Oli, bin beş yüz sene evveli, bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum, demiş onlar için. Onlar hangi dilde öğretseler, hep öğrettiler. İyiyi ve kötüyü, ateşi ve suyu, doğumu ve ölümü, bilimi ve sanatı, dünü ve bugünü öğreten yalnızca onlardır.
Hüseyin AYGÜN
Malim öğretmenin bizim ellerdeki adıdır. Ortaokul başladığında, Eylüllü yıllarda, ben öğretmen diye onu gördüm, Kamer Mazaca’ydı adı, bıyıklı, sevimli, kısa boylu bir yerel adamdı. Almanca öğretmeniydi, köyden gelen çocuklara Almanca-Zazaca çeviri yapardı, davara giden çocukların hayvanlarla konuşurken çıkardığı tayt tayt, phiiişşşşt phiiişşşt, huhhaaa gibi Zazaca seslerin kara tahtaya nasıl yazılacağını sorar, bu sözcükleri o zaman yazabilenlere artı puan vereceğini söylerdi. Geçen yaz gördüm, biraz yaşlanmış, dili hiç bozulmamış, gözleri ortaokulda bizle konuşurken parladığı gibi parlıyor yine, okul anılarımızı bir çırpıda yad ettik, tayt taytı da, çoktan emekli olmuş. Eğer çalışsaydı, anlatmaya devam etseydi üç dilde birden derslerle dolu hayatı ve tabiatı, muhtemelen o da atılmıştı geçen hafta, o eski büyük mesleğinden.
Oli, bin beş yüz sene evveli, bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum, demiş onlar için. Onlar hangi dilde öğretseler, hep öğrettiler. İyiyi ve kötüyü, ateşi ve suyu, doğumu ve ölümü, bilimi ve sanatı, dünü ve bugünü öğreten yalnızca onlardır. Anne kucağından, onların kucağına atılmıştır her yavru. Oli’nin uğruna köle olmayı kabul ettiği öğretmenler, atıldılar okullarından, bin beş yüz sene sonra, bir geceyarısı, Anayasa, sendika, ILO filan da varken atıldılar işten, bir sabah kalktılar ki, ne okul, ne de öğrenci var. On bir binden fazla öğreten insan, çocuklar ve eşlerle yüzbinler, atıldılar, kömür kokan sınıflardan, TOKİ yapımı binalardan, insanlıkdışı düşük bir ücret karşılığı hayatı öğrettikleri mektevlerinden zorla çıkarıldılar bir sabahüstü. Uykusuz sınavlardan, başarılı öğrencilerden, Teog birinciliklerinden geriye tek işsizlik kaldı. Üstelik PKK’lı yaftası da boyunlarında asılı. Saray’ın üç bin korumalı efendisi, okul bilim ve öğretim yuvası değil, din yuvasıdır, demiş, öğretmenlere falan gerek yok, bizim imam yeter, buyurmuş, tüm hikâye buymuş.
Ağa ağaymış, Munzır çoban. Ağa Hacıbektaş’a gitmiş, Kadıncık ananın ziyareti önünde canı birden memleket helvası çekmiş, Munzır dağın altındaymış, yanında keçiler, kuzular, galar, manga borelerle, ağasının arzusu malum olmuş, varmış hatunun yanına, sertçe, Ağam helva istiyor, demiş. Hatun ana, canı istiyor, ağa mane, demiş, yapıvermış hemen, sıcak sıcak vermiş. Munzır helvayı almış, birkaç dakika sonra Hacıbektaş’taymış, helvayı vermiş, keçilerinin yanına dönüşü bir anmış. Sayılı gün geçmiş, ağa dönmüş Bektaş’tan, köylüler elde hediyeler, ağanın yoluna dizilmiş, ağa gelmiş, parmağını ona doğru uzatmış, eli öpülecek adam Munzır’dır, deyivermiş. Köylüler Munzır’a, Munzır bugünkü Munzur ırmağının doğduğu yere doğru kaçmaya başlamış. Munzır’ın elindeki stiller, içindeki sıtler dökülmüş, dökülmüş, dökülmüş. Sıt düştüğü her toprak parçasının içinden süt gibi su fışkırmış, ünlü ırmak işte böylecen doğuvermiş. O gün bugündür, o kadim yerin, o eski köyün adı Gözelermiş. Bin yıl geçmiş, insanlar ağayı değil çobanı, zengini değil hep fakiri yad etmiş. Bu bilge köyün, Gözeler’in okulunun tüm öğretmenleri de geçen hafta işten atılmış. Saray’ın efendisi her yıl sınavlarda en başarılı olan bu eski coğrafyanın geleneği bozulsun, bilgelik, tarih ve insanlık dersi ölsün, demiş. Oysa bilmez ki cahil, Munzır akar, hiç durmaz, binlerce yıldır.
BirGün