Altın Portakal'da "en iyi ilk film" diye bir ödüle layık görülmesinin absürdlüğü filmin basbas bağıran realitesine epeyce kontrast yapmış. Zenne son dönemde izlediğim en iyi Türk filmi. Absürdlüklerin gerçekliğini; baskı ve zulümdeki, naiflik ve sanattaki, töre ve vicdandaki, sistem, devlet ve savaş kurumlarındaki absürdlüğü "İstanbul bunlar değil" diyerek tek kazanda mis gibi kaynatmış ve dumanı üstünde bir salt gerçeklik duygusuyla önümüze koymuş.
Film Türkiye'de eşcinselliğin temel problemlerine öyle gerçek yaklaşmış ki, mesela biz gerçekten de İstanbul'dan yükselen bir eşcinsel jargonu olduğunu hissederiz. Ya da gaylerin en çok Urfa'dan çıktığını duymuşuzdur. Estetik algılarında "kelebeklerin uçuştuğunu" hisseder, onlarınınkinin "başka bir kafa" olduğunu tahmin ederiz. Nihayet bir Alman'ın ya da herhangi bir batılının Türkiye'deki hiç bir toplumsal olayı tam olarak anlayamayacağını ve anlamadan yorumlayıp bizleri kışkırttıkça daha çok insanın öleceğini hepimiz biliriz. İleri gideceğim; bence film, demokrasi, toplumsal birliktelik, sosyal entegrasyon, eşitlik, rasyonellik gibi konulara değinen her derste öğrencilere izletilmelidir. Kendi öğrencilerime izletemeyecek olduğumu bilsem de gidip izlemelerini önereceğimden hiç şüpheniz olmasın.
İzlemekte bu kadar geciktiğim için biraz da utandığım bu eksiksiz ve fazlalıksız şahesere 10 üzerinden 10 verdim. Umarım ekip çalışmalarına devam eder.