Dosya: Christopher McCandless ‘ı Öldüren Gerçekte Neydi?
Christopher McCandless , 113 gün boyunca çoğunlukla sincaplar, kuşlar, kökler ve tohumlarla yaşama tutunmaya çalıştı. Ancak Ağustos 1992’de Alaska‘nın vahşi doğasında terk edilmiş bir otobüste öldü. Avcılar vücudunu haftalar sonra buldu. Alaska eyaleti adli tıp görevlileri açlığı ölüm nedeni olarak ilan ettiler.
Ancak bu ölüm bir gizemdi: Tam olarak neden öldü? Hikayeyi inatla takip eden gazetecinin bu baharda yayınladığı bilimsel bir makale, başka bir büyük ipucu sunuyor.
Christopher McCandless
- Araştırma Süreci
McCandless’ın daha sonra bir filme dönüştürülen öyküsünü Into the Wild kitabında büyüleyici bir şekilde anlatan yazar Jon Krakauer, neredeyse 23 yıldır onun ölüm nedenini düşünüyor. Ve tekrar tekrar aynı şeye dönüyor: McCandless’ın günlüğü.
Krakauer, “Görmezden gelemeyeceğiniz bir bölüm var, o da son derece zayıf ancak ölüme “hatalı patates tohumları” sebep olabilir.” diyor. “Christopher McCandless günlükte bundan fazla bahsetmedi. Fotoğrafını çektiği ve katalogladığı tüm yiyecekler değil, ama tohumların onu öldürdüğüne inanmak için bir sebebimiz var.”
Eskimo patates bitkisinin tohumlarına atıfta bulunan dergi yazısı, Krakauer‘ı söz konusu tohumların toksisitesi hakkında bir dizi hipoteze, Alaska kimyagerleriyle uzun süren bir tartışmaya ve birçok kitap revizyonuna ilham verecek kadar rahatsız etti.
Krakaer, Ronald Hamilton adlı bir yazarın Nazi toplama kamplarındaki zehirlenmelerle ilgili olan korkunç ipucunu duydu. Ardından tohumları beta-ODAP adı verilen bir nörotoksin için test etmeye karar verdi. Organik kimya üzerine hızlandırılmış bir kurs aldı, Pennsylvania Indiana Üniversitesi‘nde bir kimyager ile ekip oluşturdu. Sonra tohum örneklerini analiz etmek için bir şirket kiraladı.
Eylül 2013‘te, Michigan’daki bir laboratuvara örnekler gönderdikten sonra Krakauer, davayı kapattığını düşündü. Sonuçlar tohumların, bir tohumun kıtlık kurbanlarında kademeli zayıflamaya ve felce neden olan beta-ODAP adı verilen bir bileşiğin ölümcül bir konsantrasyonuna sahip olduğunu gösterdi.
Ancak Alaska’daki bilimsel ve bilimsel olmayan topluluktan daha fazla veri geldikten sonra Krakauer, amacını kanıtlamanın tek yolunun akademik hakemli yayıncılık dünyasına atlamak olduğunun farkına vardı. Takıntılı mı? Olabilir.
İşler Ciddiye Bindiğinde
Tohumlar, daha kapsamlı testler için Michigan laboratuvarı Avomeen Analitik Servisleri’ne geri gönderildi. Yaklaşık dokuz ay ve 20.000 dolar harcadıktan sonra Krakauer, Mart ayında Wilderness & Environmental Medicine Dergisi‘nde tohumların gerçekten bir toksin içerdiğini gösteren sonuçları yayınladı. Ancak beta-ODAP değildi. Bu L-kanavanin adlı başka bir aminoasitti.
Pek çok bakliyat, bu toksini yırtıcı hayvanlardan korunmak için tohumlarında depolar. Bileşik, esansiyel bir aminoasit olan arginine benzer. Ve vücut hücrelerini kendilerinin iyi olduğunu düşünmeleri için kandırır.
“Ve sonra ortalığı kasıp kavuruyor.” diyor Krakauer.
“Metabolizma yeteneğinizi mahvediyor, dolayısıyla açlıktan ölüyorsunuz. Metabolizmanızda kısa devre yapıyor.”
Eskimo Patatesi
Söz konusu bitki, Alpine sweetvetch veya Hedysarum alpinum olarak da bilinen Eskimo patatesidir. Dayanıklı küçük bitki, Alaska ve kuzey Kanada’da yetişir. Christopher McCandless, birçok Alaska yerlisinin yanı sıra, temel olarak havuç benzeri köklere güveniyordu. Ancak Krakauer, tohumları yiyen insanlarla ilgili hiçbir kayıt bulamadı. Ölüme L-kanavanin toksini nedeni olabilir.
Krakauer, “Kökler yaz ortasında tatsız hale geldiğinde, yerliler bu tohumları yemediler.” diye açıklıyor. “Yani, bizim bilmediğimiz bir şeyi biliyorlardı.”
Sonucu Ne Oldu?
Krakauer‘in ortağı olan bir yazar vardı: Indiana University of Pennsylvania’da biyokimyacı olan Jonathan Southard.
1960 tarihli bir makale, bitkinin birkaç türünde aynı toksini bulmuştu. Southard, “Bilimsel olarak bu gerçekten küçük bir bulgu. Literatürde zaten var olan bir şeyi doğruladık.” diye ekliyor. Tartışmanın bilimle değil, hikayeyle ilgili olduğunu söylüyor. Ve Alaska’daki insanların bu konuda çok güçlü bakış açıları var gibi görünüyor.
Southard ve Kraukauer‘in makalesini sorgulayan Alaskalılar iki kategoriye ayrılır: Christopher McCandless destanından uzun süredir bıkmış olan eyalet sakinleri ve kimyagerler.
Thomas Clausen, Alaska Üniversitesi, Fairbanks’te emeritus profesör ve 1990’larda tohumlar üzerinde orijinal testleri yapan Alaska bitkilerindeki toksinler konusunda uzmandır. The Salt‘a “Daha önceki çalışmamda bu bileşiği çok iyi kaçırmış olabileceğimi itiraf ediyorum.” dedi. Ama aynı zamanda Avomeen sonuçlarını doğrulamak için bağımsız bir analiz yapılmasını beklediğini de söylüyor.
Çalışmalar Sürecek
Bu genç adamın nasıl öldüğüne dair tartışma muhtemelen devam edecek. Chris McCandless‘ın ölümüne giden o iki haftalık dönemde tam olarak kaç tane tohum yediğini bilmenin bir yolu yok. Ve tohumları yemenin insan vücuduna ne yaptığına dair çok fazla araştırma yok. Ancak Krakauer‘in araştırması, bitkide bu toksinin varlığını doğruluyor. Krakauer‘in yazdığı gibi, yonca ve jack fasulyesindeki aynı toksin, 20. yüzyılda 100.000 kişiyi kalıcı olarak felç etmiş olabilir.
İnsanların bundan çıkarması gereken gerçek ders var. Krakauer “Doğada yiyemeyeceğiniz birçok tür var.” diyor.
Ve bu genç adamı öldüren mekanizma ne olursa olsun, şu var: “Yaptığı kolay olmadı. Çok fazla imkanın olmadığı bir yerde 113 gün boyunca toprak dışında yaşadı.” diyor Krakauer. “Ve gerçekten bunu iyi başardı. Bu tohumlar tarafından zayıflatılmamış olsaydı, hayatta kalacağına eminim.”
Christopher McCandless benim için özel biri, umarım seversiniz.
Yazının orijinali için npr.org’a bakabilirsiniz.
- Evde Kolonya Yapımı – Kendi Kolonyanızı Kendiniz Yapın - 23/05/2021
- Çay mı Kahve mi; Çayda Kafein Var Mı? - 13/05/2021
- D Vitamini Eksikliği ve Saç Dökülmesi – Dökülmenin Nedenleri - 03/05/2021