Moore Yasası
Bilgisayarların temel özellikleri her iki yılda bir iki kez geliştirilmektedir.
1960’larda, bilgi devriminin en başında, daha sonra Intel’in kurucularından biri olan Gordon Moore, bilgisayarların geliştirilmesinde ilginç bir yapıya dikkat çekti. Bilgisayar belleği miktarının iki yılda bir ikiye katlandığını fark etti. Bu model bilgisayar endüstrisinde bir tür ampirik kural haline geldi ve kısa süre sonra sadece hafızanın değil, aynı zamanda bilgisayar performansının her göstergesinin – çip boyutu, işlemci hızı vb. – bu kurala uyduğunu ortaya koydu.
Daha sonra bilgisayarların geliştirilmesi, Moore’un “yasasına” uygun olarak ilerledi. Şaşırtıcı bir şekilde, son yıllarda, birkaç gerçek teknolojik ilerlemeye tanık olduk. Lamba transistörleri üzerindeki bilgisayarlardan entegre devrelerdeki bilgisayarlara ve mikroişlemcilerdeki bilgisayarlara gittik ve her seferinde Moore yasası onaylandı. 1960’larda, Silikon Vadisi’nde tek bir kişi bile, modern üretim teknolojilerinin, bir posta pulu büyüklüğünde bir silikon kristaline (çip) milyonlarca element yerleştirilmesine izin vereceğini hayal bile edemezdi. Ancak, Moore’un yasasına göre, böyle bir entegrasyon derecesi ortaya çıkınca, ortaya çıktı. Doğru, Moore yasası daha hızlı hale geldi gibi görünüyor – son birkaç yıl içinde, üretkenlik iki katına çıkma süresi iki yıldan bir buçuk azalmıştır.
Bununla birlikte, er ya da geç, doğanın kanunları Moore yasasının üstünlüğünü sona erdirir. Örneğin, çipin elemanlarının boyutunu alın. Yasa, 2060’a kadar, tek bir atomun büyüklüğü olmak zorunda kalacaklarını öngörüyor – bu kuantum mekaniği açısından imkansız!