Roma’nın teşkilatında dinin önemli bir rolü vardı. Bu Roma’nın kuruluşundan beri böyleydi.
Roma’da din şehirden ve kamu kurumlarından ayrılamazdı. Toplumun belli sosyal grupları birtakım dini birliklerden meydana gelmekteydi. Roma’yı koruyan ilahi güçler olduğuna inanılır, bazı resmi görevliler ve rahipler bu ilahi güçleri memnun etmek için çeşitli uygulamaları yerine getirirdi.
Consuller, praetorlar, censor’lar ve diğer memurların uygulamaları gereken dini işlemler vardı. Bu yetkililere bazı rahipler yardımcı olur, onlara tavsiyelerde bulunurdu. Bu rahiplerden biri pontifex’tir. Başında Pontifex Maximus’un bulunduğu bu grup takvimin belirlenmesi gibi bazı genel işleri yürütürdü. Erken dönemde sayıları üçtü ve yalnızca patricii sınıfından kimseler pontifex olabiliyordu. MÖ 4. yüzyılın sonunda bu sayı dokuza yükseldi ve artık plebler de bu makama seçilebilir oldu. MÖ 1. yüzyılda sayıları onbeşe yükselecek ve ömür boyu hizmet etmeye başlayacaklardır. Yeni bir pontifex seçilmesi işlemi de pontifexler arasında yapılacaktır.
Augur’lar da bir o kadar önemli din görevlileriydi. Tıpkı pontifex’ler gibi siyasi hayatın merkezinde yer alırlardı. En önemli işleri auspicium adlı görevleriydi. Bir memur göreve başlamadan önce tanrıların onayını almak zorundaydı ve buna auspicium denirdi. Yüksek memurlar bu dini işlemi yerine getirebiliyor olsalar da, augur’lar bu işin uzmanı olarak kabul edilirdi. Başlangıçta üç olan bu rahiplerin sayısı sırasıyla önce dokuza ve daha sonra MÖ I. yüzyılda tıpkı pontifex’lerin sayısı gibi onbeşe yükseltilecektir.