Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
8. Bölüm Üzgünüm, Efsuncuların Modası Geçti
“Benimle dalga geçiyor olmalısın! Benim istediğim şey iskelet askerler, o halde niye bana profesyonel dans eden tabut taşıyıcı iskeletler veriyorsun?!”
Antrenman sahasında, son derece hüsrana uğramış siyah saçlı bir çocuk, tahta direğe doğru giderken tabutla dans eden iskeletlere ağzı açık bir şekilde bakakaldı ve aniden dolandırıldığını hissetti.
2500 Sevgi Puanı, tam 2500! Sırf bunu almak için o kadar puan mı harcadım? Bu ne işime yarayacak ki? Kendi cenaze törenim için mi?
Roel göğsünü tuttu, o kadar çok acıyordu ki kalp krizi geçiriyormuş gibi hissediyordu. Daha sonra kendini toparlayıp son bir mücadele vermeye çalıştı.
“Bir dakika orada durun bakalım!”
…
On dakika sonra.
Roel çimenlere uzanmış, mavi gökyüzüne ve üstündeki beyaz bulutlara ölü balık gibi boş boş bakıyordu. Altı tabut taşıyıcı iskelet, sanki onu götürmeyi bekliyormuş gibi siyah tabutun yanında diz çökmüşlerdi.
Birkaç deneme yanılmadan sonra, Roel sonunda bir şeyi anlamıştı… bu tabut taşıyıcı iskeletler savaş için kesinlikle kullanılamazlardı!
Bu tabut taşıyıcı iskeletleri ayrı ayrı çağırabilirdi ama tabutla birlikteyken epey canlı hareketler yapmalarına rağmen tabuttan 2 metre uzaklaştıkları anda aniden yeni doğmuş bir civciv kadar zayıf bir hale geliyorlardı. F- rütbesinde olan Roel bile onlarla dövüşte berabere kalmayı başarıyordu!
Unutulmamalıydı ki Roel, büyü konusundaki becerisi Büyücü Çırağı arkadaşlarınınkine kıyasla gölgede kalan 9 yaşında bir çocuktu. Her tabut taşıyıcı iskelet, güç açısından Roel'e eşdeğer olduğundan, bu, İskelet Tabut Taşıyıcı Ordusunun toplam savaş gücünün anca 6 Roel ettiği anlamına geliyordu!
Ya da daha basit bir ifadeyle, işe yaramazlardı.
Bu dünya, yararsız meslek yoktur düsturuna göre işliyor olsa da, bireylerin güçlü yönleri açısından yine de önemli bir eşitsizlik vardı. Sistemin değerlendirme standartlarına göre, istisnai becerilere sahip olmayan yetişkin erkekler F- rütbesindeydi; resmi milis eğitimi almış büyücüler E- rütbesinde; şövalye veya savaşçı olmayı başaranlar D rütbesindeydi.
Bu tabut taşıyıcı iskeletler, tabuttan 2 metre uzaktayken F-, 2 metre içindeyken F+ idi. Bu, E rütbesindeki bir milisin bile tek başına hepsini yok edebileceği anlamına geliyordu!
Roel taşıdıkları tabuta da bir göz atmıştı ve tabut boştu. Bununla birlikte, tabut oldukça iyi malzemeden yapılmıştı.
Tanrının Emri Tarikatı Mezarcılarının çağrılan varlıkları. Ölüm için doğan bu varlıklar, yaşayanlara neşe getirirler.
Bu tabut taşıyıcı iskeletlerin tabutla birlikte nasıl dans ettiğini hatırlayan Roel'in yüzünde şaşkın bir aydınlanma ifadesi belirdi. Sonunda eşyanın açıklamasının ne manaya geldiğini anlamıştı.
Tanrının Emri Tarikatı, seni unutmayacağım!
Bak bakalım artık eşyalarını alacak mıyım! Senden başka bir şey alırsam köpek olayım!
Dişlerini sıkarak yemin ettikten sonra Roel kendini sakinleştirmek için birkaç derin nefes aldı. Olayların beklenmedik şekilde gelişmesi onu hayal kırıklığına uğratmış olsa da, en azından dükkandan bir eşya satın alma deneyi başarılı olmuştu ve şu an için en önemli şey buydu.
2500 Sevgi Puanı’nı bunun için heba etmiş olması üzücüydü ama bu miktar gelecekte kazanacaklarıyla kıyaslandığında pek bir şey değildi. Sistemde onu destekleyen iki dükkan olduğu sürece, bir gün kanatlarını açıp zirveye yükselebileceğinden emindi!
Bunu düşünmek bile heyecandan titremesine neden oluyordu.
Beklentilerini düşüren Roel, artık Tabut Taşıyıcı İskelet Ordusu’na karşı eskisi kadar düşmanlık beslemiyordu. En azından bundan önemli bir ders çıkarmıştı ve bu, asla görünüşe aldanmamaktı, özellikle de Sistem'in bu iki dükkanında.
İsim kulağa ne kadar büyüleyici gelse de, tanım ne kadar gizemli gelse de, bir daha asla kanmayacağım!
“Onları para kazanmak için mi kullanmam gerekiyor? Ama bunu ortalıkta nasıl yapacağım…”
Roel elini çenesinin altına koyup tabut taşıyıcı iskeletlere düşünceli bir şekilde baktı. Sisteme göre, Sevgi Puanı Takas Dükkanı’nda bulunan eşyaların para kazanmak için kullanılması gerekiyordu, ancak bu tabut taşıyıcı iskeletleri değerlendirmek gerçekten mümkün müydü ki? Görünüşleri başlı başına bir sorundu, ancak cenaze yürüyüşlerinin biçimi bile Teokrasi’deki geleneklerden çok farklıydı.
Bu dünyanın insanları, ölüleri neşeli bir dansla göndermeyi kabul edebilirler miydi?
Dahası, Roel bu dünyadaki insanların yaşayan ölülere nasıl baktıklarından da pek emin değildi. Oyunda bu detaydan bahsedilmiyordu. Sadece Aziz Mesit Teokrasisi adına bakmakla bile, Roel’in içinde, buradaki insanların yaşayan ölülerden pek hoşlanmayabileceğine dair güçlü bir his oluşmuştu.
Bir süre düşünüp taşınan Roel önce bu dünya hakkındaki bilgilerini artırması gerektiğini hissetti. Odasında bunca zamandır göz gezdirmeye erindiği birkaç temel kitap olduğunu hatırladı.
Kararını veren Roel, önce tabut taşıyıcısı bu altı budalayı saklayacak bir yer düşünmeye başladı. Beklenmedik bir şekilde, artık Sistem'den satın aldığı hiçbir şey bir tür mistik envanterde rahatlıkla saklanamıyordu. Bu yüzden onları saklamak için güvenli bir yer bulması gerekecekti.
Bu nedenle, tabut taşıyıcısı altı iskelete eğitim alanının yanındaki dinlenme odasına geçmeleri için bir emir verdi. Bu biraz çaba gerektirdi ama sonunda tabutu kapıdan iterek geçirmeyi başardılar.
Roel kendi kendine başını salladı. Antrenman alanını kullanan tek kişiydi, bu yüzden gayet açık ki bu dinlenme odası genellikle boş oluyordu. Ayrıca daha bugün temizlenmişti, bu yüzden birilerinin bu tabut taşıyıcı iskeletlere rastlaması konusunda Roel’in şimdilik endişelenmesine gerek yoktu.
Her şeyi hallettikten sonra, Roel sonunda bilgeliğe giden yolculuğuna çıkmak için gönül rahatlığıyla oradan ayrıldı.
-----------------------------------
“Hm? Efsuncular ve büyücüler arasında bir fark var gibi görünüyor?”
Çalışma odasında Roel, bir tuğla kadar kalın olan Büyücülerin Kökeni adlı bir kitaba göz atıyordu ve dünyaya dair bilgilerinin hızla tazelendiğini hissediyordu.
9 yaşındaki Roel'e işe yaramaz bir tip demek tamamen yanlış olmazdı. Çok saygın bir büyücünün oğlu olmasına rağmen, cehaletinin boyutu hayret vericiydi. Kendi Hayalet Elleri’nin orta parmağını ona doğru göstermesine şaşmamak lazımdı.
Bu yüzden şu anda deli gibi bilgilerini tazeliyordu. Kitaplar aracılığıyla, dünyanın gidişatını değiştiren tarihteki son derece önemli olayı öğrendi ve bu, Başkentin Ruh Tufanı'ydı.
Roel oyun boyunca bu dünya tarihinin küçük parçalarını öğrenmiş olsa da, öğrendikleri kitaplardaki tarihi kayıtlar kadar eksiksiz ve ayrıntılı değildi.
Her şeyden önce, büyücüler aslında Üçüncü Çağ'dan önce efsuncuydu. Bilginiz olsun, şu anki tarih Üçüncü Çağ’ın 1003. Yılı, Savaş Borazanları Yılı’ydı. Üçüncü Çağ, Başkentin Ruh Tufanı olarak bilinen bir olayla başlamıştı.
Üçüncü Çağ'dan önceki dönem, mevcut ülkelerin henüz oluşmadığı ve insanlığın henüz batıya göç etmediği bir dönemdi. O dönemde efsanevi antik başkentte esrarengiz bir olay yaşanmıştı ve tarihçiler tarafından şöyle tarif ediliyordu:
“Sayısız ruh karanlıkta durmadan uluyordu, varlıkları her yerdeydi. Sanki alacakaranlık bizimle konuşmaya çalışıyordu.”
Bu olay sonunda Ruhların Fısıltıları olarak bilinir olmuştu. Kitaptaki betimlemeler gülünç derecede fantastikti ve bu olay için pek çok neden de sunuluyordu. Ama her halükarda, olayın ardından hızla gelen bir değişiklik nedeniyle dünya asla eskisi gibi olmamıştı.
Ve bu değişiklik mananın bozulmasıydı.
O andan itibaren, büyücüler veya şövalyeler doğaüstü güçlerini kullanmak için ne zaman atmosferden mana emseler, olumsuz durumlara maruz kalabiliyorlardı. Şanslı olanlar bir miktar fiziksel zararla atlatıyorlardı, ama daha az şanslı olanlar akıllarını kaçırıyorlardı.
Bir yaşam biçiminin çöküşü kadar etkili bir şekilde kargaşa yaratabilecek hiçbir şey yoktu.
Ürkütücü bir havada uluyan ruhların dolaştığı Antik Austin İmparatorluğu'nda, şövalyeler onurlarını bir yana atıp canlarını korumak için yemin ettikleri insanlara düşman oldular ve bilge büyücüler, kendi türlerinin kanlı iç organlarını mideye indiren barbar canavarlara dönüştüler. Her gün yüzlerce insan başkentten kaçıyordu, ancak sonradan fark ettiler ki çılgınlık tüm imparatorluğa yayılmıştı.
Bu tür olaylar karşısında, Antik Austin İmparatorluğu'nun son imparatoru, imparatorluğun ‘adı söylenmemesi gereken kişi’ tarafından lanetlendiğini ilan ederek batıya kitlesel bir göç ilan etmişti. Onlarca yıl sonra, imparatorlukla birlikte göç etmeyi seçen bir grup insan muazzam tehlikelere göğüs gererek, mikroplu havası olan devasa arazileri ve kömürleşmiş toprakları kat ettikten sonra, nihayet bu toprak parçasına ulaşmıştı.
O zamandan bu yana bin yıl geçmişti ve insanlık, atmosferdeki bozuk manaya uyum sağlayıp yeteneklerini kullanmalarına yardımcı olan yeni teoriler geliştirmişti. Şövalyeler geleneksel isimlerini korumayı tercih ederken, geçmişin efsuncuları kendilerine büyücü demeyi seçmişti.
Günümüzün büyücüleri, geçmişin efsuncuları gibi her ne koşulda olursa olsun büyü yapabilme yeteneklerini kaybetmişlerdi, ancak bunun karşılığında ortaya koyabilecekleri hünerler eskisinden çok daha büyüktü.
Büyücülerin Kökeni'nde gündeme getirilen bir örnek vardı. Hayalet Eller’in önceki versiyonu olan Ölüm Pençesi efsunculardan geliyordu. Bir efsuncu, Ölüm Pençesi ile bir kişinin boynunu kırabilirdi, ancak bir büyücü, Hayalet Eller ile bir kişinin kafasını tamamen patlatabilirdi, fakat ellerinin yanması veya uyuşmasıyla bedelini ödemek zorunda kalırdı.
Eski efsuncular ve şimdiki büyücüler arasındaki farkı kabaca anladıktan sonra, Roel, Aziz Mesit Teokrasisi’nin kutsal yazılarını incelemeye devam etti ve dinin ölümsüzlere karşı herhangi bir düşmanlık taşımadığını öğrenince rahatladı. Bunun nedeni, ölümsüzlerin de Tanrıça Sia tarafından yaratılan varlıklar olarak görülmeleriydi.
Ancak bu Aziz Mesit Teokrasisi'ndeki halkın ölümsüzleri kabul ettiği anlamına gelmiyordu. En azından Roel, dünyada bu altı ahmak iskeletten hoşlanacak birinin olacağını sanmıyordu.
Bu onu yine aynı soruya getirdi. Sistemden satın aldığı ilk eşyanın bu şekilde boşa gitmesini istemiyordu ama görünüşlerine bakılırsa, onları kendisine kar sağlamak için nasıl kullanabilirdi ki?
Onları doğrayıp köpeklere mi yedirsem?
Siyah saçlı çocuk kafasını kaşıyıp düşünceli bir şekilde pencereden dışarı baktı. Uzun bir süre sonra, gözleri yavaşça büyüdü ve dudaklarında bir gülümseme belirdi.
Ah hah, işte bu işe yarayabilir!