4857 sayılı İş Kanununun 32 ve 34 üncü maddeleri uyarınca;
Ücretin en geç ayda bir ödenmesi gerekir. İş sözleşmeleri veya toplu iş sözleşmeleri ile ödeme süresi bir haftaya kadar indirilebilir.
Ücreti ödeme gününden itibaren 20 gün içinde mücbir bir neden dışında ödenmeyen işçi, iş görme borcunu yerine getirmekten kaçınabilir. Bu nedenle işçilerin kişisel kararlarına dayanarak iş görme borcunu yerine getirmemeleri sayısal olarak toplu bir nitelik kazansa dahi grev olarak nitelendirilemez. Ücreti zamanında ödenmediği için iş görme borcunu yerine getirmeyen işçilerin, bu nedenle iş akitleri çalışmadıkları için feshedilemez ve yerine yeni işçi alınamaz, bu işler başkalarına yaptırılamaz.
Örneğin; işçi – işveren arasında başka bir ödeme tarihi belirlenmemişse, ücretini aylık olarak alan işçi için çalışılan ay bittiğinde işçi o ayın ücretine hak kazanmış olur ve en geç bir gün sonra yani takip eden ayın 1’inde ücretin ödenmesi gerekir, işveren ayın 1’inde ödenmesi gereken bu ücreti en fazla ayın 20’sine kadar geciktirebilir.
İşveren tarafından işçinin ücreti kanun hükümleri veya sözleşme şartlarına uygun olarak hesap edilmez veya ödenmezse, 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesi uyarınca bu durum işçi için haklı fesih sebebi sayılır ve işçi bu durumda ihbar süresini beklemeden iş sözleşmesini feshedebileceği (işten ayrılabilir – istifa edebilir) gibi, işyerinde en az bir yıllık çalışma süresinin de doldurmuşsa işverenden kıdem tazminatı talep edebilir.
Ayrıca;
• Gününde ödenmeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı uygulanır.
• İşçinin İş Kanunundan veya toplu iş sözleşmesinden ya da iş sözleşmesinden doğan ücret ödemelerini süresi içinde kasden ödemeyen veya eksik ödeyen işverene, her işçi ve her ay için 139 TL idari para cezası uygulanır.