sana yazdığım şiirlerin farkına varmadın, değil mi?
sana yazıp da, gösterdiğim şiirleri anlayamadın, değil mi?
içinden ismini de çıkartamadın,
ilk harflerine baksaydın dizelerin anlardın oysa ki...
ismini yazmıştım, Sezai Karakoç edasıyla,
Monna Rossa gibi, ak güller, siyah güller diyor hani üstad,
ama yine de kavuşamıyor aşkına,
sen de benim için öyle oldun.
Pişmanım, çünkü senin gibi birini sevdim,
beni anlamayan, bencil, umursamaz,
popüler kültür köpeği,
hedefsiz ve düşüncesiz,
Ne kadar da kin dolmuşum sana, değil mi?
okumayacaksın bile, nefretimi kusuyorum kendi kendime,
umarım iyi de olmazsın hiçbir zaman,
vedalaşırken söylediğim kendine iyi bak bir yalandı.
her insanın iyiliğini istedim ben,
ama senin haricinde,
umarım sen batarsın,
benden daha kötü anlar yaşarsın.
senin yüzünden krizler yaşadım,
ilaçlara başladım,
insanlara yalan söyledim,
en önemlisi de sana yaranacağım diye kendimi değiştirdim.
Pişmanım, öyle bir pişmanım ki hemde.