mutluyken mutluluk üzerine düşünmek çoğunlukla mümkün değil gibi. bunu başarıp, üzerine düşündürüp bir de üstüne, bozulmadan mutlu kalmamı sağlayan biri var-oldu. adını anarsam bu bir karşılığa döner diye korktuğumdan bir şey diyemiyorum. ya da sadece onun duyabileceği şeylerden fazlasını söyleyemiyorum. bana üstüste bu duyguyu tattıran şahsım için son derece inanılmaz olan zat-ı şahaneye sevgilerimi buradan da yolluyorum. uzaklardan gelen aslanımı başköşede ağırlıyorum. sanıyorum o anlayacaktır okuyunca. gerisi de mühim mi bilmiyorum.
n..y'ye not:
hayat bazen yapışıyor yakana, tutunduğun demir zemindeki o küçücük parmaklarına sırayla hiç acımadan basıyor.
çizgifilmlerdeki gibi tek tek açılıyor parmaklar..tink!tink!tink!
düştün düşeceksin ama çizgisin ya işte onu hatırlıyorsun. pekala havada yürüyebilir ya da düştükten sonra silkelenip birden diğer sahneye geçebilirsin. umudunu bağladığın parmaklarını tek tek öpebilir birileri, sarılabilirsin sen de dokunaçlarınla...
ama parmaklarının üzerindeki o ağırlığı hissettiğin anda bunları düşünmek zor oluyor biliyorum... yine de birileri farkında olmadan mutluluk saçıyor, sen bunu bil istiyorum.