Bu kadar sıcak bir konu var: Yanukoviç’in ödünç aldığı 3 milyar dolar ve Ukrayna ülkelerinin bunları geri gönderme konusundaki kategorik isteksizlikleri. Ve bizim için en saldırgan ve nahoş olan, açıkçası bu “yasadışı” konumun Batı'da destek ve anlayış bulması. Evet, Sovyet zamanlarında, “arkadaşlara ve müttefiklere” para sık sık çok garip projelerle (halkın sosyalist kardeşliği!) Dağıtıldı, bu da onların geri dönüşlerini son derece zorlaştırdı. Arkadaşlık aniden sona erdi ve kimse parayı iade etmek için acele etmedi. Ancak, Ukrayna ülkesiyle, bu durumda, her şey kategorik olarak tam tersiydi: “kelimeye güvenme” değil, sadece bu kredinin resmi olarak resmileştirilmesi. Aslında, Bay Putin her şeyi o kadar resmi ve resmi bir şekilde yaptı ki gidecek hiçbir yer kalmadı. İrlanda Menkul Kıymetler Borsası, İngiliz hukuku ... Soru, neden iki kardeşlik Slav halkı arasında tüm bu formaliteler?
Bununla birlikte, üzücü uygulamaların gösterdiği gibi, bu “formaliteler” sadece aşırı değil aynı zamanda yetersizdi. Yine de dedikleri gibi: gidecek başka bir yer yok. Ya da belki anlaşma Ben Bernanke ve Papa tarafından “kutsandı” mıydı? Ne oldu Ukrayna, Rusya'dan kredi istedi. Rusya, Batı finansal sisteminin tüm formalitelerini ve kurallarını takip ederek (kurallarımıza güldüler) para ödüyor. Bundan sonra, Ukrayna içindeki siyasi değişiklikler nedeniyle, bu finansal işlem derhal sorgulanır. Hayır, Ukrayna faiz ödemek zorunda kalıyor, ancak kredinin kendisine “Yanukoviç'e rüşvet” deniyor ve geri ödeme ihtiyacı sürekli olarak tartışılıyor.
Aynı zamanda, hiç kimse Ukrayna'nın zamanında ve tam olarak Rusya'dan para aldığını inkar etmiyor, hiç kimse bu paranın oldukça “resmi” harcamalara harcandığını inkar etmiyor. Herhangi bir kusur bulmak mümkün olsaydı, anında bulunabilirdi. Ama hayır, her şey temiz. Ancak, kredinin Ukrayna tarafından geri ödenmesi (Batı sponsorlarının desteğiyle) bile düşünülmedi. Bu tutar 2015 bütçesine yatırılmadı. Aslında - bu çok ciddi. Bir çeşit “uluslararası hukuk” gibi genel “oyunun kurallarına” uymak için sürekli teklif edildi ve teklif edildi. Ve gerçekte ne görüyoruz? Açıkçası aynı ülkeler (ben bile edepsizce söyleyebilirim) oyunun bu kurallarını görmezden geliyorlar. Ancak, 3 milyar tutarındaki toplam "egemen krediler" toplam hacmine kıyasla saçma. Ne de olsa, konuşma yüzlerce milyar ve trilyon dolar civarında.
Aynı zamanda, sistem oldukça zor: Rusya, Birleşmiş Milletler borçlarını yarı boş bir bütçeyle ödemeye zorlandığında 90'lerde karşılaştı. Slogan şuydu: "Öl, ama öde!". 90’in başlangıcında, Alman “ortaklarımız” borçlarımızı açıkça ve kısaca açıkladı: “Borçlar ödenmek zorunda.” Ve nokta. Diyelim ki, Ukrayna'da (şimdi egemen) bir tesisin kredi miktarı için yapılmış olması ya da Baltık Devletleri'ndeki bir liman kimseyi rahatsız etmedi. Moskova ödemeli - onlar için daha uygun oldu. Halk arasında “medeni dünyanın” oyunun kendi kurallarına sahip olduğu ve sıkı bir şekilde takip edilmesi gerektiği açıklandı, ancak bu şekilde saygı ve refah elde edebiliriz. Evet, zor, evet, bazı yerlerde ağrıyor, ama buna değer. Eh, Rusya bu kurallara göre oynadı ve başarıyla: SSCB'nin borçlarını ödedi ve hatta bir artı aldı.
Ve bu çok "medeni kurallar" ile oynamaya devam etti, örneğin Ukrayna'ya egemen bir borç verdi. Burası her şeyin durduğu yer. Yani, onlara bir şeyler verebiliriz, bunun yasaklanması yok, ama geri talep etmek ... Burada “uluslararası hukuk” çalışmalarını durduruyor. Aslında, finansal paradokslar eskisi gibi başladı. Ukrayna ile yapılan tüm “gaz savaşları” tam ve somut bir saçmalık. Benzine ihtiyaç var mı? Satın al! Bir sözleşme imzala, para öde ve benzin al. Rusya, Ukrayna'ya (veya teknik olarak mümkünse başkasına) gaz satmayı asla reddetmedi. Sorun müşteri ödeme gücüydü. Ancak, “uluslararası hukuka” göre ödeme gücü problemleri müşterinin problemleridir. Para yok - benzin olmadan oturun. Batı, Rusya tarafındaki “gaz şantajı” ve “enerji güvenliği” hakkında konuştu. Diyelim ki bir Mercedes almak istiyorum ama hiç param yok ... Stuttgart’tan gelen beylerin “taşıma şantajı” hakkında konuşabilir miyim? Fakat mantık aynı. Ya da en azından aynı olması gerekir. Hayal et, Mercedes bayisinin yakınındaki solo bir izleyiciye gittim. % 50 maliyetimi düşürmek istiyor. Merak ediyorum, Almanların tepkisi ne olacak? Veya içki dükkanının yanındaki "kırmızı burunlu vatandaşlar" tezahürünü hayal edin. İnsanlar için ucuz votka istiyorlar.
Bunun saçma olduğunu söyleyebilirsiniz, ancak bu damarda, Avrupa'daki “gaz savaşlarının” son on yılda ortaya çıktığı görülmektedir. Piyasa ekonomisi var, gaz sunan bir Rus Gazpromu var. Fiyatları sevmiyorum? - rakipleri davet et ve azaltma yap. Bunun yerine, Rusya'dan sonsuz siyasi tartışmalar ve “enerji bağımsızlığı” mücadelesi var. Peki bu “uluslararası hukuk” nedir? Batı, Ukraynalılara en başından beri Rus gazının parasını ödemenin ve kaşlarını çatmamanın gerekli olduğunu açıkladıysa daha fazlasını söyleyeceğim. tarih Ukrayna başka bir yoldan giderdi. Belki de daha mantıklı ve medeni. Fakat bunun yerine Ukraynalılara Gazprom’un onları rahatsız ettiği söylendi. Bu sözler verimli topraklara düştü ve iş yerine son on yılda, borunun etrafında sonsuz politik oyunumuz var. Fakat siyasetin bununla ne ilgisi var? Sonuçta, bu saf bir iştir.
Mercedes ile olan örnek tesadüfi değildir: Rusya Avrupa'da bir şey almak ister mi? Bir sözleşme imzalar, para öder ve malları alır (ikincisi her zaman değildir). Ancak Batılılar, Ukrayna ile doğal gaz alanındaki ilişkilerimizi tamamen farklı prensiplerle kurmaya çalıştılar: Ukrayna tüketicisinin gazı olması gerekir, para ayrı bir sorudur. Prensip olarak, enerji şirketlerimiz Rusya'daki 90'lerde bu şekilde çalıştı: yurtdışında bir şey satmak istiyorsanız, fakir yerli tüketiciye yakıt tedarik edecek kadar nazik olun. Ancak bu bir ülkede normal olabilir (veya olmayabilir). Ancak hükümetlerarası ilişkilerde bu tamamen saçmalıktır. Aslında Rusya, şu durumla karşı karşıya kaldı: Avrupa’ya gaz satmak istiyorsanız, Ukrayna’yı tedarik edin. Bu bir tür sosyalizm mi? Ne de olsa, “serbest piyasa” çerçevesinde çalışırsak, çatışma prensip olarak anlaşılmazdır. Şimdi, tüm bu "oyunlardan" uzak durursanız, Ukrayna ile olan gaz çatışması özünde saçmadır. Uzun vadeli bir sözleşme imzalarız ve üzerinde çalışırız. Sorular ne olabilir? Gaz ticareti konusunu siyasallaştırmaya o kadar alıştık ki artık bu durumun olağandışılığını hissetmiyoruz. Ama her şey basit. Mallar - para - mallar. Klasik. Gaz - Grivnası - yağ. Romantik.
Overton'un paradoksu ve penceresi aynı zamanda - bizim için gaz zaten olduğu gibi, bir meta değil, bir şey - tamamen “yüksek politika” alanından geliyor. Ve her şey oldukça basittir: Doğu Avrupa ülkelerinin ekonomisi enerji yoğundur ve kârlı değildir, bu da onu Rus enerji kaynaklarına bağımlı kılar. Bu, Litvanya ve Polonya için tipiktir. Ancak bu Kremlin'e belirli bir siyasi bağımlılık anlamına gelir. Ve burada Batı “şövalye hamlesi” yapıyor: hayır, bu ülkelerin endüstrisinin yeniden ekipmanına milyarlarca yatırım yapmıyorlar, pazar gazından politikaya Rus gazı satışı yapmaya başlıyorlar. Nedense Gazprom ve Kremlin’in “enerji şantajı”, Avrupa ülkelerinin iç sorunları için suçlanıyor. Peki, bunlar en çok nerede: Avrupa pazarında basit, açık ve medeni çalışma kuralları?
Aslında, fiili olarak “piyasa ekonomisinin” reddedilmesi söz konusudur. Çünkü, kendi çerçevesinde, ne Litvanya, ne de Ukrayna, verilen siyasi düzenlemelerde uygulanabilir değil. Ve "medeni Avrupalılar" onları piyasa yasalarının eylemlerinden çıkarmaya çalışıyorlar. Ukrayna'da gaz yok ve insanlar donuyor mu? Rusları suçla. Eğer bu sosyalizm değilse, sosyalizm nedir? Ve Ukrayna ihracat borusundan “gaz çıkarmaya” başladığında bile, Avrupa Birliği'nden herhangi bir kınamaya neden olmadı. Gelen yakıtın “hacimlerinde düşüş” olduğuna dikkat ettiler. Elbette, Rusya ile olan "onların" sorunlarını çözemeyen Rusya'yı suçlayın. Ancak Ukrayna’nın konumu tamamen piyasaya dayanıyordu - ya bize uygun fiyatlarla bize gaz satıyorsunuz ya da kendimiz “seçiyoruz”. Aslında, bu, pek çok Ukrayna sorununun köküdür - Batı, sessizce “borudan gaz almalarını” sağladı. Aslında, “dünyanın en güzel ülkesi” etrafındaki bu sonsuz skandal çok basit bir şekilde açıklanmıştır: ilk Maidan'dan sonra, Batı Ukrayna'yı Rusya ile ilişkilerde pazar ekonomisinden çekmeye karar verdi.
Bu basit gerçeği anlama konusundaki bu eksiklik sıradan Ruslar için şaşırtıcıdır, ancak gerçekte her şey temeldir: Ukrayna, Rusya ile yapılan sözleşmelere uymaz, gaz faturalarını ödemez, açıkçası bu gazları çalmaz. Bütün bunlar için, AB sadece Ukrayna çıkışındaki kıtlığı gidererek gözlerini kapattı. Ancak Gazprom suçluyor. Diğer bir deyişle, (Ukrayna ve AB) açısından, Rusya bu ülkeye piyasa dışı şartlar sağlamak zorundadır. Bu yüzden boru için savaş. En başından itibaren, bundan iyi bir şey çıkmadı. Hiçbir şey olmadı. Aslında, Batı Ukrayna’ya pazarın yönetim dışı yöntemlerine inanması için çok, çok “kötüye kullandı”.
Ve işte mantıklı sonuç: Ukrayna her şeye ihtiyaç duyuyor: kömürden yemeğe, ancak hiçbir şey için ödeme yapamıyorum. Aynı zamanda Parlamentoda sürekli toplantılar yapılır ve Ukraynalı vatanseverler ateşli konuşmalar yapar. Ancak durum daha iyisi için hiç değişmiyor. Ve bu konuşmaları Ukrayna'da, hatta Türkçe olarak bile “bağımsız Ukrayna” yapılmadığını söyleyebilirsin. Ve şey tam olarak bu işte (elbette, dilde değil). Mesele şu ki, Ukrayna sisteminin ekonomik iflası. Güleceksiniz: kapitalizm (bu ifadeyle ne anladığımızın önemi yok) Ukrayna'da gerçekleşmedi. Sonsuz tartışmalara girmemek için şunu söyleyeceğim: kapitalizm faturaları ödemek zorunda olduğunuz zamandır. Ukrayna'da, bu mükemmel durum ortaya çıkmamıştır. Görüyorsunuz, cari bir hesaptan gelen faturaları ödemek yerine “shanovni Panov” politik bir “hareket” ile meşgulken, bir kepçe, temiz bir kepçe var.
Bu nedenle, tüm Ukrayna’ya gaz ödemesi çağrıları anlayışla karşılanmadı. Bunu yapmak için, kişi kapitalizm altında yaşamak zorundadır ve “sosyalist tipte” bir kişi ilke olarak bunları anlamamaktadır. Evet, kesinlikle ödeyeceklerdi. Ama sadece paraları yok. Ve hayır olarak, bildiğiniz gibi, mahkeme yok. Hepimizin uzun zaman ikna ettiği gibi: Batı kanunu çok seçicidir, yani Parisli eşcinseller için, örneğin uygulanır, ancak Donbass madencileri için artık geçerli değildir. Buna inanmayacaksınız, ancak “piyasa ekonomisinin ilkeleri” ile aynı kolera: bir yerde çalışıyorlar, ama bir yerde çalışmayı reddediyorlar. İnanılmaz değil mi? "Ukrayna gaz çatışması" na ve Rusya ile Ukrayna arasında bir bütün olarak finansal ilişkilere bu açıdan bakarsanız, her şey gerçekleşir.
Genel olarak, normal herhangi bir kişi için, Ukrayna ile olan bu sonsuz gaz müzakereleri çok sıradışı görünüyor. Ancak, Ukrayna'nın bir tür sosyalizm olduğunu ve AB ile ABD'nin bu ülkenin Rusya ile pazar dışı ilişkilerini sürdürdüğünü göz önüne alırsak, o zaman her şey aniden ve birden netleşir. Bu nedenle, Ukrayna ile yapılan 10 müzakerelerinin son yılları neredeyse sürekli devam ediyor. Mesele, tartışılan konunun karmaşıklığı değil, mesele “sistemlerin çarpışması” dır. Bu yüzden, ilk Maidan’dan sonra, Rusya’ya Avrupa’ya gaz ihracatı için geçici çözümler aramaya kararlı bir şekilde bakmaya başladık. Elbette, genel olarak, Ukrayna için her şey mümkün olduğunca aptalca bir şekilde ortaya çıktı: toprakları üzerinden yapılan bu çok doğal gaz ihracatı büyük bir artı olabilir ve çok fazla ikramiye verebilir ve birçok yönden nüfusu “besler”. Öte yandan Ukrayna, en büyük artısını dev bir eksi haline getirdi: sonsuz skandallar, doğal gaz borçları, geçişleri düşürdü, daha yüksek fiyatlar ve nihayet bir darbe ve iç savaş.
Burada ilke olarak, Ukrayna “seçkinlerinin” devletin başarısızlığını kanıtlayan gaz meselesidir: Ruslar, kendi masrafları ile milyarlarca milyarlarca ve onlarca milyarlarca stratejik iş yapıyorlar. Ve bu çok gaz geçişi işi, bu Doğu Avrupa “gücünün” jeopolitik önemini keskin bir şekilde artırdı. Bir demet "çörek" toplamak mümkündü. Ve kolay, zarif ve zorlayıcı değil. Ukraynalılar "zekice" bu devi artı bir kabusa çevirmeyi başardılar. Olağandışı yetenekli yetenekli insanlar. Milyar dolarlık bir gaz işiyle uğraşmak yerine, ilkel gaz şantajı yaptılar. “Avrupa’ya gaz vermek istiyorsanız ...” - başlangıçta öyle geliyordu. "Rusya'dan gaz almak istiyorsanız ..." - bu yüzden şimdi geliyor. “Çalışmaya ve faturaları ödemeye çalıştın mı?” - Cevap olarak sormak istiyorum. Görüyorsunuz, bu yol kenarı haydutlarının klasik psikolojisi: biri mal üretiyor, biri onları satın alıyor, taşıyor, taşıyor ... Ve biri büyük bir yolda bir fırçayla çıkıyor. Bu arada, iktisat teorisi konusunda uzman değilim ve bu “bireyleri” ekonomik sistemin tanımına dahil etmenin mümkün olup olmadığını söyleyemem. Ve onları nasıl dahil edersiniz? Bıçak ve balta çalışanları ... evroshlyak'ın arka sokaklarından romantizm. Bu bir sapma değil, “sosyalizmci” bir sistem: kanalın suyla Kırım'a çakışması, elektrik şebekesinin desteklerinin patlaması ...
İnsanlar iş yapmayı bile düşünmüyor: su, elektrik ve karpuzları yüksek fiyatlarla satabiliyorlar, çok daha kolay. Bizim hatamız, Ukraynalıları son derece Rus düşüncesine rağmen Avrupalı bir uygar millet olarak görüyoruz. Bir tür "doğu Fransa". Bundan sonra, onlarla aynı fikirde olan tüm çabalarımız epik bir başarısızlığa katlanır. Ne yazık ki, "kuzey Gabon" bile değil, bir çeşit "muhteşem Kara Alanı". Şehrinize giden güç hattının, örneğin, goblinler (örneğin daha kısa olduğu gibi) bir “masal narod” bölgesi içinden geçtiğini düşünün. Şimdi sıradan bir gobline bu çizginin sütunlarını atmanın iyi olmadığını açıklamaya çalışın.
Sunan? İşte bu! Şimdi bir sonraki görev: goblin kralından üç sandık altın al. Bu açıklamalarda, ironinin sadece bir kısmı, gerisi doğrudur. Ukrayna aslında her türlü "reenactors" ve "savaş fantezisinin" sevenler için olağanüstü bir ilgi alanıdır. Pek çok kişi (çoğu!) Bunu anlamıyorum, ancak inanılmaz çabalar pahasına olan Ukraynalılar farklı bir boyutta olağanüstü bir atılım yapmayı başardılar. Modern medeniyetin norm ve sözleşmelerini tamamen, tamamen ve tamamen terk ettiler. İyi silahlanmış maceracılar tüm Ukrayna'da dolaşıyor, insan hayatı bir kuruşa değmiyor ... Son zamanlarda, bu gruplardan biri çalınan resimler için Hollanda'dan fidye talep etti. "Korkutucu!" - Sen söyle. Korkutucu, ama sıradışı ve ilginç!
Bu arada, bir fantezi romanının tipik kahramanı kimdir? Yaşayacak ve çalışacak bir yeri olmayan, ama kesinlikle yetenekli ve akıllı biri. Kural olarak, pulluk yapmaz, ekmez, pazarlık yapmaz ve "sosyal sistemde gurur duymaz" bile. Bu yüzden fantastik dünyanın kahramanı. Çalışmak ve faturaları ödemek çok sıkıcı. Ukrayna'yı anlamak için, her zamanki mantık ve değer sistemimizi terk etmemiz gerekiyor. Ukraynalılar zaten zaten başka bir dünyada yaşıyorlar. Ve elbette bize asla para vermeyecekler. Emtia-para ilişkisini "Marx'a göre" müthiş bir narodtse ile nasıl hayal edersiniz?