Bu makale, Korunmayan haber bültenimizin yerinde bir versiyonudur. Bülteni hafta içi her gün doğrudan gelen kutunuza göndermek için buradan kaydolun
Tekrar hoşgeldiniz. Babamın bana verdiği bir çift kol düğmesi dışında altınım yok. Alyansım platin. Ama özellikle herkesin kafasındaki konu enflasyon olunca konu kaçınılmaz. İşte başlıyor.
Bana e-posta gönder [email protected]
Tam olarak neye karşı bir koruma?
1980’lerde Japonya üzerine Çarşamba günkü yazı, bir anlamda rejim değişikliği hakkındaydı. Buradaki fikir, Japon para politikasındaki, mali yaklaşımdaki ve kurumsal kültürdeki büyük bir değişimin, bir varlık fiyat balonu yaratması ve her türlü ekonomik ilişkiyi kalıcı olarak sıfırlamasıydı. Soru şu ki, eşzamanlı kolay maliye ve para politikasının serbest bırakılması ve Federal Rezerv’in enflasyona karşı tutumundaki değişiklik, ABD’nin benzer bir rejim değişikliğine yöneldiği anlamına mı geliyor?
Bu potansiyel rejim değişikliğinin ana riski, fikir birliğine göre, hisse senedi ve tahvil piyasalarında muhtemelen bir düzeltmeye neden olacak yüksek enflasyon olduğu için, fikrim riskten korunmaya döndü. Okuyucuların kafası benzer bir yerde: Güvenli varlıkların nerede olduğunu soran bir dizi e-posta aldım.
Altın bariz bir adaydır; genellikle bir enflasyon riskinden korunma olarak lanse edilir. Ama bu çok genel. Altın, herhangi bir varlığın ekonomik temelleriyle en istikrarlı ilişkilerden birine sahiptir. Özellikle son yıllarda (Fed’in tüm grafik verileri) büyük bir düzenlilikle reel faiz oranlarına ters hareket ediyor:
Enflasyona karşı korumalı 10 yıllık Hazine tahvillerinin getirisi (mavi çizgi), reel faiz oranlarının standart vekili veya şu anda negatif olan enflasyona göre düzeltilmiş para maliyetidir.
Altın (sarı çizgi, skalanın ters olduğuna dikkat edin) 15 yıl boyunca kölece ama tersine, reel oranları takip etti, reel oranlar düştüğünde yükseliyor, yükseldiğinde düşüyor. Bunun basit bir nedeni var: Gerçek para getirisi, hiçbir şey getirmeyen bir varlık olan altını tutmanın fırsat maliyetidir. Nominal oranlar son zamanlarda, neredeyse yalnızca enflasyon beklentilerinin etkisiyle yükseliyor, bu nedenle altın son aylarda düzensiz ama temelde yatay bir yol çizdi.
Altını tutmak, yukarıdaki tabloya bakılırsa, yeni ekonomik rejim enflasyonu artırırsa, aynı zamanda reel ekonomik aktiviteyi ve reel oranları canlandırmayı başarırsa, size bir faydası olmaz. Altının işlemesi için, herhangi bir gerçek büyüme getirisi olmadan enflasyonu elde etmeniz gerekir (gerçek ekonomik büyüme olmasa bile, borç yüklerini hem devletler hem de haneler üzerinde daha hafif hale getirme anlamında ekonomik bir ödemeniz olabilir, ancak bu parasal/mali koordinasyon hayranlarının peşinde olduklarını iddia ettikleri şey değil).
Bununla birlikte, reel oranlar yükselse bile, önemli ölçüde daha yüksek ve daha değişken enflasyon altını bir riskten korunma aracı olarak daha değerli hale getirip getirmeyeceğini merak ediyorum. İstikrarsız hisseden yüksek reel oranlar, yatırımcıların ceplerinde istikrarlı bir şey istemesine neden olabilir, değil mi?
Aşağıda, altın ve reel kurlar arasındaki uzun vadeli ilişkinin bir resmi bulunmaktadır. Yine de burada reel oranlar için farklı bir vekil kullandım çünkü Hazine enflasyon korumalı menkul kıymetler nispeten yeni bir olgudur. Bunun yerine 10 yıllık getiri eksi yıllık TÜFE enflasyon oranını kullandım. Bu, seriyi biraz daha değişken hale getirir, ancak onu İpuçları ile kontrol etmek oldukça iyi bir eşleşme sağlar. Enflasyon oranını da (gri) olarak bıraktım.
Burada en çok ilgi duyulan dönem, enflasyondaki iki büyük sıçramanın reel oranları sert bir şekilde aşağı çektiği 1970’lerdir. O yıllara yakınlaşmak:
Burada zorlayıcı olan, ilişkinin devam etmesidir (gerçek getiriler düşer, altın yükselir), ancak çok istikrarlı değildir. Eylül 1972 ile Aralık 1974 arasında reel getiriler ilk kez düştüğünde, yüzde sekiz puandan fazla düşerken, altın yüzde 179 arttı, hisse senetlerinin değerinin üçte birini kaybettiği bir dönemde çok güzel bir getiri. Ancak 1978 ile 1980 yılları arasında enflasyon ikinci kez ortaya çıktığında altın muhteşemdi. Reel verimlerde önemli ölçüde daha küçük bir düşüşle yüzde 238 arttı.
Benim geçici yorumum, enflasyonist istikrarsızlığın devam etmesi ve yatırımcıları giderek daha endişeli hale getirmesi nedeniyle altının yatırımcılara daha iyi ve daha iyi göründüğü yönünde.
Ama sonra 1980’ler ve Paul Volcker’ın Fed’i geldi. Enflasyon, kalıcı olarak şişeye konulmuş gibi görünüyordu. Ve istikrarlı enflasyon altında, reel oranlı altın ilişkisi bir dereceye kadar başıboş bırakıldı. 1985 ve 1990 yılları arasında reel oranlarda altı puanlık bir salınımla büyük bir düşüş oldu, ancak bu, nispeten uysal enflasyon ve enflasyon oynaklığının arka planına karşı kademeli ve düzenli bir şekilde gerçekleşti. Altın sadece yüzde 25 yükseldi. Yine, zamanın şiddeti ve yatırımcıların ne kadar hırpalanmış hissettikleri, altın için sadece gerçek getiri değil, önemli görünüyordu.
Ve altın için bir sonraki büyük ralli, elbette, her türden dalgalanma dönemi olan büyük mali kriz öncesinde ve sonrasında geldi.
Metalin gerçek öğrencilerinin şimdiye kadar belirleyeceği gibi, ben altın böceği değilim. Mütevazı önerim sadece şudur: gerçek getirilerle olan bağlantı kalıcıdır, ancak zamanla gücü değişir. Pek çok insanın şu anda yaşadığı gibi bir ekonomik rejim değişikliği, son yıllarda çok tutarlı görünen altın/reel oran ilişkisini bir kez daha değiştirebilir. Dikkatlice korunun arkadaşlar.
japonca geçmişe dönüşler
1980’lerin sonlarında Japon finansında çalışan okuyuculardan, Çarşamba günü Japonya makalem hakkında birkaç e-posta aldım ve birçoğu bugünün ortamının onlara o dönemi ne kadar hatırlattığına dair yorumlarda bulundu. İşte 1987’de Tokyo’da analist olarak çalışan James Bogin’den özellikle temsili bir örnek:
“Japonya 1970’lerdeki petrol şokundan çok daha kötü etkilendi. Zayıf bir para birimleri vardı ve petrol ithalatı GSYİH’nın yüzde 10’u veya daha fazlasıydı. Uzun süre çok gevşek bir para politikası yürüttüler ve bu da gizli varlık stoklarında bir borsa patlamasına yol açtı. . . Büyük likidite akışı ile. . . şirketler, faiz oranları çok düşük olduğu için varant tatlandırıcılı hisse senedine dönüştürülebilir tahvil ihraç edeceklerdi. Bir keresinde bir çimento şirketine neden para topladıklarını sormuştum ve cevap temelde şuydu, çünkü ucuz ve biz de yapabiliriz.”
Şirketleri her zamankinden daha yüksek değerlemelerde (“gizli varlıklar”) değerlendirmek için yeni nedenler keşfetmek, boğa piyasasına aşinadır. Zor enstrümanların (emriler, Boşluklar) çoğalması da öyle. Bana özellikle bugünü hatırlatan şey, şirketlerin “ucuz olduğu için ve biz de yapabiliriz” diye para toplaması. Merhaba AMK.
Bir iyi okuma
2018’den beri Çarşamba günü buna rastladım. Bana o kadar doğru geldi ki sesli güldüm. Hukuk, finans, danışmanlık ve benzeri alanlarda geleceği parlak bir çalışanın anahtarı nedir? Kişisel güvensizlik olabilir.
Sizin için önerilen haber bültenleri
Durum tespit süreci — Kurumsal finans dünyasından en iyi haberler. buradan kaydolun
bataklık notları — ABD siyasetinde para ve gücün kesişimine ilişkin uzman görüşü. buradan kaydolun