Zhanlu, “Kulak misafiri olduğumuz konuşmaya göre, Zehirli Yuva ile yıldızlararası korsanlar arasında güçlü bir bağlantı olduğuna dair kanıtlar var,” dedi.
B4 bacak bacak üstüne atarak arabanın camından dışarı baktı. Dışarıdaki bükülmüş uzay alanı çok baş döndürücüydü ve birkaç saniye bile baksalar insanı kusturabilirdi ama B4 buna oldukça alışmıştı. Zhanlu konuşmayı bitirdikten sonra tek kelime etmedi.
Zhanlu, sessizlik sırasında aniden bir şey fark etti ve kendini düzeltti.
“Üzgünüm efendim. Temel sözlüğümün o kısmı henüz güncellenmedi.”
Yıldızlararası Birlik Korsan Karşıtı Yasasındaki bir maddeye göre, herhangi bir yetkisiz ordu, yıldızlararası bir korsan grubudur. Doğal olarak Kara Delik de bunların arasındaydı.
“Geri döndüğümüzde o kertenkeleden kurtul. Onun yerine bir papağan al,” dedi B4, “Korsan olarak uyum sağlamana yardımcı olur.”
Zhanlu devasa veri tabanını hızla taradı ve Antik Dünya Çağı’ndan bir karikatür resmi buldu: vahşi bir yüze sahip bir korsan kaptanı ve omzunun üzerinde aynı derecede vahşi bir yüze sahip bir papağan.
Resmi bir süre inceledikten sonra bir sonuca vardı.
“Ah, şaka yapıyorsunuz.”
B4 endişeyle alnına masaj yaptı.
Zhanlu rahatsız edici, mekanik bir kahkaha attı, “Ha-ha-ha.”
Zhanlu’nun karşılık olarak başka bir soğuk espri yapmasını engellemek için B4 konuyu değiştirdi. “Penny, Pekin gezegeninden yerel bir gangster ve bu konuda yetenekli. Ondan kurtulmak o kadar kolay değil. Bunu nasıl yaptığını öğrendin mi?”
“Evet efendim. Bunu derisinin altında buldum” dedi Zhanlu, kanlı bir biyoçipi göstererek, “Bu kadar kısa sürede ne olduğunu çözemedim. Çip kalbine yerleştirildiyse, aktivasyon üzerine, küçük bir alandaki tüm insanların ve yapay zekanın ortak bir illüzyon yaşamasına neden oluyor.”
B4’un bakışları anında keskinleşti, buzlu bir bıçağa benziyordu.
“Bu öğleden sonra izlendiğinin farkındaydı. Penny’den kurtulmak için çocuğu ve kendisini iki dilenci kılığına soktu ve başardı. Bir şehir servisine binerek Venüs Limanı’ndan kaçmaya çalıştı. 13 yolcu daha vardı ama kimse farkında değildi. Kolektif yanılsama vücudumdaki Yasak Meyve sistemini uyandırdı, bu yüzden bundan etkilenmedim.Yolda bazı testler yaptım, parazitin bir kısmını serbest bırakmaya çalıştım, ancak sadece bir kız ayıldı. Tesadüfen boş serebral sendromu vardı. Masumların güvenliğini sağlamak için toplu taşıma sistemine girdim, onu barda durmaya zorladım ve Bayan Penny’ye bir mesaj gönderdim,” diye yanıtladı Zhanlu her zamanki gibi pürüzsüz bir tonla “Efendim, bu çipin Eden ile aynı ilkeleri kullandığından şüpheleniyorum ama çok daha basit.”
B4 kaşlarını çattı. “Bu kadar kısa sürede burada bir araştırma grubu bulamayabilirim.”
“Biliyorum efendim. Kendi başıma hallederim.” Bir saniye durakladı ve tekrar sordu, “Sorabilir miyim, hala aramak istiyor musunuz…”
“Bana olasılığı söyleme. Algoritmanını biliyorum,” diye sözünü kesti B4. Bir saniyeliğine çenesini sıktı, sonra arabaya hafifçe vurdu, “Yakında gideceğiz. Onu zaten bulamazsak pes etmemizde bir sakınca yok. Bu lanetli yerde çok fazla çocuk öldü. Muhtemelen o çocuk da gitmiştir.”
“Efendim…”
“Gittiyse, gitmiştir.” B4 çok fazla duygu ifade etmezdi, “Zor zamanlarda insanın iyi bir hayatı bile olmayabilir. Geldik mi?”
Araba uzay alanını çoktan geçmiş ve kısa konuşma sırasında barın arka girişine varmıştı. Tekerlekler yere değdiğinde sessizdi, hafif kar tanelerinin yer değiştirmesinden başka bir şey yoktu. Oraya park etmiş olan yüksek hızlı motorlar artık orada değildi, bu da trafik ışıkları grubuyla Penny’nin gittiğini gösteriyordu.
Örümcek de kaçmaya çalışırken uzay platformunu kullanmıştı; ancak, oradaki tek kişi olduğu için uzay platformunun başlaması büyük bir kargaşaya neden olmuştu. Konum hatası da büyük görünüyordu – aksi takdirde soğuk ve açlığın içinden Venüs Limanı’na yürüyen bir dilenci gibi davranmasına gerek kalmazdı.
Bu arada Zhanlu, birkaç ton ağırlığındaki bir aracı kontrol edebilir, uzay platformundan geçerek barın arka kapısına giden dar alanı tespit edebilirdi, ki bu da büyük bir hassasiyet gerektiriyordu aksi takdirde araba olsan da olmasan da çitlere girerdin.
İki uzay platformu benzer görünüyordu, ancak herhangi bir uzman onların cennet ve cehennem kadar farklı olduklarını söyleyebilirdi – “Gay Centilmenler” ve yıldızlararası bir meka gibi.
“Medeniyetsiz” Sekizinci Galaksi’de yaygın bir cehalet olması ve teknolojinin güzelliğini kimsenin takdir edememesi üzücüydü.
Bu tamamen doğru değildi, yine de aynı takdiri paylaşan insanlar bulunabilirdi. Fakat…
İnsan benzeri Zhanlu, bagajdaki Örümcek’i taşıyarak ayabadan ayrıldı. Yeşil gözleri arka girişten içeri baktı ve kapıyı açmadan önce içerideki odayı taradı.
“Efendim,” duraksadı, “misafiriniz var.”
B4’un gözü seğirdi. Patronun yüzünün bir yapay zekanın duygusal aralığına sahip olduğu söylenirdi; Ancak şu anda ifadesini tarif etmek zordu.
Kapıyı açar açmaz barın içindeki sıcak hava onlara çarptı. Barın karanlığına rağmen duvardaki tüm ışıklar sönmüştü. Sadece çubuğun üstündeki hala açıktı ve altındaki adama bir tür yumuşak ışık filtresi ekliyordu.
O filtrenin içinde duran, elbiseleri bol bir şekilde vücudundan sarkan, ceketi omzuna atılmış, saçları dağınık bir genç adam duruyordu. Gelişigüzel bir şekilde bara yaslanıyordu. İlk bakışta, kendini düzeltemeyecek kadar tembel olduğu için yataktan yeni kalkmış ve gelişigüzel biriyle buluşmak için dışarı çıkmış gibi görünüyordu; ama rahat ve büyüleyici ruhunu görmek kolaydı.
“Rastgele” görünümüne rağmen, göze çarpan çirkin kırışıklıklar yoktu; saç modeli dağınıktı ama aynı zamanda sadece bir yastıkla elde edilemeyecek kadar kabarıktı. Bu “gündelik” görünümü elde etmek için çok uğraştığı belliydi.
“Hey,” Zhanlu’nun omzuna atılan adam onu şaşırttı, “Bir soygundan mı dönüyorsunuz? Görmemem gereken bir şey mi gördüm? Susturulacak mıyım?”
Zhanlu, Örümcek’i yere attı. Gövdesi yere çarptığında yüksek bir ses duyuldu. Zhanlu adamı nazikçe selamladı.
“İyi akşamlar, Müdür Lu.”
Müdür Lu’nun adı Bixing’di. O, Sekizinci Galaksi’de iyi bilinen bir müsrif oğul, ucube ve hiçbir işe yaramazdı. Hem okul yönetim kurulu başkanı hem de Yıldızlı Deniz Akademisi’nin müdürüydü – elbette asil olduğu için değil, koleji kuran o olduğu için.
Müdür Lu çok gençti. Kendisini eğitim kariyerine adayabilmesinin nedeni yalnızca tutkusu ve büyük idealist hayalleri olması değil, aynı zamanda babasının Sekizinci Galaksi’de çok ünlü bir silah tüccarı olmasıydı.
Babasının takma adı, Sekizinci Galaksinin başkenti olan Cayley gezegeninde yaşayan Tek Gözlü Şahin’di, Sekizinci Galaksi’deki tüm muharebe ve savaşlarda silahların yüzde sekseninden fazlasını o sağlardı. Arkasında kan ve ölüm bırakan bir baş belasıydı.
Kitle imha silahlarıyla büyüyen Bixing, böyle bir ailede büyüdüğü için doğal olarak mekalar alanında uzmanlaştı. Bir Victor Frankenstein olma potansiyeline sahipti, ne yazık ki Tek Gözlü Şahin, mükemmel bir varise sahip olduğu için mutlu olamadan önce oğlunun saçma bir rüyası olduğunu öğrendi – oğlu, bu kadar kanlı bir ailede büyümesine rağmen bir eğitimci olmayı hayal ediyordu.
Bir silah tüccarının oğlunun neden böyle insancıl bir rüyası olurdu ki? Bixing Lu hiç kimseye söylememişti. Bu yüzden insanlar onu genellikle bir ucube olarak görüyordu.
Sekizinci Galaksi’de düzgün bir şekilde açıklanamayan saçma olan her şey tek bir kelimeyle açıklanırdı: delilik.
Genç usta Lu’nun yirminci doğum gününde, yemeğin sonunda Tek Gözlü Şahin oğluna dileklerini sormuştu. Ayık kalamayacak kadar sarhoştu ve dileği Wotto’yu yakmak bile olsa her dileği yerine getireceğine söz verdi.
Genç Lu buna inanmıştı. Arzusunu sadakatle babasına söyledi.
“Bir kitap yayınlamak istiyorum.”
Monoeye Hawk hemen ayıldı. Oğlunun Uzay Mekasına Giriş Teorisi adlı başyapıtını okudu. Silah tüccarının kafası biraz karışmıştı. “Uzay Mekasına Giriş Teorisi”nin ne olduğunu çözemedi.
Bu yüzden hiç utanmadan sordu, “Bu ne?”
“Uzay mekasının teknolojisini tanıtan temel bir ders kitabı.” Genç Lu yanıtladı.
Tek Gözlü Şahin, kulaklarında bir sorun olduğunu düşündü. “Bir de… ne kitabı?”
“Bir ders kitabı.” dedi daha genç olan Lu, “Sekizinci Galaksi’deki birçok türde standart kolej tarafından kullanılan ders kitaplarını okudum. Hepsi berbattı. Bu yüzden kendi başıma bir tane yazdım. Baba istersen beni düzeltebilirsin.”
Babası bir süre hiçbir şey söylemedi. “Ne yapmak istiyorsun?”
Genç Lu kararlıydı ve hemen cevap verdi, “Ciddi bir okul inşa etmeye, hatta Sekizinci Galaksinin teknolojik ateşini yakacak kadar ciddi bir okul inşaa etmeye hazırım.”
Şimdi babası tamamen uyanmıştı. Oğlunu iyileştirecek bir doktor bulmaya karar vererek tek kelime etmeden ayrıldı.
O zamandan beri, Lu Bixing ve babası uzun süreli kavgalarına başladılar. Meka yetenekleri bu süreçte çok gelişti. Cayley gezegeninde cezalıyken, gezgin aracını yetersiz görünen yıldızlararası bir mekaya dönüştürmek için 3 yılını harcadı. Onu kaçmak için kullanıp, Pekin-ß’de, onun umutsuz sevdasını başlatan belirli bir kişiyle tanışana kadar çok dolaştı
“Öğrencin nerede?” B4, içeri girer girmez duvar ışıklarını yaktı ve Lu Bixing’in bilerek yarattığı atmosferi yok etti.
“Sekreter onu götürdü.” Lu Bixing çok uzun süredir sahneyi hazırlıyordu ama şimdi tek seyircisi sahneyi bir bakış atmadan mahvetmişti. İçini çekti ve bar taburesinden ayrıldı, Örümcek’in etrafında dönerek, “Ne? İnsan kaçakçısını geri mi getirdin? Bu o mu?”
B4 ona bir saniye baktı.
“Sormam gerekmiyor, değil mi?” Ayağıyla yerdeki adamı yuvarlayarak Zhanlu’ya göz kırptı, “Sekizinci Galaksideki hiç kimse Zhanlu’nun izleme alanı alanından kaçamaz, değil mi bebeğim?
Zhanlu hiçbir ifade göstermedi, “Takdiriniz için teşekkürler.”
B4 de hiçbir ifade göstermedi, “Öyleyse neden hala buradasın?”
Bixing, iki poker yüzle karşı karşıya kaldığında çaresizdi. “Hanginizin orijinal baskı olduğunu soruyorum?”
Sonra diz çökerek Örümceğin boynuna bastırdı. Adamın hala hayatta olduğunu anlayınca daha da ciddileşti. “Kim olduğunu, burada ne yaptığını bilmek gibi bir niyetim yok. Tek bir soru soracağım ve bitirir bitirmez buradan ayrılacağım. Bütün bunlar yüzünden öğrencim tehlikede olur mu?”
“Üzülmeyin.” dedi Zhanlu, “Bayan Huang’ın kimlik bilgilerini bloke ettim. Örümcek’in ortağı hiçbir şey almadı” diye yanıtladı.
Bixing o zaman tek kelime etmedi. Ayağa kalktı, sormadan bar tezgahının arkasından bir şişe şarap aldı.
“Ben gidiyorum o zaman.” Cam kapının önünde görünüşünü kontrol etti ve arkasını dönerek, “Kız bana kabaca olanları anlattı. Sanırım adamın Eden’a benzer bir yanı var. Dikkatli ol, hoşçakal” dedi.
B4 kaşlarını kaldırdı. “Bekle.”
Lu Bixing’e bayıldım