2012-2017’de Davit Hovhannesyan, Rusya Federasyonu Ryazan Yüksek Hava Komuta Okulu’nda okudu. 2018’den beri Artsakh’ta Drombon saldırı taburunda müfreze komutanı olarak görev yapıyor. 27 Eylül 2020’de başlayan Artsakh savaşının dördüncü gününden itibaren bölük komutanlığına atandı.
Davit, savaşın ilk gününden itibaren bölüğüyle Martakert bölgesinin Taliş, Ağdaban, Matağis istikametlerinde, Martunu bölgesinin Şekher köyü ve Şuşi yönlerinde muharebe görevleri yürüttü.
6 Kasım’da Şuşi yakınlarında Davit Hovhannesyan yaralandı.
Davit Hovhannesyan, savaşın ardından bir bölümünü Western Armenia Tv’nin internet sitesinde okuyabileceğiniz “Garip Savaş” kitabını yazdı.
27 Eylül 2020, saat 07:35
Çağrıdan uyandım. Rob’un nişanlısı Stepanakert’ten arıyordu. Kızın çığlığı telefondan duyuldu. Rob ne olduğunu sormaya devam etti.
Sonra Rob kolumu çekti ve Stepanakert bombalanıyor dedi.
Martakert bölgesine doğru ilerledik, Matağis’e gideceğimizi anladım. Yolda eşya ve insanlarla dolu çok sayıda sivil araba vardı.
Barışçıl halk Artsakh’tan kaçıyordu. Mermiler patlıyordu, gerçekten ölümcül mermiler. Bunun bir oyun olduğunu düşündüm, korkunç bir şey değil, büyük bir şey değil, sadece bir mermi. Sanki tüm hayatım boyunca buna hazırlanmışım, sanki bir ömür savaşla iç içe yaşamışım gibi her şeye o kadar sakin bakıyordum ki.
Bu bir savaş mı yoksa 2016’daki gibi bir çatışma mı?
Yukarıda “kamikaze” adı verilen, İsrail yapımı Harop insansız hava araçları olan kanatlı ölüm havada geziniyordu. O kadar çoktu ki sesin nereden geldiğini anlayamadık. Yakında öleceğiniz konusunda sizi uyaran o iğrenç ve korkunç ses.
Önden ateş açılması, patlamalar bizim konsantre olmamıza ve sonunda ne olduğunu anlamamıza izin vermedi. Bu askeri operasyonların doğasını anlamak istedim, bundan sonra ne olacak, büyük ölçekli operasyonlar mı? yoksa yerel savaşlar mı?
Yavaş yavaş buradan canlı çıkamayacağımızı anlamaya başladım. Askerler hayatlarında ilk kez böyle bir kaosu gördüler. Kaygı yavaş yavaş geçti. O anda paniğe kapılacak zaman bile yok. Beyniniz maksimum streste, kendinizi toparlamalısınız, yoksa ölürsünüz.
Herkes yaşamaya çalışıyordu. Bir askerin tek gücü ve kuvveti subaylardı. Subaylar da öldürülmüş olmasına ve barut kokusuna henüz aşina olmasalar da, askerlerin tek umudu subaylardı. Askerler onlara sorgusuz sualsiz itaat etti, savaş sırasında nasıl davrandıklarını fark ettiler. Askerler komutanlarına inanıyorlardı. Başka çıkış yolu yoktu.
Şu ana kadar her şey iyiydi. Hepimiz bu kaosa alıştık. Bir veya iki saat geçmişti.
Düşmanı görebiliyordum. Farklı kıyafetler içindeydiler. Siyah giyinen insanlar kimler? Sakallıydılar, kasksızlardı. Başı bandanalarla bağlıydı. Bunlar anlaşılmaz insanlardır. Ateş durmadı. Askerleri düşüyor, düşüyordu. Biz onları yok ediyorduk, onlar da gelip ölüm döşeğine geliyorlardı. Neden bu şekilde doğrudan ölüme geldiklerine şaşırdım. Sanki beyinleri kapatılmış gibi.
Düşman “Allahu Ekber” diye bağırarak üzerimize geliyordu. Başka bir çatışma, ancak daha düzenli olan çatışma, bire bir ve hedef atışına dönüştü. Işığı yansıtan topların düşman savunmasını nasıl yok ettiğini izledim.
Verilen bölgede bizden başka kimsenin olmadığını anladım. Gerisi nerede? Ben bölüğün komutanıydım ve durumu ben organize etmeye başladım. Herkes siperin ortasında toplanmış, bir sonraki emri bekliyordu. Biz ölüm çanlarından kaçıp Matağis’teki ordumuza ulaşmak, erzak ikmali yapmak, dinlenmek ve sonunda Artsakh-Karabağ’ın her yerinde neler olduğunu anlamak istiyorduk.
Düşmanın bizi uzun süredir kuşattığını, ana tepelerin ve gözlem noktasının işgal edildiğini hepimiz biliyorduk. Bu, yürüyüşümüzün başarısının 50/50 olduğu anlamına geliyordu.
Bu psikolojik yükü nasıl taşıyoruz? Başka yolu yok. Ya onu alacaksın ya da korkudan öleceksin. Seçim pek iyi değil.
…Geriye baktım ve 101. mevzideki çocukları gönderdim. Vahagn’a baktım. Elinde gece görüş cihazıyla dimdik durdu, sanki güçlü olduğunu ve pes etmeyeceğini söylemek istercesine gururla ileriye bakıyordu.
1 Ekim 2020, saat 04:30
Uyandım. Birisi kolumdan çekiyor ve adımı söylüyordu. Gözlerimi açtığımda karşımda bölük komutanımız Arsen’in gülümsediğini gördüm. Askeri birliğimizin komutanı Arsen, komutan yardımcısı Marat İsraelyan, güvenlik daire başkanı İrina ve birkaç asker yol nedeniyle aramızdan ayrıldı. İlk gün çatışma başladığında İrina, bölüm başkanı Vlad ile telefondaydı. Vlad daha sonra, konuşma sırasında olduğu gibi, yüksek bir patlamanın ardından bağlantının aniden kesildiğini söyledi.
Büyük olasılıkla, yoldan geçen tanklar gizli belgeleri taşıyan arabayı vurup havaya uçurdu ve İrina şehit düştü. Ne yazık ki İrina’nın akıbeti hala bilinmiyor. Teknik güvenlikten sorumlu askeri birliğin komutan yardımcısı Yüzbaşı Marat İsrailyan da 165’inci mevziye ulaşmayı başarmıştı.
O zaman aşağıdakiler netleşecektir: İsraelyan yaralanmıştır ve savaşın hararetinde 165. mevziden geri çekilmek zorunda kalınca askerler mevziden çıkması için İsrailyan’ın yanına koşar, İsraelyan askerlere gidip yolun güvenliğini kontrol etmelerini söyler. Askerler İsraelyan’ın yanına döndüğünde artık hayatta değildir. Askerler, İsraelyan’nın kendisini nasıl vurduğunu askerler görmesin diye bunu özellikle yaptığını söylediler. İsraelyan, yakalanıp askerlere yük olmaması için kasten kendini öldürdü…