Çocuklarımız küçükken, oğlumun anaokuluna başlaması için zamanında yeni bir okul bölgesine taşındık. Yeni öğrenci evraklarını doldururken, beklenmedik bir şekilde, yeni mahallemizin önceki ilçemizden farklı bir yaş sınırı olduğunu fark ettim. Bu, zaten anaokuluna kayıtlı olan kızımın anaokuluna kabul edilip edilemeyeceğini veya bir yıl daha okul öncesi eğitimini tamamlayıp tamamlayamayacağını görmek için test edilmesi gerektiği anlamına geliyordu.
O zaman, kararı çok büyük hissettiğimi hatırlıyorum. Tüm okul kariyeri bizim kararımıza bağlıymış gibi geldi. Sınıfının ve mücadelesinin en küçüğü olur muydu? Yoksa daha büyük çocuk olup başarılı mı olacak? Geceleri onun geleceği için endişelenirken savrulup dönerek uyanık yatıyordum.
Bunun çocuklarım için akademik endişelerimin sadece başlangıcı olduğunu bilmiyordum.
Çocuğumun ileri seviye yerleştirme derslerine kaydolmasına izin verdiğim için pişmanım.
Sonunda, bir arkadaşım bana bazen çocuğunuzu zorlamamanın sorun olmadığını hatırlattıktan sonra onu anaokulunda tutmaya karar verdik. Sadece okul öncesi dedi. Sakin ol, o üç yaşında. Okulun tadını çıkarmasına izin verin. Ve biliyor musun? On yıl sonra, sınıf arkadaşları ve ortaokul çalışmalarıyla tam da olması gerektiği yerdedir.
Çocuklarınızı akademik olarak zorlamamak sorun değil
Bazen, bir adım geri atıp çocuğunuzun akademik olarak itilmeye ihtiyacı olmayabileceğini anlamak gerçekten sorun değil.
Geçen yaz, oğlum ikinci sınıfına yaklaşırken, AP ABD Tarihi dersi almaya hak kazandı. Notları gerekenin biraz altında olmasına rağmen, öğretmenleri onu bir yıllık üniversite düzeyindeki sınıfın zorlukları için tavsiye etti. Müfredatı rehberlik danışmanıyla tartıştığımda, bana meydan okunacağını, ezici miktarda ödevi olacağını ve muhtemelen bu ders için her gece saatlerce çalışacağını söyledi.
Yıllar önceki o okul öncesi kararı tekrar ziyaret ediyormuşum gibi hissettim. Üniversite yaklaşırken, oğlumu sınıfa zorlamazsam transkriptinin zarar göreceğinden endişelendim.
Her nasılsa, ebeveynler daha zorun daha iyi olduğuna, ezici miktarda ev ödevi ve bunaltıcı stresin lise deneyiminin gerekli bir parçası olduğuna inanmaya programlandılar.
Emin olmadığım için, AP dersleri almış daha büyük gençlerle arkadaşlarıma danıştım. Hepsi, İleri Düzey Yerleştirme sınıflarının gençleri için muazzam bir stres kaynağı olduğunu doğruladı.
Ancak, üniversite başvurusunda iyi görünecek, hepsi sonuca varacaktı.
pek emin değildim.
2020 yılında sadece Öğrencilerin %58,8'i ABD Tarihi AP sınavında 3 veya daha yüksek puan aldı ve sadece %13'ü imrenilen bir 5 ile geçer, neden kocam ve ben onu üniversite kredisi alma ihtimalinin ona karşı yığıldığı bir sınıfın eşiğine ittiğimizi merak ettim.
Hem oğlumla hem de öğretmenleriyle çok tartıştıktan sonra, iki haftalık mühlet içinde dersi bırakması şartıyla AP ABD Tarihi dersine (veya havalı çocukların dediği gibi APUSH'a) kaydolmasına izin vermeye karar verdik. Eğer titizliğin üstesinden gelemeyeceğini hissettiyse.
Döneminin yarısından fazlasına geldik ve dersi almasına izin verdiğim için pişmanım.
Keşke içimden gelen sesi dinleseydim ve onu sadece bir Onur sınıfına kaydolması için cesaretlendirseydim.
On beş yaşındaki oğlum olarak izledim haftada en az dört okul gecesi kaldı ders yüküne ayak uydurmaya çalışarak saat 11'i geçene kadar.
Bir hafta sonu, hatırlaması beklenen zengin ayrıntılarda zar zor kavrayabildiğim terimler ve kavramlarla dolu bir test için tıka basa saatler harcadığını izledim.
Sınıfının ağırlığı onu normal bir genç olmak yerine dersleri seçmeye zorladığı için sosyal etkinliklere katılamayacağını söylemek için arkadaşlarına mesaj atması gerektiğinde iç çektiğini gördüm.
Ve bazı geceler onun baskı altında ezildiğini, gözlerinde yaşların, bitkinliğin duygularını gölgelemesini izledim ve kendimi çaresiz hissettim.
Onu bu kadar erken bir seviyedeki titizlikten korumadığım için kendimi suçlu hissediyorum.
O sadece on beş yaşında ve bu sınıf onu kırıyor.
Ve bu, Onur ders yükünün üstünde, okul oyununda bir rol ve sevdiği bir aktivite olan izcilere ayak uydurmaya çalışıyor.
Tekrar yapmak zorunda kalsaydım, kafamın içinde, O zeki bir çocuk, iyi notlar alıyor ve diğer birçok çocuk Onur dersi alıyor diye fısıldayan sesi dinlerdim.
Keşke bu AP sınıfının nihayetinde üniversitede devam etmek istediği derece için pek önemli olmayacağına dair dırdırcı hissi dinlemiş olsaydım.
Keşke gençlerimiz için hepimizin üzerinde anlaştığı bazı toplum standartlarına uymak zorunda olmasaydı.
Bir ebeveynseniz, akıllı çocuğunuzun başarılı olmadığından endişeleniyorsanız, derin bir nefes alın ve başka bir ebeveynin, çocuğunuz için doğru olduğunu bildiğiniz bir seçim yapmak için sizi yetersiz hissettirmesine izin vermeyin.
Arkadaşlarınız size kızınızın üç AP dersiyle uğraşmazsa başarılı olamayacağını söylediği için kendinden şüphe duymanın sesini dinleyen bir anneyseniz, rahatlamanızı ve çocuğunuzun eğlenmesine izin vermenizi söylemek için buradayım. lise.
Çocuğunuz için neyin doğru olduğunu yalnızca siz bilirsiniz ve çocuğunuzun neler yapabileceğini yalnızca siz bilirsiniz.
Çocuğunuz Gelişmiş Yerleştirme dersleri almıyorsa sorun değil. Çocuğunuz, beyinleri hazır olmadan yıllar önce üniversite dersleri almanın getirdiği zorlu programa hazır olmadığına karar verirse, dünyanın sonu değil.
Ve veliler, unutmayalım: Bizim neslimizin çoğu, çocuklarımızın sahip olduğu ölçüde AP sınıflarına sahip değildi ve biz gayet iyi sonuç aldık.
Bizler, iyi ücretli işleri ve kariyerleri olan başarılı, uyumlu yetişkinleriz.
Ve açıkçası, bugün lise biyolojisindeki notunuzun kaç olduğunu hatırlayabilirseniz, sizin için daha fazla güç.
Çünkü notlarım ve notlarım, üniversiteden mezun olduğum gün hayatımla ilgili olmayı bıraktı. Zorlayıcı bulduğum ve rekabetçi bir yüksek öğrenim enstitüsü olan bir kolej. Tek bir AP dersi almamış olmama rağmen kabul edildiğim bir üniversite.
Oğlum mezuniyete doğru ilerlerken, başka bir AP dersi almasına izin vermeden önce kocam ve ben onun duygusal durumunu akademik potansiyeline karşı tartacağız.
Çünkü onu bir okul gecesinde gece yarısı felç geçirirken, gözleri yaşlarla dolu, hüsranla kırbaçlarken görmek, lise yıllarını hatırlamak istediğim gibi değil.
Ve onun da bunu istemediğini biliyorum.
Ayrıca Okumak İsteyebilirsiniz: