We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Arabanın ön koltuğuna iki Kızılderili yabancı oturdu. Arkadaşım Sholeh ve ben diğer arabaların, kamyonların, deve arabalarının ve ineklerin arasında dolaşırken birbirimize sarkarak arkaya oturduk. Her ihtimale karşı gürültü yapıcı anahtarlığımı tuttum; ne olursa olsun, gerçekten bilmiyordum. Zinciri çekmek, sürücünün dikiz aynasından sarkan Ganesh iyi şans tılsımına rağmen, kesinlikle yoldan sapmaya ve ateşli bir çarpmaya neden olacak delici bir sireni çıkarırdı.
Hindistan'ı seviyor musun? Diye sordu Bijuraj arkasına dönerek. Dev beyaz dişleri bana piyanodaki tuşları hatırlattı. Ülkemi seviyor musun?
Bijuraj, internette Sholeh'i bulmuş ve birkaç şiirini tercüme etmişti ve Hindistan'da seyahat edeceğini öğrendiğinde, ailesinin evinde kalmamız konusunda ısrar etti. Ben doğal olarak gergin bir insanım, bu yüzden şüpheliydim. "Olmadığımız biriyle kalmamız gerektiğinden emin misin? bilmek? " Sormaya devam ettim.
"Aptal olma. Bir aileyle kalmak çok hoş olacak, ”dedi Sholeh.
Cochin International'da uçaktan indiğimizde uzun boylu bir Kızılderili olan Bijuraj sırıtıyor ve ellerini başının üstünde sallıyordu. Sholeh'e, bizi havaalanından getirmesi için bir araba ve şoför kiralayacağını söylemişti. "Uzun ve şişman Kızılderiliyi ara" dedi. Kesinlikle uzun boyluydu ama hiç de şişman değildi, en azından Amerikan standartlarına göre değil.
Bijuraj'ın karpuz kabuğu kadar büyük bir rakip olan gülümsemesine rağmen, yapraklı bir verandanın arkasına yerleştirilmiş mütevazı iki katlı bir ev olan evine gelene kadar emniyet anahtarlığımı tuttum. Ön verandada Bijuraj’ın da gülümseyen annesi Amma'yı bekledi. Siyah saçları sıkı bir topuz haline getirilmiş, alnına uyumlu bir bindi olan güzel bir bordo sari giymişti. Amma'yı görene kadar Bijuraj'ın yüzündeki gülümsemeden daha büyük bir gülümsemenin mümkün olduğunu düşünmemiştim.
"Görüyorsun," dedi Sholeh. Daha sevimli olamazlardı.
Kendimi biraz aptal gibi hissederek gürültücümü uzaklaştırdım.
Konuşmak için ağzımı açarsam ki bu sık sık olur, Amma ağzıma yarım muzu sokardı.
Amma evli olmadığımı duyduğunda, bana kızım demeye başladı, hamur makinesi. Ve ona "Anne" anlamına gelen Amma demem konusunda ısrar etti. İyi beslendiğimden emin olmak için de kendi görevini üstlendi, her açtığımda ağzıma yiyecek tıkıyordu. Konuşmak için ağzımı açarsam ki bu sık sık olur, Amma ağzıma yarım muzu sokardı. Kendi annemin bunu yaptığını hayal bile edemiyorum. Bir şey olursa, o ekstra muza gerçekten ihtiyacım olup olmadığını sorardı. Amma'ya göre yaptım ve iyi beslenmiş bir çocuk iyi bir annenin işaretidir, bu yüzden Amma yemek zamanlarında tencere ile yanımda durdu ve bir ısırık alır almaz pilav, plantain, tavuk masala tabağımı yeniledi. .
Hindistan'da kilo almış tanıdığım tek kişi benim.
Amma ayrıca uygun yemek görgü kurallarını kullandığımdan emin oldu. İki elimi de kullanırsam - Güney Hindistan'da mutfak eşyaları kullanmazlar - sola tokat atardı ki bu benim banyo işim için ayrılmalıdır. Sağ ve solu takip etmekte her zaman zorlandığım için ellerimi sırayla tutamadım ve bileğime çok tokat attım. Yemek zamanlarında sol elime oturmak zorunda kaldım.
Amma, hindistan cevizinin fermente kabuğundan yapılan sütlü şarabı “toddy” yi denemek istediğimde de hoşnutsuzluğunu açıkça ortaya koydu. Amma kollarını kavuşturarak başını şiddetle salladı. Munnar'daki çay tarlalarından eve dönerken yol kenarındaki bir “bar” da durmuştuk ve Bijuraj bunun için girmek zorunda kaldı çünkü kadınlar böyle bir tesiste hoş karşılanmıyordu. Bir şişe beyazımsı bira çıkardı ve denediğimizde, Sholeh onu yere tükürdü ve tadı birinin hindistan cevizi sütü atmış gibi olduğunu söyledi. Amma haklı görünüyordu, bu yüzden ona yarı toddy'yi kötü bulmadığımı söylemedim.
Amma çoğunlukla evli bir kadın ve dolayısıyla yetişkin olduğu için Sholeh'i yalnız bıraktı. Ama evli değildim, sadece 36 yaşında bir çocuktu, bu yüzden Amma beni evin içinde takip etti, cildime susam yağı sürmeye, vahşi, kıvırcık saçlarımı taramaya veya alnıma bindis yapıştırarak beni "daha Hintli" gibi göstermeye çalıştı. ama sonunda beni biraz fazla çabalayan pembe tenli bir serseri gibi göstermeye başladım. Ancak bunların hepsi Amma'nın ona ihtiyacım olduğu için değildi - birçok yetişkin kızın kendi anneleriyle karşılaştığı bir dinamik. Sadece meraklıydı ve her şeyden çok yardımcı olmak istiyordu.
Fotoğraf: yazar
Bir milyardan fazla insanın yaşadığı bir ülkede, Amerikan mahremiyet kavramı mevcut değil, bu yüzden sabah uyandığımda Amma oradaydı ve gece yatağa hazırlandığımda yanımda banyoda durdu. aynada bana gülümsüyor. Kontakt lensimi ilk çıkardığımda korku içinde çığlık attı. Sonra ona lensi gösterdiğimde sevinçle güldü. Bana bunu tekrar ettirdi, merceği tekrar takıp, bakarken defalarca çıkararak, sanki harika bir sirk numarası yapmışım gibi ellerini çırparak, dehşet ve neşe içinde ciyaklayarak.
Gitme zamanı geldiğinde Bijuraj bize yapmamamız için yalvardı. Bijuraj, Kerala'da evi Kochi'deki tüm gazeteciler için bir mıknatıs haline geldiğinden, İranlı şair Sholeh ile röportaj yapmak ve "Amerikalı yazar" bana bir göz atmak isteyen Kerala'da biraz ünlü olmuştu. Ama bundan daha fazlası, ailesi bizi sevdi. Ve onları sevdik.
Ve işte Hint misafirperverliğinin özü: Geldiğimizi duyduktan sonra, ailenin sadece bizim için Batı tarzı bir tuvalet yaptırdığını öğrendik.
Ayrılırken, "hayır", "kızım" ve "yemek" de dahil olmak üzere yaklaşık 10 İngilizce kelime bilen Amma'ya bu kadar bağlanabilmem bana garip geldi. Ama sanırım bu yeterli. Bazen kelimeler gerekli değildir. Bazen yollarına bile girerler.