Bir kış, araba kazalarından şüpheli miktarda ölüm meydana geldi. Hükümet iki ay boyunca panik satın alma nedeniyle emniyet kemeri satışını yasakladı, ancak işler sakinleştiğinde bunları yasal bir gereklilik haline getirdi. Hükümet, araba üreticilerini emniyet kemeri takmaya veya vergi mükellefi fonlarını kullanarak insanlara emniyet kemeri sağlamaya zorlamadı. Bunun yerine, insanlar kendilerininkini yapmak veya kutu üzerinde “araba kazalarından korumaz” yazan son derece ucuz tek kullanımlık emniyet kemerleri satın almak zorunda kaldı. Aslında amaçlandığı gibi işleyen yüksek kaliteli emniyet kemerlerinin “esas olana ayrılmış” olduğu söyleniyordu, bu da elbette zenginler anlamına geliyordu.
Ucuz emniyet kemerleri o kadar kısıtlayıcıydı ki, nüfusun önemli bir kısmı onları takamıyordu. Bu insanlara basitçe araba kullanmamaları söylendi ve araba kullanmaya teşebbüs edenlerin ehliyetleri iptal edildi. Kısa süre sonra, genellikle diğerlerinden daha fakir olan insanlar, hiç araba kullanmadı ve profesyonel sürücülere hayatlarını kendileri için yaşamaları için bir prim ödemek zorunda kaldı.
Emniyet kemeri çılgınlığı bir kült haline geldi. Emniyet kemeri takmayan ya da yanlış takan ya da kollarını uzatmak için trafik ışıklarında kısa bir süreliğine çıkaran insanlara bağırmak ulusal bir eğlence haline geldi. Ertesi kış trafik kazaları tekrar artmaya başlayınca halk, emniyet kemeri araç dışına takılamayacağı için yürümenin yasadışı hale getirilmesini talep etti. Birincisi, emniyet kemeri takamayanların yaşama hakları ellerinden alındı, sonra bunlara parası yetmeyenler, sonra araba kullanmaya gücü yetmeyenler ve sonra “istenmeyen” araçlara sahip olanlar – yeni ve elektrikli olmayan her şey yani yüz bin pounddan daha düşük maliyetli herhangi bir şey. “Yol güvenliği” her zaman olduğu gibi verilen sebepti.
İlk kış boyunca, bir tamirci, bir otomobili bu kadar güvenli yapan bir cihaz icat ettiğini ve emniyet kemerlerini eski hale getireceğini iddia etti. Bu cihaz defalarca kanıtlandı ve hükümet her araca taktırdı. İnsanlar bunun emniyet kemerlerinin sonu olacağını düşündüler ama olmadı. İnsanlar bunun yürümenin yasallaşması anlamına geleceğini düşündüler, ama olmadı. İnsanlar, lüks yeni arabalardan birini almadan işlerini yürütemedikleri için yoksullaşmaya devam etti. İnsanlar evlerini terk edemedikleri için şişmanlamaya devam etti. Emniyet kemerleri bir itaat tasması haline geldiğinden ve yetkililerden korktukları için halkın aklını yitirmeye devam etti.
Ve böyleydi. Kalitesiz emniyet kemerleri o kadar ucuzdu ki, trafik kazasında meydana gelen ölümler, kullanımları ile arttı, ancak kimse bunu söyleyemedi. Yasalar, bir arabanın çarpması kaderini kalıcı olarak iyileştirdi ve bu yeterince iyiydi.