Kaçan uçurtmanın arkasından öylece bakakalırsın ya. İlk kez yaşadığında bu duyguyu, bir daha bu kadar üzülmeyeceksin sanırsın. Halbuki gökyüzüyle barışıp yeniden bir uçurtma havalandırdığında ona dair umutların vardır. Sanırsın ki bu kez yanlış yapmayacaksın.
Gökyüzünün huyudur oysa ki. Senin umutlarını almak, alıp uzaklara atmak. Sen bunu öğrenene kadar da yapar bunu. Uçurtmalara mı küsmek gerekir gökyüzüne mi ?
Öylece bakakalmak. Bu duyguya alışmak, artık yadırgamamak mıdır büyümek? Artık ağlamadan, hemen yeni umutları mı bağlamalı ipin ucuna; yoksa dönüp gitmeli mi ?