Bilinçaltı bilinçaltı beklentisi
Çoğunlukla, tamamen istismar edilmemiş saldırganlığın aşırı belirtileri olan çocukların ebeveynleri, yardım talepleri olan psikologlara yönelirler.
Bu çocukların ebeveynleriyle kişisel görüşmelerde, tüm vakalarda ortak olan bazı gerçekler açıklığa kavuşturulur. Çoğu zaman hamilelik sırasında çocuğun annesi yeterli koruma hissetmiyordu, kendinden ve gelecekteki çocuğundan çok endişeli ve endişeliydi. Bütün bu hisler çocuğa aktarıldı ve dünyanın güvenliğine güvenmeden doğdu. Bu nedenle, bilinçsizce bir saldırıyı her an bekler, potansiyel tehlikeyi her şeyde görür ve kendini olabildiğince ve mümkün olduğu kadar korumayı dener. Böyle bir çocuk beklenmedik bir dokunuşla saldırganlıkla, hatta sahip olduğu bir kişiden en sevecen ve giden bir şekilde yanıt verebilir.
Artan saldırganlık, yardım için bir çığlık olabilir; bunun arkasında bazen gerçek acı ve gerçek bir trajedi vardır. Bazen çocuğun davranışı korku tarafından belirlenir. Kendimizi, çoğu durumda çok korkmuş bir insanın, durumu yeterince düşünmediğini ve yetersiz davrandığını biliyoruz. Bir çocuk korktuğunda, bazen arkadaşının kim olduğunu ve düşman olan kim olduğunu anlar.
Casus Aile gebeliğin sekizinci ayın ortasında, prematüre doğdu. Doğum komplike ve sezaryen ile sona erdi. Doğumdan sonra anne hastanede bir ay geçirdi. Sorun Nikita uzak anneden, çocuk hastanesinde yaşamın ilk iki ay geçirdi ve olmasıdır. Tabii ki, hemşireler ve doktorlar için bakım, ama onlar için çok genç hastaların sadece bir değil, en-en, tek ve sadece, anneler için oldu.
yakında anne büyükannesi veya dadı onu bırakarak yere gidecek gördüğü Şimdi Nikita iki buçuk yıl oldu, o korkar. Bu nedenle, kendisine ayrılan bütün araçlar, o evde tutmaya çalışır: histerik ağlama, onu çekemez böylece anne kurulu tutunmuş, oyuncaklar dağıtır, bu eller ve ayaklar çürük böylece onu çarpıcı yenerek, yere düşer. Onu annesinden uzaklaştırmaya çalışan herkes, Nikita ısırır. kliniği ziyaret ederken Ama daha agresif çocuk alır: o doktor el aletleri, kavgalar, ısırıkları nakavt çalışırken, ona dokunmak vermez.Böyle anlarda annesine bile yakın olan herkesi vurabilir.
Zor bir agresif çocuk denir. Ama aslında, onun davranışları korku ya da daha ziyade korkulardan oluşan bir kompleksten kaynaklanır. Nikita, hayatının ilk günlerinde olduğu gibi, annesiz kalmadan korkuyor. Doktorlardan korkuyor çünkü acı çekmekten korkuyor. Bu saldırganlık bir karakter özelliğine dönüşmez, Nikita'nın "sevgiyle iyileşme" ye ihtiyacı var. Sadece ebeveynlerin sevgisi, sakinlik ve sabrı sayesinde Nikita, korkularının üstesinden gelmeyi başaracak ve agresif korumaya son vermeyi bırakacak.
İçeriği
Kendi güvenliğinizdeki güvensizlik
Ebeveynler kendileriyle meşgul olduğunda veya kendi ilişkilerini netleştirdiğinde ve çocuk kendi başına kaldığında, kendi güvenliği konusunda belirsizliğe sahip olabilir. Hiçbir şeyin olmadığı yerde bile tehlikeyi görmeye başlar, şüpheli ve şüpheli olur. Aile ve ev ona gerekli koruma derecesini ve istikrarı garanti etmemektedir. Ve sonuç, kendinden şüphe duyulan, korku ve saldırı beklentisinden doğan yere değil, yere gösterilen saldırganlıktır. Çocuk psikolojik bir yumruya sıkıştırılmış ve korkudan ölmek bir “grev” beklemektedir.Yaklaşan elden korkması şaşırtıcı mıdır? Niyetinin ne olduğunu nasıl biliyor? İnme mi yoksa grev mi? Ayrıca, her zaman bilinçaltında kötüye ayarlanır. Masum bir ifadeye tepki olarak böyle bir çocuk: “Bugünün kötü hava koşulları” bir meydan okumayla cevap verecektir: “Peki ne?” Eğer ebeveyn kendini bir meydan okumaya yatırırsa, ikisini de kaybeder. Bu durumdaki en önemli şey çocuğu, hiç kimsenin kendisine saldırmayacağı konusunda ikna etmek ve sonuç olarak, "dikenler" ini gizlemek ve rahatlamaktır.
Kişisel olumsuz deneyim
Agresif tepki, çocuğun kişiliğiyle, mizacını ve mizacını ya da çocuğun kişisel deneyimlerinin gerçekleri tarafından kışkırtılabilir.
Lesha karmaşık bir aileden bir çocuk. Baba içecekler ve periyodik olarak şiddet olur. Anne tahriş ve ebedi korku içinde. Oğulla birlikte, her iki ebeveyn de esas olarak bağırarak ve clouting yoluyla iletişim kurar. Anaokulunun genç grubunda kalışının ilk gününde, Lesha başka bir çocuğa saldırdı. Tamamen güvensiz gibi görünüyordu: Ona en kibar niyetlerle yaklaştı ve sadece yeni bir arkadaşı kucaklamak üzereydi, ne kadar beklenmedik bir şekilde güçlü bir darbe aldı. nereden gelen
Lesha için yüzünün yanına kaldırılan elin bir tehdit oluşturduğunu biliyordu?
Bu tür vakalar birkaç kez tekrar edildiğinden, öğretmen ailede Lesha'nın hayatı hakkında daha fazla şey öğrenmeye çalıştı. Ebeveynlerin, çocuk uğruna çocuklarına ve birbirlerine karşı tutumlarını değiştirmeleri umudu haklı değildi. Bu nedenle, öğretmenler, anaokulunun kendisine bir tehdit oluşturmadığından emin olmak için çocuklara her gün yardımcı olmak zorundaydı ve orada arkadaşları tarafından kuşatıldı. Bu üzücü, ama şimdi bu çocuk anaokuluna kaçmak ve gözyaşlarıyla eve gitmek için mutlu. Eğitmenlerin ve psikologların ortak çabaları nedeniyle daha az agresif oldu. Fakat iki kutup dünyasında eşzamanlı olarak yaşamak zorunda kalması, istikrarlı bir ruhsal oluşumun oluşumuna katkıda bulunmaz ve bir çocuğu bir nevroza götürme kabiliyetine sahiptir.
Benzer bir hikaye Misha, tamamen zengin bir aileden gelen bir çocuk oldu, ancak, hiç kimse saldırıya uğradı, ama dediği gibi, "bir demir kavramada." Evde her yönden sesini duydu: "imkansız", "yapmayın", "öyle değil". Onun aptallığının ebeveynleri hakkında kendine güven ve sürekli şikayette bulunma, ve korkular "iyi bir şey onunla olmayacak" diye ifade etti.
Misha çocuğu geliştirildi ve o bir ailede doğmadım eğer her şey iyi nerede olacağını annem ve dedem – bilimler doktoru ve babam ve anneannem – adayları. Hepsi oldukça içtenlikle çocuğa aşırı talepleri "geleneklerin değerli bir varis" getirmek ve böylece empoze etmeye çalışılır. Sonuç olarak, ev oğlan "hat ayak gitti" ama "sonuna kadar" anaokulunda "müstakil" dir: yetişkinler attı ve oyuncaklar kırdı savaşan çelişki. Neyse ki, ailesi bir psikolog verdiği röportajda yanıt çok makul, şimdi onun gelecekteki kaderi, Lesha aksine, sakin olmak, böylece yakında tutumlarını ve şiddet davranışı değiştirmek Misha suya düştü yanıp başardık.
Duygusal dengesizlik
2-6 yaş arası çocuklarda saldırganlığın kaynağı duygusal dengesizlikleri olabilir. 7 yıl kadar, çok sayıda çocuk yetişkinler genellikle heveslerini denilen duygular dalgalanmalara maruz kalmaktadır. Bebeğin ruh hali yorgunluk veya kötü sağlık etkisi altında değişebilir. Bir çocuk kabul edilemez ve şiddetle terbiye aile tarzında alınan etkisi altında bastırılmış tahriş ya da olumsuz duyguların belirtileri olduğunda, karşılaşabilecekleri çocuğun ebeveynlerin anlayış, öfke patlamaları motive edilmez.
Bu durumda, çocuk saldırganlığını "suçluya" değil, eldeki her şeye aktarır. Fırlatacağı ve kırılacağı nesne ve oyuncaklar olabilir. Ya da kökünden kopacak ya da yaprak ve çiçekleri yırtıp taşıyacağı bir bitki. Ya da cezasızlıkla başlayacağı küçük bir kedi yavrusu (kimse görmemişse). Ayrıca hakaretinizi daha da zayıflatabilirsiniz: küçük erkek kardeş, kız kardeş, hatta büyükanne. Daha katı bir şekilde belirlenmiş davranış kuralları, çocuğun ev dışında (ya da çocuğun duvarları içinde çocuk için otoriter yetişkinlerin yokluğunda) davranışı o kadar agresiftir.
"Yeni Ruslar hakkında" dizisinden popüler anekdotta olduğu gibi: "Baba, bana bir silah al!" – "Sende," – "O bir oyuncak, ama gerçek birine ihtiyacım var!" – "Yönetecek." – "Peki baba, bana bir silah al!" – "Kapa çeneni, hayır dedim, evde usta kim?" – "Sen … Ama eğer bir otomasyonum olsaydı …" Yorumlar dedikleri gibi gereksizdir.
Kendinle hoşnutsuzluk
Saldırganlığın bir başka nedeni, kendini beğenmemek. Çoğunlukla bu, nesnel nedenlerden değil, ebeveynlerin duygusal cesaretlendirilmemesinden kaynaklanmaktadır, bu da çocukların kendilerini sevmeyi öğrenmemesine yol açmaktadır. Bir çocuk için (bir yetişkin için olduğu gibi) onun bir şey için değil, varoluş gerçeğinden dolayı sevilmemesi hayati önem taşır – hiç motivasyonu olmayan. En acımasız ceza, çocuğa öz-sevgi ve cesaret vermeme gibi telafisi mümkün olmayan bir zarar vermez. Eğer bir çocuk kendini sevmiyorsa, kendini aşka layık görmez, sonra başkalarını sevmez. Bu nedenle, dünyaya yönelik agresif tutumu oldukça mantıklı.
Artan sinirlilik
Bu tür kişisel özellikler, artan sinirlilik, nötr, hatta diğer insanların ifadeleri ve eylemleri yeniden gönderme eğilimi, saldırganlığın kışkırtıcı belirtileri olabilir. Yas tutan ve huzursuz bir çocuk, oturmak istediği yere yanlışlıkla götüren başka bir çocuğun altından bir sandalye çıkartabilir. Pasif saldırganlığın tezahürü, çocuğun yemeğinden çıktığı bir zamanda “onun” yerinin alındığı durumlarda, çocuğun akşam yemeğinden çıkmasını reddedebilir. Birisi böyle bir çocuğu genel kargaşaya ve bir çocuk grubunun ezmesine (örneğin, tüm çocuklar aynı anda bir yürüyüş için giyildiğinde) iterse, buna karşılık öfkeli bir darbe alabilirler.Ara sıra tüm olaylarda bu kadar kişisel bir özelliği olan çocuklar, kendileri de dahil olmak üzere tüm olumsuz davranışlarda ve kendileri de dahil olmak üzere, kendileri de dahil olmak üzere, herhangi bir kimseyi ve herhangi bir şeyi suçlamaktansa kendilerine kasıtlı olarak zarar verme eğilimindedirler. Böyle bir çocuk asla bir şey için suçlanamaz. Herkes, ama o değil.
Suçluluk duygusu
Garip bir şekilde, artan saldırganlık ve düzinelerce vicdanın olduğu bu çocuklar ortaya çıkabilir. Neden? Çünkü onlar, kendilerine kötü davrandıkları ya da zarar görenlere karşı bir suçluluk duygusu ve utanç duygusu yaşarlar. Bu hislerin her ikisi de oldukça tatsız ve neşe getirmediği için, genellikle bu duyguları hissettikleri kişilerin adresindeki yetişkinlere yönlendirilirler. Yani bir çocuğun rahatsız olana karşı öfke ve saldırganlık yaşarsa acaba? Aşırı suçluluk kompleksi onu intihar etmeye yakın olduğu korku ve depresyona sürüklüyor.
Suçluluk durumlarıyla nasıl başa çıkılacağını öğrenmek, sorumluluk almayı öğrenmek, zaman alacak, yardım ve desteğimiz olacaktır. Ve en önemlisi – bizim örneğimiz. Çocuklar böyle durumlarla onurlu bir şekilde başa çıkabildiğimizi görürlerse, yaşamın sunduğu zor derslerden geçmeleri daha kolay olacaktır.
Çocuk saldırganlığının durumsal nedenleri
Yetersiz refah, aşırı çalışma
Sıklıkla, agresif bir reaksiyon mevcut durumdan ya da onun tarih öncesinden kaynaklanır. Çocuk iyi bir uykuya sahip olsaydı, iyi hissettirirse, favori bir kostüm giyer ve kahvaltıda en sevdiği sosisleri alırsa, sakin bir şekilde kışkırtıcı duruma tepki verebilir. Ve ertesi gün davranışları açıkça agresif olacak. Anaokulu eğitimcileri bunun ne zaman ve neden olduğunu biliyorlar. Çoğunlukla, çocuklar yeterince uyku almaz, kötü ya da kötü bir şey ya da birileri tarafından rahatsız edildikleri günlerde agresif davranırlar. Görmek →