ABD nükleer tekel silâh 29, Kazakistan'ın Semipalatinsk bölgesinde, sabit bir nükleer patlayıcı cihazın test alanındaki başarılı bir testten sonra Ağustos 1949'ta sona erdi. Testlerin hazırlığı ile eşzamanlı olarak pratik kullanıma uygun örneklerin geliştirilmesi ve montajı yapıldı.
ABD, Sovyetler Birliği'nin en azından 50'lerin ortalarına kadar atom silahları olmayacağına inanıyordu. Ancak, zaten 1950'de SSCB'de dokuz vardı ve 1951'in sonunda 29 RDS-1 atom bombası. 18 Ekim 1951 ilk Sovyet havacılık RDS-3 atom bombası ilk önce bir Tu-4 bombardıman uçağından düşürülerek test edildi.
B-4 Amerikan bombardıman uçağına dayanan Tu-29 uzun menzilli bombardıman uçağı, İngiltere de dahil olmak üzere Batı Avrupa'daki ABD ileri üslerinde vuruş yapabildi. Ancak onun savaş alanı Amerika Birleşik Devletleri'ne saldırmak ve geri dönmek için yeterli değildi.
Bununla birlikte, Birleşik Devletler askeri-politik liderliği, SSCB’de kıtalararası bombardıman uçaklarının ortaya çıkmasının yalnızca yakın bir geleceğin meselesi olduğunun farkındaydı. Bu beklentiler yakında tam olarak karşılandı. 1955'in başlangıcında, M-4 bombardıman uçakları (baş tasarımcı V. M. Myasishchev) Uzun Menzilli Havacılığın uzun menzilli birimlerinde çalışmaya başladı, ardından 3М ve Tu-95 (OKB A. N. Tupolev) geliştirildi.
Sovyet uzun menzilli bombardıman uçağı M-4
ABD kıtasındaki 50’lerin başında hava savunmasının temeli jet avcılarıydı. 1951'teki en geniş Kuzey Amerika bölgesinde hava savunması için Sovyet stratejik bombardıman uçaklarını engellemek için uyarlanmış yaklaşık 900 savaşçısı vardı. Bunlara ek olarak, uçaksavar füzesi sistemleri geliştirmeye ve kullanmaya karar verildi.
Ancak bu konuda ordunun görüşleri ayrılmıştır. Kara kuvvetleri, Nike-Ajax ve Nike-Hercules orta ve uzun menzilli hava savunma sistemlerine dayanan nesne koruma kavramını savundu. Bu kavram, hava savunma tesislerinin: şehirler, askeri üsler ve sanayi, her birinin ortak bir kontrol sistemine bağlı kendi uçaksavar füzelerinin pillerinin arkasına saklanması gerektiğini varsayıyordu. Aynı bina hava savunma kavramı SSCB'de kabul edildi.
İlk Amerikan kitle orta menzilli MIM-3 Nike-Ajax
Hava Kuvvetleri temsilcileri, aksine, atom silahları çağındaki “nesne savunması” nın güvenilir olmadığı konusunda ısrar ettiler ve “toprak savunması” yapabilen ultra uzun menzilli hava savunma sistemleri sundu - savunmacıların bile savunulmasını engellediler. Birleşik Devletler'in büyüklüğü göz önüne alındığında, böyle bir görev son derece önemli olarak algılandı.
Hava Kuvvetleri tarafından önerilen taslağın ekonomik değerlendirmesi, bunun daha uygun olduğunu ve aynı mağlubiyet olasılığı ile yaklaşık 2,5 kat daha ucuza çıkacağını gösterdi. Aynı zamanda, daha az sayıda personele ihtiyaç duyuldu ve geniş bir alan korundu. Bununla birlikte, en güçlü hava savunmasını almak isteyen Kongre her iki seçeneği de onayladı.
Bomark hava savunma füze sisteminin benzersizliği, en başından beri NORAD sisteminin doğrudan bir unsuru olarak geliştirilmesiydi. Kompleksin kendine ait bir radar veya kontrol sistemi yoktu.
Başlangıçta, kompleksin NORAD'ın bir parçası olan mevcut erken uyarı radarları ve otopilotlarını radyoda yerlerinde bilgisayarlarla programlayarak koordine eden bir yarı-otomatik müdahale sistemi olan SAGE (İng. Yarı Otomatik Toprak Ortamı) sistemi ile entegre edilmesi gerektiği varsayılmıştır. Bu, yakalayıcıları yaklaşmakta olan düşman bombardıman uçaklarına yönlendirdi. NORAD radarlarına göre çalışan SAGE sistemi, pilotun katılımı olmadan önleyicinin hedef alana müdahale etmesini sağlamıştır. Bu nedenle, Hava Kuvvetlerinin mevcut önleyici hedefleme sistemine entegre olan sadece bir füze geliştirmesi gerekiyordu.
En başından beri, CIM-10 Bomark bu sistemin ayrılmaz bir parçası olarak tasarlandı. Fırlatma ve tırmanmadan hemen sonra roketin otomatik pilotu açacağı ve hedef bölgeye gideceği, SAGE kontrol sistemi ile uçuşu otomatik olarak koordine edeceği varsayılmıştır. Homing yalnızca hedefe yaklaşırken çalıştı.
CIM-10 Bomark'ın uygulama şeması
Aslında, yeni hava savunma sistemi insansız bir önleyici idi ve bunun için geliştirmenin ilk aşamasında yeniden kullanılabilir olması amaçlanıyordu. Uçağın, saldırıya uğrayan uçağa karşı havadan havaya füzeler kullanması ve ardından bir paraşüt kurtarma sistemi kullanarak yumuşak bir iniş yapması gerekiyordu. Ancak, bu seçeneğin aşırı karmaşıklığı ve ince ayar ve test işleminin geciktirilmesi nedeniyle iptal edildi.
Sonuç olarak, geliştiriciler, yaklaşık 10 CT kapasitesine sahip güçlü bir parçalanma veya nükleer savaş başlığı ile donatarak, bir kerelik bir önleyici inşa etmeye karar verdi. Hesaplamalara göre, bu bir füze avcısı 1000'i kaçırdığı zaman bir uçağı veya seyir füzesini imha etmek için yeterliydi, daha sonra, 0,1 - 0,5 Mt kapasitesine sahip diğer nükleer savaş başlığı türleri, hedefi vurma olasılığını arttırmak için kullanıldı.
Tasarıma göre, Bomark hava savunma sistemi, kuyruk bölümlerinde direksiyon yüzeylerinin yerleştirilmesi ile normal bir aerodinamik yapıya sahip bir mermi (seyir füzesi) idi. Döner kanatlarda süpürme ön kenarı 50 dolu var. Tamamen dönmüyorlar, ancak uçlarında üçgen bir aileron var - 1 m etrafındaki her konsol, parkur boyunca uçuş kontrolü sağlayan, perde ve yuvarlanma.
Fırlatma roketi M = 2 hızına kadar hızlandıran bir sıvı fırlatma hızlandırıcısı kullanılarak dikey olarak gerçekleştirildi. “A” füzesinin başlangıç hızlandırıcısı, asimetrik dimetil hidrazin ve nitrik asit ilavesi ile gazyağı üzerinde çalışan bir roket motoruydu. Yaklaşık 45 saniye çalışan bu motor, roketi ramjenin yaklaşık 10 km yükseklikte devreye girdiği hıza kadar hızlandırdı, bundan sonra kendi doğrudan akan Marquardt RJ43-MA-3 motorunun iki tanesi oktan 80 ile benzinle çalışıyordu.
Füze savunmasını başlattıktan sonra, seyir uçuşunun yüksekliğine dikey olarak uçar, sonra hedefe doğru döner. Bu zamana kadar, izleme radarı onu algılar ve yerleşik bir radyo yanıtlayıcısı kullanarak otomatik izlemeye geçer. Uçuşun ikinci, yatay kısmı, hedef alanda seyir halinde bir irtifada meydana gelir. SAGE hava savunma sistemi, konumlandırıcıların verilerini işlemden geçirdi ve bunları roketin o anda uçtuğu rotasyon istasyonlarına kablolarla (yeraltında döşendi) iletti. Hedefin manevralarına bağlı olarak, bu bölgedeki Zour uçuşunun yörüngesi değişebilir. Otopilot düşmanın rotasındaki değişiklikler hakkında veri aldı ve rotasını buna göre koordine etti. Hedefe yaklaşırken, darbeli modda (üç santimetre frekans aralığında) çalışan bir hedef kafa, yerden bir komutla açıldı.
İlk olarak, kompleks XF-99, ardından IM-99 ve sadece o zaman CIM-10A adını aldı. Uçaksavar füzelerinin uçuş testleri 1952 yılında başladı. Karmaşık 1957 yılında hizmete girdi. Seri olarak, roketler Boeing tarafından 1957'ten 1961'e üretildi. Toplam üretilen 269 füzesi modifikasyonu "A" ve 301 modifikasyonu "B". Dağıtılan füzelerin çoğu nükleer savaş başlığı ile donatılmıştı.
Füzeler, her biri çok sayıda kurulumla donatılmış, iyi korunan tabanlarda bulunan blok şeklindeki betonarme barınaklardan fırlatıldı. Bomark hava savunma sistemi için birkaç fırlatma hangarları vardı: sürgülü tavanlı, sürgülü duvarlı, vb.
İlk varyantta, başlatıcı için blok takviyeli beton sığınak (uzunluk 18,3, genişlik 12,8, yükseklik 3,9 m) iki bölümden oluşmuştur: başlatıcının kendisinin monte edildiği fırlatma bölmesi ve fırlatma kontrolü için kontrol cihazlarının ve ekipmanının monte edildiği birkaç odalı bölme .
Başlatıcıyı hidrolik tahriklerle ateşleme konumuna getirmek için, tavan kapakları birbirinden ayrılır (her biri 0,56 m kalınlığında iki kalkan ve her biri 15 t ağırlığında). Roket bomu yataydan dikey konuma. Bu operasyonların yanı sıra füze savunma sisteminin tümleşik ekipmanlarının aktivasyonu da 2 dakikaya kadar sürebilir.
SAM tabanı bir montaj ve tamir atölyesinden, fırlatıcıya ve bir kompresör istasyonundan oluşur. Montaj ve tamirhanede, ayrı taşıma kaplarında tabana monte edilmeden gelen roketler monte edilir. Aynı dükkanda füzelerin gerekli onarımı ve bakımı.
1955'ta kabul edilen sistemin ilk dağıtım planı, her birinde 52 füzesi bulunan 160 füze üslerinin konuşlandırılmasını sağlamıştır. Bunun Amerika Birleşik Devletleri topraklarını her türlü hava saldırısından tamamen koruyacağı sanılıyordu.
1960, ABD'deki 10 ve Kanada'daki 8’in tüm 2 konumlarını kullandı. Kanada’daki rampaları dağıtmak, ABD ordusunun müdahale hattını sınırlarından uzaklaştırma arzusuyla bağlantılı. Bu özellikle Bomark füze savunma sisteminde nükleer savaş başlığı kullanılmasıyla ilgili olarak doğruydu. İlk filo "Bomark", yılın 31 Aralık 1963’inde Kanada’da konuşlandırıldı. Füzeler, ABD mülkü olduğu düşünülen ve Amerikan subaylarının gözetimi altında uyanık olmalarına rağmen, Kanada Hava Kuvvetleri cephanesinde kaldı.
ABD ve Kanada’da bomark hava savunma füze sisteminin konumunun düzeni
Bomark hava savunma sisteminin üsleri aşağıdaki noktalarda konuşlandırıldı.
ABD:
- 6 inci füze hava savunma filosu (New York) - 56 füze "A";
- 22 inci füze hava savunma filosu (Virginia) - 28 füze "A" ve 28 füze "B";
- 26 inci füze hava savunma filosu (Massachusetts) - 28 füze "A" ve 28 füze "B";
- Hava savunma 30-th füze filosu (Maine) - 28 füzeler "B";
- 35 Hava Savunma Füze Filosu (New York) - 56 B füzesi;
- 38 inci füze hava savunma filosu (Michigan) - 28 füze "B";
- 46 inci füze hava savunma filosu (New Jersey) - 28 füze "A", 56 füze "B";
- 74 Hava Savunma Füze Filosu (Minnesota) - 28 Füze B.
Kanada:
- 446 inci füze filosu (Ontario) - 28 füzeler "B";
- 447 inci füze filosu (Quebec) - 28 füzeler "B".
1961'te, CIM-10В SAM'in geliştirilmiş bir sürümü kabul edildi. “A” modifikasyonundan farklı olarak, yeni roketin katı yakıtlı bir başlangıç hızlandırıcısı, gelişmiş aerodinamiği ve geliştirilmiş bir homing sistemi vardı.
CIM-10B
Sürekli modda çalışan ana radar Westinghouse AN / DPN-53, füzenin alçaktan uçan hedefleri vurma yeteneklerini önemli ölçüde arttırdı. CIM-10B SAM üzerine kurulu radar, 20 km mesafesindeki avcı tipi bir hedefi yakalayabilir. Yeni motorlar RJ43-MA-11, yarıçapını neredeyse 800 M hızında 3,2 km'ye çıkarmaya izin verdi. Bu modifikasyonun tüm füzeleri, ABD ordusu, geliştiricilerin hedefe ulaşma ihtimalini en yüksek olasılığını talep ettiğinden, yalnızca nükleer savaş başlıklarıyla yüklendi.
Nevada çölünde, 4,6 km yüksekliğindeki bir nükleer test bölgesi üzerinde hava testi nükleer patlaması.
Ancak ABD'de 60'in nükleer savaş başlıkları mümkün olan her şeye konuldu. Böylece, birkaç kilometre mesafeli atom nötr Devi Crocket, yönetilemez havadan havaya füze AIR-2 Ginny, havadan havaya füze AIM-26 Falcon ve vb ABD'de konuşlandırılan uzun menzilli MIM-14 Nike-Hercules uçaksavar kompleksinin çoğu, nükleer savaş başlıklarıyla da donatılmıştır.
"Bomark A" (a) ve "Bomark B" (B) 'nin yerleşim şeması: 1 - homing head; 2 - elektronik donanım; 3 - savaş bölmesi; 4 - savaş bölmesi, elektronik aletler, elektrikli piller; 5 - RAMJET
Görünüşe göre "A" ve "B" füzelerinin modifikasyonları birbirinden çok az farklı. Fiberglastan imal edilmiş, baş radyosu şeffaf gövde kaplaması ZUR, konumlandırma kafasını kapsar. Teknenin silindirik kısmı esas olarak sıvı yakıt ramjet yakıtı için bir çelik destek tankı ile kaplanır. Başlangıç ağırlıkları 6860 ve 7272 kg'dır; sırasıyla 14,3 ve 13,7 m. Aynı çapta gövdelere sahiptirler - 0,89 m, kanat açıklığı - 5,54 m ve stabilizatörler 3,2 m.
Füzelerin özellikleri "A" ve "B" CIM-10 modifikasyonları
Artan hız ve menzile ek olarak, CIM-10В füzeleri operasyon sırasında önemli ölçüde daha güvenli ve bakımı kolay hale geldi. Katı yakıt arttırıcıları toksik, aşındırıcı ve patlayıcı bileşenler içermez.
Bomark fırlatma aracının geliştirilmiş bir versiyonu, hedeflere müdahale etme özelliğini önemli ölçüde artırdı. Ancak sadece 10 yıllarını aldı ve bu hava savunma sistemi ABD Hava Kuvvetleri'nde hizmetten kaldırıldı. Her şeyden önce, bunun nedeni, Bomark hava savunma sisteminin tamamen yararsız olduğu SSCB’de muharebe görevinde çok sayıda ICBM’nin üretimi ve konuşlandırılmasından kaynaklanıyordu.
Sovyetlerin uzun menzilli bombardıman uçaklarını, uçakları füzelerinin Kanada toprakları üzerinde nükleer savaş başlıklarıyla durdurma planları, ülke sakinleri arasında çok sayıda protestoya neden oldu. Kanadalılar, ABD güvenliği adına şehirleri üzerindeki “nükleer havai fişeklere” hayran kalmak istemediler. Kanadalıların Bohark'a karşı nükleer savaş başlığıyla itirazları, Başbakan John Diefenbaker'in hükümetinin 1963’te istifasına yol açtı.
Sonuç olarak, mevcut füzelerin çoğu öngörülen zamana hizmet etmese de, ICBM'lerle başa çıkamayanlar, siyasi komplikasyonlar, yüksek işletme maliyeti, komplekslerin yer değiştirememesiyle birlikte, daha fazla operasyonun reddedilmesine neden oldu.
MIM-14 Nike-Hercules
Karşılaştırma için, CIM-14 Bomark hava savunma sistemi ile neredeyse aynı anda kabul edilen uzun menzilli MIM-10 Nike-Hercules ADMS, ABD silahlı kuvvetlerinde, 80'lerin ortasına kadar ve Amerikan müttefikleri ordularında, 90'lerin sonuna kadar işletildi. Bundan sonra Patriot MIM-104 değiştirildi.
CIM-10 SAM'in savaş görevinden çıkarılarak, savaş başlıklarının sökülmesi ve uzaktan kumanda sisteminin radyo komutları kullanılarak kurulması, 4571 yılına kadar 1979 destek filosunda çalıştırıldı. Sovyet süpersonik kruvaziyer füzelerini taklit eden hedefler olarak kullanıldılar.
Bomark hava savunma füzesi sistemini değerlendirirken, çapları tamamen birbirine zıt iki görüş genellikle “vundervaflya” dan “analog olmayan” a doğru ifade edilir. Komik olan, ikisinin de adil olması. Bomarka'nın uçuş özellikleri bugün için eşsiz kalıyor. Değişikliğin “A” etkin menzili, 320 M hızında 2,8 kilometredir. “B” değişikliği, 3,1 M'ye kadar hızlanabilir ve yarıçapında bir 780 kilometre olabilir. Aynı zamanda, bu kompleksin mücadele etkinliği de büyük ölçüde şüpheliydi.
ABD'ye gerçek bir nükleer saldırı durumunda, Bomark hava savunma füzesi sistemi, SAGE önleyicisinin küresel hedefleme sistemi hayata geçene kadar etkili bir şekilde çalışabilir (tam ölçekli bir nükleer savaş başladığında çok şüpheli). Aşağıdakilerden oluşan bu sistemin bir bağlantısının bile kısmi veya tam performans kaybı: radar rehberliği, bilgisayar merkezleri, iletişim hatları veya komut nakil istasyonları - kaçınılmaz olarak, CIM-10 uçaksavar füzelerinin hedef alana kaldırılmasının imkansızlığına neden oldu.
Fakat yine de, CIM-10 "Bomark" SAM'in yaratılması, Soğuk Savaş sırasında Amerikan havacılık ve radyo endüstrisinin önemli bir başarısıydı. Neyse ki, görevde olan bu kompleks hiçbir zaman amaçlanan amacı için kullanılmadı. Şimdi, bir zamanlar müthiş uçaksavar füzeleri, nükleer suç taşıyan, yalnızca müzelerde görülebiliyor.
Göre:
http://www.designation-systems.net
http://pvo.guns.ru