Dedektif Charles Smythe, müfettiş yardımcısı Seymour Pine ve New York Polis Departmanından (NYPD) altı memur, 28 Haziran 1969 Cumartesi günü erken saatlerde Greenwich Village’daki Stonewall Inn’e girdiler, tarih yazmak üzere olduklarını çok az fark ettiler.
“Polis! Yerimizi alıyoruz!” müesses nizamın patronları bıkkınlıkla gözlerini devirirken, 51 ve 53 Christopher Street’in çift kapılı kapısından içeri dalarak havladılar. Başka bir sarsılma.
Şehrin acemi eşcinsel topluluğu için iyi bilinen bir mekân olan bar, rüşvetçi memurlar için kolay bir noktaydı.
Avları tarafından “Zambak Yasası” veya “Betty Rozeti” olarak adlandırılan bu memurlar, içki ruhsatı olmadan servis edilen içeceklere göz yummaları ve sızdırmamaları karşılığında, sahiplerinden – Cenevizli suç ailesi – haftalık bir ödeme alabilirler. etkili müşterilerin isimleri basına. Uyumları karşılığında cebe indirdikleri nakit zarfa “gayola” deniyordu.
Stonewall Inn bir zamanlar ahırdı. Bardaklarını yıkamak için akan suyu yoktu, yangın çıkışı yoktu ve tuvaletler sık sık bozuluyordu ama şehrin yabancıları için bir sığınaktı, varlığını bile kamu ahlakına ve ulusal güvenliğe bir tehdit olarak gören muhafazakar bir devletin mabediydi ve dansların yapıldığı bir yerdi. 3 $ giriş ücreti için izin verildi.
Müşterileri karışık ırktandı, ancak esas olarak gey erkeklerden oluşuyordu, ancak yakındaki Christopher Park’ta kaba uyuyan bazı lezbiyenler ve evsiz gençler sık sık ziyaret ediyor ve siyaha boyanmış duvarlarındaki kapsayıcı parti atmosferine çekiliyordu.
Polisler genellikle yarı-düzenli baskınlarından birini gerçekleştirmeden önce bara haber verirdi ama bu sefer bundan kaçındı.
Bir teori, Stonewall Inn’in Mafya sahiplerinin zengin müşterileri, özellikle Wall Street tüccarlarını gasp etmeye başladıkları ve sessizliklerini satmaktan içecekleri karıştırmaktan daha fazla para kazanacaklarını fark etmeleriydi. Bunu yapmak, teoriye göre yetkilileri geri tepmelerinden uzaklaştırdı ve onları intikam almak için barı kalıcı olarak kapatmaya sevk etti.
Smythe, Pine ve sivil giyimli ekip, müzikal yıldızı ve eşcinsel ikonu Judy Garland’ın defnedildiği günü takip eden o ılık yaz gecesinde, yaklaşık 205 asiden oluşan kalabalık bir dans pistine girdi ve kapıları kapattı.
Ancak gözaltına almayı düşündükleri müdavimlerinin sıraya girip üstlerini arama girişimleri beklenmedik bir direnişle karşılaştı.
Stonewall’ın köşeye sıkıştırılmış müşterileri, kimlik kartlarını teslim etmeyi reddederek veya karşı cinsten giyinenlerin cinsiyetini doğrulamak isteyen memurlarla işbirliği yapmayı reddederek, müdahaleci ve insanlıktan çıkaran bir rutin olarak, zulme uğramaktan bıkmıştı.
Yetkililerin Hanın ele geçirilen alkol stokunu toplamak için bir vagonun gelmesini beklemek zorunda kalmalarından kaynaklanan uzun bir gecikme, Christopher Caddesi’nde gerilimlerin artmasına neden oldu ve artan seyirci kalabalığı arasında, memurların barın lezbiyen patronlarına yönelik muamelesi üzerine öfke arttı. bazılarının aramalar sırasında taciz ettiği söyleniyor.
Şüpheli Mafya üyeleri sonunda bir vagona yüklendi ve müşterileri bir başka vagona tutukladı. Seyirciler “Eşcinsel gücü!” diye bağırmaya başladı. ve misilleme olarak bir polis memurunun bir travestiyi ittiğinde yuhalayarak ve suratına keseyle vurulduğunda tezahürat yaparak “We Shall Overcome” şarkısını söyledi.
Daha sonra Storme DeLarverie olarak adlandırılan bir kadın, bileklerine takılan sıkı kelepçelerden şikayet edip bir copla dövüldüğünde, dört polis memuruna karşı savaşmaya ve kalabalığı yardımına gelmeye teşvik ettiğinde mesele nihayet doruğa ulaştı. Sahne patladı.
Aktivistler Marsha P Johnson ve Sylvia Rivera – ilki o gece 25. doğum gününü kutlayan, renkli trans kadınlar – polise şişe atan ilk kişiler arasındaydı, ardından diğerlerine bozuk para ve bira kutusu attılar. Ardından, 45 dakikalık bir yakın dövüş, kalabalık, NYPD’yi çöp kutuları, yanan çöpler, parke taşları ve komşu bir şantiyeden gelen tuğlalarla aldı.
Polisler – folk şarkıcısı Dave Van Ronk ile birlikte ve Köy Sesi Her ikisi de kaosu araştırmak zorunda kalan yazar Howard Smith – kendi güvenlikleri için kendilerini Stonewall’ın içinde barikat kurdular, pencereleri kontrplak kalaslarla kapladılar, sadece kapılar kaldırımdan kullanım için yırtılmış bir parkmetre ile doldurulmak için. doğaçlama bir koçbaşı olarak.
Protestocular içeri girip bar tablası çakmak gazıyla ateşe verilirken, bir Taktik Polis Gücü birimi meslektaşlarını kurtarmak için geldi.
Bir koro tarafından karşılandılar, katılımcıları kollarını birbirine bağladı ve Parisli kankan dansçıları gibi bacaklarını havada tekmeledi.
Sabahın erken saatlerinde düzen nihayet yeniden sağlandığında, Stonewall Inn tamamen harap olmuştu – tuvaleti, aynaları, müzik kutuları ve sigara makineleri tamamen yok edilmişti. On üç kişi tutuklandı, dört memur yaralı olarak tedavi edildi ve birçok kişi hastaneye kaldırıldı.
İsyan ertesi akşam ve sonrasında birkaç gece devam etti, bu noktadan sonra bar polis karşıtı huzursuzluğun odak noktası haline geldi, duvarları “Sürükleme gücü!” yazan grafitilerle doluydu. ve “Haklarımızı işgal ettiler!”.
Binlerce kişi meydan okurcasına Greenwich Village sokaklarına çıkarken, arabaları sallarken ve aşağılanmış bir NYPD’ye karşı toplanırken Johnson’ın bir devriye arabasının ön camını bir elektrik direğinin tepesinden çantasını düşürerek parçaladığı söyleniyor.
Onların amacı iyi ve gerçekten yapılmıştı.
Beat şairi Allen Ginsberg’in dediği gibi: “Eşcinsel gücü! Bu harika değil mi! Kendimizi öne çıkarmak için bir şeyler yapmamızın zamanı geldi… Bilirsiniz, oradaki adamlar çok güzeldi – on yıl önce tüm ibnelerin sahip olduğu o yaralı bakışları kaybettiler.”
Stonewall’ın hemen ardından, Gay Kurtuluş Cephesi ve daha az çatışmacı, daha düzenli Gay Aktivistler İttifakı kısa süre sonra hak aktivizmini örgütlemek için kuruldu. Eşcinsel, Dışarı Çık! ve eşcinsel gücü yetkilendirmeyi vaaz ederek yayına girdi.
İsyanların birinci yıl dönümünde, eylemci Brenda Howard ve diğerleri tarafından koordine edilen yürüyüşçüler Manhattan’da – ve Chicago ve Los Angeles’taki paralel etkinliklerde – Stonewall isyanlarını ve kısa sürede tanınanları onurlandırmak için “Christopher Street Kurtuluş Günü”nü kutlamak için toplandılar. LGBT+ haklarında bir dönüm noktası olarak. Gay Pride, dünya çapında giderek daha fazla şehrin gey, lezbiyen ve trans kültürünü savunmak için kendi karnavallarını ve sokak geçitlerini düzenlemesiyle doğdu.
ABD başkanı Bill Clinton’ın Haziran ayı resmi olarak “Gay ve Lezbiyen Onur Ayı” ilan etmesi 30 yıl daha aldı. Diğer Demokrat Barack Obama, 2009’da unvanını daha kapsayıcı “Lezbiyen, Gey, Biseksüel ve Transseksüel Onur Ayı” olarak genişletti.
Stonewall isyanları, hem LGBT+ kişilerin zulmüne karşı spontane bir hüsran ve öfke patlamasıydı hem de o anların bir ürünüydü.
Amerikan tarihinin en çalkantılı yıllarından biri olan 1960’lar, kültür karşıtı bir iyimserlikle başlamış, ancak John F Kennedy, Bobby Kennedy, Malcolm X ve Rahip Dr. Jr ve kazanılamaz bir Vietnam Savaşı’nda genç Amerikan yaşamının her zamankinden daha beyhude fedakarlığı.
Hippi rüyası Charles Manson ve Altamont ile birlikte ölecekti ve Kara Panterlerin haklı öfkesi, sivil haklar hareketinin hedeflerine ulaşmaya ve anlamlı bir sosyal reform getirmeye kararlı olanlar için açık kalan tek yol gibi görünüyordu.
Stonewall mücadelesi kaotik olabilir, ancak aynı zamanda dünyanın, Amerika’da ve ötesinde çok uzun süredir gölgelerde acı çeken vatandaşların haklarına ve temel insanlık onuruna uyanması için gereken türden radikal, otantik, kışkırtıcı bir patlamaydı. .