İki yarış
Gelecek, birimizin kaymasını tehlikeye atıyor.
Arkadaşım, ünlü ve inanılmaz yetenekli bir müzisyen - Rus, yetişkin, mantıklı - bana depresyonda olduğunu yazıyor.
- neden? - Soruyorum.
Diyor ki: Ülkemin bir insan gibi yaşayacağına inancımı kaybettim. 90'ta büyük bir umudunun olduğunu ve bu umudun “sıfır” olanların hepsini yok etmediğini yazıyor.
Ülkemizin diğer tüm "medeni ülkeler" ile genel bir dans gösterdiğine inanıyordu ve yeri hâlâ en kıskanılacak olmasa da, hayatın en azından renkleri vardı: pembe, mavi, sarı, parlak, yanardöner.
Ve sadece bugün danstan atıldığımızı hissetti. Dünyanın pisliği ve hiçbirliği haline geldiğimizi, hiçbir çıkış yolu olmadığını. Hayır, “Evrimin kazanacağını” ileri sürdüğüme dair inancımın kaldığını söylüyor - ancak, “Bunu görmek için yaşayamayacağımdan korkuyorum” diye üzülüyor.
Ne paradoks.
Ben ve benim gibi olanlar - hepimiz sürekli mide bulantısında, toprağı parçalanma anlamında 90-e ve "sıfır" yaşadık. Neredeyse umudunu kaybediyorduk. Çok renkli boyalar vardı - ama bütün bu çok renkli birileri ayağımıza kusmuş gibi görünüyordu.
Fakir, aptal, kötü ve pişman olmayan bir akraba bile değil, komşu olarak taşındığımız danstan etkilendik.
Bu melankolik utancın asla bitmeyeceği bize görünüyordu. Buradan ayrılacak bir yere gitmiyorduk ve her şeye rağmen burada yaşayacağımızı biliyorduk - böyle bir yaşamımız vardı, diğeri gelemedi.
Halkına ait olma duygusu - “ne yazık ki olduğu yerdi” - onu kurtardı.
Son zamanlarda, bir çeyrek yüzyılda gerçekleşen her şeyin boşuna olmadığı konusunda belirsiz bir umudumuz var. Toplantılarda, bizimkilerde, çoğunluğa ve her şeye rağmen, 91 ve 93'te genç fermente ettiğimiz, Transnistria'da ve Çeçenya'da öldürülen yoldaşlarımız, yenilenen Rusya'daki tüm hapishanelerdeki yoldaşlarımız, Devrim Meydanı, harika ülkemizin geçmişine olan tutkumuz.
Umudumuz var.
Ve kayboldular.
Şaşırtıcı bir şekilde, diğer her şeyde bu müzisyen ve onun gibi diğer insanlarla aynıyız. Aynı kitaplardan, aynı filmlerden memnunuz, aynı sergilere gidiyoruz ve aynı müziği seviyoruz.
O zamanlar Sinyavsky, Sovyet hükümeti ile yalnızca “stilistik farklılıkları” olduğunu yazdı.
Bugün tam tersi. Aldatmacalarında yaşayan rakiplerimizle, zevkimiz olan “evrim” için, sadece “üslup” tesadüflerimiz var.
Ortak bir kültürel kodumuz var. Diğer tüm açılardan karşımızdayız. Tabana!
Onlar için iyi olan bizim için ölümdür. Bize neşe veren şey depresyonudur.
“Güneşin şehrinde dışarı çıkacağım / Bir dalga ayaklarımı yalayacak. / Sen de Uglich'ine dönersin / Yalnız yaşıyorsun, ”yoldaşımı söylüyor.
Uglich bizim evimiz, biz buna alışkınız. Güneş şehrinizin nerede olduğunu ve sizi orada yalayacak kim olduğunu bilmiyoruz.
... Bu yoldaşla büyük ağda tanıştım. Orada asılı haber ROC Komünist Partinin başına geçti. Yoldaş yazdı: saçmalığın entropisi yuvarlandı.
Halsizce halsiz duruyorum: aynı cinsiyetten insanların tapınakta evlenmesi de saçma entropinin bir parçası mı, değil mi? Ne cevap verdi, ben bakmadım.
Bütün bu konuşmalar ataletten geçer. Açıklayacak bir şeyimiz yok. Balıklar ve örümcekler, benler ve yunuslar da aynı fikirde olabilir.
Evet, ortak şarkılarımız var - ama farklı bir ülke.
Aynı favori yazarlar - fakat farklı şekilde yapılandırılmış reseptörler.
Bizim inancımız, onların inançlarını inkar eden kelimelerden oluşuyor.
Kıyafetlerinin tersine çevrilmiş gibi görünüyor ve en önemli şey hakkındaki konuşmaları en saçma sapan şeylerle ilgili.
“Peresvet bize gidiyor” yazdığımda şöyle derler: “Bir kirpi bize gider”.
Depresyonları omuz silkmek için sadece zayıf bir bahane. Depresyonumuzu hiç görmediler ve eğer öyleyse, neye üzüldüğümüzü anlamadılar: “mutlu olmalıyız”.
Belki de farklı şekillerde gördüğümüz aynı geçmişte yaşadık, ama gelecek kesinlikle birimizin pistlere girmesini riske atıyor.
Sonra ne gelecek, belki de bizi uzlaştıracak - ancak bu artık en küçük değere sahip olmayacak.
Yüzlerce ulus Rusya'da yaşıyor ve bin yıl boyunca geçinmek. Ama şu an konuştuğum anlamda iki ırkımız var.
Bu iki ırk diğer kandan. Farklı kompozisyon.
Yüzdüğümüzde - batarlar. Yardım için bağırdıklarında onları kurtaramayız: bize öyle geliyor ki onları yüzeye sürüklüyoruz ve boğulduğumuzdan eminler. Tam tersi: Bizi kurtarırken, neredeyse boğuluyorduk.
Konuşacak başka bir şeyimiz yok.
Bir daha bunun hakkında konuşmak istemiyorum. Sadece, aynı şey için dua ettiğimiz gibi, kurtardığımız gibi düşünenlerin yanında toplanıyorum - ne için dua ediyoruz.
Uglich'e dönmek için - güneşin şehridir.
- Yazar:
- Zakhar Prilepin.
- Orijinal Kaynak:
- http://denlit.ru/index.php?view=articles&articles_id=168