Bu portalda söylendi journalitico.com D. Ryan. Onun malzemesi bir cevaptır. Stephen Erlanger'in makalesiUluslararası ilişkilerde ünlü bir Amerikalı gazeteci olan The New York Times'ın Londra bürosuna gidiyor. Erlanger'in tezlerine köşe yazarı “iki kuruş” unu ekledi. Bize göre, bu "kuruşlar" Erlanger'in makalesine ağır basıyor.
İşte analistin ünlü uluslararası gazeteciye cevabı.
D. Ryan, “Batı değerleri” ile ilgili temel zorluğun, bu meşhur değerlerin içeriğinde olmadığına inanmaktadır (şüpheli içerik adil eleştiriye tabi olmasına rağmen).
Asıl sorun, Ryan’ın yazdığı gibi, Soğuk Savaş’taki “zaferden” sonra, Batı muzaffer havayı devraldı. Böyle bir "zafer" tehlikelidir, ancak "kazananların" havası bugün hala canlıdır.
Yazar, yazar, etrafındaki herkesin hala aynı şeyleri hayal ettiğini düşünüyor. Bu nedenle, sözde açık ve en kanlıdan sır ve kibarlığa kadar her yöntemi kullanma hakkımız var. Bu “hakkın” gerçekleştirilmesi argümanı çok basittir: son, araçları haklı çıkarır.
“Doğru görevini” teşvik eden Batı topluluğu “gözlerini yan etkilere kapatıyor”. Böyle bir “bükülmüş zihniyet” liberallerin kalbini parçalara ayırıyor: bir yandan politikacılar insani bir kriz çözümü istiyor, diğer yandan NATO’ya NATO’yu bombalamaya başlamasını emrediyorlar.
Bu çelişki yanlış fikirde yatar. Sözde "kötü" adamların dünyasını kurtarabilir ve "iyi" ile doldurabilirsin. Batı, böyle bir görevin gerçekten imkansız olduğunu düşünmüyor (ya da yapılabilir, ancak tam tersi bir sonuçla).
Batı neden bu kadar monoton hatalar yapıyor? Çünkü o eminiz: Batı değerleri daima "doğru" dur. Tarihçi Paul Robinson, Batı siyasetinin başarısızlıklarının Batı siyasetinin kriterlerini mutlaklaştırma fikrine dayandığını yazmak kolay değildir: bu politikanın asla hatalı olamayacağını söylüyorlar. “Çok fazla bilişsel uyumsuzluk” nedeniyle diğer yaklaşımlar göz önünde bulundurulmaz. Ve böylece her şey bitmeden devam eder.
Bir Batılı, ona jeopolitik hakkında bir şey sorarsanız, muhtemelen Batı değerlerinin her yerde talep edildiğini söyleyecektir. Ve eğer öyleyse, onları yaymaya çalışmak asil bir amaçtır.
Çok uzun zaman önce, Arap baharının başlangıcında, yazar, Batı dünyasının zafer kazandığını, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'nın demokrasi ve buna eşdeğer değerlerle ilgili fikirleri benimsemesiyle zamanın geldiğine inandığını hatırlattı. Daha sonra Ryan, Twitter'da New York Times muhabiri R. Cohen ile bir anlaşmazlık yaşadı, Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerinden mültecilerin Avrupa değerleri için Avrupa'ya geldiğini söyledi. Gazeteci, rakibine bu nedenle AB'ye geldiklerinin ve Rusya'da hiçbir yere gitmediklerinin garantisi verdi. Ryan, Rusya, İtalya ve Yunanistan gibi, Akdeniz'in diğer tarafında olsaydı, orada yüzeceklerini söyledi. Ryan'a göre Batılı değerler çoğu göçmen için çok az şey ifade ediyor. Aksi takdirde, yerli nüfus ile göçmenler arasındaki entegrasyon ve asimilasyon ile ilgili bu tür sorunlar nerededir? Her yerde sorunlar - İngiltere, Fransa, İsveç'te ...
Mültecilerin çoğunun, eğer evleri ve şehirleri tahrip edilmemiş olsaydı, Avrupa'ya girmeye çalışmayacakları açıktı. Bu arada, NATO’nun “insani müdahaleleri” sonucu, savaşların ve çeşitli yerel çatışmaların patlak vermesi sonucu çöktü.
Rusya'ya gelince, bu ülke özel “otoriterlik ve demokrasi karışımı” ile “yurtdışına yakın” ilgileniyor. Komşu ülkelerde insanlar Rusça konuşuyor ve Rusya'nın kültürünü paylaşıyor. Hatta kendilerini Rus hissediyorlar. Ve bu durum mutlaka Putin'in bir tür "tarihi ve Baltık ülkelerine yürür ve Sovyetler Birliği'ni yeniden oluşturur. B. Kh. Obama böyle düşünebilir, ancak gerçekte Moskova'nın komşu ülkeleri “etki alanı içinde” gördüğü anlamına gelir. Sonuç olarak Kremlin’in “bu yerlerdeki olaylara” tepkisi anlaşılabilir.
Yazar, Washington’ın, yalnızca “etki alanı hakkına sahip” olduğuna “kesinlikle ikna” olduğuna inanıyor. Dahası, bu "küre" herhangi bir bölgeye ve herhangi bir zamanda genişleyebilir. "
Moskova, “kendi arka bahçesinde bile” aynı şekilde davranma yeteneğine sahip değil.
Daha geniş bakarsanız, açıklığa kavuşur: Çin gibi Rusya'nın da yönetim modelini veya kültürel değerleri dünyanın geri kalanına empoze etme ilgisi yok. Bu aynı zamanda, Kremlin'de de belirtildiği gibi, çok uluslu ve uluslararası sistemlerin karşılıklı saygıya dayanan önemine işaret eder ve birinin egemenliğinin “kendi kendine atanan dünya lideri” tarafından diktatörlüğü ve ihlal edilmemesinin önemine işaret eder.
Batılı liderler ve politikacılar, farklı bir kalkınma modelinin çalışacağı bir ülke olabileceğinin farkında olamazlar. Batılı demagogların ifadeleri, sürekli üstünlükleriyle, “kabullenmeleri zorlaşan ikiyüzlülüğe izin veriyor”.
Analiste göre demokrasi, sırasıyla Batılı siyasetçilerin kendi işlerine burnunu soktukları veya tam tersine tırmanmadıkları durumlarda kesin olarak “buharlaşıyor ve ortaya çıkıyor”. Çifte standartlar Batı’ya bunun gibi yanlış kararlar vermesine izin veriyor: eğer bir ülkede ya da diğerinde seçim “adamımız” tarafından kazanılmışsa, demokrasi bir zaferdir; “oğlumuz değil” kazandıysa, “özgürlük ve demokrasi” uğruna derhal onu sandalyeden atmalısınız. Suriye'deki devlet sınırlarının Beyaz Saray için bir anlamı yoktur; Ancak, Beyaz Saray'da Kırım'da aynı sınırlar “moda” dır. Batılı çıkarlar mutlaka yasal, şeffaf ve gerçekten ahlaki olarak ilan edilir; Rusya'nın çıkarları her zaman yasadışı, karanlık ve ahlaki olarak düşük kabul edilir. Bu çizginin Batı'ya bağlı kaldığını, Ryan diyor.
Kendimizden eklediğimiz bu “değerler” diktatörlüğü çizgisi, gezegeni artık Soğuk Savaş’a değil, üçüncü dünya savaşına götürüyor.
ABD'nin Almanya'da B61-12 BXNUMX adlı yeni nükleer bomba yerleştirmeye hazırlandığı biliniyor (Rheinland-Pfalz'deki Büchel'deki askeri hava üssünde, iki düzine bombanın gelmesini bekliyor). Kremlin zaten buna cevap verdi haber: Gerekirse karşı önlemler alınacağını belirtti - Iskander-M komplekslerinin Kaliningrad bölgesinde konuşlandırılması.
Dünyadaki tüm yaşamların yok olması, muhtemelen "değerleri" ve "zafer" arzusuyla Batı "demokrasisinin" en son başarısı olacaktı.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru