"Ağa Hasbi ölmeden evvel oğlu Rahmi'yi çağırıp, "Beni mezara mutlaka çoraplarımla gömeceksiniz, yoksa hakkımı helal etmem" diye vasiyet etmiş ve bi de mektup vermiş. "Bu mektubu ben öldükten sonra ilk başın sıkıştığında açarsın" demiş.
Gün gelmiş Ağa Hasbi Hakkın rahmetine kavuşmuş. Oğlu, vasiyeti gereği babasını çoraplarıyla gömmek istemiş. Fakat camiinin imamı bunu kabul etmemiş, "İlle de çoraplar çıkacak, yoksa namazı kıldırmam" demiş. Başka bi imam getirmişler ama nafile, "Dinimize ters" diyerek o da kabul etmemiş. Başka bi hoca daha. Yok. O da kabul etmemiş.
Rahmi çaresizlikten kıvranıyomuş. Düşünmüş taşınmış ama bi çözüm bulamamış. Birden aklına, babasının "ilk başın sıkıştığında açarsın" dediği mektup gelmiş. Rahmi Bey hemmen mektubu bulup heyecanla açmış. Mektupta aynen şöyle yazıyormuş: "Gördün mü oğlum Rahmi! Ben ki Türkiye'nin en zengin adamıyım. Ama mezara bir çorap dahi götüremedim. Eee, hani nerede benim zenginliğim?"