Celan,
Seni anlatanlar ‘’ üstesinden gelemediği geçmişin ‘’ etkisiyle yaşamaktan vazgeçti, diyor. Oysa bilmiyorlar, gettolar, ölüm kampları, Wagner notaları başkalarını ölüme götürürken; seni gelincik tarlalarına götürdü.
Tutkunun şairleri Rimbaud ve Verlaine, senin ruhunun desibelinden döküldü.
6 milyar Yahudi’nin; o zamanlarda insandan sayılmayan Romanların, eşcinsellerin, Sovyet askerlerin de eklendiği 11 milyon insanın mezarlarına kelimeler döktün. Sen, Seine Nehri’nde ölmedin. Kırmızı, hisli, ince yüzlü bir balığa dönüştün.
İngeborg Bachmann kelimelerini soydu, sana seslendi :
‘’ Bazen buradan ayrılmaktan ve Paris’e gitmekten, ellerimi tuttuğunu, bana çiçeklerle dokunduğunu hissetmekten başka bir şey arzulamıyorum. Nereden geldiğini,nereye gittiğini de bilmek istemiyorum.
Benim için sen Hindistanlısın ya da daha da uzak, karanlık, kahverengi bir ülkeden; benim için çölsün sen, denizsin, sır olan her şeysin… Hala hiçbir şey bilmiyorum senin hakkında ve bu yüzden senin için korkuyorum. Bizlerin burada yaptığı herhangi bir şeyi senin yaptığını hayal edemiyorum.
İkimiz için bir saray kurmalı ve o sarayın içinde benim sihirli efendim olabilmen için seni yanıma almalıydım. Orada halılarımız ve müziğimiz olacak, orada aşkı bulacağız.
Sık sık düşündüm, senin en güzel şiirin Corona…
Her şeyin mermere dönüştüğü ve ebedileştiği bir anın çok önceden kusursuz bir biçimde gerçekleşmesi o… Elime geçmeyecek bir şeye açlık duyuyorum. Her şey sığ ve tatsız, yorgun ve daha kullanılmadan yıpranmış… Ağustos ortasında Paris’te olacağım, birkaç günlüğüne… Neden, niye sorma bana; ama benim için orada ol, bir akşamlığına ya da iki, üç… Beni Seine Nehri’ne götür.
Küçük balıklara dönüşene ve birbirimizi yeniden tanıyana kadar bakalım sulara.. ‘’