Ve nükleer denizaltılara bakmak, 1950-ler'in ortasında kutupsal buzun altına girmek, herkes gemilerin, uçakların ve hatta nükleer motorlu araçların çok geride olacağını söyleyebilir mi?
Uçaklara gelince, uçak motorlarında nükleer enerji kullanma olasılığı araştırması New York'ta 1946'ta başladı, daha sonra araştırma ABD nükleer araştırmaları için ana merkeze Oakridge'e (Tennessee) devredildi. Uçağın hareketi için nükleer enerjinin kullanılmasının bir parçası olarak, NEPA (Uçağın Tahrik için Nükleer Enerji) projesi başlatıldı. Uygulaması sırasında çok sayıda açık çevrim nükleer enerji santrali çalışması yapılmıştır. Bu tür tesisler için ısı taşıyıcı, ısıtma ve daha sonra jet nozülünden salınması için reaktöre hava girişinden geçen havadır.
Bununla birlikte, nükleer enerjiyi kullanma hayalini gerçekleştirme yolunda komik bir şey oldu: Amerikalılar radyasyonu keşfetti. Dolayısıyla, örneğin, 1963'te Orion uzay aracının projesi, atomik bir atımlı jet motoru kullanması beklenen kapatıldı. Projenin kapatılmasının ana nedeni, Nükleer Testin yapılmasını yasaklayan Antlaşma'nın yürürlüğe girmesi oldu. silâh atmosferde, su altında ve uzayda. Hava kuvvetleri pilotlar arasında bir reklam kampanyası başlatmış olmasına rağmen, test uçuşları yapmaya başlayan nükleer bombardıman uçakları, 1961'ten sonra (Kennedy yönetimi programı kapattı) tekrar kalkmadı. Ana “hedef kitle” çocuk doğurma çağından çıkan ve motorun radyoaktif radyasyonunun ve devletlerin Amerikalıların gen havuzuyla ilgili endişelerinin neden olduğu pilotlar oldu. Ek olarak, kongre daha sonra böyle bir uçağın çarpması durumunda, çarpışma alanının yaşanmaya uygun hale geleceğini öğrendi. Bu aynı zamanda bu tür teknolojilerin popülaritesinin yararına da oynamadı.
Bu yüzden, ilk çıkıştan sadece on yıl sonra, Eisenhower'daki Barış için Atomlar programı, bir futbol topu ve ucuz elektrikle değil, çilekleri Godzilla ve insanları yiyen dev karıncalarla ilişkilendirdi.
Sovyetler Birliği'nin Sputnik-1'i piyasaya sürmesi de bu durumda önemli bir rol oynadı.
Amerikalılar, Sovyetler Birliği'nin şu anda füzelerin tasarlanmasında ve yaratılmasında lider olduğunu ve füzelerin kendilerinin sadece bir uyduyu değil, aynı zamanda bir atom bombasını da taşıyabileceğini fark etti. Aynı zamanda ABD ordusu, Sovyetlerin füze karşıtı sistemlerin geliştirilmesinde lider olabileceğini anlamıştı.
Bu potansiyel tehdide karşı koymak için, uzun menzili olan ve düşük irtifalarda düşman savunmalarını yenebilecek nükleer yolcu füzeleri veya insansız atom bombacılarının yaratılmasına karar verildi.
Kasım ayındaki Stratejik Kalkınma Otoritesi 1955, Atomik Enerji Komisyonu'na havacılık motoru konseptinin uygunluğunu, bir nükleer enerji santralini ramjet motorunda kullanacaklarını sordu.
1956 yılında ABD Hava Kuvvetleri, bir nükleer santral ile donatılmış bir seyir füzesi için gereksinimleri formüle ve yayınladı.
Amerikan Hava Kuvvetleri, General Electric ve daha sonra Kaliforniya Üniversitesi Livermore Laboratuvarı, jet motorunda kullanılmak üzere nükleer bir reaktör oluşturma olasılığını doğrulayan bir dizi çalışma yürüttü.
Bu çalışmaların sonucu süpersonik bir alçak irtifa cruise füzesi SLAM'ı (Supersonic Alçak İrtifa Füzesi) oluşturma kararıydı. Yeni roket nükleer bir ramjet kullanmalıydı.
Amacı bu silah için reaktör olan proje, roketin kendisinin ismi olan "Pluto" kod adını aldı.
Proje adını Pluto'nun öbür dünyası antik Roma yöneticisinin onuruna aldı. Anlaşılan, bu kasvetli karakter, ağaç seviyelerinde uçması beklenen bir lokomotif büyüklüğüne sahip roketin yaratıcılarına ilham verdi, şehirlere hidrojen bombaları attı. "Pluto" nun yaratıcısı, bir roketin arkasında ortaya çıkan ve yerdeki insanları öldürebilecek tek bir şok dalgasının olduğuna inanıyordu. Yeni ölümcül silahın bir başka ölümcül niteliği de radyoaktif egzozdu. Korunmasız reaktör sadece nötron ve gama radyasyonu kaynağı değildi sanki, nükleer motor, roket yolunda bölgeyi kirleten nükleer yakıt artıklarını atardı.
Gövde gelince, SLAM için tasarlanmamıştır. Planörün deniz seviyesinde 3 Max'in hızını sağlaması gerekiyordu. Bu durumda, cildin hava sürtünmesinden kaynaklanan ısısı 540 santigrat dereceye kadar olabilir. O zaman, bu tür uçuş rejimlerinin aerodinamiği az çalışılmıştı, ancak 1600 saat rüzgar tünelleri de dahil olmak üzere çok sayıda çalışma yapıldı. Optimal seçilen aerodinamik şeması "ördek" olarak. Bu planın verilen uçuş modları için gerekli özellikleri sağlayacağı varsayılmıştır. Bu patlamaların sonuçlarına göre, konik bir akış cihazıyla klasik hava girişi iki boyutlu bir akış giriş cihazıyla değiştirildi. Daha geniş bir yalpalama ve eğim açısı aralığında daha iyi çalıştı ve ayrıca basınç kayıplarını azaltmayı mümkün hale getirdi.
Ayrıca kapsamlı bir malzeme bilimi araştırma programı yürütmüştür. Sonuç olarak, gövde bölümü Rene 41 çeliğinden yapılmıştır. Bu çelik, yüksek nikel içeriğine sahip, yüksek sıcaklıktaki bir alaşımdır. Kaplama kalınlığı 25 milimetre idi. Kesit, kinetik ısıtmanın neden olduğu yüksek sıcaklıkların uçaktaki etkilerini incelemek için bir fırında test edildi.
Gövdenin ön kısımlarının, radyoaktif radyasyonla ısıtılan yapıdan ısıyı dağıttığı ince bir altın tabakası ile muamele edilmesi gerekiyordu.
Ayrıca, burun, roketin hava kanalı ve 1 / 3 ölçeğinde yapılan hava girişinin bir modelini yaptılar. Bu model ayrıca bir rüzgar tünelinde ayrıntılı olarak test edilmiştir.
Hidrojen bombalarından oluşan mühimmat da dahil olmak üzere, donanım ve teçhizatın bulunduğu yerin taslak tasarımı oluşturuldu.
Şimdi “Plüton” bir anakronizmdir, daha önceleri unutulmuş bir karakterdir, fakat artık masum bir dönem değildir. Bununla birlikte, o zaman için, "Pluto" devrimci teknolojik yenilikler arasında en çekici biçimde çekici idi. Teknolojik anlamda "plüton" ve taşıması gereken hidrojen bombaları, üzerinde çalışan birçok mühendis ve bilim insanı için son derece cazipti.
ABD Hava Kuvvetleri ve Ocak 1'teki 1957 Atom Enerjisi Komisyonu, "Pluto" dan sorumlu olarak Livermore Ulusal Laboratuvarı'nı (Berkeley Hills, California) seçti.
Kongre kısa bir süre önce Los Alamos'taki ulusal laboratuarda (pc. New Mexico) nükleer motorlu bir roket üzerinde ortak bir projeyi Livermore laboratuvarının rakibine teslim ettiğinden, ikincisinin atanması iyi geçti. haber.
Kadrosunda uzman mühendis ve nitelikli fizikçi bulunan Livermore Laboratuvarı, bu çalışmanın önemi nedeniyle seçildi - reaktör yok, motor yok, motor yok roket yok. Ayrıca, bu iş kolay değildi: Bir nükleer ramjet motorun tasarımı ve yaratılması, büyük miktarda karmaşık teknolojik problemler ve görevler ortaya koydu.
Herhangi bir tipte bir ramjet motorun çalışma prensibi nispeten basittir: hava, akımın basıncı altında motorun hava girişine girer, sonra ısınır, genleşmesine neden olur ve yüksek hızlı gazlar nozülden çıkarılır. Bu jet itme yaratır. Bununla birlikte, “Pluto” da havayı ısıtmak için bir nükleer reaktör kullanımı temel olarak yeniydi. Bu roketin reaktörü, yüzlerce ton betonla çevrili ticari reaktörlerin aksine, kendisini ve roketi havaya kaldırmak için yeterince kompakt boyutlara ve kütleye sahip olmak zorundaydı. Aynı zamanda, SSCB'de bulunan hedeflere birkaç bin kilometre mesafedeki bir uçuşta “hayatta kalmak” için reaktörün güçlü olması gerekiyordu.
Livermore Laboratory ve Chance-Vout Company'nin gerekli reaktör parametrelerini belirleme konusundaki ortak çalışması aşağıdaki özelliklerle sonuçlandı:
Çap - 1450 mm.
Bölünebilir çekirdeğin çapı - 1200 mm.
Uzunluk - 1630 mm.
Çekirdek uzunluğu - 1300 mm.
Kritik uranyum kütlesi 59,90 kg'dır.
Güç yoğunluğu - 330 megawatt / m3.
Güç - 600 megawatt.
Ortalama yakıt hücresi sıcaklığı, 1300 santigrat derecedir.
“Pluto” projesinin başarısı büyük ölçüde malzeme bilimi ve metalurji alanındaki tüm başarıya dayanıyordu. Reaktörü kontrol eden, uçuş yapabilen, ultra yüksek sıcaklıklara ısıtıldığında ve iyonlaştırıcı radyasyona maruz kaldığında pnömatik sürücüler oluşturmak zorunda kaldık. Süpersonik bir hızı düşük rakımlarda ve farklı hava koşullarında tutma ihtiyacı, reaktörün geleneksel roket veya jet motorlarında kullanılan malzemelerin eridiği veya çökeceği koşullara dayanması gerektiği anlamına geliyordu. Tasarımcılar, uçuş sırasında alçak irtifalarda kabul edilen yüklerin, önemli bir yükseklikte M = 15 sayısına ulaşan roket motorlarıyla donatılmış deneysel X-6,75 uçaklarına etki eden benzerlerinden beş kat daha yüksek olacağını hesapladı. Pluto'da çalışan Ethan Platt, “her anlamda sınıra oldukça yakın” olduğunu söyledi. Livermore jet itfaiye biriminin başkanı Blake Myers, “Biz sürekli ejderhanın kuyruğunu çektik” dedi.
"Pluto" projesi alçak irtifalarda taktiksel uçuşlarda kullanılmalıydı. Bu taktik, SSCB hava savunma sisteminin radarlarından gizlilik sağladı.
Bir ramjet motorunun çalışma hızını elde etmek için, Pluto'nun geleneksel roket güçlendiricilerinin bir paketi ile yerden fırlatılması gerekiyordu. Bir nükleer reaktörün piyasaya sürülmesi, ancak Pluto'nun seyahatin doruğuna ulaştığında başladı ve yoğun bölgelerden yeterince uzaklaştı. Neredeyse sınırsız bir aralık veren nükleer motor, roketin okyanus üzerinde daireler üzerinde uçmasına izin vererek, emirlerin süpersonik hıza çıkmasını SSCB'de bir hedefe ulaştırmayı bekliyordu.
SLAM eskiz projesi
Arazinin yuvarlama modunda alçak irtifalarda uçarken, birbirinden uzak hedeflere önemli sayıda savaş başlığı gönderilmesi, yüksek hassasiyetli bir rehberlik sisteminin kullanılmasını gerektirir. O zamanlar ataletsel rehberlik sistemleri zaten vardı, ancak “Pluto” reaktörü tarafından yayılan şiddetli radyasyon koşulları altında kullanılamazlardı. Ancak SLAM oluşturma programı son derece önemliydi ve bir çözüm bulundu. Jiroskoplar için gaz dinamiği rulmanlarının geliştirilmesi ve güçlü radyasyona karşı dayanıklı yapı elemanlarının ortaya çıkmasından sonra, “Pluto” nun ataletli rehberlik sistemi üzerindeki çalışmaların devam etmesi mümkün olmuştur. Bununla birlikte, atalet sisteminin doğruluğu, verilen görevleri tamamlamak için yeterli değildi, çünkü rehberlik hatasının değeri, artan yol mesafesiyle birlikte arttı. Çözüm, rotanın bazı bölümlerinde rota düzeltmesi yapacak ek bir sistem kullanıldığında bulundu. Güzergah bölümlerinin görüntüsü rehberlik sisteminin hafızasına kaydedilecekti. Vout tarafından finanse edilen araştırmalar, SLAM'de kullanım için yeterince doğru olan bir rehberlik sisteminin oluşturulmasını sağlamıştır. Bu sistem FINGERPRINT adı altında patentlendi ve TERCOM olarak yeniden adlandırıldı. TERCOM (Terrain Contour Matching, Terrain Traching) rota için referans haritaları kullanır. Navigasyon sisteminin hafızasında sunulan bu haritalar, kabartmanın yüksekliği ile ilgili verileri içermiştir ve benzersiz sayılacak kadar ayrıntılıdır. Aşağı doğru yönlendirilmiş bir radar kullanan navigasyon sistemi, arazi ve referans haritanın karşılaştırmasını yapar ve ardından rotayı düzeltir.
Genel olarak, bazı gelişmelerden sonra, TERCOM, SLAM'ın birçok uzak hedefi yok etmesini sağlayacaktır. TERCOM sistemi için kapsamlı bir test programı da yapıldı. Testler sırasında uçuşlar, kar yüzeyinin yokluğunda ve yokluğunda, dünyanın çeşitli yüzeylerinde gerçekleştirildi. Test sırasında gerekli doğruluğu elde etme olasılığı doğrulandı. Ek olarak, rehberlik sisteminde kullanılması gereken tüm navigasyon cihazları, güçlü radyasyona maruz kalma direnci açısından test edildi.
Bu rehberlik sistemi o kadar başarılı oldu ki çalışmalarının ilkeleri hala değişmeden kalıyor ve seyir füzelerinde kullanılıyor.
Düşük irtifa ve yüksek hız kombinasyonunun Pluto'ya hedeflere ulaşma ve vurma yeteneği vermesi beklenirken, balistik füzeler ve bombardıman uçakları hedeflere giderken ele geçirilebilirdi.
Mühendislerin sıklıkla bahsettiği bir diğer önemli “Pluto” roket güvenilirliğidir. Mühendislerden biri taş kova olarak "Pluto" dan bahsetti. Bunun nedeni, proje yöneticisi Ted Merkle'nin “uçan hurda” takma adını verdiği roketin basit bir tasarımı ve yüksek güvenilirliği idi.
Merkle'ye, Pluto'nun kalbi olan 500 megawatt reaktörünü oluşturma sorumluluğu verildi.
Chance-Vout'a, planörün yapımı için bir sözleşme yapıldı ve reaktör hariç olmak üzere bir ramjet motorun oluşturulması, Marquardt şirketinin sorumluluğuydu.
Açıkçası, motor kanalında havanın ısıtılabileceği sıcaklığın artmasıyla birlikte, nükleer motorun verimliliği artar. Bu nedenle, bir reaktör yaratırken (kod adı "Tori"), Merkle sloganı "sıcak" daha iyi oldu. Bununla birlikte, sorun, çalışma sıcaklığının yaklaşık 1400 derece Santigrat olmasıydı. Bu sıcaklıkta, yüksek sıcaklık alaşımları, güç özelliklerini kaybedecek şekilde ısıtıldı. Bu, Merkl'e, bu kadar yüksek sıcaklıklara dayanabilen ve reaktörde homojen bir sıcaklık dağılımı sağlayabilen seramik yakıt hücreleri geliştirmek için Coors Porcelain Company (Colorado) ile temas kurmasına neden oldu.
Artık Coors, çeşitli ürünlerin üreticisi olarak bilinir; Adolf Kurs, bir zamanlar bira fabrikalarına yönelik seramik kaplamalı fıçıların üretiminin, yapılması gereken iş olmayacağının farkına varması nedeniyle bilinir. Ve porselen şirketi Tori için kurşun kalem şeklindeki 500000 yakıt hücreleri dahil olmak üzere porselen ürünler üretmeye devam etse de, hepsi Adolf Course’un küçük işletmesiyle başladı.
Reaktörün yakıt elemanlarının üretimi için yüksek sıcaklıkta seramik berilyum oksit kullanılmıştır. Zirkonya (dengeleyici bir katkı maddesi) ve uranyum dioksit ile karıştırıldı. Kursun seramik firmasında, plastik kütle yüksek basınç altında preslendi, ardından sinterlendi. Sonuç bir yakıt elemanıdır. Yakıt hücresi, yaklaşık 100 mm uzunluğunda altıgen bir içi boş tüptür, dış çap 7,6 mm'dir ve iç kısım 5,8 mm'dir. Bu tüpler, hava kanalının uzunluğunun 1300 mm olacağı şekilde bağlanmıştır.
Toplamda, 465 bin hava kanalının oluşturduğu reaktörde 27 bin yakıt elemanı kullanılmıştır. Benzer bir reaktör tasarımı, reaktörde, seramik malzemelerin kullanılmasıyla birlikte istenen özelliklerin elde edilmesini mümkün kılan eşit sıcaklık dağılımı sağlamıştır.
Bununla birlikte, aşırı yüksek çalışma sıcaklığı "Tori", aşılması gereken bir sayının ilk sorunuydu.
Reaktör için diğer bir problem, yağış sırasında veya okyanus ve deniz boyunca (tuzlu su buharı yoluyla) M = 3 hızında uçmaktı. Deneyler sırasında Merkle mühendisleri, korozyona ve yüksek sıcaklıklara karşı koruma sağlaması gereken çeşitli malzemeler kullandı. Bu malzemelerin, roketin kıçına ve reaktörün arka kısmında, sıcaklığın maksimum değerlere ulaştığı montaj plakalarının imalatında kullanılması gerekiyordu.
Ancak sadece bu plakaların sıcaklığının ölçümü zor bir işti, çünkü sıcaklığı radyasyonun etkilerinden ölçmeye çalışan sensörler ve Tori reaktörünün çok yüksek sıcaklıkları ateşlendi ve patladı.
Bağlantı elemanlarını tasarlarken, sıcaklık toleransları kritik değerlere o kadar yakındı ki, yalnızca 150 dereceleri reaktörün çalışma sıcaklığını ve bağlantı plakalarının kendiliğinden tutuşabildiği sıcaklığı ayırdı.
Aslında, "Pluto" nun yaratılmasında Merkle'nin bir ramjet motoru için tasarlanan tam ölçekli bir reaktörün statik testini yapmaya karar verdiğine dair pek fazla bilinmeyen vardı. Tüm sorunları bir kerede çözmek gerekiyordu. Test yapmak için Livermore'daki bir laboratuvar Nevada çölünde, laboratuvarın nükleer silahlarını test ettiği yerin yakınında özel bir tesis kurmaya karar verdi. Eşek Ovası'nın sekiz mil karesinde inşa edilen “401 Bölgesi” adlı nesne, beyan edilen değer ve emellerle kendini aştı.
Plüton reaktörü piyasaya sürüldükten sonra aşırı derecede radyoaktif hale geldiğinden, test bölgesine teslimatı özel olarak inşa edilmiş tam otomatik bir demiryolu hattı ile gerçekleştirildi. Bu hat boyunca, reaktör, statik test standı ile büyük “yıkım” binasını ayıran yaklaşık iki mil uzağa taşınmalıdır. Binada, “sıcak” reaktör uzaktan kumandalı ekipman kullanılarak inceleme için sökülmüştür. Livermore'li bilim adamları test sürecinden uzakta teneke bir hangarda bulunan bir televizyon sistemini kullanarak test sürecini izlediler. Her durumda, hangarda iki haftalık yiyecek ve su kaynağı olan bir anti-radyasyon barınağı vardı.
Birleşik Devletler hükümeti, yıkım binasının duvarlarının yapımı için gereken betonun teminini sağlamak için (kalınlığı altı ila sekiz fit arasında değişmekteydi), tüm devleti satın aldı.
Petrol üretiminde kullanılan borularda toplam 25 mil uzunluğunda milyonlarca kilo basınçlı hava depolandı. Bu sıkıştırılmış havanın, bir ramjet motorunun uçuş sırasında seyir hızında çıktığı koşulları simüle etmek için kullanılması gerekiyordu.
Sistemdeki yüksek hava basıncını sağlamak için, laboratuvar dev kompresörleri denizaltı tabanlarından (Groton, Conn.) Ödünç aldı.
Ünitenin beş dakika boyunca tam güçte çalıştığı test için, bir 14 çapına sahip 4 milyondan fazla çelik bilye ile doldurulmuş çelik tanklardan bir ton havayı sürmek gerekliydi, bkz. içinde yağ yaktıkları.
Yavaş yavaş, Merkle ekibi, çalışmanın ilk dört yılında, "Pluto" nun yaratılması yolundaki tüm engellerin üstesinden gelebildi. Çok sayıda egzotik malzeme test edildikten sonra, bir elektrik motorunun çekirdeği için bir kaplama olarak kullanılmak üzere mühendisler, egzoz manifoldu için boyanın bu rolle iyi başa çıktığını buldular. Hot Rod oto gazetesinde bulunan bir ilanla ona emir verildi. Orijinal rasyonalizasyon tekliflerinden biri, görevlerini yerine getirdikten sonra güvenli bir şekilde buharlaşan reaktör naftalen toplarını monte ederken, yayları sabitlemek için naftalen toplarının kullanılmasıydı. Bu teklif laboratuvar sihirbazları tarafından yapıldı. Merkle grubundan girişimci bir mühendis olan Richard Werner, montaj plakalarının sıcaklığını belirlemek için bir yöntem icat etti. Tekniği, plakaların rengini belirli bir renk skalasıyla karşılaştırmaya dayanıyordu. Ölçeğin rengi belirli bir sıcaklığa karşılık gelir.
Bir demiryolu platformuna kurulan Tory-2C, başarılı bir test için hazırdır. Yılın 1964 Mayıs
14 Mayıs 1961 Denemenin kontrol edildiği hangarda yer alan mühendisler ve bilim adamları nefeslerini tuttu - parlak kırmızı demiryolu platformuna monte edilmiş dünyanın ilk doğrudan akışlı nükleer jet motoru, yüksek sesli bir kükreme ile doğduğunu açıkladı. Tory-2A, nominal gücünü geliştiremediği birkaç saniye sürdü. Ancak, testin başarılı olduğuna inanılıyordu. En önemlisi, reaktörün tutuşmadığı, bazı atom enerjisi komitesi temsilcilerinin aşırı derecede korktuğu durumdu. Neredeyse testten hemen sonra, Merkle, daha az kütle ile daha fazla güce sahip olması beklenen ikinci bir Tori reaktörü oluşturulması için çalışmaya başladı.
Çizim tahtasında Tori-2B üzerindeki çalışmalar ilerlememiştir. Bunun yerine Livermore hemen ilk reaktörü test ettikten üç yıl sonra çölün sessizliğini bozan Tori-2C'yi inşa etti. Bir hafta sonra, reaktör yeniden başlatıldı ve beş dakika boyunca tam kapasitede (513 megawatt) çalıştırıldı. Egzozun radyoaktivitesinin beklenenden çok daha az olduğu ortaya çıktı. Bu testlere Hava Kuvvetleri generalleri ve atom enerjisi komitesinden yetkililer de katıldı.
Tori-2C
Merkle ve ekibi çok gürültülü testlerin başarısını kutladı. Sadece yakınlarda bulunan bir kadın pansiyondan “ödünç alınmış” bir ulaşım platformuna batırılmış bir piyano var. Merkle'nin piyanoda otururken, iyi şarkılar söyleyerek bütün kalabalığı kutluyorlar, en yakın barı işgal ettikleri Mercury kasabasına koştu. Ertesi sabah, hepsi, o sırada bir akşamdan kalma için etkili bir ilaç olarak kabul edilen B12 vitaminine sahip oldukları tıbbi çadırda sıraya girdiler.
Laboratuvara geri dönen Merkle, test uçuşları yapacak kadar kompakt olacak daha hafif ve daha güçlü bir reaktör yaratmaya odaklandı. Mach 3'in hızına kadar bir roketi hızlandırabilen varsayımsal bir Tori-4 hakkında bile tartışmalar yapıldı.
Şu anda, "Pluto" projesini finanse eden Pentagon'un müşterileri, şüphelerin üstesinden gelmeye başladı. Roket Amerika Birleşik Devletleri topraklarından başlatıldığından ve Sovyet hava savunma sistemleri tarafından tespit edilmekten kaçınmak için Amerikan müttefikleri topraklarının altından uçtu, bu nedenle bazı askeri stratejistler roketin müttefikler için bir tehdit teşkil edip etmeyeceğini merak etti mi? Pluto roketi düşmana bomba atmadan önce bile ilk olarak müttefikleri sersemletecek, ezecek ve hatta ışınlayacak. (Plüton'un tepeden uçmasıyla dünyadaki gürültü seviyesinin 150 desibel cinsinden olması bekleniyordu. Karşılaştırma için Amerikalıları Ay'a (Rurnaz-5) gönderen roketin gürültü seviyesi tam gazda 200 desibel oldu). Tabii ki, başınızın üzerinden uçan çıplak bir reaktörün altında olsaydı, sizi gamma ve nötron radyasyonu olan tavuk gibi kızartmak için kırılmış kulak zarı en az sorun olurdu.
Bütün bunlar, Savunma Bakanlığı'ndan yetkilileri projeye “fazla kışkırtıcı” olarak çağırmaya zorladı. Onların görüşüne göre, ABD'de neredeyse durması imkansız olan ve devlete zarar verebilecek, kabul edilemez ve çılgınca bir yer arasında benzer bir füze bulunması benzer bir silah yaratmaya zorlayabilir.
Laboratuvarın dışında, Pluto'nun tasarlandığı görevi yerine getirip getirmediği ve en önemlisi bu görevin hala ilgili olup olmadığı konusunda çeşitli sorular ortaya atıldı. Roket yaratıcıları “Pluto” nun en başından beri somut olmadığını iddia etmelerine rağmen, askeri analistler şaşkınlıklarını dile getirdiler - çok gürültülü, sıcak, büyük ve radyoaktif bir görevi tamamlamak için gereken sürede farkedilmeyebilir. Aynı zamanda, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri, uçan reaktörden birkaç saat önce hedeflere ulaşabilecek olan Atlas ve Titan balistik füzelerini ve korkusu Pluto'yu yaratmanın ana itici gücü haline gelmiş olan SSCB antimissile sistemini dağıtmaya başlamıştı. başarılı test müdahalelerine rağmen balistik füzeler için bir engel olmadı. Projenin eleştirmenleri, SLAM kısaltmasını kendi yorumlamaları ile ortaya çıkardılar - yavaş, düşük ve dağınık - yavaş, düşük ve kirli. Polaris füzesinin başarılı denemelerinin ardından, başlangıçta denizaltıları veya gemileri fırlatmak için füzelerin kullanılmasına ilgi gösteren filo, projeden ayrılmaya başladı. Ve son olarak, her roketin korkunç maliyeti: 50 milyon dolardı. Birden Pluto, uygulamalar için kullanılamayan bir teknoloji, uygun hedefleri olmayan bir silah haline geldi.
Ancak, "Pluto" tabutundaki son çivi sadece bir soruydu. O kadar aldatıcı bir şekilde basittir ki, Livermores'ı bilinçli olarak ona dikkat etmediği için affedersiniz. “Reaktörün uçuş testlerini nerede yapmalı? İnsanları uçuş sırasında roketin kontrolünü kaybetmeyeceği ve Los Angeles veya Las Vegas üzerinden alçak irtifaya uçmayacaklarına nasıl ikna edersiniz? ”Diye sordu. Plüton projesinde en sonunda çalışan Ciğer Deniz Laboratuvarı fizikçisi Jim Hadley. Halen Z birimi için diğer ülkelerde yapılan nükleer testleri tespit etmekle meşgul, Hadley’nin kendisine göre, roketin kontrolden çıkmayacağına ve uçan bir Çernobil’e dönüşmeyeceğinin garantisi yoktu.
Bu soruna birkaç çözüm önerildi. Bunlardan biri Nevada eyaletinde Pluto'yu test ediyordu. Onu uzun bir kabloya bağlaması önerildi. Daha gerçekçi bir çözüm de, roketin uçacağı ve Amerika Birleşik Devletleri'ne ait okyanus bölümünün sekizine dilimleyen Wake Island'ın yakınında Pluto'nun piyasaya sürülmesi. “Sıcak” roketlerin okyanustaki 7 kilometre derinliğinde sular altında kalması gerekiyordu. Ancak, atom enerjisi komisyonu insanları radyasyon hakkında sınırsız bir enerji kaynağı olarak düşünmeye teşvik etse bile, okyanusa radyasyonla kirlenmiş çok sayıda roket atma önerisi işi durdurmak için yeterliydi.
1 Temmuz 1964 g, iş başlangıcından yedi yıl altı ay sonra, "Pluto" projesi Atom Enerjisi Komisyonu ve hava kuvvetleri tarafından kapatıldı. Livermore'un yanında yer alan ülke kulübünde Merklom, projede çalışanlar için bir "Son Akşam Yemeği" düzenledi. Hatıra eşyası dağıtıldı - maden suyu şişeleri "Pluto" ve kravat SLAM klipleri. Projenin toplam maliyeti 260 milyon dolardı (o zamanın fiyatları). Pluto projesinin doruk noktasında, 350 hakkında laboratuvarda çalışan 100 hakkında ve 401 hakkında Nevada'daki XNUMX objesinde çalıştı.
“Pluto” nun asla havaya kaldırılmadığı gerçeğine rağmen, nükleer bir ramjet motoru için geliştirilen egzotik malzemeler şu anda türbinlerin seramik elemanlarında ve uzay araçlarında kullanılan reaktörlerde kullanılıyor.
Tori-2C projesine de katılan fizikçi Harry Reynolds şu anda Rockwell Corporation'da stratejik bir savunma girişimi üzerinde çalışıyor.
Denizcilerden bazıları "Pluto" için nostalji yaşamaya devam ediyor. Tori reaktörü için yakıt hücrelerinin üretimini denetleyen William Moran'a göre, bu altı yıl hayatının en iyi zamanıydı. Testlere liderlik eden ve laboratuarda hakim olan atmosferi özetleyen Chuck Barnett şunları söyledi: “Gençtim. Çok paramız vardı. Çok heyecan vericiydi. ”
Hadley'e göre, birkaç yılda bir, hava kuvvetlerinin yeni bir teğmen albay “Pluto” yu keşfediyor. Bundan sonra, nükleer ramjet'in daha sonraki kaderini öğrenmek için laboratuarı çağırır. Teğmen albayların coşkusu, Hadley radyasyon ve uçuş testleri ile ilgili sorunlar hakkında konuştuktan hemen sonra kayboluyor. Kimse Hadley'i bir kereden fazla aramamış.
Birisi Pluto'yu hayata döndürmek istiyorsa, belki Livermore'da bazı askerler bulabilir. Ancak, çok fazla olmayacaklar. Cehennem delisi bir silah haline gelebilecek olan fikri, geçmişte kaldı.
Özellikler roket SLAM:
Çap - 1500 mm.
Uzunluk - 20000 mm.
Ağırlık - 20 ton.
Menzil sınırlı değildir (teorik olarak).
Deniz seviyesindeki hız - Mach 3.
Silahlanma - 16 termonükleer bombalar (her 1 megatonun gücü).
Motor - nükleer reaktör (güç 600 megawatt).
Rehberlik sistemi ataletseldir + TERCOM.
Maksimum kaplama sıcaklığı 540 derece Celsius'dur.
Gövde malzemesi - yüksek sıcaklık, paslanmaz çelik Rene 41.
Kaplama kalınlığı - 4 - 10 mm.
Kaynaklar:
http://www.triumphgroup.com/companies/triumph-aerostructures-vought-aircraft-division
http://www.merkle.com/pluto/pluto.html
http://hayate.ru