• Danışanlar, düşünce, duygu ve davranış kalıplarına ilişkin yeni içgörüler kazanırlar.
• Terapide yeni içgörüler, zaman içinde aniden veya kademeli olarak ortaya çıkabilir.
• Psikolojik acı genellikle ağrıdan kaçınma girişimlerinden kaynaklanır. Bu nedenle, danışanların kaçınma alışkanlıklarını keşfetmek önemli içgörüler sağlayabilir.
Terapilerin en önemli kazanımı danışanların zorluklar ve kendileri hakkında yeni içgörüler kazandığı anlamalarıdır.
Popüler inanışların ve film tasvirlerinin aksine, terapide ilerlemek için aydınlanma anlarının gerekli olmadığını fark ettim. Danışanlar genellikle sorunlarının kaynağının ne olduğunu ve nasıl düzeltileceğini çok iyi bilirler; tavsiye isteyen insanlar, ne yapılması gerektiği konusunda nadiren bilgisizdir. Eksik oldukları şey, bilgilerine göre hareket etme konusunda özgüven, destek ve rehberliktir. Psikoterapistlerin genellikle bir danışanın "Ne yapmalıyım?" sorusuna "Ne yapman gerektiğini düşünüyorsun?" şeklinde yanıt vermelerinin bir nedeni de budur.
Ek olarak, aydınlanma anları gerçekleştiğinde, iyileşme sürecinin sonunu değil, başlangıcını işaretlerler. Başka bir deyişle, popüler eğlence içgörü ve arınmayı terapötik yolculuğun doruk noktası olarak tasvir ederken, gerçek hayatta durum genellikle böyle değildir.
Gerçek bir değişim sağlamak için, içgörü anlarını eski, kökleşmiş alışkanlıkları değiştirmek ve yeni, sağlıklı alışkanlıklar oluşturmak için çetin bir çalışma takip etmelidir. Sorununuzun çözümünün farkına varmak, kendi başına sorunu çözmez ama başlamak için iyidir.
Dahası, aydınlanma deneyimleri genellikle birdenbire veya tamamen oluşmadan, yavaş yavaş, parça parça ve zamanla ortaya çıkar, bir düğmenin çevrilmesinden çok bir kadranın yavaş dönüşüne benzer. Danışanlar bazen geçmişe bakıldığında, zaman içinde meydana gelen ince değişiklikleri yavaş yavaş fark ettikçe, yeni içgörüler bazen terapi boyunca yavaş yavaş ortaya çıkar.
Şöyle ki: Son birkaç ayda terapi alan danışan, yavaş yavaş daha iddialı ve dolayısıyla daha etkili hale geldiğini fark ediyor. Bu farkındalık bir başkasına yol açar: Kendini öne sürerse reddedileceğine dair önceki inançlarını doğru ve yapıcı kendi kendine konuşma ile çürütür.
Herhangi bir an, hatta sessiz bir tefekkür anı bile, belirli bir sorunun özel doğasına veya bir sorunun sorulup sorulmadığına bakılmaksızın, keşif sağlama potansiyeline sahiptir. Her danışanın yolculuğu farklıdır ve genellemeler risklidir.
Çözüm odaklı terapistler genellikle sözde mucize sorusunu kullanırlar: "Bu gece bir mucize olsaydı ve sorun çözülseydi, bir mucizenin gerçekleştiğini gösteren ilk fark edeceğiniz şey ne olurdu?" "Ne zaman sorun yaşamıyorsun?" ve "O zaman farklı olan ne yapıyorsun?") gibi istisnai sorular da danışanın güçlü yanlarını ve başa çıkma kaynaklarını belirlemek için kullanılır.
Yine de, baskı yapılırsa, terapide aydınlanma anlarının genellikle danışanın kaçınma alışkanlıklarına odaklandığımızda ortaya çıktığını söyleyebilirim. Deneyimsel kaçınma, genel olarak "rahatsız edici düşünceler, duygular, anılar ve diğer özel deneyimlerle temas halinde kalma isteksizliği" olarak tanımlanabilir. Başka bir deyişle, sıkıntıdan kaçınma girişimidir.
Psikolojideki son araştırma ve teorileştirme, bu tür bir kaçınmanın birçok farklı psikolojik bozuklukta merkezi bir özellik olduğu gerçeğine giderek daha fazla işaret etmektedir: Fobiler, belirli yerlerden veya nesnelerden kaçınmayı içerir; panik bozukluğu, vücuttaki korku duygularından kaçınmayı içerir; OKB ritüelleri, rahatsız edici saplantılı düşüncelerin getirdiği rahatsızlıktan kaçınmayı; TSSB, korkunç travmatik anıları tetikleyen deneyimlerden kaçınmayı içerir; depresyon, daha önce yanıt vermediği kanıtlanmış bir ortamda ödül bulma girişimlerinden kaçınmayı içerir ("öğrenilmiş çaresizlik" olarak da bilinir); madde kötüye kullanımı, sıkıntı, suçluluk, utanç veya fiziksel acıyı vb. uyuşturma girişimini içerir.
Tüm bu durumlarda, kendini kısa vadeli etkili bir çözüm olarak sunan kaçınma alışkanlığı, uzun vadede bireyin sağlığı ve işleyişi üzerinde etkisiz ve yıkıcıdır. Başka bir deyişle, psikolojik sıkıntı, psikolojik sıkıntıdan kaçınmaya yönelik yanlış girişimlerden kaynaklanır.
Bu sürecin altında yatan mekanizmalar, kaçınmanın anında rahatlama sağlayan kısa vadeli bir çözüm olduğu gerçeğine dayanır. Ancak hayat uzun vadelidir ve kısa vadeli düzeltmeler zamanla çökme eğilimindedir. Özellikle, kaçınma, başa çıkma becerilerinin gelişimini engeller ve öğrenmeyi ve problem çözmeyi engeller, çünkü tüm kaçınma size daha fazlasını nasıl önleyeceğinizi öğretir. Aynı zamanda zamanla genelleşme eğilimindedir: Rahatsızlığa tahammül etmekten ne kadar kaçınırsanız, rahatsızlığa tahammül etmek o kadar zorlaşır.
Benzetme yoluyla, kaçınma alışkanlığı madde bağımlılığına benzer. İlk başta, bir içki almak sıkıntınızı hafifletir (kaçınmanızı sağlar). Ancak zamanla, içki içmek sizin ana sıkıntı kaynağınız olur.
Acıdan kaçınmanın daha sonra daha fazla acıya yol açacağı fikri yeni değildir. Freudcu psikanalistler, kaygının getirdiği sıkıntıyı azaltmak için tasarlanmış savunma mekanizmalarının aynı zamanda gerçeklik algımızı nasıl da bozduğuna; Gestalt teorisi, psikolojik ıstırabın kaynağı olarak "temastan kaçınma" sorununu veya yaşanan anın farkında kalamama sorununu gösterir; davranışçılar, kaçınmanın yeni öğrenmeyi ve dolayısıyla davranış değişikliğini nasıl engellediğini incelediler; bilişsel teorisyenler, kaçınmanın, doğrulanmayan kanıtları not etme ve dikkate almama yoluyla bilişsel çarpıtmaların nasıl devam ettiğini not ettiler.
Kaçınmanın yıkıcı gücüne dair bilgiler, onun karşıtı olan maruz kalmanın terapötik gücünü kanıtlayan kanıtlar literatürde bulunabilir. Araştırmalar, kişinin korkularıyla yüzleşmesinin ve zor duyguları işlemesinin ruh sağlığının iyileşmesine yol açtığını, başa çıkma becerilerinin kazanılmasını ve psikolojik güçlenme duygusunu kolaylaştırdığını ve yanlış inançları çürüttüğünü göstermiştir. Aslında, burada daha önce tartıştığım gibi, kaçınmaya karşı koymayı içeren maruz bırakma çalışması, herhangi bir terapistin cephaneliğindeki en güçlü silahtır ve tüm terapiler kısmen maruz bırakma terapisidir. Terapi, danışan daha önce kaçınmayı öğrendiği şeyle yüzleşmeyi, yönetmeyi, tolere etmeyi veya değiştirmeyi öğrendiğinde işe yarar.
İnsanlar, bunu yapmamanın daha büyük bir yıkıma yol açacağından korktukları için genellikle yıkıcı bir alışkanlığı sürdürmeye devam edeceklerdir. Bir danışanın insanları memnun etmeye yönelik sürekli çabası, dayanılmaz olarak algıladıkları potansiyel reddedilme sıkıntısından kaçınma girişimidir. Kronik endişeleri olan insanlar, bu tür endişelerin eylem teşkil ettiğine inanarak, genellikle sürekli olarak yaklaşan felaketler hakkında endişelenirler, halbuki böyle bir endişe onların problem çözme eylemini gerçekleştirme yeteneklerini engeller. Endişelenmek, eylem kılığına bürünmekten kaçınmaktır.
İşlevsiz bir alışkanlığın nelerden kaçınmamıza izin verdiğini keşfederken, iyileşmek için neyle yüzleşmemiz gerektiğini keşfederiz.