Coiling Dragon - Cilt 11 Bölüm 11: Bitki Yaşam Formları
Kitap 11 (Tanrıların Mezarlığı) Bölüm 11 – Bitki Yaşam Formları
Çeviri: Gin Düzenleme: Dr.Hiluluk
“O kadar bağırma.” Linley, son derece dikkatliydi. “Yerdeki şu dev yılan cesedini görüyor musun?”
Barker aşağı bakıp başıyla onayladı. Linley ciddi bir ifadeyle, “Bu devasa yeşil yılan bir parmak boyutundaydı ve ağacın yaprağına gizlenmişti. Bana gizlice saldırdı. Eğer fazla kibirli davranıp çoktan Ejder formuma dönüşmemiş olsaydım, insan formumdaki Dalga Kalkanım o saldırıyı karşılayamazdı ve şu an büyük ihtimalle ölmüştüm.”
“O kadar mı?” Barker şok içinde sormadan edemedi.
Linley’in yüzü son derece ciddiydi. Çevresine göz gezdirerek, kısık bir sesle, “Desri’nin dediğine göre, Yulan Kıtasındaki üç tünel üç farklı Tanrıların Mezarlığına açılıyor ve bu en tehlikeli olanı. Geçmişte, Desri ve diğerleri beşinci katta saklanarak on yılın dolmasını beklemişler.”
Barker gerçekten de şok olmuştu. “Ve ben on birinci kata gitmek istiyordum.”
“On birinci kat mı? Desri altıncı kata gitmeye bile cesaret edemiyor ve sen on birinci kata gitmek mi istiyorsun?” Linley ciddi bir ifadeyle Barker’a baktı. “Barker, yalnızca savunman çok yüksek diye dikkatsiz davranabileceğini düşünme. Bu lanet yerde farklı boyutlardan gelen yaratıklar var. Senin yeteneklerini birebir karşılayan bir yaratık olabilir. Dikkatli olmazsan canını kaybedersin.”
“Desri’nin ne dediğini hatırlıyor musun? Eğer birazcık bile aç gözlü davranırsak, buraya giren seksen kusur kişiden onu sağ kalırsa şanslı sayılırız.” Linley, Barker’a bir bakış attı. “Eğer yalnızca on kişi sağ kalırsa, onların beşinin temel azizler olacağını var sayıyorum, ve diğer beşi de buraya önceden gelen tecrübeli kişiler olur. Bana gelince, dikkatli davranmazsam, burada ölebilirim.”
Linley’in sözlerini duyan Barker anında çok daha dikkatli davranmaya başladı.
Ne de olsa kimin hayatta kalacağı konusunda buraya daha önce gelenler doğal olarak daha avantajlıydı. Dahası, seksen uzmanın içinde üç Altı Gözlü Altın Ni Aslanı ve Karanlık Orman’dan gelen korkutucu sihirli canavarlar vardı. İnsan uzmanları da işin içine katınca, en az Barker kadar güçlü olan uzmanların sayısı kesinlikle ondan fazlaydı.
“Gidelim.” Linley fısıldadı.
“Peki.” Barker hemen Linley’i takip etmeye başladı. İkisi dikkatle ilerlerken, Kanlı Menekşe ve savaş baltası ellerinde her an hazır konumdaydı.
Bu durum gerçekte ormandaki pek çok güçlü yaratığın onlara saldırmaktan vazgeçmesine neden olmuştu.
“Lord Linley, bu yerde çok fazla deve dikeni ve yaprak var. Hangi yönde ilerlediğimizi bile kestiremiyoruz.” Uzun bir süre uçtuktan sonra, ikisi de sabırsızlanmaya başlamıştı. Dışarıdan, Tanrıların Mezarlığı yalnızca on bin metre uzunluğundaydı, ancak içeride boyutları inanılmaz derecede büyümüştü.
Linley ve diğerleri buna ancak hayranlıkla bakabilmişti.
“Endişelenme. Sakinleş. Sakince aramaya devam edelim.” Linley fısıldadı.
Birden… “Ah!!!” Uzaktan vahşi, acı dolu bir çığlık yükseldi ve parçalanmış yapraklar o yönden her yere savruldu.
Linley ve Barker birbirlerine bakıp, ardından sessizce sesin geldiği yere doğru ilerlediler. Kısa süre sonra ikisi hayret verici bir manzarayla karşılaştı; dev bir çiçek kendini bir azizin etrafına sarmıştı ve dev bir ağzın bir lokmayı yutmaya çalışması gibi onu ‘ısırıyordu’. Çiçeğin içi şiddetle kıpırdıyordu; içindeki aziz’in karşı koymaya çalıştığı açıktı.
Ancak kısa bir süre sonra çiçeğin içi sakinliğini geri kazandı.
Karanlık Ormanda o canlı metal kaleyi gördüğünde, Linley anlamıştı ki… yalnızca insanlar ve sihirli canavarlar yaşam gücüne sahip değildi. Metaller ve bitkiler bile zekaya sahip olabilirlerdi ve bazen insanlardan bile daha korkunçtular.
“Lord?” Barker bir fısıltıyla seslendi.
Linley ona gözleriyle işaret etti. Tam o sırada, Linley’de fark etmişti ki… bazı sarmaşık ve dikenler yavaşça hareket ediyordu.
“Bu hint kamışı sarmaşıkları canlı. Büyük olasılıkla, bizi öldürmek isteyen bir bitki yaşam formuna aitler.” Linley dudaklarını yukarı doğru kıvırdı. Bitki türü yaratıklara karşı, adamantin ağır kılıcı kullanmak büyük olasılıkla çok etkili olmazdı. Ne de olsa bir bitkinin yarısını parçalasanız bile, diğer yarısı hala hayatta olurdu.
Ancak biri Kanlı Menekşe gibi çabuk, keskin bir silah kullanırsa, etkisi çok daha büyük olurdu.
“Çıtırt…” Birden, uzaktaki metrelerce uzunluktaki bir sarmaşık doğruca Linley ve Barker’a doğru fırladı, aynı zamanda ağaçlara dolanmış pek çok sarmaşık da hareketlenip onları çevrelemeye başladı.
Çimlerin içindeki sarmaşıklar da ortaya çıkmıştı.
Neredeyse anında… yüzlerce sarmaşık, kalın ve ince, gökleri kaplayıp hem yukarıdan, hem de aşağıdan saldırıya geçti. Çamurun içindeki sarmaşıklar bile saldırıya geçmişti. Linley ve Barker birden kendilerini sarmaşıklardan örülmüş bir hapishanenin içinde buldular.
Bu sayısız sarmaşık dev, on metre çapında bir küre oluşturmuştu.
Linley ve Barker o kürenin içindeydiler.
“Bu biraz uğraştıracak.” Linley kollarını kullanarak onu sarmalayan sarmaşıkları açmaya çalıştı ancak sarmaşıklar inanılmaz yumuşak ve esnekti. Yalnızca dışa doğru hafifçe kıvrılıyorlardı. Kaba güç bu sarmaşık hapishanesinden kurtulmak için yeterli değildi. Dahası, Linley, sarmaşıklardan çıkan sayısız keskin dikenin tüm vücuduna saplanmaya çalıştığını hissediyordu.
Dalga Kalkanı bunu karşılamayı başarsa da, savaş ki’si hızla azalmaya başlıyordu.
“Lord, kendimi kurtaramıyorum.” Barker da telaşa kapılmıştı. Savaş baltasını savurmak istiyordu ancak kollarını saran pek çok sarmaşık bunu imkansızlaştırıyordu. Bu sarmaşıkların esneklik ve dayanıklılığı inanılmazdı. “Lord, ne yapacağız?”
Barker paniklemişti.
Güçlü olsa da, bu sarmaşıkların yaşam gücü ondan çok daha fazlaydı.
Birden…
“Haha, siz ikiniz, ölümü kabullenin. Siz ikinizi öldürdükten sonra, üç tane daha öldüreceğim ve böylece yeterince ceset toplamış olacağım. Cesetlerinizi efendimize sununca, ben de bir İlah olacağım. Karşı koymayın. Buna gücünüz yetmez. Siz insanların gücü benimle baş edemez.” Cılız, vahşi bir ses tüm sarmaşık küresini doldurmuştu.
“Yeterince ceset mi?” Linley şok olmuştu.
Tanrıların Mezarlığındaki tüm bu yaratıkların neden onları öldürmek istediğini anlamaya başlamıştı.
“Geberin.” O cılız, keskin ses bir kez daha duyuldu.
Linley sarmaşıklardan yayılan korkunç gücü hissedebiliyordu. Her bir sarmaşık inanılmaz güçlüydü ve şu anda yüzlerce, belki de binlercesi aynı anda üzerlerine güç uyguluyordu. Linley ve Barker bile kendilerini inanılmaz bir baskı altında hissediyordu.
Çok sayıda sarmaşık Linley’in etrafını sarıyor, kollarını, bacaklarını ve kuyruğunu hareketsiz bırakıyordu. Tüm gücünü kullanarak bile yalnızca biraz kıpırdayabiliyordu.
“İkimizi öldürmek mi istiyorsun?” Linley soğuk bir biçimde güldü, ardından bileğinin bir hareketiyle…
Birden şeytani mor bir ışık çaktı. Rüzgarın Ritmi saldırısı karşısında, Kanlı Menekşe nerede ortaya çıktıysa, oradaki sarmaşıklar anında paramparça oldu. Linley’in Kanlı Menekşe kılıcı bir gölgeye dönüşmüştü ve sayısız sarmaşık parçalara ayrıldı. Uğursuz, acı dolu bir çığlık yükseldi.
Geride kalan sağlam sarmaşıklar son hız kaçmıştı.
Kısa süre sonra, hasar görmeyen sarmaşıklar kaybolurken, kopuk olanlar yerde kalmıştı, ancak canlı dokunaçlar gibi kıpır kıpırdılar.
“Hıhh.” Linley çevresine şöyle bir baktı.
O yaşam formunun merkezini arıyordu. Kısa süre sonra küçük ipuçları buldu ancak bu sırada yalnızca kafasını sallayıp iç çekti. “Bu şeyin asıl vücudu yerin altında gizli. Onu öldürmek zor olacak.”
Barker hala korkuyu hissediyordu. “Lord Linley, eğer kendi başıma bu sarmaşık yaşam formuyla karşılaşsaydım, ne yapabilirdim? Kanlı Menekşe küçük ve bir bilek hareketiyle kullanmak mümkün, ancak benim savaş baltam farklı. Eğer yalnızca bileğimi kullanarak onu savurmaya kalkarsam gücü çok düşük kalırdı ve bu sarmaşıklardan kurtulmayı başaramazdım.”
Linley başıyla hafifçe onayladı.
Barker fiziksel olarak çok güçlüydü ve savunması inanılmazdı, savaş baltası ise güçlü darbeler vurmak için uygundu. Ancak az önce, tüm vücudu ve kolları sarmaşıklarla sarılmıştı ve hareket edemiyordu, bu sarmaşıklardan kurtulmak onun için çok zor olabilirdi.
“Böyle bir bitkisel yaşam formuna karşı, kaba güç keskin silahlara kıyasla çok daha etkisiz kalıyor.” Linley, Barker’a bir bakış attı.
“Asıl sorun senin Yasalar konusundaki anlayışının çok yüksek olmaması. Ellerim boş olsa da, Rüzgarın Ritmi’ni kullanarak elimin tersiyle o sarmaşıkları kesebilirdim. Toprağın Engin Gerçeklerini kullanmak da o sarmaşıkları paramparça etmek için yeterli olurdu.” Linley, Barker’a hatırlattı. “Yulan Kıtasında, rakipsiz gücüne ve efsanevi savunmana güvenebilirsin, ancak garip güçlere sahip yaratıklara karşı başın belada sayılır.”
“Doğru.” Barker bu dersi zihnine kazıdı.
“Gidelim.”
Ancak ikiyi yalnızca birkaç on metre ilerlemişti ki, Linley birden dönüp bir yıldırım gibi yere daldı. Sağ elini ağır bir topuz gibi kullanıp toprağa acımasız bir darbe indirdi. Tüm bölge hafifçe titredi.
Toprağın Engin Gerçekleri, Evrenin Nabzı, 128 Katmanlı Dalgalar.
Bu Linley’in şu anki sınırıydı ve daha önceli 256 katmanlı dalgalara kıyasla çok daha güçlüydü.
“Ah!” Yer altından acı dolu bir çığlık yükseldi.
“Hıh. Ölmediğin için şansılısın.” Linley tekrar havaya yükseldi. “Barker, gidelim.”
Sarmaşıklar kaçarken, Linley aşağı yukarı o yaşam formunun toprağın altındaki yerini saptayabilmişti. Ancak yalnızca genel olarak. Linley’in gördüğüne göre… bu sarmaşık yaşam formunun vücudu inanılmaz büyüktü.
Linley onun nerede olduğu konusunda bir tahmin yürütmüş ve ardından Toprağın Engin Gerçekleriyle o bölgeye doğru saldırmıştı.
“O yaratığın kalbine saldırmayı başaramasam da, yinede genel olarak bulunduğu bölgeye saldırabildim.” Linley kendi kendine düşünüyordu. Gerçekten de, tahmin ettiği gibi, yaratığın kalbine vuramasa da, ve yaşam formu canını kurtaracak kadar şanslı olsa da, Linley yine de ona büyük hasar vermişti.
Sarmaşık yaşam formuyla dövüşlerinden kısa süre sonra, Linley ve Barker ikinci girişi de buldular. Çok miktarda bitkiyle çevrelenmiş bir başka merdiven. Linley ve Barker doğruca merdivenleri tırmanıp sonunda üçüncü katın girişine vardılar.
“Dikkatli ol. Her katta ilahi canavar ‘Ba-Yılanı’yla karşılaşma ihtimalimiz var. Aceleci davranamayız.” Linley, Barker’a hatırlattı.
“Biliyorum. Eğer Ba-Yılanıyla karşılaşırsak tek kelime bile etmeyeceğim.” Barker başıyla onayladı.
Ardından ikisi doğruca üçüncü kata uçtular. Girer girmez, Barker ve Linley titremeden edemediler. Burası inanılmaz soğuktu. Böyle bir soğuk Linley ve Barker’ın daha önce hissettiği hiçbir şeye benzemiyordu.
Burada bir buz dünyasıydı.
Buz dağları tüm bölge boyunca sıra dağlar gibi uzanıyordu ve beyaz bir enerji her yerde uçuşuyordu. O beyaz enerji yakınlarından geçtiğinde, Linley ve Barker bir kez daha titremeden duramıyorlardı.
“Nasıl bu kadar soğuk olabilir?” Linley gizlice şok olmuştu. “Dalga Kalkanım ve ejder pullarım var ancak yine de üşüyorum. Bu inanılmaz.”
Linley ve Barker böyle düşünse de, tek bir ses çıkarmaya cesaret edememişlerdi. Bu katta ilahi canavar ‘Ba-Yılanı’nın olup olmadığından kesin emin olana kadar ikisi çık çıkarmaya bile cesaret edemezdi. Linley ve Barker dikkatle ilerledi.
Birden…
“Bu Eddins.” Linley çok da uzaklarında olmayan o Aziz’i gördü. Eddins şu anda iki başka azizle birlikte dikkatle uçuyordu.
Barker ve Linley onlara yaklaştığında, Eddins’de Linley’i fark etti ve Linley’e gözleriyle bir işaret yaptı.
“O da ne?” Linley biraz şaşırmıştı.
Eddins’in bakışları endişe doluydu ve aynı zamanda bir yönü işaret ediyordu.
Linley hemen Eddins’in işaret ettiği yöne doğru baktı ve yeşil pullarla kaplı, yılanımsı bir canlıyı gördü. Kalınlığı on metre civarıydı, uzunluğuna gelince… Linley yalnızca onlarca metresini görebilmişti. Geri kalanı birkaç buz dağının arkasında kaybolup gidiyordu.
Barker’da hayrete düşmüştü. Linley’le bakıştıktan sonra, ikisi de dikkatlice ve sessizce uçmaya devam ettiler. Yalnızca onlar da değildi; Eddins ve diğer iki Aziz de korkunç ilahi canavar ‘Ba-Yılanı’nı uyandırma korkusuyla çık çıkarmaya bile cesaret edemiyordu.
Bir süre sonra, Linley Ba-Yılanı’nın vücudunun ana kısmını görebildi.
Ba-Yılanının vücudu dağ büyüklüğünde bir buzdağının etrafına kıvrılmıştı ve vücudunun tamamını görmek imkansızdı. Ancak yalnızca buzdağının etrafına kıvrılan kısmı bile binlerce metre uzunluktaydı. Bu Linley’in gördüğü en büyük sihirli canavardı. Normal sihirli canavarlar en fazla yüz metre civarında olurlardı.
Ancak bu Ba-Yılanın yalnızca görülebilen kısmı bile binlerce metre uzunluktaydı.
“On bin metreden daha uzun olabilir mi?” Linley, Barker ve diğerleri bir sonraki geçidi bulmak için uçmaya devam ediyordu. Linley arkalarından daha fazla uzmanın da üçüncü kata girdiğini görebiliyordu. “Umarım bu insanlar Ba-Yılanını uyandırmazlar. Eğer biri bir şekilde onu uyandırırsa bu hepimizin felaketi olur.”
Şu anda üçüncü kata çıkmış pek çok uzman vardı. Eğer teki bile gürültü yaparsa, bu hepsinin sonu olurdu.
“Ba-Yılanı’nın kafası.” Linley ilerdeki en az yirmi metre yükseklikteki dev yılan başını gördü. Ba-Yılanı’ın gözleri kapalıydı. Nefes alıp verişi çok gürültülü değildi, ancak üçüncü katın sessiz ortamında, Linley ve diğerleri açık bir şekilde duyabiliyordu.
Ba-Yılanı uyurken, her nefesinde ağzından siyah bir duman püskürtüyordu. Siyah gaz çevreye dağırken, çevredeki buzlara temas ettiği yerler anında parçalanıp tuzla buz oluyordu.