On kuşatma merdiveni dev metal yaratıklara benziyordu. Üzerlerine yağan sihir saldırılarından etkilenmeden yavaşça ilerlemeye devam ettiler.
“Bu merdivenler duvarlara ulaştığında… o zaman çok sayıda düşman askerleri duvarın üstüne çıkıp saldırabilecek.” Barker’ın yüzü ardı ardına patlayan sihir topları nedeniyle aydınlanıp kararıyordu. Boone, Ankh, Hazer ve Gates de ciddileşmişti.
Linley duvarın üstünde, gözleri surun dibindeki insan selinde ve o on devasa kuşatma merdivenindeydi. O bile durumun kötüye gittiğini düşünüyordu.
“Savaşın bundan sonraki kısmı kesinlikle daha da vahşi geçecek.”
Linley gibi askeri strateji konusunda çok az şey bilen biri bile, savaşın yepyeni bir boyuta ulaşacağını tahmin edebiliyordu.
“İleri!” Yüzlerinde vahşi ifadeler olan askerler öfkeyle bağırıyordu.
On binlerce merdiven şehir surlarına dayanmıştı, ve çok sayıda asker hızla tırmanarak duvarın üzerindeki düşman askerlerine yakın mesafeden saldırmaya çalışıyordu. Ancak… merdivenler kolayca aşağı itilebilir ya da kızgın yağ ile ateşe verilebilirdi.
Dahası, her merdiven aynı anda yalnızca iki kişinin tırmanabileceği genişlikteydi. Aynı anda saldıran muhafızlar karşısında sayıları tamamen yetersizdi.
Merdivenin birindeki bir asker, ileri doğru sıçrayarak muhafızlara saldırmak istedi.
“Şlak!”
Pek çok kılıç ve pala zavallı adamı delik deşik etmeden önce, adam kılıcını yalnızca tek bir kere savurabilmişti.
“Bam!” Bir merdiven aşağı itildiğinde, üzerindeki pek çok asker yere düştü. Yirmi – otuz metre yükseklikten düşmek… güçlüler için sorun değildi, ancak zayıflar, ölebilir ya da sakat kalırdı. En kötü kısmıysa… daha önce ölen askerlerin silahlarının hala aşağıda olmasıydı.
Yeni askerler aşağı düştüğünde, onları ölü askerlerin silahları karşılıyordu.
Aynı zamanda yerdeki çok sayıda asker de, şehir muhafızlarına oklarla saldırıyordu. Okların çoğu duvarlara takılıyor ya da duvarı aşarak şehre giriyor olsa da, pek çok şehir muhafızı isabet alarak surlardan aşağı yuvarlanmıştı.
Her saniye, askerler ölmeye devam ediyordu. Pek çok şehir muhafızı ölse de, saldıran tarafın kayıpları daha fazlaydı.
“Çabuk, çabuk!” Askerlerin arkasından, Kara Kardinal, Weiss Porter bağırıyordu. “Çabuk, kuşatma merdivenlerinin daha hızlı itilmesini sağlayın!” Weiss Porter, sakinliğini daha fazla koruyamamıştı.
Şanslarının birden döneceğini umuyordu.
Devasa kuşatma merdivenleri de tam olarak bunu yapabilecek kapasitedeydi; savaşın seyrini değiştirebilecek eşyalardı.
Boyutları inanılmazdı ve tamamen çimento ve çelikten yapılmışlardı.
Kuşatma merdivenleri hareketli birer hisar gibiydi. Aynı zamanda surların üzerindeki muhafızlar, kuşatma merdivenlerinin üzerindeki askerlere karşı, sayı avantajlarını da yitiriyorlardı. Ne de olsa, kuşatma merdivenleri sayesinde, aynı anda yüzlerce asker surların üzerine çıkabilirdi.
“Saldırılarınızı şu kuşatma merdivenlerine odaklayın!”
Güney kapısının kumandanı emir verdiğinde, çok sayıda sihir topu aynı anda kuşatma merdivenlerini dövmeye başladı. Ancak merdivenleri koruyan çelik levhalar metrelerce kalınlıktaydı. Güçlü sihir topları bile, bu kalın çelik tabakasını aşıp, kuşatma merdivenlerini durdurmayı başaramamıştı.
Saldırılar en fazla merdivenleri titretiyor, ya da üzerlerindeki askerleri öldürmeye yarıyordu.
Ancak askerler öldüğünde, alttaki diğer askerler hemen yerlerini dolduruyordu. Ne de olsa kuşatma merdivenlerinin temel amaçlarından biri askerleri yukarı ulaştırmaktı.
“Gelin, birinci taburu toplayıp, ilk kuşatma merdivenine karşı savunma pozisyonuna geçirin.” Görevli subaylardan biri yüksek sesle bağırdı. Kuşatma merdivenlerine karşı savunabilmek için, elit askerlerini kullanmalıydılar.
Cod İdari Şehri, kuşatma merdivenlerine karşı koyabilmek için elinden gelen en iyi şekilde karşı koymak istiyordu.
Ancak, bu kuşatma ‘devlerini’ durdurabilmek resmen imkansızdı…
Ani bir ‘güm’ sesiyle, kuşatma merdivenlerinden biri surlara tosladı. Ardından birbiri ardına gelen ‘güm’ ‘güm’ ‘güm’ sesleriyle diğer kuşatma merdivenleri de surla dayandı.
“Çekin, çekin, çekin!”
Kuşatma merdivenlerinin birinin üstünde, bir subay öfkeyle emir veriyordu. Etrafındaki pek çok asker kuşatma merdivenindeki gizli mekanizmaları harekete geçirerek, merdiveni koruyan çelik levhanın yan dönerek duvarın üstüne düşmesini sağladılar.
“BAM!” Yüz metre genişlikteki çelik levha sert bir şekilde surlara çarpmıştı.
Bu hamle, kuşatma merdiveniyle, Cod İdari Şehri’nin surları arasında anında yüz metrelik bir koridor oluşmasına neden olmuştu. Kuşatma merdivenleri zaten şehir surlarından daha uzundu. Açılan çelik levha sayesinde, Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatının güçleri yüksekte bulunmanın avantajıyla vahşi bir şekilde saldırmaya başladılar.
“Kardeşlerim, gebertin şunları!”
“Yüzbaşının intikamını alın! Gebertin!!!”
Askerler koridoru kullanarak Cod İdari Şehrinin surlarına atılırken, öfke dolu çığlıklar atıyorlardı. Önce kandırılmışlardı ve ayrıca surlara saldırıları süresince oklar ve sihir topları nedeniyle katledilmişlerdi. Düşmanlarına karşı adil koşullarda savaşma şansı bile bulamamışlardı.
Çaresizlik ve nefret hissi kalplerinde yer etmişti.
Ve şimdi, sonunda patlama şansı bulmuşlardı.
On kuşatma merdiveni, on koridor demekti. Çok sayıda asker duvarlara doğru hücum edip muhafızlara saldırdı. Cod İdari Şehri’nin muhafızları da geri kalmıyordu. Kayalarla ya da kızgın yağlarla saldırarak… yüz metrelik koridoru dolduran düşman askerlerini püskürtmeye çalışıyorlardı.
Askerlerden biri karşısındakinin kafasını kopardı, ancak tam o sırada bir başkası mızrağını onun göğsüne sapladı.
Surun ve kuşatma merdivenlerinin üzerindeki savaş tam bir kıyma makinesi gibiydi!
Saldıranlar ve savunanlar, yakın mesafede tüm güçleriyle savaşıyordu!
Çok sayıda ceset etrafta birikmeye başladı. O kadar yüksek yığınlar oluşmuştu ki, yığınların boyu neredeyse duvara denk olacaktı ve cesetler aşağı yuvarlanıyordu. Kan her yere bulaşmıştı ve hatta koridordan ve surlardan akan minik nehirlere dönüştüğü yerler vardı. Sayısız asker silahlarını doğrultup, düşmanlarına doğru atılmaya devam etti.
Hayatta kalabilmek uğruna.
Ölen yoldaşlarının intikamını alabilmek uğruna.
Herkes, gözlerini bürüyen kanla, vahşice savaşıyordu.
“Boom!” “Boom!” …
Sihir topları şu an üzerinde çok sayıda asker bulunan koridorlara doğru nişan alıyordu. Koridordaki yoğunluk, yerdekine kıyasla en az on kat fazlaydı! Sonuçta sayısız asker surlara saldırabilmek adına kuşatma merdivenlerini kullanmak istiyordu.
Askerler hızla ilerlediler. Kısa zaman sonra, koridorlardan surların üzerine çıkmayı başarmışlardı. Kuşatma merdivenlerinden, surların üzerine olan mesafe yalnızca yüz metreydi! Bu askerlerin güçleri düşünülünce, böyle bir mesafeyi aşmak onların on saniyesini bile almazdı. Her biri, o on saniye içerisinde, saldırıya açık oldukları o süreçte, sihir toplarının onlara isabet etmemesini umuyordu.
Ancak!
Sihir topları durmaksızın koridorlara saldırarak her bir atışta yüzlerce can almaya devam ediyordu. Şanssızlardı ki, sihir toplarının öldürme hızı, iki taraf askerlerinin birbirlerini yakın mesafede öldürdükleri hızdan çok daha düşüktü. Şu anda Cod İdari Şehri’nin askerleri de hızla ölmeye başlamıştı.
“Yakın dövüşte, ölüm oranı neredeyse 1’e 1 e yaklaşıyor.” Barker, Linley’e baktı. “Lord Linley, bu devam ederse, şehri daha fazla savunamayız.”
Gerçekten de. Düşman toplamda 1.6 milyon askere sahipti. Kayıplar yaşasalar da, 1.6 milyon devasa bir rakamdı ve önceki kayıplar göz ardı edilebilirdi. Cod İdari Şehri yalnızca 500000 askere sahipti. Eğer savaş 1’e 1 oranda yıpratma harbi şeklinde geçmeye devam ederse… üç ya da dört yüz bin kayıpla bile düşman hala bir milyon askere sahip olacaktı, ancak Cod’un, yüz binden daha az sayıda askeri kalacaktı.
Bunun devam etmesine izin veremezlerdi!
Tabi ki, bu yalnızca yakın dövüşteki askerlerin ölüm oranıydı. Sihir toplarının sebep olduğu hasar ve oklarla vurularak ölenler de hesaba katılırsa, Cod Şehri hala büyük bir avantaja sahipti.
“Gates, gidip o koridoru benim için parçala.” Linley, çelik levhadan oluşan köprülerden birini işaret etti.
Yüz metre genişlikte, metrelerce kalınlıktaki bu çelik köprüler yok edildiğinde, kuşatma merdivenleriyle şehir surları arasında on metre mesafe kalacaktı, dahası zıplamaya kalkarlarsa bile şehir muhafızları inenleri mızraklarıyla karşılamaya hazır olurdu…
“Emredersin Lord.” Gates yüksek sesle karşılık verdi.
Boone, Ankh ve Hazer tereddüt bile etmeden ileri atıldılar. Ancak Barker, şu an bir Aziz olduğu için onlara katılamamıştı.
Gates’in vücudu savaş ki’siyle parlarken, ellerinde 2.5 tonluk baltası vardı. Dev bir sıçrayışla doğruca Linley’in işaret ettiği koridora doğru atıldı. Köprü, karşı tarafa geçmek isteyen askerlerle doluydu.
“Bam!” Korkunç, balta şeklindeki savaş ki’si savrularak, tek bir hamleyle onlarca askeri ikiye böldü. Vücut parçaları her yöne fırlarken, her yere kan fışkırdı. Koridor-köprüde büyük bir boş alan oluşmuştu.
“Bam!”
Gates, bir iblis tanrı gibi, elindeki iki buçuk tonluk baltasıyla o boş alana indi. Neredeyse anında, başka askerler boşluğu doldurmuş ve doğruca Gates’e saldırmıştı.
“Hıhh!” Gates savaş baltasıyla altındaki köprüye güçlü bir darbe indirdi.
Savaş Baltası düşen bir yaprak gibi zarifçe süzülüp çelik köprüyle buluştu. Yalnızca zayıf bir ‘çın’ sesi duyulsa da, ardından… çelik köprüde devasa bir çukur açıldı ve bol miktarda demir tozu rüzgara karışarak dağılıp gitti.
Ağır bir şeyi, hafif bir şeymiş gibi kullanmak!
“Bam!” Gates’in savaş ki’si her yöne fırlayan oklar gibi yayılarak, ona saldıran askerleri öldürdü.
“Gerçekten de kalınmış.” Gates kendinden emin bir tonda mırıldandı. Bu dayanıklı çelik köprü, 9.seviyenin en üst düzeyindeki bir Ölümsüz Savaşçının bile tek bir vuruşta ikiye bölemeyeceği kadar kalındı. Gates’in savaş baltası yine de köprünün yarısından fazlasını kesmişti ve geride yalnızca bir metre kalınlıkta bir parça kalmıştı.
“Hayır!” Bunu gören Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı güçleri büyüyen gözlerle haykırdı.
“Kırıl!” Gates savaş baltasını bir kere daha zarif bir hamleyle savurdu.
“Bam!” O kalın çelik köprü ikiye ayrıldı ve duvara dayanan parçası aşağı uçtu. Pek çok asker de o parçayla birlikte düşmüştü. Kuşatma merdiveninin etkisi neredeyse anında yarı yarıya azalmıştı.
Eğer surlara ulaşmak istiyorlarsa, tek seçenekleri atlamaktı.
Ancak muhafızların kılıç ve mızrakları onlara doğrultulmuştu. Atlamak mı istiyorsunuz? O halde atlayın! Başınıza ne geleceğini biliyorsunuz…
“Bam!” “Bam!” Köprüler birbiri ardına Gates, Boone, Ankh ve Hazer tarafından parçalanıyordu. Bu dört korkunç 9. Seviye en üst düzey Ölümsüz Savaşçı, on kuşatma merdivenini kısa sürede halletmişti.
Zaferi avuçlarında gören Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı güçleri, tekrar umutsuz ve çaresiz hissetmeye başladılar.
Önceki durum devam etseydi, düşman sihir topları ve oklarla saldırmaya devam etseler bile, Weiss Porter inanıyordu ki… yaklaşık yedi-sekiz yüz bin kayıptan sonra, düşmanlarını yok etmiş olacaklardı.
“Weiss Porter, şimdi ne yapıyoruz?” Guillermo ona baktı.
Weiss Porter da ona dönerek, “Vakit daha erken. Sabahın beşine kadar bekleyelim.” Guillermo ve Weiss Porter üstü kapalı olarak anlaşmışlardı.
“Çelik köprüler yok edilse de, kuşatma merdivenleri hala etkili sayılır.” Weiss Porter uzaklara baktı… gerçekten de, pek çok asker kuşatma merdivenlerine tırmanmaya devam ediyor ve daha yüksekte olmanın avantajıyla oklarla saldırıyor ya da duvardaki düşmanlara taş atıyorlardı.
Çok sayıda asker de surlara doğru atlıyordu.
Belki anlık kayıplar çok yüksek görünebilirdi, ancak güvenli bir bölge yaratabilirlerse, hala eşit koşullarda savaşmaya devam edebilirlerdi.
“Çıldırmış gibiler.” Gates pek çok savaşta bulunmuş olmasına rağmen, o bile baskıyı hissedebiliyordu.
Çok fazla asker ölmüştü.
Zaman dakika dakika akmaya devam etti.
Sabahın üçü…
Sabahın dördü…
Zaman aktıkça, muhafızların kayıpları iki yüz bine yaklaşmıştı. Onların kayıplarının böyle dev bir rakama ulaştığı düşünülürse, Işık Kilisesi ve Gölge Tarikatı’nın kayıplarının sayısını tahmin etmek zor değildi.
Saat beş olduğunda, Guillermo ve Weiss Porter birbirlerine baktılar.
“Weiss Porter, söylediğin gibi, son kozumuzu oynamanın vakti geldi.” Guillermo konuştu.
####
DN: OYNAYIN HADİ AMK BU SON KOZUNUZU. MERAKTAN ÖLDÜK…