Bir deney grubu , araştırmacının kontrolü altındaki bir değişkenin etkisine sunduğu, çalışılan bir popülasyonun temsili bir örneğinden oluşur. Deneyin amacı, bağımsız değişken adı verilen bu değişkenin, bağımlı değişken adı verilen bir veya daha fazla yanıt değişkeni üzerindeki etkisini belirlemektir . Deney grupları, özellikle tıp ve farmakoloji alanında tedavi grupları olarak da adlandırılır.
Kontrol grubu ise deney grubuna çok benzeyen ancak bağımsız değişkenin etkisine maruz kalmayan bir örneklemden oluşmaktadır. İkincisi ya kontrol grubunda sabit kalır (sıcaklık veya basınç gibi değişkenlerde olduğu gibi) veya hiç uygulanmayan bir faktördür (ilaç durumunda olduğu gibi). Bu koşullar altında, kontrol grubundaki bağımlı değişkendeki herhangi bir değişiklik, bağımsız değişkene değil, diğer araya giren değişkenlere atfedilebilir.
kontrollü deneyler
Tüm deneyler bir kontrol grubunun kullanılmasını gerektirmez. Bu, araştırmacının niyetine, deneyin doğasına ve incelenen sistemin karmaşıklığına bağlıdır. Kontrol grubunun kullanıldığı bir deneye “kontrollü” deney denir .
Kontrol grubu ile deney grubu arasındaki farklar ve benzerlikler
farklılıklar benzerlikler • Deney grubu bağımsız değişkenin etkisine tabi tutulurken kontrol grubu etkilenmez.
•Kontrol grubunda gözlenen değişiklikler doğrudan bağımsız değişken dışındaki değişkenlere atfedilirken, deney grubunda neden-sonuç ilişkisinin kurulabilmesi için önce kontrol grubu ile karşılaştırılması gerekir.
•Deney grupları bir deneyi gerçekleştirmek için gereklidir, ancak kontrol grupları her zaman gerekli değildir.
•Deney grubu deneye anlam verirken, kontrol grubu sonuçlara güven verir. •Her ikisi de deneysel tasarıma ve araştırmacının test etmek istediği hipoteze bağlıdır.
•Her ikisi de aynı popülasyondan deneklerden veya çalışma birimlerinden oluşur.
• Hem kontrol grubu hem de deney grubu, incelenen popülasyonu temsil etmelidir.
• Sonuçların istatistiksel analizinin uygulanabilirliğini sağlamak için her ikisi de rastgele seçilir.
• Genellikle, her iki grubu da oluşturacak şekilde ikiye ayrılan aynı başlangıç örneğinden seçilirler.
• Bağımsız değişken dışında her iki grup da aynı deney koşullarına tabi tutulur.
• Her iki grubun da, kasıtlı olsun veya olmasın, deney koşullarındaki herhangi bir değişikliğe aynı şekilde tepki verdiği varsayılır.
Kontrol grupları ne için kullanılır?
Kontrollü deneyler, incelenen sistem çok karmaşık olduğunda ve araştırmacının kontrol edebileceğinden ve sabit tutabileceğinden daha fazla değişken olduğunda gerçekleştirilir. Deney ve kontrol gruplarının bağımsız değişken dışında aynı koşullara tabi tutulması, iki grup arasındaki herhangi bir farkın bağımsız değişkene atfedilebilir olmasını sağlar. Böylece, tüm deneylerin nihai amacı olan neden-sonuç ilişkisi daha büyük bir kesinlikle kurulabilir.
Plasebolar ve Kontrol Grupları
Bazı deneylerde, sadece kontrol grubunun veya deney grubunun bir parçası olmak, bağımsız değişkenin tepkisini etkileyebilir. Bu, klinik ilaç denemelerinde vücutta etkisiz bir madde alındığında meydana gelen bir iyileşmeden oluşan, ancak gerçekte öyle olmadığı halde etkili bir ilacın alındığına inanılan plasebo etkisi durumudur. Bu yeni değişkenin (yalnızca biz insanlar için geçerli olan) etkisinden kaçınmak için, klinik çalışmalarda kontrol grubunun üyelerine gerçek ilaçla aynı görünen, kokan ve tadı olan bir “plasebo” verilir. Aktif bileşen.
Bu durumlarda, katılımcılardan hiçbirine hangi gruba ait oldukları söylenmez, bu nedenle ilacı veya plaseboyu “körü körüne” alırlar, bu nedenle bu çalışmalara ” kör” çalışmalar denir . Bazı durumlarda, kasıtsız araştırmacı yanlılığını önlemek için, araştırmacı aynı zamanda kimin plaseboyu alıp kimin almadığını bilemeyecektir. Ne katılımcılar ne de araştırmacı plaseboyu kimin aldığını bilmediğinden, bu tür çalışmalara “çift kör” denir .
Pozitif ve Negatif Kontroller
Bir deneyin yalnızca iki olası sonucu olduğunda, kontrol grupları iki türden olabilir:
pozitif kontrol grupları
Bunlar, deneyimden olumlu bir sonuç verdiği bilinenlerdir. Çünkü kontrol grubu pozitif olması gerektiğini bilerek negatif sonuç verirse bağımsız değişkene atfedilmek yerine deneysel bir hataya atfedilir ve deney tekrarlanır.
Misal:
Yeni bir antibiyotik bir bakteri kültürü üzerinde test edilirse ve bakteriye karşı etkili olduğu bilinen bir antibiyotik kontrol olarak kullanılırsa, sonuçlar ancak kontrol pozitifse (bakteri kontrol üzerinde üremez) anlamlı olacaktır. Bu olmazsa, deneyde bir sorun olabilir (araştırmacı yanlış bakteri kullanmış olabilir).
Negatif kontrol grupları
Koşulların olumsuz bir sonucu garanti ettiği kontrol gruplarıdır. Kontrol grubundaki sonuç negatif olduğu sürece, hiçbir değişkenin sonuçları etkilemediği varsayılır, bu nedenle deney grubunda pozitif bir sonuç gerçekten pozitif bir sonuç olarak kabul edilebilir.
Misal:
Plasebo grubu, negatif kontrole bir örnektir. Plasebonun hastalık üzerinde herhangi bir etkisinin olması beklenmemektedir (negatif kontrol olmasının nedeni budur), dolayısıyla hem plasebo hem de deney grubu gelişme gösteriyorsa, muhtemelen sonuçları karıştıran başka bir değişkendir ve gerçek bir değişken değildir. pozitif. Tersine, eğer plasebo negatifse (beklendiği gibi) ve deney grubu gelişme gösteriyorsa, bu durum çalışma ilacına atfedilir.
Kontrol grubu ve deney grubunun seçimi
Kontrol grubu ve deney grubunun doğru seçimi, popülasyonu temsil eden büyük bir rasgele örneklemin seçilmesiyle başlar. Örneğin, bir testte öğrencilerin notları üzerinde gürültünün etkisini incelemek istiyorsanız, örneklemin öğrencilerden oluşması ve seçilen grubun ortalama olarak bu popülasyonla aynı özelliklere sahip olması gerekir.
Bir sonraki adım, bu ilk örneği mümkün olduğu kadar benzer iki gruba ayırmaktır. Sonuçları etkilediğinden şüphelenilen herhangi bir değişkenin (cinsiyet, yaş, etnik köken, eğitim düzeyi vb.) her iki grupta da eşit olarak temsil edilip edilmediği her zaman bir soru işaretidir.
Daha sonra her iki grubun da aynı deney koşullarına tabi tutulması denenmektedir. Öğrenciler örneğinde, hepsinin aynı saatleri konuyu çalışmaya ayırması, aynı derslere katılması ve aynı yönlendirmeyi alması olacaktır. Muayene sırasında, her iki grup da muhtemelen aynı zamanda ve benzer odalarda tamamen aynı testi almalıdır, ancak odalardan birinde (deney grubunun birinde) çok fazla gürültü çıkaran her şey organize edilmiştir. , kontrol grubunun bulunduğu diğerinde ise yok.
Kontrol grupları ve deney grupları örnekleri
Belirli bir kontrol grubu ve deney grubu örneklerinden bahsetmek istediğinizde, önce söz konusu deneyi tanımlamalı ve hangilerinin bağımlı ve bağımsız değişkenler olduğunu belirlemelisiniz. Aşağıdaki örneği görelim:
- Deney: Yorkshire Terrier ırkı köpeklerin tüylerinin parlaklığına banyo yapma sıklığının etkisi belirlenmek istenmiştir.
- Bağımsız değişken: Banyo frekansı.
- Bağımlı değişken: Yorkshire Terrier kürk parlaklığı
Deney Grubu Örneği İyi bir Kontrol Grubu Örneği İyi kontrol grupları değiller… ✔️ Bir aylık süre boyunca haftada 1 ila 5 kez yıkanan 1-3 yaş arası 20 erkek ve 20 dişi Yorkshire Teriyerden oluşan grup. ✔️ 10 erkek Yorkshire teriyeri ve sadece deneyin başında yıkanan 1-3 yaş arası 10 dişiden oluşan grup. ❌ Bir aylık süre boyunca haftada 1 ila 5 kez yıkanan 1 ila 3 yaş arası 20 erkek Yorkshire Terrier grubu.
❌ 10 erkek Yorkshire Teriyeri ve 1 yaşından küçük 10 dişi Golden Retrieverden oluşan grup, sadece deneyin başında banyo yaptı.
❌ Sadece deneyin başında yıkanan 1 ila 3 yaş arası 20 İran kedisi grubu.
Zayıf kontrol gruplarının üç örneği, deney grubu ile kontrol grubu arasındaki farklılıkları ve benzerlikleri vurgulamaktadır. İlk durumda, hem deney hem de kontrol grupları, bağımsız değişkenin (banyo sıklığı) aynı varyasyonuna tabi tutulur ve sabit kalması gereken diğer değişkenlerde (cinsiyet) farklılık gösterir.
İkinci örnek de uygun değildir, çünkü yeni değişkenler (ırk ve yaş) sunar ve ayrıca Golden Retriever’lar, yalnızca Yorkshire Teriyerlerinden oluşan, çalışılacak popülasyonu temsil etmez. Aynı şey, grubun tabi tutulduğu deney koşullarının yeterli olmasına rağmen, grubun aynı türden hayvanlardan bile oluşmadığı son örnek için söylenebilir.
kaynaklar
- Bailey, RA (2008). Karşılaştırmalı Deney Tasarımı . Cambridge Üniversitesi Yayınları. ISBN 978-0-521-68357-9.
- Chaplin, S. (2006). “Plasebo tepkisi: tedavinin önemli bir parçası”. Reçete : 16–22. doi: 10.1002/psb.344
- Hinkelmann, Klaus; Kempthorne, Oscar (2008). Deney Tasarımı ve Analizi, Cilt I: Deneysel Tasarıma Giriş (2. baskı). wiley. ISBN 978-0-471-72756-9.