Amerika Birleşik Devletleri'nde, Pentagon bir savaşta her tür silahlı kuvvetin ayrı hikayelerini yayınlar: ordu - 96 cilt, hava kuvvetleri - 20 cilt, filo - 12 cilt.
İngiltere’de birçok bölüm var: Savaşta İngiliz silahlı kuvvetlerinin popüler eylem tarihçesinin 10 cildi, İngiliz “Büyük Stratejisi” nin belli yönlerini incelemek ve XDVX’in “İkinci Dünya Savaşı’nda 30’in“ blue Mavi Kitap’taki Sivil Tarihinin ’ »Bireysel işlemler hakkında. Böylece, şimdiye kadar ilerlemiş olan bu çalışmanın tamamlanması üzerine, ABD ve İngiltere’nin İkinci Dünya Savaşı’na katılımlarının ana hatlarıyla belirtildiği toplam yaklaşık 30 cildin piyasaya sürülmesi. Her cilt, bir kural olarak, yaklaşık 92 sayfalarından oluşan ortalama bir kitaptır. (Son yıllarda, Yabancı Edebiyat Yayıncıları ve Askeri Edebiyat Yayıncıları, bu diziden bazı eserlerin Rusça'ya çevrilmişlerdir. Bunlar, D tarafından Büyük Stratejinin üç cildidir. Butler ve D. Erman, M., 30 - 500, 1958 cilt İngilizce dizisine dahil edildi, Amerikan eserleri çevrildi: F. Pogue “Yüksek Komuta”, M, 1959, M Mat-Loff ve E. Snell “Stratejik Planlama koalisyon savaşında 30 - 1959 yy, M, 1941 (ordunun 1943 hacimli tarihinden ve savaşta ABD); S. Morison “Atlantik Savaşı”, M, 1955, “Atlantik Savaşı”, M., 96 (ABD Donanması'nın 1956 cilt tarihine dahil).
Diplomatik bölümler - ABD'de, ABD Dışişleri Bakanlığı'nda, İngiltere'deki Forenshire Ofisleri - başta savaşın arifesinde olmak üzere bu ülkelerin dış politikasını vurgulamak için çok hacimli belgeler topluyor. Amerika Birleşik Devletleri'nde, genel olarak bu ya da İkinci Dünya Savaşı ile ilgili konuyla ilgili birkaç tahsilat haricinde, özel bir çok hacimli yayın yayınlanmadı. Bunlar, örneğin, “Barış ve Savaş” (1943'te yayınlandı ve ABD'nin 1931 - 1941'taki dış politikasını kapsıyor); Aynı yıl iki cilt 1931-1941 Amerikan-Japon İlişkileri yayınlandı; 1955’ta “Malta ve Yalta’da Konferanslar” yayınlandı 1861’tan yayınlanan ünlü “ABD Dış İlişkiler” toplantısında Amerikan diplomatik belgeleri basıldı, 1942’ten 1918’e getirildi. ortalama 2 - 6 hacimleri İngiltere, İkinci Dünya Savaşı sırasında, hükümet 1919 - 1939’ta İngiliz dış politikası hakkında üç dizi diplomatik belge yayınlamaya karar verdi. Neredeyse tamamlanan toplam yayın hacmi, 40 birimlerine kadar olacaktır. Ayrıca, ortak Anglo-Fransız-Amerikan baskısı, yaklaşık iki düzine cilt olacak iki diziye bölünmüş olan 1933 - 1941 dönemi için Almanya Dışişleri Bakanlığı'nın diplomatik belgelerini yayınlar. Bu nedenle, resmi bir yayınlar ve belge koleksiyonları ile karşı karşıyayız ve burada “ABD ve İngiltere'deki devlet kurumlarının kitap pazarını doldurma çabaları içinde olanların yalnızca en önemlilerinden bahsediyoruz.
Kısa bir makalede, doğal olarak, tüm bu literatürü anlatmanın gücünün ötesinde, bu nedenle ana noktaya değinmek gerekir: ABD ve İngiltere'de geçerli olan İkinci Dünya Savaşı derslerinin değerlendirilmesi ve egemen sınıfların ondan çıkarmaya çalıştığı sonuçlar. Ve bunun için, her şeyden önce, ABD ve İngiltere'nin savaşa katılımının resmi tarihi ile Amerikan ve İngiliz tarihçilerinin yazdığı savaşla ilgili binlerce kitap arasındaki farkı ayırmak gerekir. Amerikalı ve İngiliz yazarların kitapları ile çalışmak her zaman araştırmacıları ödüllendirmez. Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'de yoğun olarak dolaşımda olan İkinci Dünya Savaşı ile ilgili literatürün çoğu spekülasyonlarla doludur: SSCB'nin savaştaki rolü hafife alınmakta, Batı müttefiklerini Almanya ve Japonya'nın yenilgisine katkısı arttırmaktadır, vb. Bu tür yayınlarda tarih sahtekarlığı çok yaygındır. standardize edilmiş ve aptalca, bu durumda, çürütme için zaman harcamasına neredeyse hiç gerek yoktur. Bazı nedenlerden dolayı: Sahtecilere tekrar tekrar yakalandı, İkinci Dünya Savaşı olaylarının çarpıtılmasının kasıtlı olarak yapıldığını gösterdi. Bu vesileyle, Sovyet ve ilerici yabancı tarihçiler çok doğru şeyler söyledi ve yazdı.
Ağır nedenlerden ötürü, Birleşik Devletlerin önde gelen siyasi ve askeri çevrelerinin, insanlığın kaderleri için çok önemli olanları da içeren gerçek hayat olaylarının doğru bir şekilde gösterilebileceği tarihsel bir araştırmaya ihtiyaç vardır - 1939 - 1945. İkinci Dünya Savaşı'nın temel sonucu, sosyalizm ile kapitalizm arasındaki güç dengesinde birincinin lehine bir değişimdir. DF Dulles'in belirttiği gibi, "dünyadaki güç dengesinde belirli bir değişiklik vardı ve bu değişim Sovyet komünizminin lehinedir". Bunun açıkça tanınması, kendi başına Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyadaki konumunun objektif bir değerlendirmesini yapma girişimidir.
1953’te, meşhur D. McCarth’ın girişimi üzerine “komünist” literatür yakma hareketi ABD’de yaygın bir şekilde yayıldı, Dwight Eisenhower, Dartmouth Koleji’nde 14’de 1953’i konuştu: “Kitap yakanlara katılmayın. Bu kusurların varlığını gösteren kanıtları gizlerseniz, kusurları gizleyebileceğinizi düşünmeyin. Kütüphanenize gidip orada bir kitap okumaktan korkmayın ... Ne olduğunu bilmiyorsak komünizmi nasıl ele geçirebiliriz? O ne öğretiyor? Neden bu kadar çekici gücü var? Neden bu kadar çok insan ona sadık? ”
Birkaç gün sonra, özel olarak toplanmış bir basın toplantısında, cumhurbaşkanı şunları söyledi: “Dünyadaki komünist teorinin en mahrum düşmanıyım, ama komünizmin yokmuş gibi davranmasının aptalca olduğuna ya da insanlar için çok çekici bir kuvvete sahip olmadığını iddia etmenin aptalca olduğuna inanıyorum ... Biz ... komünizmi anlamalısınız, çeken gücünün ne olduğunu incelemeliyiz. Komünizme olan düşmanlığınızı haykırmak kesinlikle işe yaramaz ”dedi. Bu açıdan, geçmiş olayların nesnel kapsamına duyulan ilgi tamamen resmi bir nitelik kazanır. Olabildiği gibi, askeri tarihçiler ve ABD, ordunun, hava kuvvetlerinin ve donanmanın resmi tarihinde nesnel bir savaş değerlendirmesi ve analizi yapmaya çalışıyorlar. Genel olarak bunun nedenleri yukarıdaki genel kurulumdan kaynaklanmaktadır. ABD Ordusu’nun 96’in ağır tarihinin baş editörü K. Greenfield’in de belirttiği gibi: “İkinci Dünya Savaşı’nın tarihinde ordu, gelecekteki liderlik konusundaki deneyiminin bir özetini almak istiyor ve bu da tam ve açık bir tarih gerektiriyor.” Resmi yayınların sınırlı tirajı nedeniyle vardıkları sonuçlara, İkinci Dünya Savaşı tarihinde resmen okuma yazma bilmeyenler olarak sunulan, ancak ABD silahlı kuvvetlerinin subaylarına ve ilgili tarihçilere, ekonomistlere vb. Rehberlik eden ABD genel okuyucusuna erişilemez. derecesi ne söylendiğini anlamak için öğreticidir, Amerikan istihbarat uzmanı kitabına bakınız Tuğgeneral V. Platt "Stratejik istihbaratın bilgi çalışması". “İstihbarat bilgisi” diye yazıyor, “şüphesiz ki tarihin unsurlarından birini temsil ediyor - gelecekteki tarih hakkında konuşabiliyorsanız, geçmiş, şimdi ve gelecek.” Biraz abartmak, diyebilirsiniz. İstihbarat memuru tarihin bütün gizemlerini çözdüyse, bu veya o ülkedeki durumu anlamak için güncel olayların gerçeklerinden daha fazlasını bilmesine gerek kalmaz ”dedi. Ve başka bir yerde: “İstihbarat istihbarat araştırma çalışmalarının belirli yöntemleri anlaşılabilir. Eğer“ tarih ”kelimesi“ istihbarat ”kelimesiyle değiştirilirse (V. Platt, Stratejik istihbaratın bilgi çalışması, M., 1958, s. 171, 179, 44 ). )
Bununla birlikte, şu soruyu sormak uygundur: Amerika Birleşik Devletleri'nde bu amaç için ne ölçüde yazılmış, İkinci Dünya Savaşı'nın nesnel bir kapsamı, savaşın sonucu olarak dünya çapındaki tarihsel değişimlerin nedenlerini tam bir bütünlükle ortaya koyduğu anlamında mı? Sadece bir cevap olabilir: Amerikalı tarihçilerin özel görevler yerine getirme niyetiyle doğru olma niyetiyle yarattıkları resim, savaşın tarihi ve onların kontrolü dışındaki nedenlerle - sürecin sınırlı bilgisi ve burjuvazinin ideolojisinin ideolojisi hakkında doğru bir fikir vermez.
Bu arada, burjuva araştırmacılarının öznelliği, sosyal gelişme yasalarını reddederken, eski durumun restorasyonunun mümkün olduğuna inanıyor olmasıdır. İncelemekte olduğumuz soruna uygulandığında - İkinci Dünya Savaşı'nın tarihi, savaşın yol açtığı dünya çapında tarihsel değişimlerin rastgele olduğuna ve geniş anlamda statüko zevke statüsüne döndürülebileceğine inanıyorlar.
Bu öznelcilik, 1939 - 1945 olaylarını anlamaya çalışan Anglo-Saxon burjuva tarihçilerinin tarihinin bütün felsefesine izin verir. ve bunların anlamlarını anlayın.
1958'te, ABD ve İngiltere'de, Amerikalı prof. Oxford'da okunan ve İngilizce basımın adı S. Morison önemlerini vurgulamaktadır: "Amerikanın İkinci Dünya Savaşı stratejisine katkısı." S. Morison, savaşın sonuçlarının, başlıcaları Sovyetler Birliği'ne yönelik bir politika olan ve “ikinci dünya savaşında, Batı müttefikleri, bugünkü düşmanlarımızın bize ihtiyaç duyabileceği eski prensibine dair görüşlerini kaybetti. Müttefikler olarak yarın. Japonya ve Almanya'yı o kadar yendik ki Soğuk Savaş'taki müttefiklerimiz olarak askeri güçlerinin restorasyonu için çok fazla para ödemek zorunda kaldık. ” S. Morison'un ifadeleri yalnızca olumsuz olsa ve (meslektaşlarının çoğundan farklı olarak) alternatif bir kurs ortaya koymasa da, Anglo-Amerikan politikacılarına karşı olan itirazının özü açıktır - iddia edildiği gibi, büyük bir stratejide güç politikası hususlarının dengesini tam olarak dikkate almadıklarını iddia ediyorlar.
Bu nedenle, ABD ve İngiltere’de Alman düşünür ve askeri teorisyen Karl von Clausewitz’in çalışmalarına olan ilginin artması. Modern Amerikan tarihçilerinin kendine özgü öfkesi, İkinci Dünya Savaşı sırasındaki Batılı güçlerin sorumlu liderlerinin, bir strateji geliştirirken K. Clausewitz “Savaş” ın klasik eserini göz önünde bulundurmakta zorlandığı gerçeğinden kaynaklanıyor. ABD'de "gerçek politika" okulunun başkanı prof. G. Morgentau doğrudan şöyle demiştir: "İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda ve bundan hemen sonra yapılan tüm bireysel hataları belirleyen temel hata, Karl von Clausewitz'in konumunun göz ardı edilmesiydi - savaş siyasetin başka yollarla sürdürülmesidir."
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki pek çok gerici, spekülatif sonuçlarla Sovyetler Birliği'ni ön plana çıkarmak için hiçbir çaba sarfetmedi. Amerikan ordusunun önde gelen temsilcilerinden biri olan emekli General A. Wedemeyer, 1958'te yayınlanan kitabında şöyle yazıyor: “Eski Başkan Hoover, Senatör Taft ve diğer vatansever (!?) Amerikalılar tarafından önerilen politikayı izlersek, biz yaparız. Görünüşe göre, müdahalemiz komünist Rusya'ya koşulsuz yardım sağlamak yerine haklı ve bu nedenle kalıcı bir barışı (Amerikan terimlerinde okundu. - I. Ya.) Sağlayabilene kadar bir yana bırakılmalıdırlar. Ve eğer, savaşa girdikten sonra, Roosevelt ve Churchill, kıtadaki güç dengesini ortadan kaldırmakla eşdeğer olan Almanya’yı yok etmeye çalışmasalardı, muhtemelen boşuna mücadele etmemeliydik ... Avrupa’daki kuvvetler dengesini yeniden kurmak istemek yerine İngiliz siyasetinin 300 yıldan daha uzun bir süredir hedefi olan Churchill, Almanya'nın yıkılmasını istedi ve böylece Rusya'ya Avrupa'ya hükmetme fırsatı verdi. Atalarının antlaşmalarını görmezden gelen ve tutkularını fikrini bastırma fırsatı tanıyan Churchill'in aptallığı, yalnızca George Washington’un soyundan gelenlere tavsiyelerine ihanet eden Roosevelt’in davranışını yerine getirme davranışıyla karşılaştırılabilir. Savaş yıllarında ABD ve İngiltere politikalarının temelinde yatan kesin hesaplamalar olduğu bilinmektedir, ancak II. Dünya Savaşı anti-faşist, doğada özgürleşen ve SSCB’nin buna katılımı kararlı bir dereceye katıldığı için tüm Müttefik stratejisini oluşturduğu için gerçekleştirilemedi.
A. Wedemeyer, “eksenin” güçlerini Sovyetler Birliği'ne yetersiz düşmanlık ile suçluyor! Ciddi bir şekilde şöyle diyor: “Japonya, ABD’yi Sovyetler Birliği’nin kıyı illerine saldırmak yerine Pasifik’te savaşa sürükleyerek en büyük sıkıntıyı yaptı. Japonya, Doğu Sibirya'da kilit olan Vladivostok'a saldırmalıydı. Böylece birçok hedefe ulaşılabilir. Japon filosu, Rusya’ya, Vladivostok aracılığıyla ABD’den ödünç finansal malzeme alma fırsatı vermedi. Saldırı çok sayıda Rus askerini bağlardı. En önemli şey, Sovyetler Birliği'nin iki cephede savaş başlatmaya zorlanacağı ve bunun en kritik anda Japonya'nın müttefiki Almanya'ya bir yardım olacağıydı. Stalin, Sibiryalıların lejyonlarını Moskova cephesine aktaramazdı. Sibirya'dan takviye olmasaydı, Moskova, her durumda olabilirdi. Japonya, Sovyet deniz illerine saldırırsa Rusların Stalingrad’daki Almanları asla yenemeyeceklerine ikna oldum. Ve eğer Almanlar Stalingrad'ı ve Kafkasya'yı ele geçirmeyi başarabilseydi, savaşı çok uzun süre yönetebilirdi. Sonuç olarak, ABD'nin savaşa katılımının hızı yavaşladı. ” Bu tezin anlamı açık - A. Wedemeyer, dünya halklarının enerjisel olarak yeterli olmadığına, kendi görüşlerini ABD’nin nihai yararı için tükettiğine üzülüyor.
İngiltere’de iddia ettiği tek farkla İngiltere’de de benzer kavramlar tam olarak paylaşılıyor: eğer Amerikan askeri komutanlığı savaşın son aşamasında görüşlerini dinleseydi, Sovyetler Birliği’nin güçlenmesinden kaçınılabilecekti. Bu düşünce, W. Churchill’in altı ciltlik anılarının “İkinci Dünya Savaşı” ndaki son bölümlerine nüfuz ediyor. 1940 - 1945'teki öncüllerini bu konuda çok aktif olarak destekliyorlar. savaş döneminin eski İngiliz askeri liderleri. Mareşal Montgomery, anılarında şöyle yazıyor: “Savaş, kazandığın belli olur olmaz savaş bir siyaset aracıdır, politik düşünceler gelecekteki rotasını belirlemelidir. 1944’in sonbaharında, onu yürüttüğümüz yöntemlerin savaşın bitiminden sonra geniş kapsamlı sonuçları olacağı bana açıkça belli oldu. ” 28 Nisan 1959, ABD'de, Montgomery doğrudan ABD’nin askeri bakış açısını kaybetme emrini doğrudan suçladı: “Bildiğiniz gibi savaştaki stratejim, Ike (Eisenhower) 'dan tamamen farklıydı ... Komutanlarınız bu bakış açısıyla devam etti. tüm askeri eylemlerin yalnızca askeri düşüncelerle belirlenmesi ve siyasi sonuçların hiç dikkate alınmaması gerektiği ”dedi. İngiltere'nin eski saha emperyal genel kurmay başkanı Mareşal Alan Brooke'un İngiltere'deki 1959'in sonbaharında yayınlanan günlüklerini inceleyen Londra’nın “Zamanı” nı inceleyen yazarlar şunları da yazıyor: "Kitabın ana fikri, Normandy ve Almanya’nın ABD Yüksek Komutanlığı’ndaki savaşın sert eleştirisi". Alan Brooke'a göre, Eisenhower "bir stratejist olarak son derece sınırlı bir düşünceye sahipti."
Bununla birlikte, İngiltere’deki “güç dengesi” politikasının diğer aşırı destekçileri, gayretle bunu yerine getirmedikleri için Churchill’i kınıyor. Tanınmış İngiliz askeri tarihçi R. Grenfell, Almanya SSCB'ye saldırdığında, “Savaş sorunlarına devletten davranırsa, Churchill büyük bir fırsata sahipti: Almanya ve Rusya'nın birbirlerini parçalayabilmesi için geri adım atmak ve işleri yürütmek için harika bir fırsat olduğuna inanıyor bu İngiltere'ye zarar vermez ”dedi. İngiltere Başbakanı'nın Nazi Almanyasını yenmek için ısrar ettiği ve kendisiyle ayrı bir barışa girmediği için Churchill'i suçluyor. R. Grenfell'e göre: “Churchill, onu kullanmak için uğraşırsa belirleyici bir tartışmaya girdi. Kesin olarak (İngiltere), Alman tarafına geçişini, müttefiklerini (SSCB ve ABD) “Almanya'yı zayıflatmamaya karar vermesi” için zorlayacak bir araç olarak tehdit ediyordu. Almanlar, R. Grenfell'in görüşüne göre, "İngiltere ile bir anlaşmaya varma teklifini derhal ele geçireceklerdi ... Ve eğer Almanya ile bir anlaşmaya varılması gerektiğine dair bir ipucu bulmaya muktedir olsaydı, Churchill onları en etkin şekilde üç müttefiki yapabilirdi. Anglo-Amerikan-Rus zaferinde diğer iki ortağı isteğine uymaya zorlayabilen tüm koz kartlar vardı. Neden gitmelerine izin vermedi? ” Bu yapılmadığından, "1945'te," güç dengesi "ni en aşırı biçimde, en feci sonuçlara yol açan bir politikaya başvurdular."
Anglo-Saxon ülkelerinde “güç dengesi” politikası artık tüm hastalıklar için tasarruf sağlayan bir dergi olarak ilan edildi. Bunun anlamı, bilindiği gibi, uluslararası ilişkilerde devlet bilgeliğinin yüksekliğinin, rakiplerin ve potansiyel muhaliflerin birbirlerini kendi elleriyle zayıflatıp diğer güçler arasındaki çelişkileri kendi avantajları ile zayıflatacağı şekilde siyasetin peşinde olduğu ve olacağı gerçeğine indirgenmiştir. Bu politikanın teorik temeli - “ikisi kavga ediyor - üçüncüsü mutlu” - devletlerarası ilişkilerde tek ve son kriter olarak çıplak kuvveti tanımak. Dünyadaki orman yasalarını sınırlayan herhangi bir faktör uluslararası hukuktur ve ahlak belirleyici bir şekilde ortadan kaldırılmıştır. Uluslararası ilişkiler alanında çalışan “hepimizin babası” olan George George Kennan, “siyaset teorisinin temel sonucu şu şekilde olan Reinold Niebuhr:“ Toplum ... basitçe bireylerin egoizmini birleştirerek her birinin bireysel fedakarlığını kollektife dönüştürüyor. bencillik. " Dolayısıyla, grubun eylemlerinde, egoizmin kendisini bir intikamla tezahür ettirdiği açıktır. Sonuç olarak, hiçbir grup tamamen ilgisiz amaçlardan hareket edemez, ayrıca diğer tarafın çıkarları hiçbir zaman dikkate alınmaz ve politika zorla çözülmeye mahkumdur.
Bu sözler hakkında yorum yapan prof. K. Thompson (Rockefeller Vakfı Sosyal Bilimler Çalışma Grubu Başkan Vekili), şunları söylüyor: “Aileleri bir araya getiren sıcak duygular bazen diğer ailelerin refahlarına ilgisizce ifade bulur. Benzer şekilde, uluslararası bir uluslar ailesinde, en derin dini inancı olan insanlardan oluşan bir millet, çünkü erdemleri kendine bağlılık içinde yoğunlaştığı için, çok bencildir. Sonuç olarak, böyle bir millet diğer milletlere sevgi göstermekten uzaktır. ”
İktidarın kanonizasyonu, Amerika'nın en azından ruhsal olarak yaşadığı hayalet dünyasının ortaya çıkmasının ana nedenlerinden biridir. Anglo-Saxon tarihçilerinin “güç durumları” ndan sadece güncel olaylar değil aynı zamanda geçmiş olayları da göz önüne alarak, kaçınılmaz olarak zihinsel olarak kör oldukları, “güç dengesi” politikasının idealist kavramı geçmişte yapıcı sonuçlara nasıl yol açamayacağını pek açıklamadığı için bugünün politikası. İkinci Dünya Savaşı'nın sonuçları bu kavramın taraftarları tarafından matematikselleştiriliyorsa, çarpıcı olan bu değil, ancak onların yapılarına uymadıkları için lanetlendikleridir. İlke basit ve açık: gerçekler teoriye uymadığında, onlar için daha da kötüsü. Bu öznelcilik, dünyanın savaşın da dahil olduğu insanlık tarihindeki en önemli olayları belirleyen nesnel yasalara göre geliştiğini anlamak istemeyen burjuva sosyal bilimcinin biliş sürecindeki derin kusurların bir tezahürüdür. Marksizm-Leninizm klasikleri tarafından keşfedilen bu yasalar öğrenilebilir, ancak irade ile yaratılamazlar. Yukarıdan bir görev alan Amerikan ve İngiliz tarihçilerine dokunmaktan korkuyorlar - gerçeği araştırmak, nesnel olarak var olan yasalar için kapitalizmin modası geçmiş olduğunu gösteriyor. Aynı zamanda, “güç dengesi” politikasının öznel teorisinin bu yasalara ait olamayacağı ve ABD ve İngiltere'de bir kalkan üzerinde yükseltildiği gerçeğinin bir kez daha modern burjuva ideologlarının ruhsal yoksulluktan bahsettiği açıktır.