Notalarla ve sesle fazla oynamadan kaliteli bir müzik yapmış diyebilirim.
Kaliforniya’da yetişen Antony, Boy George’un 1982 tarihli ilk albümü Kissing To Be Clever’ın kapağında sanatçının imajını görene kadar kendini bir yabancı gibi hissediyordu. 1990 yılında New York’a taşınan Antony kendini, avant-garde duyarlılığına ve belirsiz cinsiyet anlayışına oldukça yakın bir topluluk içinde buldu.
Blacklips adında bir topluluk kurup Blue Velvet dönemi Isabella Rossellini ve 1982 tarihli Soft Cell 45’liği “Torch”un kapağını süsleyen drag queen modelini benimsedi. 2000 yılında Antony and the Johnsons’ı kurup Durtro Plak Şirketi’nden kendi adlarını taşıyan ilk albümlerini yayınladı.
Kaynak: last.fm
14. İstanbul Caz Festivalinde de sahne alan Antony için Radikalde çıkan haber.
Sevin OKYAY'ın makalesi...
Pazar akşamı Şan Tiyatrosu diye bildiğimiz yerde, Surp Agop Hastanesi Acil Servisi'nin hemen bitişiğindeki mekânda, 14. İstanbul Caz Festivali'nin en iyi konserlerinden birini izledik. Aslında, ikisini demek daha doğru olacak. Çünkü Jose Gonzalez de, sıkıntıdan bayılan birkaç seyircisi olsa bile (Antony'yi bekliyorlardı, malum), bize çok iyi bir dinleti sundu. Çok da alkış aldı. Önce tek başına, o genç Cat Stevens yüzüyle, sahneye çıkıp çaldı. Açıkçası, 'Heartbeats' ve 'Crosses' dışında pek parçasını bilmiyordum. Öğrenmiş olduk. Murat Beşer'in dediği gibi 'Minimal ve çok iyi icra edilmiş' bir müzikti. Son zamanlarda dinlediğim en 'zengin' gitarlardan biri...
Ne var ki, nefis mekânı (lütfen iş merkezi yapılmasın!) ağzına kadar doldurmuş olan seyirciler, Gonzalez'i beğenseler de, esas olarak Antony and the Johnsons'ı bekliyorlardı. Yani, Antony Hagerty'yi. Genç şarkıcının keman, viyola, çello, akordeon, piyano, gitar, bas, davul, üflemeli çalgılardan oluşan seçkin bir grubu var. Hepsi beyazlar içindeydi. Sonra, fevkalade rahat kılığıyla, peruğuyla (aslında sarışın olduğu söyleniyor) Antony sahneye çıktı. 'Mysteries of Love'la başladı, en cinsiyet karıştıran şarkılarından 'For Today I Am A Boy'la devam etti. Leonard Cohen'in 'The Guests'ini söyledi, bir de Beyoncé şarkısı. Onu severmiş. Heyecanla beklenen 'Fistful of Love'ı da bizden esirgemedi, piyanosu eşliğinde 'Hope There's Someone'yle konserini bitirdi.
Hani bazen hakkında çok yazılıp söylenmiş biri gelir de, 'live' olarak dinlediğinize dinleyeceğinize pişman olursunuz ya, Antony kesinlikle öyle bir şarkıcı değil. Hem sahneye, hem de grubuna çok hâkim. Seyircisine de... Herkes gözlerini dikmiş, kulaklarını dört açmış Antony'yi dinliyordu. Buraya ilk kez geldiğini, çok beğendiğini söyledi. Beyoğlu'nda bir delikanlıya göz süzmesi yüzünden az daha başına dert açılacakken, bir kadının onu, nasıl uyardığını anlattı. Bülent Ersoy'a hayranlığını dile getirdi. Onu YouTube'da izliyormuş. Son derecede beğeniyor. Konsere çağıracakmış ama, Bülent hanım her zaman kraliçe gibi olduğu için kendisini kılıksız bulur diye çekinmiş. Zaten, Ersoy o gün 7.7.7.'ye yetişen bir evlilik yapmıştı. "Dünyada," diyor, "Onun yaptığını yapıp da bir kültürün içinde, önünde kalan başka biri yok."
Antony'nin harikulade bir sesi var. Şarkılarını yerinde durarak, ama kıpır kıpır söyledi. Aniden büyümüş tombul bir melek gibi kollarını havaya kaldırdı, indirdi, salladı. Öyle masum bir hali, ilahi bir sesi vardı ki, her an uçacak diye bekledik.
Kaynak: radikal