We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
“C’est pas évident, "Yerel halk ve göçmenler yerel yaşama nasıl daha fazla dahil olabileceğimi sorduğumda bana şunları söylediler: Açık, apaçık ya da açık değil.
Karayipler’deki Fransız denizaşırı departmanlarından biri olan Martinik’e iki kez gittim, sadece bir yerde olmanın ne olduğuna dair fikir verebileceğim anlamına gelmediğini anladım. Gerçekten mi sevmek. Yeni şeyler öğrenmek, kendimi rahatsız durumlara sokacak kadar açık olmak ve bu adadaki kültürel buzdağının ucunu keşfetmek için rahatsızlığın üstesinden gelmek için güç gerekiyor.
Üniversiteye döndüğümde, bir Karayip tarihi profesörünün Martinik'teki siyaset üzerine yazdıklarımdan birinin ona ülkeye gül rengi bir bakış açısına sahip olduğum izlenimini verdiğini söyledi.
İlk seyahatten sonra eve döndüğümde, Martinik hakkındaki bilgilerimin ne kadar yüzeysel olduğunu fark ettim; Tanıdık olanı bulmak için o kadar çok zaman harcadım - yürüyüşlere çıkmak ve benzer dil ve kültürel geçmişe sahip insanlarla parti yapmak - yerin özel olan yönlerini kaçırmıştım.
"Bana her şeyi söyle! Onu sevdin mi?!" Vanessa sordu. Sonunda yedi aydır ilk kez yüz yüze takıldım, on yıllık en iyi arkadaşıma yurtdışında geçirdiğim zaman hakkında ne söyleyeceğimi bilemedim.
"Evet, gerçekten iyi vakit geçirdim" dedim, hevesimdeki eksikliğim belliydi.
Hevesli bir gezgin, biraz hayal kırıklığına uğramış görünüyordu ama daha da bastırdı, "Orası nasıl? Ne yaptın?" Bu soruların ikisine de nasıl cevap vereceğimi veya yedi ayı birkaç cümleyle nasıl özetleyeceğimi bilmiyordum.
İnsanlara bu kadar zamanı uzakta geçirdiğimi ve yurtdışındaki bazı arkadaşlarımla ve komik anekdotlarla geri döndüğümü, ama henüz yaşadığım bir yer hakkında içgörülü bir görüş veya bakış açısı olmadığını nasıl söyleyebilirim?
Geriye dönüp bakıldığında, bu nasıl…
Martinique'e bir Pazar öğleden sonra Le Lamentin'deki Aimé Césaire Havalimanı'na vardım. Hava güneşli, sıcak ve o kadar nemliydi ki uçaktan inip kendi terimden oluşan bir havuza girdim. Amirimin, iki yıldır Martinik'te yaşayan anakara Fransız bir adam olan kocası, beni havaalanından almıştı. Otobandaki pencereden dışarı bakarken, canlı yeşil manzara ve tepelere tünemiş creole kolonyal evlerin dağınıklığı yanımdan bulanıklaştı. Neredeyse görünmez yollarla, insanların kırsal kesimde bu kadar uzağa nasıl gittiğini anlayamıyordum.
Tartane'de sörf yapmak
Fransa'daki Öğretim Asistanı Programına katılmak için Martinik'teydim ve tercihim olarak Martinik'i talep etmiştim. Académie yerleştirilmek üzere. Seçimi bir araştırma ve soyutlama süreciyle yaptım; Yaşam tarzının ve geleneklerinin gerçeklerinden değil, adanın biliminin mirasından etkilendim. Geldikten sonraki ilk hafta içinde, beni oraya götüren hevesli bir sörfçü olan bir asistanı tanımıştım. La Plage des SurfeursTrinité yarımadasındaki en uğrak sörf plajı.
Facebook için sörf tahtası olan bir resmim vardı (görev tamamlandı). Bu yinelenen bir tema haline geldi. Martinik'teki zamanım şöyle devam etti: Amerikalı, İngiliz, Kanadalı ve ara sıra İspanyol asistanlarla vakit geçirmek; konfor bölgemde kalmak; bir listeden “olmazsa olmazlar” ın işaretlenmesi; ve aradığım “kültürel deneyimi” yaşıyormuşum gibi hissediyorum.
Üniversiteye döndüğümde, bir Karayip tarihi profesörünün Martinik'teki siyaset üzerine yazdıklarımdan birinin ona ülkeye gül rengi bir bakış açısına sahip olduğum izlenimini verdiğini söyledi. Bugünkü Martinik'in gerçeklerinin, ünlü bilginlerin yıllar önce şiirsel olarak yazdıkları gibi olmadığını ve oraya gittiğimde ne demek istediğini anlayacağımı söyledi.
Yurtdışındaki o ilk yedi aydan sonra beklentilerimin yanlış olduğunu anlayabildim, ancak Martinik'e gitmek öğrenmeme yardımcı olmadı neden okuduğumdan çok farklıydı.
Martinik'ten ayrılmadan önce kontratımın yenilendiğini öğrendim ama geri dönmekle devam etmek arasında kararsız kaldım. Sonunda adanın nasıl ve neden değiştiği sorusu burada yedi ay daha geçirme arzumu pekiştirdi; Martinik L'Île des RevenantsNe de olsa Geri Dönenler Adası.
İkinci kez, karanlık ve soğuk bir Pazar akşamı vardım. Kazak giydiğim için mutluydum. Partnerim Tom'un çalıştığı liseden bir öğretmen bizi havaalanından aldı ve önümüzdeki yedi ay boyunca yaşamayı planladığımız villada Trinité'de öğretim görevlisi olarak çalışırken bıraktı. Yolculukta geçen 14 saatin ardından ev sahibimiz Ghislaine bize zemin kattaki daireyi gösterdiğinde yorgun ve rahatlamıştım. Uyku vakti gelmişti.
“Ça bon gönderdi… Il est doué,"Ghislaine, Tom'un Martinik’in tipik yemeklerinden birini hazırladığını söyledikten sonra, dedi: Colombo. O yetenekli bir aşçı ve merdivenlerden aşağı bizim kapımıza doğru yürürken ben de ne kadar güzel olduğunu koklayabiliyordum. Colombo Sri Lanka menşeli bir baharat karışımıdır ve 1853 civarında Martinik'e ve Hindistan alt kıtasından 20.000 sözleşmeli işçi ile birlikte yol almıştır. Et ve sebzeleri kızartmanın bir yöntemi olan bu, özünde bir Martinik yemeğidir.
İlk haftalarda yerleşirken, genellikle büyük marketlerde alışveriş yapar ve pahalı ithal meyve ve sebzeleri satın alırdık. Temelde bütçe ve pragmatik nedenlerle, aynı zamanda etik ve sağlıklı nedenlerle, yerel pazarlardan ürün satın almaya karar verdik.
Domates sosu, patates ve kivi yerine şimdi satın alıyoruz Colombo yapıştırmak, makine (Taro kökü) ve Maracudja (Çarkıfelek). Fransa'dan ithal edilen biftekleri almak yerine, ön kapımızın yakınında Atlantik Okyanusu'ndan taze yakalanmış kırmızı balığı ve marlin satın alıyoruz.
Trois-Ilets'teki köle mirası köyü La Savane des Esclaves.
Elimizdeki tüm yeni gıdalardan daha iyi yararlanmak için, Tom ve ben tatların ve baharatların, kökenlerinin ve etkilerinin ve yemeklerin kendilerinin nasıl uyum sağladığına dair bir anlayış kazanma sürecinde, Martinik'in kreol mutfağı hakkında bilgi edinmek için zaman harcadık. Martinik yaşamının yama işi.
24 Aralık'ta (Noel'i kutlayan birçok Martinikli şenliklerinin tadını çıkardığında), şefim Sabrina, Tom ve beni teyzesinin evine davet etti. Chanté Nwel cum aile birleşimi. Hevesle satın aldım Cantique, bir hafta önce Fransızca Noel şarkıları koleksiyonu ve YouTube'da öğrencilerimin pratik yapmam gerektiğini söylediği bazı şarkılara baktı.
Bir tarım kasabası olan Gros-Morne kırsalındaki bir eve vardığımızda hemen karşılandık, tanıştırıldık ve zehirimizi almak için likör masasına götürüldük. Bir içki içip biraz konuştuktan sonra, Sabrina'nın kuzenlerinden üçü herkesi ayağa kalkıp şarkı söylemeye başlaması için çağırdı. İnsanlar onları kaptı Kantinler, erkekler aldı tamburlar, ti-bwave bir cha-cha (su kabağından yapılmış bir maraka), birkaç çocuk su şişelerinin içinde pirinçten yapılmış doğaçlama marakaları oynadı.
Şarkıların melodisine aşina olmamama rağmen kitabı takip ettim ve aksanlı Fransızcamla yüksek sesle şarkı söyledim. Sık sık yerimi kaybettim veya kelimeleri Fransızca'da yeterince hızlı söyleyemiyordum. Birkaç kez umutsuzca kayboldum; sayfadaki sözleri bulamamakla kalmadım, söyledikleri kelimeler de benim için anlaşılmaz hale geldi.
Şaşkınlık içinde yüzümü buruşturdum ve Sabrina bana şöyle dedi: ritournelle, yazılmamış. " ritournelle Creole'de söylenen bir nakarattır, Cantiqueve hatta insanların geldiği adanın bölgelerine göre farklılık gösterebilir.
İlk birkaç şarkı sırasında gergin hissettim ve insanların beni yargılıyor mu yoksa kendilerine orada ne yaptığımı mı sorduğunu merak ettim. Şarkı söylemeye devam ettim ve insanlara giydikleri yiyecekler, içecekler, aletler ve hatta aksesuarlar hakkında daha fazla soru sormaya başladım. Ne kadar çok katılırsam ve sorular sorarsam, insanlar o kadar açık hale geldi.
Bazı şarkıları kantik gece yarısından önce, gece yarısından ve gece yarısından sonra söylenmesi amaçlanmıştır; Sabrina'nın amcası bana nasıl örüleceğini açıkladı Bakoua (palmiye yapraklarından yapılmış bir şapka türü); bir aile üyesi beni Noel yaptı ti-punch - ebegümeci çiçeği şurubu ve misket limonu ile koyu rom.
Tüm klasik Noel yemeklerini yedik ve sabahın 3'ünde, şarkı söylemekten, konuşmaktan ve gülmekten yorulmuş ve yorgun, geleneksel olarak servis edildik. acı au beurregeniş örgülü ekmek chocolat de Communionbaharatlı sıcak çikolata. Bizi Noel zamanında ağaçlarından gelişen bazı mandalina ve yakında görüşeceğimiz sözleriyle eve gönderdiler.
Topluluğa dahil olmaya ve kalıcılığımı göstermeye karar verdiğim ilk yollardan biri, kasabamın kültür merkezinde bir tiyatro sınıfına ve modern bir caz dans sınıfına katılmaktı. Martinik'te tiyatro tarihini öğrendim ve sınıflarımda başka türlü tanışamayacağım insanları tanıdım. Her noktada, fazladan çaba sarf etmem ve kendimi vermem gerekti ve diğer insanların tepkilerinden etkilenmemeliydim.
Tanıdık olmayan Noel şarkılarını söylemekten ve henüz ustalaşmadığım bir Fransızca sicilindeki insanlarla güncel konuları tartışmaktan rahatsız oldum; Geleneksel öğrenmek istediğim için garip bir şekilde bakıldım Bèlè dans etmek veya kakao çayı nasıl yapılır; Yerli halkın bana gülmesi, tüccarların tatilimin nasıl gittiğiyle ilgili sorgulamalar yaparak, burada yaşadığımı anlattığımda şaşkın bakışları ve bu ada için Kanada'dan ayrılacağıma dair mutlak inançsızlıkları yüzünden gülümsemem gerekti.
Tüm rahatsızlık ve garipliklere rağmen, bu adadaki yaşamı benden daha iyi bilen ve benimle paylaşmaya açık olan insanlarla ne kadar çok tartışırsam, tarihin, yaşam tarzının ve geleneklerin bursu nasıl bilgilendirdiğini o kadar çok öğrendim. Çok değerliyim. 1930'lar-1980'lerde edebi ve siyasi hareketleri teşvik eden ünlü Martinik bilginlerini okurken, cemaat, dayanışma, toprak dışında yaşama ve entelektüel mübadele ve direnişin açık olmasını bekledim.
Görünüşte bu özellikler turizme yol açmıştır. Carrefour süpermarketler ve korkunç Fransız televizyonu; ancak biraz fazladan çaba ve bir sürü ekstra soru ile topluluk, toprak dışında yaşayan insanlar ve direniş buldum.