“Olanlar ile ilgili her şey asla yüzeye çıkmayacak. Dünya, olanların ve gerçeklerimin gerçek gerçeklerini asla bilemeyecek. Bu tür gizli nedenleri olan ve kendilerini bu konumda bulmalarını sağlamak için çok fazla nedenleri olan insanlar asla gerçekler dürüstçe dünyaya sunulacak beyler, size gerçeği söylemek istiyorum, ama burada söyleyemem, benden sarsmak istiyorsanız, beni Washington'a götürmeniz gerekecek, size ülkedeki iktidara geleceğimi söyleyeceğim. tamamen yeni form Bir hükümet şekli ve sizi bir dahaki sefere görmek için yaşayamayacağımı biliyorum. "
Neredeyse yarım yüzyıl sonra, bu kelimeler ABD'de sinir bozucu ses çıkarmaya ve soru sormaya devam ediyor. Bunlar sadece yürekleri parçalayan, çılgınca çılgın bir erkeğin belirsiz düşünceleri miydi, yoksa bunlar şartlarda değil, emirlerle ilgili kamuya açık bir şekilde maruz kalmaya hazır olanların sözleri miydi? Onun sözleri, özellikle “yeni hükümet şekli” konusundaki sözleri, hala gerçeklikten biraz kopuk geliyor. Ancak, zaman zaman düşünülmüş ve zaman zaman yapılan diğer benzer ifadeleri analiz edip, o zamandan beri yürütülen uluslararası ve yerli Amerikan politikacılarına ve politikacılarına bakarsanız, Jack Ruby Warren Komisyonunun ifadesinin olabileceğini fark edeceksiniz. hiç de "deli" değil. Bu, bizi inandırmaya çalışmaktan çok daha fazlasını bildiği için güçlü bir argüman olabilir. tarihve içtenlikle bu ülkeyi yeni olanlar ve bunun millet için ne anlama gelebileceği konusunda uyarmaya çalıştığı şey.
1950-x'in sonunda Amerika'da 1960-lerin başlangıcı olan ve Warren'ın Warren komisyonuyla yaptığı konuşmada Jack Ruby'nin söylediklerine benzer bir şey ifade eden olağanüstü çağdaşları var mıydı? İşin garibi, onlar.
1960’te, Başkan Dwight Eisenhower, ulusa aşağıdaki ifadeyi içeren bir konuşma yaparak hitap etti:
“Son dünya ihtilafından önce, Amerika Birleşik Devletleri savunma sanayisine sahip değildi. Amerikalı üreticiler ihtiyaç ortaya çıktığında kılıç kullandılar, zaman içinde çığlık attılar. Fakat şimdi acil durumlarda ulusal savunma nedeniyle doğaçlama riski taşıyamıyoruz; muazzam oranlarda bir sanayi.Ayrıca, üç buçuk milyon kadın ve erkek Savunma Bakanlığı kurumlarına doğrudan dahil oluyor Her yıl askeri güvenlik için harcıyoruz Değer, Amerika Birleşik Devletleri şirketlerinin net brüt gelirinden daha büyüktür: Bu, askeri kurumların ve dev bir askeri savunma endüstrisinin Amerikan deneyimine olan birleşimidir.Toplam etkisi - ekonomik, politik, hatta manevi - her şehirde, her devlet dairesinde, her federal ofiste hissedilir. Bu tür bir gelişmeye acil ihtiyaç duyduğumuzu kabul ediyoruz, ancak zararlı etkilerinden habersiz olmamalıyız. Bizim çalışmamız, kaynaklarımız, geçim kaynaklarımız, toplumumuzun yapısı gibi, şimdi de dahil edilmiştir.
İstenen veya talep edilmeksizin, askeri-sanayi kompleksinin hükümet üzerindeki haksız etkisinin edinilmesine karşı önlem almalıyız. İktidarın kötüye kullanılması konusunda zararlı bir artış potansiyeli var ve devam edecek.
Bu kombinasyonun yükünün asla özgürlüklerimizi ve demokratik prosedürleri tehlikeye sokmasına izin vermemeliyiz. Verdiğimiz hiçbir şeyi almamalıyız. Sadece ihtiyatlı ve bilgili bir nüfus, devasa askeri-endüstriyel savunma mekanizmasının barışçıl yöntem ve hedeflerimizle doğru şekilde uymasını sağlayabilir. ”
Nisan ayında, 1961, Başkan John F. Kennedy, Amerikan Gazete Yayıncıları Birliği'ne yaptığı konuşmada:
“Dünyanın her yerinde, yekpare ve acımasız bir komplo ile karşı karşıya kaldığımız için, esas olarak, işgalimizi etkilemek için nüfuzumuzu genişletmek için gizli araçlara, seçimler yerine yıkıcı faaliyetlere, gündüz ordusu yerine gece partizanlarına, özgür seçim yerine korkutmaya dayanarak güveniyoruz. Askeri, diplomatik, istihbarat, ekonomik, bilimsel ve politikayı birleştiren sıkı sıkıya bağlı, yüksek verimli bir makine oluşturmak için kapsamlı insan ve malzeme kaynakları tıknaz fonksiyonlar.
Hazırlıkları susturuldu, duyurulmadı. Hataları gizlidir ve yazılı olarak geniş yer bulmaz. Muhalifleri övülmez, susturulur. Hiçbir masraftan şüphe duyulmaz, hiçbir dedikodu yayınlanmaz, sır açığa çıkmaz. Soğuk Savaş'a eşlik ediyor; Kısacası, savaş zamanı disiplininde, herhangi bir demokrasi için umut ya da arzu yoktur. "Gizlilik" kelimesinin kendisi özgür ve açık bir toplumla çelişmektedir; ve bizler, bir halk olarak, gizli toplumlara, gizli yeminlere ve gizli işlere içsel ve tarihsel olarak karşıyız. Bir zamanlar, ilgili gerçeklerin aşırı ve mantıksız gizlenmesi tehlikesinin, onları haklı çıkaran tehditlerden çok daha ağır bastığına karar verdik. Bugün bile, baskıcı yasaklarını taklit ederek kapalı bir toplumun tehdidine çok az direnç var. Bugün bile, eğer geleneklerimiz onunla birlikte hayatta kalmazsa, ulusumuzun hayatta kalması için minimum garanti vardır. Ayrıca, resmi sansür ve gizliliğin uç noktalarıyla olan ilişkilerini genişletmek isteyenlerin, belirtilen artırılmış güvenlik ihtiyacını ele geçirmeleri konusunda ciddi bir tehlike var. Yani bunu gücümde olduğu ölçüde şımartmayacağım. Ve yönetimimin tek bir memuru değil, ne olursa olsun, sivil ya da askeri, bugün konuşulan sözlerimi bugün için bir bahane olarak yorumlamalıdır haber sansür, muhalefetin bastırılması, hatalarımızın gizlenmesi veya basının veya halkın bilmesi gereken gerçeklerin bastırılması. "
21 Aralık 1963, eski başkan Harry Truman, Washington Post ile yaptığı röportajda şunları söyledi: “Bir keresinde CIA'nin (Merkezi İstihbarat Teşkilatı) asıl görevlerinden nasıl uzaklaştığı konusunda endişelendim. İşlevsel olmaya başladı ve zaman içinde bir devlet politikası aracı haline geldi. CIA'yi yarattım ve pelerin ve barış zamanının hançeri için bir hizmet olacağını düşünmedim. ”
Bunların hepsi, ortalama John Citizens'ten daha "bilenler" den birkaç adam tarafından yapılan çok rahatsız edici ifadelerdir. Onların ifadesi Jack Ruby'ninki kadar kategorik değil, onları okuyarak, dinleyerek ve nesnel olarak yorumlayarak, o sırada Washington DC'de bir şeylerin çok yanlış olduğunu anlayabiliriz. Öyleyse sorular kalıyor. Bütün bu insanlar bizi uyarmaya ve bize bir şey anlatmaya çalıştı mı? Veya hangisi mümkün? Dört farklı insan tarafından dört farklı şey hakkında sadece dört yanlış yorum yapıldı. Kime soracağınıza bağlı olarak - bu sorulara çok çeşitli cevaplar alınabilir. Hatta bazıları, John Kennedy’nin 1963’teki Columbia Üniversitesi’nde söylediği gibi konuşmalarını düşünecek kadar ileri gitti ve Dallas’taki cinayetten yedi gün önce iddia ettiği “köleleştirme” [3] hakkındaki sözünü tekrarladı. Texas), herneyse, bu sorulara verdiğiniz yanıtları yedekleyin. (İlluminati'ye inanan herkesi hayal kırıklığına uğrattığım için üzgünüm, fakat John F. Kennedy bunu asla söylemedi.) Altta yatan gerçeklik aşağıdaki gibidir:
1) İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri'nin politik yapısında bazı tektonik değişiklikler meydana geldi;
2) Ekonomik ve dış politik kararların yanı sıra John Kennedy’nin SSCB’ye yönelik tutumu da bazı insanlar için kabul edilemezdi;
3) Kennedy suikastinden sonra, Amerika Birleşik Devletleri politikasını çarpıcı biçimde değiştirdi. 2013'te bu hala açık.
Başkan Franklin Roosevelt ya da onu çağırmak gibi günümüz muhafazakarları olan Şeytan'ın kendisi, İkinci Dünya Savaşı boyunca ülkemizi yönetmenin yanı sıra çok iyi işler yaptı. Yeni Anlaşma [4], yalnızca Büyük Buhran'ın geri dönmesini engellemek için değil, aynı zamanda ABD'de bir Orta Sınıf inşa etmeye yardımcı olmak için Sosyal Güvenlik Yasası ve Federal Bağımsız Ajans Yasası gibi sosyal programlar oluşturmak üzere tasarlanmış bir dizi hükümet destekli programdı.
Yeni Anlaşma’nın bir parçası olarak, Cam-Stigalla Kanunu [5] (1933 Bankacılık Kanunu’na sıkça uygulanan bir terim) olarak, emanetçi bankaların menkul kıymet bankalarını birleştirme veya hareket etmeleri yasaklanmıştır (dünyanın geri kalanından oyuncuları ayırmak). Yeni Anlaşmanın II. Dünya Savaşı'ndan sonra dünyadaki (dünyadaki (yıkıntıdaki Almanya ve Japonya)) endüstriyel rekabetin fiili imhasıyla birleşimi, Birleşik Devletler'in gelecek altı yılda kalan en büyük eşi görülmemiş küresel ekonomiyi yaratmasına izin verdi. Başkan Kennedy, Federal Rezervi zincirden çıkararak borç yükümlülüklerine dayanmayan para basmaya bile başladı. En son ne zaman "Federal Reserve Banknote" değil, ön tarafta "ABD Hazine Bileti" imzasıyla para gördük? Cevap: 1963 yılında.
İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Roosevelt ile Stalin arasındaki anlaşmalarda ve ilişkilerde geriye doğru giden Başkan Truman, daha sonra Soğuk Savaş olarak adlandırılacak olanı gereksiz yere ağırlaştırdı. Cumhurbaşkanı Eisenhower, Stalin'in 1953'teki ölümünden sonra Nikita Kruşçev'in Sovyetler Birliği'nde iktidara gelmesiyle aynı yolu izledi. 1960'un başlangıcında Kennedy ve Kruşçev arasındaki barışçıl ilişkiler ve karşılıklı anlayış, 1962'un Küba füze krizinden sonra kursu düzeltmeye başladı. Bu insanların her ikisi de dünyadaki ülkelerin her birinin konumlarının benzerliğini anladı ve dış mekanı keşfetme, üretimi azaltma ve nükleer konum belirleme alanında işbirliğine yönelik bir diyaloga başladı. оружия. Her ikisi de kendi ideolojilerinde bir arada yaşamanın ne demek olduğunu anladılar ve kendi güvenlik duygusuyla gelişti. John Kennedy, Sovyetler Birliği'nin Almanya'daki Nazi rejiminin yenilgisine uğradığı büyük fedakarlıkların farkındaydı.
Sovyetler Birliği, İkinci Dünya Savaşı sırasında kaba ve orantısız derecede büyük insan kayıplarına katlandı. John Kennedy, "ideolojik nedenlerle askerlik hizmetini reddeden bir kişinin bugünkü ordunun kullandığı itibarı ve saygısını alacağı savaşın o güne kadar devam edeceğini" söyledi.
Öyleyse, Amerika Birleşik Devletleri, Jack Ruby tarafından tahmin edildiği gibi, 1963'ten sonra değişti mi? Hiç bir şey değişti mi? Bu soruların her ikisi de "evet" olarak cevaplanabilir. ABD ve Sovyetler Birliği arasındaki savaş sonrası Soğuk Savaş NATO (Kuzey Atlantik Askeri Örgütü) nedeniyle yükseldi. NATO, 1949 yılında, üye olmayan bir devletin askeri saldırısına cevaben, karşılıklı korunmayı kabul eden toplu güvenlik sisteminin başladığı, hükümetler arası bir askeri ittifak olarak kuruldu. Sovyetler Birliği öncelikle batı sınırlarını Avrupa'nın geri kalanından korumakla ilgileniyordu. Birleşik Devletler, Yunanistan, Türkiye ve Batı Almanya’nın eklenmesiyle, özellikle Doğu’daki blokta yer alan ülkelerin sayısını artmaya çalıştı. Sovyetler Birliği bunu batı sınırlarına bir tehdit olarak gördü ve güvenlikleri konusunda endişeliydi. Amerikan nükleer silahlarının Türkiye'ye yayılması, dünyanın bir nükleer savaşa en yakın olduğu dönemde, 1950'ta Küba füze kriziyle sonuçlanan Küba'da nükleer silah kullanılması şeklinde Sovyet misillemesine yol açtı. (Küba Füze Krizi Ekim 1962’te meydana geldi, Küba’nın üzerinden uçan Amerikan casus uçakları Sovyet’in saldırgan nükleer silahlarını ABD topraklarından 1962 mil uzakta çekti. Kennedy ve Kruşçev, 90% 'de birbirlerine güvenmemiş olsalar bile, o zamandan beri iletişim kurmaya ve birlikte çalışmaya çalışmaya başladılar. Amerikan muhafazakarları bunu komünistlere John Kennedy'den aldırma ve teslim olma ve zayıflık belirtileri gösterdiğini düşünüyordu. Buna ek olarak, 100’in başında ABD, Fransız’a yardım etmek için Güney Vietnam’da (Fransız Hinthindi olarak da bilinir) daha fazla birlik kurmaya başladı, çünkü komünizm korkusu bu bölgede yayıldı. Kennedy, Ekim ayında (ölümünden sadece bir ay önce) 1960’i sunarak, ABD’nin askerlerinin kademeli ve tam olarak çekilmesi için bir plan hazırlayarak Ekim’de 1963’un Ulusal Güvenlik Yasası Memorandumu No. XXUMX’in (NSAM263’i) Ulusal Güvenlik Yasası Memorandumu No. XXUMX (NSAM263) olarak bilinir. yılın (Başkanının 1963’in Amerikan askerleri tarafından yılın 1000’i sonuna kadar çekilmesi emri ve tüm birliklerin 1963’e tamamen çekilmesi emri) Başkan Kennedy'nin emriyle tam bir çelişki içinde, yılın Kasım 1965'indeki 26 (John F. Kennedy'nin cenazesinden sonraki gün), Başkan Lyndon Johnson NSAM 1963'i iptal etti. Viet Nam'dan ayrılmak yerine, Amerikan varlığı arttı. Gerçekten gerçekleşmeyen sahte bir saldırı olan Tonkin Körfezi'ndeki [263] olayı, Başkan Johnson'ın Kongre himayesinde Kuzey Vietnam ile savaşın başlamasına ilişkin Amerikan ilanını başlatması için bir itici güç teşkil etti. (Adil olmak gerekirse, Sivil Haklar Yasası ve sağlık sigortası gibi büyük başarılar da başkanlığının sonucuydu).
Eski Roma döneminden (İmparator Nero şehri Hristiyanları kızartmak için yaktı), Nazi Almanyası (Amerika Birleşik Devletleri’nde (Hitler’i iktidara getirmek için Reichstag’a ateş açması) ve Amerika Birleşik Devletleri’nde sona eren tarih boyunca siyasi hedeflere ulaşmak için sahte terör saldırıları kullanıldı. Vietnam'daki savaşın resmi olarak ilan edilmesine yol açtı).
Amerikan nüfusu ile Vietnam Savaşı arasındaki anlaşmazlık şimdiye kadar görülmedi. Kazara sallanan ve / veya "siyasi makinenin" çalışmasını bozan halka açık isimler, yanlışlıkla şartlar altında öldürüldü. 1968’te, Vietnam Savaşı’nın belirleyici bir adayı olan Robert Francis Kennedy, seçim kampanyası sırasında Los Angeles’taki (California) Büyükelçi Otel’de çok özel durumlarda öldürüldü. İnsan hakları aktivisti ve barış eylemcisi lideri Dr. Martin Luther King, Memphis, Tenn'de öldürüldü. Garip koşullar altında bile (bu olayların perde arkası mekanizmaları ayrı bir makale için ayrı bir hikayedir). Bu davalar için kanıtlar varsa, durumsal kanıtlar ve gizemli tesadüfler dışında, Jack Ruby'nin hikayesini desteklemede önemli bir rol oynayabilirlerdi. Bununla birlikte, söz konusu iki cinayet ve iddia edilen katillerle (Sirhan Sirhan ve James Earl Ray) ilgili güvenilir veriler ve maddi deliller olmadan, bu iki olayı en aşırı sosyo-siyaset sırasındaki insanlık düzeyi örnekleri dışında bir kategoride sınıflandırmak haksızlık olur. 1960'in sonundaki şoklar ve bu iki adamın dünyası için en büyük kayıp.
Popüler inanışın aksine, Richard M. Nixon başkanlığı bin yıl felaketi olmadı. “Çılgın” boyutta büyüyen Vietnam ile birlikte, sağlık hizmetleri de temel sorunlardan biri haline geldi. Evrensel bir sağlık planı önerildi ve reddedildi. İşverenler için sağlık sigortası talimatlarını ve yoksul ve bağımlı çocuklar için federal sigorta programını içeren (daha tanıdık olmayan sesler değil mi?) Seçmenlerin emirleri daha az tamamlandı. Nixon, Çin ile ilişkiler kurmak için bu engelden geçti. Bu olay tek başına Sovyetler Birliği üzerinde en güçlü baskıyı uygulayarak ABD ile barış yolunu sürdürmeye zorladı. Baskı, ABD ile Çin arasındaki bir ittifak korkusundan kaynaklandı ve yılın 1972 füze savunma antlaşmasının sonuçlanmasıyla sonuçlandı, partileri nükleer silahlar için fırlatma araçlarına karşı savunarak füze savunma sistemlerinin kullanımını sınırladı. (Amerika Birleşik Devletleri, 2002 / 9'ten sonra kendi güvenlik kaygıları nedeniyle 11'teki bu antlaşmadan çekildi).
Nixon, çok fazla başarı elde etmesine rağmen kirli siyasi oyunlar oynadı. Cumhuriyetçi partinin son 15 yılındaki radikalleşmesi ışığında, Richard Nixon, Muhafazakârların mevcut standartlarına göre en sol kanat olarak görülebilir. Beyaz Saray'da yapılan kaset kayıtlarını korumak istemiyorsa (18 dakikadaki sessizlik [7] dahil, Başkan Kennedy'nin 1961'indeki Domuzlar Körfezi'nin işgalini konuştuktan sonra) federal hükümet.
Şok Nixon geri çekildi. Soruşturma tarafından talep edilen dokuz kasetten yalnızca bir tanesine, görüşmelerden birinde yalnızca 18 dakika beklenmedik bir şekilde durdu. Rose Cumhurbaşkanı’nın özel sekreteri Marie Woods, kaydın bu bölümünü istemeden sildiğini söyledi. Filmlerde meydana gelen diğer duraklamalar, çoğu durumda, uzmanlar toparlandı.
Nixon, Ford ve Carter’ın başkanlıkları Jack Ruby’nin bahsettiği konu ile pek aynı değil. Darbenin yerini yeni bir hükümet biçiminin aldığı ortaya çıkmadı. Savaş sonrası dünyada yeni seçilen süper güç pozisyonuyla başa çıkan genç bir ülke gibiydi.
Sadece 1980-x ile başlayarak, kitlesel silah birikimi, Yeni Anlaşmanın kaldırılması ve yabancı hükümetlerin cinayetle manipülasyonu, isyancıların desteklenmesi ve sadece bir tür ile başlaması, Jack Ruby'nin bahsettiği “yeni hükümet biçimlerine” geçiş hakkında güvenle konuşmaya başlayabiliriz. 1964 yılı. Bu 1980'ten önceydi, fark etmesi çok zordu. Columbine için Bovling filmi 2002 of the Year, II. Dünya Savaşı'ndan sonra ABD'nin dünyanın yönetimine katılımını ana hatlarıyla açıkladı:
1953: ABD İran Başbakanı Mossade'ı devirir ve Şah'ın diktatörlüğünü kurar.
1954: ABD, 200 000 insanını öldürürken, demokratik olarak seçilen Guatemala başkanı Jacobo Arbenz'i deviriyor.
1963: Amerika Birleşik Devletleri, 4’in 1963’tan 1975’e kadar Güneydoğu Asya’daki milyonlarca sivilin öldürülmesine zemin hazırlayan Güney Vietnam Cumhurbaşkanı Diem’in suikastını destekliyor.
1973: ABD Şili'de bir darbe düzenliyor. Demokratik olarak seçilen Başkan Salvador Allende öldürüldü. Bir diktatör olarak, Augusto Pinochet tanıtıldı. 5000 Şilililer öldürüldü.
1977: ABD, El Salvador'un askeri yöneticilerini destekliyor. 4 ABD çöpü, 70 000 Salvadorlu'yu öldürdü.
1980: ABD, Usame Bin Ladin ve halkını Afganistan'daki Sovyetler'le savaşa girmeleri için eğitiyor, bu amaçla CIA 3 milyar dolar tahsis ediyor.
1981: Reagan yönetimi, Contras'ı (Nikaragua isyancıları) eğitiyor ve finanse ediyor. Xnumx xnumx Nikaragualar ölür.
1982: Amerika Birleşik Devletleri Saddam Hüseyin’e İran’a karşı savaş için silah satın almak için milyarlarca dolar veriyor.
1983: Beyaz Saray gizlice İran'ı Irak'a karşı savaşa harcadıkları için finanse ediyor.
1989: CIA ajanı Manuel Noriega (Panama Part-time Başkanı) Washington’dan gelen emirlere gönderme yapmayı bıraktı ve bu da ABD’nin istila etmesine yol açtı. Panama'da 3000'ten fazla sivil kayıp.
1990: Irak, ABD'den sağlanan silahlarla donanmış Kuveyt'i işgal ediyor.
1991: ABD Irak’a asker gönderiyor ve Başkan Bush Kuveyt’in diktatörlüğünü yeniden kuruyor.
1998: Başkan Clinton, Sudan'da olduğu iddia edilen bir silah fabrikasının bombalanmasını emretti. O çıktı, fabrika aspirin üretti.
2000: ABD, Taliban Afganistan yönetiminde 245 milyon dolar tutarında finansal yardım sağlıyor
2001: Usame Bin Ladin, XIAX Amerikan vatandaşlarını Amerikan topraklarında öldürmek için CIA özel eğitimini kullandığı iddia ediliyor.
Bunu, Cumhurbaşkanı Roosevelt’in gizlice tuttuğu Yeni Kurs’u finans sektörünün iç kuralları ile değiştirmeye çalışın: ve korkacaksınız. 1980’lerden sonra finans sektörüne ne oldu? Anlaşmamızı istemeyen Wall Street'in dili yerine, Layman’ın terimlerinin bir özeti:
Reagan yönetimi, Büyük Buhran sonrası kurulan finansal düzenleme zincirlerini zayıflattı. Bu, benzeri görülmemiş bir "kredi devrimi" ve orta sınıfın ortaya çıkması ve büyümesi için yırtıcı para sağlanmasıydı. Ödeme yapamaz mısın? Endişelenme; sadece kredi kartı limitinizi artırın. Bir evin var ve paraya ihtiyacın var mı? İkinci bir ipotek kredisi al. Kolay ve hızlı.
1980'lerin Wall Street'in ve bankacılık endüstrisinin Reaganomics ve arz teşvikleri ekonomisinden değil, ekonomik iktisadi topluluğa tanık olduklarını, ancak bunun başka türlü satın alan şeyleri satın alan büyük bir orta sınıf Amerikalı akını olması nedeniyle olduğu söylenebilir. Asla ödemeyi göze alamazlardı. Borç paraya eşittir.
Finansal hizmetlerin deregülasyonu, Clinton yönetimi altındaki 1990-x sonrasında devam etti. Daha önce de belirtildiği gibi, 1933'te kabul edilen Glass-Stigalla Yasası, menkul kıymet bankalarını tüketicilerin mevduatını korumak için ticari bankalardan ayırmıştır. Bir "kusursuz" değildi. 1998’te, Federal Reserve, bankaların ve mevduat bankalarının tek bir tüzel kişilik olarak işlemesini sağlayan ve böylece Citibank ve Salomon Smith Barney'in birleşmesine izin veren Glass-Stigall yasasının alternatif bir yorumunu önerdi. Sonuç olarak, Amerika'daki en büyük menkul kıymet firmalarından ve bir şişedeki en büyük bankadan birini aldık. Bu, hevesli bir oyuncuya nakit para oyuncuları sağlamak ve Las Vegas'taki MGM Grand Otelinde oynamak için koşmakla aynı şeydir. Federal Reserve kaçağı Clinton’a, Cam-Stihalla Yasası’nın artık yasal bir kuvveti olmadığını söyledi. 1999’te, Gramma-Lich-Bliley Yasası Glass-Stigall Yasasını yürürlükten kaldırdı ve banka birleşmeleri salgını başladı. Mali düzenleme limandan önce olsaydı, şimdi bankacılar çıplaklar kolonisine davet aldı.
2000-e, 1990-e'yi değiştirirken, Clinton başkanlığı yerine Bush başkanlığı getirildi, kavram daha da geliştirildi. 2003 yılında, bankaları yırtıcı kredilere karşı devlet yasalarından muaf tutan “kurallar” yayınlandı. Bununla ilgili tüm devlet yasaları yürürlükten kaldırıldı ve bankalar çekme özgürlüğüne kavuştu. 2004'te, Menkul Kıymetler ve Borsa Komisyonu (SEC), brokerlerin borcun 12 ile 1 arasındaki net oranını 12 ile sınırlandırmasını gerektiren bir net sermaye kuralını kaldırmıştır; bu, sahip oldukları her dolar için, 5 dolarına yatırım yapabilecekleri anlamına gelir. . Bu iptali, sadece yatırım bankalarıyla birleştirmek değil, aynı zamanda müşterilerinin paralarıyla kumar oynamaya katılmayan küçük bankalara çok az şey verdi. Ancak, 40'in 1 ile olan son kısıtlamasını gevşetmek için uygun olan 2007 yatırım bankaları vardı; Onlar Bear Sturns, Lehman Brothers, Merrill Lynch, Goldman Sachs ve Morgan Stanley idi. Daha sonra, XNUMX’te SEC bu kuralın üst sınırını kaldırarak spekülatörlerin (oyuncuların) bir azaltma işleminde adi hisselerin fiyatını düşürmesini zorlaştırdı. Net sermaye kuralının üst sınırının kaldırılması borsa dolandırıcılığına yeşil ışık yaktı. Gordon Gekko bununla gurur duyardı.
Yılın 2008 ekonomik felaketi o kadar karmaşıktı ki çoğu Amerikalı hala olanları anlayamıyordu. Aslında, çok ileri giden bir şans oyununda çok yüksek bahisler gibiydi. Aaron Sorkin’in "Break to Too" kitabından çıkan alıntı [8] bu durumu şöyle açıklıyor:
"Wall Street konut kredilerini paketlemeye, ipoteğe dayalı menkul kıymetleri paketlere koymaya ve bu paketlerin parçalarını yatırımcılara satmaya başladı. Çok fazla para kazandılar, bu yüzden borç verenler üzerinde baskı yapmaya başladılar," hadi, daha da borçlanmaya ihtiyacımız var. iyi bir kredi geçmişine sahip, ancak daha fazlasına ihtiyaç duyanlara ... Daha sonra alt sınıfları beslemeye başladılar Bir ev satın almadan önce, bir 620 kredi derecesine ve% 20 ilk ödeme ödemesine ihtiyacınız vardı. Şimdi konuyu 500 derecesine almaya hazırdılar Peşinat için, sokaktan sıradan bir ev alıcısı, uzmanların ne yaptıklarını bildiğini varsayar, banka ona borç para vermeye hazırsa, parasını ödeyebileceği anlamına gelir, böylece Amerikan rüyasına ulaşacak ve o evi satın alacaktır. Zaman zaman, bankalar bu berbat bonolara dayanan teminatların riskli olduğunu biliyorlardı.Bu nedenle, bu riskleri yönetmek için bankalar sigorta almaya başladılar, bu yüzden ipotek kredisi ödememeleri durumunda sigorta şirketi tarafından ödeniyorlar (buna denir) ödenmemesi etsya pompalama veya kredi temerrüt takas). Bankalar, yatırımlarını sürdürmek ve daha da fazla kar elde etmek amacıyla risklerini portföylerinden tamamen kaldırmak için potansiyel zararlarını sigortalamaktadır. Bir uluslararası sigorta şirketi inanılmaz miktarda risk almaya hazırdı - American International Group (AIG). Neden? Masraflar. Sadece yüzlerce milyon ücret. AIG, konut piyasasının büyümeye devam edeceğini düşünüyor, ancak aniden bir şey oldu. Ev fiyatları aniden düşüyor. Johnny Domostroev'in ipoteğinin düşük faizli geri ödeme oranı (ilk vadede borç alanlara teklif edilen) süresi doluyor ve ödemeyi durduruyor. Mortgage menkul kıymetleri çöküyor ve AIG takas ödemesi gerekiyor. Hepimiz. Dünyanın her yerinde. Aynı zamanda. AIG ödeme yapamaz ve iflas eder. Sigortalı olmaları gereken her banka aynı gün çok büyük zararlar veriyor. Sonra hepsi gitti. Her şey çöktü. "
Bütün bunlar ne anlama geliyor? Evet, ABD, 1950’lerin sonundan 1960’lerin başlangıcına kadar bazı kötü mali ve dış politika kararları aldı. Hala aynı hükümete sahip olduğumuz hissinden hala kurtmadınız, değil mi? Bir Kongre, Bir Senato, Bir Başkan ve Bir Yüksek Mahkememiz var. Kendini biliyorsun, Washington, Adams ve Jefferson gibi adamların bir araya getirdiği aynı kontrol ve dengeler sistemi. Hala bir demokrasiyiz, değil mi? Hala kapitalizm tarafından yönlendirilen bir serbest pazar var, değil mi? Eğer öyleyse, ne değişti? Jack Ruby seni ne hakkında uyardı? Daha yakından bir göz atalım. Hükümetimizin özelliklerine ve politikalarına, 1960 yılından bu güne bakın. Bu karakteristik özellikleri Dr. Lawrence Britt'in (Nazi Almanya, İtalya, Mussolini ve İspanya'yı okuduktan sonra Franco tarafından derlenmiştir) tanımlayan on dört faşizm belirtisi ile karşılaştırın ve bu soruyu cevaplayın. İşte onlar:
1. Güçlü, kalıcı milliyetçilik - Faşist rejimler milliyetçi sloganları, sloganları, sembolleri, şarkıları ve gereçleri kullanma eğilimindedir. Her yerde, hem kıyafetlerde hem de halka açık yerlerde bayraklar görebilirsiniz.
2. İnsan haklarının tanınmasının ihmal edilmesi “Düşman korkusu ve güvenlik ihtiyacından dolayı, faşist rejim altındaki insanlar bazı durumlarda insan haklarının“ gerektiği gibi ”göz ardı edilebileceğine inanıyorlar. İnsanlar işkence, linç etme, cinayet, uzun süre hapis cezası vb. parmaklarınızla veya hatta onları onaylayın.
3. Düşmanları / günah keçilerini birleştirici bir üs olarak arayın. İnsanlar algılanan ortak tehdidi veya düşmanı ortadan kaldırma gereği üzerine birleştirici bir vatanseverlik telaşında birleşiyor: ırksal, etnik veya dini azınlıklar; liberaller, komünistler, sosyalistler, teröristler vb.
4. Ordunun imtiyazlı konumu - Ülkede çok çeşitli iç problemler olsa bile, silahlı kuvvetler orantısız bir şekilde büyük bütçe fonu alıyor ve iç problemler göz ardı ediliyor. Askerler ve askerler övdü.
5. Sınırsız Cinsiyet Ayrımcılığı - Faşist ulusların hükümetleri neredeyse yalnızca erkek egemenliğine yatkın. Faşist rejimlerde, geleneksel cinsiyet rolleri daha da sarsılmaz. Boşanma, kürtaj ve eşcinsellik bastırılmış ve devlet aile kurumunun baş savunucusu olarak temsil ediliyor.
6. Medya Kontrolü - Bazen medya doğrudan hükümet tarafından kontrol edilir, ancak bazı durumlarda dolaylı olarak devlet düzenlemeleri veya sempatik temsilciler ve medya liderlerinin yardımı ile kontrol edilir. Sansür - özellikle savaş sırasında - yaygındır.
7. Ulusal güvenlik takıntısı - Korku, hükümet tarafından kitleleri motive etmek için bir araç olarak kullanılıyor.
8. İktidar ve dinin birleşmesi - faşist ulusların hükümetleri, ülkedeki en yaygın dinleri kamuoyunu manipüle etmek için bir araç olarak kullanma eğilimindedir. Dini söylem ve terminoloji, dinin temel prensipleri hükümet politikalarına ve eylemlerine tamamen karşı olsa bile, devlet liderleri arasında genellikle kabul edilir.
9. Kurumsal Güvenlik - faşist devletlerdeki sınai ve ticari aristokrasi, hükümeti iktidara getiren, hem işletme hem de hükümet ve iktidar seçkinleri arasında karşılıklı yarar sağlayan iş ilişkileri yaratanlardır.
10. Sendika bastırma - sendikalar işçi sınıfının örgütlenme gücünü temsil ettiğinden - faşist hükümetlere yönelik tek gerçek tehdit, ya tamamen yok sayılıyor ya da zalimce bastırılıyorlar.
11. Entelijansiya ve sanata saygısızlık - Faşist devletlerin nüfusu, yüksek öğrenime ve bilginlere karşı açık düşmanlığı teşvik etme ve hoşgörülü olma eğilimindedir. Genellikle profesörler ve diğer bilim adamları sansürlenir ve hatta tutuklanır. Sanat ve edebiyatta özgür kendini ifade etme açıkça saldırıya uğrar.
12. Suç ve Ceza ile Takıntı - faşist rejimlerde, polis memuruna yasaları uygulamak için neredeyse sınırsız yetkiler verildi. İnsanlar genellikle vatanseverlik adına polis tacizi görmemeyi tercih ediyorlar. Faşist devletlerde, polis genellikle ulusal kompozisyondan oluşur ve neredeyse sınırsız bir güce sahiptir.
13. Dizginsiz kayırmacılık ve yolsuzluk - Faşist rejimler, neredeyse her zaman birbirlerini hükümet görevlerine atayan ve arkadaşlarını sorumluluktan korumak için güç kullanan arkadaş grupları ve ortaklar tarafından yönetilir. Faşist rejimler için, genellikle ulusal kaynakların atanması ve çalınması ve hatta hükümet liderliğinin hazinesidir.
14. Sahte seçim - bazen faşist devletlerdeki seçimler gerçek bir sahtekarlığa dönüşüyor. Diğer durumlarda seçimler, seçim kampanyalarını, ilçe sınırlarını ve medya manipülasyonlarını kontrol etmek için yasayı kullanarak smear kampanyaları ve hatta muhalefet adaylarının öldürülmesiyle yönetiliyor. Faşist devletlerin yargı sistemini seçimleri manipüle etmek veya kontrol etmek için kullanması da tipiktir.
Bu 14 faşizm belirtilerine baktığımızda, Amerika'da kendimize bakabilir ve bazılarını bizimle birlikte görebiliriz. Terörizmle Mücadele Yasası (4 değişikliğinin kaybı), “özgürlüğün patatesi” [9], “Ya biz ya sen teröristlerle birliktesin”, askeri ihtiyaçlar için astronomik harcamalar o kadar büyük, sadece birkaç örnekten bahsedeceğim. Bu miktar, dünyanın gördüğü en olağanüstü orduyu, Guantanamo Körfezi'ndeki üssü, "şirketler insan" dır [10], bilim ve gerçekler için küçümseyen, sendikaları yenen, "liberal" Hollywood, 2000 seçim sonuçlarını anlattı. yılda kişi başına düşen dünyada en fazla mahkum sayısı Lenia, büyük şirketler ve girişimciler medya, adam kayırma vb Tanrı'nın iradesine yerine rasyonel düşünce dayalı bir dış politika ile kontrol kadınların bedenlerinin [11], üzerinde kontrolü Örneklerin listesi birkaç gün listelenebilir.
Amerika'ya mı geldik, böylece yaşlı nesiller İkinci Dünya Savaşı sırasında hayatlarını bıraktılar mı? Yoksa uluslarımızın politika ve ekonomi anlamındaki davranışsal tanımları sadece bir tesadüf mü? Jack Ruby'nin neredeyse yarım yüzyıl önce söylediği gibi, ulusal güvenliğin sağlanması için milletimizin gidişatının istemeden değiştirilip değiştirilmediğini veya milletimizin gidişatının “yeni bir hükümet biçiminin gücüne gelme” olarak değiştirilip değiştirilmediğini bulmak için% 100 imkânı yoktur.
Bazı sorular asla cevaplanmayacak. Jack Ruby, ABD hükümetini sessizce devirme planını bilen ve Deniz Kuvvetleri'nde görev yaptığı için iyi bir tetikçi olan Teksaslı yalnız bir Marksistin suikast girişimi için kılık değiştiren bir adam mıydı? Yoksa 1964'te hapishanede olan Jack Ruby, Ulusal Televizyona bir adamı öldürdüğü için kıçını örtecek herhangi bir şey söylemeye mi çalışıyordu? Bu sorulara sadece Jack Ruby cevap verebilir. Tesadüf olsun ya da olmasın, söylediklerinin bu güne ağırlığı var. Doğruyu söyleseydi - o zaman ipleri kim çeker? Bankalar, şirketler, Bildeberg kulübü, Mickey Mouse? Ruby gerçeği söyleseydi, bir şey açıktır. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı karar vermiyor. Bu sadece bir görünüm.
Şu anda, Jack Ruby senaryosunun herhangi bir politik veya sosyal tartışmaya uygulanması ilginç bir sonuç vermektedir. Sosyal medya, ne kadar eğitimsiz ve cahil olursa olsun, görüşünü ifade etmek için Amerika'ya verilir. Jack Ruby'nin söylediği şey doğruysa, silah, uyuşturucu, cinsel yönelim, savaş, siyasi ideoloji, cinsiyet eşitliği, devlet bütçesi, ekonomik meseleler ya da medyanın kendileri hakkında hiçbir şekilde değer yok. Bu görüşmelerin tümü, ABD vatandaşlığının temel haklarının ve imtiyazlarının temel taşı olarak Anayasa ve Haklar Bildirgesi'ni kullanmalıdır. Bununla birlikte, Birleşik Devletlerin onları anladığımız biçimde (ve Anayasa tarafından anlaşıldıkları) yılın 1963 darbesiyle devirilmesi durumunda ne olur? Bu durumda, çok fazla zaman harcayan her şey, her gün neyin tartışılması ve nabzı kaybetmeden önce, devrimci düşüncelerden önce tartışılması için tartışılması gereken bir sorudur.
Herkes yanlış hükümete ve oyunun yanlış kurallarına karşı protesto yapıyor. Yıllar öncesinden “yeni hükümet biçiminin” hüküm sürdüğü anlayışıyla günlük olaylara yaklaşırsak, o zaman kademeli olarak ABD hükümetinin neden bazı şeyleri yaptığını ve ülkenin kurulduğu belgelere ve değerlere uygun saygı göstermediğinin anlaşılması geliyor. Siyasi partiler, bu gölge hükümetin ihtiyaç duyduğu kamuflajı dikkat ve saptırmanın bir aracı olarak hizmet edebilir, böylece insanlar eğlenebilir ve sahnelerin arkasında neler olduğu hakkında düşünemezler. Bunun doğru olup olmadığını bilmemiz mümkün değil. Heyecanlı Amerikalıların, günümüz ABD siyaseti açısından uzun vadede aslında boşuna olan seçimlerle nasıl başa çıktığını görün. Seçimlerin (ve adayların) tek amacı, tüm dünya vatandaşlarına ve halklarına gönderdikleri ve gönderdikleri ifadelerdir.
Hiç şüphesiz ABD’nin faşist bir devletin her özelliğini gösterdiği gerçeğine rağmen, diğer faşist devletlerin geçmişte sahip olmadığı başka bir şey daha var. Amerikalılar. Amerikan münhasırlığının gerçekten zihinsel bir rahatsızlık olma ihtimali var (sadece yüzünde Romney dövmesi olan adamı 2012'ta hatırlayın). Amerikan münhasırlığı başka bir şeydir. Milletimiz, yapabileceklerinin sıkı çalışması ve yapamadıkları söylenenlerin çalışmaları tarafından yaratıldı. Bu, ABD'yi, alimlerin bizden binlerce yıl sonra öğrenecekleri bir özgürlük, umut ve fırsat denemesi yapan herkesin özü. Milletimizin insanlarını besleyerek, öncekinden daha iyi yapabileceğimiz ve daha iyi olabileceğimiz bir farkındalık kıvılcımıdır. Amerika Birleşik Devletleri her zaman ilk kez her şeyi doğru yapmamıştır, ancak daha önce kaybedilen bir yol bulmuşlardır. Bu ülkeyi özel yapan da bu. Bizi Amerikalılar olarak özel yapan şey budur: tam da bunu yapabilme yeteneği. John Kennedy'nin dediği gibi, “dünyadaki sorunlar ufku açık gerçeklerle sınırlı olan şüpheciler veya alaylarla çözülemez. Asla gerçekleşmeyen bir şeyi hayal edebilen insanlara ihtiyacımız var.”
Notlar:
[1] Jakob Leon Rubinstein, Dallas'ta, Lee Harvey Oswald tarafından Kasım 24'teki bir polis karakolunda öldürüldüğü bilinen ve ABD Başkanı John F. Kennedy cinayetinden şüphelenilen bir gece kulübünün sahibidir. Ölüm cezasına çarptırıldı. Karara itiraz edildi. 1963'te Oswald'ın öldüğü ve Başkan Kennedy'nin cinayetten sonra ölü ilan edildiği aynı hastanede akciğer kanserinden öldü.
[2] Komisyon Başkanı Earl Warren adına daha iyi Warren Komisyonu olarak bilinen Başkanlık Kennedy'sinin Başkanlık Komisyonu, daha sonra Warren Komisyonu olarak bilinen ve Komisyon Başkanı Earl Warren adına ABD Başkanı Lyndon Johnson tarafından John F. Kennedy'nin suikastını soruşturmak için oluşturulmuş özel bir organdır. 24 Eylül 1964, komisyon, 888 sayfalarında son bir rapor sundu. Komisyonun bulgularına göre, Kennedy suikastı yalnız bir keskin nişancı Lee Harvey Oswald'ın eseriydi.
[3] Tartışmalı teklifin tam metni: "Bu ülkede, her erkeğin, kadının ve çocuğun köleleştirilmesi için bir plan var. Bu yüksek ve onurlu pozisyondan ayrılmadan önce, planı ortaya koymak niyetindeyim."
[4] "New Deal" (New Deal), 1933'tan bu yana, ABD'yi 1929 - 1933'te süpüren büyük ekonomik krizden (Büyük Buhran) kurtulmak için Franklin Delano Roosevelt yönetimi tarafından sürdürülen ekonomik politikanın adıdır.
[5] Ayrıca, başlatıcılarının Glas-Stigalla Yasası olarak da adlandırdığı, aynı zamanda ABD Başkanı 1933 tarafından imzalanan bir federal yasama yasası olan ve 16’in ABD’nin 1933’te imzaladığı federal yasama yasasıdır. bankaların menkul kıymetli işlemlere ilişkin haklarını önemli ölçüde sınırlamak ve zorunlu banka mevduatı sigortalarını sağlamak.
[6] ABD Donanması ve Kuzey Vietnam'ın katılımıyla Ağustos 1964'ta Tonkin Körfezi'nin sularında meydana gelen iki bölümün ortak adı. Bu olayın sonucu ABD Başkanı Tondon kararıyla ilgili ABD Kongresi’nin kabulü oldu. Başkan Lyndon Johnson’a ülkenin Vietnam’daki silahlı kuvvetlerinin doğrudan kullanımı için yasal dayanak sağlamıştır.
[7] Senato komisyonu, 1973'teki Watergate skandalını araştıran, Nixon'ın Beyaz Saray'ın Oval Bürosuna bir kayıt cihazı yerleştirdiği biliniyorsa, komisyon, yıl içinde 1971'in ilkbaharında başlayan görüşmelerin tüm kayıtlarını istedi. Harvard hukuk profesörü Archibald Cox, derhal Hakim Syrica ve Senato Komisyonu ile irtibata geçti ve manyetik bir kasete kaydedilen kanıtları almaya çalıştı. Cumhurbaşkanı’nın yazışma ve konuşmalarının gizliliğine değinen Nixon, gerekli malzemeyi sağlamayı reddetti. Ekim 20 1973, Nixon yılı, Cox'u yerinden etme emri verdi. Başsavcı Eliot Richardson istifa etmeyi seçti ve yardımcısı ondan istifa etti. Her ne kadar bu eylemler özellikle hafta sonu gerçekleşecek şekilde zamanlanmış olsa da, halkın tepkisi genellikle susturulduğunda, yeni genelkurmay başkanı Nixon’a göre General Alexander Haig’in bir “ateş fırtınası” na neden olduklarını belirtti. Şok Nixon geri çekildi. Soruşturma tarafından talep edilen dokuz kasetten yalnızca bir tanesine, görüşmelerden birinde yalnızca 18 dakika beklenmedik bir şekilde durdu. Rose President’ın özel sekreteri Marie Woods, kaydın bu bölümünü istemeden sildiğini söyledi. Filmlerde meydana gelen diğer duraklamalar, çoğu durumda uzmanların iyileşmesini sağladı. Böylelikle, Nixon'ın avukatlarından birinin bile, filmi ilk defa dinledikten sonra fısıldadığı böyle bir uzlaşmacı materyal açıkça duymak mümkündü: “Şimdi bitti.”
[8] Başarısızlık için çok büyük, ekonomist Hyman Minsky'ye atfedilen, çok büyük olan ve iflaslarının ekonomi için feci sonuçlar doğuracak kadar çok ekonomik bağlantıya sahip olan finansal kurumları ifade eden ortak bir terimdir. Bu terim, Rusça'da “Başarısız olmak için çok büyük, Wall-Street ve Washington'un finansal sistemi ve kendilerini kurtarmak için nasıl savaştıkları: içeriden bir bakış” başlığı altında yayınlanan Amerikan gazeteci Andrew Ross Sorkin'in kitabının adıydı. 2011'te aynı film bu kitap kullanılarak çekilmiştir.
[9] 2003’te, Amerikan birlikleri Irak’ı ve Fransa’yı istila ettiğinde bu eylemleri şiddetle kınadıklarında, Fransız mallarını boykot etme kampanyası, ABD Temsilciler Meclisi’nin tüm kafelerindeki patates kızartmasının Özgürlük Patates’i yeniden adlandırılmasına neden oldu. "ve" Özgür Tost "ta Fransız tostu (tost). Basında aktif bir kampanya sırasında aynı "değişiklikler" Amerika'da birçok gıda kurumunda meydana geldi.
[10] "Şirketler insandır" Romney'nin en ihtiyatlı rezervasyonlarından biridir. Çin’in Dünya Ticaret Örgütü’ne (WTO) kabulü sırasında Amerikalı politikacılar “insan hakları” hakkında çok konuştular, ancak aslında, sadece şirketlerin fikri geliri kadar entelektüelleri koruyan “fikri mülkiyet” konusunda da ısrar ettiler.
[11] Farklı eyaletlerde faaliyet gösteren ve kürtajı sınırlandırmak için tasarlanan yasaları yürürlüğe koyan bir dizi devlet, çeşitli kadın hakları örgütleri ve feministler tarafından "kadınların bedenleri üzerindeki kontrolü" ile karşılaştırılıyor.