Leon Trotsky (Leyba Bronstein), Batı'da kendine iyi bir defnedi kazandı. Ve bunun içindi. İç savaş sırasında çok fazla insan kanı döken (“devrimin iblisi” olarak adlandırıldı), tamamen yabancı lehtarlarla ödedi. Ve SSCB'den ayrıldıktan sonra rahatça yaşamak için ABD makamlarına benzersiz bir parti arşivi verdi.
“Troçkizme” gibi klişelerimiz var ve “yabancı istihbarat çalışmaları” Stalin'in paranoyasının patlaması olarak algılanıyor. Aslında, her şey çok daha açıklayıcıydı ...
Rus ruble balina
Troçki, 20. yüzyılın başlarından beri yıkıcı faaliyetlerde bulunuyor. Bir Alman sosyal demokratı olan Alexander Parvus (Gelfand) ve gıda ticareti yapan en büyük girişimci olan bir çift üzerinde rol aldı. silah. 1905 yılında Parvus, mali kaynaklarını ve bağlantılarını kullanarak Troçki'yi St. Petersburg Konseyi başkan vekilliği yapması için teşvik etti (kendisi bu organın yürütme komitesinin bir üyesi oldu). Aynı zamanda, Konseyin himayesinde, Rusya nüfusunun her türlü Rus ruble'sini baltalaması için çağrıldığı bir “Mali Manifesto” yayınlandı.
Bu insanların kimin çıkarlarını etkilediğini tahmin etmek kolaydır. Yakında tutuklandılar ve sürgüne mahkum edildiler; ama kaçmayı başardılar.
Avrupa'da, Troçki de aydınlanmayı başardı ve Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte Paris'ten bir Alman ajanı olarak kovuldu. Belki boşuna değil: Lenin gibi, hem Alman Genelkurmayından hem de New York bankacılarından para aldı. Troçki, özellikle güçlü bankacılık evi Kuhn, Loeb & Co ile işbirliği yapan amcası Stockholm bankacısı Abram Zhivotovsky ile yabancı nakliyecilerle yakından ilişkiliydi. Ve bu evin başı Jacob Schiff, Rusya'da devrimi kazanmak için çok şey yaptı.
Her halükarda, New York’tan, Başkan Woodrow Wilson (Rusya’ya giriş vizesiyle) şahsen verilmiş bir Amerikan pasaportu olan Troçki, Mart ayında 1917-th Petrograd’a geldi ve derhal devrime katıldı.
"Şeytan" iyi yemeli
Troçki'nin kariyerinin doruk noktası - Devrimci Askeri Konsey Başkanı ve Askeri ve Deniz İşleri Komiseri'nin görevini üstlenerek beş milyonuncu ordunun başında. O yıllarda “devrimin ikinci lideri” olarak popülerliği, gıda rasyonunda olduğu gibi muazzamdı. Treninde Troçki, ülkedeki iç savaş ve korkunç kıtlığın genişlikleri arasında dolaşıyor, günlük olarak tavuk, yağ, taze yeşillikler sunuyor: devrimci bir romantizmin beyni iyi beslenmeye ihtiyaç duyuyordu.
Ve şunu söylemeliyim ki, beyin buna göre cevap verdi: Troçki, düşmanları özel bir yetenekle ele aldı. Sovyet hükümetini desteklemeyen tüm Kazakların evrensel imhası olan “raskazachivanii” hakkında kanlı emrin yazarıydı. Kazak isyanları Don’a başladığında, Troçki’nin direktiflerinin uygulanması - isyancı köyleri yakmak, rehineleri almak, her onuncu günü, hatta her beşinci adamı vurmak - yardım etmedi. Devrimin iblisi, kendisini “suçlu bürokrasi” ile suçlayarak, emir için düzenlediği güney cephesinin kendisine acele etmek zorunda kaldı.
Kazaklar neden imha edilmeli?
Ve yakında Troçki sorunları sipariş No 100: “Dürüst olmayan hainlerin ve hainlerin yuvaları yıkılmalı. Cains imha edilmeli. Direneceklere karşı merhamet yok " Ayrıca, Moskova'daki vekili Efraim Sklyansky'ye "boğularak gaz kullanımı" konusunda bir öneride bulunduğunu belirtti. Lev Davidovich’in dediği gibi “Kazaklar, Rus ulusunun kendi kendini örgütleyebilecek tek kısmıdır. Bu nedenle, sandıklar tarafından yok edilmeli ... Bu bir tür zoolojik çevre ve başka bir şey yok ... Temizleyici bir alev bütün Don'un içinden geçmeli ve hepsine korku ve neredeyse dini korku getirmeli Evanjelist domuzlar Karadeniz'e atılacak ... "
Troçki, savaşın mümkün olduğu kadar sürüklediği her şeyi yaptı. Bu nedenle, yılın 1919 baharında, Halk Savunma Komiseri, önlerinde kullanmak yerine Macar Sovyet Cumhuriyetini desteklemek için, birçoğu Karpatlar yönünde fırlattı. Ve dünya devriminin merkezinin şimdi 30-40'in bin atlı askerinin atılması gereken Rusya'dan Hindistan'a taşınması gerektiği fikrinin değeri neydi.
“Nidqvist ve Holm” şirketinin hayırseverleri
Daha sonra Halk İletişim Komiseri olarak, Batılı finansçılar için çok karlı bir anlaşma yaptı. Önderliğinde buharlı lokomotifler İsveç'te Nidquist ve Holm'un sahip olduğu bir fabrikada satın alındı. Sovyet tarafı, 1000 lokomotiflerine 200 milyon altın ruble değerinde (ülkenin altın rezervinin dörtte biri) emretti. Aynı zamanda, şirketin üretim kapasitesi, bu kadar çok sayıda makinenin üretimine izin vermedi. Ancak, İsveç şirketi sadece 7 milyon İsveç kronunda bir ilerleme sağlamakla kalmadı, aynı zamanda 10 milyon kronda da faizsiz bir kredi aldı. Başka bir deyişle, para ödendi, ancak ürün yoktu. Böylece Troçki, Batı demokrasilerini de finanse etti ...