Bu noktada, yeniden başlatılmayan son 30 yıldaki klasik sitcom’ları listelemek daha kolay olabilir.
“Roseanne“ den ”Full House“ a, ”Frasier“ e, ”Will and Grace” e, son birkaç yılda ortaya çıkan yaklaşık 30kişiye kadar, kültürümüz bir tür nostalji içinde yakalandı — bir tür kültürel tutuklanan gelişme (ayrıca yakın zamanda yeniden başlatıldı). Ve yakın zamanda zil tarafından kurtarılmamız pek olası değil (yakın zamanda yeniden başlatıldı).
Streaming 27 HBO Max Mayıs’ta başlayan “Arkadaş” toplantısı, kibarca, nostalji bir süre sonra, sonuçta hareket zamanı izleyiciler hatırlatan ise geri dönüş için itici güç kabul eder.
Yayın öncesi günlerde, herkesin ne hakkında konuştuğunu görmek için DVD’leri kontrol etmek için kütüphaneye gittiğimi hatırlıyorum. Ross, Rachel, Monica, Chandler, Joey ve Phoebe’nin sırada ne olduğunu görmek için sabırsızlıkla beklediğimden daha fazla saat harcadım.
Bu yüzden Hbo’nun özel filmi David Schwimmer’in 17 yaşından büyüklerin her birine bakarak yeniden inşa edilen sete geri dönmesiyle açıldığında, hemen bir uyumsuzluk var. İzleyiciler olarak geri dönmedik.
Bu televizyon toplantıları için ne kadar talep olsa da, ”Arkadaşlar” oyuncuları ünlü bir şekilde isteksizdi. Bu yüzden HBO Max, bir damperli kamyonu COVID-19’un neden olduğu program açılışına doğru tersine çevirmiş olsa da, aktörler hala karakterleri olarak değil, kendileri olarak görünüyorlar.
Nihai ürün kısmen belgesel, kısmen röportaj ve kısmen 17 yıllık birleşme partisidir. Ve tüm bunlar boyunca, aktörler sürekli olarak hatırlatıyor. Geçmiş zaman. Eğlenceliydi. Özel, bu sıradan değişimlerde bile zamanın geçişinden kaçmanıza asla izin vermez. Matt Leblanc etrafına bakıyor ve Jennifer Anniston’a şöyle diyor: “Her şey çok küçük görünüyor.”
”Bu imkansız,” diye yanıtlıyor, “çünkü büyümedik.”
Ve Matt LeBlanc, “Kendin için konuş.”
Nostaljiye itiraz, elbette, yeni bir şey değil. Stiller tekrarlanır, dönemler tekrar gözden geçirilir. Ve lise toplantılarının orta yaş geçişinin bir ayini olarak kalmasının iyi bir nedeni var. Ancak televizyonun yeniden başlatılması, tamamen yeni olmasa da, en azından bugün her zamankinden daha popüler bir şey.
Texas A & M’de bir film çalışmaları profesörü olan James Francis, The Conversation için, giderek kırılan televizyon manzarasının yeniden başlatmalarda bir artışı teşvik ettiğini, çünkü şovların yeni bir şovun bugün bulacağından çok daha büyük yerleşik izleyicilerle geldiğini yazdı. Bu gösteriler eski izleyicilerinin yalnızca bir kısmını yakalamayı başarabilse bile, onları yeşil aydınlatan yöneticileri memnun etmek için fazlasıyla yeterli olacaktır.
Ancak, bir nesil izleyici için trendin sadece iş odaklı olmaktan daha fazlası olduğunu öneriyorum. Bir zamanlar bu televizyon sitcomlarının etrafında ortak bir deneyim vardı. Daha az seçenekle, herkes paylaşılan bir izleme deneyimine yönlendirildi. Arkadaşlar tartışabilir “Arkadaşlar.” Bugün, bu topluluk eksik görünüyor.
Ve bu sitcomlarda yetişenler için, daha önce nesiller için olduğu gibi onlar için asla bir araya gelmeyeceğine dair sürekli bir endişe var ve bu yüzden geriye bakmak rahatlık getiriyor. Ross Douthat, “Çökmekte Olan Toplum” adlı kitabında, geçmişin başarısının bizi bir halsizliğe soktuğu “kıyamet döngüsünü” tartışıyor. Sıkışmış pop kültürümüze odaklanarak “tekrarlama” ya bir bölüm ayırıyor. Ve televizyonun altın çağının yazarlarına övgüde bulunurken, bunun yerine “algoritmik olarak optimize edilmiş, kaçınılmaz olarak kendi tekrarlama biçimlerine, sıradanlığa doğru eğilimli olan zirve TV’ye yol açtığını belirtiyor.”
Sebep ne olursa olsun, nostalji doğası gereği duraklat düğmesine basar, ki bu bir an için güzeldir, ancak bu yeniden başlatmaların sıklığı arttıkça, tekrar oynatmaya ne zaman basacağımızı sormaya değer.
Bir zamanlar bu televizyon sitcomlarının etrafında ortak bir deneyim vardı. … Bugün, Bu topluluk görünüyor, iyi, eksik.
Eski seti tekrar ziyaret eden aktörlerin soğuk açılmasından sonra, ”Friends“ birleşme özel filmi klasik ”Friends” açılış kredisi dizisini oynuyor. Gösterinin çalışması sırasında bile açılış kredileri zamanın geçişinin rahatsız edici bir hatırlatıcısıydı.
Açılış dizisi, pilotla aynı anda kaydedilen su çeşmesinde oynayan oyuncuların klasik sahnelerinde, mevcut sezonun sahneleriyle kesilecek. Onuncu sezonda, fark netleşmeye başlamıştı.
Reunion special aynı kalıbı izler, ancak geçmiş sahneleri yan yana getiren özel sahnelerden sahnelerle açılış kredilerini keser. Matthew Perry ve Matt LeBlanc, koltuklara yaslandılar ve daha sonra yıllar önce aynı şeyi yaptıkları bölüm sahnesine kestiler. Yeniden birleşmenin bir başka özelliği de, oyuncuların klasik bölümlerden sahnelerin tablo okumalarını yapması ve daha sonra bu ve orijinal sahne arasında hızlı bir şekilde kesilmesidir. O zamandı; şimdi bu.
Özel bölümün sonuna doğru, yeniden birleşme için uygun bir ev sahibi olan James Corden, gruba yeniden başlatma veya film yoluyla karakterlerine geri dönüp dönmeyeceklerini sorar. Lisa Kudrow gruba cevap veriyor, “Hayır. Benim yaşımda, ‘floopy’ demek için mi?’ Durdurmak. Büyümelisin.”
Kudrow, bu özel sanatçı grubunun duygularını kanalize ediyor gibi görünse de, hepimizle kolayca konuşuyor olabilir.
Evet, geriye dönüp tekrar gözden geçirebileceğimiz bir anımız olduğuna sevindim. Nostaljinin yeri vardır. Sette son bir kez yürürken Jennifer Aniston şöyle düşünüyor: “İşte bu. Bu gösteri hakkındaki soruları hep birlikte son kez cevaplayacağız. Bunu 15 yıl içinde bir daha yapmayacağız.” Eğlenceliydi. Şimdi, devam etme zamanı.