23 Mart 1983 Ronald Reagan, ABD'nin Stratejik Savunma Girişimi (SDI) konusundaki çalışmalarını duyurduğu ulusa televizyonda yaptığı bir konuşma sırasında.
Devletlerin ekonomisi "dalgalandı". Silahlanma yarışı, kapitalizmin yeni krizinin yaklaşımını büyük ölçüde hızlandırdı. ABD, yeni bir askeri-teknolojik devrim yapmada ve Ruslara karşı askeri üstünlük sağlamada başarısız oldu. Birlik, Yahudilerin ve aptalların çığlıklarının aksine, tam tersine, gelecekte bir atılım için pek çok fırsata ve rezervlere sahipti.
Sovyet seçkinlerinin ayrışması
1980'lerde Amerikalılar iki ana yönde bir saldırı başlattı. İlki, SSCB'ye karşı güçlü bir enformasyon savaşıdır. İkincisi, Kremlin'i korkutmak için askeri meselelerde devrim yapma girişimidir. Her ikisi için de Amerika, Sovyet seçkinlerinin bilincini etkileyebildi.
Mesele şu ki, Kruşçev ve Brejnev'in yönetimi Sovyet seçkinlerini rahatlattı. Moskova, Stalin'in programını, zorunlu gelişimi, seçkinlerin sürekli seferberliğini (eşzamanlı yenilenme ve tasfiyelerle) terk etti, bir bilgi, hizmet ve yaratıcılık toplumu inşa etti.
Sovyet nomenklaturası, elde edilen konumların ABD ile eşitlik için yeterli olduğunu düşünüyordu. Ülkenin barışı, yenilmez Sovyet ordusu tarafından korunmaktadır. Ekonomi patlama yaşıyor. Taraf makul bir politika izliyor. Ülke sükunete uğradı.
"Bağdat'ta her şey sakin"
"Bizimle iyi şeyler dışında hiçbir şey olamaz"!
Bu, Birliğin "altın çağı" idi. Birleşik Devletler'den farklı olarak, Sovyet halkının nükleer savaş korkusu yoktu. Hayat sürekli gelişiyordu.
Sonuç olarak, ülke ve üst sınıflar rahatladı. Ancak gelişimdeki herhangi bir durak, durgunluk ve ardından bozulmadır. Bu Batı'da kullanıldı.
1960'larda ve 1970'lerde uluslararası gerilimlerin gevşemesinden sonra, 1970'lerin sonlarından ve 1980'lerin sonlarından itibaren ABD'nin önderlik ettiği Batı, beklenmedik bir şekilde Moskova için SSCB üzerinde güçlü ideolojik, bilgilendirici, politik, ekonomik ve askeri baskı uygulamaya başladı.
Mevcut durumun sonsuza kadar süreceğini zaten düşünmüş olan rahat Sovyet elitinin bu korkutucu kısmı. Elit kesimin bir kısmı, ülkeyi anlamsız ve etkisiz maliyetlere (örneğin bir silahlanma yarışı) sürükleyerek, ulusal ekonomideki dengesizliği artırarak, yanlış düşünülmüş, hatalı eylemler yapmaya başladı.
Sovyet liderliğinin başka bir kısmı, ne pahasına olursa olsun ABD ile uzlaşmaya varmaya karar verdi. Taviz ve teslim olma pahasına da olsa Amerikan "ortakları" ile anlaşın. Sovyetler Birliği'nde fiilen, “beşinci kol”, “fareler”, ülke içindeki düşmanın suç ortaklarının, kişisel ve dar grup çıkarları uğruna sosyalizmin tüm kazanımlarını teslim etmeye hazır bir müfrezesi ortaya çıkıyor.
Batı'da her şey çok iyi hesaplandı. SSCB'nin zayıf noktasını keşfettik. Sovyet seçkinleri, Büyük Vatanseverlik Savaşı tarafından kan akıtıldı. Yeni yaratıcı Sovyet neslinin cesur, ülkeye ve insanlara adanmış, enerjik ve teknokratik önemli bir kısmı savaşa düştü. Kalanların ve arkada savaşan veya çalışanların çoğu ilkeyi yaşamın temeli olarak aldı:
"Keşke savaş olmasaydı."
70'lerin sonunda diğerleri - 80'lerin başında, iradesi zayıf, enerji eksikliği, zihinleri esneklik ve cesaret kaybetmiş derin yaşlılardı. Batı ile yeni bir savaş istemiyorlardı, geleceğe yönelik bilimsel ve teknik atılımlar, devasa başarılar istemiyorlardı.
Doğru, bu askeri nesil arasında neredeyse hiç hain yoktu.
En kötü durum genç kuşakta - 30'lar ve sonrası. Bunlar savaşmadı, devrim öncesi Rusya'nın gerçeklerini bilmiyorlardı, İç Savaş'ın kanını, 1920'lerin "bataklıklarını" görmediler ve çürümeyle sarsıldılar. Birisi SSCB'nin liberalize edilebileceğine, Batı'ya yaklaşabileceğine inanıyordu. Amerikalılarla aynı fikirde olabilirsiniz, Rusya'yı bir parçası yapın
"Gelişmiş dünya topluluğu".
Diğerleri SSCB'nin hasta olduğuna ve "perestroyka" ve "reformlara" ihtiyaç duyduğuna inanıyordu. Bu durumda Avrupa (Batı) deneyimini kullanmak gerekir. Birisi sadece ülkeyi teslim etmek ve devasa Rus zenginliğini "Batı peri masalı" nın tadını çıkarmak için özelleştirmek istedi.
Bu zaten Sovyet seçkinlerinin genç bir kuşağıydı. Açlığı, yoksulluğu ve savaşı bilmiyordu. "Bu ülke" ve halk bilmiyor ve küçümsüyordu ("gelişmemiş kepçe"). Sovyet askeri-sanayi kompleksinin derinliklerinde saklanan mucizeleri bilmiyorlardı, "pazar" ve Batı yenilikleri için dua ediyorlardı. Piyasa ve demokrasi hakkındaki ilkel Batı teorilerine inanıyorlardı. Batı'daki gibi tüketen (yabancı paçavralar, viskiler, arabalar ve striptiz barları) dünya elitinin bir parçası olmayı hayal ettik.
Elbette SSCB'de de vatanseverler vardı. Sayıları daha fazlaydı (partinin sıradan üyeleri ve Komsomol, sıradan vatandaşlar). Ancak kendilerini liderleri ve örgütlenmeden buldular.
Çoğunluk, SSCB yıkılıncaya kadar ülkeye karşı ilan edilmemiş bir savaşın sürdüğünü bile bilmiyordu. Solucanlar yıkıcı iken insanlar çalıştı, inşa etti ve icat etti.
Ve Amerikalılar tüm bunları açıkça kavradılar. Ve Sovyet medeniyetine karşı güçlü bir psişik, bilgi ve askeri-ekonomik savaş başlattılar.
Reagan Sovyetlere Karşı
Ronald Reagan, Rusya'ya karşı yeni bir saldırıya öncülük etti.
1911'de Tampico'da (Illinois) fakir bir ailede doğdu. Çocukluğunu ve gençliğini küçük taşra kasabalarında geçirdi. Spora ve oyunculuğa ilgi gösterdi, konuşma yeteneğine sahipti. Annesinin etkisi altında dindardı, Protestan kilisesine aitti.
Üniversiteden sonra Iowa'da spor etkinliklerini kapsayan küçük radyo istasyonlarında çalıştı. Bu süre zarfında geleceğin temelini attı.
"Harika iletişimci".
1937'de ekran testlerini geçti ve Warner Bros. Studios ile bir sözleşme imzaladı. İkinci Dünya Savaşı sırasında askeri propaganda yaptı. 1945 yılında kaptan rütbesiyle yedeğe transfer oldu ve oyunculuk kariyerine geri döndü. Reagan tüm film kariyeri boyunca 54 filmde rol aldı. Bunlar çoğunlukla düşük bütçeli filmlerdi.
Aktif bir sendikacı olması siyasi gelişimi için önemliydi. 1947'de Reagan, Screen Actors Union'ın başkanı oldu. Bu etkinlik ona nasıl müzakere edileceğini öğretti, siyasi bir armağan geliştirdi: ne zaman sert ve kararlı olunmalı ve ne zaman anlaşmaya varılmalı. Şu anda, FBI ile aktif olarak işbirliği yaptı ve ateşli bir Rus düşmanı ve anti-komünist olduğunu gösterdi. Amerikan "cadı avının" zamanıydı - Ruslara, Rusya'ya ve komünizme karşı her türlü sempati tezahürüne karşı şiddetli bir mücadele. Her zaman olduğu gibi birçok masum insan böyle bir mücadele sırasında acı çekti.
Reagan ilk başta Demokrat Parti üyesiydi, Roosevelt'e ve onun yeni rotasına hayran kaldı. General Electric'teki (bir nevi siyasi komiser gibi) görev süresi boyunca Reagan, şirketin ülke çapındaki fabrikalarını gezdi ve çalışanlarının şirketine bağlılığını artırmak için çalışanlara konuşmalar yaptı. Bireyin önemini vurguladı, Amerikan demokrasisinin ideallerini övdü, komünist tehdide ve refah devletinin büyümesinin tehlikesine karşı uyardı. 1962'de Reagan bir Cumhuriyetçi oldu (daha önce muhafazakarlık göstermişti).
Sağlam bir el politikası
1967-1975'te. Reagan, California valisine gitti. Devlet büyük bir sıkıntı içindeydi: Önceki Demokrat vali, kapsamlı sosyal programlarıyla fiilen iflas etti. California işsizlik ve enflasyondan muzdaripti. Öğrenciler Vietnam Savaşına, siyahlara ırk ayrımcılığına ve yoksulluğa karşı ayaklanmalar düzenlediler.
Reagan, kararlı bir politika izlemeye başladı. Yeni valinin ültimatomunu görmezden gelen öğrenciler hakkında -
"Okula geri dön ya da bırak!"
- Ulusal Muhafız terk edildi. Siyah aktivistlere polis ve ırkçı sivil toplum kuruluşları tarafından baskı yapıldı. (Reagan onlara yeşil ışık yaktı.)
Bir süre eyaletteki düzen sağlandı. Ancak ekonomik alanda Reagan saldırısı hemen başarısız oldu. Eyaletin önde gelen girişimcilerinden oluşan Reagan'ın ekibi bir kriz karşıtı program geliştirdi. Eyalet harcamalarında% 10'luk bir azalma içeriyordu. Eğitim kurumlarının, hastanelerin, çeşitli sosyal programların (istihdam, işsizlere yardım vb.) Finansmanı durduruldu. Yeni yönetim dengeli bir bütçe ve vergi indirimleri sözü verdi.
Ancak, önümüzdeki yıl Reagan bir faiz artırımı açıkladı ve hükümdarlığının sonunda bütçe bir önceki yıla göre% 280 artmıştı. Bunun nedeni hem geçmiş borçları hem de kendi işlerini sübvanse eden Reagan ekibinin iştahıydı.
Muhafazakâr kampanya sloganlarının aksine, valilik yaptığı iki dönem boyunca vergiler artırıldı, devlet bütçesi ikiye katlandı, memur sayısı azaltılmadı.
Reagan vali olarak, daha sonra başkanlığını karakterize eden tipik özelliklerin çoğunu sergiledi. Muhafazakarlığını vurguladı, öncelikleri nasıl belirleyeceğini biliyordu, ancak idarenin çalışmasına ve yasama sürecine müdahale etmedi. Reagan, yasama meclisinin her iki meclisine de baskı yapmak için seçmenlerle doğrudan konuştu. Tartışmalı konularda, bir anlaşmaya varmak için pragmatik davranmayı biliyordu.
Beyaz Saray Başkanı
Reagan'ın yetenekleri (medya uzmanı ve konuşmacı) onun için Beyaz Saray'a giden yolu açtı. Gösterişli konuşmaları Cumhuriyetçi Parti'de büyük yankı buldu. Sert anti-komünist duruş, Amerikan askeri-sanayi kompleksinin patronlarının beğenisiydi. O sıralar Amerika Birleşik Devletleri'nin, Batı'yı kapitalizmin başlangıç krizinden kurtarmak için SSCB'ye kararlı bir savaş vermesi için sert bir lidere ihtiyacı vardı.
Bu, Reagan'ı 1980 başkanlık seçimlerinde zafere götürdü. Zaten geleneksel olan sloganlarıyla konuştu: ekonomiyi canlandırmak için vergi indirimleri; halkın yaşamında devletin rolünü azaltmak; ulusal savunma için artan harcamalar; Sovyet tehdidine odaklandı. Bütün bunlar büyük vatansever duygularla sunuldu.
Reagan'ın temel inançları vardı (dini inançlardan geliyorlardı), kendisini ve siyasetini Amerikan değerleriyle nasıl özdeşleştireceğini biliyordu. Reagan'ın enerjisi, gösterişli konuşmaları ve "Muhafazakar Devrim" parodisi Amerikan halkını vurdu.
Görevdeki ilk döneminde (1981-1985), Reagan'ın iki danışman çemberi vardı. İç halka bir "üç" ten oluşuyordu: D. Becker, E. Meese ve M. Deaver. İkinci halka "troyka" ya rapor verdi, ancak başkana ulaşamadı.
Başkanlığın ikinci döneminde (1985-1989) aşırı merkeziyetçilik güçlendirildi. "Troyka" nın yeri bir kişi tarafından alındı - Reagan. Başkan ayrıca enerjik ve güce aç First Lady, Nancy Reagan'dan büyük ölçüde etkilendi. Aynı zamanda burçlar yaptı ve astrologların tavsiyelerine güvendi.
Başkanın otoritesi, İran-Kontra dolandırıcılığı, borsanın çökmesi, artan bütçe açığı ve dış ticaret ve ekonomideki büyüyen sorunlar (kapitalizmin krizinin yeni bir aşaması) nedeniyle o dönemde çöktü.
Reigonomics, Amerika ekonomisini kurtarmadı. Amerika Birleşik Devletleri sosyo-ekonomik çöküş tehdidiyle karşı karşıyadır. Amerika Birleşik Devletleri olası bir felaketten ancak sosyal bloğun ve SSCB'nin çöküşüyle kurtuldu.
Reagan'ın muhafazakarlığı (Reaganomics) ruhuyla vergi oranlarının düşürülmesi, ekonominin durumunda ve büyümesinde gözle görülür bir iyileşmeye yol açmadı. Bunu yaparken, Wall Street'te beş yıllık spekülatif bir patlama yarattı. Borsadaki patlama, milyarlarca dolarlık birleşme ve devralma dalgasıyla daha da kötüleşti - Reagan yönetimi, anti-tröst yasalarını uygulamayı fiilen durdurdu.
Ayrıca, kamu hizmetleri üzerindeki kontrolü gevşetmiş ve endüstri için çevre ve güvenlik standartlarını düşürmüştür. Sosyal harcamalar kesildi.
Ancak, daha düşük vergi oranları ve askeri harcamalardaki keskin artış, büyük bütçe açıklarına yol açtı. Bütçe, 699'de 1980 milyar dolardan 859'de 1987 milyar dolara istikrarlı bir şekilde arttı. Bütçe açığı istikrarlı bir şekilde büyüdü ve 1986'da 221 milyar dolarla rekor bir yüksekliğe ulaştı.
Hükümet barış zamanında görülmemiş bir ölçekte borç para almaya zorlandı. Yurt dışından, özellikle Amerika'ya aktif olarak yatırım yapan Japonya'dan çok sayıda fon geldi. Ulusal borç 997 milyar dolardan 2,85 trilyon dolara yükseldi.
Muhafazakarlık ruhuyla, Rusya'ya yönelik askeri harcamalarda büyük bir artış oldu. Uygulamaya koymak için benzeri görülmemiş bir silah programı başlatıldı
"Kötülük imparatorluğu"
bu yüzden Reagan alenen SSCB'yi aradı.
Gizli servislere (ve özellikle W.Casey liderliğindeki CIA), Sovyet etki alanında direnişi canlandırmak ve üçüncü dünya ülkelerindeki anti-komünist gerilla güçlerini desteklemek için tam özgürlük verildi.
Ronald Reagan ve Nancy Reagan, Washington DC'deki açılış töreni sırasında. 1981 yıl
ABD sistemik bir krizin eşiğinde
Bununla birlikte, 1982'de, Kongre'de ilk başta cumhurbaşkanının ihtiyaç duyduğu askeri bütçenin büyümesini yarı yarıya azaltan ve 1984'ten beri tamamen ortadan kaldıran güçlü bir muhalefet oluştu.
Askeri harcamaların artması, ekonomik sorunlar ve bütçe açıkları nedeniyle kamuoyu değişmeye başladı. Reagan'ın kendisi değişti. İkinci dönemde, Alzheimer hastalığı açıkça ilerlemeye başladı. Başkan, en yakın danışmanlarını tanımayı bile bıraktı. Hafıza sorunları ve konsantre olamama nedeniyle başkan neredeyse tamamen emekli oldu.
Beyaz Saray politikası CIA başkanı William Casey ve eşi tarafından belirlendi.
Devletlerin ekonomisi "dalgalandı".
Silahlanma yarışı, kapitalizmin yeni krizinin yaklaşımını büyük ölçüde hızlandırdı. ABD, yeni bir askeri-teknolojik devrim yapmada ve Ruslara karşı askeri üstünlük sağlamada başarısız oldu.
Birlik, Yahudilerin ve aptalların çığlıklarının aksine, tam tersine, gelecekte bir atılım için pek çok fırsata ve rezervlere sahipti.
Gözyaşı yoktu. Sovyet ordusu dünyanın en iyisiydi ve Rusya'nın güvenliğini garanti ediyordu. Sovyet devleti dünyadaki etki alanını tamamen korudu ve Afganistan'daki durumu kontrol etti. Polonya'da General Jaruzelski iktidarın dizginlerini sıkıca elinde tuttu ve Sovyet karşıtı muhalefeti yendi.
SSCB'nin ulusal ekonomisi, vatandaşların tüm temel ihtiyaçlarını karşıladı. Yoksulluk yoktu, açlık yoktu, eğitim dünyanın en iyisiydi (ya da en iyilerinden biriydi), iyi ilaç. Bilim, depolarda çığır açan çözümlere sahipti. Ücretsiz konut dahil olmak üzere sosyal güvenceler sağlandı. Suç, çeşitli sosyal hastalıklar gibi sosyal yaşamın temelini oluşturuyordu. Kitlesel bağımlılık sorunu yoktu.
80'lerin ortasında, SSCB geleceğe sıçrama için güçlü bir potansiyele sahipti.
İlk olarak, ülkenin, ekonominin, bilimin ve halkın harekete geçme ve konsantre olma yeteneğidir. Herhangi bir karmaşıklık problemini mümkün olan en kısa sürede çözebiliriz.
İkinci olarak, büyük üretim tesisleri, mükemmel bilim adamları, tasarımcılar, mühendisler ve teknisyenlerden oluşan bir topluluk.
Üçüncü olarak, Sovyet bilimi ve eğitimi. Sovyet eğitim sistemi her yıl ülkeye yüzbinlerce yeni yaratıcı ve yaratıcı verdi. Dürtülerinin sadece doğru bir şekilde yönlendirilmesi gerekiyordu.
Dördüncüsü, SSCB'de kullanılmayan örgütsel, yönetimsel ve zihinsel teknolojiler vardı. Onların yardımıyla bürokratik aygıtın tembelliği ve yavaşlığı sorununu çözmek, kökten azaltmak mümkün oldu. Organizasyonel olarak binlerce organizasyonu, tasarım bürosunu, işletmeyi, çeşitli departman ve kurumların ekiplerini birbirine bağlayın.
Sorun SSCB'nin insanlarında, biliminde, eğitiminde veya ekonomisinde değildi. Ve en tepede.
Sovyet seçkinleri zafer istemiyordu.
Zaten şiddetli bir krizin eşiğinde olan Amerika'nın Sovyetleri devralmasının nedeni budur.
Devam edecek ...