Geçen gün, bir yaşındaki kızım Ella ve ben sabah rutinimiz için yatağıma uzandık: Disney YouTube videolarını izlemek ve ilham verici baladlara eşlik etmek. Ama sonra bir şey oldu.
‘Ben Moana’yım’ geldi. Moana adasını kurtarma arayışından neredeyse vazgeçerken melodi yavaş yavaş başlar. Ama sonra büyükannesinin ruhu ortaya çıkar. Büyükannesi Moana’yı kendine çekmek için onu anlatıyor: Ailesini gururlandıran bir kız, denizi seven bir kız, halkı için savaşan bir kadın. Daha sonra Moana’ya kim olduğunu düşündüğünü sorar – ve o zaman marş yükselir.
Moana onu yapan rolleri söylüyor o: köy şefinin kızı, yolcuların soyundan, kabilelerinde en uzağa seyahat eden bir gezgin. Büyükannesi ve kendi iç sesi tarafından yönlendirilen bir kız. Şarkı, “Ben Moana’yım!” Diye ilan etmesiyle sona erer.
Bu üç dakikalık klibe tanık olmak her zaman tüm vücudumu titretiyor.
Son zamanlarda, kendime karşı dürüst olma fikrine kapıldım çünkü sorguladığım bir yerdeyim her şey. Giydiğim kıyafetler (anne olabilir miyim ve yine de bluz giyebilir miyim?). Makyaj uygulama şeklim (glam görünümümü korumalı mıyım yoksa rutinimi basitleştirmeli miyim?). Zaman ayırdığım hobiler (tekrar gitar almalı mıyım? Okuma listemi bitirir miyim? İngiliz bahçesi yapacağım!!!).
Belki de şüphem, bebek öncesi benliğime tutunmaya çalışan yeni bir ebeveyn olmaktan geliyor. ve bir anne olarak kim olduğumu keşfet. Ya da belki de Aralık’ta 30’uma giriyorum ve hayatımla ilgili kararları değerlendiriyorum. Olacağımı düşündüğüm kişi miyim?
Kimliğimi bir asansör konuşmasıyla açıklamaya çalışmak benim için yeni değil. Bazen kim olduğumdan %100 emin olamadığım için utanıyorum. Ama bunu düşündükçe, yaşlanmanın her zaman yeni yerlere ve gerçekte kim olduğunu bulmak için daha fazla kazmaya yol açacağını daha çok anlıyorum.
Yıllar geçtikçe kimlikler arasında geçiş yaparız: çocuk, öğrenci, akıl hocası, arkadaş, eski arkadaş, kardeş, çalışan, sevgili, hayat arkadaşı, ebeveyn, büyükanne ve büyükbaba ve daha fazlası. Her rol, öğrenme eğrileri ve kişisel yorumlarla birlikte gelir. Peki, kendimizle nasıl temasa geçip, kopmayız?
Sisli anlarda, basit zevklerimi belirlemenin bana yardımcı olduğunu gördüm:
– Yavaş halk aşk şarkıları
– Göçmen hikayeleri
– Başımı annemin kucağına yaslamak
– Altın çember takmak
– Aile ve arkadaşlıkla ilgili kitapları yeniden okumak
– Bir tarafı kıtır ekmek ve bir bardak beyaz şarap ile tavuk ve patates kızartma
– Sabahın erken saatlerinde, nemli çimenlerin kokusunu alabildiğim zaman koşmak
– Arkadaşım Angela ile saatlerce süren telefon randevuları
– Karmaşık durumlarda sevdiklerinize olumluyu bulmalarına yardımcı olmak
– Sevinç ve umutla ilgili eski kilise ilahilerini söylemek
Bu kişisel sevinçler, beni gerçek benliğime bağlayan iplerdir. Bana güven veriyorlar ve ilham veriyorlar. Bir kez daha, kendimde sevdiğimi ve doğru olduğunu bildiğim şeyleri görebiliyorum, örneğin tek bir ebeveynle büyümenin ne kadar zor olabileceği gibi. ve güzel ve çilekli ve ballı Yunan yoğurdu mükemmel bir kahvaltı.
Belki bir gün hayatımda kim olduğumu %100 bildiğim bir noktaya ulaşırım, bunun mümkün olup olmadığından bile emin değilim. Ama biliyorum ki, yıllar geçtikçe, hayat değiştikçe, beni geri çekmek için her zaman sevdiğim şeylere sahip olacağım.
Peki ya sen? Size kim olduğunuzu hatırlatan anlar veya kişiler nelerdir? duymayı çok isterim.
PS Hayat neden bir partidir ve hayatınız sizi nasıl şaşırttı?
(Fotoğraf Stocksy/Akela’nın fotoğrafı)