Şu anda I Stole the Heroine’s First Love Bölüm 20 açmış bulunmaktasın. AYATOON adlı seriyi AYATOON sitesinden güncel olarak okuyabilirsiniz. Bizi arkadaşlarınıza önermeyi unutmayınız..
Çevirmen Ranfyza
I Stole the Heroine’s First Love 20. Bölüm
O kadar şaşırdım ki kaza durdu.
Bu yüzden, seçenekler penceresinin altındaki zaman aşımı sayısını gecikmeli olarak kontrol ettim.
Hiçbir şey yapmadığım için otomatik olarak 2 numara seçildi.
“Neden? Sözlerini kaybedecek kadar mı korktun?”
Bunu söyleyen Raymond memnuniyetle gülümsedi.
Dahası, başının üzerindeki sevilebilirlik biraz yükseldi ve on bölünmüş sütunun ilkini doldurdu.
‘Onun beğenisini artırdığıma göre şimdi ne değişecek?
Artık hayatım tehlikede olduğuna göre, bilmeden bir sapma olmasını umuyordum. Ama ne yazık ki bu olmadı.
Beni öldürmeye çalışıyormuş gibi görünen Raymond geri çekildi.
“Pekala, iyi. Seni burada izliyor olacağım, o yüzden orada bekle.”
Bunu söyledikten sonra Raymond’ın vücudu görüş alanımdan kayboldu.
“Ahhh.”
Arkamdan gelen ağlama sesleriyle kendime geldim.
Şu anda durum penceresini veya sevilebilirliği düşünecek zaman yoktu. Hayatımın tehlikede olduğu bir andı.
“Bu tarafa gel. Nivea.”
Nivea’nın elini tuttum, binanın taş sütununu buldum ve altına saklandım.
Yangında duvar yıkılsa bile bu alan kolay kolay yıkılmaz.
“Biraz bekleyin, büyücü imdadımıza yetişecek.”
Ona güven verdim ve büyücünün Lily tarafından çağrılmasını bekledim.
Ama sorunun sıcaklık ve duman olmadığını anlamam uzun sürmedi.
Nefesim daralamaya başlamıştı.
Mekan kapalı bir alanda oksijeni yaktığı için benim ve Nivea’nın soluması için yeterli hava yoktu.
“Beni bırak ve git prenses.”
Nivea gözlerini ovuşturdu ve bana dedi ki.
Eteğinin kenarını yırttı, defterini ona sardı ve elime koydu ve şöyle dedi:
“Lela’nın öğreneceği daha çok şey var ama o benden çok daha yetenekli bir çocuk. O yardım edecek.”
Nivea.
“Ve ona annesinin üzgün olduğunu söyle.”
Nivea’nın gözlerinde yaşlar birikti ve aşağı aktı.
Bu mağazayı korumak için elinden geleni yaptı. Bu dükkan onun her şeyiydi.
Bu küçük butiği kendi kızına devretmek istedi.
Onu burada kaybetmek istemiyordum.
“Zayıf olma. Seninle kesinlikle buradan çıkacağız.”
Elini sıkıca tutarak bir kez daha konsantre olmaya başladım. Sihrin şeklini mükemmel bir şekilde hayal edin.
Annemin sözlerini düşünerek, Nivea ile benim yanımda yuvarlak, şeffaf bir kubbe hayal ettim.
Tek hareketle kolay olacağını düşündüğüm sihir düşündüğümden daha yavaş ilerledi.
“Daha çok, daha çok odaklan.”
Dikkatimi dağıtmak için annemin bana verdiği bilekliği aldım.
Büyü gücüm yavaş yavaş istediğim şekle girmeye başladı.
İkimizi zar zor koruyabilen büyülü kubbe alevi yavaş yavaş uzaklaştırmaya başladı.
Alevler yatıştıkça nefes almak kolaylaştı.
“Aman Tanrım. Bu harika.”
Nivea muhteşem manzaraya boş gözlerle baktı.
Sihirli alev büyük bir ivmeyle kırmızı yanıyordu.
‘Küçük prenses alevleri engelliyor. Cehennemin iblisleriyle savaşan bir meleğe benziyor.’
Nivea tanrıya inanmıyordu ama o kadar saygılıydı ki farkında olmadan ellerini birleştirdi.
“Vay canına, o yaşlı kadın sana ne öğretti?”
Raymond’ın iğrenç sesiyle kapalı gözlerimi açtım.
“Dua mı ediyorsun? Kahretsin, büyücüler hakkında ne düşünüyorsun?
Raymond’ın gözleri büyüdü.
Arkasındaki ateşin güçlendiğini hissettim.
“Sınırdayım.”
Konsantrasyonumun hızla tükendiğini hissettim.
Ölüm eşiği yakındı.
Geçmiş bir bir aklına gelmeye başladı.
Daniel ile ilk tanıştığım gün ve Tatiana ile tanıştığım ve bu dünyanın bir oyunun içinde olduğunu anladığım gün.
Daniel’in evliliği bozduğu ve Tatiana’nın benden özür dilediği gün.
Raymond’ın beni Tatiana’yla karşılaştırdığı ve ayrılmak istediği gün.
Ve Andrew’la ilk tanıştığım gün.
Ta ki dünyayı değiştiren deneyimlerin geçip gittiği ve Tatiana’ya onun tarafından sarsıldığımı söylediğim güne kadar.
Çoğu bir yalnızlık ve acı dizisiydi.
Ve sonunda aklıma Aster geldi.
Bana gülümsediği ve onu kullanmamı söylediği görüntüsü.
Dizlerinin üzerine çöktü ve ilk dansını istedi.
Bahçeyi göstermek ve hatta kızarmak.
“Onu düşündüğümden daha çok sevmiş olmalıyım.”
Ailem dışında birinden sıcak sözler ve ilgi görmeyeli uzun zaman olmuştu.
Bir zamanlar bana iyi davranan herkes sırtını döndü ve beni incitti.
Keskin sözlerle kalbimi paramparça ettiler, donuk gözleriyle tüm bedenimi tırmaladılar.
Bu yüzden miydi?
Aster ile geçirilen her zaman değerli bir mücevher gibi parlıyordu.
“Keşke onu biraz daha önce tanısaydım.”
Vücudum geriye doğru yuvarlandı.
Artık mümkün değildi.
Arkadaki Nivea çoktan yere yığılmış ve bilincini kaybetmiş gibi görünüyordu.
Şimdi gergin görünen Raymond’dı.
Dizlerinin üzerine çöktü, homurdandı ve bana sordu.
“Yine de tarif kitabını vermek istemiyor musun?”
O böyle deyince önümde bir seçenek penceresi belirdi.
1.) Teslim edeceğim, bu yüzden lütfen beni kurtarın.
2.) Kaybol.
Süre sınırına çok zaman vardı ama bir saniye bile tereddüt etmeden bir seçeneği seçtim.
“Kaybol, Raymond.”
Ve bayıldım.
~*~
(3. şahıs bakış açısı)
Raymond saçma hissetti.
“Ölümü seçeceğini düşünmemiştim.”
Yeterince güçlü olmasa da belki de deliydi.
İlk başta, bir deneyebileceğini düşündü.
Artık biraz büyü yapabilen bir çocuk için bir parmak yeterliydi.
“Yetenek olmadan inatçılığı iğrenç.”
Karina’yı bu yüzden sevmiyordu.
Başkalarına eğilmeden gururla başını tutması hoşuna gitmemişti.
Nivea’yı bulmak için bakışlarını bilincini kaybetmiş olan Karina’dan çevirdi.
Tarif kitabını tutarak kıpırdamadı.
Muhtemelen bu bakışla bayılmıştı.
Onu kurtarmamakla tehdit etti ama tamamen bayılan iki kadını bu şekilde bırakamazdı.
Ayrıca çocuk onun yüzünü görmüş, bu yüzden ileride başı belaya girebilir.
“Sen gerçekten çılgın bir kadınsın.”
Raymond, Nivea ve Karina’yı havaya kaldırmak için sihir kullandı.
Raymond sadece bir büyü yaptı ve tarif kitabını elinden aldı.
“Bana vermemen önemli değil. Hala senden alabilirim.
Karina sonunda reddederse bunu yapacaktı.
Raymond mırıldandı ve iki kadını ateşin karşısına geçirdi.
Sanki içten içe cehenneme gelmiş gibiydi, hararetle yanıyordu.
“Ah, tehdit düşündüğüm kadar işe yaramadı, ben de ortalığı karıştırdım. Ya Titi kızarsa?”
Uzun zamandır görmediği Tatiana’yı hatırladı.
Hâlâ sevimli ve sevecen, Andrew adında gaddar bir adam tarafından esir alınmış narin bir prenses gibiydi.
Bu piçi bırakıp onun yerine ona gelse daha iyi olurdu.
“Bu sefer bunun hakkında konuşmalıyız.”
Raymond ateşin içinden geçerken, Tatiana ile ilk tanıştığı anı hatırladı.
İlk tanışmaları, onun akademi günlerinde küçük bir çocuğu kurtarmak için ateşe doğru koştuğunu gördüğü zamandı.
Tatiana tanıdığı soylulardan farklıydı.
Onunla zor zamanlar geçiren diğer insanların aksine, ona gelişigüzel yaklaştı ve onunla neşeyle konuştu.
Tatiana onunla konuştuğu an, monoton dünyada parlak bir ışık buldu.
Sihirli gibi.
Raymond, anılarına kilitlenmiş halde kapıyı açtı.
“Ha?”
Hayır, kapı açıktı.
Arkasında hissettiği ürpertici duyguya baktı.
“Sen kimsin?”
Ama arkasında kimse yoktu.
Varlıklarını bir büyücüden bile saklayabilen sadece bir avuç insan vardı.
“Şimdi dışarı çık. Saklambaç oynamayı sevmiyorum.”
“Gerçekten mi? Pekala, sanırım önce vurulman gerekecek.”
Puck-
Raymond bayıldı.
~*~
(Karina’nın bakış açısı)
Vücuduma düşen soğuk enerjiyle gözlerimi açtım.
‘Lily?’
Lily’nin çağırdığı büyücü zamanında geldi mi?
Uzun süre nefes alamıyordum, bu yüzden görüşüm karanlıktı ve kulaklarım çınlıyordu.
“Ka-, iyi misin-?”
“Lily?”
Uzandım ve sesin nereden geldiğini aradım.
Sağlam bir adamın vücuduna dokundu.
Sonra, en azından birazcık, endişe dolu mor gözler içeri girdi.
Ölmeden önce düşündüğüm adamın karşımda olduğuna inanamıyordum.
Belki hayal ediyorum?
Ama her iki şekilde de önemli olmadığını düşündüm.
“Gelmeni beklemiyordum.”
“…”
“Teşekkür ederim. Aster.”
Ve yine bayıldım.