We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bu makale, gün ışığından uzak tutulamayacak kadar harika olan bir MatadorU forum başlığından alınmıştır.
Seyahat etmeyi yaşam tarzının bir parçası haline getiren çoğu insanın, mümkün olduğunca görmek, tatmak, duymak, koklamak ve deneyimlemek istediklerini fark ettiklerinde size nerede olduklarını söyleyebileceğini GİRİŞTİM. Seyahatin olmadığını anladıklarında sadece olur onlara - seyahat ettiler çünkü artık buna çağrıldıkları şeydi.
İtalya'nın Verona kentindeydim, 20 yaşındayım ve bir ay boyunca üç aylık bir uluslararası seyahat vaftizindeydim. Kasabadan şehre, meydandan meyhaneye, Arnavut kaldırımlı sokaklardaki sessiz anlarda bulduğum hayatın tadına susamış romanlarla dolu bir sırt çantasına çarpmıştım. Ben genç bir adamdım, kim olduğunu anlamaya yeni başladım Ve ne Ben ... idim. O anlamda bir kimlik arıyordum ve hazır bir gemiydim.
Boş zamanlarımı ve tren yolculuğunu tüketen bir kitabı yeni bitirdim ve kapağını kapattığımda ve tırmandığım tepeden şehre bakarken aniden şunu anladım: Seyahat benim bir parçamdı . Tepelerdeki kitapları bitirmek ve yeni şehirleri tekrar tekrar görmek için kapağı kapatmak istediğimi biliyordum. Bilmediğim şey, profesyonel bir seyahat hikayesi anlatıcısı olmaya veya Matador ekibine katılmaya devam edeceğimdi, ama bir şey tıklanmıştı - kendimi sadece evden çok uzak bir adam değil, bir gezgin olarak tanıdım.
Benim için bu, zihnimin gözümden daha uzak bir ufku görüp beni çağırdığı bir tür kutsal andı - bir seyahat satoriiydi. U'daki bazı öğrencilerin aynı deneyimi yaşayıp yaşamadığını görmek istedim.
Onlar vardı.
"Gezgin" olduğunuzu ilk ne zaman anladınız?
Stephanie:
Biliyordum ben aranan 12 yaşımdayken gezgin olmak için her Pazar Los Angeles Times'ın hantal seyahat bölümünü gözden geçiriyor ve tüm kesikli formları doldurup seyahat broşürleri ve el ilanları için gönderiyordum. Hala Tahiti hakkında gerçek bir seyahat kitabı yazdığımı hatırlıyorum.
Lise son sınıfta ailem ve kız kardeşimle Fransa'ya bir geziye gidene kadar bir gezgin olduğumu kesin olarak bildiğimi sanmıyordum. Yolculuk sırasında, beklendiği gibi, birkaç bilinmeyen durumla karşılaştım (örneğin, bir tuvaleti nasıl sifonu çekeceğimi tam olarak bilmiyorum ve Paris'te yemek siparişi verirken "fromage de tete" nin baş peyniri olduğunu anlamıyorum). Ancak, bu küçük aksilikler her şeyi heyecanlandırdı ve seyahati bir maceraya dönüştürdü.
Bağlandım ve sonraki yaz Avrupa'ya seyahat etmek için para biriktirdim. İki yıl sonra, Hollanda'da bir sömestr okudum. Yıllar geçtikçe, gezgin olma duygularım daha da yoğunlaştı çünkü seyahat etmek ve onun hakkında yazmak istedim. Son olarak, bir günlüğe sadece madde işaretli noktalar yazmak istemiyorum, ben de bir hikaye anlatıcısı olmak istiyorum.
Natalie:
Hayat boyu bir gezgin olacağımı bildiğim anın Sina'dayken olacağını söylemem gerekirdi. Kızıldeniz kıyısına kadar toprak yolda üç saat sürdük. Suudi Arabistan'ın batı kenarı uzakta pırıl pırıl parlıyordu, Ras Abu Galum'daki kampımız mavi dağlarla gölgelendi ve deniz kokusunu taşıyan hafif, ılık bir rüzgar vardı.
Bir deve kervanının kayalık kıyı boyunca Dahab'a doğru yollarını seyrederken ayak parmaklarımı suya batırıyordum ve biliyordum. Hayatım boyunca bu deneyimlerden bir milyon istediğimi ve onlarsız memnun kalmayacağımı biliyordum. İşte o zaman yolculuk tutkusu gerçekten başladı ve bu deneyimleri kendime saklayamayacağımı anladığım zaman. Ben de yazmaya başladım ve bugün buradayız.
Adam:
Bir arabaya binip bir buçuk günde New York'tan Teksas'a gittiğim an… tek başıma. O anda anlaşmanın kartlarda olmadığını biliyordum. Bir kez oraya çıktığınızda… bundan gerçekten geri dönemezsiniz. Yoğun saatlerde Washington DC'de bir HOV şeridinde farkında olmadan araba kullandığım için kenara çekildiğimde ne kadar sinirlendiğimi hatırlıyorum. Pek çok insan bunu yapıyordu, ama polisler sadece eyalet dışı plakalı olanları alıyor gibiydi. Sonunda SXSW Festivali için Austin'e gittiğimde tüm bu öfke buna değdi.
O yıl daha sonra Michigan'dan California'ya gidecektim. Altı ay içinde Birleşik Devletler'de çoğu insanın tüm hayatını gördüğünden daha fazlasını gördüm… O zamandan beri sıkışıp kaldım, ama sonunda bu hayatı gerçekleştirmenin bir yolunu buldum. Göçebe bir yaşam sürmekle ilgili büyük hayallerim var… en iyi yanı, ben onları gerçekleştirmeye başlamadan önce kısa bir süre hayal olacak olmaları. Matador bunu başarmama yardım edecek!
Daniel:
Bir yaşımdan beri uçaklara atlamama rağmen, gerçekten bir gezgin olduğumu hissettim, ancak 30 yaşıma girdiğimde ve kendime ilk sırt çantasıyla seyahatimi (herhangi bir plan olmadan) her zaman ziyaret etmek istediğim 2 ülkeye yapmaya karar verdim: İrlanda İzlanda.
Bu, o yıl fotoğrafa olan yeni tutkumla birleştiğinde tüm hayatımı tamamen değiştirdi ve işimi bırakıp tam zamanlı bir serbest seyahat fotoğrafçısı olmamı sağladı.
Jennifer:
İlginç soru. Hayatımın çoğunu farklı şehir ve ülkelerde dolaşarak geçirdim, sanırım bununla büyüdüm. Annem Klasiklere takıntılıydı, bu yüzden 7 yaşımdan beri Yunanistan, Türkiye ve Akdeniz'i geziyorduk, karanlık arkeolojik alanları görmek için yerel otobüslere biniyorduk. Uzun zamandır bir yerde kalmaktan hiç mutlu olmamıştım ve seyahat etmek beni çok canlı hissettiriyor. Gençlerimde bile sahil beldelerine gitmekten nefret ediyordum ve yerlilerle küçük köylerde kalmayı tercih ediyordum. Sanırım yaşlandıkça daha bulaşıcı hale geldi - özellikle de doktoramı bitirdikten sonra Venedik'e ilk seyahatimi yaptığım için, yalnız seyahat etme konusunda kendimi daha cesur hissettim.
Birleşik Krallık'a geri dönebileceğimi sanmıyorum. Çocukluğumu yurtdışında geçirdim ve 20 yaşımdayken tekrar uzaklaştım ve hiç pişman olmadım.
Nicola:
Steph'in dediği gibi, her zaman bir gezgin olmak * istediğimi * biliyordum ve son birkaç yıldır tam da bunu yapıyordum, ancak geçen yıl kendi kimliğimi değiştirme anım vardı. Burada Bilbao'da yaşıyordum ama iki yaşlı insanın yaşadığı bir evin içindeki bir dairede yaşıyordum. Bu biraz garip bir düzenekti - daireme gitmek için evlerinden geçmem gerekiyordu ve bazen aile yemeklerine veya onlarla bir içki içmeye davet edildim.
Paskalya'ya bir hafta izin verdim ve o andan itibaren İspanya'nın güneyine gitmeye ve organik bir meyve çiftliğinde gönüllü olmaya karar verdim (Help Exchange ile). İş arkadaşlarıma ne yaptığımı açıklamak ve onların sorularını cevaplamak zorunda kaldım ("yalnız mı gidiyorsun?" "Bunu dün gece buldun mu?" "Haftasını çalışarak mı geçirmeyi planlıyorsun?" "Sen birlikte kalacağınız kişileri bilmiyor musunuz? ”- evet, evet, evet ve hayır). Hepsi benim deli olduğumu düşündü.
Eve gittiğimde, yaşlı ev sahiplerime açıklama yapmakta biraz zorlanacağımı biliyordum. Onların da "anlayamayacaklarını" düşündüm. Sırf işleri kolaylaştırmak için yalan söylemeyi düşündüm ("Arkadaşlarla kalacağım"), ancak gerçeği söylemeye karar verdim ve bir süre sonra yavaş İngilizce ve bozuk İspanyolca ile açıklamaya çalıştıktan sonra adam bana döndü ve baktı bir süre önce başımı sallayıp gerçekten yavaş ve kasıtlı bir şekilde “Ahh, sen bir maceracısın” demeden önce. Sanırım ağzım bir balık gibi birkaç kez açılıp kapandı, ben doğrulamadan önce! Harika bir andı. O sadece 'anlamadı', beni de 'aldı'.
O sırada hayatımda ne halt ettiğime dair bir kimlik krizi yaşıyordum, bu yüzden bu yolda ilerlerken kesinlikle benim için öne çıkan bir andı!
Kendinizi ilk kez ne zaman sadece seyahat etmiş biri değil, aynı zamanda bir "gezgin" olarak tanıdınız? Hikayenizi yorumlarda bırakın.