1944 Noel arifesinde, Amerikan kuvvetleri Belçika'daki Liege civarında kazıldı ve hemen hemen her şeye hazırlandı. Sekiz gün önce, dört Alman ordusu, Avrupa tarihinin en soğuk ve en karlı kışlarından birini Müttefik hava üstünlüğünü korumak için kullanarak Ardennes Ormanı'ndan sürpriz bir saldırı başlatmıştı.
Naziler, gerilen-ince savunma pozisyonlarını parçaladılar ve Müttefiklerin tedarik hatlarını kesmek için Anvers limanına doğru bastırıyorlardı.
Birçok cephede vahşice savaşırken, Liege'deki Amerikan birlikleri, Almanların orada bir şey denemesi ihtimaline karşı yüksek alarmdaydı - ancak daha sonra ne olacağını beklemiyorlardı. Havaların açılmasıyla birlikte iki taraftan da uçaklar tekrar uçmaya başladı. Belçika şehrinin çok yukarılarından yaklaşan uçakların sesi geldi. Yine de bu uçaklardan gelen motor gürültüsü tipik değildi.
Bu uçaklar, pistonlu motorların yankılanan hırıltılarından ziyade yumuşak, delici bir kükreme yaydı. Onlar jetlerdi, ama değillerdi. Messerschmitt Me 262s , tarihin ilk jet avcı uçağı. Bunlar Pulluk Ar 234 B-2s , muharebe gören ilk operasyonel jet bombardıman uçağı. Dokuz tanesi Liege'deki bir fabrika kompleksine yaklaşıyordu, her biri 1.100 kiloluk bombayla yüklüydü.
Hava Kuvvetleri Kaptanı Dieter Lukesch nın-nin Kampfgeschwader (Bombacı Kanadı) 76, küçük filoyu tarihi bombalama operasyonunda yönetti. İki Jumo 004 B4-1 turbojet motoruyla güçlendirilen şık uçaklar, yüklerini düşürmek için yakınlaştırdı ve ardından hızla yükseldi. O kadar hızlılardı ki Müttefik savaşçılar onları yakalayamadı.
Dünya Savaşı'nda daha ünlü jetlerin gölgesinde kalan Ar 234 B-2 - yıldırım veya Şimşek—dokuzları 24 Aralık 1944'te göklerde süzüldüğünde Müttefikleri şaşırtmıştı.
Tarihin ilk operasyonel jet bombardıman uçağı, Arado şirketi tarafından tasarlandı ve üretildi. Uçak başlangıçta bir keşif uçağı olarak hizmete başladı. Biri Normandiya üzerinde keşif uçağıyla ikmal depolarının ve birlik hareketlerinin fotoğraflarını sadece dört ay önce çekmişti.Ancak bir bombardıman uçağı olarak yeniden yapılandırılan ve aynı zamanda bombardıman uçağı olarak da görev yapan bir pilot tarafından işletilen, yıldırım hızlı ve çevikti. Saatte 456 mil olan en yüksek hızıyla çoğu Müttefik uçağını kolayca atlattı. Almanlar ayrıca uçağın diğer iki versiyonunu da yarattı - bir gece avcısı ve dört motorlu bir ağır bombardıman uçağı - ikisi de tam üretime geçmedi.
Müttefikler, üzerinde çalışılabilmesi için Ar 234'ü ele geçirmeye hevesliydi. Sonunda bir avuç dolusu ele geçirdiklerinde savaşın sonuna kadar değildi.
Bugün sadece bir tanesinin hayatta kaldığı bilinmektedir ve müzede sergilenmektedir. Smithsonian Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin Avlu-Sisli Merkez Chantilly, Virginia'da. (Müze şu anda Covid-19 krizi nedeniyle kapalıdır.)
Küratör, Müttefiklerin tüm bu Alman teknolojisini savaştan sonra topladıklarını söylüyor. Alex Spencer . Ordu Hava Kuvvetleri, bu uçakların neler yapabileceğini, hem güçlü hem de zayıf yönlerini gerçekten incelemek için beş ila altı yıl harcadı. Ar 234'ün ve diğer jetlerin aerodinamik yönlerinden bazıları, kuşkusuz, ilk tasarımlarımızdan bazıları için kullanıldı. F-86 Kılıç ve diğer uçaklar.
Smithsonian küratörü Alex Spencer, Ar 234'ün iyi ve kötü yanları olduğunu söylüyor. Bir saldırı bombacısı olarak o kadar etkili değildi.'(NASM)
Tek kişilik bombacı, teneke kutu gövdesi ve üç tekerlekli iniş takımı ile yenilikçiydi; bir otopilot sistemi, bombalama pistlerinde uçağa rehberlik etti ve hassas saldırılar için periskop bombalama manzaraları sağladı.Ar 234, takip eden jet bombardıman uçağını asla yakalayamayan Amerikan savaş uçaklarından saatte en az 100 mil daha hızlıydı. Ancak Müttefik pilotlar sonunda yıldırım özellikle kalkış ve iniş sırasında daha düşük hızlarda saldırılara karşı savunmasızdı.
Kaptan Don Bryan Amerikan Hava Kuvvetleri Komutanlığı, uçağı düşürmeye yönelik ilk üç girişiminde başarısız oldu. yıldırım , ama öldürmeye kararlı kaldı. Sonunda Mart 1945'te, Amerikan kuvvetlerinin Ren'i Almanya'ya geçmesini önlemek için Remagen'deki Ludendorff Köprüsü'ne bombalı saldırı düzenlediğini gördüğünde yaptı.
Bryan, jet bombardıman uçağının yükünü düşürdükten sonra dar bir dönüşte yavaşladığını görünce, şansına atladı. .50 kalibrelik makineli tüfeklerle havaya uçurmak P-51 Mustang , jet motorlarından birini devre dışı bıraktı ve ardından bombacının arkasına geçip onu vurmayı başardı. Bryan's, havadan havaya ilk ölüm oldu. yıldırım .
Ar 234 tarihi olsa da, jet bombardıman uçağı olarak etkinliği sorgulanabilir. Spencer'a göre, savaşta çok geç ve önemli bir etki yaratamayacak kadar az sayıda geldi ve çok fazla kusurla çizim tahtasından çok erken ayrıldı. En iyi ihtimalle, hizmete girmeden önce daha fazla kavramsal değerlendirmeye ihtiyaç duyan deneysel bir uçaktı. Tümüyle, sadece birkaç yüz Ar 234 B-2 üretildi ve birkaç düzine savaşa girdi.
Spencer, sözde Alman 'Mucize Silahlar'ın çoğunda olduğu gibi, beni meraklandırıyor, diyor. Herkes onlara aşık, ama gerçekten beklentileri karşılamıyorlar. ile aynı yıldırım . İyi yönleri ve kötü yönleri vardı. Bir saldırı bombacısı olarak, o kadar etkili değildi.
Ar 234, takip eden jet bombardıman uçağını asla yakalayamayan Amerikan savaş uçaklarından saatte en az 100 mil daha hızlıydı.(NASM)
Mart 1945'te 10 günlük bir süre boyunca, Luftwaffe, Müttefiklerin ilerlemesini yavaşlatmak amacıyla Remagen'deki köprüye karşı 400 sorti yaptı. KG 76'dan Ar 234 B-2'ler ve diğer Alman uçakları nehir geçişinde tekrarlanan saldırılar yaptı. Tüm bombalar hedefini ıskaladı.
Spencer, Remagen'de birkaç koşu yaptılar ve bir şeye vuramadılar, diyor. Uçması çok sincap bir uçaktı ve pilotlar buna alışık değildi. Alışık olmadıkları hızlarda uçmayı öğreniyorlardı ve zamanlamaları yanlıştı. Bu yeni ve ilginç bir teknoloji ama oyunun kurallarını değiştirdiği sürece tartışmayı satın almıyorum.
Smithsonian'ın Ar 234'ü 7 Mayıs 1945'te Nazi Almanyası'nın teslim olmasıyla birlikte Norveç'te İngilizler tarafından ele geçirildi. Savaşın son günlerinde güvenlik amacıyla oraya uçmuştu. İngilizler bu uçağı çevirdi, İş numarası 140312, sonunda onu bir ABD araştırma tesisine uçuran Amerikalılara.1949'da ABD Hava Kuvvetleri, diğer Alman uçaklarıyla birlikte Smithsonian'a bağışladı. Bu yıldırım Amerikan test pilotlarının uçabilmesi için kapsamlı değişikliklerden geçmişti ve müze, 1984'te Ar 234'ü savaş zamanı durumuna geri döndürmek için büyük bir restorasyon çalışması yaptı.
Spencer, bunun bir sepet vakası olduğunu söylüyor. Onu restore etmek için üzerinde çalışan iki adam neredeyse beş yıl sürdü. Jet motorları ve bazı navigasyon sistemleri test sırasında değiştirilmişti, ancak personelimiz bunların çoğunu değiştirebildi. Orijinal durumuna geri döndürmek için yaklaşık 13.200 adam/saat harcandı. Hâlâ birkaç parçayı atlıyoruz, ancak 1945'e olabildiğince yakın.
Restore edilen Ar 234, 1989'da çalışma tamamlandığında gösterime girdi. Dünya çapındaki haber medyası, Almanca yayınlanan bir havacılık dergisi de dahil olmak üzere, tarihi uçağın sergilenmekte olduğunu bildirdi.
İkinci Dünya Savaşı Alman pilotu Willi Kriessmann (yukarıda müzenin eski müdürü Don Lopez ile birlikte) jeti Almanya'nın çeşitli yerlerine nakletti ve ardından hem kendisinin hem de uçağın İngilizler tarafından ele geçirildiği Norveç'e uçtu.(NASM)
1990 yılında, Willi Kriessmann makaleyi gördüğünde o yayını karıştırıyordu. O zamanlar Kaliforniya'da yaşayan Alman yerli, raporu ilgiyle okudu ve Ar 234'ün seri numarasını gördüğünde kısa bir süre durdu: 140312. Çok tanıdık geldi, bu yüzden gitti ve İkinci Dünya Savaşı Luftwaffe olarak uçtuğu zamandan kalan kağıtlarını kontrol etti. pilot.
Sırf merakımdan, yayınlanmamış anılarında yazdığı ve sonunda Smithsonian'a bağışladığı, savaşın tüm çalkantıları boyunca sakladığım seyir defterime baktım. Evreka! Aynı seri numarası!
Almanya'nın teslim olmasından hemen önce, Kriessmann jeti, hem kendisinin hem de uçağın İngilizler tarafından ele geçirildiği Norveç'e uçmadan önce Almanya'nın çeşitli yerlerine nakletmişti.Smithsonian ile temasa geçti ve kimlik doğrulaması için uçuş kitabının kopyalarını gönderdi. Ar 234'ü tekrar görmek için müzeye davet edildi ve orada karşılandı. don lopez , ardından Ulusal Hava ve Uzay Müzesi müdür yardımcısı
Sonunda 11 Mayıs 1990'da 'kuşumla' karşılaştım, diye yazdı. Çok duygusal bir buluşmaydı.
yıldırım 2003 yılında devasa genişleme alanı açıldığında müzenin Udvar-Hazy Merkezine taşındı. Kriessmann o zaman bir kez daha ziyaret etti. Anılarında, birçok pilot arkadaşının savaştan sağ çıkamadıkları için Smithsonian'da kendisine katılamayacaklarına ne kadar üzüldüğünü belirtiyor. Ama uçağının olduğu için minnettardı.
Ar 234'ün (geleceği) artık güvence altına alınmıştır, umarım, en azından bir süreliğine. Belki sonsuzluk, diye yazdı 2012'de ölen Kriessmann.