İşgalci rejim İsrail, 2011'de başlayan Suriye'ye yönelik ABD önderliğindeki vekalet savaşına istekli bir katılımcısı oldu.
Suriye sınırları boyunca ve içindeki Batı destekli militanlara Siyonist İsrail rejimi güvenli bir sığınak ve destek sağladı.
Şam'ın Suriye sınırları içinde barış ve istikrarı yeniden tesis etme kabiliyetini engellemek amacıyla çeşitli kavşak noktalarında Suriye'ye hava saldırıları düzenledi.
Suriye'ye karşı 2011 vekalet savaşının başlangıcından önce ve sonra yazılan ABD politika belgelerine göre - Washington uzun zaman önce işgalci İsrail'i Suriye hükümetinin altını oymada ve devrilmesine yardım etmede bir rol ifa edici olarak belirlemişti - kuşkusuz daha geniş bir tecrit stratejisinin parçası olarak ve sonunda İran'ı hedef alıyor.
En olası mevcut hedef, Suriye'yi istikrara kavuşturmak ve son derece yıkıcı çatışmayı sona erdirmek için önemli kaynaklar ve insan gücü adayan bir ülke olan İran'la gerginliği artırmaya devam etmek.
Bölgedeki gerginlikler artmaya devam ederken, Siyonist rejim İsrail ve Washington'daki destekçileri, İran'ın misilleme yapması ve ABD'nin kendisinin müdahale etmesi için daha geniş bir bahane sunması umuduyla, ABD politika yapıcılarının 2009 gibi erken bir tarihte tasarladığı bir plan olan Siyonist İsrail'in İran'a doğrudan saldırması için bir bahane arayacaklar.
ABD'li politika yapıcılar, İran'a İsrail önderliğindeki bir ilk saldırının, saldırıyı gerçekleştirmek için savaş uçaklarının uçması gereken tüm ülkelerle olan sorunlu ilişkileri nedeniyle karmaşık hale geleceğini belirtmişlerdi.
Ancak son zamanlarda - uzun zamandır planlanan Siyonist rejim İsrail saldırılarının önünü açan - ya da bu durumda gökyüzünü açan - bu ilişkileri "onarmak" için çabalar sürüyor.
New York Times'da yayınlanan "Fas, İsrail'le İlişkileri Normalleştirmeye Başlayan Arap Ulusları Listesine Katılıyor" (Morocco Joins List of Arab Nations to Begin Normalizing Relations With Israel) gibi makaleler, bu süreci ve Fas, Bahreyn, Sudan ve Birleşik Arap Emirlikleri gibi ulusların bu süreci nasıl başlattığına ve bu ilk birkaç ülkenin Suudi Arabistan gibi başkalarının da buna uymasını nasıl kolaylaştıracağına dikkat çekiyordu.
Gerçekte – bu ulusların hepsi ABD'nin bölgedeki dış politikasına yataklık etme konusunda işbirliği içinde olmuştur – düşmanlık sadece her bir ülkedeki kamu algısını yönetmek amacıyla yaratıldı.
İşgalci rejim İsrail'in, kamuoyunda Siyonist İsrail'i yeminli bir düşman olarak tasvir eden Arap uluslarının yanı sıra Washington'un İran'a karşı birleşik cephesine sokulması, Washington ve müttefiklerinin bölgede kendilerini yeniden savunmak için ne kadar çaresiz hale geldiklerini gösteriyor.
Siyonist İsrail'e belirlenen rolün uzun tarihi
Eski CIA görevlisi Graham Fuller tarafından imzalanan ve “Bringing Real Muscle to Bear Against Syria” (PDF) başlıklı 1983 tarihli bir belgede - son zamanlarda gizliliği kaldırılmış ve halka açıklanmış belgelerin bir parçası - şöyle diyor:
“Şu anda Suriye, Irak'ın boru hattının kapatılması ve dolayısıyla Irak'ın [İran-Irak] savaşının uluslararası bir sorun tehdidiyle, hem Lübnan'daki hem de Körfez'deki ABD çıkarları üzerinde bir kilitleme imkanına sahiptir. ABD, Suriye'ye düşman olan üç sınır devletinden (Irak, İsrail ve Türkiye) Suriye'ye karşı gizlice eşzamanlı askeri tehditler düzenleyerek Esad'a karşı baskıları keskin bir şekilde artırmayı düşünmelidir.”
Raporda ayrıca şunlar belirtilmektedir: “İsrail, Irak'ın girişimiyle eş zamanlı olarak Suriye'ye karşı gerilimi artıracak olursa, Esad üzerindeki baskılar hızla artacaktır. Bir Türk hamlesi onu psikolojik olarak daha da zorlayacaktır.”
2009 yılında, ABD'li kurumsal finansör tarafından finanse edilen politika düşünce kuruluşu Brookings Institution, "İran'a Giden Yol Hangisi: İran'a Yönelik Yeni Bir Amerikan Stratejisi seçenekleri" başlıklı uzun bir makale yayınlayacak ve Siyonist İsrail'in görünüşte tek taraflı bir saldırgan olarak kullanılması ayrıntılı olarak tartışılacaktı.
İran devletine saldırmak, onu baltalamak ve nihayetinde devirmek için ABD güdümlü daha büyük bir komplonun parçası olarak planlanan işgalci İsrail saldırganlığını tanımlayan bir ABD politika belgesi, Siyonist rejim İsrail'in bölgesel politikası veya askeri operasyonları hakkında tek taraflı hiçbir şey olmadığını ortaya koyuyor.
Brookings Enstitüsü, 2012 yılında “Suriye'yi Kurtarmak: Rejim Değişikliği İçin Seçenekleri Değerlendirme” başlıklı başka bir makale yayınlayacaktı: “Washington ve Kudüs'teki bazı sesler, İsrail'in Suriyeli seçkinleri Esad'ı uzaklaştırmaya zorlamaya katkıda bulunup bulunamayacağını araştırıyor.”
Rapor şöyle devam ediyor: “İsrail, güçlerini Golan Tepeleri üzerinde veya yakınında konumlandırabilir ve böyle yaparak, rejim güçlerini muhalefeti bastırmaktan uzaklaştırabilir. Bu duruş, Esad rejiminde çok cepheli bir savaş korkusu uyandırabilir, özellikle de Türkiye aynı şeyi sınırında yapmaya istekliyse ve Suriye muhalefeti düzenli bir silah ve eğitim diyetiyle besleniyorsa. Böyle bir seferberlik, Suriye'nin askeri liderliğini, kendisini korumak için Esad'ı devirmeye ikna edebilir.
Bir kez daha, İsrail'in ABD tarafından yönetilen daha büyük bir komplonun parçası olarak politika uygulayan birkaç bölgesel provokatörden biri olarak kullanılması açıkça tartışılıyor.”
Ve "İran'a Giden Yol Hangisi İran'a Yönelik Yeni Bir Amerikan Stratejisi için Seçenekler", Başlıklı 2009 Brookings Enstitüsü makalesi, Siyonist rejim İsrail'in önce bu saldırıları gerçekleştirmesi stratejisini açıklayarak, ABD'nin daha sonra bunu yapmak için daha geniş ve daha “kabul edilebilir” bir bahaneyle başlayabileceği bir savaşı kışkırtacaktı.
Belge özellikle şunları belirtecektir:
“... [İsrail] Hava saldırıları aslında bu politikanın sadece başlangıcıdır. Yine, İranlılar şüphesiz nükleer tesislerini yeniden inşa edeceklerdi. Muhtemelen İsrail'e karşı misilleme yapacaklardı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne de misilleme yapabilirler (bu da Amerikan Hava saldırıları ve hatta bir istila için bir bahane yaratabilir).”
Böylece - ABD'nin bizzat kendisinin İran'ı bir savaşa kışkırtmaya - veya bunu yapmak için provokasyon yapma işine ek olarak - İran'ı kışkırtma girişiminde İsrail'e de provokasyon için bir rol belirlediler.
Strateji olaya karmaşıklık kattı - ABD'ye ek "makul inkar" sağladı ve İran'a karşı "misillemesini" hem daha "isteksiz" hem de daha "haklı" gösterdi.
1980'lerde açıklanan, on yıllar boyunca açıkça uygulanan bir stratejinin (ve Beyaz Saray'ı kimin işgal ettiğine bakılmaksızın) hala oyunda olduğu açıktır.
ABD, Siyonist rejim İsrail ile İran'ı vurmak için potansiyel olarak uçabileceği veya sonuçta ortaya çıkan herhangi bir savaşta yardım isteyebileceği ülkeler arasındaki ilişkilerin bu mevcut “normalleşmesi” yoluyla; işgalci rejim İsrail'in bu uzun zamandır beklenen ilk saldırısına dönük olarak gökyüzünü uçuşa açmaya yardım ediyor.
Bu arada ABD, "İran Nükleer Anlaşması"na geri dönmekle ilgilenmeye devam ediyor, ancak bunu yapmak için somut bir çaba göstermiyor. Aslında ABD'nin kendisi, kendisinin veya müttefiklerinin bölgede kışkırtabileceğini ümit ettiği yukarıda bahsedilen “misilleme” için bir birikim yapmaya devam ediyor gibi görünüyor.
İran için olduğu kadar bölgede barış ve istikrar için hala çok tehlikeli bir zaman.
Bu yıl Washington'daki yüzeysel siyasi değişime rağmen, İran'a karşı bu uzun süredir planlanan agresif rejim değişikliği politikası devam ediyor.
ABD ve müttefiklerinin oynadığı oyun uluslararası izleyiciler için ne kadar net olursa - ABD ve müttefiklerinin oyunu oynamaya devam etmesi o kadar zor olacak.
Bölgede barış ve istikrarla ilgilenen ülkeler İran'a yönelik potansiyel ABD-İsrail saldırganlığının maliyetlerini Washington ve müttefikleri takip etmeye devam ederek alacaklarına inandıkları her türlü potansiyel faydanın çok üzerine çıkarmak için çalışmaya devam ediyor.
İran'a karşı devam eden ve planlı bu saldırganlık konusunda farkındalık yaratmak, hem bağımsız hem de devlet tarafından yönetilen alternatif medyaya düşen önemli bir görevdir.
//Brian Berletic/Global Reserach
//7Sabah