*Kadın yağmurun altında yalnızlıyla ve sanki yağmur çok
ağır bir yükmüş gibi sırtı kambur,
ayakları isteksiz ve dengesiz bir şekilde taş kaldırımın
üzerinde yürüyordu.
*Bir an için durdu ve duvara yaslanıp gökyüzüne baktı.
Yağmur damlalarının arasından tuzlu gözyaşları
süzülüyordu. Yavaş yavaş duvardan kayarak taş kaldırıma
eğildi. Hala turkuaz ve bulutlu gökyüzüne bakıyordu.
*Hayattan bir umudu kalmayarak ıslak taş kaldırıma
uzundı. Kim bilir belki eceli orda onu bekliyordu ve bu
dünyadan onu kurtarmayar gelmişti ?