Tren yolunun bittiği yerde başlıyor öykü. Burası adeta bir kâbus ülkesi ama bir yandan da gerçek bir geziden izlenimler gibi kaleme alınmış. Öykünün adı “Van.” Van şehrini mi işaret ediyor? Belki. Belki de bu sadece hayalde var olan bir Van. Uzakta bir yer, uygarlığın bittiği, dalgalarının sadece çöplerini getirip bıraktığı bir hayal ülke. Eski vagonlar var her yerde. Kalkan trende eski zaman üniformalı askerlerin olduğundan söz ediliyor, zamanın da bükülüp ağırlaştığı hatta akmadığı bir mekân burası, belki bunu ifade ediyor. Belki. Hiçbir şey kesin değil. Bu dünyada gece, gündüz, yaz ve kış aynı. Ölümün yeknesaklığı mı? Toprağı arayan gözler sadece birtakım tümsekleri görüyor, çırılçıplak, ağaçsız; taş mı kaya mı, çürümüş demir mi, belli değil. Vagonlardan birini meyhane yapmışlar, içinde çok yaşlı birtakım adamlar şarap içiyorlar, acayip sesler çıkararak gürültü ediyorlar. Gülüyorlar mı, ağlıyorlar mı, haykırıyorlar mı, kavga mı ediyorlar belli değil… Birbirlerine çarptıkça tokurtulu sesler çıkıyor, bir ağaca asılmış hayvan ya da insan kemiklerinin çarpması gibi.
Reklamlar