

Hz.
Mevlana'nın Hayatı
Mevlâna
30 Eylül 1207 yılında bugün Afganistan sınırları içerisinde yer alan
Horasan Ülkesi'nin Belh şehrinde doğmuştur.
Mevlâna'nın babası Belh Şehrinin ileri gelenlerinden olup, sağlığında "Bilginlerin
Sultânı" ünvanını almış olan Hüseyin Hatibî oğlu Bahâeddin Veled'tir.
Annesi ise Belh Emiri Rükneddin'in kızı Mümine Hatun'dur.
Sultânü'I-Ulemâ Bahaeddin Veled, bazı siyasi olaylar ve yaklaşmakta olan
Moğol istilası nedeniyle Belh'den ayrılmak zorunda kalmıştır.
Sultânü'I-Ulemâ 1212 veya 1213 yılllarında aile fertleri ve yakın
dostları ile birlikte Belh'den ayrıldı.
Sultânü'I-Ulemâ'nın ilk durağı Nişâbur olmuştur. Nişâbur şehrinde
tanınmış mutasavvıf Ferîdüddin Attar ile de karşılaştılar. Mevlâna
burada küçük yaşına rağmen Ferîdüddin Attar'ın ilgisini çekmiş ve
takdirlerini kazanmıştır.
Sultânü'I Ulemâ Nişabur'dan Bağdat'a ve daha sonra Kûfe yolu ile
Kâ'be'ye hareket etti. Hac farîzasını yerine getirdikten sonra, dönüşte
Şam'a uğradı. Şam'dan sonra Malatya, Erzincan, Sivas, Kayseri, Niğde
yolu ile Lârende'ye (Karaman) geldiler. Karaman'da Subaşı Emir Mûsâ'nın
yaptırdıkları medreseye yerleştiler.
1222 yılında Karaman'a gelen Sultânü'/-Ulemâ ve ailesi burada 7 yıl
kaldılar. Mevlâna 1225 yılında Şerefeddin Lala'nın kızı Gevher Hatun ile
Karaman'da evlendi. Bu evlilikten Mevlâna'nın Sultan Veled ve Alâeddin
Çelebi adlı iki oğlu oldu. Yıllar sonra Gevher Hatun'u kaybeden Mevlâna
bir çocuklu dul olan Kerrâ Hatun ile ikinci evliliğini yaptı.
Mevlâna'nın bu evlilikten de Muzaffereddin ve Emir Âlim Çelebi adlı iki
oğlu ile Melike Hatun adlı bir kızı dünyaya geldi.
Bu yıllarda Anadolunun büyük bir kısmı Selçuklu Devleti'nin egemenliği
altında idi. Konya'da bu devletin baş şehri idi. Konya sanat eserleri
ile donatılmış, ilim adamları ve sanatkarlarla dolup taşmıştı. Kısaca
Selçuklu Devleti en parlak devrini yaşıyordu ve Devletin hükümdarı
Alâeddin Keykubâd idi. Alâeddin Keykubâd Sultânü'I-Ulemâ Bahaeddin
Veled'i Karaman'dan Konya'ya davet etti ve Konya'ya yerleşmesini istedi.
Bahaeddin Veled Sultanın davetini kabul etti ve Konya'ya 3 Mayıs 1228
yılında ailesi ve dostları ile geldiler. Sultan Alâeddin kendilerini
muhteşem bir törenle karşıladı ve Altunapa (İplikçi) Medresesi'ni
ikametlerine tahsis ettiler.
Sultânü'l-Ulemâ 12 Ocak 1231 yılında Konya'da vefat etti. Mezar yeri
olarak, Selçuklu SarayınınGül Bahçesi seçildi. Halen müze olarak
kullanılan Mevlâna Dergâhı'ndaki bugünkü yerine defnolundu.
Sultânü'I-Ulemâ ölünce, talebeleri ve müridleri bu defa Mevlâna'nın
çevresinde toplandılar. Mevlâna'yı babasının tek varisi olarak gördüler.
Gerçekten de Mevlâna büyük bir ilim ve din bilgini olmuş, İplikçi
Medresesi'nde vaazlar veriyordu. Vaazları kendisini dinlemeye gelenlerle
dolup taşıyordu.
Mevlâna 15 Kasım 1244 yılında Şems-i Tebrizî ile karşılaştı. Mevlâna
Şems'de "mutlak kemâlin varlığını" cemalinde de "Tanrı nurlarını"
görmüştü. Ancak beraberlikleri uzun sürmedi. Şems aniden öldü.
Mevlâna Şems'in ölümünden sonra uzun yıllar inzivaya çekildi. Daha
sonraki yıllarda Selâhaddin Zerkûbî ve Hüsameddin Çelebi, Şems-i
Tebrizî'nin yerini doldurmaya çalıştılar.
Yaşamını "Hamdım, piştim, yandım" sözleri ile özetleyen Mevlâna 17
Aralık 1273 Pazar günü Hakk' ın rahmetine kavuştu. Mevlâna'nın cenaze
namazını Mevlâna'nın vasiyeti üzerine Sadreddin Konevî kıldıracaktı.
Ancak Sadreddin Konevî çok sevdiği Mevlâna'yı kaybetmeye dayanamayıp
cenazede bayıldı. Bunun üzerine, Mevlâna'nın cenaze namazını Kadı
Sıraceddin kıldırdı.
Mevlâna ölüm gününü yeniden doğuş günü olarak kabul ediyordu. O öldüğü
zaman sevdiğine yani Allah'ına kavuşacaktı. Onun için Mevlâna ölüm
gününe düğün günü veya gelin gecesi manasına gelen "Şeb-i Arûs" diyordu
ve dostlarına ölümünün ardından ah-ah, vah-vah edip ağlamayın diyerek
vasiyet ediyordu.
"Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız!
Bizim mezarımız âriflerin gönüllerindedir"
MESNEVİ' DEN İNCİLER
Bakır, altın olmadıkça bakırlığını; gönül padişah olmadıkça müflisliğini
bilmez. Bakır gibi sen de iksire hizmet et. Gönül, dildarın cevrini çek.
Dildar kimdir? İyice bil. Dildar ehl-i dildir. Çünkü elh-i dil olan,
gece ve gündüz gibi cihandan kaçıp durmakta, âlemde eğleşmemektedir.
Allah kulunun ayıbını az söyle, padişahı hırsızlıkla az kına.
(2/267/3475-3477)
Ticarette kamil değilsen yalnız başına dükkan açma; yoğrulup kemale
gelinceye dek birisinin hükmü altına gir!
"Susun, dinleyin!" emrini işit, sükût et. Madem ki Hak dili olamadın,
kulak kesil.
Söylersen bile sual tarzında söz söyle. Padişahlar padişahıyla edepli
konuş!
Kibir ve kinin başlangıcı şehvettendir. Şehvetinin yerleşip
kuvvetlenmesi de "itiyat" yüzündendir.
Kötü huy, adet edindiğinden dolayı sağlamlaşır, yerle-şir .. seni, ondan
vazgeçirmek isteyene kızarsın.
Toprak yemeye alışırsan kim seni bundan menetmeye kalkışırsa onu düşman
sayarsın.
Puta tapanlar, bu tapmayı huy edindiklerinden men edenlere düşman
olmuşlardır.
(2/265-266/3455-3462)
Ey müslüman, edep nedir?" diye sorarsan bil ki edep, ancak her edepsizin
edepsizliğine sabır ve tahammül etmektedir.
Kimi, "falan adamın huyu kötü, tabiatı fena" diye şikayet eder, görürsen,
Bil ki, bu şikayetçinin huyu kötüdür; kötüdür ki o kötü huylunun
kötülüğünü söylüyor!
Çünkü iyi huylu, kötü huylulara, fena tabiatlılara tahammül eden,
onların kötülüğünü söylemeyen kişidir.
(4/63-64/771-774)
Söz söylemek için önce dinlemek gerekir. Söze kulak verme yolundan gir.
(1/131/1627).
Cebrail'le canların kıblesi Sidre'dir, karnına kul olanların kıblesi
sofra. Arif' in kıblesi vuslat nurudur, filozoflaşan aklın kıblesi hayâl.
Zahid'in kıblesi ihsan sahibi Allah'tır, tamahkârın kıblesi altınla dolu
torba. Manâ gözetenlerin kıblesi sabırdır, sûrete tapanların kıblesi
taştan yapılan sûret. Batın âleminde oturanların kıblesi lütuf ve ihsan
sahibi Allah'tır, Zahire tapanların kıblesi kadın yüzü.
(6/152/1896-1900)
Sevgiliye kavuşma devletine eren kişinin gözünde bu dünya, murdar bir
şeyden ibarettir. (2/45/582)
Gönül ehlinin ilimleri, kendilerini taşır. Ten ehlinin ilimleriyse
kendilerine yüktür. Gönle uran, adamı gönül ehli yapan ilim; insana
fayda verir. Yalnız tene tesir eden, insanın malı olmayan ilim yükten
ibarettir. (1/275/3446-3447)
Dost nasıl dosttur? Rey ve tedbir bakımından merdivene benzeyen, seni
aklıyla her an irşat edip yücelten dost.
(6/ 43/510)
İyilik, hoşluk zamanında hepsi dosttur, eştir. Fakat dert ve gam zamanı
Allah'tan başka kim sana dost?
(5/262/3206)
Seni dostundan ayıran sözü dinleme. O sözde ziyan vardır, ziyan!
(3/33/419)
........................................
ASIL İLİM SAHİPLERİ, İLMİ KALPLERİNDE YAŞAYANLARDIR....
VUSLATA ERMEYİ DİLEMEYENLER, İLMİ ASLA YAŞAYAMAZLAR...
31/LOKMAN-15: Ve in câhedâke alâ en tuşrike bî mâ leyse leke bihî ilmun
fe lâ tutıhumâ ve sâhibhumâ fîd dunyâ magrûfen vettebi sebîle men
enâbe ileyy (ileyye), summe ileyye merciukum fe unebbiukum bi mâ kuntum
tamelûn (tamelûne).
Bilgin olmayan bir şey hakkında, şirk koşman için seninle mücâdele
ederlerse, ikisine de itaat etme! Ve dünyada onlara güzellikle sahip ol.
Bana yönelenlerin (ruhunu Bana ulaştırmak üzere yola çıkaranların)
yoluna tâbî ol. Sonra dönüşünüz Banadır. O zaman yaptığınız şeyleri size
haber vereceğim.
ALLAH'A GERÇEK ANLAMDA YÖNELENLER VUSLATA ERENLERDİR....ONLARIN YOLUNDAN
GİTMEK İSE İNSANI ALLAH'A VUSLAT EDER....İŞTE KURTULUŞ BUDUR !
KİM VUSLATA ERMEYİ ALLAH'TAN İSTERSE, ALLAH ONU MUTLAKA KENDİNE
ULAŞTIRAN SIRAT-I MUSTAKİYMİN ÜZERİNE KOYAR.....
..............................................
Bu ŞİİR Ondan UtanIyor
Bu ne güzel koku böyle,
bu ne güzel koku.
Gül bahçesinden yoksa gelen o mu?
Gece mi bu gelen, misk mi bu, amber mi bu?
Bu ne güzel koku böyle,
bu ne güzel koku.
O pazardan tezcecik yoksa o mu geliyor,
yoksa güzelimiz geri mi geliyor ne?
Bu nasıl yüz böyle,
bu nasıl ışık?
Bu nasıl ay böyle,
bu nasıl güneş?
Mağaradan mı çıktı,
dağdan mı iniyor,
o yalnızlığın adamı,
o dost?
Boş yere arama şarap testisini sen.
Koklama onun ağzını sen boş yere.
Şu meyhaneciden mi geliyor sandın onu;
dostum, onu sen kendin gibi belleme.
Yolda o yapayalnızsa ne olur?
Başında sarık yoksa ne çıkar?
Ne bundan güneşe bir leke olur,
ne ayın gösterişine zarar.
Bu gece uyuma dostum, uyuma.
Bir kolayına getir onu bul.
Sarhoşlar meclisine hep böyle geceleyin gelir o.
Bu gece uyuma dostum, uyuma.
Biz duvara asılı duran resimleriz.
Bizi yapan ressamın varlık şavkı
duvarın üzerine bir vurdu mu,
bakarsın o anda canlanıvermiş, kımıldanmışız
Onun servi boyu bir göründü mü,
bakarsın dünya güllük gülistanlık.
Kalktı bir salındı, kendini bir gösterdi mi.
bakarsın kıyamet koptu gitti.
Bakarsın Calinus gibi hastalar ülkesindendir o.
Bakarsın hayret yurdunda dolaşır hastalar gibi.
Sustum artık ben,
sustum artık
Bu şiir utanıyor ondan.
Mevlana Celaleddin Rumi
..............................................
Cömertlik ve yardim etmede
akarsu gibi ol
Sefkat ve merhamette
günes gibi ol
Hiddet ve asabiyette
ölü gibi ol
Tevazu ve alcak gönüllülükte
toprak gibi ol
Hösgörülükte
deniz gibi ol
Ya oldugun gibi görün
ya göründügün gibi ol
Hz. Mevlana
.................................
BİR AKSE AYRANIM OLDUKÇA ONU İÇERİM
SUNUN BUNUN KASESİ VE KESESİYLE BAGLANMAM
FAKİRLİK VE ZARURET BENİ ÖLÜMLE TEHDİT ETSE BİLE
YİNEDE HÜRRİYETİMİ SATIP KUL KÖLE OLAMAM!!!
....................................
İsyan EtmİŞİm
Aya öfkelenmişim ben,
işte böyle kapkaranlık bir gece olmuşum.
Padişaha kızmışım,
çırılçıplak bir yoksul olmuşum.
Güzeller sultanı gel demiş,
evine çağırmış beni.
Ben bir yolunu bulmuşum,
yola baş kaldırmışım.
Sevgilim baş çeker, naz ederse,
gamlara atar, kararsız korsa beni,
bir kez olsun ah demem, inat için.
Ah'a da kızmışım ben.
Bir bakarsın altınla aldatırlar beni o.
Bir bakarsın şanla şerefle aldatırlar beni.
Oysa altın falan istemiş değilim ondan,
şanla şerefe hele çoktan boş vermişim.
Ben bir demirim,
mıknatıstan kaçıyorum.
Bir saman çöpüyüm ben,
mıknatıslara yan çizmişim.
Ben öyle bir zerreyim ki,
bütün âleme isyan etmişim.
Havaya, toprağa isyan etmişim,
Ateşe, suya isyan etmişim.
Altı yöne isyan etmişim.
Beş duyuya isyan etmişim.
Hava, toprak, ateş, su da neymiş ki,
altı yön de neymiş,
beş duyu da ne.
Benim için hiç bir şey umurumda değil.
Mevlana Celaleddin Rumi