|TEVBE SURESİ / 206|


118.Savaştan geri kalan o üç kişinin de. Bütün genişliğine rağmen yeryüzü onlara dar gelmiş, kendi canları bile onları sıkmış ve Allah'tan yine O'na sığınmaktan başka çare olmadığını anlamışlardı. Sonra (Allah'a) dönmeleri için tevbelerini kabul etti. Şüphesiz Allah tevbeleri çokça kabul eden, çok merhamet edendir.


119.Ey iman edenler! Allah'a karşı gelmekten sakının ve doğrularla beraber olun.
120.Gerek Medinelilere ve gerekse onların etrafındaki bedevilere Allah'ın Peygamberinden geriye kalmaları ve kendi canlarını onun canına tercih etmeleri yaraşmaz. Çünkü onların Allah yolunda bir susuzluk, bir yorgunluk, bir açlık çekmeleri, kâfirleri öfkelendirecek bir yere ayak basmaları ve düşman karşısında bir başarı sağlamaları dolayısıyla mutlaka kendileri için bir salih amel yazılır. Şüphesiz Allah iyilik edenlerin ecirlerini zayi etmez.
121.Allah'ın onlara yaptıklarının daha güzeliyle karşılık vermesi için (Allah yolunda) harcadıkları küçük büyük her şey, geçtikleri her vadi kendileri için yazılır.
122.Mü'minlerin toptan savaşa çıkmaları uygun olmaz. Her kabileden bir grubun dini iyi öğrenmek ve kavimleri kendilerine döndüklerinde onları uyarmak üzere geride kalmaları gerekmez mi? Olur ki böylece sakınırlar.
Nüzul Sebepleri
122.İbnu Ebi Hatim`in İkrime`den rivayet ettiğine göre Yüce Allah: "Eğer savaşa çıkmazsanız (Allah) size acıklı bir şekilde azab eder" diye buyurduktan sonra bedevilerden bazıları kendi kavimlerine mensup insanları din konusunda bilgilendirmek üzere savaştan geri kaldılar. Bu durumu gören münâfıklar: "Kenar yörelerde (badiyelerde) bazı kimseler savaştan geri kaldılar, onlar helâk oldu" dediler. Bunun üzerine Yüce Allah böyle buyurdu.
Yine İbnu Ebi Hatim`in bir başka rivayetine göre de cihad olunca mü`minler topluca savaşa çıkıyorlardı. Bu yüzden bu ayeti kerime indirildi.