Sezar Ren'i nasıl geçti?
Düşman Germen kabilelerini sindirmek ve Roma'daki Senato'nun desteğini ve hayranlığını kazanmak için Sezar, Romalılar ve Almanlar arasındaki en büyük sınır olan Ren Nehri'ni geçmek için dahiyane bir tahta köprü inşa etti.
Julius Caesar'ın 8217'lerinde yazılmıştır Galya'nın Fethi Ren nehrini uzun, zekice tasarlanmış ve geçici bir ahşap yapı kullanarak geçişinin detayları.
Sezar, birbirine bağlı kalın, ahşap kütüklerden bir köprü inşa ederek nehrin birkaç yüz ayak uzunluğundaki bölümünü geçti. Ana destekler, köprüye doğru bakan bir açıyla yaklaşık 3 metre aşağı nehir yatağına sürüldü. Bunlar, bir çapraz parçayı desteklemek için tepeye oyulmuştur.
Artık köprü için asgari bir çerçeve olduğu için, köprü boyunca daha fazla kütük yerleştirildi ve üstüne kalaslar serildi.
Suyun içinde, geçitteki boşluklardan suyu yönlendirmek ve Romalıların geçmesini önlemek için kavimlerin nehirlere attığı herhangi bir kütük veya malzemeye karşı korunmak için sivri ahşap kalkan yapıları yapılmıştır.
Toplamda, çalışma yaklaşık bir buçuk hafta sürdü.
Ahşabın çoğu yerel olarak tedarik edildi. 13. lejyonun askerleri kıyılarda toplandı ve geçici olacağını bildikleri bir köprüye bindiler. Sirk, boynuzları öttürerek ve bayraklar havada uçuşarak Ren'i geçti ve diğer tarafa geldi ve şaşkına dönen Siagmbri kabilesinin kalabalık Roma kuvvetlerine karşı savaşmak yerine kaçtıklarını gördü.
Sezar, köprünün kuzey noktasında on sekiz gün kaldı ve yaratılışını geri dönüp yok etti. Sonunda, daha kalıcı geçiş noktaları kurulacak ve Sezar, adamlarını Avrupa'nın Kuzey Kıyılarına ve nihayet ilk işgalinde İngiltere'ye götürecekti.
Sezar'ın Ren Nehri üzerindeki köprüsü, onun en yüksek ulaşım gücüne sahip olduğunu ve nehirleri geçmek için akıllı mekanizmalar düzenleyerek ve tasarlayarak en uzak yerlere seyahat edebildiğini gösteriyor.
Umarım bu gönderiyi beğenmişsinizdir! Tarihi kurgu ve kitap incelemeleri yakında geliyor, bu yüzden bizi izlemeye devam edin!
Vizigotların Yolculuğu (Wikimedia Commons'dan), beyaz tarihlerle: 376, 378, 397, 410 (Roma'yı yağmaladıkları yıl) ve 418 Hispania'ya.
395 civarında, Hun çeteleri Ermenistan'ı işgal etti ve yağmaladıkları ve öldürdükleri Suriye ve Kapadokya'ya taşındılar. Hunlar doğu Almanlara karşı itti: Vandallar, Suebi (veya Suevi) ve Burgonyalılar. Bu Almanlar çok sayıda Tuna Nehri'ni geçerek Roma eyaleti Pannonia'ya girdiler. Oradaki Roma nüfusu batıya doğru kaçtı. 399'da Alaric ve Vizigot savaşçıları ve sivillerden oluşan ordusu Alpler'i aşıp İtalya'ya geçtiğinde imparatorluk daha da zorlandı.
402 ve 403'te Flavius Stilicho liderliğindeki bir Roma ordusu Alaric ve Vizigotları Illyricum'a geri sürdü. 405 yılında Vandallar, Sueviler ve Burgonyalılar Radagaisus adında bir lider altında birleştiler. O ve gücünün yaklaşık üçte biri Pannonia'dan kuzey İtalya'ya hareket ederek şehirleri yok etti ve yağmaladı. Batı imparatoru Honorius, Ravenna şehrinden kaçtı ve Ravenna'nın kırk mil güneybatısında, Floransa surlarının arkasına sığındı. Bu duvarların arkasından işgalcilere karşı savaşmak için gönüllülere çağrı yapıldı. Hiçbir gönüllü kuvveti gelmedi, ancak Stilicho, işgalcilerle olan savaşını sınırda bıraktı ve imparatoru ve Floransa şehrini kurtarmak için tam zamanında geldi. Radagaisus'un başını kestirdi ve Radagaisus'un ordusundan hayatta kalanları köle olarak sattı.
Stilicho, Radagaisus'un ordusunun büyük bir bölümünü kuzeye, şimdiki Almanya'ya doğru zorladı. Orada Franklarla ittifak kurarak imparatorluk için elinden gelenin en iyisini yaptı ve Alamanni Almanlarının tarafsızlığını kazandı. Franklarla birlikte Radagaisus'un ordusunun geri kalanını yendi ve bunun için "İtalya'nın Kurtarıcısı" unvanını aldı.
406-07 kışında istilaların en büyüğü geldi: Vandallar, Sueviler, Burgonyalılar ve Alanlar, çiftlik hayvanları ve çocukları ile donmuş Ren Nehri'ni Galya'ya geçtiler. Oradaki sınır, firarlarla zayıflamış ve zayıflamıştı ve sınırın gerisindeki kalabalık bölgelerdeki askerler, şarap dükkanlarının etrafında dolaşıyor ve zamanlarını sefahat içinde geçiriyorlardı. Alman işgalciler sadece zayıf bir muhalefet buldular. Yayıldılar, perişan ettiler, yaktılar ve tecavüz ettiler, bazıları Galya ile Hispania arasındaki Pirene dağlarına kadar ulaşırken, aralarında Toulouse'un da bulunduğu sadece birkaç kasaba önemli bir direniş girişiminde bulundu.
408'de Arcadius aniden öldü ve altı yaşındaki oğlu II. Theodosius'u doğuda imparator olarak bıraktı. Batıda, Honorius'un bir yardımcısı Stilicho'ya düşmandı ve Honorius'u Stilicho'nun kendisine karşı komplo kurduğu ve kendi oğlunu doğu tahtına geçirmeyi amaçladığı konusunda uyardı. Moronik Honorius, yardımcıya inanıyordu. Yardımcı, Stilicho'ya ve imparatorluğun en iyi subaylarını içeren destekçilerine karşı bir darbe düzenledi. Bu subaylar, Stilicho gibi büyük ölçüde Almanlardı. Kısmen Alman düşmanlığından ilham alan Stilicho'nun yandaşları ve imparatorluğun batı yarısında Roma ordusuna yardımcı olarak görev yapan Alman askerlerinin aileleri katledildi. Hala hayatta olan ve Stilicho'ya bağlı olanlar, onu destekçilerini toplamaya ve savaşmaya çağırdı. Bunun yerine Stilicho, Honorius'u karşılamak için koruması olmadan Ravenna'daki imparatorun sarayına gitti. Tutuklandı, vatana ihanetle suçlandı ve yargılanmadan o ve oğlu idam edildi. Büyük Roma askeri komutanlarının sonuncusu öldü ve otuz bin kadar Alman askeri Roma'nın ordusundan kaçarak Alaric ve Vizigotlara katıldı.
408 sonbaharında Stilicho'nun ölümüyle cesaretlenen Alaric ve Vizigotlar Alpleri geçerek İtalya'ya, Ravenna'ya akın etti. Ravenna'nın duvarlarını aşamayı başaramayan Alaric, tahılın orada bolca büyüdüğüne inanarak Kuzey Afrika'ya doğru ilerlemeye karar verdi ve elde edebileceklerini elde etmek için yolda Roma'ya saldırmaya karar verdi.
Alaric ve ordusu yaklaşırken Roma kapılarını kapattı. Alaric ve ordusu şehri kuşattı ve Roma'nın sakinleri aç kaldı. Kuşatma devam ederken veba Roma'da ortaya çıktı ve sokaklarında cesetler ortaya çıktı. Roma Senatosu Alaric ile görüşmeye karar verdi ve kavgadan korkmadığını öne sürdü. Alaric güldü ve şehri ve sakinlerini kurtarmak karşılığında altın, gümüş, taşınır mal ve yaklaşık üç bin pound Hint biberi talep etti. Alaric, şehirdeki Almanlara ve kölelere güvenli geçiş sağladı, bazıları kendi saflarına katılarak Alaric'in kuvvetlerini yaklaşık 40.000'e çıkardı.
Alaric, fidyeyi beklerken bir yıldan fazla bir süre Roma'yı kuşattı. Sonra Ağustos 410'da içeriden yardım alarak birlikleri şehre girdi. Üç gün boyunca zenginlerin evlerini yağmalayıp yıktılar. Bazı insanları öldürdüler, ancak Hıristiyan olduklarından Hıristiyan kiliselerini bağışladılar. Sonra Alaric ve Vizigotlar, Akdeniz'i geçerek Kuzey Afrika'ya geçmeyi umarak güney İtalya'ya gittiler.
Roma'nın başına gelenlerle ilgili haberler, imparatorluk genelinde birçok kişinin medeniyetin sonunun yakın olduğuna inanmasına neden oldu. Filistin'de, Hıristiyan bilgin Jerome, Roma'nın yıkıntılarında tüm dünyanın yok olduğundan yakındı. Birçok Hıristiyan, Roma'nın Armagedon'a kadar süreceğine inanmıştı ve Armagedon gelmediğinde şaşkına döndüler.
Roma'da hayatta kalan paganlar, şehirlerinin yağmalanmasını Roma'nın eski tanrılarının işi olarak gördüler ve güçlerinin Roma'yı şehirlerin en güçlüsü yaptığına inandıkları tanrıları gördüler. Bu tanrıları kızdırdıkları için Hıristiyanları suçladılar. Bazı paganlar, tanrılarını yatıştırmak ümidiyle, geçmişin kutsal ayinlerinin yapılması için çağrıda bulunmuşlar ve Roma'daki Hristiyan yetkililer, herhangi bir kaynaktan yardım isteyerek, bu tür ayinleri onaylamışlardır. Ancak, Hıristiyan otoritelere güvenmeyen putperestlerin hiçbiri, etkili olmaları için yapılması gerektiği düşünülen ayinlerini halka açık bir şekilde yapmaya cesaret edemediler.
Piskopos Augustine, şehirdeki su aygırı Kuzey Afrika'da, Tanrı'nın Roma'nın yıkımına ortak olduğu görüşünü protesto ettiler. Augustine, bir asır önce, Roma ve Hıristiyanlığı birbirine bağlayan Piskopos Eusebius'un görüşüne karşı çıktı. Augustine, Roma'yı şeytanla ilişkilendirdi ve Hıristiyanlara Roma'nın değil, tepedeki göksel şehrin vatandaşı olduklarını söyledi: Kudüs
Roma Galyasının sonu (C. 400–C. 500)
395'ten itibaren Roma İmparatorluğu'nun doğu ve batı yarısına bölünmesi, barbarların Tuna bölgesine ve hatta İtalya'ya nüfuz etmesini teşvik eden akut iç siyasi gerilimleri güçlendirdi. Ren sınırı yine ihmal edildi ve Galya vilayetinin merkezi Arelate'e taşındı. Sonuç Germen istilası, en çarpıcı biçimde 405-406'da Ren'in toplu geçişi ve iç savaş oldu. 418'de Ren'in batısında Franklar ve Burgonyalılar kuruldu ve Vizigotlar Aquitania'ya ( Aquitaine) yerleşti. Ancak bu Almanlar, imparatorluğun sözde müttefikleriydi ve esas olarak Romalı general Flavius Aetius'un enerjisi nedeniyle kontrol altında tutuldular. Aetius'un 454'te ölümü ve Afrika'nın Vandallar'a kaptırılmasıyla zorlanan batılı bir imparatorluk hükümetinin artan güçsüzlüğü, Galya'da bir güç boşluğu yarattı. İlk başta dolaylı olarak imparator Avitus'un (455-456 hüküm sürdü) aday gösterilmesiyle ve daha sonra doğrudan kendi kralları tarafından, en önemlisi Kral Euric (466-484) tarafından Vizigotlar tarafından dolduruldu. 460 ile 480 yılları arasında Roma topraklarında doğuya doğru sürekli Vizigot istilası vardı, Burgonyalılar da aynı yolu izleyerek Sapaudia'dan (şimdi Savoy) batıya doğru genişlediler. 476'da Provence'taki son imparatorluk mülkleri resmen Vizigotlara devredildi.
Galya bu gelişmelerden çok acı çekti. Ren yakınlarındaki topluluklar savaş tarafından yok edildi. Mülteciler güneye, Roma topraklarına kaçtılar, ancak kendilerini felce uğratan vergiler ve idari yozlaşmanın yükü altında buldular. Yazar Sidonius Apollinaris'in eserlerinden de anlaşılacağı gibi (C. 430–C. 490), bununla birlikte, ister Roma imparatorları ister barbar krallar altında olsun, Gallo-Roma aristokrasisinin ekonomik gücü ve onunla birlikte yaşam tarzı oldukça dirençli kaldı. Örneğin Sidonius'un kendisi gibi birçok aristokrat da piskopos olarak topluluklarındaki konumlarını doğruladı. 5. yüzyılın ortalarına kadar, Galya toplumunun sıradan ve din adamları, barbar yeni gelenlerle yaşamayı öğrenirken, yüksek makam ve koruma için hala Roma'ya baktılar. Bundan sonra, Alman yöneticilerle generaller ve danışmanlar olarak giderek daha fazla işbirliği yaptılar. Böylece, en azından ülkenin merkezinde ve güneyinde, Gallo-Roma kültürel mirası, halef krallıklara bozulmadan bırakıldı.
Uluslararası Kızıl Haç Raporu, Altı Milyon Yahudi Soykırımı'nın Bir Aldatmaca Olduğunu Doğruladı
Bu iddiaya karşı çıkan binlerce dürüst insan, nefret dolu bir Yahudi aleyhtarı olarak acımasızca karalandı. Dünya çapında birçok ülke, “6 Milyon” Yahudi'nin öldürüldüğü iddiasına karşı çıkan insanları hapse attı ve ağır para cezasına çarptırdı.
Burada, sözde “Holokost”un [uzun ve sıklıkla iddia edilen 6 milyon Yahudi] tamamen yanlış olduğunu kanıtlayan Resmi Uluslararası Kızılhaç belgesinin taranmış bir görüntüsü verilmiştir. Dünyanın dört bir yanındaki Yahudiler, kendilerine siyasi, duygusal ve ticari avantajlar sağlamak amacıyla kasıtlı olarak abarttılar ve sürekli yalan söylediler.
Dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca güvenen insan üzerinde kasıtlı, suç teşkil eden DOLANDIRICILIK gerçekleştirdiler!
Lütfen gerçeğin 1979'dan çok önce bilindiğini unutmayın! Yukarıdaki derleyici, bir mektuba yanıt verirken, zaten var olan bilgilere güvenmek zorunda kaldı!
Almanya, İsviçre, Avusturya, Letonya, Polonya ve diğer ulusların vergi mükellefleri, OLMAYAN bir şey için “soykırımdan kurtulanlara” ve onların soyundan gelenlere ödenmek üzere ücretlerinden milyonlarca dolar aldılar.
Bu Amerika Birleşik Devletleri'nin vergi mükellefleri, İsrail Devleti'nin (İncil'deki İsrail olmayan) doğrudan, dolaylı ve askeri desteği için her yıl Milyar $ harcıyor.
Bu, neredeyse anlaşılmaz olacak kadar büyük bir ölçekte kasıtlı, suç dolandırıcılığıdır.
Kızıl Haç ve Doğu Alman hükümeti rakamları, her kampta eşcinselleri, komünistleri, çingeneleri, katilleri, sübyancıları vb. içeren toplam ölümleri sırasıyla 272.000 ve 282.000 olarak gösteriyor. 1900'lerin başı.
Masum Almanlar, Amerikalılar ve diğerleri para iadesi almak için nereye gidiyor?
Soykırım tazminatı ve maddi tazminat almak için asılsız davalar açan ve Mahkemelere kasten dolandırıcılık yapan kişi ve grupların cezai takibatını talep ediyorum.
Tarih kitaplarında ve eğitim materyallerinde Holokost referanslarının kaldırılması için çağrıda bulunuyorum.
Dünya çapında Holokost Anıtlarının kaldırılması çağrısında bulunuyorum.
Bu kasıtlı dolandırıcılığın durdurulması ve bunu gerçekleştirenlerin, 60 yılı aşkın bir süredir Almanya'ya ve diğer uluslara karşı acımasız yalanlar ve mali dolandırıcılık yoluyla adalete teslim edilmesi için geç kalınmıştır.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Avrupa'daki Yahudi sorununa ilişkin en önemli araştırmalardan ikisi, David Irving'in duvar yıkıldıktan sonra Rus arşivlerini incelemesidir. Irving, bulgularını “Hitler'in Savaşı” adlı kitabında yayınladı ve gaz odaları hakkında tek kelime etmedi.
Bu ihmal sorulduğunda, arşivlerde gaz odalarına atıfta bulunulmadığını ve bu nedenle gaz odaları meselesini tartışmadığını söyledi. Irving, bilimsel ihmali nedeniyle nefret söylemi nedeniyle birçok ülkede tutuklandı.
Uluslararası Kızıl Haç, analizlerini 1948'de Cenevre'de yayınlanan “Uluslararası Kızıl Haç Komitesinin İkinci Dünya Savaşı Sırasındaki Faaliyetlerine İlişkin Raporu”nda yayımladı. Bu analiz önceki iki yayının bulgularını genişletti: “Sur L'activite ' du CICR en faveur des Civils detencus dans les camps de konsantrasyon en Allemagne 1939-1945 (Cenevre, 1946) ve “Inter Arma Caritas: İkinci Dünya Savaşı Sırasında ICRF Çalışması” (Cenevre, 1947).
1949'da Uluslararası Kızıl Haç, Alman kamplarındaki mahkumlarla görüştü. Çok daha sert olan Rus kamplarındaki mahkumlarla görüşmelerine izin verilmedi.
Alman kamplarında hem siyasi mahkumlar (Schutzhaflinge) hem de suçtan hüküm giymiş olanlar bulunuyordu. Almanlar, Kızıl Haç'ın mahkumlara yiyecek, ilaç ve giysi dağıtmasına izin verdi.
Minnettar mahkumlar Dachau, Buchenwalk, Sangerhausen, Sachsenhausen, Oranienburg, Flossenburg, Landsberg-am-Lech, Fibha, Ravensbruck, Hamburg-Neuengamme, Mauthausen, Theresienstadt, Auschwitz, Bergen-Belsen ve diğerlerinden teşekkür mektupları gönderdi.
“Başlıca alıcılar Belçikalılar, Hollandalılar, Fransızlar, Yunanlılar, İtalyanlar, Norveçliler, Polonyalılar ve vatansız Yahudilerdi” (Cilt III, s. 83).
Kızıl Haç, Theresienstadt ile ilgili olarak, “çeşitli ülkelerden sınır dışı edilen yaklaşık 40.000 Yahudi'nin bulunduğu yer, nispeten ayrıcalıklı bir gettoydu” dedi (Cilt III, s. 75).
“Komite delegeleri, yalnızca Yahudiler için kullanılan ve özel koşullarla yönetilen Theresienstadt'taki (Terezin) kampı ziyaret edebildiler… Komite tarafından toplanan bilgilere göre, bu kamp Reich'ın bazı liderleri tarafından bir deney olarak başlatılmıştı… Bu adamlar, Yahudilere, kendi idareleri altında ve neredeyse tam özerkliğe sahip bir kasabada komünal bir yaşam kurmanın araçlarını vermek istediler… 6 Nisan 1945'te iki delege kampı ziyaret edebildi. İlk ziyarette kazanılan olumlu izlenimi doğruladılar” (Cilt I, s. 642).
ICRC, Faşist Romanya'nın Ion Antonescu rejimi için de övgüde bulundu; burada Komite, Sovyet işgali zamanına kadar 183.000 Rumen Yahudisine özel yardımda bulunabildi.
Ardından yardım kesildi ve ICRC, “Rusya'ya herhangi bir şey göndermeyi” asla başaramadığından acı bir şekilde şikayet etti (Cilt II, s. 62). Aynı durum, Ruslar tarafından “kurtarılmalarından” sonra Alman kamplarının çoğu için de geçerliydi.
ICRC, Auschwitz'den Sovyet işgali dönemine kadar, tutukluların çoğu batıya tahliye edildiğinde hacimli bir posta akışı aldı. Ancak Kızıl Haç'ın Auschwitz'de Sovyet kontrolü altında kalan tutuklulara yardım gönderme çabaları sonuçsuz kaldı.
Bununla birlikte, batıda Buchenwald ve Oranienburg gibi kamplara gönderilen eski Auschwitz mahkumlarına gıda paketleri gönderilmeye devam edildi.
GAZ ODALARINDAN SÖZ KONUSU YOK
ICRC Raporunun en önemli yönlerinden biri, savaşın sonlarına doğru kamplarda şüphesiz meydana gelen ölümlerin gerçek nedenini açıklığa kavuşturmasıdır.
Rapor şöyle diyor: “Savaşın son aylarında işgalden sonra Almanya'nın kaotik durumunda, kamplara hiçbir şekilde yiyecek sağlanmadı ve açlıktan ölenlerin sayısı giderek arttı.
Bu durumdan kendisi de endişe duyan Alman Hükümeti, sonunda ICRC'yi 1 Şubat 1945'te bilgilendirdi… Mart 1945'te, ICRC Başkanı ile S.S. Kaltenbrunner Generali arasındaki tartışmalar daha da belirleyici sonuçlar verdi.
Yardım, bundan böyle ICRC tarafından dağıtılabilir ve her kampta bir delegenin kalmasına izin verilir. (Cilt III, s.83).
Açıkça görülüyor ki, Alman makamları, ellerinden geldiğince bu vahim durumu rahatlatmak için çaba sarf ediyorlardı.
Kızıl Haç, Müttefiklerin Alman ulaşımını bombalaması nedeniyle o sırada yiyecek tedarikinin durduğunu ve 15 Mart 1944'te “Müttefiklerin barbar hava savaşına” karşı protesto edilen Yahudilerin çıkarları için oldukça açıktır ( Inter Armet Caritns, s. 78). B
2 Ekim 1944'e kadar ICRC, Alman Dışişleri Bakanlığı'nı Alman ulaşım sisteminin yaklaşmakta olan çöküşü konusunda uyardı ve Almanya'daki insanlar için açlık koşullarının kaçınılmaz hale geldiğini ilan etti.
Bu kapsamlı, üç ciltlik Raporu ele alırken, Uluslararası Kızıl Haç delegelerinin "gaz odalarına" dair hiçbir kanıt bulamadığını vurgulamak önemlidir.
Orijinal 1946 baskısı 'imha' veya 'ölüm kampları'ndan bile bahsetmedi, ancak Nürnberg mahkemelerinin duygusal etkisinden sonra Kızıl Haç, genişletilmiş 1948 Raporuna 'ölüm kamplarına' birkaç, çok üstünkörü referanslar eklemek zorunda hissetti (Cilt 1 s. 641) ve 'imha kampları' (Cilt I s. 645). Ancak, hiçbir 'imha' yolu gösterilmemiştir.
Üç ciltlik Rapor'un 1.600 sayfasının tamamında "gaz odası" diye bir şeyden söz bile edilmiyor. Yahudilerin, diğer birçok savaş zamanı milliyeti gibi, zorluklar ve yoksunluklar çektiğini kabul eder, ancak' gazla öldürme' konusundaki tamamen sessizliği, 'Holokost' efsanesinin geniş bir reddidir.
ICRC Raporunun III. Cildi, Bölüm 3 (I. Sivil Yahudi Nüfusu) “özgür nüfusun Yahudi kesimine yapılan yardım” ile ilgilidir ve bu bölüm, Avrupa Yahudilerinin hiçbirinin hiçbir şekilde Avrupa Yahudileri olmadığını açıkça ortaya koymaktadır. toplama kamplarına yerleştirildi, ancak belirli kısıtlamalara tabi olarak özgür sivil nüfusun bir parçası olarak kaldı.
Bu, sözde "imha programı"nın "kapsamlılığı" ve sahte Hoess anılarında Eichmann'ın eline geçen her Yahudiyi ele geçirme takıntısı olduğu iddiasıyla doğrudan çelişir. Yardımcı Dieter Wisliceny sorumluydu, Rapor, “Yahudi azınlığın büyük bir bölümünün ülkede kalma izni olduğunu ve belirli dönemlerde Slovakya'nın Yahudiler için, özellikle de Polonya'dan gelenler için karşılaştırmalı bir sığınak cenneti olarak görüldüğünü” belirtiyor. .
Slovakya'da kalanlar, Alman kuvvetlerine karşı bir ayaklanmanın meydana geldiği 1944 Ağustos'unun sonuna kadar nispeten güvenlik içindeydiler. 15 Mayıs 1942 tarihli yasanın birkaç bin Yahudi'nin hapsedilmesine yol açtığı doğru olsa da, bu insanlar yiyecek ve barınma koşullarının uygun olduğu ve tutukluların ücretli iş yapmalarına izin verilen kamplarda tutuldu. neredeyse serbest emek piyasasınınkilere eşit” (Cilt I, s. 646).
Üç milyona yakın Avrupalı Yahudi'nin büyük bir kısmı hapsedilmekten tamamen kaçınmakla kalmadı, aynı zamanda Yahudilerin göçü savaş boyunca, genellikle Macaristan, Romanya ve Türkiye üzerinden devam etti. İronik olarak, işgalden önce Fransa'ya kaçan Polonyalı Yahudilerde olduğu gibi, Alman işgali altındaki bölgelerden savaş sonrası Yahudilerin göçü de Reich tarafından kolaylaştırıldı.
“Fransa'dayken Amerika Birleşik Devletleri'ne giriş izni almış olan Polonyalı Yahudiler, Alman işgalci makamları tarafından Amerikan vatandaşı olarak tutuldular ve bu yetkililer ayrıca Yahudilere Konsolosluklar tarafından verilen yaklaşık üç bin pasaportun geçerliliğini tanımayı kabul ettiler. Güney Amerika ülkeleri” (Cilt 1, s. 645).
Gelecekteki ABD vatandaşları olarak bu Yahudiler, Amerikan uzaylıları için Güney Fransa'daki Vittel kampında tutuldu. Avrupalı Yahudilerin özellikle Macaristan'dan göçü, savaş sırasında Alman yetkililer tarafından engellenmeden devam etti. Kızıl Haç Raporu, “Mart 1944'e kadar” diyor, “Filistin için vize ayrıcalığına sahip olan Yahudiler Macaristan'ı terk etmekte özgürdü” (Cilt 1, s. 648). 1944'te Horthy Hükümeti'nin (Sovyetler Birliği ile ateşkes girişiminin ardından) Alman otoritesine daha bağımlı bir hükümetle değiştirilmesinden sonra bile, Yahudilerin göçü devam etti.
Komite, hem İngiltere'nin hem de ABD'nin "Yahudilerin Macaristan'dan göçüne her şekilde destek verme" taahhütlerini güvence altına aldı ve ABD Hükümetinden ICRC, "Birleşik Devletler Hükümeti... mevcut koşullarda gitmesine izin verilen tüm Yahudilerin bakımı için düzenlemelerin kendisi tarafından yapılacağına dair güvencesini yineler” (Cilt 1, s. 649).
…………
Resmi Uluslararası Kızılhaç Kayıtları Açıklandı
Almanya, Arolsen'de İkinci Dünya Savaşı'nın Sonundan Beri Mühürlü ve Korunuyor,
Resmi IRC Kayıtları Gerçek Toplama Kampı Toplam Ölümünü Açıklıyor
Geçiş Ücreti 271.301 Oldu
Altı milyon rakamının Kaynağı, altı milyon Yahudi'nin öleceği gelecekteki bir soykırıma ilişkin bir Talmudik (Yahudi Talmud) referansıdır.
Bu sayı o sırada Avrupa'daki Yahudilerin sayısını çok fazla aşsa da, Nazi kamplarında altı milyon ölüm olduğunu iddia etmelerinin nedeni, kutsal kitaplarındaki bu atıftan derinden korktukları ve ne pahasına olursa olsun önlemek istedikleri bir şey olmasıdır.
Dürüstçe deneyimlediğim Aşkenaz Yahudileri, kehanetin gerçek olduğuna, ancak manipüle edilebileceğine inanıyor.
Peygamberlerin geleceği gördüklerine, inanılanı ve söyleneni gördüklerine inanırlar ve ALLAH'ın kelamını vahyettikleri kadar bunu da yazarlar.
O halde bir grup Aşkenaz Yahudisi, bu sayıyı tekrar tekrar toplumsal vicdanda tekrarlayarak, GELECEĞDE olmasını engellemek için altı milyon rakamını TARİH yapmak isteyen, eski peygamberlerin de mandallayacağı umuduyla var. bunun üzerine ve şimdi tarih olacak gelecekte gerçek bir olay olarak rapor edin.
Başka bir deyişle, kendilerine yeni bir gelecek yalan söyleyebileceklerine inanıyorlar. Sanmıyorum – bence en zor günleri önlerinde ve kesin olan bir şey var, cin şişeden çıktı ve kelimenin tam anlamıyla Fukushima'nın gerçek gerçeği, aptal bir macun gibi yavaş yavaş halıya batıyor olabilir. TAMAMEN halıya batacak ve hiçbir şey onu çıkaramayacak.
BU, kehanetin bahsettiği altı milyon Yahudi ölümüne neden olabilir ve Hayır, yalan söyleyebileceklerine inanmıyorum.
TG: “Bu, İrlanda'da Kilkenny Journal'da çıktı ve bana bir arkadaşım tarafından gönderildi. İşte tam olarak buraya yapıştırdığım orijinal makalenin bağlantısı:”
Almanya Üstün
Erken tarihi zamanlarda, Cermen kültürü aşağı Ren nehrinin her iki yakasına ve Kelt kabileleri de benzer şekilde yukarıya yerleşti. MS 55 ve 53'te Julius Caesar tarafından köprülenen ve üzerinden geçen Ren, Roma Galyasının sınırı ve Konstanz Gölü'nden Lugdunum Batavorum'daki (Leiden, Neth.) ağzına kadar İmparatorluğun sınırı oldu.
İmparator Augustus döneminde, Roma sınırını Elbe nehrine genişletme çabalarının bir parçası olarak, Ren'in diğer tarafında Germania Superior ve Germania Inferior eyaletleri kuruldu, ancak bu, MS 9'daki feci Varus felaketinden sonra durdu.
Dört İmparator Yılı (MS 69) sırasındaki Civilis isyanından sonra Ren boyunca uzanan bölge askeri bir sınır haline geldi. İmparator Domitian, Germania eyaletlerini Galya'daki Belgica eyaletinin dışına çıkardı ve şimdi Aşağı Almanya sınırı Ren'de sona erdi.
Bonna'nın (Bonn) güneyinde, Roma İmparatorluğu'nun sınırı, nehrin hemen doğusundaki kireç (Roma müstahkem sınır) tarafından belirlendi. Flavian imparatorları altındaki Romalılar, Ren ve Tuna orduları arasında daha iyi iletişim sağlamak için MS 74'te bölgeyi ilhak etmeye başladılar. Bu son bölge, Germania Superior'a ilhak edildi ve Agri Decumates olarak adlandırıldı. Bugün bu bölge, Kara Orman ve Ren, Tuna ve Main nehirleri arasındaki şu anda güneybatı Almanya'nın komşu bölgeleridir. İsim, 10 kantonlu bir kabilenin daha önce işgal ettiği anlamına gelebilir. Tacitus'a göre, bölge daha önce Helvetler tarafından iskan edilmişti, daha sonra Galyalılar oraya yerleşti. Romalılar, yaklaşık 260 CE'de Alemanni tarafından Ağrı Decumates'ten sürüldü.
Sınırlar bir kez istikrara kavuştuğunda, kültürel ve ticari ilişkiler kaçınılmaz ve etkiliydi ve silahlı çatışma kadar önemliydi. Sınır, yoğun bir şekilde tahkim edilmiş olmasına rağmen, ticaretin veya insanların geçişine engel değildi. Roma, Ren Nehri boyunca kaliteli çanak çömlek, cam ve metal işleri ihraç etti. Buna karşılık, kehribar, deri ve köle gibi hammaddeler sınırın ötesine geri döndü. "Özgür" Almanlar da Roma ordularında görev yaptı.
Sınır baskınları sürekliydi ve periyodik olarak daha büyük rahatsızlıklar vardı. MS 150 ile 200 yılları arasında bir dizi Germen grubu, orta ve doğu Avrupa'nın nehir vadileri boyunca güneye doğru hareket etti. Bu göç şiddetli ve son derece yıkıcı oldu. Yaklaşık 150 CE, bir Cermen kabilesi olan Marcomanni, güneye orta Tuna bölgesine taşındı. 167'de, İmparator Marcus Aurelius'u ve oğlunu zorlayarak İtalya'nın kendisine kadar ulaştılar, sonraki 20 yıllarını akınlarını engellemek için harcadılar.
Bu göçler, 3. yüzyılda tüm sınır boyunca büyük şiddet olaylarına neden oldu. Galya'nın bazı bölgeleri çok acı çekti ve Germania Superior çatışmaların ön saflarında yer aldı. Gotların Tuna bölgesini harap etmesine, hatta 251'de imparator Decius'u öldürmesine rağmen, yoğun seferler Germen kabilelerini tekrar kontrol altına aldı, böylece yaklaşık 280'de Ren ve Tuna'ya istikrar geri döndü.
Roma ordusu ve diğerlerinin yanı sıra Franklar, Alemanniler ve Gotları içeren bir ittifak sistemi, sınırı yaklaşık 370 yılına kadar korudu.
G ermania Superior, Imperator'un prokonsül olduğu bir İmparatorluk eyaletidir. Hem eyalet idaresine hem de eyaletteki tüm askeri güçlere komuta eden konsolosluk rütbeli bir elçi tarafından yönetilir.
Eyalet başkenti, eyaletin kuzeyindeki Moguntiacum'dadır.
Germania Superior'daki her şehir bir Decuriones (yüksek meclis üyesi) veya bir Curiales (belediye başkanı) tarafından yönetilir. Kararnameler vali tarafından atanır.
Nazi Almanyası gibi, Sovyetler de Fransa'ya Nakavt Darbesi Vermeye Hazırdı
Bu bir askeri güç veya askeri megalomani örneği miydi?
İşte Hatırlamanız Gerekenler: Fransa da ilk atom bombasını 1960'ta patlatmıştı ve 1964'te Fransız Hava Kuvvetleri nükleer silahlı bombardıman uçakları kullanıyordu. Belki de Sovyet nükleer misilleme tehdidi Paris'i Moskova'yı bombalamaktan caydırabilirdi. Sonra tekrar, başka bir İşgale - bu sefer Faşist yerine Komünist - tahammül etme düşüncesi, "Ölüm Kızıldan Daha İyi" tepkisini teşvik edebilirdi.
Naziler, Fransa'yı tarihin en muhteşem askeri zaferlerinden birinde altı hafta içinde fethetti.
Sovyetler Birliği 1960'ların başında Batı ile savaşa girseydi, Fransa'yı da bombalamayı planlıyordu. Ancak Almanlardan farklı olarak Sovyetler, eski Çekoslovakya'nın askeri arşivlerinde bulunan Varşova Paktı'nın 1964 savaş planına göre bunu bir hafta içinde yapmayı planladı.
Bu bir askeri güç veya askeri megalomani örneği miydi? Tanrı'ya inanmadığını iddia eden bir sistem için Sovyet planı mucizevi görünüyor. Basitçe söylemek gerekirse, Sovyetlerin ve Doğu Avrupalı müttefiklerinin tek yapması gereken Çekoslovakya'dan saldırı başlatmak, güney Almanya'yı parçalamak, Ren Nehri'ni geçmek ve ardından güney Fransa'ya gitmekti. Bütün bunlar yaklaşık yedi gün içinde ya da Tanrı'nın Dünya'yı yaratması için gereken süre içinde gerçekleştirilecekti. Ve hatta sonunda dinlenmeye ihtiyacı vardı.
Sovyet planı neredeyse iddialıydı. Sovyet Sekizinci Muhafız Ordusu kuzey kanatlarında ve Macarlar güney kanatlarında ilerlerken, Çek Birinci ve Dördüncü Ordularını Fransız-Alman sınırını zorlamaya çağırdı. Paraşütçüler, Neckar ve Ren Nehirleri üzerindeki geçişleri ele geçireceklerdi. Varşova Paktı tanklarının ve mekanize piyadelerinin, D+8'e kadar Çekoslovakya'dan Lyon'un yaklaşık 150 mil kuzeydoğusundaki Besancon'a yaklaşık 700 mil ilerlemeleri bekleniyordu. Oradan Sovyetler kuzeye Paris'e ve Kanal limanlarına ya da güneye Marsilya gibi Akdeniz limanlarına gidebilirdi.
Çekoslovakya'dan Besancon'a saldırmak için Kızıl Ordu'nun günde yaklaşık 60 mil seyahat etmesi gerekecekti. Bunu bir perspektife oturtmak gerekirse, tarihin en hızlı ilerlemelerinden biri, Alman mekanize birimlerinin İngiliz Sekizinci Ordusunu bozguna uğrattığı ve 10 günde 350 mil veya günde 35 mil ilerlediği Haziran 1942'de Rommel'in Afrika Korps'u tarafından yapıldı. Fransa'yı harap eden 1940 Alman saldırısı sırasında bile, Rommel'in ünlü 7. Panzer Tümeni beş günde sadece 85 mil ilerledi.
Engeller ürkütücüydü. Sovyet buharlı silindirinin Batı imajına rağmen, Moskova'nın planlamacıları sadece denkliğe veya belki de NATO kuvvetlerine göre hafif bir sayısal üstünlüğe güveniyorlardı. Sovyetler ve Çekler de nehirler, tepeler ve kasabalardan oluşan bir savaş alanını geçmek zorunda kalacaklardı. Muhtemelen NATO hava kuvvetleri Kuzey ve Orta Almanya'da güneye müdahale edemeyecek kadar meşgul olurdu, ancak Varşova Paktı muhtemelen Almanların 1940'ta sahip olduğu hava üstünlüğünden ve hava desteğinden yoksun olacaktı.
Ancak Sovyetler, Rommel'in sahip olmadığı bir silaha güveniyorlardı. Kızıl blitzkrieg, savaşın başlangıcından itibaren bir nükleer silah tufanı tarafından döşenecekti. Savaş planına göre, "operasyon 131 nükleer füze ve nükleer bomba, özellikle 96 füze ve 35 nükleer bomba kullanılmasını gerektirecek. İlk nükleer saldırı 41 füze ve nükleer bomba kullanacak. Acil görev, 29 füze ve nükleer bomba kullanmayı gerektirecek. bombs. The subsequent task could use 49 missiles and nuclear bombs. 12 missiles and nuclear bombs should remain in the reserve of the Front."
Could it have worked? Certainly, if everything worked perfectly. That is, if the U.S. 7th Corps, West German 2nd Corps, and French First Army could not stop the Soviet advance, or at least delay it until reinforcements and reserves arrived. Or, if a landscape pitted with nuclear craters and frazzled by radiation from NATO as well as Soviet nuclear weapons didn't hamper Red troops and supply columns. Or, if all the thousand and one other frictions that plague every military plan never happened.
France had also detonated its first atomic bomb in 1960, and by 1964 the French Air Force was fielding nuclear-armed bombers. Perhaps the threat of Soviet nuclear retaliation would have deterred Paris from nuking Moscow. Then again, the thought of enduring another Occupation - this time Communist instead of Fascist - might have spurred a "Better Dead than Red" response.
Either way, Western Europe would have been nuclear rubble. Or as the French would say, "C'est magnifique, mais ce n'est pas la guerre: c'est de la folie." It's magnificent, but it isn't war.
Michael Peck, National Interest'e katkıda bulunan bir yazardır. O bulunabilir heyecan ve Facebook. Bu makale ilk olarak birkaç yıl önce ortaya çıktı.
Ostrogoten
In AD 375, as the Huns swept towards Europe from Asia they conquered the Ostrogoths, or East Goths, and pushed the Visigoths into the Roman Empire. However, many of the conquered Ostrogoths were compelled to join the vast horde that followed Attila in his expedition against Gaul in 451. When the Visigoths and Romans stopped the Huns in 451 at the Battle of Châlons many Ostrogoths were also killed. Not until the Huns were finally forced to retreat were the Ostrogoths able to regain their independence. The Ostrogoths settled south of Vienna when the Attila's kingdom fell apart, then the Ostrogoths moved slowly toward northern Italy. The Ostrogoths established a relatively short-lived, successor state of Rome in Italy and the Balkans, and briefly incorporated most of Spain and southern France. The Ostrogoths reached their zenith under their Romanised king Theodoric I the Great, who had been brought up at the Court of Constantinople, defeated his Germanic rival Odovacer in 489, and established Ostrogothic control over Italy.[24] Theodoric patronised such late Roman figures as Boethius and Cassiodorus, in c500-525. By mid-century, however, the Ostrogoths had been conquered by Rome in the Gothic War (535&ndash553), a war with devastating consequences for Italy. The Ostrogoths and Byzantines (initially under Belasarius) fought five great battles before the last Ostrogothic king was killed at the Battle of Mount Lactarius in March 553.[25] The Ostrogoths finally accepted that Justinian ruled and then they marched out of Italy and merged with other tribes north of the Alps and disappeared as a people from history.
Theodoric was the Ostrogoths' greatest king who had spent ten years in Constantinople as a hostage, spoke both Latin and Greek and had developed a profound admiration for Rome. However, after conquering most of northern Italy he killed his rival and exterminated the rival's family. In 493-526, Theodoric successful governed Italy and large parts of the Balkans as both Constantinople's regent and as King of the Ostrogoths. The Ostrogoths took one-third of the land and houses and all military duties. The Romans kept the rest, and devoted themselves to peaceful pursuits. Gothic law applied to Goths, Roman law to Romans, but intermarriage was forbidden. Although Theodoric was an Arian Christian, he tolerated the Catholic, Jewish, and other faiths. He showed great concern for Roman culture and restored Roman monuments, including the Coliseum in Rome. But at his capital of Ravenna Theodoric showed the heights of civilization that could be achieved with a magnificent fusion of Germanic and Roman artistic skills.
Europe: 490
Origin of Black Y Boys
In 2002, during one of his frequent visits to Outpost#35 meetings, Bill Harper, Secretary of Outpost #601, enlightened members regarding the Black Y Boys and provided pins representative of the unit s crest for everyone in attendance. The 601 st Tank Destroyer Battalion ( Black Y Boys ), originally from the 1 st Division, the oldest (Alexander Hamilton) Army unit, were formed, in 1942, to combat the German Blitzkrieg. This was an anti-tank unit that began operations in North Africa under the banner of the 1 st Infantry Division. The unit then went to Salerno, Italy, to support the 36 th Infantry Division for the invasion of Italy.
When the 3 rd Division relieved the 36 th Division, the unit became attached to the 3 rd and remained with it throughout the war. As a tank destroyer battalion, the 601 st supported various units as needed. That is why they did not have a specific unit insignia. The Germans recognized them by their identification markings, a yellow square with a black Y in it. It was the Germans who called this unit the Black Y Boys. The unit won a Presidential Unit Citation for a difficult and heroic mission at El Guettar.
Born February 8, 1920 in Hartford, CT.
To Grace Disimino Gallinoto and Frank Gallinoto.
Left Hartford with parents to live in New York City.
Military Decorations:
Silver Star
Bronze Star
Purple Heart
Asiatic-Pacific medal with one bronze battle star
European theatre of operations medal with two bronze battle stars
Amerikan Savunma Madalyası
Korean War Medal
World War II Victory Medal
USA Campaign 1941-1945
Ordu Takdir Madalyası
The Third bears a glorious history. It won undying fame for itself and for the American Expeditionary Forces as a whole through the deeds of valor performed by its members of the battlefields of France during the first war, and has repeated in this war through French Morocco, Tunisia, Sicily, Southern Italy, Anzio, and the drive to Rome, and again in France and Alsace.
Perhaps the division is best known in World War I for its famous defense of the Marne River on July 15, 1918. On this day, along the shell swept banks of the Marne, the Third Division, taking part in its initial action of the war, turned back two divisions of German shock troops.
On the night of July 14/15, 1918, it fell to the lot of this division to meet the massed attach of the German army in its last great effort to break through our lines. With cool courage and determination our troops, most of whom had never been under fire before, stood their ground through the German artillery bombardment and subsequent attacks by masses of German infantry and machine guns. The result was that those troops composed of the best regiments of the German army were thrown back in confusion.
After taking part in pinching off the St. Michel salient, and operation of 48 hours, accomplished what many had been wishing to see done for four years. The Third Division moved to its last great task of the war, the Meuse-Argonne offensive. During this great battle, the division was in the line for 26 days. It advanced six miles against German defenses that has been organized for four years and succeeded in penetrating the Hindenburg line, the mighty hinge of the German defense.
Although the Third Division was organized in 1917, its real background is rooted in the glorious past of the famous regiments, which constitute it. Their battle honors include the campaigns of 1812, the Indian Wars, the Mexican and civil Wars, the Spanish-American War as well as two World Wars. The 7th Regiment was first organized in 1798, mustered out in 1800, reorganized in 1808 and has had continuous service since that date. Its long list of battle honors begins with the Battle of Tippecanoe in the Indian War of 1811.
The 15th Regiment was first organized as a unit of volunteers to serve against the British in the War of 1812, and spent 16 years as garrison troops in China. The 30th Regiment is recorded as participating in the War of 1812 and in the Civil War, but the history of the present 30th Regiment began with the formation by Act of Congress, February 2, 1901, and its organization at Fort Logan, Colorado.
The division saw its first combat of this modern war at 0445 hours on November 8, 1942. At that hour the first troops of the 7th and 30th Regiments began landing on the beaches north of Fedala. By 0900 hours the 30th Regiment had captured Botterio du Pont Blondin, a battery of four 138mm guns located five miles north of Fedala, and was well on its way to securing the crossing of the Qued Nefifikh, a deep gorge which formed a natural defense line on our northeastern flank.
The 7th Regiment was met at the beach by a company of Senegalese riflemen, who promptly surrendered, and were sent back to their barracks in the northeast part of Fedala. The following day, the division began its advance southwest toward Casablanca, meeting little initial resistance. On the night of D plus two, our troops consolidated positions and prepared for a coordinated attack on Casablanca. However, the French asked for an armistice the following morning (November 11), and at 0655 General Patton arrived at Third Division headquarters to call off the attack.
Between November and March, the division occupied bivouac areas in Casablanca, Fedala, Rabat, and Port Lyautey, while the 30th Regiment moved to eastern Morocco to provide security against a possible enemy attack through Spanish Morocco. In April of 43, the division moved to Port-aux-Poules, near Arzew, Algeria, and began training for an amphibious operation. General Lucian K. Truscott had taken command from General Jonathan W. Anderson on March 6, and instituted his training policies, which stressed physical conditioning plus speed and aggressiveness in attack. On April 30, the division was ordered to move to Tunisia, where it was assigned to II Corps and moved into the line to complete the destruction of the Afrika Corps. On May 9, 1943, the 15th Regiment was moving up to attack when the enemy surrendered, and the II corps mission was completed without our division firing a shot.
Amphibious training was continued at Jemmapes, Algeria, and early in June, the division returned to El Alia, near Bizerte, where it made final preparations for the Sicilian operation. At 0200 hours, July 10, all three regiments, reinforced by the 3rd Ranger Battalion and numerous combat attachments, including CC A of the 2nd Armored Division, began landing on the beaches east and west of Licata, Sicily. There followed an operation which is classic in military annals for speed and success. The division expanded its beachhead to more than 100 square miles on D-day on D plus seven, Argigento fell, and only five days later, division patrols entered Palermo, 100 miles to the north. The bulk of this distance was covered by all three regiments in three days in one 34 hour period, the 3rd Battalion, 30th Regiment, marched 54 miles through mountainous country and participated in the successful attack of San Stefano Quisquina.
After a week s rest at Palermo, the division relieved the 45th Infantry Division at San Stefano di Camastra on the north coast of Sicily, and in 17 days, drove 90 miles along the single coastal highway, against stubborn German delaying action, to capture Messina. During this advance, the division fought a tough four-day engagement at San Fratello, finally cracking the position with a deep end run through mountainous terrain to assault the ridge from the south flank executed two amphibious landings made by the 2nd Battalion of the 30th at Sant Agata and Brolo, and reconstructed the highway, where it had been blown off the fact of the cliff at Capo Calava, in 18 hours.
Exactly one month after the fall of Messina (September 17, 1943), the division began its move from Palermo to Italy. On the evening of September 10, elements of the 30th Regiment engaged German troops south of Acorna, and from then on, for 59 consecutive days, the division never lost contact with the enemy for more than a few hours at a time. The capture of the road center of Avollino threatened the German position on the Naples plan and contributed to the fall of that great port the terrific drive across the Volturno, on October 13, broke a strong natural defense position and upset the German withdrawal timetable the pursuit through Dragoni, Baia e Latina, and the capture of the Pietravairano ridge system dept the outfought, outguessed enemy on his heels.
But it was on the mountainous approaches to Cassino that the division ran into its toughest opposition and displayed its greatest offensive prowess. Heavily reinforced by new divisions brought in from other theaters, the Germans sat on MonteRetondo, MonteLungo, and Monte la Defensa, ringing Mignano on the north, determined to hold at all costs. With winter, rain, and cold closing down, and supplying it mountain forces by man-pack, the division captured MonteRetondo, the south nose of Lungo, and II of atop, barren La Defenso, except one summit guarded by a 200-foot cliff. This fighting was the most bitter and heartbreaking the division had every undertaken, but forced the first approaches to Cassino and gave other troops a good toehold for their later attacks.
The division came out of the line November 17, 1943, rested until the end of December in San Felice and then went to Pozzoli, where the troops went into training for the Anzio operation.
At 0300 January 22, the three regiments of the Third Division began landing on beaches two to three miles south of Nettuno, and established a large beachhead on D-day with virtually no opposition. Unfortunately, shipping and reserve troops were not available to permit the division to exploit its landing immediately, and by the time the 45th Infantry Division had landed a week later, the Germans had built up their defensive forces by hurling into the line small fragments of mobile units from the southern front, from army reserve, and from northern Italy. Houses between Castorna and Mussolini Canal were fortified and strongly held, and enemy tanks were brought up to support the infantry.
Consequently, when the division attacked Castorna on January 30, progress was slow and casualties high, although tremendous losses were inflicted on the enemy, who was often compelled to counterattack across the open through our murderous artillery fire. In two days our depleted battalions smashed their way within 1000 yards of Castorna from the south and southwest, but were not strong enough to be left in such exposed positions, and were somewhat withdrawn.
On February 2, the division was ordered to assume the defensive, which it did from that time until March 28, when it was relieved by the 34th Infantry Division. Under orders from Hitler to destroy the beachhead, Kesselring s forces launched tremendous attacks on February 16 and February 29, the second attack being directed entirely against Third Division positions. On February 16 and again on March 1, the force of the enemy attack was broken and many prisoners taken. In both cases counterattacks were delivered with great vigor and effectiveness, and all ground initially lost was regained, and the beachhead line again stabilized.
The division changed commanders on February 17, when General Truscott moved to assume command of VI Corps and was replaced by Brig. Gen (new Maj. Gen.) John W. O Daniel, formerly assistant division commander.
From April 16 to May 1, the division was back in the line in the Carano-Padiglioni sector, southeast of Corrocote, its main activity being a series of small and generally successful attacks which resulted in the capture of more than 100 prisoners and retaking some important terrain. Patrolling and infantry-tank cooperation were outstanding in this period.
At 0630 hours on May 23, the division dumped off on the toughest, yet most spectacular assignment of its career the breakthrough at Cisterna. Suffering heavier casualties than ever before, yet working terrible destruction on the enemy, the division completely smashed the powerful German defense system, took Cisterna, reached and captured Cori in three days. On the evening of the fourth day, reconnaissance entered Artena on the fifth day Artona fell. There followed a three-day buildup in the Artena sector, and on June 1 the division collided with the fresh Hermann Goering division, smashed it to bits, and that night crossed and blocked Highway 6, the main German escape route from the south. On June 2, Valmontone and Labica fell, and the division, blocking to the north with an attack, which cut the lateral road to Palestrina, turned toward Rome. At 0900 June 4, elements of the 3rd Rocan Troup entered the city limits during the day and following night, the division cut Highways 4 and 5, brought Hiway 3 under fire, and the following day entered the city in company with other units of II corps.
During this great drive, 1800 prisoners were taken by the division, countless enemy tanks, vehicles, and guns were smashed the 362nd and 715th Infantry Divisions were annihilated (credit 1st Armored division, 133rd Infantry Regiment, and 1st SSF with assists), and the Hermann Georing Division was badly cut up. Capture of Cisterna, Cori, Artona, and Valmontone were the labor of the Third Division alone.
The division garrisoned and guarded Rome for two weeks, spent a few days in the field near the Lido, then moved back to the Naples area to start amphibious training again. On August 15, 1944, at 0800 hours, men of the Third Division waded as heroes on the French Riviera. It was their fourth amphibious invasion, more than any other division in this theater, and was called, by high-ranking militarists, the perfect landing.
In the first 24 hours, the division broke through the enemy s costal defenses, captured close to 1000 prisoners and started its inland chase. Once the initial defense line was broken, the enemy had no chance to set up another defense, and its only chance was to head for Belfort Gap in hasty withdrawal.
First strong opposition came at Brignoles and later at Aix-en-Provence, but both cities were taken without any great amount of trouble. Covering a front sometimes as much as 10 miles wide, the division headed west and isolated the ports of Toulon and Marseilles, broached the Rhine river at Avignon and then headed north in the beautiful Rhine valley. The most spectacular occasion of the dash occurred of the dash occurred at Montelimar, when enemy vehicular and train convoys were intercepted by the division s artillery. In a 12-mile stretch of road north of Montelimar, Third Infantry Division artillery and infantry destroyed nearly 2,000 vehicles, knocked out four trains and five railroad guns, killing 900 Germans and taking 900 prisoners.
The first large fortress town in southern France to fall was Bosancon, which was captured after a sharp, bitter two-day fight. The enemy moved a fresh division into the forts surrounding the town with orders to hold for ten days, but when one regiment was whipped out and the division commander was killed, all resistance collapsed. After the liberation of Vesoul, the Third entered the Vosges mountain campaign, which lasted roughly from the first of October until the last week in November. The division crossed the Moselle and Moeselotto rivers, then shifted north to cross the Marengo river near Bruyeres and in less than three days cracked the enemy s main line of resistance along the Marengo river and headed for the high ground overlooking StDio from the west.
Following the original breakthrough, one regiment drove along the main axis from Bruyeres toward StDio, capturing Les Rouges Eaux and Les Hautes Jacques, the latter being worsted from an extremely efficient mountain outfit brought in from Austria to stem the drive down the valley, but it was decisively decimated by our hard hitting units. Les Hautes Jacques is merely an insignificant spot on the map, but to the men who fought and won the battle there, it will be long remembered for the bitter battle the Huns put up. It will also be remembered by military strategists, who realized the value of winning this key point to support the success of future operations.
Meanwhile, other division troops swung to the north to clear the Meurthe River plain, taking a number of small places all bitterly contested by the enemy. Once in Meurthe River was reached, it was time for another river crossing, this time more difficult because there were not bridges standing. So the Third attacked two regiments abreast the 30th and 7th at night, crossing the river on rubber pontoon bridges erected that same night under the Krauts very noses. Nightly patrolling along the river by the 15th Regiment had led the enemy to believe this was just another routine operation.
The attack began November 20, and just seven days later troops of the Third rolled into Strasbourg and reached the Rhine River south of the city. Another night attack, done in inky blackness, proved the clincher and broke any German hopes of spending the winter in Vosges. Infiltrating through an elaborate system of bunkers, pillboxes, trenches, and tank traps, one battalion arrived in Suelos before bewildered Germans knew American troops were within firing range of the city. Suelos was the first Alsatian town taken by troops of the Third Division and was followed immediately by Saulxures. After a battalion of enemy, who had intended to counterattack Suelos but were forced to fight defensively at Bourg-Bruche, has been wiped out, the division raced through all opposition in the Vosges plains. One small unit stopped momentarily at Natzweiler at a large SS concentration camp, previously evacuated, and another infantry company, plus a group of engineers, finally knocked out a fortress full of Germany by rolling a captured personnel carrier, loaded with 7000 pounds of TNT, against the fortress side. In the lightening thrust, and the first time in military history that the Vosges Mountains had been successfully crossed, the Third captured close to 2,000 prisoners and killed countless more.
When the backbone of the enemy s winter line was broken, the withdrawal was reminiscent of the drive through southern France, with its hundreds of prisoners, huge amounts of captured equipment, and hastily abandoned command posts. Following the Vosges campaign, the division spent a period as police and garrison troops in the largest town and capital of Alsace-Strasbourg, putting Allied troops in the city for the first time in four years.
I am looking for information on my Father. Service records, records of awards, campaigns he served in. I know he received a Bronze Star for meritorious service in direct support of combat operations from 8 November 1942 to 8 May 1945 in North Africa, Sicily, Italy, France and Germany.
He was A part of the Third Infantry Division , Field Artillery, Service Battery/ Battery 'A' Tenth Field Artillery Battalion.
Suevi
The Suevi or Suebi are a Germanic tribe that Julius Caesar mentioned during the campaign of Ariovistus in Gaul. While Caesar considered the Suevi as merely a single Germanic tribe, other authors such as Pliny and Tacitus did not refer to them as a single nation unlike the Tencteri and Chatti. In fact, the Suevi settled in a large part Germany, and they were divided into various tribes with their own unique names.Bu Makaleler Yayıncıları Tarafından Yazılmıştır. İnanılmaz İncil Zaman Çizelgesi
6000 Yıllık İncil ve Dünya Tarihini Birlikte Hızlıca Görün
Benzersiz Dairesel Format – daha az alanda daha fazlasını görün.
Gerçekleri öğrenin sadece Mukaddes Kitabı okuyarak öğrenemeyeceğinizi
çekici tasarım eviniz, ofisiniz, kiliseniz için ideal …
Origin of the Tribe
According to scholars, the Suevi were mobile people that barely relied on agriculture. They also moved to other places following the direction of the Elbe River and Baltic Sea. This made them a threat to the Danube and Rhine. During the latter part of their empire, the Suevi initially remained in the Agri Decumates before settling Alsace. A small area in this region still bears the name Swabia, which was derived from the Suevi. Other members of the tribe traveled to Gallaecia, and they formed a Gallacian kingdom that remained strong for 170 years before it was integrated by the Visigoths.
Caesar decided to position the Suevi to the eastern part of Ubii, and he distinguished this tribe from the Marcomanni, which were their allies. Some people believe that the Suevi referred by Caesar formed the Hermunduri or the Chatti. However, Strabo and Tacitus regarded these two were entirely different because the Suevi were not quite settled in one place, unlike the Chatti.
The terms given to large ethnic groups in Germania were hardly consistent with writers and scholars, such as in the case of the Suevi. For instance, Tacitus noted the presence of three primary types of Germanic people including the Ingvaeones, Istvaeones and Hermiones, another author prefers to add two other kinds such as the Vandals and Bastarnae.
The Vandals were Germanic tribes that originated in the eastern part of the Elbe River just like other groups such as the Goths, Burgundians, and Silingi. Moreover, Elbe Germanic, or a modern term that pertains to a large group of Germanic people tends to overlap with the classic terms Hermiones and Suevi.
Further Details about the Suevi
While there were insufficient records behind the Suevi’s migration in 406 AD, there is a theory that the situation was caused by the westward movement of the Huns in the latter part of the 4th century. The reason behind this was the threats given by the Huns, which caused the people to vacate and transfer to another location.
In 405 AD, the Suevi joined the Alans and Vandals in crossing the Rhine where they located on the Bible Timeline Chart with World History. With the help of usurpers, the barbarians were able to enter Gaul without much difficulty. They took advantage of the city by causing many damages to Northern provinces of Belgica Prima and Belgica Secunda. Including Germania Inferior even before the Roman Empire viewed them as a threat. By 409 AD, the Suevi, Vandals and Alans already in the south, particularly towards Hispania. There they attempted to establish their position by overpowering any opponents that came their way and applied their military tactics to attain their goals of invading the area.