Başkan Yardımcısı Yeni İspanya
Üç yüzyıl boyunca, modern Meksika bölgesi, Madrid'in en büyük ve en zengin mallarından biri olan İspanya'nın Yeni İspanya Vali Yardımcısının bir parçasıydı. Çeşitli zamanlarda Yeni İspanya kolonisinin yapısı yalnızca Meksika’yı değil, aynı zamanda Florida’daki modern Amerikan eyaletlerini, Teksas’a, Kaliforniya’ya ve “İsthmus’a ait devletler” - Guatemala, Belize, Nikaragua, El Salvador, Kosta Rika, Küba’ya dahil Karayip adaları ve Pasifik'teki Filipin Adaları bile, bunlar aynı zamanda Yeni İspanya'nın yardımcı krallığına da idari olarak bağlı. Fakat Yeni İspanya'nın “çekirdeği” Meksika topraklarıydı. XVI yüzyılın ilk yarısında. Daha sonraları Aztek İmparatorluğu olan birçok Hint devletinin bulunduğu bölgedeki modern Meksika toprakları, fetihçi Hernando Cortes'in kampanyaları sonucunda İspanyol tahtına tabi tutuldu. Cortes, 1522’te Yeni İspanya’nın ilk hükümdarı oldu, ancak çok geçmeden, Cortes'in aşırı bağımsızlığından korkan İspanyol kralı yeni topraklar üzerindeki gücünü sınırladı. 1535’te, Yeni İspanya, İspanya’da bir vali statüsü aldı. Meksika, Yeni İspanya'nın idari merkezi oldu. Yeni İspanya'nın Vali, doğrudan İspanyol kralı ve Hint İşleri Yüksek Konseyi'ne bağlıydı. Sırasıyla, koloninin yönetiminde başkan yardımcısına Mexico City ve Guadalajara'da iki izleyici tarafından yardım sağlandı. 1786'te, New Spain bölgesinde 12 seyirci dükkanları kuruldu. Kuzey Yeni İspanya'nın yedi eyaleti, komutanların önderlik ettiği, doğrudan Yeni İspanya'nın Vali'ne bağlı olan Doğu ve Batı askeri bölgelerine dönüştürüldü.
Başkan Yardımcısı, İspanya'ya altın ve gümüş gibi değerli metallerin tedarik edilmesinde önemli rol oynadı. Bununla birlikte, koloninin ekonomisinin uzun süredir gelişimi çok yavaş bir hızda devam etti. Aslında, Yeni İspanya, Veracruz limanı üzerinden sadece metropol ile düzenli ekonomik bağlar kurdu. Madenlerde bağımlı Hintliler çalıştı, bir terfi hazırladı - repartimento. Tarım gelince, aynı zamanda yüksek bir gelişme seviyesine sahip değildi. Üstelik uzun bir süre boyunca metropol İspanya'da yetişen tüm mahsulleri büyütmeyi yasakladı. Bu, yalnızca İspanyol üreticilerin rekabetçiliğini sağlama nedenleriyle yapıldı - Madrid, Hintli tarım işçileri tarafından yetiştirilen daha ucuz ürünlerin, şakayıkların İspanyol tarımsal ürünlere önemli bir rakip olacağından korkuyordu. Bu nedenle, bazı popüler mahsullerin ekimindeki yasaklar nedeniyle, Yeni İspanya'nın tarımı ihracata odaklanmadı ve yalnızca yerel halkın ihtiyaçlarına hizmet etti. Metropolis, Yeni İspanya'nın yalnızca yabancı ülkelerle değil, Yeni Dünya'daki diğer İspanyol mallarıyla doğrudan ticaretini de yasakladı. Koloniye ithal edilen mallar, bir yandan hemen hemen her türlü ithal mal için yüksek fiyatların korunmasına, diğer yandan kaçakçılık ve her türlü suiistimalin artmasına katkıda bulunan çok yüksek vergilere tabi tutulmuştur. Koloninin yenilmez sosyo-ekonomik konumu, metropolün politikasından memnuniyetsizliğin ana nedenlerinden biriydi.
Sömürge ile merkez arasındaki artan çelişkilerin bir diğer ana nedeni, başkan yardımcılığındaki sosyal sistemdi. Yeni İspanyol toplumunun hiyerarşik piramidinin dibinde negatiftiler - köleler vardı, fakat Yeni İspanya'daki diğer kıta İspanyol kolonilerindeki sayıları hiçbir zaman özellikle yüksek değildi. Ayrıca, azaltma nedeniyle kalıcı olarak azalma eğiliminde ve ardından yeni kölelerin Batı Afrika'dan ithal edilmesinin tamamen sona ermesiyle de azalma eğiliminde. XIX yüzyılın başlarında. sayıları 10 bin kişiyi geçmedi. Zencilerin hemen üstünde, asalakların nüfusunun en az% 40'ini oluşturan Hintliler vardı. Kızılderililer çoğunlukla kişisel özgürlüğe ve hatta toprak kullanma hakkına sahipti. Ancak bunlar arasında bağımlı işçiler, piyonlar ve Hint seçkinlerinin temsilcileri, “kaktüs”, yani köylerin ve kabilelerin yaşlıları vergilendirilmedi. İspanyol fetihleri ve yetiştiricilerinin Hintli kadınlarla olan bağlantılarının soyundan gelenler biraz daha yüksek Kızılderililer mestizosları arasındaydı. Temel olarak, melezler, ticaret ve el işçiliği ile uğraşıyorlardı ve bu da alt ve orta tabakaların temelini oluşturuyordu. Ordudaki subay pozisyonlarına terfi etme olasılığından, belediye başkan yardımcılığına yerleştirilmesinden, belediye seçimlerine katılmasından mahrum edildiler. Ardından Özgür vatandaşların tüm haklarına sahip olan Yeni İspanya nüfusunun iki üst düzey grubu geldi. Birincisi, kolonide doğan İspanyollar, Creoles'tı. 19. yüzyılın başlarında sayıları 1,1 milyona ulaştı. Resmen, Creoles tüm haklara sahipti, ancak pratikte metropolden gelen İspanyollara kıyasla ikinci sınıf insanlar olarak kabul edildiler. Toprak sahiplerinin çoğunluğunu, genel müdür yardımcılığının idari yapılarının çalışanlarını, ordu görevlilerini ve din adamlarını teşkil etmelerine rağmen, sömürgeci hiyerarşideki en üst mevkilere neredeyse hiç atanmamıştı. Bununla birlikte, yalnızca üç Creoles Vali pozisyonuna yükselmeyi başardı (hepsinde bir 61 galibi vardı) tarih Yeni İspanya) Sonunda, İspanya'da doğmuş ve hizmet için koloniye gelen İspanyolların tabakaları en az sayıda idi. XIX yüzyılın başında. en fazla idari, kilise ve ordu makamı olan 15 bin kişiden fazla değildi, fakat elinde Yeni İspanya üzerindeki tüm gerçek güç yoğunlaştı.
Doğal olarak, Yeni İspanya'nın Creoles'ı, Yeni Dünya'daki diğer İspanyol sömürge mülklerinin Creoles'ı gibi, İspanyolları metropolden oldukça olumsuz olarak algıladı. "Gachupinami" - "mahmuzlu insanlar" olarak adlandırıldılar ve gizlice kınadılar, ancak "gachupinler" in idari kaynakları olduğundan korkmak zorunda kaldılar. Ayrıca, Creoles, metropolün ekonomik politikalarından memnun değildi, bu da valizlerin tam gelişimini engelledi ve yerel toprak sahiplerinin ve girişimcilerin zenginleşmesini engelledi. Metropolün politikası yardım edemedi, ancak Hintli ve öfkeli nüfusun geniş kitleleri arasındaki nefreti uyandırdı, gerçek medeni haklardan mahrum bıraktı ve ayrımcılığa maruz kaldı. 18. yüzyılın sonunda, İspanyol liderliği, sömürgelerde ekonomik tarım politikalarının serbestleşmesine başlamış olmasına rağmen, tarım ve sanayinin kademeli olarak gelişmesinin ikincisinde başlaması nedeniyle Madrid, ayrılıkçı duyguların yayılmasını engelleyemedi. Dahası, Latin Amerika kolonilerinin Creole nüfusunun gözleri önünde, sakinleri o zamanki en güçlü askeri ve denizcilik güçlerinden biri olan Büyük Britanya'dan siyasi bağımsızlık elde edebilen Kuzey Amerika'ya bir örnekti. Son olarak, sömürgelerde, serbest düşünceyle ilgili fikirler Fransa'dan İspanya'ya ve İspanya'dan Yeni Dünya'nın yardımına yayıldı. Ayrıca, İspanya'nın kendisinde, 19. yüzyılın başında, İber Yarımadası'ndan Atlantik Okyanusu'ndan ayrılan İspanyol öznelerin havasına da yansıyan ağırlaştırıcı bir siyasi ve ekonomik kriz vardı.
Sıradışı rahip Hidalgo
Kızılderililer ve melezler, İspanyol egemenliğine karşı ayaklanma ayaklanmasının ana itici gücü oldu. 16 Eylül 1810, rahip Miguel Hidalgo'nun konuşmalarından ilham alan Dolores köyünde konuştular. Tam adı Miguel Gregorio Antonio Ignacio adlı bir isim olan Peder Miguel Hidalgo (1753-1811), Penguen Yerlisi idi. Ebeveynlerinin evlendiği Penhamo'daydı - yerel bir çiftlikte müdür olarak görev yapan Cristobal Hidalgo-i-Costilla ve karısı Ana Maria. 1765'te on iki yaşındayken, Miguel Hidalgo ve kardeşi Jose Joaquin, Valladolid'deki St. Nicholas Jesuit Koleji'ne girdi. Cizvit Koleji'nin gelecekteki din adamlarının eğitim gördüğü bir kurum olmasına rağmen, çok iyi bir eğitim verdi. Hidalgo modern felsefe, fizik ve matematik fikirlerini tanıma fırsatı buldu. Genç yaştan itibaren büyük umutlar veren Miguel, on altı yaşında öğretmen olmasına rağmen, kendisi de bir eğitim almaya devam etti. Dramaturjiye ilgi duymaya başladı ve hatta Moliere oyunlarında birkaç gösteri sahneledi. 1790'te otuz yedi yaşındaki Miguel Hidalgo, Valladolid'deki bir Cizvit kolejinin rektörü oldu, ancak serbest düşünce için kısa süre sonra görevinden alındı ve cemaatlerden birinde sıradan rahip görevine geçti. 1803'ta ölen kardeşi Joaquin'i Dolores köyünde rahip olarak değiştirdi. Hidalgo'nun Yeni İspanya'nın en iyi ilahiyatçılarından biri olarak kabul edilmesine rağmen, Dolores'teki mahallenin başı haline gelmesine rağmen, doğrudan cemaatçilerinin yaşam koşullarını iyileştirmekle meşgul oldu. Hidalgo'nun girişimi üzerine seramik, marangozluk, dokuma ve saraçlık atölyeleri, tabakhaneler ve bir demirhane açıldı. Köyde bir pompa istasyonu ortaya çıktı, ipekböcekleri ve arılar üreme başladı, hepsi yeni bir rahip tarafından başlatıldı. Orta yaşlı bir kişi olan Hidalgo, Dolores'i medeni bir yere dönüştürmek için kesinlikle aradı. Fransız Aydınlanma filozoflarının en önde gelen fikirleri, Peder Miguel'in sempati duyduğu Meksika köyüne nüfuz etti.
XIX yüzyılın başında. Hidalgo ciddi bir finansal darbe aldı. Gerçek şu ki, Napolyon Bonapart’ın müttefiki olan İspanya’nın yaklaşmakta olan Büyük Britanya’ya karşı savaş için fon toplamaya karar vermesi ve tüm Creole’ların mülklerine kiliseye ve laik makamlara el koymasına karar vermiş olması. Hidalgo ailesi bu kategoriye girmiştir. Ailenin toprakları tacı lehine ele geçirdi ve bir gecede iyi soyadı soyadı fakir hale geldi. Miguel Hidalgo'nun erkek kardeşi Manuel Hidalgo deliye döndü, mülkünü kaybetti ve 1809'ta çılgınca bir ilticada öldü. Bu yüzden Miguel Hidalgo'nun İspanyol tahtından nefret etmek için kendi sebepleri vardı.
Dolores köyünde ayaklanma
İspanya kralı Ferdinand VII, Joseph Bonaparte'nin lehine geçtikten sonra, ayrılıkçı düşünceler, Yeni İspanya'nın genel yardımında yoğunlaştı. Atalet tarafından İspanyol tacı sadakatini koruyan creoles, Fransa'da iktidarı ele geçiren bir Korsikalı subayın akrabasına niçin bağlı olmaları gerektiğini anlayamadı. Dahası, Bonapartes'in faaliyetleri, düşmanlıkların yürütülmesi için azami fon sağlamak amacıyla daha da yüksek vergilere tabi tutulan Creoles'ın finansal ve ekonomik çıkarlarına ciddi zarar vermiştir. Özgür düşünen Creoles çevrelerinde, özellikle de metropoldeki siyasi olaylar bağlamında, Yeni İspanya'nın sömürgecilik durumundan hoşnutsuzluk vardı. Yaşlı bir köy rahibi olan Miguel Hidalgo, İspanya tacı karşıtı isyanı merak etmeye başladı. 1809'te, zaten 56 yaşındaydı, ancak yaş, destekçileri birleştirmeye yönelik yoğun çabalara engel teşkil etmemişti. Yaşlı bir rahip, her şeyden önce, askeri zanaat çalışmalarını özenle incelemeye başladı - mühendislik ve topçu disiplinleri. Aynı zamanda, Hidalgo bir isyanı başlatmak için bir askeri operasyon için pratik bir plan geliştirmeye karar verdi. Ayrılıkçı çevrelerden birine girdi - Correidor Queretaro Miguel de Dominguez, eşi Joseph Ortiz de Dominguez, kaptan Ignacio Allende ve diğer bazı Meksikalı devrimcilerle birlikte. Öncelikle, Aralık ayındaki 1 1810 için isyan tarihini belirlemeye karar verildi, ancak Kaptan Ignacio Allende daha önce isyan etmeyi teklif etti - Ekim 2. Ancak Eylül 13'ta İspanyol yetkililer planlanan performansın farkında oldu. Josefa Dominguez, o sırada Dolores köyünde bulunan Peder Miguel Hidalgo'yu uyarması için alcalde Ignacio Perez'i gönderdi.
15'tan 16'a Eylül ayının Dolores köyünde olması çok olağandışıydı. Miguel Hidalgo, toplanan komplocularla konuştu. Padre şimdi komploya maruz kaldığını, geri çekilmek için çok geç olduğunu ve İspanyol yetkililere karşı çıkmaktan başka bir yol olmadığını söyledi. Bundan sonra Hidalgo ve ortakları yerel cezaevine saldırdı ve komplolara katılan mahk prisonmları serbest bıraktı. Sopa ve taşlarla donanmış, küçük bir mühimmat yerel askeri birimi silahsızlandırabilir, müdürü, vergi tahsildarını ve sömürge makamlarının diğer birkaç temsilcisini tutukladı. 16 Eylül'ünde, Dolores kilisesinin çanları çaldı. Daha önce Padre Miguel Hidalgo'nun daha önce konuştuğu yerliler, çoğunlukla Hintliler ve melezler tapınağa uzanıyordu. Bu sabah normal vaaz yerine, silahlı bir ayaklanmaya duyulan ihtiyaç hakkında bir konuşma okudu. Hidalgo, beyaz ve renkli yeni şifacıların haklarını eşitlemek ve kral yardımcılığının ekonomik sorunlarını çözmek için nefret edilen “Gachupinler” in metropoldeki gücün kaldırılmasını istedi. Dolores sakinlerini kendi silahlı birimlerini kurmaya çağıran Hidalgo, kendisine katılan herkesin silahat sırtında ya da yaya olarak savaşçı günlük maaş alır. Konuşma sonunda Hidalgo, katılımcıları Yeni İspanya'nın özgürlüğünü ve bağımsızlığını kazanmaya çağırdı. Kilisede toplanan köylüler, rahiplerinin coşkusuyla yaptığı konuşmada buluştular ve İspanyol karşıtı sloganlar attılar. Şimdi durmak için çok geçti ve Peder Hidalgo'nun önünde ve savaş yoldaşları, metropolün iyi silahlanmış, eğitimli ve örgütlü birliklerine karşı silahlı mücadeleyi bekleyebilirdi. Böylece onbir yıllık savaş başladı, bu da yeni bir bağımsız devlet olan Meksika’nın dünya haritasındaki görünümü ile sona erdi.
Asilerin zaferleri ve yenilgileri
57 yaşındaki peder Miguel Hidalgo, isyancı ordunun kaptanı oldu ve ortaklarını Yeni İspanya'nın yakın bölgelerine gönderdi - Meksika, Queretaro, Guanajuato, San Luis Potosi ve Guadalajara'ya. Eyalet nüfusunu İspanyol makamlarına karşı yükseltmek ve ardından ana güçlerle bağlantı kurmak zorunda kaldılar. 28 Eylül, ayaklanmanın başlamasından sonraki 12 gününden sonra, Hidalgo'nun emrindeki birlikler, gümüş madenlerinde bulunan ve Meksika'daki tüm gümüşlerin% 25'ini oluşturan madenin en önemli şehirlerinden biri olan Guanajuato'yu aldı. Guanajuato'yu savunan İspanyol askerleri ve memurları vahşice öldürüldü - isyancılar, yüzlerce yıldır Yeni İspanya'nın köylü nüfusuna düştüğü tüm sıkıntılarla onları kişileştirdi. Bu arada, Piskopos Manuel Abad-i-Keipo tarafından temsil edilen Katolik Kilisesi, Miguel Hidalgo ve destekçilerini kiliseden aldılar ve küfür ettiklerini ilan ettiler. Ancak İspanyol din adamlarının öfkeli konuşmaları mücadelenin sıcaklığını durduramadı. Yeni İspanya Başkan Yardımcısı'na bağlı olan birimler birbiri ardına yenilgiye uğradı ve ertesi gün Guanajuato'nun yakalanmasından sonra, Hidalgo isyancıları, isyancı rahiplerin tüm gençlerinin geçtiği ve üniversite öğrencisinden rektörüne kadar kariyer yaptığı Valladolid'e girdi. . Asi José de Ansorin, 19’in Ekim ayındaki 1810’te köleliğin kaldırılması kararını imzalayan Valladolid’in komutanlığına atandı. New Spain’de köleliğin kaldırılmasının başlatıcısı, Hidalgo’nun kendisiydi - bazı insanların kabiliyetini başkalarına kabul edilemez kıldığını, kasten cezalandırılmasını ya da kölelerin katlanmasından bahsetmemeyi düşünen Fransız Aydınlanma fikirlerinin takipçisi. Bu yüzden Meksikalılar, Yeni İspanya topraklarındaki köleliğin kaldırıldığı ilk ülkeler arasındaydı. Bu hamle, Amerikan Milleti Generalissimo'su tarafından ilan edilen Peder Hidalgo'ya güvenilirlik kattı.
Valladolid'de kaldıkları süre boyunca, Peder Hidalgo'nun emrindeki silahlı kuvvetlerin sayısı 30 bin kişi tarafından büyüdü ve artık 50 değil, 80 bin asker ve kumandan oldu. Ekim 25, isyancılar Toluca'yı ele geçirdiler, Ekim 30 - General Felix Kalehi'nin emrindeki kral yardımcılığının birlikleri için ezici bir yenilgiye uğradılar. Asiler, yavaş yavaş, Yeni İspanya'nın ikinci yardımcısı başkenti Mexico City'ye yaklaştı. Hidalgo, müzakereler için bir öneriyle vali yardımcısına başvurdu, ancak hiçbir cevap alamadı ve ciddi bir kan dökülmesinden sakınmak isteyen, kentin fırtınası fikrini erteledi. Bu karar, başkan yardımcısının askerlerinin ciddi bir darbe yapmasını sağladı. Kasım 7'te General Felix Calleja, Akulko Muharebesi'nde isyancı güçleri yenmeyi başardı. Bu yenilgiden sonra, asiler iki sütuna bölündü. Birincisi hala Miguel Hidalgo tarafından yönetiliyor - o Valladolid'e, ikincisi - Ignacio Allende - bu sütun Guanajuato'ya gitti. Aralık ayının başında, Hidalgo ve Allende birlikleri Guadalajara'ya yaklaştı. 15 Aralık 1810 Hidalgo, özlemlerini açıkladığı ve iki bakanlıktan devrimci bir hükümet kurulduğunu bildiren bir bildiri yayınladı - José Maria Chico'nun öncülüğünde Merhamet ve Adalet Bakanlığı ve Ignacio López Bölgesi başkanlığındaki Devlet ve Hukuk Bakanlığı. Bu arada General Felix Calhech, vali yardımcısından hemen Guadalajara'yı alma emrini aldı. Başkan yardımcısı Calleja'nın isyancı orduyu oldukça hızlı bir şekilde yenmeyi başaracağını umuyordu, özellikle 1811'in başlangıcından beri, Calleja birlikleri General Manuel Flon'un güçlerine katıldı. 17 Ocak 1811, Puente de Calderon'un savaşıydı. Bu savaştaki başkan yardımcısı birliklerine General Calleja, isyancı oluşumlar - Hidalgo, Allende, Bölge, Aldama ve Jimenez tarafından komuta edildi.
Altı saatlik bir savaşın sonucunda kraliyet birlikleri, silahlanmadaki avantajı kullanarak isyancı askerleri yenmeyi başardı. Bir el bombası isyancı mühimmatının mühimmatı ile bir el arabasına bindikten sonra, bir panik başladı ve vali, saldırgana gitmek için askerleri kullandı. O zamandan beri, isyancılar başarısızlığı sürdürmeye başladı. Ancak, Vali Yardımcısı Venegas nezaket isteyen bir mektup göndermeden önce birkaç köy daha yakalamayı başardılar. Ignacio Allende ve Miguel Hidalgo, suçlu olmadıklarını, vatanlarının savunucuları olduğunu ve affedilmeleri gerekmediğini belirterek bu teklifi reddettiler. Bu zamana kadar, asilerin kendi saflarındaki sürtünme başlangıcı. Geçmişte hala kariyer görevlisi olan Ignacio Allende, Peder Miguel Hidalgo’yu, tecrübeli bir askeri adamın tavsiyesini dinlemeyi reddettiği ve alt birimlerin saflarındaki zayıf disiplini eleştirdiği için eleştiriyor. 17 Mart 1811 Hidalgo, isyancı ordusunun baş komutanı olarak görevinden alındı, yeni genel kaptan General Ignacio Allende idi. Aynı zamanda, Allende belirli bir Ignacio Elizondo'dan kendi bölgesinde kalması için bir teklif aldı. Elizondo'nun isyancı hareketine aktif olarak dahil olduğu için, birlikleri ile birlikte Allende ve Hidalgo, Elizondo'nun Venegas'ın yardımcısı için çalıştığının farkında değillerdi. 21 Mart 1811, Ignacio Elizondo'nun topraklarına ait topraklarda, isyancı kuvvetlerin hükümet birlikleri tarafından kuşatıldı. Ignacio Allende'nin oğlu Indalecio Allende savaşta öldürüldü, Allende Sr. ve Miguel Hidalgo ise İspanyol askerleri tarafından ele geçirildi. Hain Ignacio Elizondo, Vali Yardımcısı’nın İspanyol ordusunun albay rütbesini aldı. Hidalgo ve Allende, düşmanın eline geçtikten sonra, ayaklanmanın liderliği Ignacio Bölgesi'ni devraldı. Citacueiro'da, İspanyol karşıtı asi hareketini başkan yardımcılığı topraklarında yönlendiren ana organ olan Yüksek Ulusal Amerikan Meclisini kurdu. İsyanın tutsak liderlerine gelince, kaderleri trajikti. 26 Haziran 1811, askeri mahkeme tarafından Ignacio Allende, Aldama ve Jimenez'a mahk wasm edildi. Ayaklanmanın liderlerinin cesetleri kesildi. Ayrıca Miguel Hidalgo’nun erkek kardeşi Mariano Hidalgo’yu da vurdular. Peder Miguel Hidalgo'nun kendisi papazlıktan mahrum bırakıldı, çünkü o zamanki İspanyol yasalarına göre, manevi bir kişi ölüm cezasına çarptırılamadı. Bundan sonra, yüksek yargıç, sanığın ölümüne mahkum edildiği, ihanet, isyan ve önceden planlanmış cinayette Hidalgo'nun suçluluğuna bir mahkumiyet uyguladı. 30 Temmuz 1811 Bay Miguel Hidalgo, Chihuahua'daki Jesuit College avlusunda vuruldu. Hapishanenin komutanı Albay Salcedo, daha önce idam edilen asi liderin başını şahsen kesti. Böylece Meksika devletinin fiili babası olarak kabul edilen ve ülkenin en önemli ulusal kahramanlarından biri olarak saygı gören bir adamın hayatı sona erdi.
Röle yastığı Morelos
Miguel Hidalgo’nun ölümünden sonra isyan, meslektaşı tarafından yönetildi - başka bir Katolik rahip, Peder Jose Maria Teklo Morelos ve Pavon veya sadece Jose Morelos (1765-1815). Hidalgo, taraftarlarının başındaki Morelos, Chilpancingo ve Thistle'ı yakaladığında henüz idam edilmedi. Ardından, Ağustos 1811’da, Morelos müfrezeleri çok sayıda başka önemli yerleşim birimi ele geçirdi. İlk isyancı liderlerin infazına rağmen, devrimcilerin safları büyüdü. 1811'in sonunda, Morelos komutasındaki birlikler Guanjuato, Guadalajara, Michoacan, Zacatecas ve Yeni İspanya başkan yardımcısı tarafından kontrol edildi. 1812 tarafından, Madrid'i acilen çevreleyen Mexico City'yi çevrelediler; Bununla birlikte, 1812'in baharında, İspanyollar Morelos birliklerini yenmeyi başardı ve yıl ortasında, genel vali alanlarının kontrolünü yeniden ele geçirdi. Aynı zamanda, Madrid, eski sosyal ve siyasal düzenin, genel yargılamada korunmasının, gerginliğin korunmasına ve ayaklanma sıcaklığını ve sömürge makamlarına direnişin artmasına katkıda bulunacağını fark ederek, Creoles'a ciddi tavizler vermeye karar verdi.
Dolayısıyla, 18 Mart 1812, İspanyol Cortes, yasama organlarının temsilinde yer alan metropollerin ve sömürgelerin eşitliği sağlandığında, Negro kanı olan insanlar dışındaki sömürgelerin tüm vatandaşlarının eşit haklarının sağlandığı bir anayasa kabul etti. Ekim ayında, 1812 basın özgürlüğü yasasını çıkardı. Bununla birlikte, politik liberalleşme, kolonilerde yalnızca devrimci coşkunun daha da büyümesini gerektiriyordu. Bu nedenle, cumhurbaşkanlığı yardımcısı yetkilileri Mexico City topraklarındaki seçimleri iptal etmek zorunda kaldılar. Bu karar yeni bir yüzleşme turunun başlamasına yol açtı. Ekim - Kasım ayının sonunda, 1812, Morelos müfrezeleri birkaç tane daha anlaşma yaptı ve Nisan ayında 1813 Acapulco'yu ele geçirdi. 28 Haziran Acapulco'daki 1812, ulusal bir kongre düzenleyen bir kararname çıkardı. Morelos, asi hükümetin yapısını ulusal kongrede onaylayacaktı. 14 Eylül 1813 Ulusal Kongresi Chilpancingo'da çalışmaya başladı. Ünlü “Ulusun Hissiyatı” Beyanı, ilan ettikleri şekilde kabul edildi: köleliğin ve hiyerarşinin ırkçı ilkeler temelinde kaldırılması, tek bir verginin getirilmesi, garantili mülkiyet hakları ve evin dokunulmazlığı, soruşturma kurumlarında işkencenin yasaklanması. Ancak Morelos, tüm Yeni İspanya toprakları üzerindeki etkisini yaymayı başaramadı. Meksika'nın sadece güney bölgelerini kontrol etti. 6 Kasım 1813, “İspanya'nın şu anki askeri-politik durumuna atıfta bulunmakla birlikte, çok gürültülü olmasına rağmen,“ Kuzey Amerika'nın Bağımsızlık Bildirgesi'nin Ağır Yasasını ”kabul etti.
1814'un başlangıcında, İspanyol kuvvetleri Morelos'un kuvvetlerine ciddi bir yenilgi verdi. Ancak, Ekim 22 1814’te, ulusal isyancı kongresi, Meksika’nın ilk anayasasını kabul etti - “Meksika’nın Özgürlüğüne Dair Anayasa Kararı”. Bu belgeye göre, Meksika'da, güçler ayrılığı, tüm vatandaşların eşitliği, ifade özgürlüğü ve basınla birlikte cumhuriyetçi bir hükümet şekli kuruldu. Ancak Katoliklik, Meksika’daki devlet dinini ilan etti, ülkedeki diğer dinleri uygulama olasılığı henüz tartışılmadı. 1815'ta Morelos şehri, İspanyollar tarafından ele geçirildi ve isyan ve ihanet suçlamasıyla idam edildi. Ölümünden sonra isyancı kuvvetleri Vicente Guerrero ve José Miguel Fernandez y Félix'i yönetti. Bunlardan ilki Puebla'daki asi birliklere emir verdi, ikincisi Oaxaca'da. Ancak, 1815-1820 döneminde. isyancı oluşumlarının başarısı çok mütevazıydı. İspanya liderliği, silah bırakan her asi için asi grup sayısını olumsuz yönde etkileyen bir af ilan etti. Evet, halkın kendileri de on yıl boyunca savaşmaktan yoruldular, özellikle de ortaya çıkan savaşın gerçek sonuçları henüz görünmüyordu. Creole ortamında, ulusal bağımsızlık mücadelesinden vazgeçme çağrıları da dahil olmak üzere ılımlı bir duygu yayılmaya başladı. Ayrıca, Meksika'nın Creole popülasyonunun sosyal sınıf tabakalaşmasının rolü de rol oynamıştır. Creoles'ın zengin kısmı, bağımsızlık ilan edildikten sonra mülklerinin Hintliler tarafından yağmalanmasından ve kölelerin serbest bırakılmasından korkuyordu. Bu korkular, Creole nüfusunun zengin bir bölümünü, yavaş yavaş İspanyol yetkililerin tarafına geçmeye zorladı. Gachupinler, Creoles'ı “ikinci derece” olarak kabul etmelerine rağmen, en azından, Kızılderililerin sömürgeci güçlerin kuvvetleri tarafından saldırılarına karşı korumayı garanti edebilirler. Asilerin saflarında, aksine, istismarcıları - Creole ortamındaki toprak sahipleri ve iş adamları - olumsuz olarak algılayan çok sayıda Kızılderili ve melez vardı. Bununla birlikte, İspanya’daki siyasi durum, Creole’ların çelişkili doğasını sağladı; örneğin Avrupa’da, eşitlik ve özgürlük fikirlerinin Yeni İspanya’ya girme tehlikesini gören Korkuluk Creole toprak sahiplerinin devrimci ve liberal fikirlerinin Avrupa’ya yayılması. Bu nedenle, Creole'ların müreffeh bir kısmının ortamında, seslerin dokunulmazlıktaki yerleşik toplumsal düzeni korumak ve korumak için - en azından Yeni İspanya'nın metropolden tecrit edilmesini desteklemek için sesler duyulmaya başlandı.
Albay Iturbide'den "Yıldız Saati"
1820'un sonu isyancılara karşı mücadelede İspanyol birliklerinin harekete geçirilmesiyle işaretlendi. Vali Juan Ruiz de Apodaca, isyancı birliklerine Vicente Guerrero'ya karşı Albay Agustín de Iturbide (1783-1824) komutasındaki büyük bir İspanyol asker ve subayı gönderdi. Otuz yedi Agustin de Iturbide deneyimli bir memurdu. Ve isyancılara yönelik kampanyalar sırasında mücadele deneyimini yaşadı - Iturbide, Miguel Hidalgo ve ardından Jose Morelos'a yapılan zulüm ve yakalamaya katıldı. Agustin de Iturbide, Valladolid'de İspanyol bir asil ve Creole ailesinde doğdu. 1798'te, 15 yaşındayken, İspanyol ordusunda görevine başladı ve 22'te, 1820'ta kendisine verilen “albay” askeri rütbesine ulaştı, bağımsızlık savaşı, 1810'ta başladığında, Iturbide, hükümet güçlerinin bir parçasıydı. . Asilere karşı birçok operasyona katıldı, 1815'te Yeni İspanya'nın iki ilinde birliklerini yönetti. Iturbide, Yeni İspanya'nın geleceği hakkında kendi görüşlerine sahipti - bunu anayasal monarşi olarak gördü. Iturbide'nin bağımsızlığı ve kendi siyasi pozisyonunun varlığı, büyükşehir yetkililerine ve ana askeri komutanın yüksek ihanet memurundan şüphelenmesine izin verdi, bu yüzden 1816'te askerlik görevinden istifa ve istifaya zorlandı.
Ancak, 1820'ta isyancılara karşı mücadelenin yoğunlaştırılması, başkan yardımcısının sömürge kuvvetlerini yönetmesi için deneyimli memurlar getirmesini gerektiriyordu. Bunlardan biri, albay kılan ve Vicente Guerrero askerlerine karşı operasyonu yönetme emrini veren Iturbide idi. Kim isyancılarla savaşın emektarı olan İspanyol Ordusu Albay Iturbide'ın aniden kendi tarafına geçeceğini düşünürdü. Ama oldu ve Iturbide isyancı güçleri Vicente Guerrero ile güçlerini birleştirdi. 24 Şubat 1821 Agustin de Iturbide, itirazını yayınladı - ünlü "Iguala Planı" (bu belgenin doğduğu Iguala şehri adından sonra). Meksika halkı için üç güvenceye ihtiyaç duyulduğundan - Meksika'nın anayasal monarşi olarak bağımsızlığı, Creole ve İspanyol halkının haklarının eşitliği ve Katolik Kilisesi'nin hâkim konumlarının korunması. Büyük Iturbide ordusu isyancıların yanına geçtikten sonra, başkan yardımcılığının sömürge askerleri isyancılara direnmek için neredeyse durdu. Nisan ayı 1821’unda, Iturbide’deki ayrılıklar Ağustos’un başlarında 22 olan Guanjuato’yu, Haziran ayının başlarında - Oaxaca ve Puebla’daki 28 - Queretaro’yu ele geçirdi. 19 Ağustos Iturbide birlikleri, başkan yardımcısı başkentine yakın hükümet güçleriyle savaşa girdi. İspanyol yetkililer uzlaşmaya zorlandı. 24 Ağustos 1821, İspanya'nın Meksika'nın siyasi bağımsızlığını "Iguala Planı" nda Iturbide tarafından öne sürülen ilkelere uygun olarak tanıdığı Cordoba Antlaşması ile imzalandı. 27 Eylül 1821 Iturbide birlikleri Mexico City'ye girdi ve Eylül 28'ta Meksika İmparatorluğu Bağımsızlık Bildirgesi'nde 1821 yayınlandı. 18 Mayıs 1821 askeri birlikleri ve Mexico City sakinleri, Albay Agustín de Iturbide'yi Augustin I. adı altında Meksika imparatoru olarak ilan etti. 21 Temmuz 1822 Bay Agustín de Iturbide, Mexico City'de taçlandı ve gücün sembollerini aldı - altın kök ve asa. Agustín de Iturbide'nin en büyük oğlu Jeronimo de Iturbide, kalıtsal emperyal prens olarak ilan edildi. Albay'ın tüm akrabaları prenslerin, prenselerin ve prenslerin unvanlarını aldı.
Bağımsız Meksika cumhuriyet oldu
Bununla birlikte, kendi ilan ettiği hükümdarın etkinliği cumhuriyetçi fikirlerine bağlı kalarak isyancıların önemli bir kısmının öfkesine neden oldu. Saltanatının ilk günlerinden neredeyse, Iturbid tekrar savaşmak zorunda kaldı - bu kez Meksika eyaletlerinde yükselen cumhuriyetçi oluşumlara karşı. Santa Anna liderliğindeki bir ayaklanma, Veracruz'da patlak verdi ve bunun sonucunda Iturbide, 29 tahtındaki Mart 1823'ta gönüllü olarak bağımlılık yapmak zorunda kaldı. Meksika kongresi Albay'a - eski imparatora nakit para yardımı ile, ancak Augustine I'in İtalya'ya ömür boyu göç etmesi koşuluyla sağladı. Bununla birlikte, 1824'ta, Iturbide şehri, imparatorluk tahtını yeniden kazanmayı umarak Meksika'da yeniden ortaya çıktı. Kongre yasağına rağmen, Iturbide Meksika'ya indi ve ardından tutuklandı. 19 Temmuz 1824 Rakipleri tarafından vuruldu. Meksika, cumhuriyet olarak daha da gelişmeye devam etti, Ekim 4'te, ülkenin ilk cumhuriyetçi anayasası olan 1824 kabul edildi. Ülkenin ilk cumhurbaşkanı bağımsızlık savaşının kıdemli başkanlığı seçildi, General Victoria Guadalupe (1786-1843) - çalışmalarını Miguel Hidalgo’nun temyizinin etkisi altında bırakan ve Hidalgo ve Morelos birliklerinde savaştı. Guadalupe, Meksika’da cumhuriyetçi hareketin liderlerinden biriydi ve Aralık ayında, 1822’te, General Santa Anna ile birlikte, sahtekâr Iturbide tarafından kurulan monarşinin Meksika’da kaldırıldığı Plan Casa-Mata ile imzalandı. . Meksika'nın ilk başkanının yönetim yılı, ülke için önemliydi; o zamanlar devletin mali sistemi merkezileşti, kölelik nihayet kaldırıldı, Meksika donanması kuruldu ve Büyük Britanya, Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Kolombiya ve Orta Amerika Birleşik Devletleri ile diplomatik ilişkiler kuruldu.
Meksika bağımsız bir devlet haline geldikten sonra, ilk kez İspanyol karşıtı direniş başlatanların hatırasını onurlandırmanın zamanı geldi. 1821’te, bağımsızlıktan hemen sonra, Meksika’nın devletinin “kutsal babası” olan Miguel Hidalgo’nun cesedi çıkarıldı ve başını Mexico City’nin katedraline gömdü. 1925'te, Miguel Hidalgo’nun vücudu ve başı Mexico City'deki Bağımsızlık Sütununun dibinde yeniden dirildi. Miguel Hidalgo'dan sonra, Dolores-Hidalgo kentinden Hidalgo'nun tamamına kadar bir dizi idari kurum seçildi. Meksikalı asilerin liderinin adı Guadalajara'daki uluslararası havaalanı. Her yıl eylül ayında 16, Meksika devlet başkanı Mexico City'deki Cumhurbaşkanlığı Sarayı'ndaki Dolores çanını çalıyor. Zil çaldıktan sonra, Meksika devletinin başı “Yaşasın Meksika!” Sloganını atıyor Thrice: Bu, 205-yıl öncesindeki olayların hatıralarının, köy rahiplerinin Meksika'da siyasi bağımsızlık kazanma mücadelesi başladığında nasıl korunduğunu gösteriyor.