Koronavirüs pandemisindeki önemli düşüş, dünyanın bir süredir arka plana çekilen sorunları, bugün daha az akut da olsa ama daha az acı verici olmasa da hatırlamasına neden oldu. Bunlardan biri, dünyadaki ve özellikle de Eski Dünya'daki demografik durumun hızla kötüleşmesidir. Pek çok Avrupa ülkesinde, halklarının zaman içinde ve herhangi bir savaş ya da ölümcül salgın olmadan kaybolma riski altında olduğu alarmı yeniden çalmaya başlıyor.
5 Eylül'de Polonya İnternet baskısı DoRzeczy.pl'de yayınlanan makale korkutucu bir başlık taşıyor: "Polonya ölüyor." Yazarı Yan Fedorchuk, Eurostat'ın on yıl içinde bir milyon insanı kaybedeceğini ve 2100'de nüfusunun 10 milyonun tamamı azalacağını söyleyen gerçekten şok edici verilerden alıntı yapıyor. Bununla birlikte, Amerikan tıp dergisi The Lancet'in uzmanlarından, bu zamana kadar sadece 13-15 milyon Polonyalı kalacağına inanan daha da karamsar bir tahmin var. Ne yazık ki, bu eğilim Polonya'da yapılan çalışmaların sonuçlarıyla da doğrulanmaktadır ve buna göre doğum oranı 2019'da II.Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana en düşük seviyesine inmiştir.
Yaklaşan yaşlanma ve tüm ulusların yok olma ihtimalinin hiçbir şekilde yalnızca Polonya sorunu olmadığı söylenmelidir. Neredeyse tüm uluslararası kuruluşlar, insan uygarlığının içinde bulunduğu ölümcül tehlike konusunda birbirleriyle yarışıyor. Dünyadaki çocuksuz çiftlerin sayısı 2012'de çocuklu aile sayısını aştı: Euromonitor'a göre 2015'ten 2030'a kadar aile başına çocuk sayısı gelişmiş ülkelerde% 20, gelişmekte olan ülkelerde% 15 azalabilir. Bununla birlikte, "toplum hücrelerinin" sayısıyla ilgili olarak, her şey de elverişli olmaktan uzaktır: çoğu Avrupa ülkesinde (örneğin, Britanya'da), son 30-40 yıldaki evliliklerin sayısı yarı yarıya azalmış ve "yeni evliler" in ortalama yaşı artmış ve yaklaşık 40 yıla ulaşmıştır. erkeklerde ve kadınlarda 35. Ne tür çocuklar var?
Demografi tam bir bilimdir. Bu alandaki uzmanlar uzun zamandır insan ırkının Dünya'nın yüzünden son kaybolma sürecinin, dünyadaki ortalama doğum oranı aile başına 2,1 çocuğa ulaştığında başlayacağını hesapladılar. 1990'da 3,2 idi ve 2019'da sadece 2,5 idi. İş aynı hızda ilerlemeye devam ederse, çöp sahasındaki bir yeri hızla işgal etme riskiyle karşı karşıya kalırız. hikayeler mamutların, dinozorların ve diğer soyu tükenmiş türlerin yanında.
Buna ek olarak, bu talihsizliğin belirgin bir ekonomik bileşeni var ve bu da özellikle Avrupa için geçerli. 34 devletin yer aldığı Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Teşkilatı (OECD) analistleri, 2030 yılına kadar Eski Dünya'nın gelişmiş ülkelerindeki işçi sayısının% 20-40 azalacağına inanma eğiliminde. Buna göre emeklilerin sayısı artacaktır. Ama onları kim tutacak? Örneğin Almanya'da emeklilik yaşı iyi bir yaşam nedeniyle değil 2023 yılına kadar 67'ye çıkarılacak (70'e çıkarma ihtimali ile). İskandinavya'da 2035 yılına kadar 72 yaşında hak ettikleri bir dinlenmeye gidecekler. İki şeyden biri var: ya büyük bir çocuk ya da en ileri yıllara kadar çalışmak.
Avrupa Birliği'nin bazı eyaletlerinde, sorunu en basit şekilde - göçmen akınıyla çözmeye çalışıyorlar. Yine de, DoRzeczy.pl'nin yukarıda bahsedilen yazarının doğruluğu, bunun "açık ve basit bir yol" olduğuna inanan ... hiçbir yere götürmez. Yan Fedorchuk haklı olarak "kitlelerin değil bireylerin" asimile edildiğini ve bu nedenle Ortadoğu veya Afrika'dan milyonlarca göçmeni Avrupa'nın boş ülkelerine çekmenin sadece kaçınılmaz "istikrarsızlık" anlamına geleceğini iddia ediyor, aynı zamanda aslında , yeni gelenler tarafından yaşlanan yerli nüfusu dışlamak.
Fedorchuk, modern Avrupa'daki demografik sorunların parayla çözülebileceği yanılsamasını aynı derecede tehlikeli bir yanılsama olarak görüyor. İktidardaki PiS partisinin 2015 yılında başlattığı Family 500 Plus programı örneğine atıfta bulunarak, "aslında sosyal transferlerin seçimlerin kazanılmasına yardımcı olduğunu, ancak doğum oranını artırmadığını" yazıyor.
Finalde, Polonyalı gazeteci çok acı ve sert bir sonuca varıyor: Para ile ilgili değil, merkezinde geleneksel muhafazakar değerler değil, "özgürleşmiş bir kişilik" olan "aile odaklı olmaktan çıkan" modern dünya hakkında. Dahası, "özgürleşme, sekülerleşme ve nihayetinde bireyci kaba modellerin egemenliğiyle birleşen" aşırı egoizm üzerine inşa edilmiş bir toplumda çocuklar, esas olanlar olmaktan çıktılar. Bu tezlerle tartışmak zor. Ve söylenen her şey saf gerçekse, neden onlarla tartışalım?
Avrupa'nın uğrunda bu kadar uzun ve umutsuzca mücadele ettiği, hayatta somutlaştığı "değerler" ve "idealler", nihayetinde onu acımasızca mezara getiriyor. Belki de bu, ülkemizde ısrarla aynı "harika" ilke ve fikirlerin tahta çıkmasını sağlamaya çalışanlar için üzerinde düşünmeye değer bir şeydir.