“Güzel kuruş gerçekler.
Eski silme yürekten.
Sokaklar bizim fırçalarımız.
Kareler bizim paletlerimiz.
Bininci bir zaman kitabı
Devrim günleri yüceltilmemiştir.
Sokaklarda, fütüristler,
bateristler ve şairler! ”
V. Mayakovski "Sanat Ordusu Üzerine Düzen"
İlk bakışta, V. Mayakovsky'nin yazıya taşınan bölümleri, en eski ve geleneksel resim sanatı türlerinden biriyle ilgilenmez ve avangard teknikler için daha uygundur. Fakat tam da devrim sonrası Rusya’da ve daha sonra SSCB’deki anıtsal sanat biçimleriydi, çünkü geniş açıklık olasılıkları, panoramik karakter, performans kolektivitesi çok yaygındı.
Mozaik, sadece beş bin yıldan fazla olmasından dolayı sonsuz resim olarak adlandırılmamaktadır. hikayeler. Diğer anıtsal resim özelliklerinden farklı, kendine has özellikleri vardır: Mozaik faydacı ve dekoratif, çok yönlü ve karmaşıktır, aynı zamanda kitleler tarafından ele alınmakta ve anlaşılmaktadır, anlatı ve semboliktir, sanatın en son kazanımlarını özümseyebilen ve geleneklerle bağlantıda kalabilmektedir. 1920-30 içinde özlü mozaik grafik araçları, devrimci atmosferin özünü yansıtıyordu.
İşte burada - yakın bir anlatı ve sembolik mozaik.
Ancak mozaik dekorasyonu, 1960'lardan başlayarak, SSCB'nin şehir planlamasında özellikle popülerdi. Stalinist İmparatorluk stilinin mimarisi daha önce estetik eloksiyon işlevini üstlendiyse, o zaman “SSCB Merkez Komitesi ve SSCB Merkez Bakanlar Kurulu Kararı'nın yürürlüğe girmesiyle,“ 4'in Kasım Ayı 1955'ten Tasarım ve Yapım Aşamasında ”, XNUMX'in Kasım ayındaki XNUMX'in kuramsal çözümüne öncelik verildi “Adaletsiz kule üst yapıları, sayısız dekoratif koloniler ve portikolar” fazladan olarak kabul edildi ve “basitlik, formların titizliği ve uygun maliyetli çözümler” önerildi.
Panel panelli evlerin bulunduğu tipik bina, anıtsal boya yapıların dekorasyonunda ilk sıraya yerleşmiştir. Antik çağda olduğu gibi, mekânsal sanatları tek bir görüntüye bağladı - figüratif ve mimarlık, sanatın sentezi olarak nitelendirdi.
“Aşırı” değerden yoksun bırakılmış geometrik yüzeyler, aslında tek dekorasyonları olan çeşitli yapılandırmalarda anıtsal eserler alabilir. Anıtsal paneller, yeni binaların masiflerinin sentetik sanatsal çalışmaları metinlerinde aksan rolünü oynadı - bunlar duraklamalar, sezarlar, işaretlerdi; binaların monoton ritmini telafi ettiler. Ana caddelerde değil, avlulara bakan bu tür "mahalle sanatı", 1960-80'in tamamen yeni bir uygulaması haline geldi. Bu konut yapılarının tasarım stilini ve daha doğrusu yan yanlarını (biter) - "işkence" olarak niteleyen belirli bir terim bile vardı.
1968 yılına göre, Leninist anıtsal propaganda planının 50 yıldönümü, yani V.I. 1918’te Lenin, anıtsal sanatın gelişimi ve görsel ajitasyon için harekete geçirme stratejisi, anıtsal sanat, bütün birleşme stilinin ayırt edici özelliği haline geldi, gelişen ve anıtsal mozaik başladı. SSCB Sanatçılar Birliği, esas olarak anıtsal bir heykel meselesi olmasına rağmen, “anıtsal propagandaların yeniden canlandırılması ve kent planlamasında anıtsal-dekoratif sanatların sentezinin gelişimini” açıkladı. Kruşçev Rönesansı, şans eseri değil, zaman alan, dayanıklı ve pahalı bir mozaik seçti. Mozaik sanatı, tarihin “altmışlı” yorumunda tipiktir, tipik olarak vatandaşlığı, belli bir anlatı ve reklamcılık.
SSCB’de 1960’lerden bu yana, kentsel planlama yönetimi sistemi değişiyor. 17 Ekim 1969, endüstriyel işletmelerin, binaların ve yapıların, konut binalarının ve kültürel ve topluluk tesislerinin inşaatını yönetmesi beklenen SSCB İnşaat Yönetmeliği Bakanlar Kurulu tarafından onaylandı. İnşaat yönetiminde özel bir rol, SSCB Merkez Komitesi ve SSCB Merkez Komitesi kararıyla, XPSUMX’in Temmuz’daki Bakanlar Konseyi’nin tasarım ve bütçesinin iyileştirilmesinden sorumlu olan SSCB Merkez Komitesi ve SSCB’nin Gosstroy’u oldu. tasarım kalitesini arttırmak; ve ayrıca şehirlerin, sanayi merkezlerinin ve köylerin mimari görünümünün iyileştirilmesi için.
Sendika, cumhuriyetçi ve bölgesel merkezlerin mimari görünümü giderek değişiyor, sanatsal tasarıma gittikçe daha fazla dikkat ediliyor. Bir kamu tesisi veya üretim tesisi tasarlarken, toplam bütçenin yüzde ikisini buna tahsis etmeye başladılar. Aynı zamanda, dekorasyon tek bir şablona göre değil, özgün çizimlere göre yaratılmıştır.
Aynı dönemde, çoğu bölgesel merkez gibi Penza da değişmeye başladı. 1960'in anıtsalcılarının şüphesiz zor bir görevi vardı - aldatıcı, perspektif kesimler kullanarak düz ve mat duvar alanını değiştirmek. O zamanlar için çok şey yaptıklarını söylemeliyim: tabloyu dışa çıkardılar, yeni malzemeler tanıttılar, renkleri yaygın olarak kullanmaya başladılar, resmi kabartmalarla birleştirdiler (hem otantik hem de resimsel, resimsel).
1970 tarafından, Penza'nın zaten yarım veya iki düzine mozaiği vardı, ama en ünlüsü, şehrin göbeğinde caddede bulunuyordu. Moskova, mozaik "Kandievski Ayaklanması" oldu.
Mozaik panelinin teması, yılın Nisan 1961'unun başlangıcındaki köylü ayaklanmasının olaylarına adanmıştır, bu, serfliğin kaldırılması reformunun neden olduğu ve Şubat ayındaki 2'in içeriğine bir tepki niteliğinde olan, bu durumun büyüklüğünde değildi; Abyss köyündeki Kazan ilindeki huzursuzlukla birlikte.
Ayaklanma 15 gün içerisinde ezilmiş olmasına rağmen, sembolik bir iz bıraktı. Kandievski köylü isyanı sırasında ülke tarihinde ilk kez, Kızıl Bayrak mücadelenin bir sembolü olarak büyüdü. Bu an "Kandievsky Ayaklanması" mozaik panelinde yakalanır.
Rusya'daki serfliği ortadan kaldırma koşullarına karşı ayaklanan en büyük köylü ayaklanmasının başlatılmasının başlatıcısı, Moskova sanatçılarını Penza'ya davet eden CPSU Bölge Komitesi Georg Vasilyevich Myasnikov'un ikinci sekreteriydi. “Profesyonel Sanatçılar Kayıt Defteri” nde kaydedilmiş olan Moskova “iki boyutlu mekan sanatçısı”, yani anıtsal sanatçı Mikhail Alekseevich Trunkov, eserlerin başı ve panelin eskizinin yazarı oldu. Moskova Endüstri Sanatı Yüksek Okulu'nda (eski adı Stroganov) S. V. Gerasimov, A. I. Kuprin, G. I. Opryshko, V. E. Egorova. 1956'ten beri SSCB Sanatçılar Birliği üyesidir. Mikhail Alekseevich, Moskova'daki tablolarıyla tanınıyor: Slava sinemasında, Molodezhnaya otelde vitray pencereleri ve mozaikler, Sokolniki eğitim merkezinde mozaikler. Usta sadece Moskova'da değil aynı zamanda Pyatigorsk, Volgograd, Yaroslavl'da da çalıştı. Şu anda eserleri ülkenin birçok ülkesinde ve yurtdışında tutuluyor.
Penza'da Mikhail Alekseevich Trunkov, sadece "Kandievsky İsyanı" mozaiğini yapmakla kalmadı, aynı zamanda eski Bölgesel Drama Tiyatrosu'nun cephesinin kabartmalarını da süsledi. A. V. Lunacharsky, tren istasyonu binasında kabartmalar ve mozaikler, Aeroflot bilet gişesi binasında mozaikler.
Anıtsalcılığın yanı sıra, Mikhail Alekseevich son yıllarda şövale resminde yer aldı. Fakat aynı zamanda ressamın ressamın becerisiyle zenginleştirilen, anıtsalcıya özgü, uzayın ve düzlemin yetenekli ustalığını da gösterir. Sanatçı anıtsal sanattan ayrılmıyor ve 1998-1999'te (yılın 73'inde!) Moskova'da Kurtarıcı Mesih Katedrali'nin resmedilmesi, sanatsal grupların bir parçası olarak evangelistlerin figürlerini yarattı.
Anıtsal sanat sadece kolektif olarak içerik ve muhatapta değil, aynı zamanda icrada da, kollektif yaratıcılığın sonucudur ve bir kişinin sanatının sonucudur. Gruplar, eskiz ve sanatçıların yazarını veya yazarlarını içeriyordu. Hepsi genellikle bilinmeyen kaldı. Mozaiğin “ilahi ve ortak olanın kişi üzerinde önceliğe sahip olduğu” zamanlarda “adsız sanat” ortaçağ sanatında yaygın olarak kullanılması tesadüf değildir. Ancak ender durumlarda mozaiklere kredi notu eşlik ediyorsa, az sayıda kişi yazarları hatırladı. Yani, anıtsal resimler kişisel yeteneklerin sergisi değil, genel yetenekli Sovyet gerçekliğinin bir sergisiydi. Kamunun özelliğe göre önceliği ve ifadesinin bir şekli olarak mozaik, komünist ideolojiyle daha tutarlı olamazdı.
Panelin oluşturulması çalışmaları "Kandievskoe Ayaklanması" 1971 yılında başladı. Sanat konseyinde gelecekteki mozaik taslaklarının onaylanmasının ardından, Mikhail Alekseevich Trunkov, ondan yüzyıllar önce olduğu gibi, Rönesansın ustası, karton üzerinde tam boyutlu olarak çalışmaya başladı. Başlangıçta, Kandievo Ayaklanmasının 110 yaz yıldönümü için panelini bitirmesi gerekiyordu, ancak işin karmaşıklığı nedeniyle (sadece bir yıl süren kurulum), resmi açılış 1973'taki Ekim tatilinin arifesinde gerçekleşti.
Eserler, Moskova Tasarım Sanatları Eserleri çalışanları tarafından yapılmıştır. Mozaik uygulamasının kolektif niteliği (genel olarak anıtsal resmin yanı sıra) açıkça eserin ölçeği ve zahmeti ile ilgilidir - bu nedenle Kandia İsyanı paneli 130 metrekarelik bir alanı kaplar.
Anıtsal sanat 1960-x, çok sayıda eserin performans tekniğini canlandırdı ya da yarattı: duvarcılık, duvar yazısı, kabartma, dövme demir kafes, vitray ve diğerleri için farklı seçeneklere sahip smalt, seramik, taş mozaik.
Uygulama tekniğine göre, Kandievo Ayaklanma paneli, geniş bir alanın karmaşık mozaiklerinde kullanılan ters mozaik setidir. Bu, 6,5 tonlarca renkli cam - smalt, özel bir şekilde kaynatmak için kullanılan bir smalt mozaiktir. Murano camının akrabalarından biri olan Smalt, renkli opak camdır, ilginç çünkü opak olmasına rağmen içten parlıyormuş gibi görünüyor. Uzun süredir Smalt, yüzyıllarca kıymetli, nadir ve seçkinlerin itibarını koruyan geleneksel bir kilise malzemesiydi. 1960'lerden, küçük kasabalar ve uzak köyler de dahil olmak üzere SSCB'ye yayıldı. Bilinmeyen kolektif çiftçiler, madenciler ve bilim insanları, “okuma yazma bilmeyenlerin İncilleri” nde Mesih'in, Tanrı'nın Annesi, azizler ve kraliyetlerin basıldığı teknikle tasvir edilmeye başlandı. Mozaiğin rutinleştirilmesi, eskiden yalnızca seçkinlere ait olan bir tekniğin eşitlikçi bir şekilde ödenmesi haline geldi.
Ancak, sadece Krandiev mozaiğinin performans tekniği bizi geçmişe yönlendirmiyor: kompozisyon, 9. yüzyıldan bilinen hagiografi simgelerini yazma geleneğini gösteriyor. Merkezde (orta kısım), azizin ikonu çevresinde - stigma, soldan sağa yerleştirilmiş ve yaşam ve mucizelerinin tarihini temsil eden “okunabilir” bir görüntüsü vardı. Pullarda, arsa zamanla gelişir: solda - aziz hayatı boyunca, sağda - ölümünden sonra; fakat merkezi rakam zamansız. Aziz, dünyevi denemelerin üstesinden gelen kazanan olarak tasvir edilir ve leke, Glory'nin çelengidir.
“Kandievski Ayaklanması” panelinin yerleştirilmesiyle ilgili teknik sorunlar nedeniyle, iki bölüm öne çıkıyor, ancak aynı canlı bileşimi hakkında genel fikir görüyoruz. Panelin ilk bölümünün ortasında, etrafındaki ritmik ilişkilerin hiyerarşisinin kurulduğu rahatlama yanılsamasına sahip dev bir köylünün stilize edilmiş bir görüntüsü var. Sanatçının prototipi, ayaklanmanın liderlerinden biri olan Leontiy Egortsev olarak görev yapabilir. Kızıl Bayrak'ı kendisinin üstünde (ve belki de kılıcı) - mücadelenin bir sembolü olarak tutar ve çevre köylerden gelen köylüleri özgürlük için savaşmaya çağırır. Panelin pitoresk şekli dokulu, tiyatro eğlencesi bakımından zengin, dış etkenler, ancak sıra dışı sanatsal. Sembolik olarak, bu artık bir azizin zaferi değil, bir kişinin görüntüsü değil, tarihin itici güçlerinin zaferinin zamansız bir biçimde genelleştirilmiş ve anlaşılabilir bir görüntüde gösterilmesidir.
Yaşayan ikonda olduğu gibi, hikayeyi soldan sağa doğru okuruz: askerlerin devasa bir cesedi boyunca, afişin ve ateşin keskin köşeleriyle, baştan başa omuza sıraya dizilmiş olan alt gruba bağlı askerler tarafından vurulmuş sol üst isyancı grubu. Mozaik, özellikleri nedeniyle şövale resmi gibi yüz ifadeleriyle duyguları aktarmasına izin vermez (en iddialı figürler hariç), çizgi ve siluetlerle, figürlerin açılarıyla, duygusal bir plan oluşturan kitlelerle çalışır.
Sanatçı ayaklanmanın doruk noktasını seçer - kraliyet ordusunun düzenli güçleriyle bir çatışma. Anın kendisi trajiktir ve bu sanatsal yollarla aktarılır: devin ağzı sessiz bağırarak açıktır, ölülerin kırılmış düşme figürleri, küçük, eğri, isyancılarla, ateş etmeye hazırlanan asker figürleriyle, yürüyüş kitlesi anlatım ve duygusal gerginliğin yoğun bir dokusunu oluşturur. O andaki kaygı ve drama grafik araçlarla altı çizilidir: kesirli geometrik ritim, düzensiz dikdörtgenler, kesik piramitler, yatay ve dikey düzlemlerde bulunan.
Panelde kullanılan kolaj prensibine, ölçeklerdeki ani düşüşlere dikkat edebilirsiniz. Eski sanatta olduğu gibi gerçek değil, anlamsal ölçekler kullanılır. Kompozisyon merkezi - dev - her şeye egemen olduğu için, S-şekilli görüş yörüngesi boyunca dikkatin odak noktalarında kompozisyon gruplarının düzenlenmesi, diğer tüm katılımcıların da izleyici tarafından görülmesine olanak sağlar.
Mozaik, ladin ve ıhlamur yeşilliklerinin arkasında neredeyse görünmez. Sadece baş ve başlık parçası.
Mozaiğin kendisi geleneksel olarak statiktir, ancak sanatçının kullandığı kompozisyon teknikleri simetrik kompozisyona rağmen ona iç dinamikleri söyler. Köşegenler ve kesişimleri, iki kararsız üçgeni temel alan grafik geometrik formlar (orta şeklin yanlarında) statik bir mozaya dinamizm kazandırır, figürleri bir kompozisyon bütününe bağlar. Genelleştirilmiş merkezi karakterin dinamizmi, figürünün geometrisinde eğik bir çarpı - figürüyle vurgulanır. Geleneksel bir daireye dayanıyor - bu dünya, üzerinde görünen düşen evler, çarpık bir kilise; onun hareketi dünyanın dönüşüdür; eski dünyanın kırık zincirlerini ve özelliklerini geride bırakıyor.
Çok sayıda türetilmiş rakamla (arsa 60 vardır) arsanın sembolizmi çok net ve tutarlı bir şekilde ifade edilir. Hem dış hem de iç insan hareketleri güçlü, açık ve doğal bir şekilde iletilir.
Mikhail Alekseevich Trunkov ustalıkla mozaiği kullanarak hacmi, ışığı, gölgeleri ve mekanı kullandı. Renk, tanımlayıcı bir öğe olarak işlev görür, tüm kompozisyon, parlak yerel renk noktalarının bir kombinasyonu üzerine kuruludur. Renkbilimsel ifadenin temeli, büyük renk düzlemleri ve şekillerin doğrusal çizgileri, rengin sembolizmidir: kırmızı, hem ilk kırmızı bayrak hem de yükselen bir ateşin parlamasıdır.
Kandievsky Ayaklanma mozaiğinde bizim tarafımızdan belirtilen ikonografik özelliklere ek olarak, bir “sert” tarzın, hatta bir estetikliğe işaret eden sanatsal dillerin etkileşimine dayanan, bir polistylizm tarafından işaretlenmiş sanatın özelliklerine tekabül eden avangard eğilimlerin etkisine dikkat çekilebilir. ortaya çıkan postmodernizm.
Konunun sadeliği, en karakteristik görüntünün duygusallığı ve netliği ile genelleştirme, fikrin büyüklüğü ve konunun tarihsel önemi, yürütme becerisi, Penza’nın kültürel mirasının bir nesnesi olan “Kandievsky Ayaklanması” mozaiğini yaptı. Panel, 5800000701 kayıt numarası ile girilmiştir. Ancak, anıt bir kayıt yapmak için yeterli değil, korumaya tabi, ancak şu anda panelin durumu alarm veriyor. 2016'te 43'te açılmış olan en ünlü ve en etkileyici Penza mozaiği hızla çöküyor: smalt parçaları dökülüyor, sağ ve sol üst köşeler çöküyor, dikişler ortaya çıkıyor.
Bu arada, “Rusya Federasyonu halklarının kültürel mirası (tarih ve kültür anıtları) nesnelerindeki” federal yasayı hatırlamaya değer; bu anıtların “Rusya Federasyonu'nun tüm çok etnik gruplu insanları için benzersiz bir değeri var ve dünya kültür mirasının ayrılmaz bir parçası”. Yasa güvenliği tarafından garanti edilirler. Bununla birlikte, panel, hemen altındaki restoran tarafından sıkışıp kalmaya devam ediyor.
Moskova caddesindeki yaya bölümünün ve yapım aşamasında bulunan katedralin görünümü. Şimdi bu bina çağın bir sembolüdür ...
Genel olarak, burada anlattığımız mozaik panel, aynı zamanda, geçen ve asla geri dönmeyecek bir dönemin işaretidir.