Asya kıtasında bilmediği sokaklarda, etrafı izleyerek yürüyen bir gezginin yüzüne, sıcak bir esinti geldi. Güneş’in olduğu yönde küçük bir manav dükkanı duruyordu.
Manavcıda bir kilo kiraz almak istedi, bunu işaret diliyle anlatmaya çalıştı. Çünkü aynı dili bilmiyorlardı. Manavcı, onu dinlerken kambur duruyor, yorgun görünüyordu. Gezgin, onun derin bakan mavi gözlerinden ve yüzündeki çizgilerden çok etkilenmişti.
Gezgin, meyveden ne kadar istediğini anlatmaya çalışırken, birbirlerini anlamıyor gibi görünseler de, manavcı, genç erkeğin yaşam enerjisini yüreğinde hissediyordu, gezgin ise; yaşlı adamın üzerindeki yılların yorgunluğunu içselleştirmişti.
Onlar, hala anlaşmaya çalışırken, ülkenin vatandaşı olan bir İngilizce öğretmeni manava geldi. Çileklerin en güzellerini seçmeye çalışırken oldukça kibirli görünüyordu. Yanında anlaşamayan iki kişiye dil becerisi ile yardım etmek istedi.
Gezgin, İngilizce biliyordu ama anlamadı. Kadın, bu sefer esnafa anadili ile konuşsa da adamcağız anlamadı.
Yaşlı adam, gencin gözlerindeki bahar güneşi karşısında, ondan para istemedi. Gezgin, teşekkür ederek ayrıldı. İngilizce öğretmeni ise hiçbir şey almadan ayrıldı; biraz ilerledikten sonra, bakışlarındaki aynı kibir ile geriye dönüp baktı. Daha sonra manavcıdan gözlerini çekerek kendi önünde döndü ve yürümeye devam etti.