yastık ve gözyaşı
Telefonu kapatıyor ve soruyor Elif, kırgın;
-niye kendinden başkasını düşünmüyor insanlar?
yutkunuyorum, cevaplıyorum.
-yapacak bir şey yok evladım, sen başkalarını da düşünmeye devam edeceksin, üzüleceksin ama Allah böyle istiyor deyip, düştüğün yerden kalkacaksın, her zaman herkes sınavı geçecek diye bir kural yok, diyorum.
-insanlardan beklenti içinde olmayacaksın, iyi olmaya çalışmanın getirisi en azından bu dünyada hüzündür, yeri gelecek beklemediklerinden beklenmedik tavırlar göreceksin, üzüleceksin ama bencil olmayacaksın, yeri gelecek "üzülmesin" diye sen üzüleceksin; kimi anlayacak, kimi anlamayacak ama sen kalbini temiz tutacaksın ve fesada kapatacaksın.
Sonra sarıldığı yastığı alıyorum, "yastığa değil anneye sarıl" deyip, gözyaşlarını siliyorum. Çocuğuma "bu dünyanın kurallarıyla" yaşamayı öğretmediğim için daha çok üzüleceğini yeniden hatırlıyorum ve göğsüm daralıyor, Allah'a sığınıyorum.