Tem 3 2012
HEGEL VE HEGELCİLİK
Hegel’in felsefesi, hiç kuşkusuz, belli bir açıdan aşılamaz olan ve çağdaş felsefeyi şu ya da bu biçimde etkileyen en son büyük felsefî sistemdir. Kendisinden önceki bütün felsefelerin bir sonucu ve ulaştıkları nokta olarak bu sistem, zirvesine, Encyklopädie der Philosophischer Wissenschaften im Grundrisse (« Ana Çizgileriyle Felsefe Bilimleri Ansiklopedisi ») ile ulaşır.
Hegel’in savlarından bir bölümü (Tin ya da Akıl bir tür aldatmaca yoluyla Tarih’te gerçekleşir; devlet ahlakî idenin gerçekliğidir; gerçek olan her şey ussaldır ve ussal olan her şey gerçektir) birçok eleştirinin çıkış noktasıdır; aynı zamanda bunlar Hegel yorumcularına konu o oluşturur. Hegelci sistem, kendini doğru olarak bilen bilginin kendini sunuşu olan bir felsefî bilimler ansiklopedisi olmayı istemektedir ve bu sistem kendi kendisini gerçek olarak bilir, kendini mantık, doğa felsefesi ve zihin felsefesi olarak ortaya koymaktadır. Bu nedenle kendi döneminin bilgi alanlarından bir teki bile onun kapsamı dışında değildir.
Hegel’in ölümünden sonra sisteminin bazıları üzerinde az çok duruldu; ancak diyalektik yöntem özellikle unutulmayan yönü oluşturdu. Hegel’in öğrencileri arasındaki uyuşmazlıklar ise en sonunda Hegelci sistemin çözülüşünü getirdi. Tartışmalar daha çok dinî ve siyasî düzene ilişkin sorunlar üzerinde yer aldı; Hegelciler, « sağ » Hegelciler olarak ve Marx’in yanısıra, Feuerbach, Stimer, Bruno Bauer”in içinde bulunduğu « sol» Hegelciler olarak bölündüler.
kaynak:Thema Larousse Tematik Ansiklopedi-Milliyet Yayınları