Siz hiç mutsuzken en güzel rolünüzü ortaya koyup, muhteşem oyunculuğunuzla "mutlu"yu oynadınız mı?
Peki bu oyunu oynarken içiniz kanadı mı hiç?
Yüreğiniz çığlık çığlığa giderken, fışkıran bir yanardağı bastırır gibi bastırdınız mı çığlıklarınızı?
Sustunuz mu hiç avuçlarınızda alevler varken?
İstediniz mi hiç Tanrı'ya karşı gelip ölmeyi?
Yorgunluğunuza direnemeyip gitmeyi düşündünüz mü hiç?
Yalnızlığı sevmediğiniz halde, yalnızlığı düşlediğiniz oldu mu?
Bütün bunlar olurken hep bir umut beslediniz mi peki?
İçinizdeki Polyanna defalarca tecavüze uğrayıp, hunharca katledilmişken, komalardan döndürdünüz mü onu?
Aynalara, insanlara, hayvanlara, doğaya ve güzel olan ne varsa herşeye ama herşeye küstünüz mü?
Böyleyim işte.
Yaptığım bir yanlışın cezasını çekiyorum.
Bir karar verirken dikkat ederken hep, lanet olası hayat bazen tüm dikkatinizi bir çocuğun oyun sepeti gibi dağıtıyor ve siz en büyük hatayı orda yapıyorsunuz.
Tam olarak bu!
Seni sevgiyle kucaklıyorum ölüm...