Son dakikaya kadar
Savaş öncesi yıllarda Sovyetler Birliği'nin elbette bir piyasa ekonomisi yoktu, ancak Hitler'in Almanyası da dahil olmak üzere Batı ile ticaret, piyasa kanunlarına göre olmalıydı. Büyüyen sanayi ve kollektif çiftliklerin yükselişi için döviz ihtiyacı vardı. Ayrıca, aynı ABD ve İngiltere ile müttefik ilişkileri ancak 22 Haziran 1941'de, daha sonra olmasa da gerçek oldu.
SSCB'den Üçüncü Reich'a hammadde tedarikinin sonuna kadar devam ettiği hiç kimse için bir sır değildi. "Her şeyin bedeli ödenir" ilkesine göre. Stalin'in eski rakibi ve ebedi rakibi Troçki, halkların liderini düzenli olarak "Hitler'in çeyrek sorumlusu" olarak adlandırdı ve bu, İspanya'nın İç Savaş'ta yanarken olduğu dünya savaşından önce bile başladı.
Bugün, kendisini elit olarak gören Rus uzman camiasının hemen desteklediği Batı medyası, Sovyetler Birliği'ni ve Finlandiya ile savaşını, Baltık devletlerinin "işgalini", Ukrayna ve Belarus nüfusu ile Doğu Polonya'daki kurtuluş kampanyasını bir kez daha hatırlattı.
Bu şekilde, diğer şeylerin yanı sıra, SSCB'nin zorlu 1941 yılına dayanmasına izin veren tamamen pragmatik görevler çözüldü. Burada kolektifleştirmenin yerel emekçiler için ne kadar cazip olduğu üzerinde ayrıntılı olarak durmayacağız.
Ancak SSCB'nin yeni topraklarında seferberliğin, örneğin Sibirya ve Uzak Doğu'dakinden neredeyse daha iyi gitmesi hiçbir şekilde tesadüf değildir. Ve Birliğin "Uzak Batı" sındaki partizan hareketi de Alman işgali yıllarında hiçbir şekilde komünist propagandanın etkisi altında büyüdü.
Üçüncü taraf menfaati
Bununla birlikte, tam ifade özgürlüğü çağında, hiçbir şey ve hiç kimse, artık mevcut olmayan SSCB'nin basit saçma suçlamalarını engellemiyor. Örneğin, Nazi saldırganlığının neredeyse ana ekonomik desteği olan şeyin, Almanya'ya çeşitli hammaddelerin Sovyet tedariki olduğu iddia edilebilir (Gözman: SSCB'nin savaştaki kaybedilmesi Stalin'in Hitler ile savaş öncesi işbirliğini haklı çıkaramaz).
Konuya biraz farklı bir açıdan bakarsanız, sorunu ağrılı bir baştan sağlıklı bir başlığa çevirme girişiminin olduğu aşikar hale gelir. Ve aynı Almanya'nın Hitler karşıtı koalisyondaki SSCB'nin Batılı müttefikleri ile her iki taraf için de çok yakın ve oldukça verimli olan uzun vadeli ekonomik etkileşimini "örtün".
Dış ticaretle ilgili resmi raporlara bir göz atalım. Elbette Alman belgelerinde, Amerikan ve İngiliz belgelerinde konu tam bir kafa karışıklığı noktasına kadar bulanıklaştığı için. Bu, gerçek sahipleri - yararlanıcılar o kadar derinden gizlenmiş ki anlaşılması imkansız olan şirketlerin çoğu işlemine ve sözleşmesine katılım gerçeğiyle yapılabilir.
Dolayısıyla, 1940-1944 Alman dış ticaret yıllığına göre, Almanya'nın hem eyaletler arası hem de ticari olmak üzere dış ticaretinin toplam değerinde İngiltere, ABD ve kolonileriyle yapılan ihracat ve ithalatın payı% 20'yi aştı. Bu istatistiğin İngiliz hakimiyetlerini, yani Kanada, Avustralya, Yeni Zelanda'yı içermediğini unutmayın.
Buna karşılık, İspanya, Portekiz, Türkiye, İrlanda ve İsveç'in ayrıntılı dış ticaret istatistikleri, yukarıdaki ticaret bağlantılarının (değer olarak) en az% 60'ının bu ülkeler aracılığıyla yeniden ihracat olarak gerçekleştirildiğini göstermektedir.
Chamberlain'e yanıt
Pek çok kaynağa göre (örneğin, Frank McDonough, "Neville Chamberlain, yatıştırma ve İngiliz savaş yolu", Manchester University Press, 1998), Münih Anlaşması'ndan kısa bir süre sonra Chamberlain hükümeti, "onları daha yoğun bir şekilde bakmaya zorlamak için İngiliz şirketlerine yönelik baskıyı artırdı. Alman sanayicileriyle ekonomik işbirliği ”.
Kasım 1938'in başlarında, Ticaret Bakanlığı, İngiliz Sanayi Federasyonu'nun (FBI) yeni bir ticaret anlaşması için zemin hazırlamak üzere Alman İmparatorluk Sanayi Grubu (RI) ile ortak bir konferans düzenlemesini tavsiye etti.
Alman tarafı "tarifelerde indirim sağlamaya çalıştı, ancak İngilizler" sadece üçüncü ülke pazarlarında rekabeti ortadan kaldırmak ve karteller oluşturmak için müzakerelerle ilgilendiklerini "söyledi. Bu istişareler Aralık 1938'de başladı.
Aynı İngiliz federasyonu, 28 Ocak 1939'da Wuppertal'da imzalanan, Alman Ren-Vestfalya Kömür Sendikası ile Büyük Britanya Madencilik Derneği arasındaki "Üçüncü ülke pazarlarında kömür için faiz alanlarının sınırlandırılması ve tek tip fiyatlara ilişkin" kartel anlaşmasını kolaylaştırdı.
Anlaşmayı, aralarında Hollanda, Lüksemburg ve İrlanda, İngiliz hükümetinin temsilcileri ve Alman ortaklarla yapılan işler de dahil olmak üzere, “ekonomik işbirliği beklentilerinin tartışıldığı çeşitli toplantılar izledi.
Başbakan Neville Chamberlain - İkinci Dünya Savaşı'na dönüşen "İngilizlere barışı getirdi"
Alman tarafının olumlu açıklamaları, Chamberlain'ın "yatıştırma politikasının meyvesini verdiğini" varsaymasına neden oldu. 15 Mart 1939, Almanya'nın Çekoslovakya'nın tasfiyesini tamamladığı gün, Dusseldorf'ta FBI ve UR delegasyonları arasında bir konferansın başladığı gündü.
Zaten sabah toplantısında, FBI'ın yöneticisi Guy Lockok Londra'dan bir telefon aldığında çoğu konuda kayda değer bir ilerleme oldu. Ticaret Bakanlığı'ndan bir sözcü, ona "Alman askerleri Prag'a girdi, ancak siyasi zorlukların ekonomik bir anlaşmaya müdahale etmemesi ve müzakerelerin devam etmesi gerektiğine karar verildi" dedi.
Kartel ... ve İsviçre yaklaşımı
Zaten 16 Mart'ta aynı heyetler bir kartel anlaşması imzaladılar. Belgede, "aktif ve karşılıklı yarar sağlayan ihracat ticaretini geliştirmeye yönelik koşulsuz ihtiyaç", "sağlıksız rekabetin" ortadan kaldırılması, bu işbirliğine hükümet desteği ve "karşılıklı ticaret ve üçüncü pazarlarda gümrük vergilerinin azaltılmasının uygunluğu", ekonomik bilgi alışverişi ilan edildi.
Ayrıca: Alman sanayisi için kalıcı kredi limitlerinin açılması için sağlanan belge Daha geniş bir bağlamda, taraflar, karşılıklı çıkarları dikkate alarak dünya pazarının yeniden dağıtımından daha azını gerçekleştirmeyi amaçlamadılar (anlaşmanın metni için bkz. Http://hrono.ru/dokum/193_dok/19390315brit.html). Berlin'deki İngiliz Büyükelçiliği bile "Almanya'nın ekonomik olarak pasifleşmesinin silahlanmasına ve saldırganlığına katkıda bulunduğundan" endişesini dile getirdi.
Berlin'deki İngiliz Ticaret Ataşesi R. Magowan, Aralık 1938'de, Whitehall'a “Alman silahlarını ve toprak iddialarını güçlendirdiğimiz zamanki duruma bir son vermek için” önerdiği bir mutabakat sundu (Public Record Office, FO, 371/21648, "Memorandum by Magowan ", 6. XII. 1938). Magowan kısa süre sonra görevden alındı.
Tarafsız İsviçre'nin katılımıyla yapılan işbirliği de etkindi. Böylelikle, ünlü Hjalmar Schacht, Almanya, Belçika, İngiltere, Fransa ve İtalya merkez bankalarının yanı sıra JP Morgan bankacılık evinin başkanlık ettiği 1930 Amerikan bankasından oluşan bir havuzun katılımıyla Basel'deki Uluslararası Ödemeler Bankası'nın 4'da ortak düzenleyicisiydi.
Şubat 1939'da Almanya'nın Çekoslovakya'dan geriye kalanları emmek üzere olduğu anlaşıldığında, altın rezervlerinin Londra'dan İngiltere'ye bu banka aracılığıyla ihraç edilmesi emredildi. Ancak bankanın Alman ortak yöneticileri bu operasyonun iptal edilmesini talep etti ve Nisan 1940'ta aynı banka aracılığıyla Reich, Çekoslovak altınını aldı (Walther Hofer, Herbert R. Reginbogin, "Hitler, der Westen und die Schweiz", Zürich, 2001).
Diğer gerçek
Amerikan-Nazi ekonomik bağlarının çeşitlendirilmiş olduğuna dair çok sayıda ama küçük tirajlı yabancı araştırmalar da var. İşte "Düşmanla Ticaret Yapmak" kitabında verilen bu tür ilişkilere birkaç örnek. Nazi-Amerikan Para Komplosunu Açığa Çıkarma ".
1942'de, çokuluslu Amerikan telefon şirketi ITT'nin başkanı Albay Sostenes Ben, Nazilerin iletişim sistemlerini iyileştirmesine yardımcı olmak ve Londra'yı vahşice yok eden hava bombalarına rehberlik etmek için New York'tan Madrid'e, oradan da Bern'e gitti.
1943'ün ortalarına kadar askeri teçhizat üreten ABD ve Kanada işletmelerinde eksik olan bilyeli rulmanlar, Nazilerle bağlantılı Latin Amerikalı müşterilere gönderildi.
Dahası, bu Amerika Birleşik Devletleri Savaş Üretim Ofisi'nin izni ile yapıldı: Bu departmanın liderliğinde Goering'in Philadelphia'da yaşayan kendi akrabalarının iş ortakları vardı.
Washington bu tür eylemlere göz yumduğu için hiçbir soruşturma yapılmadı. Ve örneğin, 1937-1943'te sürekli seyir halindeki Alman askeri gemileri. İspanyol Kanarya Adaları bölgesinde, Tenerife adasında düzenli olarak fuel oil ve mazot ile yakıt ikmali yapılır.
Bunlar, 1950'lerin başına kadar yerel petrol rafinerisine sahip olan American Standard Oil'in petrol ürünleriydi. Petrol ürünleri, aynı şirket tarafından Tenerife'den, ayrıca Güney Karayipler'den ve komşu Portekiz adası Madeira'daki (Tenerife'nin kuzeybatısı) Funchal limanına tedarik edildi ve burada aynı yıllarda Alman Donanması da yakıt ikmali yapıldı.
Kanarya ve Madeira bölgelerinde faaliyet gösteren Standard Oil tankerlerinin hiçbiri - bunlar Panama Oil yan kuruluşundan tankerlerdi - Alman Donanması tarafından torpillendi. Almanya'nın 1944'te bile Franco'nun İspanya'sından her ay yeniden ihraç ederek 40 bin tonun üzerinde petrol ve petrol ürünü aldığını söylemek yeterli. Ve bunların% 60'ından fazlası ABD şirketleri tarafından sağlandı.