Hz. Ali (ra) âdeti üzere Hz. Ömer’i ziyarete gelmişti. Sohbet ederlerken, bir adam halifenin huzuruna çıktı ve gayet açık bir ifâdeyle söze başlayarak Ebû Talib’in oğlu Ali’den şikâyetçi olduğunu söyledi.
Bunun üzerine, az öncesine kadar kardeş gibi başbaşa verip sohbet ettiği arkadaşına karşı tavrını değiştiren Hz. Ömer (ra):
– Ey Abelhasen! Kalk da dâvâcı ile birlikte bulun…” diye emir verdi. Hz. Ali derhal kalkıp dâvâcının yanında yerini aldı. iki taraf da dinlendi, delilleri karşılaştırıldı ve netice hükme bağlandı. Dâvâcı ayrılıp gittikten sonra, Hz. Ali’nin yüz hatlarından, müteessir olduğu anlaşılıyordu.
Hz. Ömer bunu fark etmekte gecikmedi ve:
– Ey Ali! Adalet ve hükmümden memnun olmadın mı?
Hz. Ali böyle bir soru bekliyordu, derhal cevap verdi:
– Evet, memnun olmadım…
– Niçin?
– Çünkü siz dâvâcının yanında bana künyemle hitap ettiniz, “Ey Ebelhasen” dediniz. Bilirsiniz ki künye ile çağırmak Araplarda bir saygı ifadesidir. Hasmımın yanında beni künyemle çağırmanızı adaletinize yakıştıramadım!..
Bu cevaba son derece sevinen ve duygulanan Hz. Ömer:
– Allah senden razı olsun ey Ali! Beni irşad ettin, diyerek yerinden kalktı ve Hz. Ali’yi kucaklayarak gözlerinden öptü.