Bu fotoğrafı Akyaka sahilinde çektim. Köpek nasıl da güzel uzanıyor, değil mi? Belki yorgun; ama huzurlu... Huzurunun kaçmasına, keyfinin tuzla buz olmasına kısa bir zaman kaldı. Dikilmeye başlanan şemsiyeler bütün sahili donatacak, her yer şezlongların istilasına uğrayacak. Akyaka'nın son sakin zamanları...
Akyaka, yakın gelecekte pek sevmediğim bir hale dönüşecek olsa da bunu düşünerek şu an'ı kötüleştirmeye hiç gerek yok. An'ı yaşamak lazım!.. Sahildeki köpeği bir mayıs sabahında kaydettim. Henüz erken saatlerdi, etrafta çok insan yoktu. Güneş yavaş yavaş yükseliyordu. "Alo" dediğim radyo beni uzak sahillerin diliyle buluşturuyordu, evrensel müziğe Yunanca sözler karışıyordu. Nefeslerim zenginleşiyor, hayatı beş duyumla algılıyordum.
Yürüyüş yapıyordum. Öyle bir denge tutturmalıydım ki vücudum zamanın içinde kayarken aynı anda benim dışımda süren dünyayı da gözleyebilmeliydim. Pembe bir çiçeğin üstüne konan yeşil böceği fark edebilmenin mutluluğunu biliyor musunuz? Fotoğrafladıktan sonra yürümeye devam ettim. Az sonra üç kenarlı makilik bir çerçevenin içine yerleşen denizi seyrettim. Hava öyle durağandı ki dalgalar olmasaydı karşımdaki manzaranın bir resim olduğunu sanabilirdim... Kıyıya doğru indim, bir kadın denize karşı yoga yapıyordu. Ona imrenerek uzaklaştım oradan.
Bu manzarayı seviyorum. Yakın ile uzak bir arada. Maviler birbirine değiyor. Yüzmek istiyorum.
An'ı yaşa!