Kaliforniya’nın ayıları bu bahar her zamankinden daha aç
Her baharda yaptıkları gibi, Doğu Sierra Nevada’nın ayıları beş aylık kış uykusundan sonra şimdi de inlerinden çıkıp, nefes alacak çok az hava ve içecek su olmadan buz ve kar katmanlarını yırtıyorlar.
Acımasız Sierra kışı için genellikle kuzeye bakan yamaçlarda yuva yaparak inlerine girdiklerinde, Ekim sonundan beri yemek yemedikleri için durmayı göze alamazlar. Bazılarının yedekte yavruları vardı; diğerleri kış uykusunun ortasında doğum yaptı.
Ancak bu yıl, eşi benzeri görülmemiş bir kar birikimiyle karşı karşıya kaldılar. Memleketim Mammoth Lakes için korkunç bir kış oldu. Kar küresi manzaraları ve destansı kayak, birçok kişiyi memnun etti. Ancak tarihi kar yağışı, Doğu Sierra’nın ikonik kara ayılarına zarar vermek üzere.
Sadece normalden çok daha fazla kar yağmakla kalmadık, aynı zamanda ilkbaharda erime programın iki ay gerisinde kaldı. Üç katlı kulübeler hâlâ rekor kar yığınlarının altında gömülü durumda. Ve yollar duvarlarla çevrili olduğundan, kasabanın işlek caddelerinden başka hayvanların yürüyebileceği hiçbir yer yok.
En rahatsız edici olanı, karşılaştıkları kıtlıktır. Kış sonrası havyarları olan yabani otların ve otların yumuşak, yarı saydam sürgünleri hiçbir yerde bulunamaz. Yiyecekler kar katmanlarının altında uykuda kalır.
İki yavrusu olan genç bir anne ne yapacak? Çoğu ebeveyn çocuklarını beslemek için her şeyi yapar, o da yapacak.
Peki ya bölgenin geri kalan vahşi yaşamı – bobcats, dağ aslanları ve uzun günler yerel Carl’s Jr.’ın dışında oturan o yalnız çakal? Yiyecek tarla faresi veya faresi olmadığı için patates kızartması için yalvarmaya başladı.
Mammoth Lakes’in vahşi yaşam sorumlusu olarak uzun süre çalıştığım süre boyunca, kasabanın insanlarının ve hayvanlarının bir arada yaşamasına yardımcı olma çabalarımda gıda ön plandaydı. Mammoth, vahşi yaşamı günlük hayatımızın bir parçası olarak kabul eden aydınlanmış bir yaklaşımla uzun süredir gurur duyuyor. Otuz yıl boyunca ayıları otel lobilerinden, okul bahçelerinden, kulübelerden ve arabalardan uzak tutarak onları tehlikeden uzak tutmak işimin bir parçasıydı. Çoğunlukla başardık.
Zamanla kasabanın “Ayıya Fısıldayan” Hatta onları incelemek için yuvalarına bile girdim, onlar uyurken içlerine mikrofonlar ve kameralar yerleştirdim. Ancak kasabanın sakinleri, kaydettiğimiz ilerleme için benim kadar takdiri hak ediyor.
İşe başladığımda, restoranlar her gece artıkları kilidi açılmış çöp bidonlarına atıyordu ve ayılar ve diğer hayvanlar serbestçe besleniyordu, bu da aşırı nüfusa ve insanlarla rahatsız edici karşılaşmalara yol açıyordu. Zamanla çöp bidonlarını kapatabildik ve hayvanları tohumlar, böcekler, kurtçuklar, çimenler ve onları sağlıklı ve formda tutan diğer tüm doğal yiyeceklerle beslemeye zorladık.
Hala eyaletteki tampon etiketlerinde görülebilen mantramız şu oldu: “Ayılarımızı Besleme.”
Ama şimdi, hiçbir doğal yiyecek bulunmadığından, ayılar ve diğer hayvanlar ne yemeli? Devlet devreye girip yiyecek sağlamalı mı? Ev sahipleri yapmalı mı?
Bu soruyla geçen gün kendi kapımın önünde, aç bir rakunun ortaya çıktığı yerde karşılaştım. Ormanın maskeli haydut alt besleyicileri, otlarınızın altındaki kurtçuklardan çadırınızdaki tavuklara kadar her şeyi bulma konusunda herkesin bildiği gibi ustadır. Ancak bu, bir kutu kedi maması veya başka yardımlar için kapı kapı dolaşan aç vahşi yaşamımızın kötü durumunun bir örneğine indirgenmişti.
Memnun olmak insani gelse de, şu anda bile böyle bir hediyeyi kesinlikle önermem ve devlet yetkilileri de Bu tür müdahalelerden kaçının politika meselesi olarak. Yaban hayatı beslemek, hayvanları, doğal gıdalar mevcut olduktan sonra bile, uzun vadede tekrar tekrar insan kaynaklarına dönmeye teşvik edebilir. (aynı zamanda yasadışı.)
Tanık olmak üzere olduğumuz şeyi hoş karşıladığımdan değil. Önümüzdeki sıkıştırılmış yaz hayvanlar için gerçekten zor olacak ve önümüzdeki beş hafta kritik olacak.
Bal küpleri olarak görecekleri vahşi doğanın kenarındaki kasabalarda ve dış mahallelerde bir ayı akını kaçınılmazdır ve bu da, genellikle her iki türe de fayda sağlamayan insanlarla karşılaşma türlerini artırır. Hızla giden arabaların yanındaki yol kenarlarında, bulabildikleri birkaç yerden birinde baharın ilk sürgünlerini yiyen vahşi yaşamı daha fazla tehlike bekliyor.
Ayılar, ekim ayına kadar gelecek kış hayatta kalacak kadar şişmanlayabilir mi? Bu, yalnızca en zeki ayıların hayatta kaldığı bir an olabilir ve uzun vadede bunun sonucunda türler daha da güçlenebilir. Ayılar uyum sağlamak zorunda. Yapacak mıyız?
Bizim için önemli açılardan harika bir yıl oldu. Bütün bu su bir nimettir. Ancak ayılar için bunun ağır bir bedeli var.
Steve Searles, 1996’dan 2020’ye kadar Mammoth Lakes’in vahşi yaşam sorumlusu olarak görev yaptı. Onun doğayla iç içe yaşamını anlatan “What the Bears Know” adlı kitabın Ekim ayında yayınlanması bekleniyor.