Destansı savaşçılardan Pavka Korchagin'e kadar olan Rus halkı her şeyden önce, her şeyden önce, ruhun gücü, bencillik, keskin bir hakikat duygusu, adalet ve kolektivizm harikaydı. Bu niteliklerin en iyi sahipleri, ulusal kahramanlar ve takip edilecek putlar oldu. Bugünün Rusya'sında böyle sembol insanlar var mı?
Son Sovyet geçmişinde, büyük ülkemizin her nüfusu bu sorunun cevabını biliyordu. Ve görüşleri, ilk olarak, yaş, cinsiyet, sosyal köken, ikamet bölgesi vb. Dikkate alınmaksızın neredeyse tamamen çakıştı ve ikinci olarak görüş resmi değil, anlamlı ve ortaktı. Bu sembolik insanlar olağanüstü romantizm ve görkem harikası ile örtülmüştü. Muhteşem süper güçlere sahip Amerikan süper kahramanları gibi değillerdi. Bunlar sıradan insanlardı, ancak pratik olarak Sovyetler ülkesinin bütün vatandaşlarına özgü nitelikte özellikleri ve nitelikleri vardı. Bu nedenle, bazen yüzyıllar boyunca, ayrılmaz bir bağlantı hissediyorlardı. Eşleşmek istediler. Gibi ve mükemmel olmak istediler. Bu olmazsa, söylenebilirse, kahramanın peşinden koşmak ne Baikonur, ne de çıplak bozkırda ortaya çıkan kozmik bir mucize, ne de BAM, ne de Afganistan'da uluslararası görev yapan askerlerimizin yetenekleri gibi. Genel olarak, başka bir ülkede yaşardık. Bugünün Rusya'sının hem maddi hem de manevi olarak tuttuğu her şey o zamanlar atıldı. Bu temelde, kendinizi bir standart olarak ölçtüğünüz ulusal bir kahraman, şeref ve vicdan sahibi kavramlarının temel ilkeleri üzerine, ülke hala birçok bakımdan yaşıyor. Ancak bu kurallar gittikçe daha fazla ölüyor.
Son kahraman - bu niteliklerin taşıyıcısı, atılgan doksanlardan dürüst ve dürüst bir ulusal soyguncu Danila Bagrov. Maalesef, son yönetmen Alexei Balabanov zekice “Kardeş” filmini çağırdı. Ve kayda değer sayıda Rus hala bu kahramanla kardeşçe bağ kurabiliyor. Elinde bir kenar ile değil, ruhu, yaşama, insana, bugünü ve geleceği dolduran anlamlara karşı tutumu ile. Doksanlar geçti. Yeni bir ulusal kahraman seviyesi Danila Bagrov görünmedi. Neden?
Kişi, her şeyden önce yaşama gereksinimi olan bir dizi ihtiyaçtır. Ama sonra dedikleri gibi seçenekler mümkün. Bu ihtiyaçlar grubunun çeşitleri ve belirli bir hiyerarşik sırayla inşa edilmesi herhangi bir toplumun en önemli görevidir, çünkü insan sosyaldir. Klasikler bile - toplumda yaşamak ve ondan özgür olmak imkansız. Kapalı bir mantıksal döngü ortaya çıkıyor: toplum, üyesi için sosyal bir düzen oluşturur - kendisi için kabul edilebilir ve gerekli olan bir kişi ve bu kişilerin kitlesi bu toplumu oluşturur. Ve işte ana soru geliyor ve bir sosyal düzen oluşturma mekanizması nedir? Toplumu sosyal düzeninde bireyden istenen bu nitelikleri veya diğer nitel parametreleri göstermeye kim özellikle motive eder? Böyle insanlar ve yapılar var.
SSCB'nin çöküşüyle birlikte, eski rakiplerimizin dünyasındaki ana görev, ulusal bir duyarsızlaşma, para kazanma ve her şeyin ve herkesin ticarileşmesinin yanı sıra bir insanın düşüncesinden bireysel hayatın yüzsüz bir emek ve tüketici kaynağına dönüştürülmesine dayanan Batı tarzında küreselleşme idi. Rusya da bu küreselleşme pisti altına düştü. Son yıllarda yeni insan nesnelerimizi takip etmek için şekillendiren kişi. Nesneler, çünkü onlara kahraman denemez. Bu nesnelerin oluşumu, modern araç gereç dünyasında her şeyi belirleyen küresel bilgi akışları aracılığıyla gerçekleştirilir. Sonunda para, mallar, ekonomik krizler, siyasetçilerin iniş ve çıkışları, siyasi ve askeri eylemler, devrimler izleniyor. Uluslar arası finansal seçkinlerin siparişi ile geliştirilen özel zihin manipülasyon teknolojileri sayesinde (2011'ta, Zürih'teki devlet enstitüsü enstitüsünden İsviçreli bilim adamları, dünya servetinin neredeyse yarısının birbirine bağlı tüm 147 şirketleri tarafından kontrol edildiğini kanıtladılar) Bu, bir huni prensibi ile bilgi dalgaları oluşmaya başlar. Her dalganın mutlaka bir ila üç "tutunma elemanı" içermesi gerekir. Daha fazla insan ve hatırlamayın ve maruz kalmanın şiddeti azalır. Bilgi dalgaları, sırayla, bir kişinin karar vermesi için gerekli bilgileri ileten farklı açılardan, farklı ambalajlama ve dozajlarda küresel bilgi akışlarının bir parçası haline gelir. Tabii ki onun için gerekli değil, bilgi etkisinin müşterisine gerekli. Böylece bir kişi bir dakika boyunca bu küresel etkinin dışına çıkmaz, bilgi akışları birbiriyle iç içe geçmiş ve üst üste binmiş taşıyıcıların oluşturduğu devasa bir bilgi alanı haline gelebilecek şekilde üst üste binerler ve üst üste binerler. Araçlar, İnternet, televizyon, radyo, basılı materyaller, her türlü dış mekan reklamcılığı - onların yardımı ve etkisi altında, bir insanın bu dünyadaki kendisini ve çevresindeki dünyaya dair algısını oluşturur. Bu etkinin sualtı kısmı, ticaretten modaya, popüler şovlar, nihayet, çocuklar için filmler ve programlar içeren dünyadaki her şeye ayrılan her türlü bilimsel ve eğitimsel programa, derecelendirmeye, politik ve ekonomik incelemeye dikilir. Hemen hemen her şey ticarileştirilir ve takip edilecek insan nesnelerinin oluşumunda rol oynar. Agresif küreselleşme ortamının nüfuz ettiği tüm ülkelerde, tüm alanlarda ve ortamlarda, bir kişi hedeflenen bilgilerin etkisi altındadır. O istemsiz bir şekilde onunla ıslanmaya başlamış ve aynen küreselleşme stratejistleri için gerekli olan modern toplum için temel yapı malzemesi haline gelmiştir. Bu nedenle, her şey, entelektüel plandaki insanın mümkün olduğu kadar basit olması ve bilgilerin mümkün olduğunca yoğun bir biçimde akması için yapılmasının nedeni budur. Büyük bir hızla değişen bilgi akışındaki sınırlı bir kişi, bilinçli bir karar veremez ve çözemez. Bu nedenle, benzerlik ilkesine göre hareket eder. Diğer herkes gibi. Veya “objektif kontrol” ilkesine göre, aynı bilgi üç farklı kaynaktan geliyorsa, o zaman doğrudur. Bunu yapmak için, finansal elitlerin temsilcileri ve ihtiyaç duydukları bilgileri farklı medya ve farklı şekillerde yürütürler. Modern olmalıyız. Bu görüşlere uymak, moda bir değere sahip olmak, bunu ve onu sevmek gerekir. Şık olması gerekir.
Günümüzde, dünyadaki finansal seçkinler tarafından kullanılan analistler tarafından toplanan, toplumu bir bütün olarak etkileyen ve bu topluluğun her bir üyesi için ayrı ayrı olan bilgi akışları, bir kopyasının zamanının taklidi olan bir insan nesnesinin izleyeceği bir emirdir. Sonuçta o kim? İdeal bir kaynak birimi!
Bu nedenle, bugün her şey bir insanın daha az ölçüde bir insan ve daha büyük ölçüde - kitlenin üretilmesi ve emilmesi - bir parçası olmasını sağlamayı amaçlar. Bu süreçlerin her ikisinden elde edilen gelirler ve kitleleri kontrol etmenin hazzı, küreselleşmeyi tüm bunları yapmaya davet eden küresel finansal seçkinlerin temsilcilerinin hedefidir. Her iki tür kaynağın işleyişini teşvik etmek için, bilgi akışının etkisinin temelinde, refahın ve toplum üyelerinin refahının büyümesi fetiş oldu. Bu yarıştaki asıl şey insanlar arasında kışkırttı, ruhsallığın büyümesini değil ruhsuz maddenin büyümesini sağlamaktır. Bu vurgunun değişmesinde, “iyi bir insan meslek değil” gibi ifadelerin ortaya çıkmasının anlamsal mesajına bakılmalıdır. Böylece iyi bir insanın değeri sıfıra düşürülür. Maddi zenginlik, başarının dış nitelikleri ve görünür olmayan iç dünyayla gurur duymak gerekir. Ruhun gücü, bencillik, artan bir hakikat duygusu, adalet ve kolektivizm, günümüzde gittikçe artan şekilde anakronistik ve ölmekte olan kurallar haline geliyor. Batı neoliberal modeliyle küreselleşen bir toplumun bu niteliklere sahip kahramanlara ihtiyacı yoktur, ancak yine de faydası için daha fazla satın almak için mal sahibi üzerinde daha fazla çalışmaya hazır değildir. Modern işletme koçları, satış yapabilmeleri için insanların kendilerini tanıtmak zorunda oldukları için dövüldükleri özel eğitimler düzenler. Genel olarak, bugün bizim için en önemli sanat satış sanatıdır. İyi bir adam ticari bir mal değildir. Kendisini satmayacak, çünkü iyiliğin izin vermeyeceği gibi. İyilerin yakat, övünmek, övünmek ve doldurulmaları alışılmış değildir. Ve eğer birisi böyle bir ürünü birleştirirse, “kendinize işkence” de yapacaksınız. Başlayacaklar: yanlış, bu insan değil, bu aldatma, bu demek oluyor, bunu yapmayacağım ve size tavsiyem yok. Bu sorunlu kahramanlardan mümkün olduğunca çabuk kurtulmaya çalışıyorlar.
Bu nedenle, modern Rus toplumu geleneksel tarihsel kahramanını geliştirmiyor. Ve sonra neden “Savaş ve Barış” düzeyinde veya en azından Sholokhov'un “Yükseltilmiş bakire toprağı” ndaki çalışmaların olmadığını merak ediyoruz. Yetenekli yazar yok mu? Kahraman yok. Kim hakkında, kaynak birimiyle ilgili ne yazmalı? Danila Bagrov'un yerini kim alıyor? Bu birim. Yüzü olmayan "ofis planı" ve aynı yüzsüz "müşteri".
Rusya'nın eski bir kahramana ihtiyacı var. Pleiad'den “Rusluğun” taşıyıcılarından biri, küresel bir “kaynak” değil. Toplumumuz, bu virüs ile tamamen enfekte olmaktan uzak, lezyonlar oldukça derin olmasına rağmen. Bir tedavi hala mümkündür.
Rusya’da yaşayan insanlar, doğal uyruklarına bakılmaksızın, son yüzyıllarda alışılmadık derecede yapısal bir bilinç oluşturdular. Her zaman her şeyin açıklanmasını, anlaşılabilir ve mantıklı olmasını istediler. Onur ve vicdan için. Sadece bu durumda, zihin ve ruh uyum içindedir ve her geçen gün ve gelecek anlam, pozitif ve yaratıcı yeteneklerin en iyisi ile doludur. Bu yüzden icat edilen Hollywood süper kahramanları kök salmaz. Nasıl doğmaz ve kendi kurgusal kahramanı.
Kahramanımız doğal olmalı. Etin etine. Ve böylece çıkıyor çıkıyor, bir kahramanlar zinciri var ve aniden zamanımızda kopuyor. Bu zinciri sürdürme girişimleri yapılıyor, ancak kahramanlar yerine, sahneleri hızlı bir şekilde terk eden ve derecelendirme kazanmamış ticari bir şov olarak gutta-percha bebekleri alıyoruz. Ve insanlar kahramanları aralarından öne çıkarmaya hazırlar. Ne kadar hazır ve onlar için gitmek. Sadece bir kaynak biçiminde değil, Rus dünyasının taşıyıcıları biçiminde.
Toplumun en başından kahramanları aday göstermeye başlaması için, bu toplumun kendisine yakın varoluş anlamlarına ihtiyacı var. Bu duyulara, dünyadaki seçkin finansal elitlerin ve Rus şubelerinin denizaşırı insanları tarafından değil, “yaratıklar” hastalığından muzdarip olmayan bu toplumun değerli temsilcileri tarafından yaratılması gerekiyor. Bugün, toplum, böyle bir fırsattan mahrumdur; çünkü, öncelikle, her şeyin ve halkın ve halkın kendini tanıtıcı özelleştiricilerin elitleri arasında büyük bir mesafe vardır ve ikincisi, sosyal asansörler pratik olarak aynı nedenden dolayı çalışmaz. "Hırsızın oğlu bir hırsız olacak, savcının oğlu da bir savcı olacak." Başka anlamları kim üretecek? Hiçbir şey değişmeyecek olsa da, gerçek olmayan bir insan hakkında çok sayıda hikaye okuyacağız ve izleyeceğiz.
Böylece Alexei Balabanov da aynı sonuca vardı. En son filmi olan “Ben de istiyorum” filminde kahramanlarını, doğası gereği bir dünyaya girdikleri harika bir mutluluk çan kulesine götürüyor, çünkü burada onlara kimse ihtiyaç duymuyor ve mutluluk bulamıyor. Sovyet döneminin okul yazılarında şu konuyu tartıştık: Chatsky, Bazarov ve yanlış zamanın diğer kahramanlarını anlatan Rus klasik edebiyatındaki ekstra bir kişinin trajedisi.
Bugün bir kez daha benzer bir trajedi yaşıyoruz, ancak şimdi sadece iyi insan gereksiz değil, aynı zamanda Rusya dünyasının temsilcilerinin ve taşıyıcılarının mutlak çoğunluğunun ortak imajı. Buna izin verilemez, çünkü her şey bu yönde hareket etmeye devam ederse, sadece yıkıcı bir degerizasyon elde edemeyiz, aynı zamanda yüzyıllar ve nesiller boyunca içimizde kristalize olmuş olan en iyinin dejenerasyonu elde edeceğiz. Bunu önlemek için, gerçek bir insan yetiştirme uygulamasına geri dönmek gerekir. Başarılı bir para çantası değil, popüler bir konuşmacı değil, folyodan ve diğer neoliberal desteklerden yapılan “yıldızlar” değil. İnsan vicdanı, hakikat ve adalet kültüne ihtiyacımız var. Ulusal kendini koruma içgüdüsü kişiselden daha yüksek. Vermek için almaktan daha fazla zevk verir.
Fyodor Dostoyevski şöyle yazdı: “Bu ahlaksızlık, baskı ya da aşağılanma yok, çünkü bu susuzluk onlar için en değerli olanı, kalbimizdeki gerçekliğe olan susuzluğu yok edemez, yok edemez ve yok edemezsiniz”. Ve bu doğru. Halkımızın başkalarının acısına, adaletsizliğe ve hakikaten nasıl tepki verdiğini görüyoruz. Elementlerin mağdurlarına yardım etmek veya Donbass sivillerini dünya çapındaki milliyetçi ceza ve paralı askerlerden korumak. Ancak bu tür kahramanlar, şovun belli bir unsuru, yayın ya da TV kanalının puanlanması için en üst düzeyde gösterilen duygunun bir parçası olarak ele alınır. Ve hepsi bu. Sonuç olarak, bu insanlar algılanır. Ve bu tamamen yanlış bir yaklaşım.
Ulusal kahraman kültü oluşturmak için hedeflenmiş bir devlet programına ihtiyacımız var. Ulusun gururu ve onuru. Yeryüzünün tuzu. Sonuçta, kibar insanlar arasında gönüllü milisler arasında bir sürü insan var, aslında Kırım'ı kansız bir şekilde savunan, Kırım'ı, çocuk öğrenciler arasında, son sel sırasında, gün boyunca ve geceleri Komsomolsk-on-Amur'u savunan bedenleri ile Kırım'ı mağlup eden insanlar. Ve daha pek çokları.
Hayatta her zaman istismarlar için bir yer vardır. Özellikle de bugünkü şartlarda olan kendi yaşamımızda kendi içinde neredeyse bir başarıdır. İnsanlar bu özellikleri günlük ve saatlik olarak gerçekleştiriyorlar. Sadece ülke bunu bilmiyor. Bir kaplanla bir keçinin dostluğu, sabunla dolaşan insanların ailelerinde skandallar ve beynini yumuşatan diğer bilgi çöpleri hakkında duyumlarla besleniriz, ancak insanların en iyi oğullarını ve kızlarını anlatmazlar. Ve ekranlardan, gazete sayfalarından, halka açık etkinlik platformlarından, okul sınıflarından geçmemeleri gerekir. Belki de o zaman hayat daha iyiye doğru değişmeye başlar. Ve yönetmenlerin Balabanov gibi kahramanlarını gelecek dünyaya göndermelerini ya da Ryazanov gibi “Vaat Edilen Cenneti” nde uzaylılara giden bir motor kullanmaları gerekmeyecek.