We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Moundville Arkeoloji Parkı Müdürü Bill Bomar, 5 milyon dolarlık bir yenilemeden sonra gerçekten eski olanın yeniden yeni olduğunu söylüyor.
Alabama'nın En İyi 5 Kızılderili Yürüyüşü ile Zamanda Geriye Yolculuk
Alabama'nın devasa nehir deltasında, yuvarlanan dağlarda ve karanlık kara su nehirlerinde, bazıları MÖ 10.000'e kadar uzanan tarihi hazineler gizlidir. Bu hazineler, Kızılderili kültürlerinin kalıntılarıdır, uzun zaman önce gitmiş ama onları bulmak isteyenler için yeniden keşfedilmeye açık bir yaşam biçimidir.
Bu tarihin bir kısmı, Cherokee'nin güneydoğudan "Gözyaşı İzi" olarak adlandırılan bölgeden zorla çıkarılması gibi trajiktir, diğerleri ise bize yüzyıllar önce olduğu gibi hayata ve bu kültürlerin nasıl hayatta kalmayı, gelişmeyi ve gelişmeyi öğrendiğine dair bir fikir verir. ve doğayla iç içe. Ve hepsi keşif için hazır. Burada, Kızılderili tarihi açısından zengin Alabama'daki en iyi beş yürüyüş.
Moundville Kızılderili Festivali 30 yılını kutluyor
MOUNDVILLE, AL (WBRC) - Kızılderili kültürü hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorsanız Cuma günü Moundville Kızılderili festivaline göz atabilirsiniz.
Moundville Kızılderili festivali bu yıl 30. yıl dönümlerini kutluyor. Festivaller Cuma günü saat 9'da Moundville Arkeoloji Parkı'nda başlıyor.
Festivalde dansçılar geleneksel bir çember dansı yaparken görülebilir. Planladıkları diğer etkinlikler ise Chickasaw stomp dansı, yırtıcı kuşlar programı, yerel vuruşlu caz ve daha fazlası. Organizatörler, festivalin aile dostu olduğunu, çocuk alanından hikaye anlatımı çardaklarından, deneyebileceğiniz farklı Kızılderili temalı etkinliklerin listesinin devam ettiğini söyledi.
“Kızılderili kültürü veya tarihi hakkında tek bir kısa hikaye yok. Kayla Scott Festival direktörü, "Bütün kabileler farklıdır ve hepsinin festivale sunacak ve gelen insanlara öğretecek özel bir şeyleri vardır" dedi.
Caddo Ataları
Büyütmek için resimlere tıklayın
Yaklaşık 1200 yıl önce Caddo kültürel geleneği, Güneydoğu kültür bölgesinin batı sınırında, daha büyük Mississippian kültürel geleneğinin benzersiz ve erken bir ifadesi olarak ortaya çıkmaya başladı (arka plan için Mississippian World bölümüne bakın). Doğu Ormanlık Bölgesi'nin diğer birçok alanında paralel gelişmeler meydana geldi, ancak mutlaka aynı zamanda ve aynı şekillerde değil. Mississippian dünyası, ortak "temalar" diyebileceğimiz şeyleri değişen derecelerde paylaşan kültürel geleneklerin bir mozaiğiydi. merkezler, uzun mesafeli mübadele, savaş, rekabet, etkili yiyecek toplama yöntemleri, avcılık, işleme ve depolama ve sofistike zanaat üretimi. Bu tür temalar, göç yoluyla değil, esas olarak gruptan gruba fikir ve eşya alışverişi yoluyla paylaşıldı. Bu bölümde bu temaların Caddo dünyasında nasıl ifade edildiğine bakacağız.
Burada " terimini kullanıyoruz.Yükselen Caddo"Caddo kültürel geleneğinin Geç Ormanlık kökenlerinden doğduğu MS 800-1000 arasındaki 200 yıllık dönemi ifade etmek için Biçimlendirici Caddo terimi genellikle bu dönem için kullanılır. " kullanıyoruzErken Caddo"Caddo arkeolojik geleneğinin Caddo dünyasında kanıtlandığı sonraki 200 yıla (MS 1000-1200) atıfta bulunmak için. Ayrıca 400 yıllık birleşik döneme (MS 800-1200) atıfta bulunmak için küçük harfli "alıntı" Caddo'yu kullanacağız. Bu arkeolojik kavramların ve dönemlerin, toplu olarak en az 16 nesil boyunca ortaya çıkan gelişmelerin standartlaştırılmış yaklaşımları olduğunu unutmayın. Erken Caddo toplumunun 400 yıllık gelişimi sırasında olanların çoğu, birbiriyle ilişkili iki nedenden dolayı çok iyi anlaşılmamıştır: yetersiz araştırma ve araştırılan kilit alanlardan çok az radyokarbon tarihi.
Doğu Teksas'ta yalnızca birkaç Gelişmekte Olan ve Erken Caddo alanı kazılmıştır ve bunlardan yalnızca George C. Davis sahasında kapsamlı bilimsel araştırmalar yapılmıştır. Erken Caddo sitelerinin kazıcılarının çoğu, büyüleyici ama tek boyutlu bilgiler veren mezar höyüklerine odaklandı. Şimdi erken Caddo toplumunun seçkin üyelerine ölümde nasıl davranıldığı hakkında biraz bilgimiz olsa da, onların yaşamdaki rollerine dair çok az somut anlayışa sahibiz. Ve sıradan insanların yaşamları hakkında daha da az şey biliyoruz. Erken Caddo toplumunun bazı açılardan erken tarihi kayıtlardan bilinen Caddo toplumundan oldukça farklı olduğundan şüphelenmek için iyi nedenler vardır. Çok az toplum sekiz yüzyıl boyunca değişmeden kalır.
İkinci, eşlik eden sorun, güvenli bağlamlardan nispeten az sayıda radyokarbon tarihine ve erken Caddo bölgelerinde daha da az tarihli meslek dizisine sahip olmamızdır. Sonuç olarak, erken Caddo kültürünün ortaya çıkışı ve gelişiminin zamanlaması belirsizdir. Verileri okumamıza dayanarak, Gelişen Caddo kültürü en azından 9. yüzyılın ortalarına (yaklaşık M.S 850) ve belki de yarım yüzyıl öncesine kadar uzanıyor. O zamanlar, Louisiana'nın kuzeybatı ucundaki Kızıl Nehir boyunca yaşayan halklarla ilgili bir Caddo grubu, doğu Teksas'taki Piney Ormanlarında Caddo Anavatanının güneybatı sınırı haline gelen Neches Nehri yakınında yeni bir topluluk kurdu.
Arkeologlar tarafından "Kürt" olarak bilinen bu topluluk, George C. Davis sitesi, bir köy ve üç toprak höyüğün işaret ettiği bir ritüel merkezinden oluşuyordu. Ana Caddo Homeland'deki erken Caddo sitelerinin en iyi bilineni olduğu için, onu biraz ayrıntılı olarak tartışacağız, ancak bunu yaparken tüm eski Caddo sitelerinin Davis sitesi gibi olduğu veya eski Caddo sitelerinin olduğu izlenimini vermek istemiyoruz. en erken tanımlanabilir Caddo sitesidir. Her iki izlenim de doğru gelmiyor.
Davis sitesi yeniden kurulmuş gibi görünüyor, sanki kurucuları başka yerlerde edinilen fikir ve deneyimlere dayalı yeni bir topluluk kurmuş gibi. Bu nedenle, Davis bölgesinin tanınabilir ilk Caddo topluluğu olamayacağını ve kuzeydoğuda bir yerlerde, belki Sabine boyunca veya daha büyük olasılıkla Kızıl Nehir üzerinde, farklı toplulukların gerçek ortaya çıkışını temsil eden daha eski Caddo toplulukları olduğunu düşünüyoruz. Caddo geleneği. Davis bölgesinin kurucularının, bugün erken Caddo kültürü olarak gördüğümüz şeyi geliştiren en eski gruplardan biri olduğunu varsayıyoruz. Böyle bir senaryoda, gelenekten kopmaya ve yeni fikirleri takip etmeye (farklı dini ve siyasi/örgütsel adetleri yansıtan) bölünmüş gruplar (koloniler) batı sınırına, doğu Teksas'taki Piney Ormanları'na taşınmış olabilir. Bu soruyu (ve birkaç tane daha) çok daha geniş ve iyi tarihli eski Caddo siteleri ile çözebiliriz.
Crenshaw Sitesi
Arkansas, Miller County'deki Red River'ın kuzey tarafındaki Crenshaw bölgesi (ve daha genel olarak Great Bend bölgesi), Caddo kültürel geleneğinin geliştiği kilit yerlerden biri olarak başlıca adaydır. Kızıl Nehir'in eski bir kanalı üzerindeki bu höyük merkezi, çok sayıda geç Fourche Maline ve erken Caddo eserleri, mezarlar ve mimari özellikler ortaya çıkarmıştır. 1912'de C.B. Moore ile başlayan kazılarda birçok kazıcı çalıştı. Ne yazık ki, o zamandan beri kazıların çoğu yağmacılar veya asgari düzeyde eğitimli amatör arkeologlar tarafından yapıldı. Eğitimli profesyonel arkeologlar, en önemlisi Frank Schambach 1960'ların sonlarında ve 1970'lerin başlarında Arkansas Arkeolojik Araştırmaları'ndan, sitenin küçük bölümlerini araştırdılar.
Crenshaw, uzun bir geçmişi olan çok karmaşık bir sitedir, ancak bilinenlerin çoğu yağmacılardan ve erken kazılardan geldiğinden, randevuların çoğu eğitimli tahminlere dayanmaktadır. Bunun yanı sıra, Crenshaw sitesi, onu daha iyi ifade etmenin bir yolu olmadığı için son derece tuhaftır. Geç Fourche Maline zamanlarından başlayarak, kabaca MS 600-900, site bir mezarlık ve tören merkezi olarak kullanıldı, toplu mezarların ve ritüellerin gerçekleştiği bir yerdi, bazıları Caddo Homelands'in başka yerlerinde bilinmiyordu. AD 900'den bir süre sonra, tanınabilir bir Caddo kültürüne sahip (muhtemelen siteyi daha önce kullanan Fourche Maline halkının doğrudan torunları) Crenshaw sitesini bir tören merkezi olarak kullanmaya başladı ve kendilerine bazı tuhaf kıvrımlar ekledi. Crenshaw sahasının tuhaf görünmesinin bir nedeni, henüz çok sayıda çağdaş siteyi incelememiş olmamız olsa da, site Caddo tarihinde benzersiz bir şekilde önemli bir yere sahip olabilir. İşte bahsettiğimiz görünüşte olağandışı ritüel uygulamalara birkaç örnek.
Fourche Maline zamanının sonlarında, izole edilmiş insan kafatasları ve izole edilmiş çeneler (çeneler) alçak toprak platformlara yerleştirildi ve daha sonra bir mezar höyüğü oluşturarak üstü kapatıldı. Bazı kafataslarına ve çenelere çömlek ve boncuk gibi birkaç mezar eşyası eşlik etti, ancak çoğu değildi. Schambach, cesetlerin başka bir yere, belki de uzak köylere gömüldüğünü ve kafaların ve çenelerin, onları Crenshaw'ın ritüel merkezine gömmek için zaman gelene kadar kömür evlerinde veya iskelelerde tutulduğunu düşünüyor. Yüzlerce yıl sonra, yaklaşık MS 1250-1400 arasında, Caddo halkı, Crenshaw'da Kafataslarının Plazası olarak bilinen geniş bir açık alandaki küçük çukurlara çok sayıda küçük kafatasları ve çeneler yerleştirdi. En az bir başka Caddo bölgesinde izole edilmiş kafatasları içeren birkaç çukurun bulunduğu bildirilirken, Crenshaw bölgesi, bazen yıpranmış ve derisi alınmış, bazen de yeni kopmuş kafataslarının taşınması ve gömülmesini içeren bir tür kültün odak noktası olmuş olabilir. . Caddo bölgesindeki tarihi kayıtlardan böyle bir şey bilinmiyor.
Crenshaw sahasında ayrıca geç Fourche Maline ve muhtemelen Yükselen Caddo dönemlerine tarihlenen bir dizi toplu mezar vardır. Toplu mezarların üçünde, daha sonra yeni bir toprak tabakasıyla kaplanmış bir höyük yüzeyine, birbiri ardına düzgün bir şekilde yerleştirilmiş olan sağlam iskeletler (10, 27 ve 43 kişi) vardır. Yine diğer toplu mezarlar, düzgün bir şekilde yan yana yerleştirilmiş ceset sıralarının bulunduğu dikdörtgen çukurlardı. Başka bir toplu mezar, içine 60'tan fazla kişinin yerleştirildiği yaklaşık 50 fit çapında dairesel bir çukurdur. Bazıları sağlam ve tamamen eklemliydi, bu da ölenlerin ölümden kısa bir süre sonra çukura yerleştirildiğini düşündürdü. Diğer iskeletler yıpranmış ve karmakarışıktı, bu da bunların bir kömür evinde işlendiğini ve çukura demetler halinde getirildiğini gösteriyordu. Çukur daha sonra ince bir toprak tabakasıyla kaplandı, üzerine büyük bir ateş yakıldı ve çok sayıda kırık hayvan kemiğine bakılırsa bir ziyafet düzenlendi. Bu kalıntılar daha sonra büyük bir toprak höyük tarafından hızla örtülmüştür. Bir kez daha, Caddo yaşamının tarihi hesaplarında bu davranışlara benzer hiçbir şey bilinmemektedir.
Crenshaw sahasındaki büyüleyici ama benzersiz erken Caddo davranışının son bir örneği, "Boynuz Tapınağı" olarak adlandırılan bir dizi özellik ve 1000'den fazla beyaz kuyruklu geyiğin boynuzlarını ve ön kafatası bölümlerini içeren ilişkili bir çöp yığınıdır. Schambach, çıkarılan tapınağın erken Caddo zamanlarına ait olduğunu ve erken İspanyol kayıtlarında belgelenen Hasinai ateş tapınaklarına benzer şekilde bir şaman veya rahibin ikametgahı olabileceğini düşünüyor. (Herhangi bir direk veya başka doğrudan yapısal kanıt tespit edilmemesine rağmen, enkaz desenleri bir yapının mevcut olduğunu düşündürmektedir.) Görünür şakak tabanında insan dişlerinin bulunması, insan kafataslarının ve çene kemiklerinin, gömülmeden önce tapınakta saklanmış olabileceğini düşündürmektedir. yakındaki Plaza of Skulls'da. (2016'da yayınlanan yeni radyokarbon tarihleri, bitişikteki kül yatağı yapısını veya tapınak tarihlerini yaklaşık A.D. 1160-1250'ye işaret etmektedir.) Schambach, İspanyol hesaplarının aynı zamanda, geyiklerini okyanusa getiren başarılı Hasinai avcılarını da tanımladığını belirtiyor. caddi (Caddo lideri) kutsama ve ritüel cilt soyma için. Geyik kafaları görünüşe göre ritüellerin bir parçasıydı. Boynuz Tapınağı, yaklaşık 700 yıl sonra tarihi Caddo grupları arasında hala mevcut olan ritüel uygulamaların nispeten erken bir örneğini temsil ediyor gibi görünse de, bilinen Caddo grupları arasında hala benzersizdir.
Crenshaw çok tuhaf görünebilir, çünkü tesadüfen, oradaki kanıtlar, özellikle de kemik, yakınlardaki Kızıl Nehir'de kereste kütüğü sıkışıp alçak vadi alanlarını sular altında bıraktığında biriken kalın durgun su çamuru katmanları tarafından iyi korunmuştur. Buna karşılık, tarihi boyunca yüksek ve kuru kalan Davis bölgesinde çok az kemik korunmuştur. Yine de Crenshaw, Caddo tarihinde özel bir yeri olan çok atipik bir site gibi görünüyor. Schambach, erken Caddo zamanlarında sitenin sadece birkaç rahip ve görevlinin yaşadığı boş bir tören merkezi olduğunu düşünüyor. Bu senaryoda, ritüel merkezi, muhtemelen yakındaki köylerde ve mezralarda yaşayan uzak topluluklara hizmet edecekti. Davis sahasındaki höyüklerin çevresinde ve arasında çok sayıda tanınması zor ev örüntülerinin meydana geldiği, aşağıda tartışılan son kabul göz önüne alındığında, boş tören merkezi kavramı sorgulanmaya açıktır. Crenshaw'da iyi koruma koşulları sağlayan aynı çamur birikintileri, erken bir Caddo köyünü gizleyebilir. Şimdilik Crenshaw, erken Caddo toplumunun gelişimindeki rolünün tam olarak anlaşılabilmesi için daha fazla çalışmaya ve sağlam bir radyokarbon kronolojisine ihtiyaç duyan alışılmadık ama oldukça önemli bir erken Caddo sitesi olarak görülmelidir.
Davis Sitesi
Doğu Teksas'taki Neches Nehri vadisindeki George C. Davis bölgesi, erken Caddo tarihini anlamamızda uzun süredir merkezi bir rol oynamıştır. Teksas, Cherokee County'deki bu sitenin çoğu, şimdi Caddoan Mounds Eyalet Tarihi Bölgesi tarafından korunmaktadır ve halk tarafından ziyaret edilebilir. Davis bölgesinin önemi, sitenin Caddo tarihindeki gerçek rolünün bir yansıması olmaktan çok, arkeolojik araştırma tarihinin bir kazasıdır. Davis'ten daha büyük olan ve Caddo Anavatanı'nın Kızıl Nehir ve Sabine Nehri boyunca olduğu gibi daha merkezi kısımlarında bulunan başka erken Caddo höyük merkezleri de vardır. Ancak başka hiçbir site, antik Caddo hakkında bildiklerimiz üzerinde bu kadar büyük bir etkiye sahip olmamıştır. Önemi nedeniyle, George C. Davis sitesi, Texas Beyond History üzerine gelecekteki büyük bir serginin konusu olmayı hak etti. Bu arada, incelemesinin kısa bir geçmişiyle başlayarak sitenin en önemli yönlerinden bazılarının kısa bir özetini sunuyoruz.
Soruşturma Tarihi
1939'da Davis bölgesi, Austin'deki Texas Üniversitesi tarafından bir WPA projesi için büyük kazı için seçildi, bunun nedeni kısmen Austin'e en yakın büyük Caddo bölgesi olması ve Cherokee County'de çalışmaya ihtiyacı olan birçok işsiz erkeğin olmasıydı. Önümüzdeki 18 ay boyunca, büyük bir WPA çalışma ekibi, sitenin en büyük höyüğünün (A Höyüğü) ve çevresini Höyük'ün önderliğinde yaklaşık yarısını kazdı. Perry Newell, mükemmel bir saha arkeoloğu ve titiz bir kayıt cihazı. Newell ve ekibi, höyüğün çevresinde, altında ve içinde inanılmaz bir dizi büyük ev ve özel binaların sıklıkla örtüşen ana hatlarını ortaya çıkardı.
İkinci Dünya Savaşı sırasında ve hemen sonrasında olağanüstü bir bilim adamı, Alex D. Krieger, Davis'ten gelen eserleri analiz etti ve bunları Teksas'taki ve komşu sitelerdeki düzinelerce Caddo sahasındaki malzemelerle karşılaştırdı. Caddo tarihöncesinin uzun dizisini çözdü ve Davis bölgesinin tarihi dönemden çok önceye tarihlendiğini gösterdi. Newell ve Krieger tarafından elde edilen 1949 raporu, erken Caddo tarihinin ilk sentezini sağlayan cesur bir yorumlayıcı çerçeve ile birlikte, büyük bir erken Caddo merkezinin ilk gerçekten ayrıntılı tanımını sağladı. Halen klasik bir arkeolojik sit raporu olarak kabul edilmektedir.
1968 yılında Dee Ann HikayesiUT Austin'de antropoloji profesörü, Newell ve Krieger'in bıraktığı Davis sitesini aldı. Üç yıllık bir süre boyunca Story'nin ekibi, Davis'te kalan iki höyüğün büyük kısımlarını kazdı ve sahadaki bir dizi başka özelliği araştırdı. C Höyüğü, Krieger'in şüphelendiği gibi, derin çukurlara yerleştirilmiş bir dizi büyük mezar içeren bir mezar höyüğü olduğunu kanıtladı. Alanın en küçük ve en alçak höyüğü olan B Höyüğü'nün, en az bir büyük, sökülmüş, özel amaçlı binanın temelleri üzerine inşa edilmiş bir tepe höyüğü ve üzerine ek özel yapıların inşa edilmiş olabileceği bir platform olduğu tespit edildi. Sonraki yıllarda, 1970'lerin sonu ve 1980'lerin başında, Story lisans ve yüksek lisans öğrencileriyle birlikte Davis sahasına döndü ve sahanın birçok alanında höyük dışı araştırmalar yaptı. Çalışmasının kritik bir yönü, 125'ten fazla radyokarbon tahlili elde etmesi ve Davis sitesini tüm Caddo sitelerinin en iyi tarihli yapmasıdır. Story'nin araştırmasından çıkan birçok bilimsel makale, tez ve tez, Davis sitesini çok daha ünlü ve önemli hale getirdi.
Davis sahasında 2000'lerin başında başlayan üçüncü araştırma dönemi, UT Austin'deki yeni nesil araştırmacılar tarafından başladı. O zamanlar TARL'ın yöneticisi olan Darrell G. Creel ve o zamanlar antropoloji profesörü olan Samuel Wilson, son teknoloji ürünü jeofizik araştırma ekipmanlarını kullanarak sahadaki yeni çalışmaları yönetti. Yerkürenin manyetik alanındaki ince değişiklikleri algılayan bir cihaz, sitenin yeni bir haritasını oluşturmak için kullanıldı. Bu manyetik harita, evleri, özel binaları ve çeşitli diğer özellikleri temsil eden daha önce görülmemiş düzinelerce yapısal modelin varlığını ortaya çıkardı. Bu çalışma bize Davis sitesini yüzyıllardır evi olarak adlandıran Caddo topluluğuna çok daha eksiksiz bir bakış sunuyor.
Topluluk Düzeni
Davis bölgesi, güneye Teksas kıyılarına akan Neches Nehri tarafından uzun zaman önce yaratılmış düz tepeli bir nehir terası kalıntısının oldukça büyük bir alanını kaplar. İlk Caddo grubunun gelişinden binlerce yıl önce, avcı ve toplayıcı halklar (Mossy Grove kültürüne mensup olanlar dahil) zaman zaman civarda kamp kurmuş, arkalarında taş aletler ve yetersiz izler bırakmıştı. 9. yüzyılın ortalarından sonlarına doğru Caddo halkları yaklaşık 400-450 yıl sürecek bir topluluk kurdular. Zamanla topluluk belki 250-300 kişiye ulaştı ve içinde üç büyük toprak höyüğün inşa edildiği yaklaşık 60 dönümlük (kabaca 600 x 900 metre veya 2000 x 2900 fit) bir alanı kapladı.
Bugün üç höyük, evleri, tahıl ambarları, tapınakları, dans alanları ve tarlaları bir zamanlar Davis bölgesinin çoğunu kaplayan atalardan kalma Caddo halkı topluluğunun tek görünür hatırlatıcılarıdır. Bir zaman makinesine atlamayı ve Caddo topluluğunu 800-900 yıl önce (ve tarihinin çeşitli noktalarında) en iyi döneminde ziyaret etmeyi çok isterken, yapamayız. Bu sergiye eşlik eden sanatçı tasvirleri, topluluğun neye benzediği konusunda bize iyi fikirler veriyor. Sanatçılar Nola Davis ve George Nelson, resimlerini arkeolojik ayrıntılara, Caddo yaşamının erken tarihi hesaplarına ve eğitimli tahminlere dayandırdı. Benzer bir yaklaşım kullanarak, eski Caddo topluluğunun tam anlamıyla bir resmini çizmeye çalışabiliriz.
MS 1100 civarında, höyüklerden sadece ikisi vardı. Höyük A Dee Ann Story'nin "alt bölge" dediği yerin odak noktasıydı. Höyüğün üzerinde ve çevresinde, muhtemelen tapınak, konsey veya klan evleri olarak hizmet veren 12-16 metre (40-53 fit) çapında bir dizi büyük kamu binası vardı. ve belki de topluluk liderlerinin ikametgahları. Ayrıca bu iç bölgede, sıradan dairesel desenden farklı sıra dışı kat planlarına sahip birkaç bina ve tahıl ambarlarını temsil edebilecek birkaç çok küçük yapı vardı. İç bölge içindeki açık alanlar muhtemelen ritüel toplantılar ve danslar sırasında kullanılan küçük meydanlardır. İç mahallenin hemen dışında, daha küçük, sıradan evlerin (9-12 metre çapında) inşa edildiği ve aynı alanda nesiller boyu yeniden inşa edildiği bir köy alanı vardı.
A Höyüğü'nün beş yüz metre kuzeyinde özel bir mezarlık vardı. Höyük C. Höyüğün içinde ve altında, bazılarına uşaklar veya bu durum için kurban edilen kişiler eşlik ettiği anlaşılan topluluk liderlerinin cesetlerini içeren birkaç düzine mezar vardı. Özel mezarlığa sadece iç bölgelerde yaşayan seçilmiş kişilerin defnedilmiş olması muhtemeldir. Bilindiği kadarıyla C Höyüğü yakınlarında herhangi bir ev yapılmamıştır.
Alanın tarihinde daha sonra, ikinci, daha küçük bir bölge, Höyük A'nın 300 yard kuzeyinde, sitenin bilinen en büyük binası, yaklaşık 18 metre (59 fit) çapında dairesel bir yapı ve muhtemelen birkaç başka bina oluşturmaya başladı. Bu bina ömrünün sonunda sökülmüş, yakılmış ve ardından B Höyüğü ve höyüğün üzerine ek yapılar inşa edilmiş olabilir. Bu ikinci iç bölge hakkında başka bir şey belirleyebilmek için bölgede yeterli kazı yapılmamıştır.
Pek çok sıradan köylünün evleri muhtemelen höyükler arasındaki alanlara dağılmış ve muhtemelen mısır ve diğer mahsullerin yetiştirildiği bahçe alanlarıyla çevriliydi. Dış çalışma alanları da bu "outer köyü" ile ilişkilendirilebilirdi.
Az önce verilen topluluk taslağı, esas olarak, kazılan Davis sahasının %10'u hakkında bilinenlere dayanmaktadır ve diğer %90'ını büyük ölçüde varsayımlara ve jeofizik araştırmaların sonuçlarına göre doldurmamıza izin vermektedir. Topluluğun yeniden yapılandırılması, birçoğu WPA tarafından radyokarbon tarihleme icat edilmeden önce kazılmış olan, bilinen çeşitli yapıların kesin olarak tarihlendirilmesinin zorluğu nedeniyle de büyük ölçüde engellenmektedir.
Aynı zorluklar, çoğu için herhangi bir atadan kalma Caddo bölgesini yorumlamaya çalışan arkeologlar tarafından da karşı karşıyadır, Davis bölgesi için olduğundan çok daha az şey bilinmektedir. Neyse ki, modern teknoloji son zamanlarda Davis sitesine çok cesaret verici sonuçlarla uygulandı. Aşağıdaki haritalar, Davis sahasının bir bölgesinde, daha önce çok az araştırma yapılmış olan açık bir alanda tespit edilen manyetik kalıpları göstermektedir. Açık yapısal kalıplar, bir dizi düşündürücü ancak henüz net olmayan kalıpların yanı sıra görülebilir. 2003 yılında yapılan deneme kazıları, sağdaki haritada kırmızı ile gösterilen yapısal modelin gerçekten de merkezi bir ocak ve çatı destekleri olarak hizmet eden dört merkezi direğe sahip büyük bir binaya ait olduğunu doğruladı.
Özel Yapılar ve Toprak Höyükleri
Davis sahasındaki üç toprak höyük, Caddo topluluğunun ve sitenin kendi dünyalarının kutsal merkezi olması gereken köylü nesillerinin gözle görülür hatırlatıcılarıdır. Alanın tarihi boyunca farklı zamanlarda inşa edilmiş olan höyükler, tümü toplum yaşamı için önemli olan çeşitli işlevlere hizmet etmiştir. A ve B Höyükleri, sökülmüş tapınakların ve ortak binaların (topluca "özel binalar") zeminlerini kasıtlı olarak kaplayan (kapayan) alçak "kapak" höyükler olarak başlamıştır. Daha sonra A Höyüğü'nün (ve muhtemelen B Höyüğü'nün) tepesi, üzerine yeni özel binaların inşa edildiği bir platform görevi gördü. Platform veya tapınak höyükleri, Mississippian yaşamının ayırt edici özelliklerinden biridir. Höyük C gibi mezar höyükleri, daha önce olmasa da, Woodland günlerinden beri buralardaydı.
Davis'teki her bir toprak höyük, muhtemelen topluluğun ortak yarar için uğraştığı kısa zaman dilimlerinde aşamalı olarak inşa edildi. Köylüler, sitenin üzerinde oturduğu geniş, düz terası çevreleyen alçak kayalığın altındaki alanlardan toprağı çıkardılar. 800 yıllık kademeli dolgu işleminden sonra, toprağın kaldırıldığı höyük çukurlarından birinin bıraktığı büyük bir çöküntü bugün hala görülebilmektedir. Sepet dolusu toprak, blöf yukarı taşınmış, höyük alanına getirilmiş ve boşaltılmıştır. Bu sıradan bir süreç değildi, ama özenle yapılmış çok kasıtlı bir süreçti. Köylüler genellikle, özellikle mezar höyüğü olan C Höyüğü'nde, belirli höyük yapı katmanları için farklı renk ve dokulara sahip toprak katmanları seçmiştir. Orada, belirli renklerin sembolik değerleri için seçilmiş olması gerektiği açıktır. Örneğin, Neches Vadisi'nin başka yerlerinde elde edilen özel bir yeşil kil, topluluğun çok özel üyelerinin cesetlerini barındıran şaft benzeri mezarların bazılarını örtmek için kullanıldı. Bin yıl önce seçilen toprak renklerinin özel anlamlarını çözemesek de, desenlemenin belli bir amaca yönelik olduğu ve derin bir sembolik değere sahip olması gerekir.
A ve B höyükleri iç bölge Davis topluluğu içinde, höyükler başlamadan önce başlayan ve nesiller boyu devam eden bir model. Bu çevrelerde, sıradan evlerden daha büyük olan, çimenlerle sazdan çatılı, yüksek ve genellikle geniş, arı kovanı şeklinde ahşap binalar vardı. Bazıları muhtemelen topluluk liderlerinin ve yakın akrabalarının evleriydi. Diğerleri, rahiplerin veya şamanların yaşadığı ve kutsal gereçleri muhafaza ettiği ve kutsal ayinler yürüttüğü tapınaklardı. Yine de diğerleri muhtemelen, İspanyolların yüzyıllar sonra tanımladığı gibi, intikam planlamak veya başka bir şekilde krizle başa çıkmak için ciddi vesilelerle toplandığı meclis evleri gibi bir şeydi. Ne yazık ki Caddo, her bir binanın ne için kullanıldığına dair pek çok ipucu bırakmadı. Binaları (ve muhtemelen köyün çoğunu) temiz tuttular. Ve önemli bir bina amacına hizmet ettiğinde, çok dikkatli bir şekilde söküldü, keresteleri çekildi ve zeminin üzerindeki her şey ya yerinde yakıldı ya da bertaraf (veya yeniden kullanım) için başka bir yere götürüldü. Bu nedenle, bu heybetli ve bariz önemli binaları karakterize etmek için, amaca yönelik olarak belirsiz olan "özel binalar" terimini kullanıyoruz.
Davis'te çok sayıda özel bina diğerlerinden çok farklı çünkü çok sıra dışı ve çok karmaşıklar.
adlı tören labirenti Perry Newell tarafından ve daha az sıradan olarak, Özellik 35, Bina F35, A Höyüğü'nün yaklaşık 11 metre (36 fit) güneyinde ortaya çıkarılmıştır. Ana hatları çok ilginçtir, temel olarak üç eşmerkezli, süreksiz duvar açmasından oluşur, bunlardan biri kısmen ötelenmiştir. diğerleri. Kuzeye bakan genişletilmiş bir giriş kapısı vardı ve binanın ortasında bir ocak vardı. Garip bir şekilde, en içteki siperlerde ve dıştaki iki siperde hiçbir direk kanıtı yoktu. Diğer tüm açmalarda direk deliği desenleri veya yanmış direklerin gerçek kalıntıları vardı.
Kuzey tarafında kesişen iki giriş yolu düzeni esrarengizdir. Newell'in tanımladığı gibi, "bir giriş yolu oluşturabilecekleri izlenimini veriyorlardı, ancak direkler arasındaki geçiş yolunun darlığı bunu mümkün kılmıyor, ancak mümkün kılıyor. Ardışık iki yapı için iki giriş yolu oluşturmuş olabilecekleri fikri, 'bütün kalıpların tek biçimliliği onu tek bir birim gibi gösterdiğinden' pek olası görünmüyor.' (Newell ve Krieger'den, 1949.)
İki yapı aşamasının temsil edildiğini ve giriş yolunun ve belki de binanın diğer bölümlerinin ömrü boyunca yeniden modellendiğini (ve biraz yeniden yönlendirildiğini) düşünüyoruz. Ne olursa olsun, F35 Binası muhtemelen bir tür dini tapınaktır, belki de bir kuş şeklinde inşa edilmiştir. Doğu Ormanlık Bölgesi'nin başka yerlerinde kuş şeklindeki binalar ve höyükler bilinmektedir. Hayal gücünüzü kullanın ve bu binanın plan haritasına bakın. Tarihi ve yaşayan Caddo halklarının favori kuşu olan bir hindiyi düşünün. Kuzeydeki giriş, kuşun boynu, kanatları doğuya ve batıya yayılmış, kuyruk yelpazeleri ise güneye doğru uzanıyor. Yalnızca temel modeline baktığınızı unutmayın. Bu gerçekten kuş heykeli bir tapınak olsaydı, çatı, duvarlar ve belki de oymalı ahşap heykeller, tabiri caizse, tasarımın ete kemiğe bürünmesini sağlardı. Bu fikrin abartılı olduğunu düşünebilirsiniz, ancak F35 Binası kesinlikle garip bir kuştur.
Newell'in "Tören Labirenti" hedeften çok uzak olmayabilir. Odadaki dar geçitlerin ve ayırıcıların, kostümlü dansçıların beklenmedik bir şekilde yanlardan girdiği törensel performanslar için kullanılmış olabileceğini tahmin ediyoruz. Direkleri olmayan hendekler, ayak davulları oluşturmak için ahşap kalaslarla kapatılmış olabilir. Eğer öyleyse, ayaklarıyla ritim tutan sanatçıların sıraları, kuş tapınağının dumanlı ve loş ışıklı sınırları içinde tamamen başka bir dünya gürültüsü yaratmış olurdu. Veya drama, dini uygulayıcıların / sanatçıların ortaya çıktığı uhrevi bir yer olan binaya bakan Höyük A platformunda ortaya çıkmış olabilir. Bu binanın asıl amacı ne olursa olsun, bölgede bilinenlere ve hatta Caddo dünyasında bilinenlere benzemiyor. Gerçekten de "özel bir bina"ydı.
A Höyüğü'nün karşı tarafında, sıra dışı olmasa da ilgi çekici bir başka yapı vardı. F9 Binası yaklaşık 11 metre (36 fit) çapında ölçülmüştür ve bir dizi nedenden dolayı göze çarpmaktadır: (1) dairesel olmak yerine, yuvarlatılmış köşelerle kare şeklinde yapılmıştır (yaklaşık 11 metre çapında (2) 14 inç sığ bir çöküntü ile inşa edilmiştir) derin (diğer yapılar zemin yüzeyine inşa edilmişti) (3) dış duvar direkleri bir hendeğe yerleştirildi (Davis'teki sıradan evlerin direkleri her zaman ayrı deliklere yerleştirildi, duvar açması Mısır'da nadir görülen bir Mississippian tekniğidir. Ana Caddo Vatanı, ancak Arkansas Havzasında sıklıkla kullanılır) (4) binanın çevresine düzenli aralıklarla yerleştirilmiş beş iç direk vardı (bunlar destekli banklara sahip olabilir) (5) zemine ince bir eklenerek oluşturulmuştur. kil tabakası (hazır zeminler Davis'te nadirdi) (6) genişletilmiş giriş yolu zemin seviyesinden daha yüksekti (7) yapı yandı, ancak sahadaki olağan uygulama olduğu gibi tamamen temizlenmedi ve (8) bir bina içinde çok sayıda eser bulundu çoğu oraya yerleştirilmiş gibi görünüyordu sonrasında bina yandı.
F9 Binasında 4.600'den fazla çanak çömlek parçası, bir kordona bağlanmış bir bakır parçası, üç kil boru parçası, bir seramik kulak makarası, bir seramik heykel ve çeşitli taş aletler ve çakmaktaşı yongalar vardı. Sadece bir diğer kazılmış Caddo binasının yakınında bu kadar çok sayıda eser bulundu ve bu, Neches Nehri üzerinde yaklaşık 57 km (35 mil) akış yukarısında bir Geç Caddo merkezi olan A.C. Saunders sahasındaki görünen ateş tapınağıdır. Bina F9'daki küçük ocak, bir ateş tapınağı kavramına uymuyor gibi görünse de, bina açıkçası özel bir şeydi. Kırılmış ritüel öğeleri de dahil olmak üzere enkazın kasıtlı olarak biriktirilmesi, bunun, belki de bir ritüel şöleninin ardından, inşaat alanındaki eserlerin bilinçli ve muhtemelen anlamlı bir şekilde elden çıkarılması olduğunu düşündürmektedir.
Davis bölgesinde bir ateş tapınağı için daha iyi bir aday var. Bina 125 B ve C Höyükleri arasında yarı yolda ortaya çıkarılmıştır. Çapı yaklaşık 7,4 metre (24 fit) olan basit, dairesel bir anahattı vardır. Binanın merkezinde, yeni kil kaplamalarla en az iki kez yenilenmiş, derin ve yoğun bir şekilde kullanılan bir ocak vardı. Bu ocak, sahada bilinen diğer ocaklardan çok daha karmaşık ve yoğun bir şekilde yanmıştır. Alışılmadık bir başka özellik de, muhtemelen çatıyı desteklemek için ocağın etrafına düzenli aralıklarla dört büyük iç direk yerleştirilmiş olmasıdır. İlginç bir şekilde, gönderiler ana yönlere yerleştirilmedi. Bu, Hasinai ateş tapınağının ilk tarihi tanımlarına oldukça iyi uyuyor gibi görünüyor:
Ateş tapınağının ayırt edici özelliği olan sürekli ateş, kolları pusulanın ana noktalarıyla çakışacak şekilde haç biçiminde düzenlenmiş dört büyük, ağır kütük tarafından beslendi. Dört kütüğün dayandığı zeminin ortasında, yapının dışında tutulan yığınlardan küçük odunlarla beslenerek alev canlı tutuldu. Yangından çıkan küller çıkarıldı ve dışarıdaki bir yığında birikmesine izin verildi. (Griffith 1954)
Özel Mezarlık
C Höyüğü'nü "mezar höyüğü" olarak adlandırmak doğru olsa da, Davis topluluğunun belirli ayrıcalıklı ("alıntı") üyeleri ve öbür dünyada seçkinlere eşlik etmek üzere seçilen diğerleri için özel bir mezarlık işlevi gördü. Sıradan köylülerin nereye gömüldüğünden emin değiliz, ama burada değildi. Bu özel mezarlık, sitenin tarihinin başlarında kurulmuş ve sonraki 300-400 yıl boyunca periyodik olarak yenilenmiş ve yeniden kullanılmıştır. Höyüğün kendisi, ilk höyük öncesi mezarın üzerine, tapınaklar için platform görevi görecek şekilde inşa edilenlere benzeyen düz tepeli bir höyük olarak inşa edilmiştir. İnşa edildikten sonra, höyük periyodik olarak büyütüldü ve yeniden ortaya çıktı, hiçbir zaman yaklaşık 6 metreden daha uzun durmadı. Uzun kullanım süresi boyunca düz tepeli görünüm korunmuş olmasına rağmen, herhangi bir taçlandırma yapısına dair herhangi bir ize rastlanmamıştır ve muhtemelen hiç mevcut olmamıştır.
C Höyüğü'nün sadece üçte biri kazıldı ve bu alan içinde, Dee Ann Story liderliğindeki Texas Üniversitesi ekipleri tarafından 1968-1970 yıllarında 11 mezar çukuru araştırıldı. Höyüğün kazılmayan kısmında 15-20 adet mezar çukurunun kaldığı tahmin edilmektedir. Çukurların çoğunda birden fazla birey bulunmazken (veya daha sık olarak, korunmuş kemikler bulunmazken), üç büyük mezarda birden fazla gömme vardı (biri sekiz bireyli ve ikisi dörtlü). Crenshaw sahasındaki örüntünün aksine, Davis sahasındaki C Höyüğündeki sonraki mezarların hiçbiri, daha önceki mezarlara önemli ölçüde izinsiz girmemiştir. (Bu, topluluğun sürekliliğini, Crenshaw bölgesinin tarihi boyunca zaman zaman kırılmış olan bir sürekliliği gösterir.)
C Höyüğü'nün merkezinde, ayrıntılı mezar teklifleri olan nispeten büyük ve karmaşık mezarlar vardı. Höyüğün dışında ve höyük öncesi mezarı çevreleyen mezarların çoğu daha küçüktü ve çok daha az mezar eşyası içeriyordu. Bu örüntü, en önemli bireylerin orta alanda gömülü olduğunu, daha az önemli kişilerin ise dış höyükte gömülü olduğunu göstermektedir. Bu "son derece önemli" kişiler, hala nispeten büyük mezarlarda özel bir yere gömüldüler ve muhtemelen topluluğun sıradan üyeleri değillerdi.
Davis'teki kazılan mezarların her birini tartışmayacağız. Ekteki resimler, varyasyonların bir kısmına bir bakış sağlar. Bunun yerine, birkaç zıt örneği kısaca açıklayacağız ve ardından bazı önemli kalıpları ve olağandışı buluntuları özetleyeceğiz. Davis'teki özel mezarlık, sekiz kişi ve bir dizi süslü mezar eşyası içeren tek, büyük, kütük çatılı bir mezarın inşasıyla başladı. Bu "kütük mezar"(134 olarak adlandırılan Özellik) yaklaşık 23 x 18 fit (7 x 5,5 metre) ölçülmüştür ve orijinal toprağa 11 fit (3,5 metre) kazılmıştır. Mezarın kuzey ve güney duvarları (uzun eksen) boyunca uzanan iki paralel üç büyük direk deliği sırası vardı ve muhtemelen mezar ununun sadece yaklaşık üç fit yukarısındaki alçak bir çatıyı destekliyordu. Kütük mezarın inşası, ahşap kalmadığı için lekelerden ve izlerden anlaşılmaktadır.
Kütük mezarın zemininde, uzun pozisyonlarda (başları kuzeye doğru) sekiz kişi vardı ve dört çift halinde düzgün bir şekilde düzenlenmişti. Her iki uçtaki çiftlerin kafaları, mezarın merkezine doğru, içe dönüktü. Merkezi çiftlerden biri diğer merkez çifte dönüktür, ikincisi mezar eşyalarının düzenlenmesinden yargılanacak en önemli (en önemli) bireyi içerir. Kemiğin çok kötü durumu nedeniyle, bireylerin çoğunun yaşı ve cinsiyeti bilinmemektedir. Ayırt edilebilenlerin çoğu 20-30 yaşlarında yetişkinlerdi ve çoğu erkekti, ancak en az biri kadın ve diğeri yaklaşık 6 yaşında bir çocuktu.
Sunulanların çoğu, kütük mezarın kuzey tarafına, ölenlerin başlarının ötesine, kümeler veya yığınlar halinde yerleştirildi. Çok sayıdaki mezar sunuları arasında deniz kabuğundan yapılmış bardaklar, taş kulak makaraları, taş baltalar (balta başları), ince bakır levhalarla kaplı ahşap nesneler, çeşitli renkli mineral pigmentler, kukla boruları ve ok uçları vardı. Bu eşyaların çoğu, yüzlerce kilometre öteden elde edilen egzotik malzemelerdendi. İlginç bir şekilde, bu ilk mezarda çanak çömlek yoktu. Daha sonraki mezarların bazılarında ince oyulmuş kaplar olmasına rağmen, bunlar diğer Caddo bölgelerinde, özellikle Kızıl Nehir boyunca bulunan elit mezarlarda bulunan çok sayıda çanak çömlek kaplarla (bazen düzinelerce) karşılaştırıldığında, az sayıda bulunur.
Davis'teki kütük mezardaki en belirgin kişi, deniz kabuğundan yapılmış boncuklu bir bel kemerine (muhtemelen Körfez kıyılarından elde edilmiş) ve olağanüstü büyük, güzel bir şekilde yapılmış yontma taştan bir bıçağa (gerçekten kılıç) sahipti. Bu muhteşem eser, neredeyse kesinlikle, otorite ve rütbenin değerli bir sembolüdür. Neredeyse 19 inç (480 mm) uzunluğundadır, ancak en kalın noktasında 15 mm'den biraz daha kalındır, bu da onu o kadar hassas hale getirir ki, mezar çatısı çöktüğünde toprağın ağırlığıyla kırılır. Muhtemelen Ortabatı'da güney Illinois'in Mill Creek bölgesinden elde edilen neredeyse beyaz egzotik bir çörtten (çakmaktaşı) yapılmıştır. Davis'teki kütük mezarın kuzey tarafındaki adak kümelerinde biraz benzer, ancak çok daha küçük bıçaklar bulundu.
Kütük mezar kapatıldığında, çukurdan gelen fazla toprak, halka şeklinde alçak bir sedde oluşturarak etrafına düzgün bir şekilde yığıldı. Berm, doğal stratigrafinin tersi olan kasıtlı bir renkli toprak dizisinde inşa edildi. Başka bir deyişle, alta kırmızı yüzey toprağı, ardından bir turuncu toprak tabakası ve son olarak sitenin en derini olan bir sarı toprak tabakası yerleştirildi. Mezarın çatısı, olağandışı yeşilimsi (glokonitik?) bir topraktan oluşan ince bir tabakayla kaplandı, ardından toprak mezar çukurundan çıkarıldı. Mezarın çatısının çürümesi ve çökmesi, mezarın içine toprak dökülmesi ve şüphesiz bazı iskeletlerin ve hassas tekliflerin kırılması için yeterli zaman geçti. Çöken mezar daha sonra birkaç kat dolgu ile kapatılarak (kapak kapatılarak) ilk düz tepeli höyük oluşturuldu.
Bu aşamada en az üç mezar çukuru kazılmış ve höyüğün altına genişletilmiştir. Daha sonra, ilk höyük büyütülmüş ve daha fazla dolgu katmanı ile kapatılmış, düz tepeli höyük yenilenmiştir. Bu höyüğün tepesinden ve yanlarından daha fazla mezar çukuru kazılmış ve daha sonra yeni bir başlık ile yenilenmiştir. Tüm mezar çukurları, ilk toprak yüzeyine uzanıyor ve bu da orijinal zemin yüzeyine ulaşmanın ritüel olarak önemli olduğunu gösteriyor.Bu gömme kullanımı ve höyük kapatma/ekleme modeli, 300-400 yıllık bir süre boyunca toplam beş kez tekrarlandı.
Kütük mezarın aksine, bazı mezar çukurları, özellikle de höyüğün dış kenarlarına açılanlar çok daha küçüktü ve çok fazla sunu içermiyordu. Örneğin, C Höyüğü'nün güney kenarının altındaki bir mezar çukuru (Özellik 156), yalnızca yaklaşık 7 x 5,5 fit ölçülerindeydi ve yalnızca tek bir oyulmuş çömlek şişesi içeriyordu. Muhtemelen mezar çukurunun nispeten sığ (8 fit derinliğinde) ve höyüğün kenarında olması nedeniyle hiçbir kemik korunmamıştır.
En karmaşık mezar (Özellik 119) merkezi höyüğün altında bulunuyordu. Yaklaşık 22 x 16 fit boyutlarındaydı ve tabanı höyüğün yüzeyinin 16 fit altındaydı. Buna " diyebilirizkamış mezarı"Çünkü dört iskeletin üzerinde bir kamış (ya da baltalık) tabakası vardı. (Muhtemelen tüm mezarların zeminine dokuma kamış hasırları veya kamış demetleri yerleştirilmişti.) Kamış tabakası mezarın çatısı veya tavanıydı, belki de sembolik olarak bir evin veya tapınağın sazdan çatısına eşdeğerdi.
Kamış mezara gömülen dört kişi, iki çift halinde uzatılmış pozisyonlarda düzenlenmiştir. Bir çift açıkça çok önemliydi, bu bireyler geniş bir şekilde aralıklı olarak açılmıştı (bacaklar kazı ile ortaya çıkmamıştı), başları yukarı bakacak şekilde yerleştirilmiş ve yüksek statülü mezar teklifleri eşliğinde. Buna karşılık, diğer birey çifti birbirine yakın yerleştirilmiş, kolları yanlarda, az sayıda mezar sunusu vardı ve başları doğuya, en büyük çifte doğru bakacak şekilde düzenlenmişti.
Kütük mezar gibi, kamış mezarda da mezarın kuzey tarafında, başların üzerinde mezar sunuları yoğunluktaydı. Derenin aşındırdığı çakıl taşlarından (çıngıraklı taşlardan mı?) ve pigment topaklarına, ince oyulmuş şişelere ve insan heykeli borularına kadar yüzlerce ayrı parça vardı. Eserler, ince bir yeşil kil tabakasıyla örtülen kamış tabakasının biri üstünde ve diğeri altında olmak üzere kasıtlı olarak iki katmana yerleştirildi. Önde gelen kişilerin bakır kaplı ahşap veya taş kulak halkaları, kemik iğneleri, büyük bir tören bıçağı, inci ve deniz kabuğu boncukları, bazı adakların (ve belki de cesetlerin) altında dokuma hasır izleri ve bir zamanlar bakır olan bakır lekeleri vardı. diğer öğelerin yanı sıra saç süsü. (Mezarın sadece yarısı kazıldı, muhtemelen daha birçok teklif mevcuttu.)
Fakat çoklu iskeletleri nasıl açıklayacağız? Her mezarda, cesetler hala sağlamken cesetler aynı olay sırasında açıkça defnedildi ve tesadüfi ölümleri açıklamayı bize bıraktı. Bariz savaş veya hastalık belirtilerinin olmaması ve mezarlarda çoğu genç yetişkin de dahil olmak üzere farklı yaşlarda ve farklı cinsiyetten bireyler bulunduğundan, çoğunun doğal bir ölüm olmadığından şüpheleniyoruz. Daha büyük mezarların, doğal bir ölümle ölen ve merhumu onurlandırmak ve ona (ya da ona) öbür dünyada eşlik etmek için yakılan (öldürülen) uşaklar veya aile üyeleri tarafından eşlik edilen olağanüstü bir birey içerdiğinden şüpheleniyoruz.
Bu tür davranışlar, Güneydoğu'da arkeolojik buluntularla ve daha az bir dereceye kadar erken dönem tarihi hesaplarla iyi belgelenmiştir. 1725'te Fransız Le Page du Pratz, Natchez'in şefi Büyük Güneş'in ölen kardeşine eşlik etmek için eşlerin, hizmetçilerin ve diğerlerinin ritüel olarak boğulmasına tanık oldu. Bugün dini ve sivil duyarlılıklarımıza aykırı olsa da, diğer insan kurban etme biçimleri, tarih öncesi ve temas döneminde Kuzey Amerika'nın yanı sıra Mezoamerika'da, en kötü şöhretli Aztekler arasında (Afrika, Asya ve Orta Çağ Avrupa'sında) iyi belgelenmiştir. ) Kuzey Amerika'da kurban için diğer kabilelerden alınan köleler seçilirdi ve Davis mezarlarındaki hizmetlilerin bir kısmının hatta tamamının köle olması mümkündür.
Bununla birlikte, Höyük C'de gömülü olan bireylerin çoğunun Davis topluluğunun üyeleri olduğunu düşünüyoruz. Birden fazla gömme olaylarının tekrarlanan modeli, spekülatif olarak A Höyüğü'ndeki yenileme ve yeniden inşa dönemleri ile bağlantılı olabilir. Orada, özel yapıların periyodik olarak söküldüğüne, ardından sökülen binaların kapatılmasına ve genellikle yeni yapıların inşa edildiğine dair kanıtlar bulundu. hemen hemen aynı boyutta ve yeni gömülmüş bina ile aynı konumda. Bu tür yenilenme döngüleri, bir tür ritüel veya astronomik döngülere veya belki de en önemli liderlerin ölümlerine bağlı periyodik törenlerin bir parçası olabilir. Ne yazık ki, Davis'teki kazılan iskeletler kötü korunmuştur, bu da önerilerimizi doğrulayabilecek veya reddedebilecek ayrıntılı gözlemler ve karşılaştırmalar yapmayı imkansız kılmıştır.
Davis'teki özel mezarlığın temsil ettiği ritüel davranışların doğası ve anlamı hakkında birkaç ilginç model ipucu veriyor. Kesin anlamlar geçmişte kaldı, ancak Davis sitesinden ve diğerlerinden bilinen tekrarlanan kalıplar anlatıyor. Bir kalıp, iskeletlerin birden fazla kişiyle mezarların içinde düzenlenmesidir. Kafataslarının korunduğu çoğu durumda, varsayılan hizmetlilerin/kölelerin kafaları en önemli kişiye dönüktü. Üstün bireyler, büyük çakmaktaşı bıçaklar, bazen bakırla kaplanmış taş kulak yuvaları, kabuklu boncuklu kemerler ve iki durumda, egzotik yeşil taştan yapılmış cilalı taş asalar gibi otoriteyi ve yüksek rütbeyi açıkça simgeleyen egzotik eserlere sahipti (bunlara genellikle "quotspuds, "talihsiz ama akılda kalıcı bir terim seçimi). Daha önceki mezarlarda, adakların çoğu mezarın kuzey tarafına, ölenlerin başlarının üzerine (kuzeyine) yığılmıştır.
Bir başka büyüleyici desen, toprak katmanlarının amaçlı seçimi ve yerleştirilmesi belirli renklere ve dokulara sahip olmak. C Höyüğü, çukurların kazılması ve doldurulmasını temsil eden düzinelerce kesme ve dolgu katmanından ve höyüğü kapatan ve hatta onaran katmanların eklenmesinden oluşmaktadır. Arkeolojik hendekler bu katmanların çoğunu kesmiş ve hem olaylar dizisinin ne kadar karmaşık olduğunu hem de dolgu seçiminin ne kadar amaçlı olduğunu göstermiştir. Bu kadar çok bozulma ve müdahale ile, höyük dolgusunun karışık ve homojen hale gelmesi beklenebilir. Bu bazen meydana gelir, ancak genellikle belirli katmanlar veya dolgular, yalnızca belirgin bir şekilde farklı bir renge sahip belirli bir topraktan oluşur. Davis'teki özellikle önemli bir toprak, Neches Nehri vadisinin başka yerlerinde doğal maruziyetlerden elde edilmiş olabilecek yeşil bir glokonit topraktır (bu tür maruziyetlerin saha çevresinde meydana geldiği bilinmemektedir). Bu yeşilimsi gri toprağın ince bir tabakası, yüksek statülü mezarların üzerine yerleştirildi ve neredeyse başka hiçbir yere yerleştirilmedi. (Newell, A Höyüğü platformlarından birinde yeşil kilden yapılmış bir "kotaltar" bulduğunu bildirmiştir, ancak bu belge yetersiz bir şekilde belgelenmiştir.) Belirli toprakların belirli katmanlar için amaçlı kullanımı, renklerin ve belki de renkler arasındaki karşıtlıkların sembolik öneme sahip olduğunu düşündürmektedir.
Tek bir büyük mezar tarafından temsil edilen çok kasıtlı ve özenle düzenlenmiş desenler, ölümü mezara neden olan liderin meşruiyetini, önemini ve otoritesini sembolize etmek, haklı çıkarmak ve onaylamak için tasarlanmış kutsal bir sahne olarak düşünülebilir. Bu tür kutsal sahneler, köken mitleri gibi mitolojik hikayeleri ve bu hikayelerdeki ana karakterleri somutlaştırmış olabilir. Bu sahneler, önemli Caddo simgelerini, Hıristiyanların haç ve balığı, ayrıca İncil karakterlerini ve azizleri kullandıkları şekilde yansıtmış olmalıdır. Örneğin, mezarların ikisinde görülen ceset çiftleri, yüzyıllar sonra kaydedilen ve bir çift efsanevi ikiz içeren Caddo hikayeleriyle ilgili olabilir. Antropolog Robert Hall'a göre, ikizlerle ilgili mitler hem Kuzey hem de Güney Amerika'daki birçok farklı gruptan biliniyor ve Yeni Dünya'daki en eski insanların sözlü geleneğinin bir parçası olabilir.
Mississippian dünyasının çoğunda ortak olan başka bir karaktere genellikle denir. kuş adam, Güney Kültü veya Güneydoğu Tören Kompleksi'nde merkezi bir simge. Kuş-Adam genellikle tüylü kanat kostümü giymiş bir insan figürüdür (erkek), kuş maskesi açıkça bir yırtıcı kuşu, muhtemelen gökdoğanı temsil eder. Bird-Man temasındaki varyasyonlar, diğerlerinin yanı sıra, pek çok oyulmuş deniz kabuklusu boğazından ve içki bardağından, bakır repossé (yükseltilmiş rölyef) tabaklardan ve bazen Etowah, Spiro, Moundville ve doğu Tennessee'deki yerlerden gelen çanak çömlek veya taş eserlerden bilinmektedir. Bazı tasvirlerde insan ve kuş unsurları, figür ne insan ne de kuş olacak şekilde birleştirilmiştir. Kuş-Adam veya Kuş kılığına girmiş adam, figürün genellikle kolları ve bacakları dans ediyormuş gibi akimbo'dur. Bird-Man genellikle şiddetli ve savaşçı görünür, bazen silah sallar ya da kopmuş insan kafalarını tutar. Bir diğer ortak unsur, Kuş Adam'ın belinin etrafındaki geniş, boncuklu bir kemerdir. Özetle, Kuş Adam muhtemelen çatışma ve güçle ilişkilendirilen efsanevi bir varlıktır, ancak Mississippian merkezlerinde ritüel dansta sıklıkla kişileştirilen bir varlıktır.
Bird-Man kişileştirmesi, Davis sahasındaki büyük mezarlardaki en önemli kişilerden birkaçı tarafından da temsil edilebilir. En net örnekler, 29 x 24 fit (9 x 7,5 metre) ölçülerinde (üstte) ve C Höyüğünün tepesinden yaklaşık 23 fit (7 metre) aşağı kazılmış devasa bir mezar çukurundan (Özellik 118) gelmektedir. sadece tek bir genç yetişkin (cinsiyeti belirlenmemiş) kolları ve ayakları açık bir şekilde sırt üstü yatmaktadır. Bel çevresinde boru şeklindeki deniz kabuğu boncuklarından yapılmış ağır bir kemer vardı. Sağ dizinde yeşil taştan bir asa vardı. Başın her iki yanında, başın üzerinden geçen inci boncuklu bir bantla birbirine bağlanmış bakır kaplı taş kulak halkaları vardı. 24-40 ok noktasından oluşan dört küme, kesinlikle vücudun etrafına yerleştirilmiş okların taraklarını temsil eder. Ok uçları, bazıları orta Teksas'tan ve diğerleri doğu Oklahoma'dan olmak üzere farklı türde çakmaktaşı (çört) kümeleri halinde düzenlenmiştir. Diğer teklifler arasında bakır parçaları, yeşil pigment, kabuk ve kafatasının etrafında bir tür başlığı, bir inci kolyeyi ve küçük bir çakmaktaşı bıçağı temsil edebilecek olası ağaç kabuğu kumaşı bulunur. Frank Schambach, bu bireyin Kuş-Adam olarak giyindiğini ve konumlandığını düşünüyor, bu da bizim ilgimizi çeken bir öneri. Davis'teki diğer birkaç mezardaki kişiler de Bird-Man karakterini temsil edebilir.
C Höyüğü'ndeki mezarların ve mezarların liderlerin doğal (veya savaşta) ölümlerini takiben yapılan defin törenlerini temsil ettiğini varsayma eğiliminde olsak da, bunu kanıtlamak zordur. Höyük A'daki tüm ritüel kalıplar ve yıkım ve yenilenme döngülerinin epizodik doğası göz önüne alındığında, yanılıyor olmamız ve tetikleyici olayın önemli bir kişinin ölümü olmaması olasıdır. Davis'teki özel mezarlığa defnedilen tüm bireylerin, ya topluluk tarihindeki önemli olaylara, krizlere (şiddetli kuraklıklar gibi) ya da belki gök olayları (Venüs ve Mars'ın hizalanması veya büyük bir tutulma gibi). Başka bir deyişle, ritüel/astronomik olayın kendisi ölümü (fedakarlığı) tetikledi, tersi değil.
Davis Topluluğunun Ölümü
Davis sitesinde yaşayan Caddo topluluğunun ne zaman devam etmeye karar verdiğini tam olarak bilmiyoruz. Topluluk Orta Caddo dönemine kadar devam etti, ancak 13. yüzyılın sonlarında düşüşe geçti. Mantıklı olan en son radyokarbon tarihleri, bazı faaliyetlerin 14. yüzyılda (1300'lerin başlarından ortalarına kadar), topluluğun kurulmasından 450 yıldan fazla bir süre sonra devam ettiğini gösteriyor. Sitenin terk edilmesinin planlı ve düzenli olduğu açıktır.
Bunun en iyi kanıtı, Höyük A ve C'nin (ve muhtemelen B, her ne kadar oradaki kanıtlar çiftçilikle yok edilmiş olsa da) her birinin tepeleri kapatan son bir kil tabakasıyla kapatılmış olmasıdır. A Höyüğü'nde, daha önceki binalarda olduğu gibi, ilk olarak son yapılar sökülmüş ve ardından höyüğü fiziksel olarak kapatan ve içeriğini sembolik olarak mühürleyen önemli bir homojen kil tabakası eklenmiştir. Aynı model diğer birçok Caddo höyük merkezinde de görülmüştür. Bir Caddo topluluğu bir yeri terk ettiğinde, bunu genellikle sağduyu ve amaçla yaparlardı.
Topluluğun nereye taşındığını bilmiyoruz. Adaylardan biri, şu anda Teksas, Nacogdoches şehir merkezinde bulunan yaklaşık 30 mil doğudaki Washington Meydanı bölgesidir. Bu sitenin en parlak dönemi 13. yüzyılın ortalarında, Davis sahasındaki inşaat ve faaliyetin azalmaya başlamasından kısa bir süre önce başladı. Belki de Caddo tarihinde birçok kez olduğu gibi, bir ritüel/politik merkezin prestiji ve gücü bir diğeri tarafından gölgede bırakılmıştır.
Diğer Erken ve Orta Caddo Siteleri
Yüzlerce bilinen Caddo bölgesinde, genellikle çok benzer olan Erken ve Orta Caddo tarzlarında çanak çömlek bulunmuştur. Daha iyi bilinen sitelerden bazıları ekli haritada gösterilmektedir. Davis sahasında ve Crenshaw sahasında görülen aynı Erken Caddo modellerinin çoğu bu sahaların çoğunda mevcut veya bunlardan şüpheleniliyor. Ritüel merkezler, özel binaları kapatan höyükler, höyük platformları üzerine inşa edilmiş binalar, özel mezarlıklar, kuyu mezarları, sosyal sıralamanın kanıtları, uzak kaynaklardan gelen ritüel öğelerin kullanımı vb. Araştırma gören Erken Caddo sitelerinin çoğu, höyükleri olan daha büyük sitelerdir. Küçük, höyük olmayan yerler hakkında çok daha az şey biliyoruz. Bir sonraki bölümde, küçük bir Orta Caddo köyüne ve Caddo toplumunun devam eden gelişimine daha yakından bakacağız.
Erken Caddo alanlarının çoğu Caddo Anavatanı'nda meydana gelse de, mevsimlik çiftlikler veya evden uzakta Caddo gruplarının geçici kampları gibi görünen birkaç aykırı site bilinmektedir. İyi bir örnek, Waco, Teksas'ın hemen batısındaki Brazos Nehri üzerindeki Chupik sitesidir. Caddos'ların neden orada kamp kurduklarını bilmiyoruz, ancak Chupik'te ve Davis sahasında bulunan eşyalar arasındaki yapıt tarzlarındaki yakın paralellikler, kamp kurduklarını gösteriyor. Bu, nispeten büyük miktardaki çöple birleştiğinde, Chupik'in mevsimlik bir çiftlik olduğundan veya belki de bir grup Davis-site Caddos tarafından uzak bir bölgeyi kolonize etmek için kısa ömürlü bir girişim olduğundan şüphelenmemize neden oluyor.
Alabama hakkında muhtemelen bilmediğiniz 50 eğlenceli gerçek
Aralık ayında Alabama 200 yaşında olacak. Geçmişe sahip olduğunuzu düşünebilirsiniz, ancak her zaman öğrenecek daha çok şey vardır, Alabama gibi küçük önemsiz şeyler eskiden uzun çayırlarla doluydu, Tuskegee Havacılarının eğitim gördüğü hangarları ve neden bir anıtın olduğunu gezebilirsiniz. Eufaula'da Leroy Brown adında bir balık.
Alabama Arşiv ve Tarih Bölümü
Bu hızlı kılavuzu, durumumuzla ilgili eğlenceli gerçekleri tazelemenize ve bir sonraki trivia oyununda başarılı olmanıza yardımcı olmak için oluşturduk.
Birmingham'daki Alabama Booksmith, dünyanın 27'de yalnızca imzalı nüshalarla satış yapan tek kitapçısı mı? Yukarıda gösterilen sahibi Jake Reiss bile emin değil, ancak kendisininki gibi başka bir mağaza duymadığını söylüyor. Web sitesi, 2012'den beri mağazada satılan her kitabın imzalı bir baskı olduğunu söylüyor. "Sonuçlar harika oldu!
Tarihimizdeki en büyük satışların keyfini çıkarmanın yanı sıra, her yerde insanlar kişisel kütüphanelerini yalnızca imzalı kopyalarla dolduruyor” diyor site. 2626 19th Place South adresindeki mağazayı ziyaret edin.
Alabama'nın en sıra dışı doğa harikalarından biri olan Neversink Pit, bir düden ile mağaranın kesiştiği yerdir. 40 fit genişliğindeki açıklıktan 162 fit aşağıdaki mağaranın dibine bir şelale düşer. Atlas Obscura'ya göre, Scottsboro yakınlarındaki Fackler'de bulunan, ülkedeki (ve belki de dünyadaki) en çok fotoğraflanan obruklardan biridir. NOT: Deneyimli mağaracılar, yalnızca Güneydoğu Mağara Koruma.
Kelly Kazek | [email protected]
Seale, Ala., yerel sanatçı Butch Anthony tarafından yaratılan bir arabadan geçilen sanat galerisine ev sahipliği yapmaktadır. US Highway 431 ve Alabama 169'un kesiştiği noktada cam duvarlı nakliye konteynırlarında yabancı sanatlarından bazılarını sergiliyor. Ayrıca, tahnitçilikten tablolara ve hurda metal heykellere kadar her şeyin bulunduğu, gezilebilir sergisini ve Wonder of Museum'u da ziyaret edebilirsiniz. Seale'deki 41 Poorhouse Road'daki evinin arkasında.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Montgomery, Ala.'nın ziyaretçileri, F. Scott ve Zelda Sayre Fitzgerald'ın hayatlarına adanmış dünyanın 27'deki tek müzesini gezebilir veya geceyi geçirebilir. Ünlü edebiyatçı çiftin hayatlarından eserler, 1931-1932 yılları arasında kızları Scottie ile birlikte yaşadıkları evde sergileniyor. Konuklar ayrıca geceyi evin içindeki 919 Felder Ave adresinde bulunan bir dairede de geçirebilirler. Daha fazla bilgiyi buradan edinebilirsiniz.
Cullen Steber | Wikimedia Commons
1981 yılında halka açıldığında, Birmingham'daki Sloss Fırınları ilk sanayi sitelerinden biriydi ve bir tek müze olarak korunan yüksek fırın. Sloss, 1882'den 1971'e kadar sahada pik demir üretti. Şu anda turlar için halka açık bir Ulusal Tarihi Dönüm Noktası ve aynı zamanda bir festival ve konser salonu olarak hizmet veriyor ve bir metal sanatlar programına sponsorluk yapıyor.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Alabama Üniversitesi tarafından işletilen Moundville Arkeoloji Parkı, National Geographic tarafından "14. Yüzyılın Büyük Elması" olarak adlandırıldı. Bugünkü Tuscaloosa yakınlarındaki yerli Mississippian halkının şehriydi. 326 dönümlük bir alanı kaplayan site artık halka açık. 634 Mound State Parkway'in ziyaretçileri, aşiret soylularının tören yapılarının ve evlerinin inşa edildiği 29 düz tepeli toprak höyüğü görebilir. Müzenin içinde, ziyaretçiler sitede ortaya çıkarılan birçok eşyayı görebilirler.
Kelly Kazek | [email protected]
1830'lardan önce, Alabama'nın Kara Kuşakları uzun otlu çayırlardan oluşuyordu. İlk yerleşimciler otları kesip toprakları ektiler, böylece bugün kırların yüzde 1'inden daha azı kaldı, bu da birçok vahşi yaşam türü için habitat kaybı anlamına geliyor. Eski Cahawba Arkeolojik Sit Alanı'ndaki bu işarete göre çayır, dünyanın başka hiçbir yerinde yetişmeyen rosinweed gibi nadir bitkilere de ev sahipliği yapıyor. Alabama'nın açık hava müzesi olarak korunan ilk başkenti Cahawba'daki çayırlar hakkında bilgi edinin.
Kelly Kazek | [email protected]
1920'lerde Idaho'lu Henry Stuart'a doktorlar tarafından tüberküloz teşhisi kondu ve bir yıldan az ömrü kaldığını söyledi. Son birkaç ayını Fairhope, Ala., yakınlarındaki ormanda yaşamak için toplandı ve 2.000 milden fazla yol kat etti, çünkü o sırada doktorlar daha sıcak bir iklimin hastalığa yardımcı olduğunu düşündü. Stuart, 1925'te küçük, kasırgaya dayanıklı bir beton kubbe inşa etti. Kulübe bugün hala duruyor ve halka açık. Bu, Sonny Brewer'ın "Tolstoy Park Şairi" adlı kitabının konusuydu. Hikayenin tamamını buradan okuyun.
Ülkenin en efsanevi country müzik sanatçılarından biri olan Hiram “Hank” Williams Sr., Alabama'da doğdu ve gömüldü. Gençliğinde Roger M. Williams'ın "Sing a Sad Song" kitabına göre "Harm", "Herky" veya "Poots" takma adlarıyla biliniyordu. "Hank"ın takılıp kalması iyi bir şey.
Holmes Tıp Müzesi
Baldwin County'nin Foley'deki ilk hastane binasında yer alan sıra dışı Holmes Tıp Müzesi, cerrahi aletler, ameliyat ekipmanları ve daha fazlasını sergiliyor. İç mekan, 1936-1958 yılları arasındaki kullanımı sırasında olduğu gibi korunmuştur.Bilgi için 251-970-1818 numaralı telefonu arayın.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Ünlü Tuskegee Enstitüsü'nün tarihi hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyen ziyaretçiler, üniversitenin kurucusu ve ilk başkanı Booker T. Washington'un aile evi olarak hizmet veren The Oaks'ı gezebilirler. Tuskegee kampüsündeki 905 W. Washington Caddesi'ndeki ev, öğrenciler tarafından yapılan tuğlalar kullanılarak 1899 yılında inşa edilmiştir. Ailenin orijinal mobilyalarından bazılarını içerir. Tur bilgileri için 334-727-3200 numaralı telefonu arayın.
Birmingham'daki Reed Books sıradan bir mağaza değil. Kendisi de bir yazar olan sahibi Jim Reed, nadir ve baskısı tükenmiş basımlarda uzmanlaşmıştır ve mağazasını "The Museum of Fond Memories" olarak faturalandırmaktadır. Ayrıca, etrafındaki en büyük envanterlerden birine sahiptir. 50.000'den fazla kitap, dergi, gazete ve film afişi başlığında çevrimiçi arama yapabilirsiniz, ancak Reed kataloglamadığı 250.000 öğe daha olduğunu söylüyor, bu yüzden aradığınızı bulamıyorsanız sorduğunuzdan emin olun. 2021 Third Ave. North adresindeki mağazayı ziyaret edin.
Red Mountain Park, Alabama'daki en sıra dışı yerlerden biridir. Birmingham Şehri'nden geçen 1.200 dönümlük halka açık parkta, tarihi madenler (sonuncusu 1962'de kapatılmıştır) ve şehrin büyük sanayi döneminden madencilik ekipmanları ve eserleri bulunmaktadır. Tabii ki, Magic City'de ip parkurları, yürüyüş parkurları ve piknik alanları da var.
Altairisfar | Wikimedia Commons
Alabama'nın Eski Cahawba'daki ilk başkentinin küçük bakır tepesi, bina yıkılırken korunmuş. Şimdi Lowndesboro'daki St. James Christian Methodist Piskoposluk Kilisesi'nin tepesinde bulunuyor. Kilise, Lowndesboro Tarihi Bölgesi'nin bir parçası olarak korunmaktadır ve artık hizmetlere ev sahipliği yapmamaktadır.
Cook'un 27 Doğa Bilimleri Müzesi
Potansiyel haşere kontrol çalışanlarını çeşitli böcekler hakkında eğitmenin bir yolu olarak başlayan şey, Kuzey Alabama'nın en büyük bilim müzesine dönüştü: Cook'un Doğa Bilimleri Müzesi. Decatur'daki 133 Dördüncü Cadde'de bulunan müze, ailesi Cook's Pest Control'ü kuran John ve Jo Cook'un küratörlüğünü yaptığı bir koleksiyondan evrildi. Bir böcek koleksiyonundan, yerel okul çocukları tarafından onlarca yıldır gezilen küçük bir binada bulunan doğal dünyadan başka eserler ortaya çıktı. Şimdi, yeni son teknoloji müze kompleksi, 15.000 galonluk bir tuzlu su akvaryumu, "sürükleyici bir mağara deneyimi" ve canlı hayvan sergileri içeriyor. Bilgi için 256-351-4505 numaralı telefonu arayın.
2018'de, Montgomery'de köleleştirilmiş insanların tarihini tanımak ve ABD'deki linç kurbanlarını anmak için bir müze kompleksi açıldı. Site, Ulusal Barış ve Adalet Anıtı ve Miras Müzesi'ni içeriyor. Web sitesinde, "insanların bir araya gelip Amerika'nın ırksal eşitsizlik tarihi hakkında düşünebilecekleri makul ve anlamlı bir site oluşturma umuduyla" Eşit Adalet Girişimi tarafından oluşturuldukları belirtiliyor. Bilgi için 334-386-9100 numaralı telefonu arayın.
Alabama Arşiv ve Tarih Bölümü
Sylacauga'ya Mermer Şehir deniyor, ancak çoğu Alabamalı, orada bulunan mermeri neyin bu kadar özel yaptığını veya inşaatçılar ve heykeltıraşlar arasında dünyaca ünlü olduğunu bilmiyor. Sylacauga mermeri o kadar saf beyaz ve o kadar kalitelidir ki, önemli binaların yapımında çok aranır. New York'taki Alexander Hamilton ABD Gümrük Binası'nın rotunda'sında, ABD Yüksek Mahkemesinin W.C. Binası'nın sütunları, duvarları ve tavanları bulunabilir. Sleepy Hollow, N.Y.'deki Chrysler Mozolesi ve Lincoln Anıtı'nın tavanı. Şehir, her Nisan ayında canlı heykel sergileriyle tamamlanan bir Magic of Marble festivaline ev sahipliği yapıyor. Hikayenin tamamını okumak için buraya tıklayın.
Leroy Brown Facebook sayfası
Eufaula, Ala şehir merkezinde neden Leroy Brown adında bir balık için bir anıt var? Çünkü tanınmış bir yerel balıkçı ve yem dükkanı sahibi, çilekli Jelly Worm ile balık tutarken ruh eşini bulmuştur. Atlas Obscura, 1973'te Mann's Fish World'den Tom Mann, Leroy'u Eufaula Gölü'nde yakaladı ve "bu levyenin … kişiliğe sahip olduğunu ve onu tüm hayatı boyunca tanıdığını hissetti" diyor. Mann, bir akvaryumda yaşayan balıkları işletmesinde tutmaya karar verdi. Balık kasabada meşhur oldu ve 1980'deki ölümü üzerine Leroy bir cenaze töreniyle onurlandırıldı ve hatta vali bir günlük yas ilan etti. Bugün Leroy, mermer bir mezar taşı ve "Çoğu levrek sadece balıktır ama Leroy Brown özel bir şeydi" yazan bir heykelle anılmaktadır.
Montevallo'daki Amerikan Köyü kampüsünde, sömürge kiliseleri, Özgürlük Çanı, Oval Ofis ve Resolute masası gibi erken Amerikan tarihinin önemli yerlerinin ve eserlerinin kopyalarını içeren daha küçük, gizli bir dünya var. Kampüsteki bir bina, Pettus Randall Minyatür Amerikan Tarihi Müzesi'ne ev sahipliği yapıyor. Figürler ve binalar, 1964'ten başlayarak gezici bir minyatür müzesinin parçası olarak Randall Publishing Co.'dan Pettus Randall tarafından yapılmıştır. Randall'ın 35 dioraması turu giriş ücretine dahildir. Bilgi için 205-665-3535 numaralı telefonu arayın.
Alabama'nın 27'li ünlü Tuskegee Havacılarının (ve kadınların) hikayesi, Ala, Tuskegee'deki Ulusal Tarihi Sitede anlatılıyor. Parkın hangarlarında, aslında çalışan Afrikalı Amerikalı kadın ve erkekler tarafından kullanılan düzinelerce iç ve dış mekan sergisi var. Dünya Savaşı sırasında havaalanları. Ulusal Park Servisi, "Havacılar pilotlarla sınırlı değildi, aralarında teknisyenler, telsiz operatörleri, ikmal personeli, tıbbi personel, paraşütçüler, mekanikler, bombardıman uçakları, denizciler, meteorologlar, kontrol kulesi operatörleri/göndericileri, aşçılar vardı... Tuskegee'nin kadınları Mekanik, kapı muhafızları, kontrol kulesi operatörleri, uçak gövdesi işleri, sekreterler ve katipler gibi erkek meslektaşlarıyla yan yana çalışma deneyimi."
Vietnam'da görev yapan Birminghamlı Tobias Wolff, kısa öykü koleksiyonları, hatıralar ve romanlar da dahil olmak üzere çeşitli türlerde kitapların ödüllü yazarıdır. 1981'de ilk kısa öykü koleksiyonu "Kuzey Amerika Şehitlerinin Bahçesinde" yayımlandı. En iyi bilinen anı, 1989'da Leonardo DiCaprio'nun oynadığı bir filme dönüştürülen “This Boy's Life” dır. Kaliforniya'da doğup büyüyen ağabeyi Geoffrey Wolff da roman, deneme koleksiyonları, anı ve biyografi türlerinde yazan bir yazardır.
Nell Carter, Birminghamlı ve “Gimme a Break!” dizisinin yıldızı. kariyerine kiliselerde, kulüplerde ve Broadway'de şarkıcı olarak başladı. “Jake and the Fatman”, “Hanging' with Mr. Cooper”, “Amen”, “227”, “Touched by an Angel” ve “Ally McBeal” dahil olmak üzere 1980'lerden 2003'teki ölümüne kadar çok sayıda dizide rol aldı. ”
Alabama Arşiv ve Tarih Bölümü
Louis, Missouri'deki 1904 Dünya Fuarı için Alabama'da, İtalyan heykeltıraş Giuseppi Moretti, dünyanın en iyi beyaz mermeri olarak adlandırdığı Sylacauga mermerine aşık oldu. Sylacauga'ya yukarıda gösterilen eve taşındı ve "Mesih'in Başı" da dahil olmak üzere mermer heykeller yapmaya başladı.
Hueytown yerlisi Gayle Wilson, üç düzineden fazla Harlequin aşk romanının yazarıdır. Wilson, 1994'te ilk kitabını yazmadan önce uzun yıllar İngilizce öğretmeniydi. Yazıları için çok sayıda ödül kazandı.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Yukarıda gösterilen Mobile'daki 1664 Springhill Ave.'deki tarihi Vincent-Doan Evi'nin içinde ziyaretçiler, büyük ölçüde 1962'de Mobil Tıp Müzesi'ni kuran Dr. Samuel Eichold II'nin küratörlüğünü yaptığı alışılmadık bir tıbbi eserler koleksiyonu bulacaklar. Web sitesinde şöyle yazıyor: "Mobil Tıp Müzesi, Mobile'ın Alabama eyaleti ve Körfez Kıyısı'ndaki tıp eğitimi ve halk sağlığı tarihindeki önemli yerini anmak için tıbbi eserleri ve arşivleri koruyor ve sergiliyor" kolonyal dönemden günümüze. Bilgi için 251-415-1109 numaralı telefonu arayın.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Alabama Üniversitesi kampüsünde bulunan bir çan kulesi 1920'lerde üniversite başkanı George Denny'yi onurlandırmak için inşa edilmiştir. Ancak 1947'den beri insanlar, Joe Namath, Ray Ogden, Kenny Stabler, Mike Shula ve çok daha fazlası dahil olmak üzere Crimson Tide'da takım kaptanı olarak görev yapan ünlü sporcuların el izlerini görmek için Denny Chimes'ı ziyaret ediyor.
Alabama Arşiv ve Tarih Bölümü
Montgomery'deki Alabama Arşiv ve Tarih Departmanındaki iki devasa bronz kapı, devlet tarihini tasvir eden sekiz panele oyuldu. Kapıların yeri değişse de 1940'lardan beri ziyaretçileri ADAH müzesine yönlendirmiştir. Paneller, ADAH yönetmeni Marie Bankhead Owen'ın fikriydi ve Birmingham'lı sanatçı Nathan A. Glick tarafından tasarlandı. Ayrıntılı paneller, Hernando DeSoto ve Şef Tuscaloosa'nın buluşması, Alabama'daki ilk demiryolu ve I. Dünya Savaşı askerlerinin dönüşü gibi sahneleri tasvir ediyor.
Başlangıçta, kapılar Washington Avenue girişinde cep kapıları olarak yerleştirildi. Şu anda, ADAH'taki Ocllo S. Malone Lobisinden açılıyorlar.
Kelly Kazek | [email protected]
Alabama'nın ayakta kalan en gösterişli antebellum konaklarından biri olan Gaineswood, şimdi Demopolis'teki 805 South Cedar Ave'de bir müzedir. Evin inşası 1843'ten 1861'e kadar 18 yıl sürdü ve Ulusal Tarihi Dönüm Noktası olarak listelendi. Alabama Tarih Komisyonu, "Sahip ve mimar Nathan Bryan Whitfield, kubbeli tavanlara sahip bir dizi ayrıntılı iç süit üretti. Bir pamuk ekici olan Whitfield, bir Rönesans adamı olarak tanımlanır. Ailesinin antebellum mobilyaları ve dikkat çekici dekoratif sanatlar, Yunan diriliş yapısını dolduruyor.''
Alabama Arşiv ve Tarih Bölümü
Edward James Kendrick (1939-1992) Union Springs, Ala'da doğdu.Eddie Kendricks adını kullanarak efsanevi grup The Temptations'ın baş vokalisti ve kurucu ortağı olan bir ruh şarkıcısı ve söz yazarı oldu. Ayrıca solo sanatçı olarak kayıt yaptı ve "Keep On Truckin'" ile 1 numaralı single'ı oldu.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Mobile Bay'de bulunan ve genellikle Middle Bay Deniz Feneri olarak adlandırılan Mobile Bay Orta Deniz Feneri, 1 Aralık 1885'te faaliyete başladı. 1967'de devre dışı bırakılıncaya kadar, deniz fenerinde her 30 saniyede bir kırmızı yanıp sönen beyaz bir ışık vardı. Alabama Tarih Komisyonu, “Tesis demir bir altlık üzerine inşa edildi ve hem kule hem de desteklediği altıgen kaleci evi, Chesapeake Körfezi'nde faaliyet gösteren deniz fenerlerinden sonra modellendi” diyor. Onlarca yıllık ihmalden sonra Tarih Komisyonu tarafından korunmuştur.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
1927 yılında Birmingham şehir merkezinde inşa edilen Alabama Tiyatrosu, çarpıcı mimarisiyle tanınır. Güzel bir şekilde restore edilmiş tiyatro, çeşitli tarzlarda sıra dışı aydınlatma ile doludur ve Mağribi tarzı büyük lobisinde güzel bir merkez parçasına sahiptir: Venedik, İtalya'da yapılmış çok renkli bir kristal avize.
Kelly Kazek | [email protected]
Tarihi Dekalb Tiyatrosu 1941 yılında Fort Payne şehir merkezindeki Gault Caddesi üzerinde inşa edilmiştir. Eski film sarayı, gösterilere, danslara veya ziyafetlere ev sahipliği yapan çok amaçlı bir mekan olarak restore edilmiştir.
1946'da New York'ta doğan Homewood sakini Charles Ghigna, çocuklara yönelik 100'den fazla kitabın ödüllü yazarıdır ve ona "Father Goose" lakabını kazandırmıştır. Ghigna ayrıca yetişkinler için şiir kitapları da yazmaktadır. Daha fazlasını okumak için buraya tıklayın.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Central Park'taki efsanevi bahçeleri ve Ashville, NC'deki Biltmore Malikanesi'ni tasarlayan ünlü peyzaj mimarı Frederick Law Olmstead, Alabama A&M Üniversitesi, Florence State Teachers College, şimdi Kuzey Alabama Üniversitesi de dahil olmak üzere birçok Alabama koleji için peyzaj planları oluşturdu ( yukarıda gösterilen), Huntingdon Koleji, Troy Üniversitesi ve Montevallo Üniversitesi.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
Birmingham şehir merkezindeki 1927 Art Deco tarzı Alabama Güç Binası, İspanyol kiremitli çatısının üstünde tanrıça Electra'nın altın yaprağıyla kaplı bronz bir dökümle süslenmiştir. Ana girişin üzerindeki kabartma oymalar “Güç”, “Işık” ve “Isı”yı temsil eder. Bina 1988 yılında restore edilmiş ve kompleks 1990 yılında genişletilmiştir.
Carol M. Highsmith | Kongre Kütüphanesi
2000'lerin başında, gönüllüler eyaletin gazilerini onurlandırmak için yola çıktı ve Alabama Gazileri Anıtı ile sonuçlandı. 22 dönümlük parkta bir anıt yürüyüş yolu 2001 yılında tamamlandı ve bir Sütun Alayı ile bir avlu alanına sahip. Alay 36 sütundan oluşmaktadır. Sütunların 24'üne, Alabama'nın 27. Onur Madalyası alıcılarına yapılan alıntıları temsil eden alüminyum döküm plakalar yapıştırılmıştır. Park ayrıca, tüm hizmet dallarından aktif görevde ölen 11.000'den fazla Alabama gazisinin isimlerini gösteren Şeref Salonu'nu da içeriyor.
Yukarıdaki uluslararası üne sahip sanatçı Nall, 1948 yılında Troy, Ala'da Fred Nall Hollis'te doğdu. Ecole des Beaux-Arts Paris'te ve ayrıca Salvador Dali ile çalıştı. Mozaikler, heykeller, resimler, gravürler, porselenler ve hatta halılar biçimindeki eserleri, Monoco Prensi Albert, Catherine Deneuve ve Ringo Starr tarafından toplanıyor. Nall şimdi Fairhope, Ala'da yaşıyor.
Ordu Malzeme Komutanlığı Fotoğrafı, Chris Putman
Elbette, Bo'yu Heisman Kupası, çok sporlu hünerleri ve Nike reklamları sayesinde herkes tanır. Ama 1962'de Vincent Edward Jackson olarak doğan Bessemer yerlisine neden “Bo?” dendiğini biliyor musunuz? BhamWiki.com'daki bir makaleye göre, aşırı aktif bir çocukken ailesinin onu "yaban domuzu" olarak tanımlamasıydı. Daha sonra “Bo” olarak kısaltıldı.
Kamu Malı | Wikimedia Commons
1850'lerde Atina, Ala'da köle olarak dünyaya gelen bir kadın, dünyanın en tanınmış mezzosoprano şarkıcılarından biri haline geldi. Yukarıdaki fotoğrafta en soldaki Patti Malone, Cedars Plantation'da doğdu ve İç Savaş'ın ardından eski kölelere eğitim sağlamak için kurulan Trinity School'a devam edebildi. Bu, Nashville'deki Fisk Üniversitesi'ne kaydolmasına izin verdi ve burada bir kampüs inşa etmek için fon toplamaya yardımcı olmak için kurulan bir koroya katıldı. Fisk Jübile Şarkıcılarından biri oldu ve dünyayı dolaşarak Alman İmparatoru Wilhelm'i ve Avrupa, Avustralya ve Yeni Zelanda'daki liderleri eğlendirdi. 1897'de öldü ve Atina'ya gömüldü.
1952'de Birmingham'da doğan Robert McCammon, Alabama'nın en üretken korku yazarıdır. Yazarlık kariyerine 1978'de başladı. O zamandan beri, uzun bir ara da olsa, sayısız ödül kazandı ve aralarında “Wolf's Hour”, “Swan Song”, “Wolf's Hour”, “Swan Song”, “New York Times'ın en çok satanlar”dan birkaçının da bulunduğu iki düzineden fazla roman yazdı. Stinger." 2012 yılında yaptığı çalışmalarla Bram Stoker Yaşam Boyu Başarı Ödülü'nü kazandı.
Birmingham'da Eleventh Court South boyunca ilerlerseniz, yenilikçiliği ile tanınan küçük bir evle karşılaşacaksınız. BhamWiki.com'a göre 1924'te inşa edilen Frank Hartley Anderson Evi, satın aldığı ve "Birmingham'da gördüğü en küçük arsa" olarak tanımladığı araziye uyacak şekilde özel olarak tasarlandı. Mimar, kendisi ve karısı Martha için üç katlı Akdeniz tarzı alçı evi inşa etti. Duvarlarındaki elektrikli ocak, bulaşık makinesi ve soğutma kanalları gibi modern olanakları nedeniyle 1926'da bir mimari dergide yer aldı. Ev 2015 yılında restore edilmiştir.
1994 yılında Birmingham'da doğan Jordan Fisher üçlü bir tehdittir: şarkıcı, dansçı ve oyuncu. Fox'ta yayınlanan iki canlı oyun yayınında, "Grease: Live" ve "Rent: Live"da yer almadan önce, "Teen Beach Movie" gibi filmlerde rol alan bir Disney çocuk yıldızıydı. Ayrıca Broadway'de de rol alarak rolü üstlendi. John Laurens'in "Hamilton."
Kelly Kazek | [email protected]
1858 yılında Alabama'nın o zamanki başkenti Cahawba'da inşa edilen Edward M Perine'nin evi, Alabama'daki ilk klimalı konut olarak kabul ediliyordu. Yukarıda Perine'nin kuyusunun kalıntıları hala ayakta olmayan 26 odalı konağını inşa ettiği arazide bulunan Cahaba'da görülebiliyor. 900 fit derinliğindeki kuyu, bir zamanlar dünyanın en derin artezyen kuyusuydu. Serin suyu, soğutmak için Perine konağından geçirildi.
Clair's Bait & Tackle, Bakkal ve Hırdavat'ın karşısında, Lowndes County Roads 29 ve 40'ın kavşağında bulunan küçük bir her şeyi bulabileceğiniz mağaza, Alabama'nın en iyi 27 yollarından birine giden dar, gölgeli bir toprak şerittir. sırlar tuttu. Tabii ki, Lowndesboro ve Montgomery arasındaki bu kırsal bölgenin yerlileri, Alabama'nın kırmızı-turuncu kiliyle kaplanmış ve kudzu ile büyümüş harap binaların koleksiyonunu biliyorlar, ama onlar bile tarihi hakkında fazla bir şey bilmiyorlar.
Robinson Switch muhtemelen bir kasabadan çok uygun bir kavşaktı. Raylar, Robinson Switch Yolu adı verilen toprak şeride paralel olarak, ayakta kalan binaların arkaları boyunca uzanıyor. Binalardan en az biri depo şeklinde, diğer uzun bina ise bir demiryolu deposu gibi görünüyor. Biraz daha doğuda, Alabama Nehri'ne giden Gun Island Chute olarak bilinen bir su yolu var. Daha fazla fotoğraf için buraya tıklayın.
Birmingham'da doğan Hugh Martin, Hollywood'un altın çağında tiyatro oyunları ve sayısız film için şarkılar yazdı. Belki de en çok Judy Garland tarafından "Meet Me in St. Louis" filminde söylenen "Kendine Mutlu Küçük Noeller" adlı şarkısıyla tanınır. . İkonik şarkısının sözlerini daha dini hale getirmek için yeniden yazdı ve gospel şarkıcısı Del Delker tarafından kaydedilen "Kendinize Kutsanmış Küçük Noeller" adını verdi.
Bhamwiki.com, 2006 yılında Birmingham Bölgesini Belgeleme Projesi'nin bir parçası olarak başlatıldı. Ansiklopedik girdilerin Wikipedia Modelini kullanır ve MediaWiki yazılımı ile çalıştırılır. Girişler gönüllüler tarafından oluşturulur. Misyon beyanı, "Kapsamımızı genişletmek için istikrarlı bir şekilde çalışırken doğruluk, nesnellik ve erişilebilirliği hedefliyoruz."
Bhamwiki'de şu anda 13.000'den fazla giriş var, böylece ziyaretçiler bölgenin tarihini tarihe veya konuya göre keşfedebilir ve hatta rastgele makaleler seçebilir.
4. Springfield, MO
Doğal dünyanın sunduğu her şeyle ilgilenenler için Springfield, Missouri barndominium inşa etmek için en iyi yerlerden biridir. Springfield, doğa ve vahşi yaşam dünyası etrafında dönen çok sayıda büyüleyici cazibe merkezine sahiptir. Çocukları ve aileleri olanlar için kesinlikle herkes için bir şeyler var.
Springfield, bir tramvay turuyla keşfedebileceğiniz bir yeraltı mağaraları ağı olan Fantastic Caverns'e ve Ulusal Yaban Hayatı Harikaları Müzesi'ne ev sahipliği yapmaktadır. Bu şaşırtıcı cazibe merkezlerinin yanı sıra, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en ünlü hayvanat bahçelerinden biri olan Dickerson Park Hayvanat Bahçesi'ne de sahiptir.
Belki de doğaya olan bu bağlılık ve merak duygusu, Springfield, MO'daki bu muhteşem 3 yatak odalı barndominium'a ilham veren şeydir.Açık hava mutfağı ve tamamen geri kazanılmış ahşaptan yapılmış bir şaraphane duvarı ile bu barndo, kesinlikle Springfield'ın bildiği açık hava ile bağlantıya sahiptir.
Bu barndominium'un içi de dışı kadar güzel bir şekilde döşenmiştir. Büyüleyici vurgular ve aydınlatma armatürleri ile gözünüz nerede olursa olsun bakmanız gereken ilginç bir şey var. Cam kapılar kullanarak, bu barndominium'un tasarımcısı, dış kısmın bir kısmını içeriye getirmeyi başardı.
Missouri, birçok nedenden dolayı bir barndominium inşa etmek için harika bir yerdir, ancak belki de en ilgi çekici olanlardan biri fiyat aralığıdır. Missouri'de bir barndo inşa etmenin ilk maliyeti sadece 30-40 dolar iken, küçük bir bütçeyle yapabileceğiniz çok şey var.
Tıpkı yukarıda belirtilen barndo gibi, özel bir evi inşa etmeye değer kılan küçük ayrıntıları eklemeyi göze alabilirsiniz. Springfield'da inşa ederek, özel tezgahlar veya bazı tasarım aydınlatma armatürleri gibi ekleyebileceğiniz güzel özelliklerin sayısında bir sınır yoktur.
Ne tür bir aile olursanız olun, Springfield, Missouri'de herkesin keyif alacağı bir şey vardır. Özel barndominiumunuzu orada inşa ederek, dış mekanlarla anlamlı ve uzun ömürlü yollarla bağlantı kurabilirsiniz. Barndominium inşa etmek için en iyi yerlerden biri olmasının nedeni tam olarak budur.
5. Cheaha Eyalet Parkı
Eyaletin en yüksek noktası olan 2.407 metrelik Cheaha Dağı'nın tepesinde yer alan Cheaha Eyalet Parkı, açık hava rekreasyonu için harika bir yerdir. 2,800 dönümlük engebeli ormanı, yuvarlanan şelaleleri ve granit kayaları kapsayan park, özellikle yürüyüş için çok uygundur ve parkurların birçoğu çevredeki bölgenin doğal manzaralarına çıkar. Piknik yapmak, balık tutmak veya yüzmek isteyen ziyaretçiler için göl kenarında birkaç uygun günlük kullanım alanı vardır ve eğer öğle yemeğini yanınıza almazsanız, parkta uçurum kenarında güzel bir restoran da bulunmaktadır.
19644 AL-281, Delta, AL 36258, Telefon: 256-488-5111
"Bu Hafta Sonu Her Yaştan Çocukla Alabama'da Yapılacak 25 Eğlenceli Şey" başlıklı makaleyi okuyorsunuz.
Bu hafta sonu eğlenmek için nereye gitmeliyim, bugün yakınımdaki gezilecek maceralı yerler, ünlü, çocuklara uygun, yakınımdaki oteller açık, ücretsiz neler yapabilirsiniz, yakınımdaki tatil köyleri, saat dilimi, yakınımdaki en iyi restoranlar, doğa harikaları : Iowa, WI, New Orleans'tan, ME, FL, Carlsbad, CA, Montauk, FL, DC yakınlarındaki Plajlar
6. Cheaha Eyalet Parkı — Delta
19644 AL-281
Delta, AL 36258
(256) 488-5111
Cheaha Eyalet Parkı, Alabama'nın en yüksek noktası olan 2.407 fit olan Cheaha Dağı'na ev sahipliği yapmaktadır. Yürüyüş ve kamp için önde gelen bir destinasyondur.
Bu Etkinlikten Neden Hoşlanacaksınız?
Şehirden ve büyük kalabalıklardan uzakta, doğada çok ihtiyaç duyduğunuz bir zaman için can atıyor musunuz? Ardından eşyalarınızı toplayın ve Cheaha Eyalet Parkı'na gidin. Harika açık havada sürükleyici bir deneyim yaşamak için Alabama'da ziyaret edilecek en iyi yerlerden biridir.
Cheaha Eyalet Parkı, doğayı daha rahat ve konforlu hale getirmek için çok sayıda olanak ve imkana sahiptir.
Ne yapalım
Cheaha Eyalet Parkı'nda doğanın kalbinde harika bir zaman geçirmeye hazırlanın. Kamp yapmak, Cheaha Dağı'nda yürüyüş yapmak, piknik yapmak, balık tutmak, kürekle tekne gezintisi ve çok daha fazlası gibi tadını çıkarabileceğiniz çok sayıda aktivite var.
Sahilde dinlenebileceğiniz, bronzlaşabileceğiniz, çocuklarınızla kumdan kaleler yapabileceğiniz ve serin sularda yüzerek keyif yapabileceğiniz küçük bir plaj var.
Höyük Halkının Yükselişi ve Düşüşü
Bültenlerimiz için kaydolun
Bin yıl önce, Illinois eyaletinin aşağısında, birinci sınıf bir mühendis, hala ayakta duran 100 metrelik bir yapı tasarladı. Çamurdan yaptı.
Adını veya kare şeklindeki piramidinin etrafında bir ızgara sistemi üzerine planlanmış ve inşa edilmiş şehrin adını asla bilemeyeceğiz. Halkı hiçbir yazılı kayıt bırakmadı. Ama onu inşa etmek için hızlı ve çok çalışmaları gerektiğini biliyoruz.
Temeli 20 fit yüksekliğindeydi, yaklaşık 1.000 fit uzunluğunda ve tabanında 800 fit genişliğinde bamya kilinden dikdörtgen bir platformdu. Kendi başına kil, hiç temel olmamasından daha kötü olurdu - kurumasına izin verilirse büzülür ve çatlar. Böylece mühendis onu sürekli ıslak tutmanın bir yolunu buldu. Kuzey ve güney uçlarına payandalar inşa ettirdi ve aralarındaki boşluğu, kılcal hareketle aşağıdan su çekecek şekilde katmanlanmış 40 fit daha kil ve daha kaba toprakla doldurdu. Su tablasının her zaman yüksek olduğu Mississippi Nehri taşkın yatağında bu, kil temelin doygun ve sağlam kalmasını sağlar. Güney Illinois Üniversitesi Edwardsville'den toprak kimyacısı, coğrafyacı ve arkeolog William Woods, bu sürecin çalışması için her şeyin önceden planlanması ve ilk 60 fitin hemen yukarı çıkması gerektiğini söylüyor. "Başlamadan önce son ürünü görmeleri gerekiyordu."
Mississippi vadisindeki insanlar 5.000 yıldır daha küçük, yüzeysel olarak benzer yapılar inşa ediyorlardı, ancak görünüşe göre bu, bu kadar dikkatle tasarlanmış ilk ve tek yapıydı. Önümüzdeki bir veya iki yüzyılda, insanlar ona katmanlar eklediler ve bugün Interstate 55'ten sekiz milden görebileceğiniz yapıyı yarattılar. Batı yarım küredeki en büyük toprak işi. Tepesinde ahşap ve sazdan bir tapınak vardı ve kuzeyde, güneyde, doğuda ve batıda dört plazayla çevriliydi ve şehrini bu insanların gördüğü gibi evrenin bir aynası haline getiriyordu: eşit parçalara bölünmüş bir daire. bir haç ile çeyrek.
Tıpkı bir toprak yığınından daha fazlası olduğu gibi, onu çevreleyen şehir de bir köy yığınından daha fazlasıydı. Hiç bir şehir görmeden, bu insanlar bir şehir icat ettiler ve inşa ettiler. Yine de bugün başarıları çok az biliniyor. Çoğu Amerikalı, Nil'in yanında yaşayan insanlar hakkında Mississippi'nin yanında yaşayanlardan daha fazlasını bilerek büyür.
Yapıyı inşa etmek için 15 milyon 50 kiloluk sepet toprak gerekiyordu - her biri taş aletlerle başka bir yere kazıldı, birinin sırtında bölgeye taşındı, boşaltıldı ve yerine sıkıştırıldı. Her ihtimalde, onu inşa edenlerin iç içe geçmiş birçok nedeni vardı. Onu dini nedenlerle inşa ettiler - aşağı dünyayı (toprak, su, ölüm) üst dünyayla (gökyüzü, ateş, yaşam) bir araya getirmek için. Onu siyasi nedenlerle inşa ettiler - muhtemelen Güneşin Kardeşi olarak bilinen liderlerinin gözüne girmek için. Ve onu sosyal nedenlerle inşa ettiler - kendi akrabalarını onurlandırmak ve diğerleriyle değerli bir göreve katılmak, Boğaları neşelendirmek, Mekke'ye hacca gitmek ve Enkarnasyona tanık olmak gibi unsurları birleştirmiş olması gereken bir görev.
İsimler sorun, çünkü bu yer için kullandığımız isimler büyük anakronizmler. Sanki MS 3000'deki insanlar, 2600'de yakınlarda yaşayan bir grup insandan sonra 21. yüzyıl Chicago'suna "Qwertyuiop" diyorlardı.
Ustalıkla tasarlanmış yapı, 1809 ve 1813 yılları arasında teraslarına mutfak sebzeleri ve buğday eken bir avuç Fransız Trappist'ten sonra bugün Monks Höyüğü olarak biliniyor. Uzun zamandır terk edilmiş olan şehrin kendisi, Illini'nin bir alt grubundan sonra Cahokia olarak biliniyor. 1600'lerde ve 1700'lerde yakınlarda yaşayan Kızılderililer. Kentin kaynağı olduğu ve güneydoğu ABD'ye yayılan kültüre Mississippian diyoruz. Şehrin emlak geliştiricilerinden (beşte yaklaşık üç buçuk mil kare) korumak için şimdi Illinois eyaletine ait olan kısmına Cahokia Mounds Eyaleti Tarihi Bölgesi denir.
İsimlerimiz olmalı, ama isimler yanlış. Nötr ama kurnazca küçümseyen "tümsekler" kelimesinin bile burada yaşayan, inşa eden ve yönetenlerle hiçbir ilgisi yoktur. Aynı şekilde, yeri bugün bir park gibi gösteren Avrupa otları da yanlıştır. Şehrin sazdan yapılmış ahşap evlerinin etrafı sert kil ile kaplıydı, hatta höyükler çayır otları yerine kil ile kaplanmış olabilir.
Açık bir günde, Monks Höyüğü'nün tepesinden Saint Louis Kemeri'ni görebilirsiniz. Yakında, yeşillik ve dağınık ağaçlar hoş ve misafirperver. Ama bunlar, Güneşin Kardeşi'nin yaşadığı ve buradan hüküm sürdüğü zaman gördüklerine hiç benzemiyor. Uzaktaki birkaç höyük ve Mississippi blöfleri dışında her şey değişti.
Bu insanlar hakkında bildiğimiz veya bilmeyi umabileceğimiz her şey, büyük bir gayret ve aptal şansın birleşiminden geliyor. Çalışkanlık, arkeologların ticaretteki stokudur. Her bir kaşık dolusu toprağı elerler ve her bir kemik, mısır, çömlek ve kabuk boncuğunun nereden geldiğini 3 boyutlu olarak haritalarlar. Kirin nerede renk değiştirdiğini bile takip ederler.
Örneğin, yakın zamanda yayınlanan bir makalede anlatıldığı gibi "küvetler" hikayesini düşünün. Cahokia: Büyük Kızılderili Metropolü, Biloine Whiting Young ve Cahokia arkeolojisi dekanı Melvin Fowler tarafından yazılmıştır. Yaklaşık 40 yıl önce, Monks Höyüğü'nün yarım mil batısında eyaletler arası bir otoyol değişimi planlandığında, buldozerlerin önünde çalışan arkeologlar toprakta lekeli yamalar gördüler. Arkeolog ve Cahokia Mounds Eyalet Tarihi Bölgesi halkla ilişkiler direktörü William Iseminger'in dediği gibi, bir çukur kazıp doldurduğunuzda, kir asla aynı şekilde geri gitmez - farklı bir düzenlemeye sahip olacak ve zamanla biraz farklı bir renk alacaktır. . Yani lekeler yerdeki eski delikleri temsil ediyordu. Ama bu çukurlar belli ki ev direkleri ya da çöp çukurları için açılmamıştı. Garip bir şekildeydiler, sekiz fit uzunluğunda ve beş ya da altı fit derinliğindeydiler, bir tarafı dikey ve diğer tarafı çapraz olarak yukarı eğimliydi. Eski moda küvetlere benziyorlardı, ama gerçekte neydi bunlar?
Gizem, birkaç mil ötedeki başka bir kazıdaki işçiler, böyle bir delikte üç fit çapında bir kel selvi kütüğü bulduğunda kısmen çözüldü. "Küvetler", içine büyük direkleri yerleştirmeyi mümkün kılmak için şekillendirilmiş direk çukurlarıydı. Arkeolog Warren Wittry, konumlarını bir harita üzerinde çizmeyi düşündüğünde, bir dairenin yayı gibi düzenli olarak bir eğride aralıklı olduklarını gördü.
Çok geçmeden, tarihöncesi "Cahokianların" gerçekten de bir dizi direk tasarlayıp yerleştirdikleri anlaşıldı. Ve sadece herhangi bir daire değil: İlkbahar ve sonbahar ekinokslarının sabahlarında (takvimimizde genellikle 21 Mart ve 21 Eylül) merkezinde durursanız, güneşin bir direğin arkasından ve doğrudan Keşiş Höyüğü'nden doğduğunu görürsünüz. Kış gündönümü civarında (21 Aralık), güneşin dört direk güneye, yaz gündönümü (21 Haziran) civarında ise dört direk kuzeye yükseldiği görülecektir. (Zamanla, bu yerde en az beş farklı ağaçlık inşa edildi.) Bütün bunlar bir avuç komik renkli toprak parçasından.
Şans arkeologların da başına gelir. Bu, şimdi Urbana-Champaign'deki Illinois Üniversitesi'nde antropoloji profesörü ve Illinois Ulaşım Arkeolojik Araştırma Programı'nın direktörü olan Thomas Emerson'a oldu. 1979 sonbaharında, Monks Höyüğü'nün üç mil doğusunda (şimdi I-255, I-55 ve I-70'in değişimiyle kaplı) bir tarlada çalışırken, eski bir tuğlaya benzeyen bir hafriyat grevi gördü. Şimdi "Birger figürü" olarak bilinen derin geçmişten karmaşık bir sanat eseri olduğu ortaya çıktı. Kısa saran etekli bir kadın, kısa saplı Mississippian taş çapa kullanıyor. Toprağa benzeyen ama aynı zamanda bir yılanın sırtı olan şeyi kesiyor. Yılanın bir kedi kafası ve kadının sırtına tırmanan kabak sarmaşığına dönüşen bir kuyruğu var.
Mississippian kültürünün 1300 civarında Cahokia'nın gerilemesinden ve terk edilmesinden sağ kurtulduğu ve 1539'da, Hernando de Soto şu anda ABD'nin güneydoğusunu fethetmeye çalıştığında da şanslıyız. Cahokia'nınkinden farklı değil, hepsi keşif kroniklerinde anlatılıyor. Mississippians İspanyolları yendi ve ne İnkaların ne de Azteklerin yapamadığını başardı. Bir kabile, Natchez, 1700'lerin başında Fransız sömürgecilerin bazı sözlerini ve geleneklerini kaydetmeleri için bir grup olarak yeterince uzun sürdü.
Bu parçalı tarihsel kayıtlar olmasaydı, örneğin tarih öncesi Cahokia hükümdarının güneşle özel bir ilişkisi olduğundan şüphelenmek için çok daha az nedenimiz olurdu. Ve Mississippian höyüklerinin üzerine inşa edilen tapınakların bazen seçkin ataların kemiklerini, süs eşyalarını, hayvan postlarını, silahları, tahta heykelleri ve kutsal bir ateşi içerdiğini bilemezdik. Cahokia'daki Kunnemann Höyüğü'ndeki kazılar, buradaki seçkin binaların, yüzlerce yıl sonra kültürel benzerlerinde olduğu gibi düzenli olarak temizlenen ve yeniden astarlanan resmi dairesel ocaklara sahip olduğunu doğruladı.
Bize Cahokia pek bir şehir gibi görünmeyebilir. En iyi tahmin, zirvesinde 10.000 ila 20.000 arasında insanın olduğu, tek bir Chicago koğuşunun nüfusunun sadece bir kısmı olduğudur. Ancak burası, Meksika'nın kuzeyinde bu kadar büyüyen ilk yerdi ve Benjamin Franklin'in Philadelphia'sı 1750 civarında farkında olmadan onu geçene kadar tek yer olarak kaldı. Keşiş Höyüğü inşa edilirken, Cahokia kabaca Londra ile aynı büyüklükteydi.
Boyut önemlidir, ancak Cahokia ile ilgili en nadir şey değildir. Şehir aynı zamanda Homo sapiens'in bağımsız olarak kentsel yaşamı icat ettiği çok az olaydan birini temsil ediyor. Cahokia Mounds'un sadece bir devlet tarihi bölgesi olmamasının bir nedeni budur. 1982'den beri aynı zamanda Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü'nün Dünya Miras Alanları listesinde, Çin Seddi, Büyük Kanyon ve 627 başka yerle birlikte yer almaktadır.
Cahokia'yı mümkün kılan iki şey vardı: mısır ve Mississippi. Illinois ve Missouri nehirlerinin büyük nehre döküldüğü yerin hemen aşağısında yer alan vadi, yerel olarak "Amerikan Alt Bölgesi" olarak bilinen düz, verimli, sıklıkla sular altında kalan bir ovaya doğru genişler. Günümüzde, Saint Louis'in karşısında, çiftçiler orada yaban turpu yetiştiriyor ve nehir, setlerle korunuyor. Ama bin yıl önce Mississippi, daha iyi bilinen Nil gibi davrandı. Bahar taşkınları, yukarı akıştan gelen tortularla Amerikan Alt tarlalarını yeniledi, ardından ekim için zamanla azaldı. William Woods, Monks Höyüğü'nün çevresine bir daire çiziyor: "Cahokia'nın iki buçuk mil yakınında, American Bottom'daki herhangi bir yerden daha fazla ekilebilir alüvyon var. Bu insanlar işe yürüyerek gittiler." Daha uzakta, ama yine de nispeten kısa bir yolculuk mesafesinde, dört farklı bölgenin çeşitli bitkileri, hayvanları ve mineralleri vardı - Ozarks, Illinois çayırları, doğu ormanları ve nehir vadisinin kendisi.
İlk olarak Meksika'da evcilleştirilen mısırın kuzeye doğru yolunu bulması bin yıl sürdü. Ortabatıya muhtemelen MÖ 200'den önce geldi, ancak Hopewell kültürü dediğimiz şeyin üyeleri, zaten yerleşik tarımcılar, onu sadece tören amaçlı yetiştirmeyi seçtiler. Yüzyıllar sonrasına kadar insanlar onu bir gıda ürünü olarak benimsemediler.
Mısıra bağımlı hale gelmenin tarihöncesi bir Faust pazarlığı oluşturduğunu artık biliyoruz. Ortalama olarak, mısır yetiştiricileri emekleri için kaz ayağı veya knotweed gibi daha eski tahıllardan alabileceklerinden daha fazla yiyecek aldı ve mısır da daha iyi depolandı. Ancak herhangi bir yılda, mahsulün tamamen başarısız olması ve onları o kış aç bırakması gibi daha büyük bir riskle karşı karşıya kaldılar. Beslenmede daha az belirgin olan başka bir değiş tokuş daha vardı. Esas olarak mısır üzerinde yaşayan insanlar yeterli protein alamayabilir. (Yaban fasulyesi var olmasına ve bazı komşu halklar onları yetiştirmeye başlamasına rağmen, Cahokia'da hiç kimse tamamlayıcı bir protein olan fasulye yetiştirmedi. William Iseminger, "Bütün kazılarımızda bir fasulyenin sadece yarısını bulduk ve" diyor. Bundan emin değilim.") Mısır lapasından sütten kesilen bebekler yüksek bebek ölüm oranlarına maruz kaldı. Büyümüş olanlar, mısır unlarında kalan öğütme taşı parçalarıyla dişlerini aşındırdı.
Hopewell kültürü kaybolduğunda ve biri gelişmiş bir taş çapa icat ettiğinde, insanlar mısırı ana ürün ve günlük temel gıda olarak kullanmaya başladılar. Sahne, Mississippian kültürü dediğimiz şey için hazırlandı.
Ama bir sahne kurulmuş diye, kimsenin o sahnede oynamayı seçeceği anlamına gelmez. Cahokianların höyüklerini ve plazalarını nasıl tasarlayıp inşa ettiklerine dair fiziksel kanıtlarımız var. Ama bunları neden yaptıklarını anlamıyoruz. Motifler pislikte görünmez. Neden binlerce insan eşitlikçi köylerini ve kendi kendine yeten çiftliklerini yeni şehir için terk etti? Ve oraya vardıklarında, 50 kiloluk çöp sepetlerini taşıyarak ve söylenen yere boşaltarak kendilerini yıpratmalarına ne sebep oldu?
Arkeologlar arasında uzun zamandır popüler olan bir teori, mısırın onlara bunu yaptırdığıydı. Bu görüşe göre mısır, rahipleri veya kendilerini yetiştiremeyecek kadar meşgul olan diğer uzmanları beslemek için fazlalık yaratarak tabakalı bir kentsel toplumu mümkün kılmakla kalmadı. Tahıl böyle bir toplumu gerekli kıldı, çünkü o zaman rahiplerin, herhangi bir yılda mahsulleri başarısız olanlara yardım etmek için bir rezervuarı olacaktı.
Rahat bir teori. Tarihöncesinde hiçbir şeyin çok hızlı olmadığını ve toplumun her parçasının bütünü destekleme işlevini yerine getirdiğini ima eder. Cahokianların, çevrelerinin, ritüellerinin veya tarımsal temellerinin dikte ettiği şeyi yapacaklarına güvenebilecekleri kadar komünal fikirli olduklarını ileri sürüyor.
Bu teori o zamandan beri arkeolojik kanıtlarla çarpıştı. Birincisi, rahiplerin kaynaklarını fakirlere her zaman yeniden dağıtmadığı anlaşılıyor. (Belki de bu bulgu, Cumhuriyetçilerin tarihöncesi araştırmaları için iplerini gevşetecektir.) Ve Cahokia'da MS 1000 civarında aniden birkaç şey oldu: insanlar şehre çok sayıda taşındı, Keşiş Höyüğü'nün temelini attılar ve hatta başladı. evlerini farklı şekilde inşa ediyor. Bu, Cahokia'nın "büyük patlaması"ydı - bazı bireylerin veya grupların fark yaratan bir tür sert eylemde bulunduğunun bir işareti.
U. of I. arkeologları Timothy Pauketat ve Thomas Emerson, Cahokia: Domination and Ideology in the Mississippian World'de "Cahokia yalnızca toplumsal paylaşım üzerine inşa edilemezdi," diyor. "Kendi kendine yeterli bir topluluk veya ticaret merkezi olarak kademeli olarak gelişmedi. Radikal ve aniden dönüşen manzarasında ve kendine özgü zanaat ürünlerinde Cahokia, tüm [yakındaki] bölgeden uygun kaynaklarla inşa edildi, geri döndü veya yeniden dağıtıldı. ideolojisi, egemen olunacak olanlara."
"İdeolojisini yeniden dağıtmak" mı? Birger figüründen bahsediyor olabilirler. Emerson'a göre, Cahokia, kadın heykelciklerinin üretiminde Mississippian siteleri arasında benzersizdir. Liderleri, var olan bir doğurganlık kültünü tekelleştirerek ve geliştirerek emsalsiz güçlerini kazanmış olabilirler. Oyuncuların bir cirit ile yuvarlanan bir taşa vurmak için yarıştığı popüler tıknaz oyununu bile kontrol etmiş görünüyorlar. "Erkenden," diyor Pauketat, "bütün köylerde tıknaz taşlar buluyoruz. Sonra yaklaşık 1050'de sadece Cahokia'da ortaya çıkıyorlar." Bu arada, uzaktaki yerleşim yerleri yeniden düzenlendi ve yeniden yerleştirildi. Pauketat, Cahokia'nın on mil doğusunda, 200 ila 300 kişilik bir köyün "neredeyse MS 1050'de manzara üzerinde ortaya çıktığını ve ardından beş ya da altmış yıl içinde ortadan kaybolduğunu" yazıyor.
Monks Höyüğü'nün yapısını anlamak, bilgimizin ufkunun hemen ötesinde bir mühendislik dehasını hissetmektir. Cahokia'nın büyük patlamasını anlamak, kendi iradesini empoze etmek için hareket eden bir siyasi dehayı, bir Lenin'i veya bir Lincoln'ü hissetmektir.Genç Shaka Zulu, 1818 ile 1828 yılları arasında Güney Afrika'da, iktidarı ele geçirip ilgili klanlardan oluşan bir parçayı bir şeflikte birleştirdiğinde benzer bir şey yaptı. Emerson, "Büyük bir teknolojik değişiklik söz konusu değildi, sadece yeni fikirler söz konusuydu" diyor. Zulu ulusunun kısa süreli çiçek açmasıyla ilgili ekonomik, çevresel veya işlevsel bir kaçınılmazlık yoktu - olması gerekmiyordu. Aynı şey tarih öncesi ortabatı için de geçerlidir. Emerson, "Muhtemelen dışarıda düzinelerce ölü doğmuş Cahokia vardır" diyor. "Onları göremiyoruz." Journal of Archaeological Research'te yazan Pauketat, beyliklerin veya devletlerin, olaydan sonra ne iddia edeceklerine bakılmaksızın, önceden var olan bazı sorunları çözmek için büyüdüklerini reddediyor. "Cahokia'ya çevre, nüfus artışı veya teknolojik değişim neden olmadı."
William Woods, Cahokia'nın neden olduğu konusunda biraz farklı bir görüşe sahip. Şehir, diye düşünüyor, "[ortaçağ] Fransa'sındaki katedraller gibiydi. Zaten önemli olan birinin, doğru zamanda doğru yerde bir vizyonu vardı. İnsanlar onu görmeye gelmeye başladılar ve şehirden ayrılmak istemediler. Bir mesih kültü, bir fırsat kültü gibiydi: 'Harika şeyler olabilir ve hepimiz katkıda bulunmak zorundayız.'"
Cahokia esas olarak zorlama veya fikir birliği ile mi bir arada tutuldu? Korku mu aşk mı? Wisconsin Milwaukee Üniversitesi'nde fahri profesör olan Melvin Fowler, 1967'de istemeden bu soruları gündeme getirdi. O yıl, Cahokia'nın arkeolojik tarihindeki en muhteşem, ürkütücü ve karmaşık buluntuyu ortaya çıkaran bir kazıya başladı. Fowler'ın Cahokia'daki 72. Höyük kazısı, hayatta kalan birkaç höyük araştırıldığı için olağandışı olmaya devam ediyor.
Höyük 72, Cahokia höyükleri kadar büyük değil - kabaca 6 fit yüksekliğinde, 70 fit genişliğinde ve 140 fit uzunluğunda. Ancak Fowler gibi bilgili bir gözlemci için, vahşi doğada neon bir reklam panosu gibi göze çarpıyordu. Bir şehirde kuzeybatıdan güneydoğuya uzanır, aksi takdirde neredeyse tamamen dört ana yöne göre düzenlenir (bazı orta batı uygulamaları asla değişmez). Ve Cahokia'nın merkezi kuzey-güney ekseninin güney ucuna yakın bir yerde bulunur. Höyük 72, bir sınır işareti gibi görünüyordu. Bu ve daha fazlası olduğu ortaya çıktı.
Cahokia'nın büyük patlaması sırasında, planlamacıları şehrin uzak güney ucundaki başka bir woodhenge'in parçası olarak bir işaret direği diktiler. (Woodhenges astronomi için olduğu kadar haritacılık ve şehir planlaması için de kullanılmış olabilir.) Kısa bir süre sonra, yeni şehrin iki lideri direğe yakın dikdörtgen bir höyükte toprağa verildi - sonunda üç höyükten ilki. Höyük 72 olarak bildiğimiz şeye dahil edildi. Adamlardan biri yüzü yukarı, diğeri onun altına yüzüstü yatırıldı. Aralarına, şahin şeklinde düzenlenmiş 20.000 Meksika Körfezi kabuğu boncuktan oluşan muhteşem, gösterişli bir katman yerleştirildi. İki adamın çevresinde zenginlik ve prestij hakkında daha fazla kanıt vardı: sadaklara bağlanmış ve uçları güzel yapılmış, hiç kullanılmamış ok uçlarıyla doldurulmuş 700'den fazla ok 15 kalın taş ve muhtemelen akrabaları veya hizmetlileri olan altı kişi daha. Törenler sona erdiğinde, mezar höyüğünün üzeri toprakla kaplandı ve dış kısmı dört inçlik kirli beyaz kum ve kil tabakasıyla kaplandı, besbelli erozyona direnmek için karıştırıldı. Fowler, boncuklarla birlikte gömülen iki adamdan birinin "gök şefi", diğerinin ise "dünya şefi" olduğunu tahmin ediyor. Kenti yaşamda olduğu gibi ölümde de birleştirdiler mi?
Aynı zamanda, diğer birkaç önemli insan, biraz daha az gösterişli mezar eşyaları ve birkaç düzine başka insanla birlikte 80 fit kuzeybatıdaki ikinci bir höyükte gömüldü. Belki 50 yıl sonra, ilk ikisi arasında üçüncü ve çok daha garip bir cenaze töreni gerçekleşti. İlk olarak, yaşları 18 ile 25 arasında değişen 50'den fazla genç kadın birlikte gömüldü. Daha sonra dört erkek, başları ve elleri çıkarılmış ve kolları birbirine kenetlenmiş olarak gömüldü. Muhtemelen Cahokia'nın ve evrenin dörtte birini temsil ediyorlardı. Kesin olarak söyleyebileceğimiz tek şey, Fowler'ın yeni yayınlanan raporunda, The Mound 72 Area: Dedicated and Sacred Space in Early Cahokia'da yazdığı şeydir: "Bütün bu bireyler, Höyük 72'ye adanmıştır ve bunun büyük önemine işaret etmektedir."
Höyüğün 72 bölgesine 1100 civarında farklı bir ölüm - büyük olasılıkla bir infaz - geldi. Otuz dokuz erkek ve kadın, önceki mezarların hemen güneybatısındaki bir çukurun kenarında duruyordu. Her biri başının veya boynunun arkasına ağır bir silahla vuruldu ve çukura düştü. Üç tanesinin kafası kesildi. Düşerken gömüldüler, birçoğu hala hayattayken - parmakları çukurun dibini kaplayan kuma batmıştı. Bu karmakarışık dağınık ceset yığınının üzerinde, muhtemelen örtülen en az iki katman vardı, daha sonra cesetleri geçici olarak başka bir yerde saklanan, görünüşte onurlu 15 ölü vardı. Bu gömme işleminden sonra tüm küçük höyüklerin üzeri örtülerek Höyük 72 dediğimiz tek bir höyük haline getirilmiştir.
Bu höyükte bulunan 272'den fazla ölüden bazıları -gök ve yer reisleriyle birlikte gömülenler gibi- muhtemelen gönüllü kurbanlardı. Ne düşündüklerine dair makul bir tahmin bile yapabiliriz. Natchez savaş şefi Tattooed-Serpent 1725'te öldüğünde, en az on yakın akraba, hizmetçi ve arkadaşı onun cenazesinde kendilerini feda etti. Fransızlardan bazıları, karılarından birini bundan vazgeçirmeye çalıştı ve karısı onlara onun için üzülmemelerini söyledi. "Ruhların ülkesinde bundan çok daha uzun süre arkadaş kalacağız, çünkü orada bir daha ölmez. Hava her zaman güzeldir, insan asla aç kalmaz, çünkü hiçbir şey bu ülkede daha iyi yaşamak istemez. . Artık orada insanlar savaşmıyor, çünkü onlar tek bir ulus yaratıyor."
Bu nazik ışıkta sonraki infazları görmek zor. Pauketat, Cahokia: Domination and Ideology in the Mississippian World'de, "Bu kurbanlar, Cahokian patronlarla hesaplaşmanın bazen ölümcül sonuçları olduğunu gösteriyor" diyor. Ona göre, Cahokia şefleri bir dereceye kadar direnişle mücadele etmek zorunda kaldılar. Diğer siyasi çekişmelerde olduğu gibi, bazı muhaliflerin aynı fikirde olmaya ikna edilmesi ve diğerlerinin satın alınması veya ödüllerin reddedilme olasılığı vardır. Halkın bağlılığı, toplu şölenler, oyunlar ve höyüklere sık sık eklemeler ve ağaçlıkların yeniden inşası gibi ortak çalışmalarla pekiştirilebilir. Ancak bazen şefler, otoritelerini korumak için birkaç ölmez muhalifi (sapkınlar? suçlular?) öldürmüş olabilir.
Ancak Höyük 72'nin gizemlerini görüyoruz, Cahokia ne bir demokrasi ne de eşitlikçi bir cennetti. William Woods, sıradan Cahokian'ın diyetini şöyle anlatıyor: "Kahvaltıda ne var? Gruel. Öğle yemeğinde ne var? Gruel. Akşam yemeğinde ne var? Gruel ve biraz balık. Hayatının bir döneminde geyik eti yiyebilirsin." Buna karşılık, seçkin bölgelerde çöp çukurları büyük balıkları ve seçilmiş geyik eti parçalarını ortaya çıkarır.
Cahokia, Michigan'ın yukarılarından körfez kıyılarına ve Dumanlı Dağlardan Ozarks'a uzanan uzun mesafeli bir ticaret ağının parçasıydı. (Benzer bir kıta çapında ağ daha önce, Hopewellian zamanlarında mevcuttu.) Ancak şehir, mısır ve odun gibi temel ürünler için uzun mesafeli ticarete bağlı görünmüyor. Cahokia şefleri de birkaç mil ötede yaşayan hiçbir halkı yönetmedi.
Cahokia bir imparatorluk olmadığı gibi, bir koloni de değildi. Meksika'daki çağdaş Toltek uygarlığı ile hiçbir teması olmadığına inanmak zor, ancak 100 yılı aşkın bir süredir hem hazine avcılığı hem de bilimsel arkeoloji, hiç kimse Meksika'ya kadar izlenebilecek bir boncuk kadar çok şey bulamadı. Cahokia yükseldi ve kendi başına düştü.
Yine de bir bağlantı olduğu yanılgısı kalıcıdır. Betty Fussell, 1992'deki popüler mısır tarihinde, Cahokia'nın "Maya planlarından inşa edildiğini" yazarken yanılma üstüne hata yaptı. Uygun olduğu için bu hata devam ediyor olabilir mi? Yerli Amerikalı olmayanlar, kendi planlarını kullanarak bir şehir inşa edememiş olsalar, Kızılderililerin topraklarına el koymaktan daha mı az suçlu hissederler?
Cahokia'nın altın çağı 150 yıldan fazla sürmedi, ancak bu sürenin çoğunda nüfusu muhtemelen 5.000 ila 7.000 kişi arasındaydı (zirvesi 10.000 ila 20.000 idi). MS 1150 civarında, yeni ve muhtemelen daha uğursuz bir inşaat projesi başladı - Monks Höyüğü ve büyük plaza da dahil olmak üzere 200 dönümlük ve 18 höyüğü çevreleyen "şehir merkezi" Cahokia çevresinde iki mil uzunluğunda sağlam bir dikey kütük çiti. Çit, bazı ev sitelerinden geçti, ancak William Iseminger, aceleyle mi yoksa en son işgal edildikten birkaç on yıl sonra mı inşa edildiğini söylemenin imkansız olduğunu söylüyor. Çoğu Cahokia inşaatı gibi, en az dört kez yeniden inşa edildi.
Çit bir bulmacadır. Okçuların düşman ateşinden korunurken ateş edebildiği ortaçağ Avrupa kalelerinde bulunan burçlara biraz benziyor. Yine de Cahokia'nın kendisinde büyük ölçekli bir savaş olduğuna dair çok fazla kanıt yok. Cahokia'nın merkezini daha güvenli ve ayrıcalıklı bir güvenlikli site yapmak için bu kadar büyük bir çit mi çektiler?
Cahokia'nın başarısı, ilk çit yükseldiğinde daha yeni belirginleşmeye başlayan bir düşüş olan çöküşü olabilir. William Woods, Cahokialıların, Cahokia Deresi'nin havzasında ve nehir kayalıklarında akıntıya karşı çok fazla ağaç kestiğinden şüpheleniyor. Orada sürpriz yok. Bölgedeki her ev, mabet ve köşk ahşaptan yapılmış ve ahşapla ısıtılmış, ayrıca ahşap kulübeler ve çitler de ahşaptan yapılmıştır. Ormansızlaşma, Cahokianların yakıt ve inşaat malzemeleri için daha da uzağa gitmesi gerektiği anlamına geliyordu, ancak aynı zamanda daha az belirgin bir çevresel çifte darbe yarattı. Bir su havzası ağaçlarını ne kadar çok kaybederse, hem toprağı hem de suyu o kadar hızlı döker. Yani yağmur yağdığında toprak dere kanalına akar ve aynı zamanda kanal daha fazla su taşımak zorunda kalır. Seller daha hızlı ve daha yüksek yükselir, sonunda büyüme mevsimi boyunca bir zamanlar güvenli olan alanları sular altında bırakır. Zamanla, kollardan gelen bu tür seller - iyi huylu Mississippi taşkınlarının aksine - Cahokia tarımı için sorunlar yaratabilirdi. Woods, "Bir tuzağa düştüler" diyor. "Cahokia'daki yaşamın tarımsal temeli kelimenin tam anlamıyla boğuluyordu." Bu süre zarfında iklim yavaş yavaş soğumaya başladı ve bu durum mısır verimini de azaltmış olabilir.
Emerson, "Bu bir açıklama değil," diye karşılık veriyor. "İnsanlar çok uyumlu." Pauketat, su basmış tarlalar veya ağaç kıtlığının bir yönetim sorunu oluşturacağını, ancak bunların insanları ayrılmaya zorlamayacağını açıklıyor. Yine de, mahsul başarısızlıkları Cahokia'nın siyasi istikrarını baltalayabilirdi. Halkı veya aristokrat arkadaşlarını korkutacak hiçbir zenginliği olmayan bir rahip-lord, hırslı bir astına karşı savunmasız olabilir.
Sebep ne olursa olsun, bu sıralardaki cenazeler, şeflerin ruhani otoritesinin gerçekten de azalmakta olduğunu gösteriyor. Pauketat, Cahokia'nın zirvesinde, doğaüstü güçlerin "şefler tarafından aracılık edildiğini" söylüyor - yani, Cahokianları tanrılara ve tanrıları Cahokianlara temsil ettiler. Din kendin yap değildi. "Sonra işler daha ademi merkezileştikçe, herkes kendi arabuluculuğunu yapıyor" diyor. "Herkes sonu mezar olan çömlekler yapar. Seçkinler artık sembollerin dağılımını kontrol etmiyorlar" - örneğin Höyük 72'de yaptıkları gibi.
Keşiş Höyüğü'nün inşa edilecek son kısmı -belki de 1200 civarında- en üstte değil, altta, büyük plazaya bakan güneye bakan platformdu. Woods, yapının bir inanç kaybına karşı koymak için yapıldığını tahmin ediyor: rahipler dünyayı yenileyen ritüellerini höyüğün tepesindeki kapalı tapınaktan indirdiler ve huzursuz bir halkı rahatlatmak için onları daha görünür hale getirdiler. "Akustiği mükemmel" diyor. "Rüzgar veya kamyon trafiği yoksa, büyük plazadan insanların orada konuştuğunu duyabilirsiniz."
Başka bir tür felaket, Cahokian sadıklarını daha da fazla hayal kırıklığına uğratabilirdi. Woods, 1300 civarında New Madrid düzeyinde şiddetli bir depremin bölgeye çarptığını, yüz yıl sürdüğünü veya aldığını belirtiyor. Bu, Keşiş Höyüğü'nün bir kısmının tapınağın batı duvarını da taşıyarak yokuş aşağı kaydığı zamana yakın. İstilacılar kutsal höyüğü kirletmediyse, belki de aşağı dünya yaptı.
Şehir hayatı daha az çekici hale gelirken, yeni gıda kaynakları şeklinde bir alternatif ortaya çıkmaya başladı. UIC'de fahri antropoloji profesörü olan Robert Hall, eski Li'l Abner karikatüründeki her yerde ve lezzetli hayvanlardan sonra buna "shmoo etkisi" diyor. "Fasulye, bizon veya daha iyi uyarlanmış mısırın kullanılabilirliğinin veya kullanımının herhangi bir kombinasyonu, Illinois'deki Mississippian adaptasyonu için kolayca felakete yol açabilirdi" diye yazıyor. Cahokia ve Hinterlands: Midwest Orta Mississippi Kültürleri. (Daha yakın tarihli araştırmalar, daha iyi mısırın muhtemelen o sırada resmin bir parçası olmadığını gösteriyor.) Yaklaşık 1200'den sonra "Cahokia ilişkiler alanına katılımın avantajları azalan olurdu". Şimdi daha önce hiç olmadığı gibi, tabandan tabana Cahokyalılar, Amerikan Bölgesi'ndeki rahiplerden ve vergi tahsildarlarından uzakta, kaçmayı ve kendi başlarına geçimlerini sağlamayı seçebilirlerdi.
Kalanlar için son hoş değildi. Woods, Monks Höyüğü'nün hemen batısındaki 1300 civarında geç bir yerleşimi anlatıyor. "Bu adamlar [yiyecek olarak] mısırla gerçekten stres altındaydılar, ancak eskisi gibi baskın değillerdi. Ve görünüşe göre, Keşiş Höyüğü'nün gölgesinde toplanmış topluluklarından sadece kısa bir mesafede yiyecek topluyorlar, sanki korkuyorlarmış gibi. Bence bu izlenim gerçek ve korkuları haklıydı." Bu bahar, Doğu Saint Louis'deki Illinois Ulaşım Arkeolojik Araştırma Programı tarafından yapılan kazılar, Cahokian banliyösünün bir kısmının varlığının geç dönemlerinde yangınla yok edildiğini gösterdi. Diğer yerler de aynı zamanda yakıldı, bu da bir zamanlar Cahokia'yı birleştiren klanların düşmüş olabileceğini düşündürdü.
Cahokia neden eridi? Kesin olarak bilmiyoruz. Ama bu bile doğru soru mu? Bu kadar önemsememizin bir nedeni, kafamızda insanın kültürel evriminin klişeleşmiş bir çizgi roman resmine sahip olmamızdır - bir balık, bir sürüngen, bir maymun, bir çift ilkel görünümlü adam ve bir çiftin olduğu çizgi film gibi bir şey. Evrak çantalı adam, ilerlemeyi gösteren tek bir dosyaya dizilir. Cahokia'nın sonunda, geçit töreninin bitmeden durduğunu gördüğümüzü düşünüyoruz ve bu bizi rahatsız ediyor.
Pauketat, "Öğrenciler, en medeni kültür olduğumuz ve diğerlerinin şu anda olduğumuz şeye dönüşme şansına sahip olduğu fikrine inanmaya hazır olmaktan çok daha fazla geliyor" diyor. Bu çok etnosentriktir." Daha karmaşık sosyal düzenlemeler mutlaka ilerleme değildir ve mutlaka sürmesi de gerekmez. Bugünün Amerikan toplumu da "ilkel" halkların toplumundan zorunlu olarak daha karmaşık veya daha karmaşık değildir. Akrabalıkta, kültürümüz çoğundan daha basittir, örneğin "kuzen" her türlü çok farklı ilişkiyi belirtmek için kullanılır ve "teyze" belirsiz bir şekilde bir annenin kız kardeşini, bir babanın kız kardeşini, bir erkek kardeşin karısını ifade etmek için kullanılır. ya ebeveyn, hatta bir aile dostu.
Tarihte veya tarihöncesinde de hiçbir şey otomatik olarak gerçekleşmez. Hopewellians yemek için mısır yetiştirebilirdi ve yapmamayı tercih edebilirdi. Şefler, birden fazla sorun karşısında tutuşlarını kaybedebilir veya sıkılaştırabilir. Sıradan Cahokianlar bir noktada bölgeyi aydınlatmayı seçtiler. Timothy Pauketat bize, işleri devam ettirmek için bürokrasileri istikrara kavuşturmadan şefliklerin nadiren uzun sürdüğünü hatırlatıyor. Cahokia, "olması gerekmedi ve olduğu kadar uzun sürmesi gerekmedi" diye yazıyor. Bir şey olursa, şehrin sonu değil, iki yüzyıl kadar devam etmesi açıklama gerektirebilir.
Mississippian kültürü, Cahokianların kendileri dağıldıktan çok sonra devam etti. Halkı, aralarında Moundville (Alabama'da) ve Etowah (Gürcistan'da) bulunan Cahokia'dan daha küçük kasabalar inşa ettikleri verimli nehir vadilerini tercih etti. Cahokianların kendilerinin nereye gittikleri bilinmiyor. Bazı Siouan kabileleri onları dahil etmiş olabilir, ancak o kadar çok şey değişti ki kanıt yetersiz.
Avrupalılar güneydoğu ve orta batıya yerleşmeye başladıklarında, hastalıkları zaten her beş Yerli Amerikalıdan dördünü öldürmüştü. Hayatta kalanlar genellikle düzensiz ve moralleri bozuktu. Toprakları boş görünüyordu ve atalarının inşa ettiği binlerce höyük genellikle doğal tepelerle karıştırılıyordu. (1916 gibi geç bir tarihte, önde gelen bir Illinois jeologu hala bunların sadece tepeler olduğunu iddia ediyordu.) Açıkça insan yapımı olan höyükler, hiçbir Kızılderili'nin bu kadar büyük bir şey inşa etmiş olamayacağı varsayımıyla Höyük Yapıcılar adlı bilinmeyen bir "ırk"a atfedildi. . Şair William Cullen Bryant, 1830'larda Illinois sınırını ziyaret etti ve halkının kendi korkularını hayali bir tarih öncesi savaşa geri okudu: "Kızıl adam geldi-- / Gezici avcı kabileler, savaşçı ve şiddetli, / Ve tümsek kurucular yeryüzünden yok oldular. "
Höyüklerin nereden geldiğini düşündüklerine bakılmaksızın, Avrupalı-Amerikalıların onları yok etme konusunda çok az çekinceleri vardı. Bir zamanlar "Höyük Şehri" lakaplı Saint Louis, büyüdükçe yolundaki her höyüğü yok etti. Kırsal alanlardaki daha küçük höyükler, demiryolu setlerini ve daha sonra otoyolları desteklemek için rutin olarak sürülür veya doldurulur.
Tarih öncesi geçmişe ilgi duyanlar, ilk başta ona daha iyi davranmadılar. Biblolar için tümsekleri yağmaladılar. Ancak bu tür kalıntılar, hangi toprak katmanından geldiklerini ve hangi diğer eserlerle ilişkili olduklarını bilmiyorsanız çok az bilgi verir veya hiç bilgi vermez. Bu bilgi -ilk woodhenge'in boyutunu ortaya çıkaran soluk toprak lekeleri gibi- bir kez ortadan kalktığında, yolcu güvercini kadar geri döndürülemez hale gelir. Ve batıl üzerine kurulmuş bir toplumda yokluğu fark edilmeyebilir bile. Tarihçi Kevin Reilly, "Avrupalılar hem insanları hem de ağaçları kestiler" diye yazıyor, "Kızılderililerin kültürel yaratıcılığına ve toplumsal karmaşıklığına tanıklık eden topraktan yapılma törensel höyükleri yerle bir ettiler ve onların kutsal olmayan mezarlıklarını bakir bir toprak olarak nitelendirdiler."
Monks Höyüğü yıkılamayacak kadar büyüktü. Zamanla ağaçlarla kaplandı. 1904 Saint Louis Dünya Fuarı'ndan gelen ziyaretçiler o kadar çok dal kopardı ki ağaçlar öldü. Ramey ailesi, 1925'te Cahokia Mounds Eyalet Parkı için ilk 144 dönümlük höyük alanını devlete sattığında, Monks Höyüğü yeniden ağaçlanmaya başladı. Yerliler yakınlarda piknik yapardı ve çocuklar yanlarında bir aşağı bir yukarı koşarlardı. Daha sonra ağaçlar kaldırıldı ve 1984'te saygıdeğer höyüğün bazı kısımları çöktüğünde, birçok kişi yanlışlıkla ağaç kesilmesini suçladı. Ancak ağaçların oraya ait olduğu yönündeki popüler düşünce temelsizdir. Cahokianların höyüklerde hiç ağacı yoktu ve Höyük 72'nin özel bir kaplaması vardı. Ağaçsız olmak höyüklere zarar verebilseydi, yüzyıllar önce yok olup giderlerdi.
Woods, Monks Mound'un çöküşü için olası bir açıklamanın, hiçbir Cahokian mühendisinin muhtemelen öngöremeyeceği bir olasılık olduğunu söylüyor. American Bottom'daki endüstriler 1940'larda, 50'lerde ve 60'larda su tablasını aşağı çekerek yerel kuyuların kurumasına ve dokuz yüzyılda ilk kez höyüğün kil temelinin kurumasına, büzülmesine ve çatlamasına neden oldu. Fabrikalar kapanınca ya da başka su kaynakları bulunca su tablası yeniden yükseldi.Ancak höyüğün içindeki yeniden ıslatılmış kil, şimdi diğer toprakların işgal ettiği alana genişleyemez. Höyüğün iç drenaj sistemi tıkandı ve su dolu kısımlar soyulmaya başladı. Sorunu kontrol altına almak umuduyla yakın zamanda beş yeni ince delikli boru tahliyesi kuruldu.
Bu arada, US Route 40, Monks Höyüğü'nün hemen güneyinde ve I-55 ve I-70'in hemen kuzeyinde inşa edilmişti. Route 40'ın karşısında, bir arabalı tiyatro ve 60 evlik bir alt bölüm, eski büyük plazanın bir bölümünü işgal etti. Her ikisi de o zamandan beri devlet tarafından satın alındı ve yıkıldı, şimdi Collinsville Yolu olan otoyol kaldı. 1989'da Illinois Tarihi Koruma Ajansı, şimdi yılda 350.000 kişi tarafından ziyaret edilen muhteşem bir yeni yorum merkezi kurdu.
Ancak Mississippian kültürünün unutulması, geri alınması uzun zaman alıyor. Cahokia: The Great Kızılderili Metropolü'nde Biloine Whiting Young, "Petra'yı Ürdün haritasında bulabilen insanlar Cahokia'yı bilip bilmediklerini sorduğumda bana boş bir bakış attılar" diye yazıyor. Popüler akılda, "Hintli", binlerce mil üzerinde ticaret yapan bir ızgara planı üzerindeki bir şehir değil, uzak batı ovaları savaşçılarının görüntülerini çağırıyor.
Cahokian'lar hatırlanması zor insanlar olabilir. Vahşi olmayarak eski Kızılderili klişesini, aziz olmayarak da yeni Kızılderili klişesini ihlal ediyorlar. Çevreci değillerdi. Eşitlikçi değillerdi. Demokrat değillerdi. Hepsi aynı fikirde değildi. Dini inançları, tek tanrılı ya da Yeni Çağ değil, son derece dualistti. Engizisyon dönemindeki Katolikler ve cadı saplantılı 17. yüzyıl Massachusetts'teki Püritenler gibi, görünüşe göre dini inançları gerektirdiğinde öldürmekten çekinmediler. Çağdaş Amerikalılar gibi, görünüşe göre, kamu düzenini korumak için gerekli olduğunu düşündüklerinde idam cezasından çekinmediler. İnşa ettikleri şehir ayakta kalamadı. Halkı liderlerine olan inancını kaybetti ve dağıldı. Geldiği çayıra geri döndü ve neredeyse insan hafızasından da kayboldu. Belki de uzağa bakmak daha kolay olurdu.
Basılı gazetede öyküye eşlik eden sanat eseri (bu arşivde mevcut değildir): fotoğraflar/Jon Randolph.
Moundville: Özel Bir Şey - Tarih
RAILFAN KILAVUZLARI ANA SAYFA
DEMİRYOLU SİNYALLERİ ANA SAYFA
Kartpostalların çoğu, belirtilmediği sürece EBay'de bulundu, diğer resimler, çoğunlukla daha yeni olanlar, Google'dan ve/veya Bing resimlerinden geliyor - kaynak biliniyorsa kredi verilir.
Tarihler resim adındadır, x tarihin yaklaşık olduğu anlamına gelir. Eğer müsaitlerse ve ilginçlerse, kartpostalların arka yüzünü de ekledim. 1901a ve 1910b, her iki taraf için de aynı kart olacaktır.
Eğer görüntü gerçekten çok kötüyse, enerjim varken bazıları temizlenmiş ve/veya onarılmıştır.
Bu sayfa çoğunlukla tarihsel referans içindir, çünkü bu istasyonların BİRÇOKU artık buralarda değildir!
İstasyon ve depo arasındaki fark nedir? Çoğu kişi eski binalar için depo kullanacak olsa da, çoğu kişi "nuttin" diyecektir, bu bir tercih meselesidir.
BELLE MİNA
Morris Avenue ve 20th Street'te miydi, belki de yüksek artışın olduğu yerde?
BIRMINGHAM - Terminal İstasyonu
Eskiden olduğu yerde.
Aşağıdakiler Wikipedia'dan gelir:
1909'da tamamlanan Birmingham Terminal İstasyonu, 1950'lere kadar Birmingham, Alabama (ABD) için ana tren istasyonuydu. 1969'da yıkıldı ve kaybı hala yerel korumacılar için bir toplanma imajı olarak hizmet ediyor.
Birmingham'a hizmet veren yedi demiryolundan altısı, 20. yüzyılın başlarında "Birmingham Terminal Şirketi"ni oluşturmak için katıldı. 5th Avenue North şehir merkezinin doğu ucunda, şehrin iki bloğunu kapsayan 2 milyon dolarlık yeni bir terminal istasyonunu finanse ettiler. İstasyon büyük ölçüde Morris Avenue ve 20th Street Louisville ve Nashville Demiryolu istasyonunun işlevini devraldı.
Bizans'tan ilham alan devasa Beaux-Arts istasyonunun mimarı Washington DC'den P. Thornton Marye idi. Egzotik tasarım ilk başta tartışmalara yol açtı.
Binanın dış cephesi öncelikle açık kahverengi tuğladan yapılmıştır. İki 130 metrelik (39.6 m) kule kuzey ve güney kanatlarını tepesinde. Merkezi bekleme odası 7.600 fit kare (706 M²) kaplıyordu ve karmaşık çinilerle kaplanmış ve dekoratif camdan bir tavan penceresine sahip 64 fit (19,5 m) çapında bir merkezi kubbe ile örtülmüştü. Ana bekleme odasındaki duvarların 16 fit (4.9 m) alt kısmı gri Tennessee mermeriyle kaplanmıştır.
Ana bekleme salonuna bağlanan bilet gişesi, ayrı bir bayan bekleme odası, sigara içme odası, berber dükkanı, gazete bayii, içecek büfesi, telefon ve telgraf kabinleri vardı. Kuzey ve güney koridorları boyunca mutfak, öğle yemeği ve yemek odaları, başka bir sigara içme odası, tuvaletler ve Birmingham'ın katı ırk ayrımcılığının bir gereği olan "renkli" bekleme odası vardı. Kuzey kanatta iki ekspres kargo şirketi bulunurken, güney kanatta bagaj ve posta transferi için kullanılıyordu.
İstasyonun dışında on parça vardı. Bir dizi üst üste binen "quotumbrella" barakaları, platformları ve rayları kapladı. Bu hangarlar, güneş ışığını ve temiz havayı içeri alırken yağmurdan koruma sağlıyordu. Buhran sırasında, istasyon bakıma muhtaç hale düştü, ancak 1930'ların sonlarında II. 1943'te istasyon, kumlama, yeni boya ve yeni iç armatürleri içeren 500.000 dolarlık bir tadilattan geçti. Bu yeniden doğuş döneminde, demiryolu trafiği günde 54 trenle zirve yaptı.
Otomobil sahipliği arttıkça ve hava yolculuğu popülerlik kazandıkça, demiryolu seyahati zarar gördü. 1960'a gelindiğinde günde sadece 26 tren Terminal İstasyonu'ndan geçiyordu. 1969'un başında yedi trene düştü. 1960'larda istasyon, Sivil Haklar Hareketi'nin sayısız küçük bölümünün yeri olarak hizmet etti. Fred Shuttlesworth gibi yerel Sivil Haklar liderleri, istasyonun ırksal olarak ayrılmış konaklama yerlerine meydan okudu ve savaşan beyazlardan oluşan kalabalıklar toplandı ve bazen şiddete yol açtı.
Alabama Kamu Hizmeti Komisyonu tarafından 30 Haziran 1969'da yıkıma devam etme izni verildi. Sadece "seyahat eden halkın gerekliliğini ve rahatlığını" dikkate alabileceklerini söyleyen bir avuç korumacının argümanlarını bir kenara bıraktılar. Harap durumda, Terminal İstasyonunun artık bu ihtiyaçları karşılamadığına karar verildi. Birkaç ay içinde bina yıkıldı ve alan temizlendi.
Yerel olarak "metro" olarak adlandırılan bir alt geçit, binanın merkezinin altına tünel açılarak tramvayların terminal ve demiryolu trafiğini atlamasına izin veriyor. 1926'da alt geçidin batı ucundaki istasyonun dışına "Birmingham'a Hoş Geldiniz, Sihirli Şehir" yazan büyük bir elektrik işareti dikildi. Tabela, öncelikle demiryolu ile gelen ziyaretçiler için bir geçit işlevi gördü ve 5. Cadde, restoranlar ve eğlencelerle dolu bir "otel sırası" haline geldi. Yıkılan binanın 1969'dan sonra ayakta kalan tek kalıntısı, şimdi yaygın olarak 5. Cadde Kuzey Tüneli olarak bilinen ve bu yolu karayolu ve demiryolu raylarının altında taşıyan tüneldi.