We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Bakan, bakan olduğu için bize işkence yapmakta özgürdü ve bu onun kilisesiydi ve inlememize ve öfkemize karşı beyazperdede ölmeye devam eden film onun insafına kalmıştı. İsrail-Filistin diyalogu üzerine bir belgesel, birkaç dakikada bir ölü filmi diriltme sözü verdi. İki Taraflı Hikaye.
Uçağın hemen dışında, Kudüs'ten uzakta, arkada oturan Bassam Aramin'e döndüğümde, kendimi dünyanın büyük adamlarının her zaman farkında olmadığımız nedenlerden dolayı harika olduğunu düşünürken buldum. El Fetih militanı olarak on yedi yaşında İsrail tarafından hapsedilen, işkence gören, yedi yıl hapishanede tutulan, barış aktivizmine geçiş yapan, diğer Filistinli ve İsrailli eski savaşçılar Barış İçin Savaşçılarla birlikte, on yaşındaki kızı Abir'i bir İsrailli polisin plastik mermisi, İsraillilere ulaşmak için daha da zorlaştı, New York JFK'sında İç Güvenlik tarafından "iki saat süreyle karşılandı", sonunda bozuk bir kasete, kafası karışmış bir bakana, hitap ettiği asi bir kalabalığa ulaştı. Dayanıklılığın gizeminin ne kadar önemsenmediğini anlamamı sağladı.
Filmin birçok ölümünden birinde ona gittim. Beş yıl önce Kudüs'te konuştuğumuz iki zamanı hatırladı.
"Ambassador Hotel ... Notre Dame." Aramin, jet gecikmesinin gri parçacıkları içinde tanıdık bir yüz gördüğüne sevindi. Kudüs'te ona sorularımla saldırırken mutlu değildi. Bunu onunla tanıştıktan sonra yazdım: Aramin hakkındaki ilk izlenimim: Elleri dışında bir keşişin durgunluğu. Bir cep telefonunu kucaklayan elleri kıpır kıpır.
O pazar öğleden sonra elleri boştu. Yalnızlığı beni yine etkiledi. Bir yerin içinde olma yolu ama onun dışında. Gece düştüğünde, o ve İsrailli mevkidaşı Robi Damelin (ikisi İsrail-Filistin yas grubuna aittir, The Parents Circle - Families Forum), podyuma çıkıp hikayelerini anlatmaları, film hakkında sorular sormaları istendi. sonsuzca yinelenen snippet'ler dışında görme şansı vardı.
Damelin, Kalandia kontrol noktası yakınlarında Filistinli bir keskin nişancı tarafından öldürülen bir asker olan oğlu David'den bahsetti. Onu öldüren Filistinliyi hapishanede ziyaret etmek, onunla yüz yüze görüşmek, onunla diyalog kurmak istediğinden bahsetti. Ne onun hikayesi ne de onun Yahudi kalabalığının ya da dehşete düşmüş bakanın yıpranmış kenarlarını yumuşatmayı başaramadı. Herkese kendi savaşlarından yeni çıktıklarını ve teknolojik hayal kırıklığının ileri travmasıyla uğraştıklarını söyleyebilirim.
Aramin kalabalığa Amerikalılar olarak hükümetlerinin Orta Doğu politikasını taraf tutmadan barışı sağlamaya değiştirme sorumluluğunun olduğunu söylediğinde, bir kadın ayağa kalkıp, "Çoğumuzun denemediğini mi düşünüyorsunuz? Sahibiz. Faydasız. Hükümet ve silah endüstrisi değişimi imkansız hale getiriyor. "
"Yararı olmadığını söyleme. Abir öldürüldüğünde oğlum intikam almak istedi. Onu bundan vazgeçirdim. Hayat kurtarıldı. Hepimiz elimizden geleni yapıyoruz. "