Kurgu yazarları (benim gibi), genellikle bir ana karakter (MC)
için bir problem ve bir çözüm (iyi veya kötü) gösterir. Bu süreçte,
okuyucuda bu karakterle ilgili duygular yaratmaya çalışıyoruz;
böylece okuyucu onunla özdeşleşebilir, onun için kök kurabilir ve
kazandığında (veya kaybolduğunda) kutlayabilir (veya
üzülebilir).
Hepimizin kendi yaşam felsefelerine ve onunla ne alakası
olduğuna dair, MC'niz onlara sahip olabilir ve kendi rakip
felsefelerini savunan başka bir karakterle tartışabilir.
Yani evet, felsefi noktaları tartışmak istiyorsan yapabilirsin.
Kurguda eğlendirici olanın çoğunlukla çatışma
olduğunu, okuyucunun algıladığı gibi olduğunu
unutmayın; bu, dünyanın ya da başkalarının olmadığı
zaman olur MC'nizin istediği veya ihtiyaç duyduğu şeyi
yapmak veya okuyucunuz bilir, bir karakter için iyi
bitmeyecektir. Basitçe söylemek gerekirse, insanlar daha sonra ne
olacağını bilmek istediklerinde okumaya devam ederler; yani,
bilinmeyenin beklentisi dışında.
Bazen yalnızca beklenti yeterlidir: karakterler
bile çelişkili değildir (bu, eylemlerinde ve inançlarında kesin
oldukları ve üstesinden gelinmesi gereken sorunlarla
karşılaşmadıkları anlamına gelir); okuyucu ,
sayfaların sırada ne olacağını umarak beklemek için
çalıştırılabilir, özellikle yazar okuyucuya (karakterleri değil)
nedenini planlarının karakterlerinden çok daha az kesin olması için
vermişse zavallı bir şekilde başarız olmak.
"Peki, bu basitleştiriyor!" Julie dedi. "Önce Travix’e gidip bu
sihirbazı Zelof’i bulmalıyız. Doğru mu?"
"Kesinlikle," dedi Karen ve masadan ayağa kalktı. "Eşyalarını
topla, bir haftadır ondan biniyoruz ve acele etmeliyiz."
Ne yazık ki her ikisi için de Zelof’in günlerce öldüğünü
bilemediler.
Bu yüzden, Julie ve Karen kesin olsalar bile, okuyucunun
beklentileri (bahisler yeterince yüksekse ve bu
hedeflerini tehlikeye sokarsa) onları okumak isteyecek; başarısız
olduklarında ne olacağını bulmak için.
But back to philosophy: There are many
things that drive characters. Most of these things (love, lust,
greed, a desire for safety, success, fame, financial security) are
not very philosophical, just emotional. But real people do have
philosophies of life that underly some of their decisions, and can
conflict with the philosophy of others.
I can write a logical character that does not believe any rapist
can be redeemed, and they should all be put to death, and if the
State won't do it then by Freya she
will.
Bu yüzden evet, bir tür [felsefe/din/inanç] bir karakteri ve
arsayı sürdürebilir, başka bir karakterdeki çelişkili bir inanç
dizisi başka bir karakteri ve onların muhalefetini sürebilir.
Yazarın İlk İşi Eğlendirmektir.
Daha sonra ne olacağını bilmek isteyen okuyucular eğlendirir. Bu
hem eylem (gerçekleşen şeyler, gerçekleşen şeyler) hem de duygusal
katılım gerektirir.
Dünyanın çalıştığına ve insanların davranması gerektiğine
inandığınıza dair bir hikaye bir hikaye değil; bilgi grupları
hikaye değildir, felsefi argümanlar hikaye değildir. Hikayeler
çözmek istedikleri problemi olan bir karakter ister; okuyucuların
çözmesini istediği ve . Bir hikayeye
felsefi bir argüman örebilirsiniz, ancak (hikayedeki her şey gibi),
o felsefenin sonuçları aslında karakter için
sonuçlara sahip değilse] bunu yapmamalısınız. ve onların
eylemleri ve duygusal bağları.
Örneğin, Bill'in bir ateist olduğunu söyleyebilirsin.
Fakat hiçbir şeyi değiştirmezse, (tanım gereği) herhangi bir fark
yaratmaz! Şimdi eğer Bill, Karen'a aşık bir ateistse, ama Karen
sadıktır ve öğrendiğinde Karen'ı kaybeder: Şimdi Bill'in ateizmi
yaşamında bir fark yarattı ve Karen'ın dinine olan bağlılığı bir
fark yarattı. Şimdi Bill'in bir ateist olduğu önemli.
Karakterler hakkında yazdıklarınız (ve fiziksel ve
kültürel ortam hakkında yazdıklarınız) hikayede bir fark yaratmalı,
hikayeyi ve eylemleri etkilemelidir. Karakterler çeşitli felsefi
noktaları tartışırken (veya yarışmada) bu kısıtlamanın üstesinden
gelmek mümkündür.