Amanda Kim’in yeni belgeseli Nam June Paik: Ay En Eski TV ortasında bir yerde başlar. 1950’ler ve ilk 20 dakika içinde sanatçıyı, yeni bir tür müzikal modernizm başlatan Avusturyalı besteci Arnold Schoenberg’in bir piyano bestesini sakince çalarken görüyoruz. Çoğu insanın bildiği Paik değil.
Paik’in çılgın videoları, heykelleri ve performansları, bugünlerde çok nadir görülen çılgın bir yaratıcılık yayıyor. Ve bu yüzden, birkaç dakika sonra, Paik’in yumruğunu başka bir piyanoya vurarak sarsıcı sesler çıkardığını görünce rahatlamış gibi hissediyorum. Bu daha doğru gibi.
Konser piyanosundan avangart performans sanatına geçişi bir gecede olmadı. Seslendirmede, oyuncu Steven Yeun (Minari) Paik’ten bir alıntı okuyor ve burada memleketi Kore’nin 30’lu ve 40’lı yıllardaki çocukluğunda “az gelişmiş” olduğunu ve Schoenberg gibi en ileri Batılıların kreasyonlarına çok az erişimi olduğunu hissettiğini söyledi. Ancak 1957’de Batı Almanya’ya vardığında, John Cage ve David Tudor’un deneysel müziğiyle karşılaştı ve müziğin – ve daha sonra sanatın – gerçekte nasıl görünebileceğini öğrendi.
Belgeselcilerin çoğu, Paik’in bahsettiği “az gelişmiş” Kore’de başlardı, sonra bizi yavaş yavaş Münih’e getirirdi, ancak Kim bunun yerine Kore’deki yetiştirilme tarzını yurtdışındaki sancılarıyla örüyor. Ay En Eski TVSundance Film Festivali’nde prömiyerini yeni yapan , Marina Abramović ve Park Seo-bo gibi sanatçılarla yapılan gerekli röportajlarla ilk bakışta geleneksel bir sanatçı belgeselinden biraz daha fazlası gibi görünebilir. Bunun yerine Kim, Paik’in hayat hikayesini, diasporada yaşayan Asyalı sanatçılara ne olduğu hakkında daha kapsamlı bir ifadeye dönüştürüyor.
Ay En Eski TV Paik’in New York’taki başarısını ve dünyanın en popüler video sanatçısı olarak yükselişini çizerken, Paik’in Kore’deki çocukluğu etrafında dönüyor; Bu sadece herhangi bir sanatçı hakkında bir belgesel değil, Koreli bir Amerikalı hakkında bir belgesel ve Kim’in filmine Paik çalışmalarının kalabalık alanında biraz önem veren bu özgünlük.
Kim’in akıllıca işaret ettiği gibi, diasporik olarak var olmak, Paik’in kendisini beğenisine göre yeniden yapmasına izin verdi. Bir keresinde “Ben fakir bir ülkeden fakir bir adamım, bu yüzden insanları eğlendirmek zorundayım” dedi. Ancak yeğeni Ken Hakuta’nın işaret ettiği gibi bu pek doğru değildi. Paik’in soyundan geldi chaebolveya zengin, genişleyen bir aile holdingi. 1932’de Seul’de doğdu, zengin bir şekilde büyüdü ve Japonya’nın Kore’yi şiddetle kontrol ettiği bir zamanda çok az kişinin sahip olduğu fırsatlara sahip oldu. Ailesi, 1950’de Kore Savaşı’nın patlak vermesiyle memleketlerinden kaçtı ve sonunda Tokyo Üniversitesi’nde okudu.
Yine de 1964’te ABD’ye geldiğinde, Paik kendine bir Marksist olarak şekil vermiş ve o zamanlar da şimdi olduğu kadar satılamaz türden bir sanat yapmaya başlamıştı. Yıllarca yoksulluk içinde yaşadı, ancak geç kariyer başarısı mali açıdan istikrarlı olduğunu garanti etti.
1962’de Japonya’da yaşarken bu işi yaptı. Kafa için Zen, kafasını, ellerini ve bir kravatı mürekkebe batırmayı ve uzun bir kağıt üzerinde sürüklemeyi içeriyordu. Bu noktada, ucuz, günlük nesneleri sanat yapımı ve performans alanına çekmek gibi o zamanlar radikal bir hareket yapan Fluxus grubuyla bağlantı kurmuştu ve sanatında geniş kapsamlı düşünmeye başladı.
Bu, o zamanlar Paik’in anavatanında yapılanlara pek benzemiyordu ve Batılı sanat tarihçileri tarafından genellikle New York avangardının bakış açısıyla anlatılıyor. Yine de Paik, Güney Kore’den tamamen kaçamadı. Güney Koreli sanat tarihçisi Lee Youngwoo, Kim’e performansların şöyle olduğunu söylüyor: Kafa için Zen biraz bibimbap gibi, her şeyden biraz olarak tanımladığı bir Kore yemeği.
Paik’in aynı fikirde olup olmayacağını söylemek zor, özellikle de o zamanlar işi yalnızca New York’ta başka neler olup bittiğini düşündüğünüzde anlam ifade ediyormuş gibi göründüğü için. Allan Kaprow ve Claes Oldenburg gibi sanatçılar odaları lastikler, biblolar ve çöplerden oluşan tuhaf enstalasyonlarla doldururken Paik, görüntülerini mıknatıslar kullanarak soyutlamalara dönüştüreceği TV monitörlerini kullanıyordu. O zamanlar TV yeni bir teknolojiydi ve Paik’inki yeni bir sanat türüydü, bu yüzden doğal olarak neredeyse herkesin kafasını karıştırdı. O zamanlar pek çok eleştirmen için şovları, bozuk televizyonlarla dolu odalardan başka bir şey değildi.
Paik, tek yönlü bir bilgi akışıyla ilişkili bir medya biçimine kısa devre yaptırıyordu. Paik bir keresinde televizyon materyali içeren çalışmalarını şöyle tanımlamıştı: “Teknolojiden gerektiği gibi nefret etmek için kullanıyorum.” Bu filmi, yalnızca Jean-Luc Godard dışında, başka hiçbir 20. yüzyıl sanatçısının çalışmaları hakkında özlü tek satırlık kullanarak konuşmakta daha iyi olmadığının bir hatırlatıcısı olarak kabul edin.
Bazıları Paik’in mesajını yüksek sesle ve net bir şekilde anladı. Klasik eğitim almış bir çellist olan Charlotte Moorman, enstrümanını çıplak olarak eğmek ve göğüslerinin üzerine küçük TV monitörleri takmak zorunda kaldığı performanslar da dahil olmak üzere bir dizi Paik performansına oyunla katıldı. (Benzer bir tanesi onu ve Paik’i ahlaksızlıktan tutuklattı.) Bir diğeri, 1977’de Paik’le evlenen video sanatçısı Shigeko Kubota’ydı.
Kim’in Kubota’ya karşı ilgisizliğini şüpheli buluyorum. Kubota, Paik’i desteklemek için çok çalıştı, hatta felç geçirdikten sonra 2000 Guggenheim Müzesi retrospektifini yapmasına yardım etti, ancak bunu buradan elde edemezsiniz. Ay En Eski TV, burada yalnızca birkaç dakikalık ekran süresi alıyor. Ayrıca Paik’in merdiven benzeri bir heykelin içinde duran çıplak bir Kubota’yı filme aldığı ve her biri kendi görüntüsünü gösteren birkaç monitörün eklendiği bir fotoğraf görüyoruz. Bu aslında 1976’dan bir Kubota çalışması, Duchampiana: Merdivenden İnen Çıplak— şimdi görüntüleniyor Modern Sanat Müzesi’nde– ama bunu bir Paik parçası gibi görünen Kim’in filmine dayanarak da bilemezsiniz. Her biri, diğeri olmadan yapıtlarının artık bilinen ustalık düzeyine ulaşamazdı.
Kim’in sanat tarihi anlatımı bazen sallantılı. Alt üst etmeye çalıştığı televizyon çöplüğüne odaklanan bir sekans var. Paik’in daha sonraki çalışmalarında olduğu gibi hızlı bir şekilde düzenlenmiş, Kim tarafından seçilen görüntüler, ırkçı Asyalı klişelerle dolu. çılgın çizgi film ve Tam metal ceket. Paik’in televizyona karşılık verdiği doğru, özellikle de radyo dalgalarında görünen cilalı şeylere hiç benzemeyen çarpık, renkli resimlerle dolu daha sonraki çalışmalarında, ancak çalışmasının özellikle geldiğini öne sürmek için bir sıçrama gibi görünüyor. filmde sunulan kanıtlara dayanarak Asya karşıtı ırkçılıkla mücadele etmek.
Paik’in çalışmalarının, müzik videolarından internet sonrası sanata kadar bir dizi sanatsal yaratımı önceden şekillendirdiği sıklıkla söylenir. Ay En Eski TV Prince and the Talking Heads’in şarkılarının müzik videolarını Paik’in televizyon çalışmalarıyla yan yana getirerek bu duyguyu yineliyor. Tarz o kadar benzer ki, Kim çoğu izleyiciyi başarılı bir şekilde kandırarak bu videoları Paik’in yönettiğini düşündürür.
Ancak estetik yakınlıkları bir kenara bırakırsak, müzik videoları ve Paik’in sanatının pek ortak noktası yok ve bu belgeselde, internetten sonraki sanatla ilgili son zamanlarda yapılan bir dizi ankette olduğu gibi, Paik’in çalışmalarının nasıl kanıtlandığına dair pek fazla ayrıntı yok. çok etkili Video sanatının önemli bir küratörü olan David Ross erkenden şöyle diyor: “Onu anlamayı öğrenene kadar onu duymak zordu.” Kim, Paik’in çalışmasının gerçekte ne söylediğini biraz daha fazla dinleseydi daha iyi olurdu.
Paik’in Kore mirasının onu rahatsız etmeye devam etme biçimine daha yakından uyum sağlıyor. Ülkenin kendisi ve diğer Koreli göçmenlerle eziyetli bir ilişkisi vardı – Paik’in bir arkadaşı olan Dolores An, Güney Korelilerin 60’larda “yurt dışındaki Korelilerden korktuklarını” hatırlıyor – ve bu nedenle Paik 1984’e kadar geri dönmedi, üçten fazla onu ilk terk etmesinden onlarca yıl sonra. Aynı yıl, yaptığı Günaydın Bay Orwell, dünya çapında eş zamanlı olarak yayınlanan bir Yılbaşı yayını; İzleyen Korelilerin çoğu, Paik’in sanatını görme fırsatına hiç sahip olmamıştı.
Kim’in sunduğu görüntüde Paik, Kubota ile uçaktan iner inmez hayranlar ve gazeteciler tarafından karşılanıyor, ancak yüzündeki gülümseme endişe, melankoli ve eve ilk kez gelmenin gerçek mutluluğunu yansıtıyor gibi görünüyor. uzun zamandır Ailesinin çoğu ölmüştü ve ülke, 34 yıl önce ailesi Hong Kong’a gittiğinde olduğu gibi ikiye bölünmüş durumda kaldı. Geride bıraktığı Kore bu değildi. Yine de, bu yeni Güney Kore’de gösteri devam etmek zorundaydı. Her zaman enerjik bir performans sergileyen Paik, ustaca bir basın toplantısı düzenledi. Kim, on yıllar sonra ülkenin en sevilen sanatçılarından biri haline gelecek olan Paik’in Kore’de çalışmalarının nasıl karşılanacağının sorulduğu görüntüleri içeriyor. Sırıtıyor ve şöyle diyor: “Bir gazete Bay Paik’in çalışmasının çok zayıf olduğunu söyledi. En azından fotojenik.”
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/reviews/nam-june-paik-moon-is-the-oldest-tv-review-sundance-1234654516/