2 Anne, altı yaşındaki lösemiyle savaşan oğluna bakarken dalıp gitmişti.
3 Kalbi, acı içinde olmasına rağmen, kararlılık duygusunun da etkisini hissediyordu. Her ebeveyn gibi o da oğlunun büyümesinive umutlarını gerçekleştirmesini istemişti.
4 Oysa o oğlunun hayallerini gerçekleştirmesini istiyordu. Ama bu, artık mümkün değildi. Löseminin buna fırsat tanıması olası değildi.Oysa o oğlunun hayallerini gerçekleştirmesini istiyordu.
5 ve hayal ettiğin oldu mu?" diye sordu. "Bora! Büyüyünce ne olmak istediğini hiç düşündün mü? Hayatında neler olmasını dilediğinve hayal ettiğin oldu mu?" diye sordu.
6 "Anneciğim, ben büyüyünce hep İTFAİYECİ olmak istedim". Anne, gülümsedi ve.."Dileğini gerçekleştirebilecek miyiz bir bakalım" dedi.
7 Daha sonra, Ankara'daki itfaiye müdürlüğüne gitti ve orada yüreği en az Ankara kadarbüyük itfaiyeciler ile tanıştı.
8 Ona oğlunun son isteğinden söz etti ve oğlunun itfaiye arabasına binip şehirde küçük bir tur atmasınınmümkün olup olmadığını sordu.
9 Eğer oğlunuzu Çarşamba sabahı saat yedide hazır ederseniz, "Bundan daha iyisini de yapabiliriz.Eğer oğlunuzu Çarşamba sabahı saat yedide hazır ederseniz,onu o gün şeref konuğu yapar,itfaiyeci kimliğine büründürürüz.
10 Bizimle itfaiye müdürlüğüne gelir, bizimle yemek yer, yangın söndürmeye gelir. > Hatta bize ölçülerini verirsen,ona üzerinde Ankara itfaiyecilerinin kırmızı renküzerine islenmiş ambleminin olduğu gerçekbir itfaiyeci kostümü diktirir, lastik botları ısmarlarız. Hepsi Ankara’da üretiliyor."
11 itfaiyeci Bora’yı aldı, ona elbisesini giydirdi, Üç gün sonra,itfaiyeci Bora’yı aldı,ona elbisesini giydirdi,ve hasta yatağından itfaiye arabasına kadar eşlik etti.
12 Bora, itfaiye arabasına kuruldu vemüdürlüğe doğru yol almaya başladı. Kendini çok mutlu hissediyordu.
13 hatta itfaiye Müdürlüğünün özel arabasına da O gün Ankara'da tam üç yangın ihbarı olmuştu. > Değişik itfaiye arabalarına,hatta itfaiye Müdürlüğünün özel arabasına dabinmişti. >Yerel televizyonlar da onu izleyip, çekmişlerdi.
14 tam altı ay >Hayallerinin gerçek olması, gösterilen sevgi ve ilgi, Bora’yı o kadar etkilemişti ki, doktorların söylediğindentam altı aydaha fazla yasamıştı.
15 Bir gece bütün yaşam belirtileri dramatik bir şekilde yok olmaya başlayınca, hiç kimsenin yalnız ölmemesi gerektiğine inanan başhemşire, aile bireylerini hastaneye çağırdı.
16 >Daha sonra Bora’nın itfaiyede geçirdiği günü hatırladı ve itfaiye müdürlüğüne telefon açıpBora’nın bu dünyaya veda ederken yanında,özel kıyafetleri içinde bir itfaiyecinin bulundurulmasınınmümkün olup olamayacağını sordu.
17 >İtfaiye Müdürü; "Bundan daha iyisini de yapabiliriz. Beş dakika içinde oradayız.
18 Bana bir iyilik yapar misiniz? >Sirenlerin çaldığını duyduğunuzda, yangın olmadığı anonsunu yaptırabilir misiniz?
19 önemli bir meslektaşlarını Sadece itfaiyecilerinönemli bir meslektaşlarınıziyarete geldiklerini söyleyiniz.Ve lütfen onun odasının penceresini açınız"diye yanıtladı.
20 Yaklaşık beş dakika sonra hastaneye çengel ve merdiven taşıyan kamyonet ulaştı. > Merdiveni açtıveBora’nın 5.kattaki odasına doğru yaklaştı.
21 ve ona onu ne kadar sevdiklerini söylediler. Tam on dört itfaiyeci Bora’nın odasına tırmandılar. Annesinin izniyle onu kucakladılarve ona onu ne kadar sevdiklerini söylediler.
22 Ölümle pençelesen Bora itfaiye müdürüne baktı ve; "Efendim ben simdi gerçekten itfaiyeci miyim?"diye sordu.
23 "Bundan şüphen mi var Bora?" diye yanıtladı müdür.
24 Bu kelimelerden sonra Bora gülümsedi gözlerini sonsuza dek kapattı. vegözlerini sonsuza dek kapattı.
25 belki hatırlamıyorsunuz, Belki unuttunuz,belki hatırlamıyorsunuz,belki de çok duygusuz,çok katı oldunuz;Ama bilin ki ;