dün akşamüstü vapurla kadıköy'e geçtim.
o kısacık yolculukta öyle unutulmaz bir günbatımı seyrettim ki, bir kez daha istanbul'u neden çok sevdiğimi anladım.
akşam güneşi -aynı zamanda kış güneşi- önce tarihi yarımada'nın üzerinde kızararak çabucak alçaldı.
biz kadıköy iskelesine yanaşırken, marmara ufkunda batmıştı bile ve geride denizin üstündeki alçak bulutlara yansıyan kızıllığı kalmıştı.
ancak anısı kalacak kadarına yetişebildim.
işte!