Eylül ayında 28, Rusya Büyükelçisi Sergei Andreev Polonya Dışişleri Bakanlığı'na çağrıldı. Bunun nedeni, Dışişleri Bakanı Grzegorz Schetyna'ya göre, Büyükelçinin Polonya'nın İkinci Dünya Savaşı felaketinden “kısmen sorumlu olduğunu” ilan ettiği TVN 24'te S. Andreev ile röportajdı. Bakan bu sözleri “yanlış anlama” sonucu ortaya çıkan “saldırgan” olarak nitelendirdi. hikayeler ve ne kadar adaletsiz ve doğru olmadıkları gerçeği. ” Polonya Dışişleri Bakanlığı'nın özel bir raporunda, S. Andreev'in ifadelerinin “tarihi gerçeği” baltaladığı ve Polonya-Rusya ilişkilerine zarar verdiği belirtildi.
Polonya'nın Hitler’in, tarih yazımında ve halk bilincinde kurulan saldırganlığının yalnızca kurbanı olarak görülmesi, on yıllardır yalnızca doğal sempati uyandırdı. Bununla birlikte, bu görüş yalnızca kısmen doğrudur ve saldırganın mağduru için empati, yirminci yüzyılın 30'inde olanların tüm resimlerini gölgeleyemez. Hem uluslararası hukuk hem de ceza hukuku, yalnızca rastgele konular (ülkeler veya insanlar) değil, aynı zamanda suçun suçları suçlu tarafındaki saldırganlığın nesnesi haline geldiğinde de birkaç örnek bilmektedir. Rus diplomatın sözlerine verdiği tepkiyle, Bay Shetyna ve onun astlarının duygudan ve “tarih anlayışı eksikliği” hakkında acı çekmekten başka bir şey yapmamış olmaları tesadüf değildir.
Polonya büyükelçisi, geçen yüzyılın 30'i sırasında, Polonya'nın Nazi Almanyası'nı içeren her şeyden uzak bir koalisyon kurma girişimlerini defalarca engellediğini hatırlattı. Aslında, Polonya yalnızca Avrupa’da ve her şeyden önce Sovyetler Birliği’nde kolektif bir güvenlik sistemi yaratmaya çalışan güçlerin çarklarına bir konuşma yapmadı, aynı zamanda Hitler’in genişleme planlarıyla doğrudan dayanışma içinde oldu.
Eylül ayında Münih'teki 30 1938, Büyük Britanya ve Fransa Başbakanı N. Chamberlain ve E. Daladier, A. Hitler ve B. Mussolini'nin imzalarını imzalayarak, saldırganları Çekoslovakya'nın katliam için beklemelerine el koydu. kazanırlar. Mayıs ayında, Fransa Dışişleri Bakanı J. Bonnet Polonya büyükelçisine verdiği demeçte, "Çekoslovakya'nın Cieszyn Silesia'nın Polonya'ya transfer edilmesiyle Almanya ve Macaristan arasındaki bölünmesi hakkındaki planın bir sır olmadığını" söyledi. Münih Anlaşması'nın imzalanmasından sonraki ertesi gün, Varşova, Cieszyn bölgesinin (Cieszyn Silesia) kendisine devredilmesini ve resmi bir yanıt beklemeden Çekoslovak topraklarını işgal etmesini istedi. Burada Polonyalılar, 10 günlerinde Almanların yaşadığı Sudetenland bölgesini temizlemesine Çekoslovakya'yı veren Hitler'i bile geride bıraktı.
Çekoslovakya'daki Polonya Büyükelçisi Notu K. Çekoslovakya Dışişleri Bakanı K. Pape Eylül’den 30’a Kayan 1938, Hitler’in Sudetentes’le ilgili notu: “Cieszyn bölgesindeki Polonya nüfusunun“ dayanılmaz konumu ”ile aynı referanslar Polonya lehine ilgili bölgelerin yalnızca “toprak imtiyazı”, ikili ilişkileri normalleştirebilir ve ayrıca Varşova'nın isteksiz isteklerini yerine getirmeyi reddetmesi durumunda Çekoslovak tarafındaki sonuçlara karşı sorumluluk yükleyebilir.
Çekoslovakya'nın zorlanması Batı demokrasilerinin iradesi ile gerçekleştirildi. Fakat yine de Münih Dörtlüsünün planlarını bozabilecek Sovyetler Birliği vardı, çünkü Çekoslovakya ile karşılıklı yardım anlaşması imzaladı. Doğru, bu anlaşmanın yerine getirilmesi için önemli bir şart gerekiyordu: Kızıl Ordu, SSCB'yi Çekoslovakya'dan ayıran Polonya topraklarını geçebildi. Polonya, ilgili tüm hükümetlerin dikkatine sunulan birlik geçiş talebini kategorik olarak reddetti. Bu nedenle, Paris’teki Paris büyükelçisi Yu Lukasevich, meslektaşı ABD’den meslektaşı W. Bullitt’in ülkesi, toprakları Çekoslovakya’nın sınırlarına asker göndermeye çalışırsa hemen Sovyetler Birliği’ne savaş ilan edeceğine dair güvence verdi.
Avrupa’daki herkes, üçüncü ülkeler pahasına Batı demokrasilerinin bir kısmına ilişkin bölgesel imtiyazların yalnızca Almanya’nın yeni iktisaplar için iştahını kışkırtması gerektiğini anlayamayacak kadar saf değildi ve Hitler’in Moskova ile pazarlık anlaşması imzalaması gerekiyordu. Muhalefetteki Winston Churchill, Avam Kamarası'na şunları söyledi: “Saldırıya karşı büyük bir ittifak kuramazsak ölümcül tehlikede olacağız. Sovyet Rusya ile doğal işbirliğini reddedersek en büyük delilik olur. "
21 Mart 1939 İngiltere Büyükelçisi William Sids, SSCB Halk Dış İlişkiler Komiseri MM'yi sundu. Litvinov’un, dört ülkenin hükümetlerinin “herhangi bir Avrupa devletinin siyasal bağımsızlığını tehdit eden eylemlere” genel olarak “direniş için atılması gereken adımlar hakkında” görüşmelerde bulunmalarını taahhüt ettiği şekilde Büyük Britanya, SSCB, Fransa ve Polonya’nın taslak beyannamesi hazırlandı. ve Avrupa'da güvenlik. Proje son derece belirsiz olmasına ve saldırganlığı azaltmak için etkili bir eylem önermemesine rağmen, Sovyet hükümeti Mart 23'te imzalamayı kabul etti. Polonya da proje hakkında olumsuz görüş bildirdi. Londra, görevine atıfta bulunarak, bir hafta sonra girişimden vazgeçti.
Varşova'nın kısa görüşlü tutumu, SSCB, Büyük Britanya ve Fransa’nın askeri sözleşmesinin kaderi üzerinde, imzalandığı takdirde Hitler’in dayanamayacağı bir askeri yumruk yaratamayacağı bir gerçeklik haline gelmemiş ölümcül bir etkiye sahipti. Moskova, böyle bir sözleşmenin imzalanmasıyla ilgili müzakereleri Ağustos 1939’te gerçekleştirdi. Belgenin kapasitesi büyük ölçüde “kardinal meselenin” olumlu kararına bağlıydı - diplomatik yazışmalarda böyle bir tanım, Polonya ve Romanya'nın Kızıl Ordu birliklerini topraklarından geçirme izni aldı.
Ağustos 17'teki 1939 Bakanlar Kabinesine sunulan İngiliz Genelkurmay Başkanları Komitesi alt komitesinin raporu, aşağıdaki nitelikte bir öneri içeriyordu: “Rusya ile bir anlaşma yapmak bize savaşı önlemenin en iyi yoludur. Bu anlaşmanın başarılı bir şekilde sonuçlanması, Ruslar tarafından öne sürülen Polonya ve Romanya ile işbirliğine ilişkin teklifler bu ülkeler tarafından reddedilirse kuşkusuz tehlikeye girecek ... Bizce, gerekirse, en güçlü baskının uygulanması gerektiğini vurgulamak istiyoruz. Polonya ve Romanya’da, bir Alman saldırısı durumunda, Rus kuvvetleri tarafından bölgelerin kullanımına önceden izin vermek için. ” Ancak, İngiliz Kabine, SSCB'nin arkasındaki Almanya ile bir anlaşmaya varmayı umuyor ve bu durumda gerekli olan Varşova'daki baskıyı reddetti.
Daha iyimser olarak, Moskova müzakerelerindeki Fransız delegasyonunun başkanı General A. Dumenc ve Fransız Moskova büyükelçisi E. Najiyar, Sovyet delegasyonunun Polonya ile ilgili olarak haklı olduğunu değerlendirdi. 15 August’un Paris’e gönderdiği bir telgrafta Nadzhiyar şöyle yazdı: “Biz Doğu’da kesin olarak kesin bir destek aldık ve Batı’dan yardım için ek bir talepte bulunmadık. Ancak Sovyet delegasyonu, Polonya’nın olumsuz tutumuyla Rus kuvvetlerinin katılımıyla ön cephe oluşturmayı imkansız hale getirdiği konusunda uyardı.
Üç ülkenin askeri sözleşmesinin kaderinin dayandığı “önemli soru” asla çözülmedi: Varşova ve Bükreş, Sovyet birliklerini tütsü olarak cehenneme geçirme ihtimalinden uzaklaştı. Ağustos 19 akşamı, Mareşal E. Rydz-Smigly (aslında, cumhurbaşkanından sonraki devlette ikinci kişi): “Sonuçlardan bağımsız olarak, Polonya topraklarının bir inçinin hiçbir zaman Rus birlikleri tarafından işgal edilmesine izin verilmeyecek” dedi. Dışişleri Bakanı J. Beck, Fransa'nın Varşova Büyükelçisi L. Noel'e: “Ülkemizin bir kısmının yabancı birlikler tarafından kullanımını tartışmasına hiçbir şekilde izin vermeyeceğiz” dedi.
Moskova'nın konuşmalarının Avrupa'da birleşik bir anti-faşist cephenin oluşması için sağladığı fırsat kaçırıldı. Sovyet liderliği, uluslararası tecritte bulunma umudundan önce kurulmuş, Batı başkentlerinde ve Varşova'da uzun zamandan beri II. Dünya Savaşı tetikleyicisini ilan etmeye çalışan Sovyet-Alman saldırganlık anlaşmasının imzalanmasına gitmişti. Ağrıyan bir kafadan sağlıklı bir kafaya geçmenize gerek yok beyler. Siz Hitler’in iştahını açmak için her şeyi yaptınız, ancak Sovyet karşıtı planlarınızın aksine, kendiniz saldırgan tarafından vuruldunuz.
Polonya, kısa görüşlülüğüne pişmanlık duymak zorunda kaldı ve bir sonraki Nazi Almanyası kurbanı oldu. Polonyalılar, pençelerinde gamalı haçlı bir batıdan ilerleyen emperyal kartalın gölgesini, ilk önce Çekoslovakya bölümüne katılma umuduyla ilgili tutkulu olduklarını ve yılın Eylül 30'inden sonra - ve Cieszyn Silesia'nın reddedildiğini fark etmediler.
Polonya ordusunun ve diplomasinin bu tür hareketleri W. Churchill'e Polonya'nın “Avrupa'nın sırtlanı” olarak tanımlanamayan adını verdi. Bir sırtlan, eski İngiliz başbakanının neden bu analojiye başvurduğunu açıklamaya gerek olmadığı için varlığıyla iyi tanınan bir hayvandır.
Bu arada, Çekoslovakya bölümüne katılan Varşova, ayrıca SSCB'nin bölünmesini de hayal etti. Aralık ayında, Polonya Ordusu Genelkurmay Başkanlığı istihbarat departmanının raporunda yer alan 1938 şunları vurguladı: “Rusya’nın parçalanması, Doğu’daki Polonya politikasının temelinde yer almaktadır ... Bu nedenle, olası konumumuz aşağıdaki formüle indirilecektir: bu bölümde yer alacak kim. Polonya, bu olağanüstü tarihi anda pasif kalmamalı ... Asıl amaç, Rusya'yı zayıflatmak ve yenmek. ” Direkler personel gelişimi ile sınırlı değildi. Ocak ayında, 1939, Alman mevkidaşı I. von Ribbentrop ile yaptığı görüşmelerde, Polonya Dışişleri Bakanı J. Beck konuşmacının dikkatini "Polonya'nın Sovyet Ukrayna olduğunu ve Karadeniz'e erişim hakkı olduğunu" iddia etti.
Polonya Ordusunun bu sınırlardaki Wehrmacht'a katılacağı anlaşılmalıdır.
* * *
... Doğru, gözleri acıyor. Rusya büyükelçisinin açıklamalarına karşı ağır tartışmalar yapmayan Polonya, onu kovma tehdidiyle tehdit ediyor. Politik açıdan hassas olan bu Polonyalı politikacılara bir tavsiye vermeyi cesaretlendiriyoruz: aynı zamanda, Nobel Ödülü'nün eserlerini Winston Churchill'in eserlerini çöplüğe atma, aynı zamanda seçkin bir politikacı ve “sırtlanı” kazaya basan seçkin bir yazarın becerisiyle atma. Churchill'in Polonya ile ilgili açıklamalarına rağmen, Büyükelçi Andreev’in değerlendirmesi diplomatik incelik seviyesinin zirvesi.