Siyahi Tarih Ayı neden beni bir başarısızlık gibi hissettiriyor
Siyah atalarımı onlar hakkında ne kadar az şey bildiğimi hayal kırıklığına uğrattığımı hissediyorum.
Her Şubat ayında, kendi tarihim hakkında ne kadar az şey bildiğimi hatırlıyorum.
Tecrübeli bir Siyah aktivist ile röportajın ortasındayım. Siyah kurtuluşundan ve bilmem gereken isimlerden bahsediyorlar. Yüzümü boş bir şeye okumak için çeviriyorum ve söylediklerini aldığımı belirtmek için aralıklı olarak başımı sallıyorum. Seslendirmelerinin özellikle dikkat çekici olduğunu öne sürdükleri bir noktaya vardıklarında, siyahların anlayışı ve paylaşılan deneyimi özlü bir şekilde iletmek için yaptığı gibi, başımı sarkık ve tonlu bir şekilde “mmhmmm” şeklinde eğiyorum. Gerçekte, ne hakkında konuştukları hakkında hiçbir fikrim yok.
Siyah Tarih Ayı, sahtekâr sendromuyla gerçekten mücadele ettiğim tek zaman, uzmanların orantısız bir şekilde beyaz olmayan kadınları etkilediğini kabul ettikleri, yeterli olmadığına dair gizli bir his. Her Şubat, editörler bana Siyahların tarihi ile ilgili makaleler veriyor. Onun hakkında ne kadar az şey bildiğimi ise bilmiyorlar.
“Beyaz ayrıcalık” ve “onarıcı adalet” gibi terimler kişisel sözlüğüme görece yeni gelenler. Bana ABD başkanlığı hakkında soru sormadığınız sürece “X’i yapan ilk Siyah kişinin” kim olduğunu size söyleyemem. Bir Tupac albümü bile dinlemedim.
Siyahlar bu eğitimi genellikle bir ömür boyu evde, geniş aile ve arkadaşlar aracılığıyla alırlar, ama ben almadım. Siyahlık alanında hızlı bir şekilde doktora yapmaya çalıştığımı hissediyorum ve çok yoruldum.
Sivil Haklar aktivistlerinden oluşan bir aileden değilim. Otobüsün önüne geçecek ya da Selma’dan Montgomery’ye yürüyecek türden değildik. Babam, Jr’ın “Bir hayalim var” konuşması Martin Luther King’i kaçırdı çünkü Büyükbabam onun gitmesinin çok tehlikeli olduğunu söyledi. Yetişkinler olarak, her iki ebeveynim de büyüdükleri kentsel çevrelerin dışına çıkmak istiyorlardı ve medeni haklar için savaşmaktansa İsa’yı takip etmekle daha çok ilgileniyorlardı.
Aile olarak ırktan bahsettiğimizi hiç hatırlamıyorum. Roots, Eyes on the Prize ve Malcolm X gibi filmleri ve dizileri birlikte izledik ve ben, Frederick Douglass’ın Hikayesi ve WEB Du Bois’in bir avuç dolusu makalesi gibi birkaç ufuk açıcı parça okudum, ama bu büyük ölçüde buydu. ırksal eğitimim.
Ama bu, Siyahlıkla ilgili mesajlar almadığım anlamına gelmiyordu. Siyahların saygınlık siyasetinin en parlak döneminde büyüdüm, burada Jesse Jackson gibi liderler Siyahları kendilerini yükseltmeleri için teşvik ettiler ve Condoleeza Rice ve Colin Powell gibi yüksek profilli Afrikalı Amerikalılar kendilerini “yasa ve düzen” politik muhafazakarlığıyla hizaladılar.
Annem, tarih kitaplarında “Mesih’in Kurtarıcı’yı tanımayan özgür bir insandan daha fazla özgürlüğe sahip olduğunu bilen köle” gibi mücevherler içeren Abeka’dan Evanjelik Hristiyan müfredatını ve ebeveynlerimin sahip olamayacağı bir üniversite olan Bob Jones’u kullanarak beni evde eğitti. hatta karma ırklı evlilikleri yasaklayan politikası nedeniyle katılabildi.
Kısa bir süre önce siyah karşıtı ırkçılığın annemin Porto Rikolu ailesinde ne kadar köklü ve içselleştirilmiş olduğunu öğrendim. Babası kız kardeşlerinden daha karanlık olduğu için onu dışlayan büyükannem, ailemizi ırksal olarak “arındırmamıza” yardımcı olabileceğini söylediği beyaz partnerimle tanıştığı zaman düpedüz neşeliydi. Bu blanqueamiento uygulaması Latinidad’da yaygındır. Ailemin her iki tarafında yaşayan herhangi bir insandan daha koyu tenli doğduğumda nasıl hissettiğini merak ediyorum.
Yaklaşık 40 yıl sonra, Siyah atalarımı onlar hakkında ne kadar az şey bildiğimi hayal kırıklığına uğrattığımı hissediyorum. Okuyarak, podcast’leri dinleyerek ve belgeselleri izleyerek bunu düzeltmeye çalışıyorum, ancak bu çok yavaş bir süreç.
Sosyal medya, bu küresel ırksal uyanış sırasında beyaz arkadaşlarımın öğrendikleri her şeyi ortaya çıkardığında, birçoğunun Siyah Amerikan tarihi hakkında bildiğimden daha fazlasını bildiği bir utanç duygusu hissediyorum.
Köleleştirme ve zulüm tarihiyle ilgili derslere görece sorunsuz gelmelerini kıskanıyorum. Oysa ben nesiller sonra, hala tarihin başına gelen insanların travmasını bedenimde taşıyorum.
Siyah bedenlere yönelik şiddet tasvirlerine duyarlıyım ve – özellikle anksiyete bozukluğum ve depresyonum beni ruminasyona yatkın hale getirdiği için – kendimi ne kadar maruz bıraktığıma çok dikkat etmeliyim. Geçen hafta, linç edilen insanların sansürsüz görüntüleri ekranda beklenmedik bir şekilde titreştiğinde 13. belgeseli kapatmak zorunda kaldım. Diğer zamanlarda, masa oyunlarından çiftlik kredilerine kadar her şeyde dokunaçları olan sistemik ırkçılığın sinsi sıradanlığı benim için çok fazla.
Siyahların tarihi hakkındaki gerçeği söylemek, ABD’deki ırksal iyileşme ve uzlaşma için kritik önem taşıyor ve bunun kendi “iç tazminatlarım” için de hayati önem taşıdığını biliyorum – son görüşme sırasında öğrendiğim başka bir terim. Ama bu uzun bir süreç ve bu Siyahi Tarih Ayı’nda kendimi biraz gevşetmem gerektiğine karar verdim. Kara Panterler On Nokta Programını hafızadan veya Audre Lorde’un temel eserleri hakkında şiirsel şiirden okuyamayabilirim (henüz), ancak merakımı takip ederek ve Siyah kültürü hakkında araştırma yaparak ve yazarak, Siyah aktivistlerden bir şeyler öğrenebilirim, sanatçılar ve şimdi tarih yazan düşünce liderleri. Uzun süre sahtekâr olmayacağım.