposed, Frankie.” He just held her tighter. “He proposed and I said no.” She cried, letting out everything she had been holding in since the mission. She tried to stay strong, she tried to keep herself together, for Santiago, for Ben and Will, for Frankie.
Frankie walked them over to his couch, letting her go to sit her down. “Let me get you some tissues, querida.” he walked into his kitchen, grabbing the box and his phone.he shot Santiago a quick text letting him know she was safe with him. He replied instantly saying he was on his way.
He returned to her, handing her the tissues. "Thanks, Fish." She sniffled, before sobs took over again.
Frankie held her close, letting her break down. "Go ahead, Teq. Let it out. You have been so strong for us." Frankie tried to soothe her with his words.
Dani's head fell into his lap, as he played with her hair, her sobs slowing. Her breathing evened out, soft snores fell from her lips. Frankie slipped out from under her.
He watched her as she slept, peace falling over her features. A knock at his door drew his gaze away. Santiago let himself in as he always did. "Fish, thank you." He was relieved at the sight of her on the couch.
"She needs help, Pope. She's been holding this shit in, being strong for us. It's time to be strong for her." Frankie told his friend, whose eyes never left his sleeping girlfriend.
"I don't know how to help her." His voice broke, just like his heart. How could he not see that she was falling apart trying to hold everyone else together? He thought that a fucking ring could fix her shattering composure.
“Like I told you before, be there for her. Let her talk about it. We are the only people who will understand.” Santiago nodded at Frankie’s words. He could do that. “Let her sleep, I’ll clear off the guest bed, so you can move her.”
Santiago thanked his friend, scooping the love of his life up in his arms. It still blew his mind that he could hold his whole world in his hands. He carried her down Frankie’s hall, to the bedroom. He laid her on the bed and she stirred awake.
“Santi?” She said sleepily. He smiled lightly at her. She sat up, realizing she wasn’t dreaming. “Santi, baby. I’m so sorry.” She started to cry, as she threw herself into him. She needed to feel him against her. He held her close as she cried, whispering reassuring words to her.
“I’m here, baby, I’m here. I won’t leave you, I never could.” He held her tighter, needing her to know he meant it. “When you are ready, you talk to me. No rush, no judgement. I want to help you the best I can.” She smiled through her tears at him, pulling back to place a kiss to his lips. Their first kiss in weeks. The raw emotion they both could feel through one simple kiss, the promise that they could survive anything as long as they were together.
Breaking the kiss, he laid her back into the bed. “Come on, princesa. Let’s get some sleep. It’s late. And I haven’t held you in weeks.” Santiago coaxed her under the blankets, holding her tightly to his body. There was no way he was letting her go. Not now, not ever.
A few weeks later, Dani found herself in their living room with Santiago, ready to talk. She was ready to get this all off of her chest, and out in the open. She knew it wouldn’t bring back Tom, but it would bring her back to Santi.
They were sitting on the couch, it was a rainy Sunday morning. She still hated the rain, but something about this day made talking to him a lot easier.
“Santi,” She started, sitting her coffee cup on the table and pausing the B-rated comedy movie they were watching on Netflix. He did the same with his cup, turning to give her his undivided attention. “I’m ready. To talk about Colombia.” He sat up straighter, taking her hands in his, nodding.
“Okay, baby. I’m here for you.” Was all he told her before giving her the room.
Dani took a deep breath, centering herself before starting. “I have nightmares. Almost every night, and they all have to do with Tom. Most of them are him telling me that I should be dead and that he should be with his family.” She paused, letting out a shaky breath. “Others I’m back on that mountain top and you don’t save me. I can’t help but feel responsible for his death. I should have warned him sooner, I should have taken a shot. I was too slow, drawing my gun. I- I- I” She released a sob. Saying all of this outloud was harder than she thought it would be, but he needed to know. Santiago needed to know what she had been living with for the last six months. He went to pull her into a hug, but she stopped him. “There’s more. I should be dead. I shouldn’t be here. I was shot, we were in a helicopter crash. Tom, he- He was shot point blank right in front of me.”
She stopped again, taking slow breaths. The tears stung her eyes, as she looked at Santi. “I- I should be dead. I should be dead.” He didn’t let her push him away this time. He pulled her tightly into his embrace, “I should be dead.” She whimpered into his chest.
Santiago shook his head violently. “No. No. NO. Baby don’t you say that. You are exactly where you are supposed to be.” He pulled her away from his chest so he could see her face. “Dani, I would save you a hundred times over, even if that meant losing Tom.” Tears rolled off his cheeks, falling onto their laps. He leaned in to kiss her, almosting sobbing into her mouth. If she thought she should be dead, he would spend every day of the rest of his life, showing her why she deserved to live.
His words were so sincere, so full of emotion. Dani knew that Santiago meant every single word. Their lips parted, and Dani wipes his tears away. “Yes.” She said, and he looked confused. “I want to marry you. Yes.” She said again, and his eyes widened. He pulled her close, wrapping his arms tightly around her. He peppered her hair with kisses.
“Are you serious?” He asked in disbelief. Dani nodded. “I’ll be right back.” Santi jumped up, and scurried through the house. He came back as fast as he had left, with a little black box in his hand. He returned to his seat, taking her left hand in his. Opening the box, he revealed a simple princess cut diamond, set in a plain silver band. “Say it again.” He requested.
“Santiago Isaac Garcia, yes, I will marry.” She sniffled with a smile. He pulled out the ring, and slid it onto her left ring finger. “It’s a perfect fit.” She said, before caressing his face and slotting her lips against his.
The wedding came and went. It was a small ceremony. Will and Benny walked her down the aisle, and Meredith stood beside Dani as her maid of honor. Frankie, of course, was Santi’s best man, while little Ellie was their flower girl. They spent their honeymoon out in the country. Neither of them wanted to see a beach or mountain ridge. It was a week of pure bliss in the middle of nowhere Georgia.
When they returned home, Dani went back to work at the hospital, and Santi was offered a job with Will. As a retired Lieutenant, they wanted him to train newly promoted soldiers. Santi didn’t think he would be a good teacher, but with a little convincing from Dani, he accepted. Their lives were slowly falling back into place.
They settled into a routine over the next month or so. Dani had started feeling bad, getting dizzy and lightheaded. Meredith knew immediately, but Dani requested a test. Using her Chief status, Meredith got her results back quickly.
Dani sat patiently on the exam table, waiting for her boss to come back in. Meredith all but ran in, screaming “You’re pregnant!”. She hugged Dani tightly, “Do you want an Ultrasound?” She asked giddily. Dani nodded, still in disbelief that she was pregnant.
Meredith pulled in the machine, telling Dani to lie back. The gel was cold, just as she was warned. “Depending on how far along you are, I might not get a visual. But I will try.” She said as she used the wand to push the gel around. She paused once she found what she was looking for. “Look! There is your little bean.” Excitement thick in her voice.
Dani looked, and there it was on the screen. She was pregnant. She was a mom, Santi was a dad. “Oh my god. Mere, I, I have to go.” She stuttered. Meredith nodded, quickly printing the images for her to take home. Dani wiped the gel away and hopped off the bed. The two of them exchanged another hug. Dani thanked her for everything before running out.
Her first stop was a craft store to get supplies. Once she was home, she got to work. She wanted to surprise Santi. She laid the sonogram photos on the table, while she wrote on the poster board. She couldn’t wait for him to get home.
She was almost done when she heard keys jingle outside of their door. Santiago wasn’t due home for another hour. When the door opened, it revealed Frankie and Ellie. “Fish!” She yelled, startling him.
“Shit, Dani. You scared me.” Frankie said, clutching his chest. “What are you doing here?” He asked.
“This is my house, Frank.” She answered, looking down at her art. Frankie’s eyes followed, seeing the words, then to the table where the images sat.
“You’re pregnant?!” He exclaimed, sitting Ellie on the floor by her toys. Dani nodded. Frankie scooped her up, hugging her tightly. “I’m so happy for you! Have you told Pope yet? No, of course not. The poster. Shit, I guess you can’t watch Ellie tonight.” Frankie was going a mile a minute.
“Fish, Fish. Breathe. I’m sorry but we can’t watch her. But I’d love it if you stayed and helped me.” She said with a smile, showing him the finished announcement.
6PM on the dot, Santiago strolled through the door. All the lights were off, which was odd, because he noticed Dani’s car and Frankie’s truck outside. “Querida? Fish?” He called out. There was no answer, but he heard Ellie’s giggles coming from her room. He forgot they were supposed to watch her tonight. He walked down the hall, and stood outside the door. He could hear you shushing. He pushed open the door. The sight in front of him made him fall to his knees. Dani was sat there next to Frankie, both of them helping Ellie hold a sign that said: Uncle Santi has been promoted to daddy in big bold letters with the sonogram underneath.
Alexander Thomas Garcia was born on August 17th at 2:17am.
I sent photos of Oscar Isaacs' beard to my sister.
Context: The other day we were watching dune with my sister and talking about Oscar Isaacs' beard because yes, then I told her that I was going to send her photos of his beard, and she clearly did not believe me, but ... I was so bored that i downloaded photos of Oscar Isaac, cut them and send them to her. I WAS LIKE 30 MINUTES CUTTING 26 PICTURES OF THIS GUY TO MAKE A JOKE LMAO, the dedication i put into this kinds of things ;)
The Radeck bloodline has always struggled with the darkness. As the force is strong in the family, they only could hold on to the guidance of the Jedi's. But know that the order is gone, the shadows seems to settle their roots within its members. When Arisa refused the proposal of her parents to join the dark side, she seeks guidance with Leia Organa. Deciding to join the resistance, it didn't take long for her eyes to settle on a certain pilot commander.
Okay so it’s been a long while since I’ve created one of these things for a fic. Literally two decades. I’m a little rusty (I also use to do these on MS Paint. I’m old, leave me alone lol)
Anyways, Wednesday, December 1st, the first of five fics of the TF Christmas series drops! If you’re not already on my taglist, please let me know if you want to be tagged. I have a Will/Charlie and Frankie/Pedro taglist already and will include those in the Santi, Benny and Tom (yes, Tom) fics.
Summary: You try to deal with the fallout from the failed reveal party. Santiago tries to prove to you and his friends that he's not a complete fuck up.
Warnings: Pregnancy talk, explicit language (if you are here and you are a minor, please DNI.), ANGST.
A/N: Shout out to my bestie for letting me write her into my little world. I love you @mylifeisactuallyamess 😘
When you left the Morales home, you knew you didn't want to go back to your apartment. Instead, you drove to your best friend's house in the next town over. You were already planning on going after the party, to tell her the news in person. You pulled into her driveway, thanking God, her car was there. You threw your old jeep into park and hopped out.
You rang the doorbell, waiting patiently for someone to answer. You were greeted by her husband, Thomas. "I'm sorry to stop by unannounced." You apologized. You were sure you looked crazy. Your eyes were red, and puffy, makeup smeared, and your hair was no longer done perfectly.
"That's alright. You know you are always welcome here." He said as he ushered you inside. "Honey!" He yelled for his wife. Sami rounded the corner, coming out of the kitchen. She took one look at your disheveled state and she knew.
She didn't have to say anything as she wrapped you in a tight hug. You couldn't help but sob into her shoulder. You vaguely heard Thomas excuse himself over your cries. Separating from the hug, the two of you walked to the couch and had a seat.
"Wanna tell me about it?" Sami asked you when your cries settled down. You wiped the tears away, taking deep, shaky breaths. "Whenever you're ready." She added, as Thomas came back into the room with a tray carrying snacks and a pot for tea. He took a spot on the sofa arm next to Sami.
You didn't know where to begin. Of course, She knew about the arrangement with Santi. She told you it was a bad idea and begged you not to go through with it. You didn't listen to her and looked where that got you.
"I guess I should start with I'm pregnant." You revealed. Sami's eyes went wide. "It's Santi's." You quickly added.
"Who is Santi?" Thomas questioned with a raise of his brow.
"My best friend." You replied with a simple answer.
Thomas nodded, "So, you got pregnant by your best friend?" He questioned again, still lost with the whole situation.
"No!" Sami interjected, "I'm her best friend. Santi is a moron." You couldn't help but laugh at her bluntness. You knew she didn't mean anything ill towards you.
"I can't lay all the blame on him though." You sighed. "You know we fought more than anything, and then we'd make up. I just couldn't do it anymore. Then Bam." You clapped your hands together, "I'm pregnant."
You continued to explain everything leading up to the fact that Santi showed up to your pregnancy reveal party with another woman. Sami was livid. "So, now I am actively avoiding my house, and was wondering if I could crash with you for a day or two?" You gave her your best puppy dog eyes, knowing she wouldn't say no.
"Yes, of course." She agreed. She quickly turned the conversation back to your pregnancy. "So, how are you feeling? Have you gone to the doctor? Is everything okay?"
You nodded, "Everything is great. I'm about 10 weeks along. Dr. Coleman says I'm right on track." It was all surreal, even now. How you ended up here, in this moment, without Santiago broke your heart. You wanted him here, but you had barely even processed what happened today.
As the day came to an end, you laid in the guest room, watching your phone screen. You had at least ten missed calls from Santi. Benny had called, too. That one, you answered. He apologized for his behavior. He wanted you to know that he was more than excited to be uncle Benny. The wave of relief that washed over you after the phone call with Benny made it easy for you to fall fast asleep.
Frankie told him to give you space, but he couldn't. You were having his baby and Santiago needed to talk to you. After the tenth call went unanswered, he finally conceded.
Santiago let himself into your apartment, carrying in bags of baby stuff. Benny and Will came in behind him carrying the crib. Santi had to beg for Ben's forgiveness. Once he told him his plan and that you and the baby were his only focus, Benny reluctantly gave in. You wanted to turn your spare room into a nursery. The two of you stayed up many nights discussing themes and designs. Santi made sure to make note of everything you wanted.
"The Lion King '' was your favorite movie as a kid, and when you found the baby items with the baby Simba and Nala designs, you lost it. Santi promised you he would get it for you. He already broke your heart, he didn't want to break anything else. That included his promises.
The Millers offered to stay and help set up, but Santiago declined, wanting, needing, to do this himself. He positioned the crib sideways, in the corner. A changing table by the window. The nightstand held a cute little night light that doubled as a rain/ocean sound player.
He hoped you liked it. He wouldn’t blame you if you didn’t. He wanted to stay once his work was finished, but he knew you didn’t want to see him. He cleaned up his mess, and left your apartment, locking up behind himself.
What was supposed to be a surprise visit to your best friend to announce your pregnancy, ended with you staying all weekend at Sami's. You unfortunately had to return to your apartment on Sunday. As a writer, you needed your computer. You loved your job, but at this moment, you wanted to hate it. The thought of returning home, where you more than likely conceived your child with Santiago, the thought of him with that woman on his arm, made you sick. It made your stomach knot up. You didn't want Benny to be right about him; Your relationship with Santi was different. You thought he would be different with you. At least now, you finally had an answer to Ben's question. No. No, you did not trust Santiago Garcia with your heart.
Begrudgingly, you said goodbye to Sami and Thomas, overly thanking them for their hospitality. "Stop thanking us. You are always welcome here. You and little peanut." She told you. You smiled at her sincerity. Benny was going to be happy that his nickname was catching on. "You call me if you need anything, okay? I will be right there." She added before giving you a tight hug.
You squeezed back, just as hard. "I will hold you to that. I need someone to decorate a nursery with!" You smiled, but deep down, it hurt your heart knowing you wouldn't do that with Santi.
Pulling into the parking lot of your building, a wave of panic washed over you. You didn't know if you were ready for this. Walking through your front door meant having to face what you ran from. With a deep sigh, you slumped out of your car, dragging your feet to your door. With a turn of your key, it opened. You couldn't wait to take a hot shower and crawl into your bed. You made your way to your room, passing by the spare room.
Something caught your attention out of the corner of your eye. You stopped in your tracks to do a double take. You flipped the light switch, a soft yellow glow emitted from the ceiling. You couldn't believe it. Your dream nursery was right in front of you. Down to the art hung on the wall, everything was there. Santiago, you knew it had to have been him. You walked up to the crib, looking in. There laid a note, written in chicken scratch that could only be identified as Santiago's hand writing. You read the note, tears trickling down your cheeks. You wanted to call him, thank him, have him come over, but you couldn't. You couldn't bring yourself to dial his number.
You went to bed that night with tears in your eyes and Santiago on your mind. You did your best to get back to business as usual. You wrote your article, submitting it long before your deadline. You, Ben, and Kayla had dinner. You even met up with Will. He was having a hard time with his break up, especially with Anna being pregnant. You spent a whole month doing everything in your power to avoid Santiago Garcia.
"Trick or treat!" You yelled through the door, knocking loudly as well. Benny answered in his own costume, dressed as Jack Skellington. Kayla rounded the corner dressed as Sally. "How cute are you two!?" You exclaimed, crossing their threshold. Halloween came quickly as your first trimester came to an end. Benny had asked you to come to his house to give out candy, while they went to a Halloween party at the hospital Kayla worked at. You happily agreed, seeing as you wouldn't be doing anything other than watching scary movies.
You decided not to dress up, just to wear a jack-o-lantern shirt with the face strategically placed over your ever growing bump. "We really appreciate you doing this, doll." Benny thanked you, placing a soft hand on your belly. "Thank you, too, little peanut." You and Kayla both smiled at Benny's softness.
"Alright, alright. Go! Have fun, you party animals." You all but shooed them out the door. Kayla stopped and turned to you.
"Make yourself at home! There's snacks in the kitchen, and extra candy hidden in the pantry." She whispered to you so Benny couldn't hear. You gave her a quick hug and promised you would leave her some.
It was about 530, and it was just starting to get dark. You knew the kids would start coming around soon. You set up your candy station and made yourself a snack.
The doorbell rang. You shot up, excited to see all the different costumes. You opened the door to reveal Santiago, dressed as Gomez Addams. You forgot you were supposed to be his Morticia. "Hey." He said nervously, with a hand rubbing the back of his head.
"Um, hi. How did you--" You trailed off, still in shock that he was in front of you. You hadn't seen him since the failed reveal party. You had come back from Sami's to see that your guest room had been transformed into a beautiful nursery. You knew Santi had done it because he had left you a note. You wanted to reach out, but your broken heart outweighed your mind.
"Benny let it slip that you would be doing candy duty for him. I thought I'd offer my help? If you want it." The look on his face told you everything.
You nodded, letting him inside. "I couldn't fit into my dress." You joked, trying to lighten the mood. He looked down, where you had your hands resting on your little bump. His eyes grew wide, his hands twitching by his side. You knew what he wanted. You gestured to your belly. "You wanna? They aren't quite big enough to feel move yet, though."
Santiago’s eyes met yours. "Are you sure?" He asked cautiously. He didn't want to overstep.
"It's your baby, too." You reminded him, not that he ever forgot. You watched as Santi slowly raised his hand, his fingers spreading apart as he splayed it across your growing tummy.
"This, this is magical. I didn't think- I mean I thought-" Santi choked on his words, trying not cry. He thought for sure you would never talk to him again, let alone give him the option to touch you again, even in the slightest manner. You brought your own hand up to cover his.
"My personal feelings for you will never affect the relationship you have with our child." You looked up, to meet his eyes. To your surprise, they were saddened even more at your words.
You hated him, he knew it. Of course you did. What he did to you was unforgivable. He hates himself for it. He would spend forever trying to make up for his mistake, if you would let him. He wanted to apologize, drop down to his aching knees and beg for your forgiveness, but the doorbell rang. The chattering of children and their parents could be heard. "Let's give out this candy!" Santiago said in fake excitement. His apology would have to wait.
Annihilation, şaşırtıcı bir giriş yaparak ''bilmiyorum'' belirsizliğiyle kapılarını seyirciye açan enfes bir düşünsel gezi.. Kendinden başlayıp kendine vardığın derin bir yolculuk..Tüm seyrin bir 'belirsizlik' etrafında gerçekleşeceği, daha kapıdan içeri ilk adımı atarken tüm tekinsizliğiyle kendini göstermekte.. Jeff VanderMeer'in romanından uyarlanan Annihilation, yönetmen koltuğuna Alex Garland'ı oturtarak her yanı farklı bir enstrümanla sarılı zengin bir orkestrayla buluşturmuş kendini. Bilmiyorum kapısından girdikten sonrası ise Garland orkestrası eşliğinde izleyiciye birtakım yanıtlar aratan 'kişisel bir yolculuk' sunuyor.***Filmi izlerken sahnelerin, oyunculukların veya karakter derinliğinin ötesinde; düşünsel yaratıcılık, kullanılan öğeler, değinilen bilim ve bunların yorum biçimleri ile ortaya konan fikir ilgileri ilk çeken. Bu fikri seyirciye devrederek onları birlikte düşünmeye ve gördüklerini kendi penceresinden yorumlatarak bu esrarengiz fikirlere yeni boyut kazandırıyor. Bilimle düşsel fantezi, bir diyaloğa giriyor.. Tüm bu süreç ise bir yolculuk seyrinde geçer; izleyen her bir kişiyi kendi özel yolculuğuna çıkarır Annihilation. Bu filmi benim için özel yapan, işte arka planda süren bu yolculuk.. Film bu bağlamda birkaç katmanda ilerliyor; görünen gerçekliği ile bilimkurgu yanı, arka planda seyir halindeki kişinin kendine doğru olan o yolculuğu..
Annihilation, 'tersten' ya da 'sondan' kendini okutuyor. İlk sahne hikayenin, yolculukların, tüm yaşanmışlıkların sonunda başlar. Natalie Portman'ın canlandırdığı Lena karakteri, tüm olay örgüsünü yaşamış ve 'son' olarak tariflenen yerde ilk kez karşımıza çıkmaktadır. Lena'nın bu sahnede kolunda görünen dövme, son ve baş düşüncesini desteklemektedir; 'ouroboros' ile kendi kuyruğunu yiyen yılan figürü. Bu oldukça önemli bir veridir Annihilation'ı anlama adına. Ouroboros, farklı inançlarda sonsuz döngüyü, yeniden doğuşu temsil etmektedir. Simyacılar bunu başlangıcın sonda, sonun başlangıçta olduğu düşüncesiyle yorumlar. Bu sahnede Lena, koruyucu kıyafet giyinen bir grubun karşısında sandalyede oturmuş, birtakım sorulara yanıt vermeye çalışmaktadır. Başından geçenleri anlatması istendiğinde kapıda bizi karşılayan 'tekinsizlik' yeniden yanımızda belirir ve 'bilmiyorum' belirsizliği de ilk kez burada doğar. Lena, bir belirsizlikle sarılıdır; karşısındakiler ise 'koruyucu' kıyafetlerle.. Bu noktada, Lena'dan mı yoksa Lena'yı saran belirsizlikten mi korunulmaktadır; işte yeniden muğlak bir alan karşımızda.. Adamlar, bilmiyorum yanıtlarını aldıkça 'peki ne biliyorsun?' sorusuyla mücadele başlamışken yeni bir kapıdan daha geçilir..
'Peki ne biliyorsun?' daha üst ölçekten baktığımızda oldukça önemli bir soru genel anlamıyla;Ne biliyorsun? Sordun mu bunu kendine? Nasıl yanıtlar var sende baktın mı hiç? Bu soru ne kadar soruluyor hayatta? Sorular defalarca kez farklı yerlerde sorulduğunda alınacak yanıtların aralayacağı kapıların farkında mısın? Yanıtlarla belirgin hal ile belirsizlik, farklı taraflarda durmaya başlarken, ne yöne dönmen gerektiği hala mı bilinmezlikte?.. Bazı sorular çok büyük kapılar aralar, ama her açılan kapının ardında bir yer var mıdır?..
Lena'ya ne biliyorsun diye sorulduğunda karşılaştığımız sahne; uzay boşluğundan Dünya'ya gelen bir parıltının bir deniz feneriyle buluşarak onu ışıldatışı oldu. Sinemada 'deniz feneri'nin başlangıç, öz, ev, güç, ışık gibi kavramlar için temsil aracı olarak kullanılmasına çok sık rastlanır. Annihilation için de bir deniz feneri vardır ve doğrudan bahsi geçen tüm kavramların taşıyıcısıdır. Önce bir ışıkla buluşur ve başka bir gerçeklik perspektifinin kapısı olarak bizleri oraya taşır. Bu uzaydan gelen bir cismin yeryüzüne inişi olabilir ya da öz'de gerçekleşen aydınlanmadır. Işığın yayılışı ise bir hücre bölünmesi sahnesiyle bütünleşir, iki farklı benzer boyut birbirine eklemlenerek yeni gerçekliğin ilk adımına referans noktası oluşturur.
Tersten anlatım ile olayların nasıl başladığını gördüğümüz sahne; iki hücrenin bölünmesinin anlatımı olarak açılış yapar. Lena, biyolog olarak John Hopkins'te ders anlatıyordur ve tümör hücresi üzerinden mitoz bölünmelerden bahsediyordur. Sınıftaki bu sahneye bir 'Parlama' eşlik eder. Lena anlatımını tümör hücreleriyle sürdürürken yeni bir veriyle daha karşılaşırız; 'kanser' konusu; Tüm dönem boyunca ise otofajik faaliyetleri işleyeceğini belirtir. Antik Yunanca da 'kendisini yemek' anlamına gelen otofaji, 2016 nobel tıp ödülünü getiren fikir olarak, hücrelerin gereksiz ve işe yaramayan unsurlardan kendisini düzenli olarak arındırması ve sonrasında geri dönüştürmesi olarak tanımlanabilir özetle. Hücre açlık durumunda, kendi proteinini üretmekte ya da enerji üretmekte zorluk çekebilir. Olması gereken sistem çalışmadığında hücre, stres yaşamaya başlar. Bu stres karşısında kendini imha etmek/yok olmak yerine, kendine ait, mitokondri gibi bir enerji merkezi organelini yiyerek bir süre enerji kaybını sağlayabildiği gözlemlenmiştir. Eğer bu ölçekte sorun çözülebiliyorsa yaşanan olay, mikro-otofaji; düzelmeyip, kendi kendini yeme devam ediyorsa, makro-otofaji olarak adlandırılır. Mikro-otofaji, programlı olarak kendi kendini imha etmek olarak da ifade edilebilir.
Tüm canlılığın tek bir hücreden başladığı bu anlatım ile filmin genel omurgası oluşuyor gibidir. 'Bir/1' ile başlayan yeni gerçeklik.. Her şeyin tek bir 'şeyden', 1/bir'den geldiği canlılığın gelişim sürecinde tekrarlanan bir konudur. Felsefe, mistisizm ve dinler de 1/bir ile ilgilenmiştir; onlar için oldukça önemli bir kavramdır. Her şey 1/bir'den başlar ve bütünlüğü simgeler. Dinler 1/bir noktasına Tanrı'yı koymuştur; mistisizm bir çember çizip içine tek nokta koyarak her şeyin bu merkez noktasından dağıldığını savunmuştur. Öte yandan 1/bir ile başlangıç ve son birbirini temsil ediyor olabilir. 1/bir olan tektir de aynı zamanda, tekildir. Tekil olanın bütünlüğü temsil edişi, içinde tüm varoluşu barındırması ile sonu da temsil etmektedir. Tek başına olanın kendisinin de bir bütün oluşu onu bu noktada tek'likten çıkarmaktadır. Aynı anda hem tek hem de çoklu bir yer olarak karşımızda 1/bir.. Annihilation'ın 1/bir ile olan ilişkisi; filmin başında sonunu gördüğümüz yer olabilir.
Hücre bölünmesi anlatımı, mitoz bölünmeler konusunu çağrıştırıyor; gerekli yerlerde ökaryot yapılı hücrenin, DNA yapısını bozmadan aynı özelliklerde çoğalmasına verilen bölünme şekli. Canlılık devamını sağlamak için mitoz bölünmelere ihtiyaç duyar. Vücudumuzda bir yerimiz yaralandığında, mitoz bölünmelerle dokular kendini onarır. İlk hücrenin DNA taşımadığı ama ribozomlu oluşuyla RNA varlığına sahip olduğu düşüncesiyle mitoz bölünmelerle canlı hücrelerin gelişmeye başladığı bilinmektedir. Hücreler ise bu bölünmeleri; ''hayatta kalmak için'' yapıyordur.. Aslında sahnedeki hücre dersiyle bir biçimde 'hayatta kalma' dürtüsü anlatılıyor demek mümkün.. Biz de bir hayatta kalma hikayesi izlediğimizin ilk ipuçlarıyla karşılaşmaya başlıyoruz..
Evrenin yaratılışına bakıldığında tüm canlılığın birbirine atıf yaparak tasarlandığı izlenebilir; yapı tasarımından işleve kadar birçok atıf.. Mitoz bölünme, hayata dair müthiş ilham veren bir konu.. Bakıldığında birbirine benzeyen birçok aynı şeyin toplanıp aksaklıkları gidermesi.. Elin kesildiğinde hep birlikte o yarayı kapatıyorlar, büyümen gerektiğinde çoğalıp yardım ediyorlar.. Gökyüzünde çok yüksek bir noktadan dünyaya baksak ve insanların göründüğünü düşünsek o esnada; o kadar uzaktan insanlar da 'birbirine benzeyen birçok aynı şeyin toplanması' gibi görünmezler miydi?.. Bu kez Dünya mı o kocaman beden?.. Peki insanlar bu hücrelerin yaptığı gibi Dünya bedenlerinde bir aksaklık olduğunda toplanıp yaraları kapatıyorlar mı?..
Annihilation'ın kurduğu gerçeklikte; Dünya bir beden, insanlar da hücreler olabilir. Bu metafor da çoklu katmanlarından biri gibidir. Dersin sonunda, Lena'nın yaşadığı kayıpla bir yıldır yasta olduğuna işaret eden bir sahneyle karşılaşıyoruz. Bu sahnede okuldan iş arkadaşı Dan, Lena'nın koluna dokunarak ona şefkatle tesellide bulunuyordur. Dan'in ona dokunuş şekliyle önemli bir bilgiye dönüşen bu sahneyle Lena, kendisini bir yere davet eden adama gergin bir şekilde ısrarla yatak odasını boyamak istediğini söylüyordur. Sonraki sahnede artık evini görüyoruzdur yanında bir 'parlama' ile. Lena'yı ise evinde duvarlarını boyarken görürüz, bir değişiklik arzusundadır. Bu esnalarda eşi Kane ile anılarını hatırlar ve mutlu bir ilişkileri olduğuna dair sahneleri görürüz. Lena, yatak odasında değişiklik yapmak isterken, bu arzunun özüne bakarsak özellikle 'bir değişiklik' istediğini de söylemek mümkün. Bu arzusunu mekanı üzerinden gerçekleştirmeye çalışırken, genel hali arka planında gerçekten neyi değiştirmek istediğini sorgulatmaktadır; kaybını mı yoksa başka bir duyguyu mu? Duvar neden beyaza boyanıyordu?.. İnsan/hücrelerde sorun mu vardı düzeltilmesi gereken?..
Değişim süreci başlamışken, Lena bir anda yatak odasında yasını tuttuğu eşiyle karşılaşır, Kane ölmemiştir. Askeri göreve gittiği ve bu görev esnasında öldüğünü bildiğimiz Kane, bir anda evine dönmüştür ama başka bir kişiliğe bürünmüş halde. Bu durumun nasıl mümkün olabileceğini öğrenmeye çalışan Lena, ''eve nasıl döndün?'' sorusunu sorar ve o esnada kameranın su dolu bardağın arkasından görünen hareket eden ikisinin ellerine yaklaşarak, oluşan yeni görüntü ile hücre bölünmesi metaforunu yakaladığını görürüz. Peki hücreler burada neden bölünmeye çalışıyordur? Lena ile Kane arasında bir sorun vardı ve hücreler bölünerek orayı mı iyileştirmeye çalışıyordu? Yoksa kanser olmuş bir durum için mücadele mi ediliyordu?..
Suyun indisinin cisimlerin gerçekliğini kırarak yansıttığı bilgisiyle burada sanki gerçeklik üzerinde birtakım kırılmalar gerçekleşiyordu. 'Eve nasıl döndün?' sorusu ise belki daha derin anlamlar taşımaktaydı içinde barındırdığı 'ev' kelimesiyle. Kane'in soruya verdiği 'yataklı odanın dışında' olduğu cevabıyla Lena'nın yüzünü gördüğünü belirtmesi, yeni bir kapı daha aralamıştır; Lena'yı görmüş olma ihtimali yine bir baş ve son döngüsünü hissettiriyordur. Lena ve Kane isimlerine bakacak olursak da ilginç bir ipucu görürüz; ''L-ena-K''. Bu kelimeyi düz okurken Lena, tersten okurken Kane ile karşılaşırız. Baş ve son döngüsünün bir ipucu da buraya saklanmış gibidir.
Kane masada kafası karışık halde konuşurken bir anda kan kusmaya başlar ve ambulansla götürülüşünü izlerken ambulansın peşine takılan araçlarla başka bir alana alındıklarını görürüz. Bu sahneye yeniden 'Parlama' eşlik eder. Götürüldükleri yer, filmin başında gördüğümüz o kapalı alana aittir; X Bölgesi.
Lena'yı X Bölgesi'nde Psikolog Dr. Ventress karşılar. Ventress, Kane'in çok hasta olduğunu anlatırken, Lena ona yardım edebilecek kişi olduğunu söyler. Burada Kane'i hasta eden sebep olduğunu düşündüğü için mi ona yardım edebilecek kişi olduğunu düşünüyordur Lena? Peki Kane'e nasıl yardım edebilecektir sorunun kendisi olduğunu düşünüyorsa?.. İşte 'Parıltı' ile bu esnada karşılaşırız;
Dr. Ventress, 'Parıltı' adı verilen, Kane'in görev için gittiği bu yerden bahseder. İçeride bir deniz feneri olduğu bilinmektedir, bir de haritadaki yeri. Buraya dair bilinen pek bir şey yoktur, Parıltı'ya giden kimse geri dönmemiştir, Kane hariç. Onun da döndüğü halindeki gariplik bununla biraz anlam kazanır.
Parıltı ile sunulan bu sıradışı yer oldukça ilginç; bir yer tarifliyorsun, giden kimse geri dönemiyor. Ama bu yer aynı zamanda cezbedici bir parıltıyla sarılı. Parıltı olarak görünen şey rengarenk, şeffaf, zararsız bir örtü gibi. Aksine sana zarar vermek yerine, güzel şeylere davet edercesine duruyor. Buradaki bu ironi oldukça ilginç. Arka planında güzel görünen şeylerin göründüğü gibi olmadıkları gerçeğine mi vurgu yapılıyor yoksa gidenlerin geri dönmemesine rağmen burası hala zararsız bir yer olabilir mi durumu sorgulanıyor, ilginç bir yer yine..
'Yer' konusu kendi içinde oldukça derin bir kavram. İçinde birçok durum barındırabilir yüklendiği anlamlarla birlikte. Bu anlamlara bazen kendileri doğuştan sahip olabilir, doğa gibi; bazen de mimar eli değer ve yerler birtakım mekanlara dönüşür. Ama her birinin özünde yerlerin durumlar barındırabildiği gerçeği sürekli devam eder. Birçok şeyi yerleri işleyerek, mekanlar üzerinden anlatma eğilimimiz de oldukça yüksek; bu yerler bazen kişiyi yansıtıyor, bazen işi, bazen hiçliği.. Bazen iyileştiriyor, bazen de zarar veriyor.. Sahip olabileceği anlamlar doğrultusunda sonuçlar hep değişiyor. Bu anlamlara ulaşmanın en önemli yolu ise ziyaretçilerinin bu yeri deneyimleme biçimleri. Her ziyaretçi kendine özgü bir deneyimleme parametresine sahipken, yer'in yüklendiği anlamların yoğun değişkenlikte olduğunu söylemek mümkün. Bu bağlamda yer de çok boyutlu bir yüze sahip. Aslında her ziyaretçi, yer'le kendine özgü bir ilişki kurar ve kendine özgü mekan deneyimlerini üretir. Birbirlerini yeniden ürettikleri senaryolar da gerçekleşebilir. Ziyaretçi deneyimi esnasında bu yeri yeniden işleyerek üretebilir ya da yer, ziyaretçiye etki ederek onu yeniden üretebilir. Bu da sonunda bir çeşit döngüye dönüşür. Parıltı güzel görünen ama zarar verdiği düşünülen bir yer. Sınırları ve formu belli; ama yüklendiği anlamlar muğlak. Bu anlamları çözmek için içine girip onu deneyimlemekten başka bir yol yok gibi görünüyor. Bu noktada Lena'da Kane'e yardım etmek için Parıltı'ya gitmek istiyor. Açıklaması ise 'bunu Kane'e borçluyum'dur. Kane'in artık onun yüzünden gittiğini söylemek mümkün.
Parıltı'ya gidecek ekip Dr. Ventress de aralarında olmak üzere beş kadındır. Bu zamana kadar gidenlerin askerler olduğu bilinmektedir. Bu kez ise farklı disiplinlerden birilerinin inceleme yapmak için gitmesi planlanmıştır; beş farklı bilim dalı uzmanı kadın. Burada ilgi çeken nokta; tek tipe işaret eden askerler ve sonrasında bunun çözüm getiremeyeceği düşünüldükten sonra özelleşmiş bir ekipten oluşan çeşitli bilim konularında uzman kadınlar. İki ayrı sınıftan bahsederken bunun iki farklı savunma biçimine de atıf yaptığını düşünmek mümkün. Dünyayı dev bir beden, Parıltı'yı da bir yara olarak kabul edersek; askerleri tipik savunma hücreleri akyuvarlar, bilim uzmanı kadınları ise yeni savunma çaresi olarak yorumlayabiliriz. Parıltı bu bağlamda bir kanser de olabilir. Bilim uzmanları aralarında konuşurken Parıltı'ya girenlerin ölüm sebepleri için iki senaryo olabileceğinden bahsetmiştir; ya içeride onları öldüren bir şey vardır ya da delirip birbirlerini öldürüyorlardır. Kanser oluşumu da hücrelerin kafa karışıklığından bozularak birbirlerine zarar verme durumu olarak açıklanırken bu metafor da mümkün olabilir. Filmin devamında bu düşünceyi destekleyici başka bilgiler de vardır. Lena ise 'Parıltı'ya gitmek isterken kolunda ouroboros dövmesi yoktur..
Parıltı'ya gitmek için her bir uzmanın kendi kişisel nedeni vardır. Dr. Ventress gitme argümanı hakkında kişisel bir açıklama yapmaz, geçiştirir. Lena, bunu Kane'e borçluyum o yüzden gitmeliyim der. Parıltı'ya girme anında Kane'i Dan'le aldattığına dair sahneyle karşılaşırız, ve borcun bir çeşit vicdan azabından kaynaklanabileceğini görürüz. Sorunun kendisi olduğunu düşünüyordur gerçekten de Lena. Anya, bağımlıdır; Josie, yaşadığını hissedememektedir; Sheppard ise kızını lösemiden kaybetmiştir. Burada en dikkat çekici diyaloglardan biri de Sheppard'in kızını kaybedişini ifade şekli; hem güzel kızımı hem de eski halimi diyerek iki şeyi kaybettiğini söyler. Karakterlere buradan baktığımızda, her birinin Parıltı'da kendi kişisel şifa arayışlarında olduğunu, iyileşmek istediklerimi söyleyebiliriz.
Parıltı'ya girdikten sonrası ise muğlak bir çizgide.. Hatırlanmayan günler, pusula gibi yön gösteren cihazların çalışmaması, yön ve zaman kayıplığıyla hiçlikte duruyor olmak... Bundan sonrası kendilerinin sıfırdan çizeceği bir deneyim olacağı belli olmuştur artık. Sıfır ve yeni bir başlangıç...
İlk uyanılan gün Lena'nın çadırına sızan, ardından da Lena'nın çadırdan çıktıktan sonra karşılaştığı yeni 'Parlama'yı görürüz. 'Parlama' bir figür gibi davranmaktadır artık ve bazı sahnelerde bize eşlik ederek bir şeyler anlatmak istiyor olabilir. İlk kez Lena'nın sınıfta tümör hücrelerini anlattığı sahnede karşılaşmıştık 'Parlama' ile; şimdi ise çadırın etrafında, ilk uyanışla birlikte.. Tümörün ya da bölünmenin işareti olabilir bu figür.
Bilim uzmanlarının yeni başlangıçlarında ilk yaptıkları şey etraflarını anlamaya çalışmak olmuştur. Bu esnada canlılığın farklı bir şekilde biçimlendiğini fark ederler. Aynı daldan farklı çiçeklerin çıkması gibi.. Bunun ardı ardına gerçekleşen mutasyonlarla mümkün olabileceğine dair açıklama getirirler. Daha da yakından baktıkça 'bir şeyin' canlıların gen havuzlarını değiştirdiğini düşünürler. Bu sahnelerin arasında Lena'nın filmin başındaki koruyucu kıyafet giden adamlarla olan konuşmalarına geri dönüşler olmaktadır. Mutasyonların deniz fenerine yaklaştıkça çoğaldığını gözlemlediğinden bahseder onlara. Deniz feneri, bu veriyle bir şekilde merkez noktaya dönüşmüştür. Lena, yaşadıkları bu olayları adamlara anlatırken, yanında yine bir bardak su duruyordur. Gerçeklik yeniden mi kırılıyordur, bu kez Lena'nın olduğu yerden? Yoksa bölünüyor mudur, Lena'nın olduğu yerden?..
Parıltı'yı daha yakından keşfettikçe mutasyonların yoğunluğu da artar. Lena bu durumu tümöre benzetir. Yeniden bir kanser olgusuna atıfla karşılaşıyor olabiliriz. Ancak görünen tüm mutasyonlar rengarenktir. Burada da Garland, bir çeşit ironi yapıyor gibi... Tümör benzetmesinin tekrar ettiği bir diğer sahnede bu oluşumla birleşmiş bir insan cesediyle karşılaşırlar ve onun da kolunda ouroboros dövmesi vardır. Parıltı'da ilk kez bu sahnede bu dövmeyle karşılaşıyoruzdur.
Keşifler esnasında daha önceden gelen askerlerin bıraktığı videoyla karşılaşırlar. Videoda gördükleri dehşet veren gerçeküstü görüntüler Parıltı'da yaşananlara dair önemli bir ipucudur. Bu esnada Lena, Dr. Ventress'e Kane'in 'neden bu 'intihar görevi'ne gönüllü olduğunu sorar. İçeriye girmek istemeyi artık intihar görevine gönüllü olmak olarak adlandırmaktadır. Dr. Ventress'in ise oldukça ilgi çekici bir açıklaması vardır. Filmde beni en çok etkileyen yerlerden biri olmuştur bu açıklama; ''İntiharı kendine zarar vermekle karıştırıyorsun.'' der Dr. Ventress. İnsanın kendine zarar vermeye yönelik programlı olduğunu söyler. Bu çok ilginç bir farkındalık... Yaptığımız bu mu gerçekten? Hayatımızda iyi giden şeyleri sabote etmeye mi eğilimliyiz?..
İnsanlar yaşamları boyunca bir takım döngülerde bulunuyor; iş hayatları, aşkları, hobileri, dostlukları.. Bu döngüler uzun süreli tekrar ettiğinde de rutin olarak adlandırılıyor. Rutin kelimesi ise genelde negatif bir etkiye sahip. Bir şeyin 'aynı' şekilde tekrar etmesinin negatif bir duyguya dönüşmesi ise ilginç... Aynı olan neden negatif oluyor? Sonrasında ise rutin olarak adlandırılan bu tekrar eden 'aynılılık' durumu değiştirilmeye çalışılıyor. Tıpkı burada Lena'nın yaptığı gibi; Lena, askerdir sonra akademisyenliğe geçer, aynılıktan kaçınmış olabilir. Kane'i aldatmıştır ki Dr. Ventress bu durumu insanın kendine zarar verme eğilimi düşüncesiyle, mutlu giden bir evliliğe zarar verme olarak yorumlar. İçsel dünyalar ortaya serildikçe, Parıltı'nın etkileri de çoğalmaya başlar. 'Bir şey' önce Jossie'ye saldırır, Lena onu kurtatır. Bu esnada Lena'nın kolunda bir deformasyon olduğunu görürüz, bu ise onu kurtarma mücadelesine bağlar. Ancak bu sahnede de Lena'nın kolunda ouroboros dövmesi yoktur. Lena'daki dövmenin 'Parıltı'nın içinde bir yerlerdeyken oluştuğunu söylemek mümkün artık. Ardından başka bir şey Sheppard'a saldırır ve onu götürür. Yolculuklarında ilerledikçe zarar görmeye başlamışlardır. Bu noktada Lena ve Dr. Ventress yapılacak en iyi şeyin 'deniz fenerine' gitmek olduğunu söyler; görünmez merkeze... Bazı cevapların deniz feneri kıyısında olduğunu düşünürler. Jossie ve Anya ilerlemekten korkar ve burada da ouroboros dövmesini Anya'nın kolunda görürüz. Bu da oldukça ilginç bir sahne! Anya'nın Parıltı'ya girmeden önce kolunda dövmesi yoktur çünkü, çok net kolunda olmadığı görünmüştür Lena ile ilk tanıştıkları sahnede. Onun da dövmesinin 'Parıltı'da oluştuğunu söyleyebiliriz. Peki bu dövme kişiler üzerinde neyi anlatmak istiyordur? Değişimi mi? Anya, Sheppard'a olan saldırıdan sonra oldukça agresifleşmiş ve ardından dövme sahnesi gelmiştir..
Dr. Ventress ise içlerinde en kayıtsız olanlarıdır, hiç tereddütsüz ilerlemek ister. Burada onun da kişisel geliş sebebiyle karşılaşırız; ölümcül kanserdir. İnsan, kaybedecek bir şeyi olmadığında mı cesurca ileri gidebiliyor? Ya da ileri gitmekten tereddüt etmiyor? Bu da ilginç bir ironi.. İnsanı ileriye doğru adım atmaktan alıkoyan kaybetme korkusu mu acaba?.. Ya da konfor alanını mı kaybetme korkusu?..
Deniz fenerine doğru ilerledikçe daha çok mutasyon görüntüsüyle karşılaşıyoruz. Bilimin fanteziyle girdiği bu diyalog, o kadar enfes ihtimallere dönüşmüş ki.. Filmde canlılığa dair 'neden olmasın' dedirten çok fazla düşünce ve görsel mevcut. Bunlardan biri de karşılaştıkları yeni yapının etrafında şekillenmiş insan formundaki bitkiler... Yeni yapı ise Lena ve Kane'in evini ilk gördüğümüz sahneyi taklit ediyor gibidir. Etrafında da yeniden ona eşlik eden 'Parlama'.. Parlama'nın artık onların gözlemcisi olduğunu da söyleyebiliriz. Onları talip eder ve belli şeylerle karşılaştıklarında da kendini gösterir. Peki bu esnalarda nelerle karşılaşıyorlardır? Ya da 'Parıltı'nın içinde neden Lena ve Kane'in evinin bir kopyasıyla karşılaşmışızdır?.. İki ev de birbirinin aynısı gibi.. İçeri girdiklerinde de bu aynılığın devam ettiğini görüyoruz. Lena ve Kane'in aynı yerde oturdukları sahneleri peşpeşe izlenişi de bunun en önemli kanıtı olmakta. Bu aynılılık, tüm hikayenin Lena ve Kane üzerine olduğunu da bize anlatmak istiyor olabilir. Parıltı yolculuğunun sebebi ikisi gibi görünüyor.
Anya'yı da bu evde kaybederiz. Yeniden bir şey saldırır ve Anya ölür. Bu saldırı anlarına tekrardan 'Parlama' eşlik eder. Ancak bu kez sahnede olan korkulardır. Hayatta kalma mücadelesi veriliyordur yeniden. Parlama bu esnada neyi vurguluyordur peki? Korkuları mı?..
Evin etrafında gelişen canlılık ise bir diğer dikkat çeken olay. Bitkisel canlılığın insan formundaki tasviri nefes kesen bir detay... Bu oluşumu Josie, insan hox genleri üzerinden açıklar. Hox genleri, Homeobox genlerinin alt kümesi olan, canlıların fiziksel yapılarını belirleyen genlerdir. Örneğin omurgalılarda omurların türlerini ve şeklini belirlerken böceklerde bir segmentte anten, bacak gibi hangi uzantıların oluşacağını düzenler. Hox burada bitki yapısıyla etkileşim halinde bulunarak insan fiziksel formunu taklit ettiriyordur. Böyle bir hayalin fantezisi oldukça ilginç. Annihilation'ın en büyük etkilerinden biri, buna benzer fantezileri görselliğe dökmesi..
Karşılaşılan bu insan formundaki bitkilerle Josie, bir gerçekliği fark eder; Parıltı'da ışık dalgaları kesilmiyordur, kırılıyordur. Filmin başından beri süregelen 'kırılma' kavramı burada artık kelimelere dönüşmeye başlar. Gerçeklik de ışıkla birlikte kırılıyordur. Kane ve Lena'nın sürekli yanında bulunan o bir bardak su da aslında bizi sürekli bu duruma karşı uyaran en önemli ipucuydu belki. Bu durumda Parıltı'nın da genel karakteri ortaya çıkmıştır; her şeyi kıran bir prizma!
Parıltı'da her şey kırılıyor ve bu etkiyle başkalaşıyordur. Lena, kendi kanını inceler ve kendinin de bu başkalaşma sürecinin bir parçası olduğunu görür; hücrelerinde bölünmeler görüyordur. Bu bölünme tıpkı Parıltı'nın uzaktan görünüşü gibidir mikroskop altında; ışıl ışıl ve rengarenk... Hücre bölünmesi bu şekliyle Parıltı'ya atıf yapmakta. Deniz fenerine yaklaştıkça da kırılmalar yoğunlaşır. Başkalaşım etkisini gösterdikçe kişilerin perspektifi de kırılıyordur artık. Anya'nın düşünceleri karışır, bir suçlu arar ve başkalaşıma yenik düşerek ölür. Josie, bu durumla ne yüzleşmek ne de savaşmak ister; teslim olur ve içeride süregelen canlılığın bir parçasına dönüşür. Josie'nin düşüncelerinin dönüşümüyle bedeninin arasında oldukça güçlü bir iletişim kurulmuş. Son sahnesinde kendisinin Hox genleri etkisindeki bitkilere dönüşümünü izledik. Sanırım onun istediği de başkalaşımın bir parçası olmaktı.. Bu bağlamda hayatta kalma mücadelesi perspektifi yeniden kendini hatırlatır. İçerideki uzmanlar da karşılaştıkları değişim karşısında hayatta kalma mücadelesi vermiştir ve bazıları buna yenik düşmüştür, bazıları da hala savaşmaktadır.
Annihilation her şeyden önce, kişinin kendi içinde çıktığı bir yolculuk.. Bu yolculukta başkalaşımın olacağı aşikar. Bu da zaten yolculuğa çıkma sebebi. Bir şeylerin değişmesi için ya da giden akışı değiştirmek için.. Öze varıp; çözümü bulmak.. Hikayede 'öz' bir merkezdir, yani deniz feneri ile sembolleşmiştir. Genelde bu tip sembolizasyonlar sinemada mekanlar ile yapılıyor. Öz'e varana kadarki yolculuk herkes için sebep sonuç ilişkisi kurmayı sağlarken, sorunun bulunduğu yer öz ya da deniz feneri çözümün gerçekleşeceği lokasyon olarak davranmakta. Filmi izlemeye başladığımız anda biz de kendi kişisel yolculuklarımıza çıkmış olduk. Belki hala deniz fenerini arıyoruz kendi yolculuklarımız da.. Belki çoktan o soruyu da sorduk; ''kendimize zarar mı veriyoruz mutlu giden şeyleri bozarak''.. Belki hala olduğumuz yeri anlamlandırmaya çalıştığımız evredeyiz... Ama aslolan yolculuğa çıkmış olmak. İlerlemeye kararlı olunduğunda, yol bir şekilde bir sonuca ulaştırıyor isteyeni.
Lena ve diğerleri bir yolculuğa çıktı; her birinin aradığı bir yanıt vardı. Lena her durumda savaşmaya kararlı olandı ve deniz fenerine vardı. Ouroboros dövmesi de Lena'da ilk kez bu esnalarda görüldü. Dövmenin kişilerle bağlantısının, kendi kişisel dönüşümleriyle ilişkilendirmek için çok neden görünmekte. Lena, ağlayarak deniz fenerini ararken zaman sıralamasına göre dövmesini ilk kez görüyoruzdur. En çaresiz olduklarını gördüğümüz anlarda ilk kez bu dövmeyle karşılaşmış olmak da oldukça ilginç.. Deniz fenerine bu biçimdeki bütünüyle varır..
Deniz feneri, çevresiyle yine büyüleyici bir sahneyle karşımızdaydı artık ve yine Parlama ona eşlik ediyordur. Görsel bir şölen olan Annihilation'da en etkileyici sahnelerden biri de sahildeki kristal ağaç formlarındaki oluşumlar. Mutasyonun en üst seviyesini temsil ediyor olabilir bu görüntü. Kristalleşmenin aşırı soğuma ve ısınma ile ilişkili olduğu bilinir. Gerilimin en yüksek olduğu yeri işaret ediyor olabilir bu form değişikliği. Lena buraya yalnız varmıştır.
Deniz feneriyle karşılaştıktan sonra içine girmekten başka çare yoktur. Lena'nın deniz feneri deneyiminde karşısına ilk çıkan duvardaki yanmış cesettir. Ceset bir kamera karşısında konumlanmıştır. Kameradaki görüntülere bakıldığında Kane'in kendisini çektiğini görürüz. Bir diğer ilginç diyalog da bu sahnede gerçekleşmektedir;Kane, bu zamana kadar 'insan' olduğunu düşündüğünü ama vardığı noktada artık bundan emin olmadığını söyler. Vardığı nokta; deniz feneridir. Öz'e gelene kadar topladığı farkındalıklarının sonucunda yaptığı çıkarım; olduğu kişiden emin olmadığı gerçeğidir. Kim olduğunu kaybettiği bir noktada karşısındakine 'sen miyim, yoksa sen ben misin' sorularını sorarken, orada yalnız olmadığını da fark ederiz. Bu anlatımı esnasında arkasına da iki gölge yansıyordur. Varlık düşüncesi belki bu noktada ikiye bölünmüştür; Kane'in mevcut gerçekliği ve asıl olduğu kişi. Asıl olduğu kişiyi de sembolize eden belki karşısında sen miyim diye sorduğu kişidir.. Kane, bu farkındalığıyla birlikte kendini patlatır ve bir parıltı içinde mevcut varlığının yok olduğunu görürüz. Bu esnada kameranın arkasından 'sen miyim' diye sorduğu o kişi, Kane görüntüsünde karşımıza çıkar. Sahne karmaşık gibi görünse de anlatmak istediği çok net gibi; Kane, yolculuğunda soru(n)larını fark eder, bunlar üzerine düşünür, bir karar verir ve artık o Kane gibi hissetmediğini söyler; eski Kane'i öldürür. Ölümünden sonra yeni bir Kane doğar... Peki bu yeni kişi kimdir?.. Bu sahnede de yine 'Parlama' bize eşlik eder.
Annihilation'ı çok katmanlı olarak okurken; hem kişisel bir yolculukta hem de bilim ile düşsel fantezinin diyaloğa girdiği ara yüzlerde gezinmekteyiz. İki ara yüz de farklı yanıtlar oluşturuyor. Kişisel yolculuk ile eski Kane'in öldüğü yanıtıyla karşılaşırken; bilim ve düş fantezisinde yeni kişinin 'ne' olduğunun yanıtını araştırmaya başlıyoruz. İki katmanda farklılaşarak çoğalan birçok soru işareti... Her bir yanıt, kendi kişisel yolculuğumuza da eşlik ediyor. Hayatta kalma mücadelesinin burada verildiği de söylenebilir belki; asıl olan Kane, savaşı kazanmış olabilir..
Lena'nın ise kamerada gördüklerinden sonra karşısına çıkan deniz fenerindeki 'bir deliktir!'. Bu delik tıpkı Alice Harikalar Diyarı'nda, Alice'in içine düştüğü o deliği anımsatır. Bu delik burada da ana rahmini sembolize ediyor olabilir. Tüm yanıtların öze döndükçe bulunabileceği düşünülüyorken, yapılan bu tasvirin anlamı daha da güçleniyor. Lena da tıpkı Alice gibi delikten içeri girer ve öz'deki ikinci katman üzerinde yolculuğu başlar;
Delik, kuyu, tünel gibi formlarla anlatılmak istenen birtakım durumların mekansallaşan metaforları olabiliyor. Alice, Harikalar Diyarı'na bir delikten içeri girerek ulaşır. Bruce Wayne, düştüğü kuyuda benliğiyle karşılaşır ve Batman karakteri doğar. Öz'le ilişkili olarak ana rahmine giden bir yolculuğun sembolü olduğunu söylemek mümkün bu anlatımlarla. Lena da bu yolculuğu deneyimleyenlerden biri olarak delikten içeri giriş yapmıştır. Burada ilk karşılaştığı ise Dr. Ventress olmuştur. Lena'dan önce deliğe ulaşıp deneyimini yaşamaya başlamıştır Ventress. Buradaki anlatımlar da enfes görsel bir şölen sunar;Ventress, Lena'yla diyaloğunda merak ettiği şeyin artık içinde olduğunu ve onunla bütünleştiğini söyler ve bir ışık patlamasına dönüşür, form değiştirir. Bu sahneler yine filmin çoklu katmanlılığıyla birlikte birkaç anlamda yorumlanabilir; karşılaştığı bilgiler artık insan olmayan canlılara işaret ediyordur ya da Ventress'in terapist kimliğinin bir yorumunu görüyoruzdur. Işığa dönüşmesi bilginin sembolizasyonu olabilir. Tamamen ışıktan bir bitki formuna dönüşünceye kadar başkalaşır Ventress. Aradığı şeyleri bu dönüşümün içinde bulmuş gibidir o da.
Lena ise Ventress'in dönüşümüyle etkileşim içindedir. Bu da terapist kimlik metaforu düşüncesini güçlendirmektedir. Lena'dan yayılan bir kan damlası, Ventress'in dönüştüğü ışığa karışarak hızla bölünen hücrelerle yeni bir canlı oluşturur. Ventress'in varlığı burada sanki yansıtıcı bir yüzey gibi davranıyordur; tıpkı terapistler gibi. Lena'ya yeni bir varlık yansıtmıştır Ventress; bir formu olan ancak kimliği belirsiz bir varlık. Filmin çoklu katmanlılığı içinde bu canlı bir 'uzaylı' varlık olarak da yorumlanabilir. O bölgeye yerleşmiş bir grup uzaylı, bir prizma yaratarak ışığı ve tüm gerçekliği kırarak yaşamda mutasyonlar yaratıp kendi gerçekliklerine göre yeni bir adaptasyon oluşturuyor olabilirler. Parıltı'nın bir açıklaması da bu gibi görünüyor.
Annihilation, çok yüzlü bir film oluşuyla oldukça etkileyici.. Bilim ve fantezi arasında gezindiğimiz bu ara kesitin izleyenleri bu kadar çok düşündürmesi, farklı düşündürmesi bu işi zirveye çıkaran detay.. Kanser oluşumuna yapılan atıfları, iç benlik yolculuğunu, dünya dışı varlıkların etkileri, mutasyonlar gibi birçok farklı katmanlarda salındırdı bizleri. İç benlik yolculuğuna ışık tutması filmin en hassas yerlerinden biri. Bu bağlamda Lena'nın yolculuğu ve başkalaşımı da oldukça önemli veriler sunuyor. Ventress'in ışık formuyla karşılaştıktan sonra kendinin bu ışıktaki yansımasına ilk verdiği tepkinin ateş etmek olması da oldukça ilginç. Lena, yansıma varlığa ateş saçar. Bu varlık özündeki kişi midir acaba? Ondan mı korkmuştur ki ateş saçıyordur?.. İç dünyalara yapılan yolculuklar bu kadar korkutan sonuçlar doğurabilir mi? Öz'de karşılaşılan kişiden korkulabilir mi?..
Lena, yansıma varlıkla önemli bir kavgaya girer. Varlık, Lena'yla simetrik hareket ederek saldırıyordur. Bu noktada Lena'nın keşfettiği yeni benliğiyle kavgasını izliyor olabiliriz. Farkındalığını kabullenme süreci olabilir bu kavga. Diğer katmandan bakarsak, dünya dışı varlık Lena'yla mücadele ediyor ve yavaş yavaş onu kopyalamaya çalışıyordur. Lena bu kavgada büyük direnç gösterir ama varlığın kulağına fısıldadıklarından sonra direnmeyi bırakır. Bu teslimiyet ile de varlık, Lena'yı tamamen fiziksel olarak kopyalamış olur. Bu esnada iki Lena'da da dövme görünüyordur. Artık dövmenin varlığı çok nettir. Lena, Kane'in intihar biçimiyle bu varlığı tuzağa düşürerek feneri patlatır. Lena, dünya dışı varlıktan mı korkuyordur, yoksa bulduğu kendinden mi? Yok ettiği, kabul etmek istemediği öz benliği midir yoksa uzaylı mı? İkisi de filmin anlatmak istediği gerçeklik..
Lena'nın deniz fenerini patlatışıyla yeniden parlak bir ışık çıkar ve her şey yanmaya başlar. Yeniden bir yok oluş izliyoruzdur. Bu yok oluş, Lena'nın çıktığı içsel yolculukta bulduklarını yakması da olabilir, dünya dışı varlıkların yaşantılarına da son veriyor olabilir.
Lena, tüm yaşananları koruyucu giysili adamlara dövmesi görünerek anlatırken karşılaştığı canlıyı dünya dışı varlık olarak tanımlar. Zarar vermeyen, etrafını 'yeni bir şey yapmak' için dönüştüren bir amaçları olduğunu söyler. Bu ifade de önemli bir veridir. Hayatta da yeni bir şeylerin inşa edilmesi için öncekilerin yok olması, yıkılması gerekir. Bu ilişkiler olabilir, kararlar olabilir, bazen de yapılar:)) Ama her yeni inşa sürecinde, öncesinin yıkılıp alanın temizlenmesi gerekir. Lena bu bağlamda yeni bir başlangıç ya da oluşum için önceki yaptığı hataları, kararlarını hatta olduğu kişiyi siliyor olabilir bu yangınla. Lena'nın Parıltı için açıklaması o yüzden bu olabilir; yeni bir şey yapmak için olanı değiştirmek..
Koruyucu giysili adamlar, her şeyin yanıp kül olduğunu ona haber verdiğinde de, tüm film boyunca tekrar eden bir bardak su, Lena tarafından içilir ve kameranın bardağa yaklaştığını görürürüz o an; sıvı bardakta hareket ettikten sonra, durağan konuma geldiğinde birbirine yaklaşmaya çalışıyordur. Bunu hücrelerin birbirine ya da canlıların birbirine yaklaşmak istediğine dair bir ipucu olarak yorumlamak da mümkün. Sonraki sahnede Lena'nın kocasını sorması da bu düşüncenin en büyük işaretlerinden biridir. Aynı zamanda o su artık içilmiştir, belki gerçek olan artık kabul edilmiştir.
Lena'nın kocasıyla karşılaşmasında ise diyaloğu 'sen Kane değilsin, değil mi?' sorusuyla başlar. Kane ise sanmıyorum yanıtını verir. Burada artık Kane eski Kane değildir diyebiliriz. Bunun yanında, dünya dışı varlığın Kane'in fiziksel formunu kopyalayarak onun yerine geçtiğini de söyleyebiliriz. Aynı soruyu kocası Lena'ya sorduğunda Lena sessiz kalır ve Kane ona sarılır. Birbirlerine sarıldıkları sahnede kameranın sola doğru kaydığı, pencere derzlerinin sahneyi ikiye böldüğü ve sağın farklı bir cam solun ise başka bir cam olduğu görünür. Gerçeklik ikiye bölünmüş gibidir bu sahne ile. Tam da bu esnada ikisinin de gözlerindeki Parıltı'yı görürüz. Lena bu iç benlik yolculuğunda aynı mı kalmıştır yoksa hala tereddütleri mi vardır sessiz kalışından bu mu anlaşılıyordur yoksa dünya dışı varlık bir şekilde Lena'nın yerine geçerek oraya mı gelmiştir?.. Bu soruların yanıtlarını verecek olan kendi yolcuklarını tamamlayan izleyiciler. :)