1805'in baharında, Ruslar, kısa süre önce oluşturulan Üçüncü Koalisyonun (Rusya, Büyük Britanya, Avusturya, İsveç, Portekiz ve Napoliten Krallığı) temeli olan St Petersburg Birliği Antlaşması'nı imzaladılar. Birliğin amacı, şu ana kadar Fransız genişlemesinin gücünün (en az yarım milyon askerin silah altına alınması gerekiyordu) kuvvetli sayısal üstünlüğüne karşı koymak, Avrupa ülkelerini en azından yaklaşık olarak eski sınırlara geri götürmek ve hanedanları devrilen tahtlara geri döndürmekti.
Müzakereler zordu. Mesela İngilizler İskender'e dönmek istemiyorlardı, söyleyebileceği gibi, kalıtsal vatanseverlik - Fransızlar tarafından ele geçirilen Malta adası. ancak tarih Rusya'daki Malta Düzeni, kaçınılmaz olarak sona erdi: olaylar, İskender'in Aziz John'un şövalyelerinden vazgeçmeye zorlandığı hızda ortaya çıktı.
Mücadele sonbaharında başladı. Avusturyalılar, Rus birliklerinin yaklaşmasını beklemeden, Fransız kontrolündeki Bavyera'yı işgal ettiler, orada, beklenmedik bir şekilde Napolyon'un ana güçleri ile karşı karşıya kaldılar, kendilerini kuşatmaya izin verdiler ve Ekim 19 Ulm'un yanında utanç verici bir şekilde teslim oldular.
Genelde kendinden övgüyü nasıl koruyacağını bilemeyen Bonaparte, bu sefer şaşırtıcı bir şekilde kısıtlandı ve zaferi Avusturya emrinin aptallığı kadar kendinden öteye götürmedi. 21’un Eylül tarihli “Büyük Ordusu Bülteni” dedi.
“Askerler ... Size büyük bir savaş için söz verdim. Ancak düşmanın kötü davranışları sayesinde aynı başarıyı hiçbir risk almadan başardım ... On beş günde kampanyayı tamamladık. ”
Yalnızca Avusturya daha uzun süre dayanamadı, ancak imparator Franz II Rusların gücünü umuyordu оружияSon zamanlarda, Avrupa’nın anısına, Suvorov’un İtalya ve İsviçre’deki mucizevi kahramanları kendilerini gösterdi. Ruslar yine neredeyse imkansız hale geldiler: aniden kendilerini düşmanla yalnız bulup, elde ettikleri son muazzam başarı ile cesaretlendirdiler, kapattıkları tuzağa düşmeyi bıraktılar ve o zamana kadar çekilen Fyodor Buksgedenden ile bağlantı kurmaya çalıştılar.
Geri çekilme sırasında, kahramanca bir direniş olan Prens Peter Bagration’ın, çoğu zaman en büyük düşmanı geciktiren dikizleri özellikle dikkat çekiciydi. Tüm araçlar, askeri cesaret ve hatta siyasi aldatmacalar dahil olmak üzere her iki taraftan da işe gitti.
İşte en göze çarpan örneklerden bazıları. Geri çekilirken, bizimki kelimenin tam anlamıyla arkamızda köprüleri yaktı. Fransızların muhafızları ile onları takip eden Murat, Viyana'ya girdi. Burada Tuna'nın karşısındaki köprülere hızlı ve kansersiz bir şekilde el koymayı başardı ve bu stratejik objeleri havaya uçurmaktan sorumlu bir Avusturya subayı yaptı; Murat, ateşli savaşçıyı ateşkes kararına ikna etti - ve öncüsünü nehrin diğer tarafına serbestçe transfer etti.
Ancak, Rus ordusunu o yere zincirlemek için alımını bir “ateşkes” ile kullanmaya karar verdiğinde, kendisi aldatıldı. Gerçek şu ki, Ruslara sadece Murat'ı değil Napolyon'u da kurnazlıkla aşan Kutuzov'un emri verildi. Mikhail Illarionovich, tek gözlü olmasına rağmen, olayların özü açıktı: bizimkiler ülkedeki üslerinden uzaktı; bu, teslim olmak ya da günün sonunda düşmanın tarafına geçmek üzereydi. Borodin zamanı henüz gelmedi. Bu nedenle, bir ordunun bir Fransız çekiç ve bir Avusturyalı örs arasında sıkışıncaya kadar Ulm'a benzer bir tuzaktan uzaklaştırılması gerekiyordu.
Kutuzov, Murat ile müzakerelere girdi, kendisine bir dizi cazip teklifte bulundu ve kendini ikinci Charles Talleyrand'ı hayal ederek, Viyana'daki Napoleon'a Kutuz teklifleriyle kurye göndermesi için yaklaştı. Telgraf henüz yoktu, bu yüzden bir gün geçti, kurye ileri geri döndü ve ayılma emri getirdi.
Aynı zamanda, Fransızlar tarafından kaybedilen zaman, Rus ordusunun küçük bir arka koruma kapağının altındaki tuzaktan kaymasına yetti. İlk başta otuz bin askeri olan Murat, kovalamak için koştu, ancak Schöngraben’in altında, altı kez daha küçük olan Bagration’nın çıkarılmasıyla bir kez daha gözaltına alındı. Kasım 7'te Kutuzov, güçlü bir savunma pozisyonu aldığı Olshany'deki Buxgevden ile başarılı bir şekilde bağlantı kurdu.
Burada Fransızların dişlerini Rus süngülerinin duvarına kırmalarını bekliyor olması gerektiği görünüyordu. Bununla birlikte, bunun yerine, nedenlerden dolayı, Michael Illarionovich kaynaklı, genel olarak, bağımlı değil, bir felaket meydana geldi. Napolyon da numaralara başvurdu. Ordusunun kötü durumu, hızlı bir geri çekilme hakkında söylentileri ustalıkla reddetti ve Rus imparator Alexander, Kutuzov'un direnişine rağmen askerlerine acele etmeleri talimatını vermesine rağmen, antik Makedon adaşını antik çağda acele etmesini emreden aynı arenada şansını denemeye karar verdi. .
Bilindiği gibi, bu durum, Müttefik ordunun yenilgisinin asıl suçunun elbette, vasat düzenlemelerin kaynağı olan Avusturya General Franz von Weyroter'a düştüğü Austerlitz savaşında sona ermiştir. Weyrother'in uzun zaman önce gizlice Fransızların tarafına geçmesi büyük olasılıkla muhtemeldir, çünkü Rus genel merkezine atanan ve meraklılar için bilerek felaket olan İsviçre kampanyasının planını teklif eden Avusturya genelkurmayının eski görevlisiydi. Komutanın Alexander Suvorov'un dehası olmasaydı, Rus kemikleri St. Gothard'ın yakınında bir yere yatardı.
Ancak, konuya geri dönme zamanımız geldi. Austerlitz'in yenilmesinden sonra Rus ordusu en iyi askerlerinin yirmi binden fazlasını kaybetti ve acilen hem insan gücü hem de silahlarla doldurulması gerekiyordu. Acı bir ders almış olan İskender I, ona artık askerlerin doğrudan emrinde müdahale etmediğini ve bunun yerine şimdi de belirttiğim gibi askeri inşaatlarla ilgili konulara şiddetle müdahale etmesini veriyoruz.
Gök gürültüsü alkışlayana kadar köylü geçmez. Bundan iki yüz yıl önce ve yüz otuz yıl sonra, XIX yüzyılın başındaki Rusya, sahip olduğu tüm seferberlik olanaklarını zorladı. Silah fabrikaları güç oranlarını arttırdı. Acil olarak, son teknik icatlar endüstriyel uygulamaya getirildi. Gümüş ve altın madalya “Faydalı” ve çeşitleri: “Coşku ve menfaat için”, “İşçiler ve zeal için” vb. Mucitler ve zanaatkarlar için tasarlandı. Bunu İskender'in saltanatının ilk madalyası ile ilgili makalede çoktan yazdık.
Ayrıca hemen ordunun sayısını da arttırmalı. Genç acemiler ümit vaat eden bir materyaldi, ancak çok az değeri vardı: iyice eğitilmeleri gerekiyordu. Gaziler başka bir konu - kıdemli askerler ve emekli askerler. Ön yüzünde askeri niteliklere sahip zarif küçük bir madalya ve tersine bir yazıt hizmete geri döndüğü için onlara güvendi:
"V'B - - İNDİRİLMİŞ - SATICI İÇİN Şeref".
Yeniden hizmet süresinin uzunluğuna bağlı olarak iki tür madalya yapıldı: Alexander Order'ın kırmızı şeridindeki gümüş - altı, St. Andrew’da ise on yıl. Madalyanın hâlâ onurlandırılması gerektiğinden, derhal bunları vermeye başlamamışlardı: ilk ödüller 1817 yılında gerçekleşti. O zamana kadar, 1812'in fırtınası çoktan ölmüştü, Rus ordusu, pahalı olsa da, yabancı kampanyanın kurbanlarının birçoğundan geri döndü. Bu yüzden madalya sunumundan kurtulan sadece birkaç düzine insanın olduğu ortaya çıktı - sadece birkaç düzine insan.
Her iki madalya da ilginç yazarlığı. Şu anda madalya sanat alanında aktif olarak Vladimir Alekseev ve Ivan Shilov'da yeni bir ustalık nesline girdi. Sonuncusu, tekrar tekrar tarafımızdan bahsedilen Karl Leberecht'in bir öğrencisi idi. Ancak “eski bekçi” henüz sahneden çıkmadı. Yani başka bir ödül, daha büyük olan Leberekhta'nın adıyla ilişkilendirilir.
Austerlitz'in ardından yaklaşan Napolyon'un Rusya'ya girme tehdidi ciddiye alınmaya değerdi ve Rus hükümeti tarihsel deneyime dayanarak aşırı bir önlem aldı. 1806'un sonunda, Zemsky ordusu olarak adlandırılan halk milislerinin oluşumu başladı. Çoğunlukla serflerden ve diğer vergi ödeyen sınıfların temsilcilerinden oluşuyordu (ve buna rağmen, tüm milisler harekete geçmeye gönüllü oldu!), Ancak kısa sürede on milyon ruble'ye ulaşan popüler bağışlarla desteklendiler.
Çok geçmeden "ordu" 612 bin kişide dev bir sayıya ulaştı. Tabii ki, Rusya o zamanlar böyle bir kitleyi tam olarak destekleyemedi: milislerin elinde egzotik zirveler ve paylar belirdi. Ancak “tabur” un “taburlara” bölünmüş omurgası profesyoneldi - emekli askeriydi. Ve onlar, Catherine döneminin ünlü "kartalları" olan gri saçlı yaşlı adamlar tarafından yönetiliyorlardı.
Sadıklara örnek teşkil eden Alexander, Strelna'da saray köylülerinden diğerlerine "İmparatorluk" un ayrılması için özel bir tabur düzenleme emrini vererek, iyi bir girişimde kişisel bir rol oynadım. 1808’te, askerleri imparatorun ön yüzündeki profili ile gümüş madalya alan ilk kişi ve tam tersi dört satırlık bir yazıttı:
"İNANÇ VE - BABA - ZEMSKY KUVVETLER İÇİN".
Subay kolordu ayırt etmek için, aynı altın madalya, zaten altın olsa da, aynı altın olanlar, ancak Kazak memurları için küçük çaplı, basıldı. Onları giymek St. George şeridine güveniyordu. İstisnalar, "ordu" ile birlikte olan ancak savaşlara katılmayan askeri yetkililerdi. Onlar için kaset daha az "prestijli" olarak nitelendirilmişti, ancak Vladimir’in askeri emri de vardı.
Kompozisyonu ve silahlanmasıyla Zemstvo ordusu aktif ordu için ciddi bir yardımdı. Bazı milis taburları, Ruslar için muzaffer olan ve dedikleri gibi, yüzlerini kaybetmemiş olan Preussish-Eylau savaşında savaştı.
Özel bir askeri ödül türü ile bağlantılı olan Preisish-Eylaus savaşı hakkında - haç - bir dahaki sefere ne kadar süreyi hedeflediğimizden bahsedeceğiz.