20'lerin ikinci yarısında Stalin, hem sol hem de sağ muhalefeti (Stalin'in kritik 20'li yıllardaki şiddetli güç mücadelesi), bir seferberlik ekonomisine ve tam bir kolektifleşmeye dayalı sanayileşmeye dayanan tek bir ülkede sosyalizmi inşa etme yoluna karşı çıkan. Bu kursun uygulanması, tüm toplum güçlerinin muazzam bir çabası ile geldi ve ülkedeki son derece zor durumla halk arasında hoşnutsuzluğa neden oldu. Tabii ki bu, hem onun izlediği politika hem de kişisel gücü için tehditler yarattı.
Sovyetler Birliği'nde seferberlik ekonomisinin yaratılmasının Stalin'in en önemli başarılarından biri olduğu unutulmamalıdır. Yoluyla, askeri saldırılara dayanabilecek ve Batı'nın önde gelen güçleriyle eşit düzeyde iş yürütebilecek bir devletin gelecekteki askeri ve ekonomik gücünün temellerini attı. Sanayileşme, ülke için büyük bir geleceğin temelini attı ve Sovyetler Birliği'nin tüm büyük güçler kulübündeki yerini attı. tarihsel dönemi.
Kaçınılmaz maliyetleri olan zorlu bir politika izleyerek, sorunlarını çözmede ne kadar başarılı ve başarılı bir şekilde ilerlerse, muhaliflerin direncini bastırırsa, gerçek ve potansiyel rakiplerinin çemberinin o kadar genişlediğini anladı. Sol ve sağın mağlup ve alenen pişmanlık duyan rakipleri, yenilgilerini hiç kabul etmediler.
Yenilen rakiplere karşı mücadele başka bir aşamaya geçti.
Stalin'in 20'lerde kademeli olarak meslektaşlığa dayalı örnek bir lider olarak imajını oluşturmak için seçtiği ve eşitler arasında birincisi 30'ların başında değişti.
Şimdi tek liderin imajı empoze edilmeye başlandı. Her yıl propaganda, lideri yüceltmek için kampanyayı genişletti, onun bilgeliğini, demir iradesini ve partinin genel çizgisini yerine getirmedeki sarsılmaz sertliğini vurguladı.
Stalin'e karşı çıkmak, parti çizgisine karşı çıkmak anlamına geliyordu. Ve başına gelen tarihi görevi yerine getiren bir kişi olarak algılanmak için mümkün olan her şeyi yaptı.
Kulakların sınıf olarak tasfiyesi
Yenilen sol ve sağ muhalefetin kalıntıları, Stalin'in siyasi rotasına hâlâ bir tür tehdit oluşturuyordu. Üstelik kollektifleştirme tamamlanmadı. Ve Buharin'in ve Hakların köylülüğün çıkarlarını dikkate alma çağrıları, Stalin'i kırsal kesimden direnişi kışkırtmamak için dikkatli davranmaya zorladı.
Kollektifleştirmenin başarısının büyük ölçüde Kulakların muhalefetini kırmanın ve onları tarih sahnesinden atmanın mümkün olup olmayacağına bağlı olacağı varsayımından yola çıktı. Aynı zamanda ciddi bir gücü temsil ediyorlardı. 1927'de ülkede ekilen alanın% 1,1'ini eken 15 milyon kulak çiftliği vardı. Ve pes etmeyeceklerdi.
Aralık 1929'da Stalin, kulaklara kesin bir darbe indirmeye karar verdi. Ve kırsal kesimdeki sömürü eğilimlerini sınırlama politikasından, bir sınıf olarak Kulakları ortadan kaldırma politikasına geçişi ilan etti.
Ocak 1930'da politbüro hüküm sürdü
"Sürekli kollektifleştirme alanlarında kulak çiftliklerini ortadan kaldırmaya yönelik tedbirler üzerine"
buna göre kulaklar üç kategoriye ayrıldı.
İlk kategori - anti-Sovyet gösterileri ve terörist eylemleri düzenleyenler, mahkeme kararıyla tecride tabi tutuldu. İkinci büyük kulaklar, ülkenin seyrek nüfuslu bölgelerine taşındı. Ve üçüncüsü - kulakların geri kalanı, kollektif çiftliklerin dışındaki topraklara taşındılar.
Bu kararname kimin mülksüzleştirmeye tabi olduğunun belirlenmesinde sahada geniş yetkiler verdi. Ve kötüye kullanımın ön koşullarını yarattı.
1930-1931'de toplam 381 kişiden oluşan 026 aile özel yeniden yerleşime gönderildi. Bu kampanya köyde direnişi kışkırttı. Ve tasfiye edilen zengin köylüler için bir trajedi haline geldi. Kollektif çiftliklerde herkesi haklar bakımından eşitledi.
Stalin bunu bilerek yaptı, son sömüren sınıfı ortadan kaldırmaya ve kaynakları kırsal kesimden sanayiye yeniden dağıtmaya, sanayileşme olanaklarını genişletmeye çalıştı.
Sistematik olmayan muhalefetle mücadele
30'ların başlarında, Stalin'in politikalarına genellikle gizlice karşı çıktı. Partideki herkesin liderin gidişatına katılmadığını gösteren bir dizi küçük parti gruplamasıydı.
Syrtsov bloğu. Politbüro adaylarından biri olan Syrtsov, mahallesindeki Stalin'den kişisel olarak memnuniyetsizliğini ifade etmeye başladı. Tüm soruların Stalin ve ona yakın olanlar tarafından önceden belirlendiği politbüro çalışmalarındaki durumun anormalliğine dikkat çekti. Stalin'in bakış açısından bu kabul edilemezdi. Syrtsov yaratmakla suçlandı
"İşlevsel yeraltı grupları".
Ve Aralık 1930'da, o ve bir dizi üst düzey görevli, partide hizipçilikten dolayı Merkez Komitesinden ihraç edildi.
Smirnov'un grubu. Ocak 1933'te, Merkez Komite'nin tarımdan sorumlu eski sekreteri olan ve kolektifleştirmenin korkunç sonuçlarıyla doğrudan yüzleşen Smirnov grubu karşı devrimci ilan edildi ve Stalin'in politikasına aktif olarak karşı çıkan tamamen yenilgiye uğradı. Sanayileşme ve kolektifleştirme alanındaki politikayı değiştirmek amacıyla bir "yeraltı hizip grubu" oluşturulması için partiden ihraç edildiler.
Ryutin'in platformu. Alt düzey parti görevlisi Ryutin ve grubu, platformlarında (1932) yoğun bir biçimde Stalin'e yönelik ana siyasi suçlamaları öne sürdüler. Bu belge, en eksiksiz ve en iyi gerekçeli Stalinist karşıtı manifesto olarak kabul edilebilir.
“Stalin hiçbir zaman gerçek ve gerçek bir lider olmadı, ancak olaylar sırasında gerçek bir diktatöre dönüşmesi onun için çok daha kolaydı.
Şimdiki bölünmemiş egemenliğine, kurnaz kombinasyonlarla, bir avuç sadık insana ve aygıta güvenerek ve kitleleri kandırarak geldi ...
Marksizmde nasıl düşüneceğini bilmeyenler, Stalin'in ortadan kaldırılmasının aynı zamanda Sovyet iktidarının devrilmesi olacağını düşünürler.
Stalin bu görüşü mümkün olan her şekilde geliştirir ve yayar.
Ama kesinlikle yanılıyor. "
Şimdiki bölünmemiş egemenliğine, kurnaz kombinasyonlarla, bir avuç sadık insana ve aygıta güvenerek ve kitleleri kandırarak geldi ...
Marksizmde nasıl düşüneceğini bilmeyenler, Stalin'in ortadan kaldırılmasının aynı zamanda Sovyet iktidarının devrilmesi olacağını düşünürler.
Stalin bu görüşü mümkün olan her şekilde geliştirir ve yayar.
Ama kesinlikle yanılıyor. "
Ryutin için
"Karşı devrimci propaganda ve ajitasyon"
Ekim 1930'da partiden ihraç edildi.
Ancak faaliyetlerini durdurmadı. Ve benzer düşünen bir grup insan yarattı. Ancak kısa süre sonra tutuklandı.
Polyutburo toplantısında Stalin, Ryutin'i vurmayı teklif etti. Ama sonunda hapishanede kaldı. 1937'de yargılanmadan vurulduğu yer.
Küçük siyasi gruplar, güçlendirilmiş Stalin'in politikasını hiçbir şekilde etkileyemezdi. Ve çabucak (hala "yumuşak bir şekilde") onlarla uğraştı.
Stalin'in karısının intiharı
Kısa süre sonra Stalin'in hayatında iki önemli olay gerçekleşti: Karısı Nadezhda Alliluyeva'nın intiharı (Kasım 1932) ve Stalin'in tüm faaliyetlerine şüphesiz silinmez bir damga bırakan Kirov suikastı (Aralık 1934).
Karısının ölümü kaderinde bir dönüm noktası oldu. Ve onu aşırı derecede sertleştirdi. Beni daha da şüpheli ve güvensiz yaptı. Uzlaşmazlık ve katılık duygularını güçlendirdi. Liderin kişisel trajedisi, gerçek ve hayali düşmanlara karşı acımasız tavrına dönüştü.
Karısı ondan yirmi yaşından daha gençti. Güçlü bir karakteri vardı. Ve birbirlerini gerçekten seviyorlardı. Ancak Stalin, iş yükü nedeniyle genç karısına gereken ilgiyi gösteremedi. Nadezhda ciddi bir hastalık geliştirdi - kraniyal sütürlerin kemikleşmesi, buna depresyon ve baş ağrısı atakları eşlik etti. Bütün bunların zihinsel durumu üzerinde gözle görülür bir etkisi oldu. Ayrıca çok kıskandı. Ve birden fazla kez intihar etmekle tehdit etti.
Molotov'un hatıralarına göre, 7 Kasım'da kutladıkları Voroshilov'un dairesinde bir tartışma daha yaşandı. Stalin bir parça ekmek yuvarladı ve herkesin önünde Mareşal Yegorov'un karısına fırlattı. Nadezhda, bir gün önce kuaförle olan gecikmesi nedeniyle kocasıyla yaşanan tartışmanın ardından telaşlı bir durumdaydı. Bu "yumruya" sert tepki verdi ve masadan kalktı. Polina Zhemchuzhina (Molotov'un karısı) ile birlikte uzun süre Kremlin'de dolaştı.
Sabah Stalin, ağabeyinin ona verdiği bir tabancayla kendisini vururken buldu.
Stalin'in, İnci'yi karısının ölümünün nedenlerinden biri olarak gördüğü bir versiyon var. Ve 1949'da ona sert davrandı. "Yahudi milliyetçileri" ile temas kurması için kamplara gönderildi.
Karısının ölümünden sonra Stalin derin bir iç kriz yaşadı. Kamusal faaliyetlerini yönetti, çok az konuştu ve çoğu zaman sessiz kaldı. Pek çok araştırmacı, lideri zaten mağlup olmuş rakiplerine karşı acımasız bir misillemeye iten şeyin bu olduğuna inanıyor.
Kasım 1932'den bu yana, parti içinde bir başka tasfiye ilan edildi.
"Partide demir proleter disiplini sağlamak ve parti saflarını güvenilmez, istikrarsız ve bağlı tüm unsurlardan temizlemek."
Bu özellikle genel çizgiye aykırı konuşan (veya hareket edebilen) kişileri etkiledi.
Toplamda, 1932-1933'te yaklaşık 450 bin kişi partiden ihraç edildi.
Mayıs 1933'te, Stalin'in girişimiyle, uğursuz "OGPU Troikaları Üzerine" kararı kabul edildi. Cumhuriyetlerde, topraklarda ve bölgelerde, şimdiye kadar idam cezası vermeleri yasaklandı.
Kirov suikastı
Bir Politbüro üyesi ve Stalin'in kişisel bir dostu olan Kirov'un öldürülmesi, ülkenin kalkınmasında temel bir dönüm noktasıydı. Stalin'in kitlesel baskı örgütlenmesinde bir dönüm noktası, sonuçları o kadar büyüktü ki, bütün bir neslin yaşamında derin izler bıraktı.
Kirov, 1 Aralık 1934'te Smolny'deki Leningrad'da tabanca atışıyla öldürüldü. Cinayetin Stalin tarafından rakibini ortadan kaldırmak için düzenlediği birçok versiyon vardı. Bu versiyon özellikle Kruşçev tarafından tanıtıldı.
Daha sonraki çalışmalar, cinayetin skandal bir karakterle ayırt edilen ve üstleriyle çatışan Nikolaev tarafından işlendiğini kanıtladı. Bunun için tasfiye sırasında partiden atıldı ve Kirov'un yardımıyla iyileşmeye çalıştı.
Güzel karısı Milda Draule, Smolny'de çalışıyordu ve kadınların tutkulu bir hayranı olarak tanınan Kirov'un metresiydi. Nikolaev parti kartını kullanarak Smolny'ye girdi ve kıskançlıktan Kirov'u birinci sınıf bir tabancayla vurdu. Parti liderlerinden birinin başkasının karısını baştan çıkarması sıradan bir nedenle öldürüldüğünü kabul etmek kabul edilemezdi. Ve doğal olarak başka bir sebep aramaya başladılar.
Stalin derhal bu cinayeti rakiplerine karşı misilleme amacıyla kullanmaya karar verdi. Ve Leningrad'a gitti. Soruşturmadaki liderliği devralarak, onu daha önce tasarladığı yola koymayı başardı.
NKVD'nin çalışmalarını denetleyen Yezhov'a talimat verdi:
"Zinovyevliler arasında katil arayın."
Buna rehberlik eden NKVD, Nikolaev'i Zinovyev muhalefetinin eski üyelerine yapay olarak bağladı. "Leningrad" ve "Moskova" merkezlerinin, "Leningrad karşı-devrimci grubunun", "Pravotrotskist bloğun", "birleşik" ve "paralel" merkezlerin ceza davalarını tahrif etti.
Liderin talimatıyla, 1 Aralık 1934 tarihli MSK kararı geliştirildi ve yayınlandı
"Terörist eylemlerin hazırlanması veya işlenmesine ilişkin davaların yürütülmesi prosedürü hakkında."
Kanun, terör örgütlerinin davalarının soruşturulmasının on gün içinde tamamlanmasını, davaların savcılık ve savunmanın katılımı olmaksızın mahkemede görülmesini, temyiz ve af dilekçelerinin kabul edilmemesini ve derhal infaz cezalarının infaz edilmesini öngörüyordu.
Bu durumda Stalin, Troçki ve Zinovyev'in taraftarlarını ideolojik savaşçılar olarak değil, bir suikastçı çetesi ve yabancı istihbarat servislerinin ajanları olarak ilan etmek için gerekli temeli yaratmayı planladı. İlgili hazırlık çalışması Yezhov'a emanet edildi.
Uygun "işlemden" sonra Nikolaev gerekli delilleri vermeye başladı. Leningrad, Moskova ve diğer şehirlerde, eski Zinovyevliler ve diğer muhalif grupların üyeleri geçmişte toplu tutuklamalara başladı. Zinoviev ve Kamenev tutuklandı ve Leningrad'a kondu. Tutuklananlardan kaderlerini hafifletme tehdidi ve vaatleriyle, "Leningrad Merkezi" ve onunla bağlantılı "Moskova Merkezi" nin varlığı ve Nikolayev tarafından işlenen suçun siyasi ve ahlaki sorumluluğunun kabul edildiğine dair tanıklık aldılar. Sonunda, Zinoviev ve Kamenev'den böyle bir tanıma alındı.
Stalin, Leningrad Center davasında tutuklanan 23 kişiden 14 kişiyi kişisel olarak seçerken, daha sonra Moskova Merkez davasında mahkum olan Zinoviev, Kamenev ve diğer muhaliflerin isimlerini sildi.
29 Aralık 1934'te Yüksek Mahkemenin askeri koleji "Leningrad Merkezi" ndeki tüm sanıkları idam cezasına çarptırdı. 16 Ocak 1935'te Moskova Merkezi davasında Zinoviev, Kamenev ve diğer muhalifler beş ila on yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Kirov cinayetinden sonraki iki buçuk ay içinde Leningrad Bölgesi'nde 843 kişi tutuklandı. Ve Leningrad'dan, bastırılanların 663 aile üyesi Sibirya'nın kuzeyine ve Yakutya'ya gönderildi.
Ocak 1935'te, Merkez Komite'den tüm parti örgütlerine, Leningrad Merkezi'nin ideolojik ve siyasi liderinin Leningrad Merkezi'nin terörist duygularını bilen ve bu duyguları alevlendiren Moskova Merkezi olduğunu vurgulayan bir mektup gönderildi. Her iki "merkez" de parti ve hükümette yüksek mevkiler elde etmeyi amaçlayan ortak bir Troçkist-Zinovyev platformu tarafından birleştirildi.
Aynı zamanda bu dönemde terör eylemi hazırlamak suçundan tutuklananların sayısı önemli ölçüde artmıştır. 1934'ün tamamı için 6 kişi tutuklandıysa, 501'te zaten 1935 kişi vardı. Stalin'in Yagoda'nın yerini almayı planladığı uğursuz Yezhov figürünün yükselişi de başladı.
"Kremlin meselesi" veya temizlikçi bayanlar vakası
Temmuz 1935'te NKVD görevlileri, hükümet kütüphanesinde ve Kremlin komutanlığının ofisinde bulunan karşı devrimci terörist gruplarla ilgili "Kremlin davası" nı tahrif etti, bunlara göre 110 kişi mahkum edildi, ikisi idam cezasına çarptırıldı. Bu durumda, Stalin suikastına hazırlandığı iddia edilen Kremlin'in güvenlik görevlileri, hükümet kütüphanesi çalışanları, çalışanları ve Kremlin'in teknik personeli dahil oldu.
Görevlerden biri, Kamenev'in gelecekteki suçlamasını kanıtlamak ve bunu, Kremlin kütüphanesinde çalışan ve bu davaya karışan erkek kardeşinin eski karısına bağlamaktı.
Aslında bu, Stalin'in yeraltı gençliğinin bir arkadaşı olan CEC sekreteri Abel Yenukidze'ye karşı bir davaydı, Stalin'in gözden düşürdüğü kişileri defalarca savundu ve o zamana kadar eylemlerinin doğruluğu hakkında daha aktif bir şekilde şüphelerini dile getirmeye başladı.
Stalin'in eski yakın arkadaşlarının ortadan kaldırılmasından önce bile durmadığı belli oldu. Yenukidze, siyasi ve iç yolsuzluklarla suçlandı ve çevre işlerine devredildi. Ve 1937'de tutuklandı ve ihanet ve casuslukla suçlandı. Ve Ekim 1937'de mahkeme kararıyla vuruldu.
30'ların ortalarındaki Stalinist politika ikircikli ve çelişkiliydi.
Bir yandan muazzam bir ekonomik ve sosyal atılım yaşandı. Ülkenin savunma kapasitesinin niteliksel olarak yeni bir seviyesi. Halkın eğitiminde ve kültüründe eşi görülmemiş bir büyüme. Ve nüfusun maddi durumunda gözle görülür bir gelişme. Yeni Anayasa (1936), demokratik normları ve vatandaşların temel sosyal ve siyasi haklarını ilan etti ve yüceltti.
Öte yandan, büyük ölçekli baskı ve tasfiyeler için hazırlıklar bu dönemde gerçekleştirildi. Ayrıca Stalin'in gerçek ve potansiyel muhaliflerini siyasi değil, fiziksel olarak ortadan kaldırması için koşullar hazırlandı.
"Anti-Sovyet Birleşik Troçkist-Zinovyev Merkezi" nin ilk davası
Stalin, sonunda yalnızca ana rakipleri Zinoviev ve Kamenev'le değil, onları terörist ve katil olarak sunmak için açık bir yargılama yoluyla da başa çıkmaya karar verdi. Lenin'in en yakın ortakları ve yakın geçmişte partinin ve ülkenin en önde gelen liderleri kenarda olduğu için duruşma alışılmadık bir hal almalıydı. Toplum, sanığın yaklaşan mahkumiyetine çoktan hazırlanmıştı.
Bir hazırlık eylemi olarak Merkez Komitesi, Zinoviev grubunun suç eylemlerine ilişkin yeni gerçeklerin ve bunların terörist faaliyetlerdeki rollerinin ortaya çıktığı bir mektup gönderdi. Zinoviev ve Kamenev, açık bir duruşmada Troçki'nin önderliğinde Stalin ve diğer politbüro üyelerine yönelik suikast hazırladıklarını doğrulamak zorundaydılar.
Zinoviev ve Kamenev'in direnişine rağmen, Yezhov ve Yagoda, Troçki'nin talimatıyla kendi terörist ve anti-Sovyet eylemlerini hazırladıklarını kabul ederlerse, canlarının bağışlanacağına ve akrabalarının misillemeye maruz kalmayacağına onları ikna etmeyi başardılar. Zinoviev ve Kamenev'in çilesi sona erdi, tutukluluk koşulları iyileştirildi. Ve doktorlar onları tedavi etmeye başladı. Mahkemede kendilerine isnat edilen suçların örgütlenmesini tanırlarsa, hayatta kalacaklarına inanıyorlardı.
Mahkeme performansı, tüm sanıkların Stalin ve diğer liderlere suikast düzenlemek amacıyla ülke çapında çok sayıda terör örgütünün kurulmasından suçlu bulundukları Ağustos 1936'da gerçekleşti. Ve bunu normal bir insan için anlaşılmaz bir tür hazırlıkla ve olduğu gibi, yüksek bir görevi yerine getirme duygusuyla yaptılar. Kendilerini en kötü şekilde göstermek için birbirleriyle rekabet ediyor gibiydiler. Savcı talep etti
"Böylece çılgın köpekler vuruldu - tek ve hepsi."
Ve 16 sanığın tamamı idam cezasına çarptırıldı.
İnfazından önce Zinoviev, Stalin'e hayatını çağırması ve kurtarması için aşağılanmış bir şekilde yalvardı. Ancak Moloch artık durdurulamazdı. Bu sürece dayanarak, 1936'da ülke çapında terör eylemleri hazırladığı iddia edilen 160'tan fazla kişi tutuklandı ve vuruldu.
"Paralel Anti-Sovyet Troçkist Merkez" in ikinci duruşması
Baskı ölçeğini genişletmek ve halihazırda gereksiz infazcıları tasfiye etmek için Stalin'in NKVD'nin başı olarak başka bir kişiye ihtiyacı vardı.
Eylül 1936'da Yagoda'nın yerini Merkez Komitesi sekreteri Yezhov aldı. Stalin onu merhamet, şefkat ve adalet duygularıyla yüklü olmayan bir kişi olarak tanıyordu. Abartmadan bir sadistti. Buna ek olarak, Yezhov alkolik ve eşcinsel olduğu için şahsen el ve ayak bağlandı.
Yezhov için 1936'nın ikinci yarısındaki asıl görev, Ocak 1937'de on yedi sanığın bulunduğu ikinci büyük gösteri duruşmasının hazırlanması ve yürütülmesiydi. Ana figürler Pyatakov, Serebryakov, Radek ve Sokolnikov'du. Sanıklar, yaygın sabotaj, casusluk ve terörist faaliyetler başlattıkları iddia edilen Sovyet rejimini devirmeye teşebbüs etmekle suçlandılar.
Soruşturma sırasında tutuklananlar da tarafsızlıkla aynı yıldırma, tahrik ve sorgulama prosedürüne tabi tutuldu. Soruşturma altındaki kişileri basına itiraf etmeye ikna etmek için ceza kanununda bir değişiklik yayınlandı ve bu da suçlarının açık bir şekilde itiraf edilmesi durumunda hayatın korunacağına güvenmelerine izin verdi. Birçoğu buna inandı ve kendilerinden istenen kanıtı verdi. Ve bunu, Troçkizmi ifşa etmek ve yenilgiye uğratmak için kendi sözleriyle yaptılar.
Böylece duruşmada Radek şunları söyledi:
"Bu hakikatin getirmesi gereken genel yararın değerlendirilmesine dayanarak suçumu kabul ettim."
Ve özellikle Pyatakov, ölüm cezasına çarptırılanları şahsen vurmasına izin vermek için kendi başına bir teklifte bulundu. Eski karısı dahil. Ve basılı olarak yayınlayın.
Mahkeme Pyatakov, Serebryakov, Muralov ve diğer on sanığı vurulmaya mahkum etti. Sokolnikov ve Radek'in yanı sıra bu adli performanstaki diğer iki küçük karakter 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ancak Mayıs 1939'da mahkumlar tarafından hapishanede öldürüldüler.
"Anti-Sovyet Troçkist askeri örgütü" vakası (Tukhachevsky vakası)
Siyasi alanı temizleme sürecinde Stalin, gerçek bir komplo hazırlayıp uygulayabildikleri orduyu görmezden gelemezdi.
1937'nin başlarında, ordunun üst düzey liderliğinde tasfiye için hazırlıklar başladı, çünkü siyasi rotasına ciddi bir muhalefet düşüncesi orada dolaşabilirdi.
Komplocuların başkan adayı, Voroshilov ile çatışma halinde olan ve yakın çevresinde "eski süvari" ye birçok kez alaycı lakaplar veren Mareşal Tukhachevsky idi. Memnuniyetsizlik ve eleştiri bir şeydir ve bir komplo planlamak tamamen başka bir şeydir. Ancak Bonapartçı tavırlara sahip mareşal ve çevresi komplocuların dalgasına uyuyordu.
1930'da Harp Okulu'nun tutuklanan öğretmenleri. Frunze Kakurin ve Troitsky, Tukhachevsky aleyhinde ifade verdi. İddiaya göre, iktidarı ele geçirmek ve askeri bir diktatörlük kurmak için elverişli bir ortam bekliyor. Ve iddiaya göre askeri çevrelerde birçok destekçisi var.
Stalin'in bizzat varlığıyla yürütülen çatışmalar, Tuhaçevski'nin masumiyetini kanıtladı. Ancak mareşal hakkındaki şüphe zemini kaldı. Buna ek olarak, görevdeki Alman generallerle temas halinde olduğu için Almanya ile bağları hakkında sahte bilgiler ekildi.
Nisan 1937'de Stalin generallerde ciddi değişiklikler yaptı: Tukhachevsky Volga Askeri Bölgesine komuta etmek için gönderildi, Mareşal Yegorov Birinci Halk Savunma Komiser Yardımcısı olarak atandı, Genelkurmay Başkanı Shaposhnikov, Yakir, Leningrad Bölgesi'ne komuta etmek için transfer edildi.
Politbüro'nun önerisi üzerine "komplo" nun katılımcıları, "Sovyet karşıtı Troçkist sağ bloğa" katılmak ve Nazi Almanyası lehine casusluk yapmak suçlamasıyla Mayıs ayında tutuklandı. İddianamede, liderliğinde Tukhachevsky, Gamarnik, Uborevich, Yakir ve diğer askeri liderlerin bulunduğu "Troçkist askeri merkez", Buharin-Rykov sağcı grubunun desteğiyle, Alman Genelkurmay Başkanlığı ve Troçki'nin doğrudan talimatıyla, SSCB'de kapitalizmi yeniden kurmak için sabotaj, sabotaj, terör ve hükümeti devirmek ve iktidarı ele geçirmekle uğraştı.
Askeri komplo davası, Blucher ve Budyonny'yi içeren Özel Mahkeme Varlığı tarafından 11 Haziran 1937'de kapalı bir duruşmada görüldü. İddianamenin okunmasının ardından tüm sanıklar suçunu kabul etti.
Tüm davalarda sanıkların evrensel itirafı Almanya'da bile çok şaşırdı. Kendilerine bir çeşit ilaç enjekte edildiklerini varsaydılar. Ve istihbarata öğrenmesi için talimat verdiler. Ancak her şeyin daha basit olduğu ortaya çıktı. Stalin, insanlar konusunda oldukça bilgiliydi. Ve zayıflıklarını biliyordu.
Duruşma günü, Stalin'in talimatı üzerine cumhuriyetlere, bölgelere ve bölgelere mitingler düzenleme ve idam cezası gerekliliğine dair kararlar alma talimatı gönderildi. Doğal olarak tüm sanıklar öfkeli kınama ve küfürlere maruz kaldı. Mahkeme, sanığın sekizini de ertesi gün idam cezasına çarptırdı.
Tukhachevsky'nin duruşmasından sonra, 980 üst düzey komutan ve siyasi işçi tutuklandı (askeri komplonun katılımcıları olarak).
1937-1939'da toplamda 9 memur siyasi nedenlerle tutuklandı. Ve 579 17 kişi bastırıldı. Bunlardan 981'si, Kızıl Ordu komutanlarının maaş bordrosunun% 8'ünün biraz üzerinde olan ordudan ihraç edildi.
Stalin, kaçınılmaz olduğunu düşündüğü savaştan önce ordunun başını kesmenin imkansız olduğunu çok iyi anlamıştı. Ve İç Savaş kahramanlarının gerçek bedelini ve "komplonun" değirmen taşlarına düşen propagandanın şişirdiği askeri liderlerin itibarını biliyordu. Ve onları kurban etmeye hazırdı.
Anti-Sovyet "Haklar ve Troçkistler bloğunun" üçüncü davası
Ordu üzerindeki yargılama tüm ülkeyi şok etti.
Ancak Stalin'in planları, tüm bu kampanyanın bir nevi tacı olacak bir kamu süreci düzenlemeyi de içeriyordu. Ve içindeki ana figürler Buharin ve Rykov olacaktı.
Sürecin, liderin tüm eski siyasi rakiplerinin tam ve koşulsuz iflasını göstermesi gerekiyordu. Tüm ülkenin önünde siyasi muhalifler olarak değil, Troçki'nin ana rolü oynadığı ve Buharin, Rykov ve diğerlerinin onun için dans ettiği bir tür ortak Troçkist komplo içinde birleşmiş bir grup siyasi haydut, casus olarak görünmeleri gerekiyordu. ayar.
Ordzhonikidze'nin intihar ettiği Mart 1937 genel kurulunda Buharin'in grubuna yapılan zulüm devam etti.
Stalin, sert bir şekilde ve tutarlı bir şekilde, kayıtsız şartsız partiden ihraç etme ve cezai kovuşturma sürecini sürdürdü. Ülkeye karşı siyasi ve düşmanca inançlarını terk etmemekle, SSCB'de kapitalist restorasyon platformunda durmakla, Stalinist liderliği devirmeye hazırlanmakla ve Troçkistler, Zinovievistler, Sosyalist-Devrimciler, Menşevikler ve diğer hiziplerle bir bloğa girmekle suçlanıyorlardı. gruplar, terör ve silahlı ayaklanma örgütü yöntemlerine geçti.
Hatta Lenin'i, Stalin'i ve Sverdlov'u fiziksel olarak yok etme niyetiyle ilgili aşırı bir suçlama vardı.
Genel kurulda tutuklanan Buharin, bu saçma suçlamaları öfke ve öfkeyle reddetti. Ve onu kırmak o kadar kolay olmadı. Umutsuzluk hisseden Buharin, Stalin'e, kendisini parti çizgisinin ve kişisel olarak Stalin'in düşmanı olduğu gerçeğinden vazgeçirmeye çalıştığı mektuplar yazmaya başladı. Stalin ve politikalarıyla ilgili ölçülemez siyasi reveranslar konusunda cimrilik etmiyor, ama hepsi boşunaydı.
Mart 1938'de açık bir duruşma yapıldı. Politbüro'nun üç eski üyesi - Bukharin, Rykov ve Krestinsky ile Yagoda ve diğer yüksek rütbeli parti liderleri - aynı anda iskeledeydi. Bu sürece ek olarak, açık yargılanma riski taşıyanlara basitleştirilmiş bir şekilde cezaların verildiği kapalı mahkemeler yapıldı. Stalin, duruşmanın hazırlanmasında aktif bir kişisel rol aldı ve iddianamenin ana yönlerini belirledi. Ayrıca, çatışmalarda Buharin'in sorgulamalarını da korudu.
Duruşmada Buharin genel olarak suçunu kabul etti. Ancak saçma suçlamaları çoğu kez ustaca reddetti. Casusluğa karıştığını, Kirov'un öldürülmesini ve Sovyet devletinin diğer liderlerini kategorik olarak reddetti.
Sürece halkın tepkisi önceden programlandı. Kitlesel mitingler düzenlendi, tek taleple öfkeli makaleler yayınlandı - suçluları ağır şekilde cezalandırmak, onları deli köpekler gibi vurmak. Mahkeme 18 sanığı vurulmaya, daha az önemli kişileri çeşitli hapis cezalarına mahkum etti.
Buharin son mektubunu Stalin'e yazdı:
"Eğer beni bir ölüm cezası bekliyorsa, o zaman sizden infazı, hücrede kendim zehir içeceğim gerçeğiyle değiştirmenizi rica ediyorum ...
Son saniyeleri istediğim gibi geçirmeme izin ver.
Merhamet et!
Beni iyi tanıdığınızda anlayacaksınız ... ”.
Son saniyeleri istediğim gibi geçirmeme izin ver.
Merhamet et!
Beni iyi tanıdığınızda anlayacaksınız ... ”.
Ancak Stalin, eski silah arkadaşının ricalarına kulak asmadı.
Büyük Tasfiyenin Tamamlanması
Son açık duruşmada Stalin, olduğu gibi, siyasi muhalifleriyle mücadelesinin sonuçlarını özetledi.
Zafer tamdı.
Rakiplerin fiziksel olarak yok edilmesiyle sona erdi. 1937-1938 açık ve kapalı yargılamalarına ek olarak, mahkumiyetler “özel bir düzen” içinde uygulandı. Yani, ateş etme kararı Stalin ve en yakın ortakları tarafından alındı ve bir "komisyon" tarafından resmileştirildi - NKVD'nin başkanı ve Başsavcı Stalin.
Ayrıca, Politbüro'nun 31 Temmuz 1937 tarihli kararıyla, cumhuriyetler, bölgeler ve bölgeler için birkaç yüzden 5 kişiden baskıya maruz kalan kişilerin listeleri (sınırları) onaylandı. İki kategori vardı. En düşmanca Sovyet karşıtı unsurlar tutuklandı ve "troikaların" kararıyla vurulacaktı. Ve ikinci kategori - daha az aktif düşman unsurlar tutuklanmaya ve kamplarda hapsedildi.
Tüm bu eylemler sonucunda 1937'de 936 750, 1938'de 638 509 bin kişi baskı altına alındı.
Genel olarak, ülkede ve partide genel bir şüphe ve ihbar atmosferi gelişti. "Büyük Tasfiye" yalnızca halkın gerçek ve potansiyel düşmanlarını ortadan kaldırmayı değil, aynı zamanda elverişli koşullar altında Stalin'e ve onun siyasi gidişatına karşı isyan edebilecek herkese korku ve dehşet aşılamayı amaçlıyordu.
Stalin, büyük bir olasılıkla, böylesine büyük ölçekli bir baskının kendi gücünün altını oyabileceğini anlamaya başladı. Hümanizm düşüncelerinden değil, gerçek siyasi hesaplardan sınırlandırılmalarına zemin hazırlamaya başladı, çünkü ortaya çıkan açıkça anormal durum, casusluk çılgınlığı ve sabotaj çılgınlığı tüm sınırları aşmakla tehdit etti, parti ve devlet kadrolarının ortadan kaldırılmasına yol açtı. devlet istikrarının kaybına.
Bunu yapmak için, baskı ölçeğini artırmaya çalışan ve durmak niyetinde olmayan Yezhov'u kaldırmak gerekiyordu. Lider, kitlesel baskının tüm sorumluluğunu Yezhov'a yüklemeye karar verdi. İşini yaptı ve ayrılmak zorunda kaldı.
Stalin, halk komiserini iktidardan uzaklaştırmak için kademeli bir süreç başlattı. Nisan 1938'de Su Taşımacılığı Halk Komiseri olarak atandı. Ve Politbüro'nun Ağustos 1938'deki kararı ile Beria, Yezhov'un ilk yardımcılığına atandı.
Baskıyı azaltmaya başlayan Beria'nın bir versiyonu var.
Bu durumdan uzak.
O, bu süreci makul bir kanala sokmak için bir kurs alan liderin iradesinin sadece uygulayıcısıydı. Beria, baskının ölçeğini sınırlama ve Stalin'e muhalefet görünme olasılığını dışlama göreviyle karşı karşıya kaldı.
Yezhov'a Eylül 1938'de yaptığı istifa mektubunu yazması “tavsiye edildi” ve Kasım ayında Halk Komiserliği görevinden alındı.
Yezhov'un resmen görevden alınmasından önce bile, Stalin'in talimatıyla Beria, NKVD saflarının "demir halk komiseri" halkından tasfiye edilmesini başlattı. Eylül'den Aralık 1938'e kadar olan dönemde, NKVD liderliğinin neredeyse tamamıyla değiştirilmesi, departman başkanlarına kadar gerçekleştirildi.
Yezhov, Nisan 1939'da tutuklandı. Ve oldukça uzun bir soruşturmadan sonra, o ve en yakın arkadaşları vuruldu. İnfazı hakkında hiçbir şey rapor edilmedi. Ancak kısa saltanatı, Sovyet toplumunun bilincinde en derin izleri bıraktı.
"Demir sap".
Tüm bu önlemler, her düzeyde adli troikaları ortadan kaldıran Merkez Komitesi ve Halk Komiserleri Konseyi kararnamesinin Kasım 1938'de kabulü için hazırlık niteliğindeki adımlardır.
Tüm davalar artık sadece mahkemeler tarafından veya NKVD'ye göre bir Özel Toplantı tarafından görülüyordu. Bu kararla Stalin, bu alandaki politikasının temelde yeni çizgilerini açıkça belirledi. Artık kitlesel tasfiyeler olmayacak. Ancak liderin politikasına muhalefeti engellemenin bir önlemi olarak baskılar devam ediyor.
"Büyük Tasfiye" nin tarafsız bir değerlendirmesi, baskıların Stalin tarafından, anladığı şekliyle güçlü bir devlet inşa etmeyi amaçlayan siyasi rotanın ayrılmaz bir parçası olarak gerçekleştirildiğini ve hem izlenmekte olan rotaya hem de izlenen yola karşı her türlü eylemi ortadan kaldırdığını göstermektedir. liderin kendisine karşı.
Rakipleri melek olmaktan çok uzaktı. Ve önerilen kursların uygulanmasının ne kadar talihsizlik getireceği bilinmemektedir.
Ancak hiçbir şey, baskının molokasına düşen yüz binlerce masum insanın trajedilerini haklı gösteremez.