Diyorum ki; "sen Müslüman değil misin", "Elhamdulillah Müslümanım" cevabını alıyorum. "Peki neden Sosyalistsiniz" diyorum, "Sosyalizm İslam'dan uzak bir şey değil ki, güzel bir şey" diyorlar. "Nedir Sosyalizm" diyorum. "Eşitlik, adalet vs." diye cevaplıyorlar. "Peki bunlar İslam'da yok mu; hatta bunlar İslam'ın ana ilkelerinden değil mi" diye soruyorum. "Elbette var" diyorlar. "Öyleyse neden illa da Sosyalizm" diyorum; kısır döngülerinde, dönüşlerine devam ediyorlar.
Eğer daha önce bu konularda düşünmediyseniz ya da tartışmadıysanız, bunlar size anlamsız gelebilir. Çünkü ilk başlarda bana da öyle geliyordu. Fakat şimdi onları anlıyorum. Bildikleri, hatta yaşadığımız İslam'ın, onlara Sosyalizm'in vadettiğini vermediğini görebiliyorum.
İslam, Allah tarafından insanlar arasında adaleti sağlamak, zulmü kaldırmak, eşitliği gerçekleştirmek, sınıf farklarını gidermek, zengin-fakir arasındaki uçurumu bitirmek, insanların huzur içinde, özgürce yaşamasını sağlamak için gönderildi. Peygamber (S) zamanında bu güzel gelişmeler bir bir yaşandı. Kısa bir süre sonra, hatta çok kısa diyebileceğimiz bir süre sonra bazıları bize İslam'ı yanlış anlatmaya başladı.
Ana ilkeler arka plana atılmaya başlandı. Alimler gereksiz ayrıntılarla ilgilenirken, cahiller yeni bir din inşa etmekle meşguldüler. Kendi kafalarından ibadetler uyduruyor, hiç olmayan şeyleri Peygamber'e (S) dayandırıyor, insanlara ağır ibadetler yüklüyor ve buna "takva" adını veriyorlardı. Darda olan bir insana yardım edeceklerine, "git bu kadar tesbih çek, Allah seni genişliğe çıkarır" diyorlardı. Borçlu adama para değil, vird veriyorlardı. Zavallı halk da İslam'ı böyle sanıyordu.
Zulümle savaşan İslam unutulmuştu. Yöneticiler saraylarda keyif çatarken, yiyecek lokma bulamayan zavallı halk kandillerle, zikirlerle, hiç olmayan uzun uzun namazlarla, uyutuluyordu. Kocaman sarıklı alimler, "Ey Müslüman, edep nedir diye arar sorarsan bil ki; edep, ancak her edepsizin edepsizliğine sabır ve tahammül etmektir." gibi sözlerle Müslümanları pısırıklığa itiyorlardı. Biri halinden şikayet edince de "hiç merak etme, bu dünyadaki yoksulluğunun karşılığını Allah sana kat kat verecek" diyorlardı.
Halbuki İslam Muaviye saray inşa ederken, Ebuzer çölde açlıktan ölsün, Allah ona ecrini verir demiyordu. İslam'ın halifesi çarığını kendi eliyle yamarken, halifeye bağlı vali saraylarda kuş sütü içsin diyen İslam olamazdı. İslam buna rıza gösteren, zulümler yaşanırken, baş örtülü bacılar okul kapılarında kendilerini zincirlerken, bir Müslüman on iki yaşına kadar çocuğuna Rabbinin kelamını öğretemezken, gidip kandil kutlayın diyen bir din değildi.
Rahmet ve Kılıç Peygamberinin getirdiği İslam'ı bu hale getirirsek, elbette bazıları kalkıp yeni yeni şeyler icad edecek ve mazlum halkı onlara yönlendirecekti. Bunu yaptılar. Başarılı da oldular. Biz yine onlara verilmesi gereken cevabı veremedik. Yine halkımızı uyandırmak yerine uyutmaya çalıştık ve ne yazık ki bunu hala devam ettiriyoruz.