Amerika Birleşik Devletleri'ndeki 70-x'in ilk yarısında, önceden konuşlandırılmış hava savunma sisteminin konumlarının kademeli olarak kaldırılması başlamıştır. Bu öncelikle, Sovyet nükleer santralinin ana dağıtım aracı olmasından kaynaklanıyordu. оружия füze savunmasının hizmet edemediği bir koruma olan bir ICBM haline gelmiştir. Nike-Hercules yükseltilmiş MIM-14 SAM sisteminin kullanımıyla ilgili deneyler, 30 km yüksekliğe ulaşmasına ve bir nükleer savaş başlığı kullanımına rağmen, bu kompleksin SAM sisteminin, ICBM savaş başlıklarını etkili bir şekilde engellemediğini gösterdi.
1974 tarafından, Florida ve Alaska'daki bataryalar hariç tüm Nike-Hercules, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki savaş görevinden alındı. Böylece bitti tarih ABD, merkezi hava savunma sistemini hava savunma sistemine dayandırdı.
Daha sonra, 70’in başından günümüze kadar, Kuzey Amerika’nın hava savunmasının ana görevleri, avcı-engelleyicilerin yardımı ile çözüldü (ABD Hava Savunma).
Ancak bu, Birleşik Devletlerde umut verici bir hava savunma sistemi oluşturmak için hiçbir iş olmadığı anlamına gelmiyordu. Uzun menzilli ve yüksek irtifa "Nike-Hercules", mobilite konusunda önemli kısıtlamalara sahipti, ek olarak, alçak irtifa hedefleriyle mücadele edemedi, MIM-14 Nike-Hercules SAM'nin minimum yüksekliği 1,5 km idi.
60-x'in başlangıcında, çok başarılı bir orta menzilli hava savunma sistemi olan MIM-23 HAWK, kara kuvvetlerinin hava savunma birimleri ve ABD Deniz Kuvvetleri ile hizmete girdi.SAM MIM-23 HAWK. Yarım asır hizmette). Amerikan topraklarında bu kompleksin pratik olarak savaş görevine dahil olmadığı gerçeğine rağmen, ABD müttefikleri ordularında yaygınlaştı.
Hock hava savunma sisteminin iyi özellikleri şunlardı: iyi mobilite, göreceli basitlik ve düşük maliyet (Nike-Hercules'e kıyasla). Kompleks alçak irtifa hedeflerine karşı oldukça etkiliydi. Hedefe füzeleri hedeflemek için o zaman için büyük bir başarıydı, yarı aktif radar rehberliği kullandı.
MIM-23 HAWK ADMS rehberlik istasyonu
İlk seçeneği kabul ettikten hemen sonra, hava savunma sisteminin yeteneklerini ve güvenilirliğini arttırma sorunu ortaya çıktı. İlk geliştirilmiş HAWK uçaksavar füzesi sistemleri (Advanced Hawk), 1972 yılında birliklere gönderildi, bazı kompleksler kendinden tahrikli şasiye monte edildi.
Akü SAM'leri Mart'ta Geliştirilmiş HAWK
Modernize edilmiş Hok hava savunma füzesi sisteminin temeli MIM-23B füzesiydi. Güncellenmiş elektronik ekipman ve yeni bir katı yakıtlı motor aldı. Roketin tasarımı ve sonuç olarak, boyutlar aynı kaldı, ancak başlangıç kütlesi arttı. 625 kilograma kadar yüklenen yükseltilmiş roket yeteneklerini genişletti. Şimdi durdurma aralığı 1 ile 40 kilometre, yükseklik - 30 metre ile 18 km arasında değişiyordu. Yeni katı yakıtlı motor, MIM-23B roketine maksimum 900 m / s hıza sahip oldu.
MIM-23 HAWK uçaksavar füzesi sistemleri Avrupa, Orta Doğu, Asya ve Afrika'daki 25 ülkelerine gönderildi. Toplamda, birkaç yüzlerce hava savunma füzesi sistemi ve birkaç değişiklikle ilgili 40 bin füze üretildi. Bu tip hava savunma sistemi, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki muharebe operasyonlarında aktif olarak kullanılmıştır.
MIM-23 HAWK kompleksi nadir uzun ömürlü bir örnek gösterdi. Bu nedenle, ABD Deniz Kuvvetleri, Amerikan silahlı kuvvetlerinde, MIM-23 ailesinin tüm sistemlerini yalnızca iki bin yılın başında tamamen kullanmayı bırakan son kişiydi (yaklaşık analogu, Rusya Federasyonu'nun 125'in ortasına kadar hava savunmasında işletilen düşük rakımlı C-90'tir). Ve birkaç ülkede, bazı güncellemelerden geçen, yarım asırdır hizmette olan halen savaş halindedir. Yaşlarına rağmen, MIM-23 ailesi hava savunma sistemleri hala sınıflarının en yaygın uçaksavar sistemlerinden biri olmaya devam ediyor.
60-x'in başlangıcında İngiltere'de, Bloodhound hava savunma füzesi sistemi benimsendi, özelliklerine göre, en fazla menzil ve yükseklik Amerikan Şahin'e karşılık geldi, ancak aksine, daha hantaldı ve yoğun şekilde manevra yapmak için etkili bir şekilde kullanılamadı. Füzelerin tasarım aşamasında bile Sovyet uzun menzilli bombardıman uçaklarının bunun ana hedefi olacağı anlaşıldı.
Zur Bloodhound
Bloodhound füzesinin itme sistemi olarak iki itici jet motoru (ramjet motorları) kullanıldı. Motorlar roket gövdesinin üzerine ve altına kuruldu, bu da sürtünmeyi önemli ölçüde arttırdı. Doğrudan akışlı motorlar yalnızca 1M'den gelen hızlarda verimli bir şekilde çalışabileceğinden, roketin yan yüzeylerinde çiftler halinde düzenlenmiş füze sistemini başlatmak için dört katı yakıtlı güçlendirici kullanıldı. Hızlandırıcılar roketi, doğrudan akışlı motorların çalışmaya başladıkları hıza indirdikten sonra düşürdüler. Roket, yarı aktif bir radar rehberlik sistemi kullanılarak kontrol edildi.
Başlangıçta, tüm Bloodhound SAM'ları İngiliz askeri hava üsleri civarında konuşlandırıldı. Ancak, 1965'te 85 km'ye kadar menzile sahip radikal şekilde geliştirilmiş Bloodhound Mk II füzesinin ortaya çıkmasından sonra, Almanya'daki İngiliz Ren Ordusu'nun hava savunmasını desteklemek için kullanıldı. Bloodhounds'un evdeki dövüş servisi 1990'a kadar sürdü. İngiltere’nin yanı sıra Singapur, Avustralya ve İsveç’te de savaş görevi yaptılar. En uzun “Bloodhounds” tam olarak İsveç hizmetinde kaldı - son füzeler, 1999 yılında, neredeyse 40 yılında hizmete alındıktan sonra yazıldı.
SSCB'de geliştirilen ilk S-25 ve S-75 uçaksavar füze sistemleri, yaratılışları sırasında ortaya çıkan ana görevi başarıyla çözdü - yüksek hızlı yüksek irtifa hedeflerinin yenilgisini sağlamak, uçaksavar toplarına erişilememek ve avcılığı durdurmak zor havacılık. Aynı zamanda, yeni silahların kullanımında böylesine yüksek bir verimlilik, müşterilerin olası bir düşmanın uçağının çalışabileceği tüm hız ve rakım aralıklarında kullanımlarını sağlamak için iyi kurulmuş bir arzusu olduğu test koşullarında elde edildi. Bu arada, S-25 ve S-75 komplekslerinin hasar bölgelerinin minimum yüksekliği 1-3 km idi ve bu da ellili yılların başlarında oluşan taktik ve teknik gereksinimlere karşılık geldi. Yaklaşan askeri operasyonların olası seyrinin analizinin sonuçları, savunmanın bu uçaksavar füze sistemleriyle doygun hale gelmesiyle, grev uçaklarının düşük irtifalarda (daha sonra gerçekleşti) operasyonlara devam edebileceğini gösterdi.
Yeni Sovyet alçak irtifa hava savunma sisteminin teknik görünümünün oluşturulmasında çalışmayı hızlandırmak için önceden oluşturulan sistemlerin geliştirilmesinde deneyim yaygın olarak kullanılmıştır. Hedef uçağın ve radyo kontrollü roketin konumunu belirlemek için, benzer şekilde C-25 ve C-75 komplekslerinde uygulanan hava sahasının doğrusal taramalı diferansiyel bir yöntem kullanıldı.
Yeni Sovyet kompleksinin kabulü C-125 (Alçak irtifa C-125) neredeyse Amerikan MIM-23 HAWK ile çakıştı. Ancak, daha önce SSCB'de oluşturulan hava savunma sisteminin tersine, yeni kompleksin roketi başlangıçta katı yakıtlı bir motorla tasarlanmıştı. Bu, füzelerin işletimini ve bakımını önemli ölçüde basitleştirmeyi ve basitleştirmeyi mümkün kıldı. Ayrıca, C-75 ile karşılaştırıldığında, kompleksin hareketliliği arttırılmış ve PU üzerindeki füzelerin sayısı ikiye çıkarılmıştır.
PU ZRK C-125
Hava savunma füzesi sisteminin tüm ekipmanı, 200х200 m ölçülerinde bölmenin sahaya yerleştirilmesini sağlayan çekici araba römorklarında ve yarı römorklarda bulunur.
C-125 hizmete girdikten kısa bir süre sonra modernizasyon çalışması başladı, hava savunma sisteminin geliştirilmiş bir sürümü C-125 hava savunma sistemi “Neva-M” adını aldı. Yeni füze savunma sistemi, 560 m / s'ye (2000 km / s'ye kadar) mesafedeki 17 km / s'ye kadar olan uçuş hızlarında çalışan hedeflerin yenilgisini, 200-14000 m irtifa aralığında, belirli bir yoğunluğun pasif müdahalesinde, belirli bir yoğunluğun pasif müdahalesinde, 8000 m ve 13,6 m aralığında azalmıştır. - 100 km'ye kadar. Alçak irtifa (200-10 m) hedefleri ve sonik sonik uçaklar, sırasıyla 22 km ve XNUMX km'ye kadar olan mesafede tahrip edildi. Yeni başlatıcı sayesinde, kullanıma hazır olan ateş bölümünün dört roketli mühimmatı iki katına çıktı.
С-125М1 СРК (С-125М1А) “Neva-М1”, 125-х. ZS kontrol kanallarının ve hedef görmenin gürültü bağışıklığının artmasının yanı sıra, televizyon-optik görme ekipmanı nedeniyle görsel görünürlük koşullarında izleme ve ateşleme olasılığı vardı. Yeni roketin tanıtılması ve SNR-1970 füze rehberlik istasyonunun donanımının iyileştirilmesi, 125 km irtifası üzerinde ulaşılabilirlikle isabet alanını 25 km'ye çıkarmayı mümkün kılmıştır. Hedef vuruşun minimum yüksekliği 18 m idi. Aynı zamanda, grup hedeflerini yenmek için füzenin özel bir savaş başlığı ile modifikasyonu yapıldı.
C-125 ADMS'nin çeşitli modifikasyonları aktif olarak ihraç edildi (yabancı müşterilere 400 komplekslerinden daha fazlası verildi) ve çok sayıda silahlı çatışmada başarıyla kullanıldı. Yerli ve yabancı birçok uzmana göre, güvenilirliği açısından bu alçak irtifa hava savunma sistemi, hava savunma sistemlerinin en iyi örneklerinden biridir. Operasyonunun onlarca yıldan beri, önemli bir kısmı kaynaklarını tüketmedi ve 20-30-ler'e kadar hizmette olabilir. XXI yüzyıl. Muharebe kullanımı ve pratik ateşleme tecrübesine göre, C-125 yüksek operasyonel güvenilirliğe ve bakım kabiliyetine sahiptir.
Modern teknolojiyi kullanarak, karşılaştırılabilir özelliklere sahip yeni hava savunma sistemlerinin satın alınmasına kıyasla, savaş yeteneklerini nispeten düşük maliyetlerle önemli ölçüde artırmak mümkündür. Bu nedenle, potansiyel müşteriler için büyük ilgi göz önüne alındığında, son yıllarda C-125 hava savunma sisteminin iyileştirilmesi için bir dizi yerli ve yabancı seçenek önerilmiştir.
50'lerin sonunda biriktirilen ilk uçaksavar füze sistemlerini kullanmada edinilen deneyim, alçaktan uçan hedeflerle savaşmak için çok az kullanıldıklarını gösterdi. Bu bağlamda, birkaç ülkede hem sabit hem de hareketli cisimleri kapsayacak şekilde tasarlanan kompakt alçak hava savunma sistemleri geliştirmeye başlanmıştır. Farklı ordularda kendileri için gereksinimler birçok bakımdan benzerdi, ancak, her şeyden önce hava savunma sistemlerinin son derece otomatik ve kompakt olması, en fazla iki yüksek trafikli araca yerleştirilmesi gerektiği düşünülüyordu (aksi takdirde dağıtım süreleri kabul edilemez derecede uzun olurdu) .
60'in ikinci yarısında, 70'in başlangıcı, SSCB'de, hava savunma füzelerinin ve askerlere verilen komplekslerin sayısında "patlayıcı" bir büyüme yaşandı. Her şeyden önce, bu kara kuvvetlerinin yeni oluşturulan mobil hava savunma sistemlerini ifade eder. Sovyet askeri liderliği, savaşçıların önemli bir kısmının önde gelen hava limanlarına yapılan ani bir grevle tahrip edildiği yılın 1941'ini tekrarlamak istemedi. Sonuç olarak, yürüyüş ve konsantrasyon alanlarındaki birlikler düşman bombardımanlarına açıktı. Böyle bir durumu önlemek için, cephenin mobil hava savunma sistemlerinin geliştirilmesi, ordu, bölünme ve alay düzeyi başlatıldı.
Yeterince yüksek savaş özelliklerine sahip olan C-75 ailesi hava savunma sistemleri, hava savunması sağlamak için çok uygun değildi. tank ve motorlu tüfek birimleri. Birleştirilmiş silah (tank) oluşumlarının ve kapsadığı birimlerin manevra kabiliyetinden daha kötü olmayan hareket kabiliyetine sahip paletli bir şasi üzerinde askeri bir hava savunma sistemi oluşturmak gerekli hale geldi. Ayrıca agresif ve toksik bileşenler kullanan sıvı itici motorlu bir roketi terk etmeye karar verildi.
Orta menzilli bir mobil hava savunma sistemi için birkaç seçenek çalıştıktan sonra, sıvı yakıtlı bir ramjet motorlu ve 2,5 m / s'ye kadar olan bir uçuş hızına sahip 1000 t ağırlığındaki bir roket yaratıldı. İçinde, 270 kg kerosen yakıt ikmali yapıldı. Fırlatma ilk dört aşamalı fırlatma katı-yakıt hızlandırıcıları tarafından gerçekleştirildi. Roket bir yakınlık bujisine, bir radyo kontrol komut alıcısına ve bir araç üstü transponderine sahiptir.
Zur kendiliğinden çalışan Krug'un lansmanı
Uçaksavar güdümlü füzelerin oluşturulmasına paralel olarak, çeşitli amaçlar için fırlatıcı ve radar istasyonları geliştirildi. Bir füze, rehberlik istasyonundan alınan yarı-düzleştirme füzelerini kullanarak telsiz komutlarının yardımıyla bir hedefe yönelikti.
SNR SAM "Çember"
1965'te, karmaşık hizmete girdi ve daha sonra tekrar tekrar yükseltildi. HUKUK "Çember" (Kendinden tahrikli SAM "Çember") 700 ile 11 arası bir mesafeden ve 45 ile 3 arası bir rakımda 23,5 m / s'den daha düşük hızlarda uçan düşman uçaklarının imha edilmesini sağladı. Bu, ZRBD SV ile ordu veya cephe hattı birimi olarak hizmet veren ilk askeri hava savunma füzesi sistemidir. 1967 yılında, Krug-A hava savunma sistemi etkilenen alanın alt sınırını 3 km'den 250 m'ye düşürdü ve yakın limit 11'ten 9 km'ye düştü. 1971'teki füze savunma sistemini yükselttikten sonra, yeni “Krug-M” hava savunma sistemi, etkilenen bölgenin sınırını 45'ten 50 km'ye uzattı ve üst sınır 23,5'ten 24,5 km'ye yükseldi. Krug-МХNUMX hava savunma sistemi, 1 yılında kabul edildi.
Google Earth'ün uydu görüntüsü: Azerbaycan Krug hava savunma sisteminin Ermenistan sınırına yakın pozisyonları
Krug hava savunma sisteminin üretimi, C-300В hava savunma füzesi sisteminin kabulünden önce gerçekleştirildi. Krug'un yakın bir yenilgi bölgesine sahip olduğu C-75 hava savunma sisteminin aksine, teslimatlar yalnızca Varşova Paktı ülkelerine yapıldı. Şu anda, bu tür kompleksler bir kaynağın gelişimi nedeniyle neredeyse evrensel olarak yazılıyor. BDT ülkelerinden Krug hava savunma sistemi, en uzun Ermenistan ve Azerbaycan'da işletildi.
1967'te, kendiliğinden çalışan SAM "Küp" hizmete girmiştir (Bölünmüş kendinden tahrikli uçaksavar füzesi sistemi "Küp"Sovyet Ordusunun tank ve motorlu tüfek bölümlerinin hava savunmasını sağlamak için tasarlanmıştır. Bölüm, beş Kub hava savunma sistemi ile donanmış bir uçaksavar füzesi alayı içeriyordu.
ZRK "Küp"
Kub C uçaksavar füzesi sisteminin savaş araçları için, Krug hava savunma füzesi sisteminin aksine, Shilka uçaksavar silahlarında kullanılanlara benzer şekilde daha hafif paletli şasi kullanıldı. Aynı zamanda, Krug kompleksi gibi iki şasiye değil bir şasiye telsiz teçhizatı kuruldu. Kendinden tahrikli fırlatıcı - "Circle" kompleksinde olduğu gibi iki değil, üç füze taşıdı.
SAM, roketin önünde bulunan yarı aktif bir radar GPS ile donatılmıştır. Hedefin ele geçirilmesi, füze yaklaşma hızına ve hedefe yönelik uçaksavar güdümlü füzeyi hedeflemek için hedef üreten kontrol sinyallerine uygun olarak Doppler frekansında izleyerek baştan başladı. Hedef arama başlığını kasıtlı girişimlerden korumak için, hedef aramanın gizli frekansı ve işlemin genlik kipinde girişime girme olasılığı da kullanılmıştır.
Roket kombine doğrudan akış tahrik sistemi kullanıldı. Roketin önünde bir gaz jeneratörü odası vardı ve ikinci (Mart) aşamasının motor yükü vardı. Katı yakıtlı gaz üreticisinin uçuş koşullarına göre yakıt tüketiminin düzenlenmesi imkansızdı, bu nedenle roketin savaş kullanımı sırasında en muhtemel olduğu düşünülen geliştiriciler tarafından yük şeklini seçmek için geleneksel tipte bir yörünge kullanıldı. Nominal çalışma süresi 20 saniyeden biraz daha fazladır, yakıt yükünün kütlesi 67 mm uzunluğunda yaklaşık 760 kg'dir.
Ramjet motorunun kullanımı, tüm uçuş yörüngesinde yüksek hızlı füzelerin korunmasını sağladı ve bu da yüksek manevra kabiliyetine katkıda bulundu. Bununla birlikte, 8 ünitelerine aşırı yükleme yapan manevra yapan bir hedefin yenilgisi için sağlanan füze, bu, 0,2-0,55'e kadar çeşitli koşullara bağlı olarak böyle bir hedefi vurma olasılığını azalttı. Aynı zamanda, manevra yapmayan bir hedefi vurma olasılığı 0,4-0,75 idi. Menzildeki imha aralığı - 6-8 ... 22 km, yükseklikte - 0,1 ... 12 km idi.
“Kub” hava savunma sistemi defalarca iyileştirildi ve 1983'e kadar üretime girdi. Bu süre zarfında, 600 kompleksleri inşa edildi. Kvadrat kodu altında dış ekonomik kanallardan geçen Kubopu uçak füzesi sistemi, 25 ülkelerinin silahlı kuvvetlerine (Cezayir, Angola, Bulgaristan, Küba, Çekoslovakya, Mısır, Etiyopya, Gine, Macaristan, Hindistan, Kuveyt, Libya, Mozambik, Polonya, Romanya, Yemen, Suriye, Tanzanya, Vietnam, Somali, Yugoslavya ve diğerleri).
Suriye SAM "Meydanı"
Karmaşık "Küp" birçok askeri çatışmada başarıyla kullanılmıştır. Özellikle etkileyici, İsrail Hava Kuvvetleri'nin çok büyük kayıplar yaşadığı Arap-İsrail savaşı 1973'ta füze sisteminin kullanılmasıydı. Kvadrat SAM sisteminin etkinliği aşağıdaki faktörlerle belirlenmiştir:
- yarı aktif güdümlü komplekslerin yüksek gürültü bağışıklığı;
- İsrail'in elektronik karşı önlemlerin bulunmaması ve gerekli sıklık aralığında çalışan radar aydınlatmasının ışınlanması ile ilgili bildirimler - Amerika Birleşik Devletleri tarafından sağlanan ekipman, radyo komut radarı C-125 ve C-75 ile mücadele etmek üzere tasarlandı;
- Bir ramjet motorlu manevra kabiliyetine sahip uçaksavar güdümlü füzeyle bir hedefi vurma olasılığı.
İsrail havacılığı, Kvadrat komplekslerini bastırma araçlarına sahip olmadan çok riskli taktikler kullanmaya zorlandı. Fırlatma bölgesine tekrar tekrar giriş ve bundan aceleyle çıkma, mühimmat kompleksinin hızlı bir şekilde harcanmasına neden oldu ve ardından silahsız füze kompleksinin silahları daha da imha edildi. Ek olarak, avcı bombardıman uçaklarının pratik tavanlarına yakın bir yükseklikte yaklaşımı kullanıldı ve uçaksavar kompleksi üzerindeki "ölü bölgenin" kraterine daha da daldı.
Kvadrat SAM sistemi, Lübnan’daki çatışmalar sırasında, Cezayir-Fas sınırındaki Mısır ve Libya arasındaki çatışmalar sırasında, 1981’teki Çad’daki 1982-1986’teki Cezayir-Fas sınırındaki Mısır ve Libya arasındaki çatışmalar sırasında da kullanıldı. Yugoslavya'da 1986 yılı. Şimdiye kadar, dünyanın pek çok ülkesindeki Kvadrat uçaksavar füzesi sistemi hizmette. Kompleksin savaş etkinliği, içinde Buk kompleksi elementleri kullanılarak önemli yapısal gelişmeler olmadan arttırılabilir.
SSCB'de 60-x'in başlangıcında, bir uçaksavar silahı topçusu tarafından kullanılması ve hava savunma tabur ünitesinde kullanılması gereken taşınabilir uçaksavar füzesi sistemi (MANPADS) - Strela-2'in oluşturulması üzerine çalışmalar başladı. Bununla birlikte, kısa sürede kompakt bir MANPADS oluşturmanın mümkün olamayacağına dair makul kaygılar bulunduğundan, güvence altına almak için çok katı kütle boyutsal özelliklere sahip olmayan bir taşınabilir hava savunma sistemi yaratmaya karar verildi. Aynı zamanda, kütlenin 15 kg'dan 25 kg'a çıkarılmasının yanı sıra, roketin çapını ve uzunluğunu arttırması planlanmıştır, bu da menzili hafifçe arttırmayı ve yüksekliğe ulaşmayı mümkün kılmıştır.
Nisan ayında, 1968, "Strela-1" adı altında yeni bir kompleks hizmete girdi ( Kendinden tahrikli uçaksavar füzesi sistemi "Strela-1"). Strela-1 kendinden tahrikli uçaksavar füzesi sisteminin temeli olarak, zırhlı bir keşif devriye aracı BRDM-2 kullanıldı.
HUKUK "Strela-1"
Strela-1 kompleksinin muharebe aracı, üzerine yerleştirilmiş, nakliye fırlatma kaplarına yerleştirilmiş, hedefleme ve tespit etme optik araçları, füze fırlatma ekipmanı ve haberleşme teçhizatı bulunan bir PU ile donatıldı. Maliyeti azaltmak ve savaş aracının güvenilirliğini artırmak için, PU, operatörün kaslı çalışmaları nedeniyle hedefe yönelikti.
Füze kompleksi kompleksi aerodinamik şeması "ördek" uygulandı. Füze, orantılı navigasyon yöntemini kullanarak bir foto-kontrast ana hat kullanan bir hedefe yönelikti. Roket, temassız ve temassız sigortalarla tamamlandı. Ateş, "vur ve unut" ilkesiyle savaştı.
Kompleks, 50-3000 metre yükseklikte 220 m / s yüksekliğe, 310 m / s hızına kadar yakalama kursunda 3 m / s hıza ve 20 bin metre yüksekliğe kadar olan döviz kuru ayarlarında ve askıya alınmış helikopterlerde ateş edebilir. Bir fotoğraf kontrastı konumlandırma kafasının fırsatları, yalnızca bulutlu veya açık gökyüzü arka planında, güneş yönleri arasındaki açılarda ve 2 dereceden daha fazla bir hedef hedefinde ve 1 derecesinden daha görünür bir ufukta hedef görüş açısının yükselmesiyle, görsel olarak görünür hedeflere ateş açılmasını sağladı. Arka plana, hava koşullarına ve hedefin aydınlatmasına bağlılık, Strela-1 uçaksavar kompleksinin savaş kullanımıyla sınırlandırıldı. Düşman havacılığının yeteneklerini dikkate alarak ve daha sonra hava savunma sisteminin tatbikatlarda ve askeri çatışmalar sırasında pratik kullanımı üzerine bu bağımlılığın ortalama tahminleri Strela-200 kompleksinin oldukça etkili kullanılabileceğini gösterdi. Çekim yaparken 0,52 m / s hızında hareket etme hedeflerini vurma olasılığı 0,65 ile 300 arasında ve 0,47 m / s hızında - 0,49 ile XNUMX arasındadır.
1970'te, kompleks yükseltildi. "Arrow-1M" nin modernize versiyonunda olasılık ve hedef alan arttırıldı. Hava savunma sisteminin yapısı, içerilen havadan gelen radyo ile hedef tespitini sağlayan, optik retikülün görüş alanına giren ve takip eden pasif bir yön bulucu tanıttı. Bir pasif yön bulucu ile donatılmış bir uçaksavar füzesi sisteminden, basitleştirilmiş bir konfigürasyondaki (yön bulucu olmadan) diğer Strela-1 sistemlerine bilgi hedefleme olasılığı da sağlandı.
Bir takımın (1 savaş araçları) bir parçası olarak Strela-1 / Strela-4М SAM sistemi, bir tankın (motorlu) alayının uçaksavar füze topçu bataryasının (Shilka-Strela-1) bir parçasıydı. Hava savunma sistemi, Yugoslavya'ya, Varşova Paktı üyesi ülkelere, Asya, Afrika ve Latin Amerika'ya teslim edildi. Kompleksler, operasyonlarının basitliğini ve atış pratiği ve askeri çatışmalar sırasında yeterince yüksek bir verim olduğunu defalarca onayladılar.
Amerika Birleşik Devletleri'nde aynı dönemde üstlenilen mobil MIM-46 Mauler SAM sistemini yaratma iddialı programı başarısız oldu. İlk gereksinimlere göre, Mauler hava savunma füzesi sistemi, M-113 zırhlı personel taşıyıcısına dayanan, yarı aktif bir rehberlik sistemi ve radar hedefleme ve hedef aydınlatması içeren bir 12 SAMs paketi içeren bir savaş aracıydı.
MIM-46 Mauler
Hava savunma sisteminin toplam kütlesinin, uçaklarda ve helikopterlerde taşınması olasılığını sağlayacak olan 11 t civarında olacağı varsayılmıştır. Bununla birlikte, geliştirme ve testin ilk aşamalarında, “Mauler” için başlangıç şartlarının aşırı iyimserlikle ortaya konulduğu açıkça ortaya çıktı. Bu nedenle, 50 - 55 kg fırlatma kütlesine sahip yarı aktif bir radar güdümlü kafasına sahip tek aşamalı bir roket, 15 km'ye kadar bir çalışma aralığına sahip olmalı ve 890 m / s'ye kadar olan hızlara ulaşmalı ve bu yıllar için kesinlikle gerçek olmamıştır. Sonuç olarak, 1965 yılında, 200 milyon dolar harcandıktan sonra, program kapatıldı.
Geçici bir alternatif olarak, şasi üzerine AIM-9 Sidewinder havadan havaya güdümlü füzenin (SD) takılması önerildi. MIM-72A Chaparral SAM füzeleri pratik olarak AIM-9D Sidewinder füzelerinden farklı olarak geliştirildi. Asıl fark, dengeleyici silindirlerin sadece iki kuyruk dengeleyicisine monte edilmesi, diğer ikisinin sabitlenmesiydi. Bu, yerden fırlatılan bir roketin fırlatma ağırlığını azaltmak için yapıldı. “Chaparel” hava savunma sistemi, 15-3000 m yüksekliğinde 6000 m mesafesine kadar uçan hava hedefleriyle savaşabilir.
MIM-72 Chaparral SAM
Temel "Sidewinder" gibi, MIM-72A roketi de hedef motorların kızılötesi radyasyonunu hedef aldı. Bu çarpışma rotasında atış yapmayı imkansız hale getirdi ve düşman uçağının sadece kuyrukta saldırmalarına izin verdi, ancak bu, birlik kompleksinin gelişmiş örtüsüyle alakasız olduğu düşünülüyordu. Sistemin rehberliği operatör tarafından elle gerçekleştirildi ve hedef görsel olarak takip edildi. Operatör hedefi göz önünde bulundururken, düşmanı görünürde tutarken, füzelerin GOS'unu harekete geçirmek ve hedefi yakaladıklarında - bir voleybolu yürütmek zorunda kaldılar. Her ne kadar başlangıçta kompleksin otomatik bir hedef yönlendirme sistemi ile donatılması amaçlanmış olsa da, o zamanın elektroniği bir ateşleme çözümü geliştirmek için çok fazla zaman harcadığından ve sonunda bu, kompleksin reaksiyon oranını düşürdüğü için terk edildi.
Zur MIM-72 Chaparral'ı başlatın
Kompleksin gelişimi çok hızlıydı. Sistemin tüm ana unsurları zaten işe yaradı, bu yüzden 1967'te ilk füzeler test edildi. Mayıs ayında, yılın 1969'i, MIM-72 "Chaparral" ile donatılmış ilk füze taburu askerlere teslim edildi. Ünite M730 paletli taşıyıcı şasiye monte edildi.
Daha sonra, AIM-9 Sidewinder SD'ler yaratıldı ve hizmete sokuldukça, ZRK, 80'in sonunda, gürültü bağışıklığını arttırmak için, erken sürüm füzelerin ilk versiyonlarından bazılarında, FIM-92 Stinger güdümlü füze sistemi ile donatıldı. Toplam ABD Ordusu, 600 SAM "Chaparel" hakkında aldı. Son olarak, bu kompleks ABD'de 1997'te kullanımdan kaldırılmıştır.
60-70-ler'de, ABD, Sovyet mobil hava savunma sistemlerine "Circle" ve "Cube" gibi bir şey oluşturamadı. Bununla birlikte, ABD ordusu çoğunlukla hava savunma sistemini Varşova Paktı saldırı uçaklarına karşı mücadelede bir yardım olarak görüyordu. Ayrıca, kısa bir süre Karayip krizinin dışında, ABD topraklarının Sovyet taktik havacılığının kapsama alanı içinde olmadığı, SSCB ve Doğu Avrupa topraklarının Amerika Birleşik Devletleri ve NATO'nun taktik ve taşıyıcı temelli havacılığının yakınında olduğu unutulmamalıdır. Bu, SSCB'de çeşitli uçaksavar komplekslerinin benimsenmesinin gelişimi için en güçlü nedendi.
Devam edecek ...
Göre:
http://www.army-technology.com
http://rbase.new-factoria.ru
http://geimint.blogspot.ru/
http://www.designation-systems.net/