Charlie Parsonsyaratıcı
Kanal 4 benden Club X adında bir gençlik sanat gösterisi yapmamı istedi ama bu bir felaketti. Onlara dedim ki, “Gençler sanat şovları izlemez. Eğlenceye dayalı bir şey yapayım: ünlü röportajları, harika müzik ve tuhaf dünya hikayelerinin bir karışımı, hepsi çılgın bir canlı formatta. Gençler için yapılmış bir gençlik şovu. insanlar.” Tamam dedikleri zaman bir ekip kurdum ve The Word’ü yarattım.
Kuzey ve Güney’de bir ikili sunmaya karar verdim. Madchester sahnesindeki o geveze adam Terry Christian ve harika görünümlü bir kız olan Amanda de Cadenet ile işte böyle sonuçlandık. Zıt kutuplar ama harika bir karşıtlık. Her zaman Uxbridge tarafından eğitilmiş Soho medya evlerinden olmayan sunucular istedik. Bu yüzden geriye dönüp baktığımızda Katie Bookrick ve Huffy gibi insanları seçtik. Gösterinin görünümü Ready Steady Go, Hairspray ve Bridget Riley’den etkilendi. Çılgın bir stüdyo izleyicisiyle 60’ların Amerikan pop havası.
Jo’yu müzik defteri olarak tuttuk çünkü harika bir zevki vardı. Takımlar, dudak senkronizasyonu olmadan canlı bir performans sergilemek zorunda kaldı. Bu, pop eylemini kaçırdığımız, ancak Nirvana ve Oasis’in beğenisini aldığımız anlamına geliyordu. Canlı, öngörülemeyen doğası, gitarist Donita Sparks’ın pantolonunu çıkarması ve Kurt Cobain’in “Courtney Love dünyadaki en iyi şey” demesi gibi inanılmaz anlara yol açtı.
Ağustos 1990’da saat 18:00’de yola çıktık. Beş hafta sonra, Kanal 4’ün CEO’su Michael Grad, daha da berbat olabileceğimiz saat 23:00’e taşıdı. The Word, 90’ların kuşağının yayın sonrası şovu oldu. İzleme alışkanlıklarınızı değiştirin. Daha önce hiçbir programın 300.000’den fazla almadığı bir kutuda 2 milyon reyting aldık, cilası yoktu ama gerçek enerjisi vardı. Amaç, ertesi gün bunun hakkında konuşmaktı – genellikle tatsız bir şekilde, ama bunun önemi yoktu.
İlk başta tesadüfen şok olduk. Aslında şok etmek için tasarlanan gösteriler, üç seriden sonra gerçekleşti. The Hopefuls slotunun fikri, büyükannemi omuz silkmek ya da domuz pisliğiyle dolu bir banyoda yatmak gibi, cesareti olan herkesin televizyonda görünebileceğiydi. Reality TV ve sosyal medyanın habercisiydi: sıradan insanların ünlü olmasının bir yolu. Tamamen bilgisayar dışıydı. Bugünlerde sarhoş bir Oliver Reed ile röportaj yapamayız. Sömürü amaçlıydı ama daha önce televizyonda sarhoş olmuştu ve ne yaptığını biliyordu.
Tehlikeli anlar yaşandı. Sunuculardan Alan Connor, Alman pornocuları tarafından kaçırıldı. Başka bir gece, stüdyo polis tarafından kuşatıldı çünkü biri telefon ederek arkadaşının kabzaya koştuğunu, bir tüfeği olduğunu ve Terry Christian’ı öldürmek istediğini söyledi. Reklam arası sırasında seyircilere baktık. Kimse silahlı değildi, biz de yürüyüşe devam ettik. Tamamen sorumsuz ama ne eğlenceliydi.
Sonunda tepki geldi. Şovu hala seven izleyicilerden değil, kanaldan. Organizatörlerle her zaman başları beladaydı ve beş seriden sonra iptal edildi. Grid’in magazin gazeteleri tarafından “pornograf” olarak adlandırılmaktan özellikle hoşlandığını sanmıyorum.
Katie Bookrick, yayıncı
Pet Shop Boys ile bir dünya turundan sonra 1991’de serbest kalan profesyonel bir dansçıydım. Bir arkadaşım, “Bu dizi yeni bir sunucu arıyor. Tecrübe gereksiz. Bunu yapmalısın” dedi. Bu yüzden bir tiyatro gösterisi hazırladım. Binlerce kişi, Kelime Arama adlı bir yan ürün için test sürecini uyguladı ve filme aldı. Yirmili yaşların sonlarında yanımda Davina McCall ve Jez Nelson vardı. Bir sonraki turda, Liverpool’dan Derek Hutton adlı korkunç politikacıyla ve asi köpekler gibi bana dokunan bir çocuk çetesiyle röportaj yapmak zorunda kaldım. Bana partiyi teklif ettiğinde çok heyecanlandım. Üzerine gelene kadar The Word’ü hiç görmemiştim.
Kötü şöhretli L7’yi yaptım ama Nirvana’yı kaçırdım çünkü hoşnutsuz bir izleyicinin evinde dışlandım. Hiçbir zaman düzgün takımlarımız olmadığından şikayet ederek yazdı, ben de Bay City Rollers’ı mutfağında oynamaya götürdüm. Bu, Söz’ün güzelliğiydi. Çok rastgele ve hızlıydı ama insanların beyinleri böyle çalışıyor. En iyi şeyleri tatmak ama aynı zamanda eğlenmek istiyorsunuz. İngiliz sahil çeşitliliği ve ateşli gençlerin karışımını sevdim. Ateşli bir rüya gibiydi. Bir dakika Zsa Zsa Gabor ile röportaj yapıyordum ve bir sonraki dakika genç bir adamı solucanlardan bir kase mısır gevreği yemeye teşvik ediyordum. Belki de bu yaşam için bir metafordur.
O da zor hikayeler yaptı: Hollywood’da genç plastik cerrahi ve Scientology şovları. Bazı seks bağımlılarıyla tanıştım ve bu o zamanlar yeni bir kavramdı. Daha sonra Batı Hollywood’daki otelime döndüğümde, yeni tanıştığım adam bir ağaçta odama bakarken bulundu. Demi Moore ile ilk röportajımdı ve ona çıplaklığı sorduğumda neredeyse iptal ettim. Hollywood PR temsilcileri, müşterilerini içeri ne soktuklarını bilmiyorlardı. Esprili dinleyiciler, gençlerle dolu bir odada sorulan zor sorularla stüdyoda bir kanepede oturuyordu.
Tekerlekler sürekli dönüyordu. Ekrandan fırlamasına neden olan buydu, ama muhtemelen üzerinde çalışan herkesin hayatını yıllarca aldı. Söz bugün yapılmayacak. İnsanlar riskten korunma konusunda büyük bahisler yapıyor. Bu, tüm fırsat portalları kapanmadan önce internet öncesi dönemdi. The Word, reality TV, Jackass tarzı gösteriler ve TikTok şakalarını öngördü. Yirmi birinci yüzyıl kültürünün bir potasıydı.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]