Birinci Enternasyonal
Birinci Enternasyonal, 1864-1876 yılları arasında faaliyet gösteren Uluslararası Çalışanlar Birliği (Derneği), dünya devrim tarihinde 1. Enternasyonal olarak anılmaktadır. Marks ve Engels'in, 1847 yılında Komünist Manifesto'yu yayınlamalarından 17 yıl sonra, 1864'te İngiliz ve Fransız sendikacılar, Uluslararası İşçi Derneği`ni kurdular.
I. Enternasyonal, 1871 Paris Komünü'nden sonra büyük saldırılarla karşı karşıya kaldı.
I.Enternasyonal'in kuruluşunda belirleyici rolü olan İngiliz sendikacılar örgütten ayrıldılar. Örgüt içinde Bakunin'in önderliğindeki anarşistler (Bakuninciler) ise gizli örgütlenmelere gittikleri için 1872 kongresinde I. Enternasyonal'den tasfiye edildiler.
Bu yıllarda Avrupa işçi sınıfının kendi ülkelerinin işverenleriyle birlikte hareket etme eğiminin güçlenmesi üzerine, I. Enternasyonal'in merkezi 1872 yılında ABD'ye götürüldü ve örgüt 1876 yılında tasfiye edildi.[2]
Daha sonra 2. ve 3. Enternasyonal oluşumları gerçekleşti.
|“||Birinci Enternasyonal, proletaryanın sosyalizm uğruna uluslararası mücadelesinin temellerini attı. İkinci Enternasyonal birçok ülkede yaygın kitle hareketlerinin zeminini oluşturma evresiydi. Üçüncü Enternasyonal ise İkinci Enternasyonal'in çabalarının semeresini toplayarak, oportünist, sosyal şovenist, burjuva ve küçük-burjuva çöpleri ayıklamış ve proletarya diktatörlüğünü kurmak üzere yola koyulmuştur. [3]||”|
Birinci Enternasyonal'de ele alınan temel konular
- İşçi sınıfının ortak eylem ve ortak bir örgüte olan acil ihtiyacı
- Ekonomik özgürlüğün gerçekleştirilmesi ve sınıflı toplumun ortadan kaldırılması
- Uluslararası işçi dayanışması
- Sendikal hareket
- Grev
- Siyasal eylem
- Üretim araçlarının özel mülkiyetinin ve sürekli orduların kaldırılması.