LONDRA – Peter Brown, Londra’da bilinen bir ailesi olmadan tek başına öldüğünde, komşular gençken II.
Perşembe günü, çoğu yabancı olan yüzlerce kişi, onun hikayesinden etkilenen aramayı yanıtladı ve eski uçuş çavuşunu düzgün bir şekilde uğurlamak için St. Clement Danes Kilisesi’ni doldurdu.
Rahip Ruth Hake, Brown 1943’te 17 yaşında Jamaika’daki evinden ayrıldığında, II.
“Kraliyet Hava Kuvvetleri’nde görev yaptığı o dönemde ve bundan sonraki yedi yıl boyunca bu ulus adına hayatını ortaya koymak için gösterdiği isteklilik… Bu ülke onurlandırmak zorunda” dedi. “Bu kadar alçakgönüllü ve alçakgönüllü bir adamın cenazesinde bu kadar çok insanın olmasının nedeni bu.”
Brown, RAF’ın 1939’da “renk çubuğunu” bırakıp o zamanlar İngiliz Batı Hint Adaları olarak bilinen kolonilerinde asker toplamaya başlamasının ardından gönüllü olan Karayipli yaklaşık 5.500 kişiden biriydi.
Yaklaşık 3.700 kişilik en büyük grup Jamaika’dan geldi. Bu askerlerin çoğu yer personeliydi; sadece 450 uçak mürettebatıydı.
Brown, Jamaika ve Kanada’da eğitim aldı ve bir radyo operatörü ve topçu oldu, savaşın son yılında Lancaster bombardıman uçaklarında beş görev uçurdu.
Hızla yok olan bir neslin sonuncusundan biriydi ve muhtemelen “Karayip Pilotları” olarak adlandırılan grubun sonuncusundan biriydi. Görev yapanların en küçüğü 90’lı yaşlarında.
Brown Aralık ayında evinde öldüğünde, Westminster Belediye Meclisi ailesini bulmaya çalıştı. Ölüm haberi yayıldıkça, tarihçiler, askeri araştırmacılar, soybilimciler ve topluluk grupları davayı ele aldı ve ilgi arttı.
Bir zamanlar bir krematoryumda mütevazı bir ayin olarak planlanan şeyin ertelenmesi ve 1941’de bir Alman yangın bombası tarafından büyük ölçüde tahrip edildikten sonra yeniden inşa edilmesi gereken 1000 yıl öncesine dayanan geniş kilise olan RAF’ın ruhani evine taşınması gerekiyordu.
Son dört yılını her iki dünya savaşında da İngiltere için savaşan Karayipli birliklerin tanınmasını sağlamaya çalışarak geçiren Susan Hutchinson, Brown’ın komşularının hayatına dikkat çekmemiş olsaydı, onun olacağından korktuğunu söyledi. başka bir Siyah asker bir yoksulun mezarına gömüldü ve unutuldu.
“Birinci Dünya Savaşı’nın yanı sıra İkinci Dünya Savaşı’nda da bu ülke için savaşan Siyah askerlerimiz tanınmadı” dedi. “Onlara düzgün bir mezar taşı olan düzgün bir mezar verilmedi. Çukurlara, toplu mezarlara gömüldüler, askerlerimiz, Kara askerlerimiz. … Atalarımız temsil edilmiyor. Her yerde, her zaman görmezden geliniyor gibiyiz, bu yüzden bugün burada olmamın nedeni bu.”
Geçit töreni sırasında Edward Elgar’ın “Nimrod”u boru orgda çalınırken, altı RAF soluğu taşıyıcısı Brown’ın bayraklı tabutunu omuzlarında taşıdı. Kilisenin önündeki Union Jack’in üzerinde kırmızı ve beyaz güller, iki madalyası ve bir RAF kepi vardı.
Yaklaşık 600 koltuk halka ayrıldı ve çoğu Jamaika kökenli insanlar, ölümünü öğrenen birkaç uzak akraba ve bunların akraba olabileceğini düşünen birkaç kişi tarafından dolduruldu. Düzinelerce RAF subayı ve askere alınmış personel mavi elbise giymişti.
İngiltere’de yaşayan Leonie Gutzmore, bir teyzesinin Brown’ın ölüm haberini gördüğünü, onun bir akrabası olduğunu anladığını ve Jamaika’daki ailesine haber verdiğini söyledi.
Kocası Brown’ın ilk kuzeni olan büyükannesi Myrtle Gutzmore İngiltere’yi ziyaret edecekti, bu yüzden cenazeye diğer aileyle birlikte katıldı. Birçok insanın onu onurlandırdığı için mutluydu.
Leonie Gutzmore, “Bütün bunlar çok dokunaklı,” dedi. “Yaşı o kadar ileri gitti ki, bilinen bir akrabası yoktu. Kim olduğunu bilseydik ona destek olabilirdik. Ama bizim bunu yapamadığımız bir yerde, yerel halkının ona baktığını duymak gerçekten güzeldi.”
Brown, bir komşusu olan Melvyn Caplan tarafından, çok özel bir hayat yaşayan, eski okul cazibesine sahip zarif bir kişi olarak hatırlandı. İnsanlara Maida Vale mahallesinde herkesten daha uzun – yaklaşık 50 yıl – yaşadığını söylemeyi severdi.
Caplan, savaşta geçirdiği zamandan nadiren bahsettiğini söyledi. Savaştan sonra, ailesiyle birlikte Kingston’daki hindistancevizi endüstrisinde çalışmak için Jamaika’ya döndü, ancak yeniden askere alındığı İngiltere’ye döndü ve uçuş çavuşu rütbesine yükseldi. Trablus, Mısır ve Malta’da görevlerde bulundu ve 1950’de ordudan ayrıldı.
Daha sonra savunma bölümünde memur oldu.
Mahallede sevdiği basit şeylerle tanınırdı: peynir, soğan cipsi, Cadbury’s Dairy Milk çikolata barları, zencefilli gazoz serpiştirilmiş Bell’s Whiskey ve kriket sporu.
Caplan, kendini küçümseyen tavrıyla, Brown’ın ölümü hakkında yaygara koparan insanlardan şikayet edeceğini söyledi.
Caplan, “Gururlu ve ağırbaşlı bir beyefendiydi,” dedi. “Dayanıklılığı sonuna kadar hayret vericiydi, ilgi ve endişe gösterenleri rahatsız etmeme konusunda kararlıydı. Gülümsemesini ve geleneksel olarak “Cheerio, canım, iyi günler!” Bununla birlikte, biz kendi hayatımıza, o da kendi hayatına geri dönerdik.
Last Post’un trompetteki kederli notalarının kilisede yankılanmasının ardından sessizlik oldu. Sonra Reveille, bir ilahi ve bir kutsama daha ve Brown’ın tabutu kiliseden dışarı götürüldü ve bir cenaze arabasıyla götürüldü.
Kişiliğine uygun olarak cenazesi özeldi.
Telif Hakkı © 2023 The Washington Times, LLC.
Kaynak : https://www.washingtontimes.com/news/2023/may/25/strangers-pay-tribute-at-burial-for-peter-brown-ja/?utm_source=RSS_Feed&utm_medium=RSS