Hamburger’in minisinden yedik. İstek üzerine eti az pişirip, üzerine peynir de koydular. Köftesi tabii ki Türk usulü, yani hafif baharatlı, soğanlı ve -belki- ekmekliydi. Ekmeğin üzerinde çok az pesto sosu vardı. Hamburger söz konusu olduğunda tutucu olan bazı damaklar, belki bu çeşidini sevmeyebilir ama ne yalan söyleyeyim, ben miniburgerimi yerken gayet keyif aldım. Üstüne üstlük, burgerin yancıları da, bence gayet tatmin ediciydi. Patates kızartmalarını, üzerine döktükleri baharat çeşnisiyle bayağı bir lezzetlendirmişler. Salata da, taze yeşillikler ve kiraz domateslerle tabağa renk katmıştı.
Hamburgerin yanına, bir de enginar kalbi salatası söyledik. İçinde kuru domates, közlenmiş kırmızı biber, ceviz, kiraz domates, taze yeşillikler ve üzerinde de parmesan olan büyükçene bir salata geldi. Salatadaki malzemeler ve birbirlerine uyumu genel olarak gayet güzeldi, sadece salataya ismini veren, sert, lezzetsiz ve belli ki konserve olan 2 küçük enginar kalbi hariç. Gerçi bu mevsimde, iyi bir enginar bulunabileceğine dair beklenti içinde olmak ve bunun salatasını ısmarlamak aslında hatalı bir olay, kabul ediyorum. Otto’nun, bu salatayı menüsüne koymasının dışında, başka hiç bir kabahati yok aslında, değil mi?