İbrahim Suresi 24-25’te güzel söze bir misal getiriliyor. O ise bir ağaç gibi olması ve hep meyve vermesi. Bu ise anlamlarının devam etmesi olarak da düşünülebilir. Nitekim Kuran’da bu özellik görülmekte.
Öte yandan ayetler şöyle devam ediyor: “Kötü sözün durumu da gövdesi yerin üstünden koparılmış, kendisinde bir sâbitlik olmayan kötü bir ağaca benzer. Allah, inananları dünya hayatında da âhirette de sabit kaville sabitleştirir. Ve Allah, zalimleri şaşırtır. Allah, dilediğini yapar.” (İbrahim 26-27)
Dikkat edilirse ayetlerde köke ve meyvaya büyük bir gönderme var. Kuran için düşündüğümüzde kök, önceki kitapları içericiliği ve düzelticiliğine gidiyor denilebilir. Nitekim bu meyva da oluyor. Beri yandan yerden koparılmış ağaç da tahrif olmuş Tevrat’a benzetilebilir. Nitekim bu surede geçen Hz Musa’nın Ad ve Semud kavimlerinden bahsetmesi ve Hz İbrahim’in Kabe’deki duası muharref Tevrat’ta yoktur ve en olmayan şeylerdendir.
NOT: İbrahim Suresi 9. ayette Ad ve Semud kavimlerinden bahsedenin Hz Musa mı olduğu, yoksa Mekkelilere mi bir hitap olduğu gayet tartışılmıştır. Pek çok müfessire göre Mekkelilere hitaptır ama mesela Taberi Hz Musa’nın sözüdür demiştir. Mesela Mümin Suresi 31. ayette firavunun sarayındaki mümin kişi “Ad ve Semud’un başına gelenlerin başınıza gelmesinden korkuyorum” demiştir. Yani Ad ve Semud o zamanın tebliğ literatüründe var.