Rus ve Alman imparatorluklarının parçalanması, batıda "sınırlandırılmış" olarak adlandırılan bir dizi yapay devlet oluşumunun ortaya çıkmasına neden oldu (Latin sınırlama sınırından). 1916’te, Londra’da Avrupa’da gelecekteki bölgesel değişiklikler hakkında bir taslak hazırlandı. Ona göre, Polonya'nın Rusya ve Almanya arasında tampon devlet haline gelmesi şarttı. İngiliz siyasetçilere göre, Polonya'nın yaratılması ve Avusturya-Macaristan imparatorluğunun toprakları üzerindeki bazı devletler, "Avrupa'daki Rus egemenliğine karşı etkili bir engel olacaktır."
Böylece, Rusya'nın İtilaf'taki "müttefikleri", Şubat Devrimi'nden önce bile, buna karşı planlar yaptı, bize karşı bir “engel” oluşturmayı ve Polonya topraklarını Rusya İmparatorluğu'ndan almayı planladı. Yani, Batılı “ortaklarımız” her durumda bir “sıhhi kordon” yaratacaktı - Bolşevizme karşı, hatta “Rus emperyalizmine” bile.
Rus delegasyonu, dünya toplumunun gelecekteki siyasi yapısının temellerini atmış olan ve uzun bir süre boyunca insanlığın geleceğini belirlemek zorunda olan Versay Barış Antlaşması'nı imzalamaya hiç davet edilmedi. Ruslar zaferin sunağına milyonlarca hayat getirmemiş gibi. Ek olarak, Londra, Paris ve Washington Amiral Kolchak'ı Rusya'nın en üst yöneticisi olarak tanıdılar. Tüm Rusya'nın yurtdışındaki diplomatik misyonları güvenli ve tam yetenekliydi. Önde gelen Rus diplomatların onlarca Avrupa’daydı ve Versay Konferansı’na katılmak istediler. Büyük Prens Alexander Mihayloviç de geldi. Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ile görüşmeye çalıştı, ancak Büyük Dük'ü görmek istemedi. Alexander Mihayloviç'e, İtilaf devletlerinin liderleriyle görüşme girişimlerinin uygunsuz olduğunu açıkça belirttiler. Kazananlara göre, ne çar ne ne demokratik ne de Sovyet Rusya, Avrupa ve dünya kaderlerinin kararlaştırıldığı ve Rusya sınırlarının belirleneceği konferansta oy kullanma hakkına sahip değil. Sözleşme ve Alman heyeti şartlarını görüşmek üzere davet edilmedi.
Almanya acımasızca aşağılandı. Asla askeri bir yenilgiye uğramayan ülke, nüfusun beşte birini (etnik Almanların yaşadığı yerler de dahil olmak üzere), nüfusun üçte birini kaybetti! .. Bütün kolonileri kaybetti. Güçlü Alman ordusu, 100-bin de dahil olmak üzere 4 bin kişiye indirildi. memur beyler Aslında Alman ordusu, ağır silahları olmayan bir polis gönüllü oluşumuna dönüşüyordu. Evrensel askerlik kaldırıldı. Genelkurmay görevden alındı. Alman filosu da pratik olarak imha edildi, zayıf kıyı savunmasına (6 eski savaş gemileri, 6 hafif kruvazör ve 12 destroyerleri) indirgendi. Almanların denizaltı filosuna sahip olmaları yasaktı. Silahlı kuvvetlerin uçakları, balonları bile olmamalıdır. Almanya uzun mesafe telsiz kullanımını yasakladı. Sonuç olarak, Alman ordusu zayıfladı, hatta Belçika ordusu bile.
Almanya ile birlikte, şiddetli savaşa giren İtilaf orduları tüm imparatorluğu geçip Berlin'e saldırdılar. Almanya, ikincil hale gelmeye, ülkenin bağımsızlığından yoksun kalmaya çalıştı. Berlin topraklarında tam bir egemenliğe bile sahip değildi. Tüm Alman hava limanları, Entente uçağına açık olmalıydı. Uçak kazananlar her yerde ve her zaman uçabilirlerdi. Alman topraklarına derinlemesine giren ve stratejik öneme sahip olan Kiel Kanalı, yalnızca ticari gemiler için değil, aynı zamanda zafer savaş gemileri için de her zaman açık olmalıydı. Elbe, Oder, Neman ve Tuna nehirleri (Ulm'dan Karadeniz ile birleştiğine kadar) ücretsiz uluslararası yollar ilan edildi.
Ayrıca Almanya'ya büyük tazminatlar da getirildi. 1 Mayıs 1921'e kadar Almanya altın, mal, gemi ve menkul kıymetlerle 20 milyar marka ödemek zorunda kaldı. Alman gemileri ve denizaltılar tarafından batırılan gemiler karşılığında Almanya tüm ticaret gemilerine 1600 tondan fazla deplasman, 1000 tondan fazla gemilerin yarısı, balıkçı gemilerinin dörtte biri ve nehrin beşte birini vermek zorunda kaldı. filo. Buna ek olarak, Almanlar yılda 200 bin ton deplasman kazanmış olan ticaret gemileri için beş yıl inşa etme sözü verdi.
Hazırlık aşamasında, Fransızların en saldırgan olduğu belirtilmelidir. Sloganları şuydu: “Almanlar her şeyin parasını ödeyecek!” Savaş Fransız topraklarındaydı ve çok acı çekti. Paris, zararları Almanya'nın pahasına telafi etmek istedi. Ayrıca, 1870-1871 savaşındaki yenilginin bir rövanşıydı. Dahası, Londra, “yeni Alsace ve Lorraine'i yaratmamayı” önerdiği zaman (Fransa ve Almanya'nın tartıştığı iller), Polonya'nın oluşturulmasında ısrar eden Paris'ti.
Versay Barışı İmzacıları. J. Clemenceau, W. Wilson, D. Lloyd George. Paris, 1919 yılı
Versay'da, Rusya, Almanya ve Avusturya-Macaristan'a ait bölgeler yaratan yeni devletlerin çoğunun sınırları tanındı. Yeni devletlerin çoğunda, saldırgan milliyetçiler iktidara geldi, geçici zorluklar yaşayan güçlü komşularla barışı sağlamak için değil, yeni bölgeler ele geçirmek istediler. Özellikle “ılımlı” Fin politikacıları bile Kola Yarımadası'nın, tüm Karelya'nın ve Vologda bölgesinin bir kısmının ele geçirilmesini talep etti. Radikallerin fantezileri daha da ileri gitti - “Büyük Finlandiya” Kuzey Urallara ve hatta Yeniseylere kadar uzanmak zorunda kaldı.
Polonya mezunları daha az iştahsızdı. Batı Rus topraklarının da dahil olduğu denizden denize “Büyük Polonya” yı restore etmeyi hayal ettiler. Dahası, yeni Polonya'da bile, Polonyalılar, nüfusun yalnızca% 60'ini oluşturuyordu, geri kalanlar Almanlar, Ruslar, Yahudiler, vb. İdi. Ek olarak, diğer Slav etnik grupları - Lemko (Ruslar), Kashubians vb. - etnik Polonyalılarda kaydedildi. Polonyalı "elit", Polonyalı tarihçi Adolf Bozhensky'nin tezleriyle uyumluydu. Tarihçi, savaş politikasını Polonya devleti için tek gerçek ilan etti. Yalnızca savaş sırasında Polonya-Litvanya Topluluğu’nun bir parçası olan toprakları “Büyük Polonya” oluşturmak ve “iade etmek” mümkündü. Büyük Batılı güçlerin yardımıyla Polonyalılar, Avrupa'yı tekrar büyük bir savaşa atmak istediler. Yeni bir büyük savaşın Polonya'ya Polonyalıların talep ettiği toprakları vermesini umuyorlardı. Gelecekte "Alman ve Sovyet saldırganlığının kurbanı" tüm komşularına yönelik toprak iddiaları aldı. Varşova, Litvanya, Sovyetler Birliği, Çekoslovakya, Almanya topraklarını talep etti ve Polonya'daki serbest Danzig kentini dahil etmek istedi.
Çekoslovakya da yapay bir varlıktı. Avusturya-Macaristan imparatorluğunun “patchwork” kalıntıları üzerinde yaratıldı ve sorunlarının bir kısmını miras aldı. Aslında, devlette Çeklerin% 50'sinden biraz daha fazlası vardı ve Almanlar büyük bir azınlık oluşturdular -% 25. Slovaklar% 18 civarındaydı. Aslında, Çekler, Almanlar ve Slovaklar devleti oluşturmak mümkün oldu. Ayrıca, Çekoslovakya'da önemli bir Rusyalılar topluluğu vardı. Ne Almanlar, ne Slovaklar, ne de Rusiler bu devlet oluşumunda yaşamak istemediler. 1918 sonbaharında, Almanlar kendi ilan ettikleri cumhuriyetten ayrılmaya çalıştılar, ancak kendi savunma birimleri yenildi. Ve 1919 yazında Slovak Sovyet Cumhuriyeti ilan edildi. Bölgenin üçte ikisini kontrol etti tarihsel Slovakya. Ancak Çek birlikleri bu devlet oluşumunu hızla bastırdı. Ayrıca Slovakya'da Çek yönetimine sağcı bir muhalefet vardı. 1920'lerin başında, Katolik Kilisesi tarafından aktif olarak desteklenen Slovak Halk Partisi kuruldu. Halk Partisi Slovakya'nın bağımsızlığı için savaştı. Sonuç olarak, Çekoslovakya, Avusturya-Macaristan ile aynı “patchwork” devleti ve Polonya ile aynı “halk hapishanesi” olarak ortaya çıktı. Tek fark Çekoslovakya'nın Polonya'dan daha demokratik bir devlet olması ve komşularına yönelik toprak iddialarının o kadar belirgin olmadığıydı.
Daha da yapay devletler Baltık ülkeleriydi - Litvanya, Letonya ve Estonya. Letonya ve Estonya'nın bağımsız devletler olarak tarihi kökleri yoktu. Ve Litvanya 1920-1930-s. pratik olarak Litvanya Büyük Dükalığı ile ilgisi yoktu. Tarihsel süreklilik uzun zamandır kesintiye uğradı. Ayrıca, Baltık Limuzinleri, bağımsız varoluş için askeri, demografik ve ekonomik potansiyele sahip değildi. Onların kaderi - herhangi bir emperyalist eğitimin parçası olmak (İsveç, Almanya ve Rusya). Baltık cumhuriyetlerinin siyasi "seçkinleri" Amerikan imparatorluğunun önünde süründüğü zaman bile hiçbir şey değişmedi ...
Versay sistemi, birlikte savaşa yol açan bütün büyük ve küçük sorunların kitlesini yarattı. Böylece, Doğu Prusya, Almanya'nın geri kalanından kesildi ve onunla demiryolu ve karayolu bağlantısı yoktu. Danzig şehrinin ayrı bir varlığı, Polonya ya da Almanya'ya uymuyordu (şehirde Alman nüfusu hüküm sürdü, bu yüzden güvenli bir şekilde Alman olarak adlandırılabilir). SSCB Baltık Filosunun neredeyse bütün üslerini kaybetti. Sovyet filosu sadece Leningrad’da olabilirdi. Ve ülkenin savunma sanayisinin% 60'ine kadar yoğunlaştığı Leningrad bölgesi ve Rusya'nın ikinci tarihi sanayi merkezi olan bölge tehdit altındaydı. Leningrad’da Baltık’tan veya dostça olmayan Finlandiya topraklarından grev yapmak kolaydı. Böylece, savaşın başlangıcında, Sovyetler Birliği, ülkenin en önemli siyasi, sanayi merkezini ve Baltık Filosunu hemen hemen kaybedebilirdi. Rusya imparatorluğunun Baltık devletlerini güçlendirmek ve St. Petersburg'u korumak için harcadığı tüm asırlık çabalar rüzgâra başlatıldı.
Almanya, fiziksel olarak Batı ülkelerine büyük tazminat ödeyemedi. Fransız ordusunun, Almanya'nın en gelişmiş sanayi bölgesi olan Ruhr olan 1923'te yakalanmasının nedeni buydu. Ruhr'da yaşayan Alman nüfusun% 10'i,% 40 çeliği üretildi,% 70 pik demiri ve tüm eyalet kömürünün% 88'i çıkarıldı. Ruhr işgali, Almanya'daki ekonomik krizi yalnızca daha da şiddetlendirdi. Kömür madenciliği, çelik ve demir üretimi yıl boyunca neredeyse yarıya indi. İşçilerin ücretleri savaş öncesi% 30-60 idi. Enflasyon fantastik oranlara ulaştı. Eğer Temmuz 1923'ta, altın mark 262 bin kağıt puluna maloluysa, Kasım 5 zaten 100 milyar! Ekonominin çöküşü, Nazileri iktidara götüren ön koşullardan biriydi.
Batılı güçlerin saldırganlığını kınayan tek devlet Sovyetler Birliği idi. Moskova, "emperyalist Fransa ve müttefiklerini çılgınca politikalarına karşı" protesto etti. 1922-1938'in içinde olduğu söylenmelidir. Sovyet Rusya'nın temel dış politika hedefi barışı korumaktı. Sovyetler Birliği'nin korkunç durumunun neden olduğu bir zorunluluktu. Sendika gerçekten düşmanlarla çevriliydi, iç propaganda değildi. Rusya sınırlarının çevresi SSCB'nin pahasına kâr etmek isteyen ülkelerdi. Bunların arasında - Finlandiya, Baltık sınır ülkeleri, Polonya, Romanya, Türkiye ve Japonya. Büyük güçler - İngiltere ve ABD - hala Rusya'yı parçalama planları yaptı. Ve tehlikenin abartılı olduğunu düşünmeyin. Rusya-SSCB öyle zayıfladı ki Finlandiya ya da Polonya ile yapılan savaşlar bile tehdit oluşturdu. Özellikle, ikinci veya üçüncü derecedeki ülkelerin gerisinde büyük güçler olduğu gerçeği göz önüne alındığında. Ülke içinde, “beşinci sütuna”, yeni bir ulusal ekonominin yaratılmasına ve eğitim, bilim ve teknolojinin gelişmesine karşı mücadele etmek için zor süreçler devam ediyordu. SSCB barışa ihtiyaç duyuyordu.
Bu nedenle, Sovyet hükümeti, çeşitli Batılı güçlerin çıkarları arasında manevra yapan ve daha sonra birleşik bir cephe olarak hareket etmeyen esnek bir politikaya neden oldu. Bütün ülkelerle iyi komşuluk ilişkilerinin kurulması, sosyo-politik yapılarına bakılmaksızın, SSCB için hayati öneme sahipti.
Aşağılanmış Almanya'da istisnasız bütün partiler, komünistlerden milliyetçilere, Versailles sisteminin ortadan kaldırılması çağrısında bulundu. Ruhr'un Fransız birlikleri tarafından işgali sırasında Alman komünistleri, işgalcileri şımartmak için işgalcilere ve kendi hükümetlerine karşı mücadele etmeye çağırdılar. 1930’lerin başlangıcında, Alman komünistler gençleri “Versay yürüyüşlerine” devam etmek için askeri meseleleri incelemeye çağırdılar. Bu Hitler'in icat ettiği bir şey değil. Ruh hali geneldi. Doğru, komünistler ve sosyalistler yalnızca dış düşmana karşı değil, aynı zamanda iç - hükümete karşı savaşmaya çağırdılar. Hitler aynı zamanda bir düşmana odaklandı - dış. İç düşmanları unutmadı, ancak arka plana çekildiler.
Versailles sisteminin egemenliği altında, Avrupa uzun süredir var olamıyordu. Nihayetinde Almanya'da kimlerin iktidara geleceği önemli değil - komünistler, monarşistler veya Naziler. Hepsi Almanya'nın normal bir şekilde varolmasına izin vermeyen Versay Antlaşması'na uymuyordu. Benzer bir resim Rusya’daydı. Rusya'da monarşi hayatta kalabilir, Demokratları kazanabilirdi, ancak ulusal çıkarlar Versay Antlaşması'nın ağını kırmak istedi. Avrupa’daki dünyayı tahrip eden onlar olduğu için komünistleri suçlamak aptalca.
Savaşın kışkırtıcıları, ilk önce haksız bir siyasi sistem yaratan ABD, İngiltere ve Fransa idi ve ardından eylemleriyle Avrupa’yı savaşa itti.