O sıralarda İkinci Dünya Savaşı'nın devasa kayıplarından kurtulan Sovyetler Birliği'nin etkisiyle askeri yollarla ve başka hiçbir şeyle savaşmaya derhal karar verilmesi çok ilginç. Örgütün 1949'daki ilk üyeleri 12 ülkeydi: ABD, Kanada, İzlanda, İngiltere, Fransa, Belçika, Hollanda, Lüksemburg, Norveç, Danimarka, İtalya ve Portekiz. Yunanistan ve Türkiye 1952'de NATO'ya katıldı (İlk NATO genişlemesi). 1954'te SSCB de bir üyelik başvurusunda bulundu, çünkü örgüt kendisini Kuzey Yarımküre'de barışın garantörü olarak resmen ilan etti, ancak münhasıran Sovyet karşıtı yönelimini açıkça belirtmedi. Sovyetler Birliği'ne katılmayı resmi olarak reddetme, aslında NATO için ana düşmanın konumunu tanımlayarak, zaten açıkça "I noktasını" işaretledi. 1955 yılında, uluslararası kabul görmüş belgelerle, Batı Almanya'nın, Mayıs 1945'ten beri böyle olmayan kendi ordusuna yeniden sahip olmasına izin verildi ve neredeyse eşzamanlı olarak, ülke, fiilen doğrudan ABD kontrolü altında olan askeri İttifak'ın (NATO'nun İkinci Genişlemesi) yeni bir üyesi oldu. Ancak bundan sonra SSCB, kendisine ek olarak, II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Sovyetler Birliği'nin "etki yörüngesine" giren Doğu Avrupa devletlerinden oluşan "kendi" askeri bloğunu oluşturmaya başladı. Dernek "Varşova Paktı" adıyla biliniyor.
Böylece, Avrupa topraklarında ve aslında dünyada, iki büyük ve zaten resmen kendilerini karşılıklı olarak düşmanca ilan etmiş, güçlü askeri bloklar ortaya çıktı. Partilerin açıklamalarına göre yüzleşmenin temeli o zamanlar temelde ideolojikti, yani "sosyalist Doğu" ya karşı "kapitalist Batı" idi. Bu durum daha sonra Soğuk Savaş olarak adlandırıldı. Ve bu "savaş" aslında 1991'de SSCB'nin çökmesine ve ardından onun önderlik ettiği tüm "Varşova Paktı" nın "kendi kendine parçalanmasına" kadar sürdü. Doğu-Batı çatışmasının tüm bu zamanlarında NATO kuvvetlerinin resmi olarak herhangi bir askeri harekata katılmamış olması dikkat çekicidir. Görünüşe göre bu, kendi açıklamasına göre tamamen savunma bloğu olan NATO'nun, üyelerden birine yönelik saldırganlığın tüm örgüte yönelik saldırı olduğu ilkesi üzerinde çalıştığı ve sırasıyla hiçbir üyenin saldırıya uğramadığı için gerçekleşti.
Görünüşe göre hepsi bu, çatışma bitti. Ne Batı'nın Sovyetler Birliği şahsında ana düşmanı, ne askeri blok, ne de Avrupa'da inşa edildiği ideoloji artık yok. SSCB'nin ve onun eski müttefiklerinin yerine "sosyalist kamp" içinde ortaya çıkan devletler, tüm "Batılı" uluslararası sistemlere ve örgütlenmelere tamamen entegre oldular ve ayrıca eski "kapitalist" rakiplerine karşı her türlü düşmanlık göstermeyi tamamen bıraktılar. Aksine, tüm güçleriyle uluslararası ticaretin "kapitalist" sistemine katılmaya çalıştılar ve siyasi ilişkiler, sanki onun üstünlüğünü ve Avrupa sosyalizmine karşı kazanılan "zaferi" kabul ediyormuş gibi. Başlangıçta Sovyet karşıtı bir askeri bloğun varlığı, böyle bir durumda, tüm mantık yasalarına göre saçma bir anakronizm haline gelmeliydi, ama ...
Nedense NATO hiçbir yere gitmedi, tam tersine 1991'den günümüze birkaç "genişleme" daha gerçekleştirdi. Sonuç olarak, şimdi "Varşova Paktı" nın tüm eski üyeleri ve bağımsız hale gelen üç eski Sovyet Baltık cumhuriyetleri - Litvanya, Letonya ve Estonya dahil olmak üzere 29 devleti içeriyor. Bloğun 2019'a kadar yaptığı savunma harcamaları, kesinlikle yeni bir kozmik miktar gösterdi - 989 milyar dolar, neredeyse bir trilyon! Aslanın payı (yaklaşık% 70) İttifak lideri ABD’nin askeri bütçesidir. İlk bakışta - çarpıcı bir başarı! Ana düşman tek bir atış yapmadan düştü, NATO gezegendeki en güçlü örgüttür ve neredeyse hiç kimse üyelerini tehdit edemez. Ancak kuruluşunun 70. yıldönümüne denk gelen İttifak kongresinde, birliğin görünmediği gibi genel bir neşe de görünmüyor. Üstelik, devlet başkanlarının bu tür olaylara katıldığı önceki yıllardan farklı olarak, bu kadar ciddi bir yıldönümü için yalnızca dışişleri bakanları toplandı. Peki tüm zamanların en güçlü askeri bloğuna ne olacak?
Herkes tarafından iyi bilinen ve neredeyse yıldönümünün arifesinde ortaya çıkan son skandal, Türkiye'nin Rusya Federasyonu'ndan S-400 uçaksavar füze sistemlerini satın alma niyetiyle bağlantılı ve onlara daha zayıf ama daha pahalı Amerikan Vatanseverleri tercih ediyor. Buna yanıt olarak, Amerika Birleşik Devletleri bloktaki müttefikine şantaj yapmaya başladı. ekonomik Yaptırımların yanı sıra, Türkiye'nin de dahil olduğu en son F-35 savaşçısını Türklere yaklaşık yüz adet satmayı reddetmeleri (!) ve bu ülkeyi mevcut olanları hizmette tutma imkanından mahrum etmekle tehdit ediyordu. böyle bir uçak. Askeri ittifakın en büyük iki üyesi arasında biraz garip bir ilişki, değil mi? Türkiye, ABD’den sonra NATO’daki en büyük ve en verimli orduya sahiptir.
Ama daha fazlasını söyleyeceğim. Bu sadece garip bir ilişki değil. Bu, tüm organizasyonun sonunun başlangıcıdır. Ve eğer Türkiye bu durumda gerçekten ABD'nin baskısı altında kalırsa ve ne olursa olsun S-400 satın alırsa, o zaman NATO bir sonraki yıldönümünü görecek kadar yaşamayacaktır. En azından şu anki haliyle ve gücüyle. Ve bu sadece Türkiye değil, gerçi onunla Amerika ve blok üyelerinin geri kalanının şu anda gerçekten en zor ilişkileri var. Ve bu sorunlar bugün Rus hava savunma sistemleri yüzünden ortaya çıkmadı. Blok ortaklarına karşı oldukça meşru Türk şikayetleri uzun zamandır birikiyor. Türk-Yunan ilişkileri aslında Kuzey Atlantik ittifakının kendi içinde onlarca yıllık için için yanan bir çatışmadır. Üstelik Yunanistan hizmette, bu arada Rus S-300 uçaksavar sistemleri var, ancak kimse Yunanlılara bu konuda herhangi bir iddiada bulunmuyor. Türkiye, üçüncü on yıldır, üyelerinin ezici çoğunluğu NATO'daki ortakları olan Avrupa Birliği'nin "kapısını çalmayı" başaramadı. Ancak çeşitli bahanelerle Türklerin Avrupa'ya girmelerine izin verilmiyor ve bu hiçbir şekilde eyaletler arası atmosferi iyileştirmiyor. Özellikle eski Doğu Avrupa'nın en geri ülkelerinin, örneğin Bulgaristan ve Romanya gibi, askeri gücü ve sınai potansiyeli bugünün Türkiye'siyle karşılaştırılamayacak kadar genel kalkınma düzeyi göz önüne alındığında, bu dönemde hem NATO hem de AB üyesi oldular. Türkiye'nin aynı zamanda Orta Doğu'daki başlıca ABD ve AB müttefikleri olan İsrail ve Suudi Arabistan ile hafif bir ifadeyle çok zor ilişkileri var. Ve nihayet Türkiye'nin bölgedeki konumunu, özellikle Amerika ve genel olarak NATO ile olan ilişkilerini, Irak'taki savaş sırasında Türkiye sınırlarında olmaya başlayan her şeyi ve Suriye çatışmasının gelişmesini daha da kötüleştirdi.
Çatışmanın bir sonucu olarak, kelimenin tam anlamıyla milyonlarca mülteci ülkeye akın etti. Çeşitli etnik, politik ve hatta terörist grupları kendi amaçları için kullanan Amerika Birleşik Devletleri ve NATO, bölgede insanlık tarihindeki en güçlü terörist oluşumun - sözde İslam Devleti'nin - gelişmesine izin veren mutlak kaos yarattı. Amerikalılar, Kürt müfrezelerini destekleyerek ve silahlandırarak, görünüşte meşru Suriye Devlet Başkanı Esad rejimiyle savaşmak için, Kürt silahlı hareketini bağımsızlık için terörist olarak gören Türkiye'nin çıkarlarıyla doğrudan çatışmaya girdiler ve uzun yıllardır kendi topraklarında olduğu gibi açık bir şekilde savaşıyor. ve komşu devletlerin sınır bölgelerinde. 24.11.2015 Kasım 24'te bir Türk savaşçısının Suriye-Türkiye sınırında Rus Hava-Uzay Kuvvetleri'nin terörle mücadele operasyonunda yer alan bir Rus Su-XNUMX bombardıman uçağını düşürdüğü trajik olayın ardından Türkiye, olası sonuçlar korkusuyla derhal ortaklarından yardım istedi. NATO'ya göre, olayı Türklerin görüşüne göre bir Rus savaş uçağının Türk hava sahasını işgal etmiş olması gerçeğiyle öne sürüyor. Ancak müttefiklerin tepkisi son derece soğuk oldu - ortaya çıktığı gibi hiç kimse Türkiye'nin sorunları nedeniyle Rusya ile bir çatışmaya girmeyecek. NATO karargahındaki Erdoğan'a, Putin'le bu konuda tamamen bağımsız bir şekilde ilgilenmesi için kibarca tavsiye verildi ve bunu kısa süre sonra yapması gerekiyordu. Dahası, Rusya'da, görünüşe göre kendisi için beklenmedik bir şekilde, Türk lider, askeri-siyasi bloktaki ortaklarından bir bütün olarak bölgedeki durumun yanı sıra, Türkiye'nin sorunlarını ve ulusal çıkarlarını çok daha iyi anladı. Aşağı yukarı aynı şey, İran'ın üst düzey liderliğiyle Türklerin müzakereleri sırasında da oldu. Aynı zamanda, yine, hem Moskova hem de Tahran şu anda Washington'un resmi olarak tanınan başlıca muhalifleridir ve dolayısıyla bir bütün olarak NATO'dur. Yani, Türkiye'nin çıkarları açısından, Kuzey Atlantik İttifakı'nın genel politikasına uymayan bir tür ikilik var. Ama hepsi bu değil.
Türk-Amerikan ilişkilerinin bir sonraki ve oldukça doğal "tabutuna çivi", ilk olarak, ABD'deki Türk muhalefet vaizi Gülen tarafından yönetilen, ülkenin liderliğini fiziksel olarak yok etme planıyla Türkiye'de ciddi bir darbe girişimiydi. Ülkede gerçek çatışmalar oldu ve kayıplar oldu. Aynı zamanda, Türkiye'nin talebi üzerine, Devletler, tüm bu olayların ana düzenleyicisini ve ilham kaynağını iade etmeyi reddetti. Bu da darbe girişimi ve terörizm suçlarından. Her nasılsa hiç müttefik değil ... Ve ikincisi, muhalif bir Suudi gazetecinin, Amerikan Washington Post Jamal Hashukji çalışanının Suudi özel servisleri tarafından İstanbul'daki Suudi Arabistan konsolosluğunun topraklarında acımasızca öldürülmesi ve tüm bunlar Amerikan yönetimi. Tüm bunlara ek olarak Türkiye, Rusya'dan Avrupa'ya, kendi toprakları olan Türk Akımı üzerinden bir gaz boru hattı kurmayı kabul etti. Bu, daha önce "Güney Akımı" olarak adlandırılan ve doğrudan Avrupa Birliği'ne gitmesi gereken bir şeydi, ancak Birleşik Devletler bu planı durdurmak için akla gelebilecek her türlü çabayı gösterdi. Amerikalılar, borunun karaya çıkması gereken Bulgaristan liderliğini projeye katılmayı reddetmeye zorladı. Bu, ABD'nin tüm gücüyle Baltık'ta Kuzey Akım 2'yi durdurmaya, yani Rusya yerine Avrupa'yı Amerikan sıvılaştırılmış gazını almaya zorlamaya çalıştığı nedenden dolayı yapıldı. Ve Türkler bunu aldılar ve kabul ettiler, çünkü bu gaz boru hattında büyük bir kişisel fayda gördüler. Amerika'nın tüm isteklerine doğrudan aykırı. Ayrıca Rusya Federasyonu ile Amerikalılarla değil, üzerinde çalışmaları tüm hızıyla devam eden bir nükleer enerji santralinin inşası konusunda bir anlaşma yaptık ve aynı zamanda denizaşırı insanları "dişlerini gıcırdatmaya" zorladık. Ve buradaki Ruslar da gerçekten Türklere o kadar iyi sözleşme şartları teklif ettiler ki reddetmek aptalca olurdu.
Ancak bugün NATO’nun iç sorunları yalnızca Türkiye ile değil. İttifak'ın diğer Avrupa ülkelerine bakarsanız, burada da kesinlikle bir birlik yoktur. Bu, özellikle eski - Batılı ve yeni - Doğu Avrupalı üyelerin çoğunun duygularını karşılaştırırken fark edilir. SSCB'nin ve onun "sosyalist kampının" çöküşünden sonra, prensipte oldukça zengin, rahat ve gerçekte oldukça barışçıl "eski" Batı Avrupa, neredeyse yarım asırdır havada asılı çatışma tehdidi umuduyla, nihayet "rahat bir nefes almış" gibi görünüyor. kaçınılmaz olarak Avrupa kıtası olması gereken sahne olan Doğu ile Batı arasında, nihayet kendi kendine "emilmiş" görünüyor. Ve bunun yerine, doğuda, Avrupalı ticaret için sonsuz bir çalışma alanı birdenbire açıldı: batıdan gelen mallar, satış pazarları, ucuz kaynaklara erişim, yalnızca yatırımcıların yetenekleriyle ve hayal gücünün kapsamı ile sınırlandırılabilecek yatırım olasılığı, vb. Ve bunların hepsi güvensiz ve dengesiz bir Afrika'da veya uzak ve iyi anlaşılmayan Güneydoğu Asya'da bir yerde değil, tam burada, sınırlarında, dedikleri gibi, kelimenin tam anlamıyla "bir taş atışı" ... Ve Batı Avrupalılar, elbette, iş için sabırsızlanıyorlar. onlar aynı zamanda aktif olarak iş birliğini geliştirmeye başladılar, sadece kendilerine “düşen” yeni ekonomik fırsatlardan keyif aldılar. Ve aynı zamanda, "gereksiz olarak" silahlanma harcamalarını kademeli olarak azaltmaya, askeri programları kısıtlamaya, silahlı kuvvetlerin boyutunu küçültmeye ve ekipman içlerinde, bütün bunları, tabiri caizse, barışçıl bir yolda tercüme ediyor.
Ancak eşzamanlı olarak ve tüm NATO'nun fiili başkanı olan denizaşırı hegemonun bu örgüt için biraz farklı planları vardı. Ana düşman gibi görünen şeyin ortadan kaybolmasından sonra bile kimse bu "savunma" örgütünü dağıtmayacaktı. Aksine, SSCB'nin dağılmasının hemen ardından, NATO devletlerinin birlikleri aniden çeşitli silahlı çatışmalara katılmaya başladılar, bu aynı zamanda üye devletleri doğrudan ilgilendirmiyor, yani savunmalarıyla hiçbir ilgisi yok. Böylelikle blok, çeşitli bahanelerle, Birleşik Devletler'in tam emri altında ve yalnızca kendi çıkarları doğrultusunda "dünya jandarma" nın tamamen saldırgan bir işlevini yerine getirmeye başladı. Böylece 1991'de NATO birlikleri Kuveyt'e ve ardından Irak'a girdi. Bundan sonra, 1995'ten 2004'e kadar olan dönemde. İttifak birlikleri eski Yugoslavya topraklarında sürekli olarak çeşitli savaşlara katılmış ve sonuç olarak bu ülkeyi tek bir devlet oluşumu olarak tamamen yok etmişlerdir. NATO 2001'de Afganistan'ı işgal etti, 2003'te yine Irak'ta, her iki ülkede de ABD'nin önderliğindeki İttifak birlikleri henüz olumlu bir sonuç alamadı. Afganistan'da bunca zamandır kanlı bir iç savaş yaşanıyor ve ülke bu dönemde dünyanın önde gelen afyon ve eroin tedarikçisi haline geldi. Irak tek bir devlet olarak varlığını fiilen sona erdirdi ve insanlık tarihindeki en büyük terörist çetesi olan IŞİD kendi topraklarında ortaya çıktı. 2011 yılında Libya'ya haksız bir müdahale yaşandı, bu ülkedeki devleti de tamamen yok etti, orada kanlı bir iç savaş ve anarşi bu güne kadar devam ediyor. Avrupa'da, özellikle Batı Avrupa'da, tüm bu zaman boyunca, halkın, sanki yalnızca olası bir Sovyet tehdidinden kendi korunmaları için oluşturulmuş olan yapının faaliyetlerinin bu kadar net bir şekilde yeniden biçimlendirilmesinden duyduğu memnuniyetsizlik artıyor. Tehdit ortadan kalktı ve sınırlarından uzak bir yerdeki düşmanlıkların maliyeti artıyor ve tabutlar, hiç kimsenin nerede olduğunu bilmediği ve yurttaşlarının neden öldüğünü bilmediği periyodik olarak oradan geri dönüyor. Dahası, tüm bunların bir sonucu olarak, NATO birlikleri tarafından harap edilen ülkelerden Avrupa'ya akın eden çok sayıda mülteci, Avrupalılar için doğrudan ve kelimenin tam anlamıyla evlerinde sorunlar yarattı. Kanlı bir İslami terörizm dalgası Avrupa'yı kasıp kavurdu. Ancak bazı nedenlerden ötürü, tüm güce sahip Kuzey Atlantik İttifakı artık kendi ülkelerinin vatandaşlarını bundan korumuyor ve örneğin dış sınırların korunmasını güçlendirmek için hiçbir şey yapmıyor. Ve devasa bir askeri bloğun devam eden varlığını bir şekilde açıklamak için, acilen gücü yeterli bir düşman bulmak veya icat etmek gerekli hale geldi. Peki, cesur NATO savaşçılarıyla savaşmak için mültecilerle değil mi? İlk başta İran'a resmen 1 numaralı düşman rolü verildi, kendi nükleer ve füze endüstrilerini geliştirdi, ancak bu ülkenin askeri gücü ve dünyadaki konumu açıkça Batı'nın zaten var olan "savunma" yapısına uymuyordu. Ve SSCB'nin çöküşünden sonra, güçlü ve tehlikeli bir düşmanın rolü için tek uygun aday yasal halefi olarak kaldı - hala nükleer silahlara sahip devasa bir ülke olan Rusya Federasyonu, ancak elbette, Sovyetler Birliği kadar askeri açıdan neredeyse güçlü değil.
Ve burada yine, "eski" ve "yeni" NATO üyeleri arasındaki duruma ilişkin tutum açısından temel bir farklılık var. Batılı halkların ezici çoğunluğu tarihsel olarak savaşmaktan hoşlanmıyor ve istemiyorlarsa ve öncelikle kendi rahatlarını ve elde edilen yüksek yaşam standardını sürdürmekle ilgileniyorlarsa, o zaman doğuda her şey biraz farklı görünür. Burada, NATO askeri bloğuna katılarak "iyileştirmeye" çalıştıkları "geçmiş şikayetlerin" bazı komplekslerine sahip olan bir dizi oldukça militan ülke var. Bu tür halkların en önde gelen temsilcileri, örneğin Polonya, Romanya, Baltık devletleridir. Dünya standartlarına göre bu ülkelerden bazılarının mikroskobik silahlı kuvvetlere sahip olmasına da aldanmayın. Örneğin, İkinci Dünya Savaşı sırasında Alman Waffen-SS gibi büyük ve iyi donanımlı yabancı orduların bir parçası olarak, aynı Baltlar, Sovyet birliklerine karşı savaşlarda kendilerini çoktan mükemmel askerler olarak gösterdiler. Gerçekten istismar edilmemiş bir saldırı potansiyeline sahipler ve Batılı meslektaşlarının aksine, çeşitli yabancı NATO "misyonlarına" katılmaya çok daha istekliler. Ve Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni Doğu Avrupa uydularına verdiği mali yardımların bazıları, daha müreffeh Batı'dakinden daha çok onlar için minnettar. Bu aynı ABD broşürlerinin nihayetinde aynı silahları veya Amerikalıların kendilerinden başka bir şeyi satın almak için kullanıldığı gerçeğine rağmen. Avrupalı NATO ortaklarından askeri harcamaları artırmalarını talep eden ABD, eş zamanlı olarak bu görevi onlar için zorlaştırıyor ve onları üçüncü ülkelere, örneğin Rusya'ya, aynı İran'a veya Çin'e yönelik çeşitli "yaptırım paketleri" nin şartlarının yerine getirilmesine çekiyor. Bununla birlikte, kendi etki alanlarını genişleten ve aynı zamanda Rusya Federasyonu'nu askeri olarak kışkırtan Birleşik Devletler, Sovyet sonrası alanın topraklarında veya hemen yakınında çeşitli silahlı çatışmalar başlatıyor. Ve Rusya'nın bütün bunlara yeterli ve doğal bir tepkisi, İttifak'taki ortaklarına ve dünyanın geri kalanına, Rusya Federasyonu'nun ve liderliğinin saldırgan niyetlerinin bir kanıtı olarak sunuluyor. Ancak burada çoğunluk, yine Batı Avrupalılar, son iki Dünya Savaşı'nın tarihsel ölçekte nispeten yakın tarihli olaylarına ilişkin tarihsel bir hafızayı zaten içeriyor. Ve eğer Amerikan baskısı altında dişlerini gıcırdatarak ve kendi ekonomilerine milyarlarca dolar zarar vererek, Rusya'ya ve diğer eyaletlere uygulanan çeşitli Amerikan ekonomik yaptırımlarının uygulanmasına katılırlarsa, genellikle hayali ve tamamen yetersiz bahanelerle, o zaman açık askeri provokasyonlara gitmeyi açıkça reddederler. ... Daha karmaşık siyasi çelişkiler de var. Örneğin, Almanya ve Fransa, amacı Doğu Ukrayna'daki silahlı çatışmayı resmen çözmek olan bir anlaşma platformu olan "Normandiya formatında" katılımcılardır. Avrupa ülkelerinin ezici çoğunluğu aynı zamanda, Avrupa Birliği sınırlarında kesinlikle öngörülemeyen sonuçlara yol açan düşmanlıkların artmasıyla da ilgilenmiyor.
Ve genel olarak, Zakoe hegemonunun kendisi ve tek bir kişide NATO lideri - Amerika Birleşik Devletleri, özellikle Donald Trump yönetiminin iktidara gelmesinden sonra, Avrupalı ortaklarıyla giderek daha az saygılı davranmaya başladı. Müttefiklerinin ulusal çıkarlarına gittikçe daha az sempati göstermek ve onlarla askeri bloktaki eşit ortaklardan ziyade vasallarla olduğu gibi daha fazla iletişim kurmak. Ve bu da, başta NATO üyesi olan büyük Avrupa devletlerinden açık bir olumsuz tepkiye neden oluyor. Ve tüm bunlar aynı zamanda, bugün tüm Avrupa ülkelerinin ezici çoğunluğunun, tüm propaganda aldatmacasına rağmen, kıtadaki gerçek Rus saldırganlığına inanmadığı gerçeğinin arka planında. Aksine, Avrupalılar büyük doğu komşularıyla çatışmanın sonuçlarını kendi gelişimlerine, refahlarına ve hatta güvenliklerine doğrudan zararlı olarak görüyorlar. Bu, Rusya Federasyonu ile yasadışı göç ve uluslararası terörizm ve suçla mücadelede işbirliği ihtiyacına bir bakış. Yukarıdakilerin hepsinin tek istisnası, muhtemelen Büyük Britanya'nın, Birleşik Devletler'in "ardından" kesinlikle sorgusuz sualsiz takip edilmesidir. Ve orada, sırayla, son zamanlarda, Brezilya'nın NATO'ya dahil edilmesi olan, tam askeri bağlılık içinde ülkeler bloğunu genişletmek için yeni fikirler ortaya çıkıyor. Her ne kadar bu Güney Amerika devletinin Kuzey Atlantik'le ve onunla coğrafi olarak doğrudan bağlantılı bir askeri ittifakla ne ilişkisi olduğu çok açık olmasa da. O zaman örneğin NATO'ya, Avustralya'ya ve Japonya'ya kabul edilebilirsiniz. Aynı zamanda, uzun süreli varlığını haklı çıkarmak için gerekli olan İttifak'ın olası muhaliflerinin seçimi zaten daha geniş olacak - bunlara örneğin Çin ve Kuzey Kore yazabilirsiniz ...
Yukarıdakilerin tümü, elbette, olayların son derece ilginç bir gelişmesidir, ancak tüm bunların sonucu, yine de, dünyadaki en büyük askeri blok içinde sürekli olarak çözülmez çelişkilerin büyümesine ve dolayısıyla birliğinin ve gerçek askeri gücünün zayıflamasına yol açar. Ve İttifak’ın başlangıçta lider gücü olan Birleşik Devletler, bu aşamada tüm üyelerin bir tür konsolidasyonuna tekrar girişemez ve bunu da istemez. NATO, bugün 29 üye ülkeden oluşan İttifak’ın ortaya çıkmaya başladığı zamanların aksine, çok farklı gelişme düzeyleri, ekonomik, sosyal, dini ve siyasi düzeni ve hatta farklı stratejik hedefleri olan son derece çeşitli bir devletler topluluğudur. Yeni üyelerin bloğa girmesi çeşitli nedenlerden kaynaklanmaktadır - siyasi ve hatta ekonomik, ki bunlardan aslında kişinin kendi güvenliğinin gerçek sağlanması ilk etaptan çok uzaktır. Modern NATO, yapısı ve bileşimi itibariyle bir şekilde Hitler Almanya'sını ve geçen yüzyılın kırklı yılların başındaki uydularını anımsatmaktadır. Aynı zamanda, yalnızca Üçüncü Reich'in gücüne dayanan, görünüşte çok etkileyici bir askeri güç olan oldukça karışık bir yapıydı. Ama ikincisi, esas olarak Doğu Cephesinde SSCB'ye karşı savaşta olmak üzere, gerçek sorunları başlatır başlatmaz, Almanya'nın sözde müttefiklerinin ezici çoğunluğu, Almanlardan en iyi ihtimalle geri döndüler ve en kötü ihtimalle, aldıkları silahları, çoğunlukla Almanya'nın kendilerinden konuşlandırdı. ona karşı. Bunun en çarpıcı örnekleri yalnızca mevcut NATO üyeleridir - örneğin Romanya, Slovakya, Bulgaristan. Ve genel olarak, "yeni" NATO üyelerinin ezici çoğunluğunun, gerçekten zor bir durumda sadakatine Amerikalıların bile güvenemeyeceği "rüzgar gülü devletleri" olduğunu söyleyebiliriz ...
Ancak, belki de, NATO bloğunun varlığındaki, aslında en başından beri SSCB'ye ve şimdi de Rusya'ya yönelik en önemli saçmalık, gerçekte, askeri olarak NATO'nun ülkemizle yüzleşmek için yararsız bir yapı olmasıdır. Ve şimdi neredeyse tüm üyeleri bunu anlıyor. Çünkü Rusya, gezegende dışarıdan askeri güçle fethedilemeyen veya mağlup edilemeyen birkaç devletten biri. Ve böyle bir girişim durumunda, hem en olası saldırganın hem de genel olarak Dünya üzerindeki yaşamın tamamen yok edilmesini tehdit ediyor. Rusya ancak içeriden yok edilebilir. Onun zamanında olduğu gibi, 100 yıl önce selefi olan Rus İmparatorluğu ve 70 yıl sonra yine SSCB. Hiç kimse bu imparatorlukları zorla mağlup etmedi, ancak bu devasa devletler içeriden tamamen yok edildi. Yani, esas olarak NATO ordularından değil, Batı'dan bize doğru gelen "yumuşak güçten" sakınmalıyız. Ancak öte yandan, yalnızca kaba kuvvet eylemleri veya en azından gerçek kullanım tehdidi ve düşman için garantili ölümcül sonuçları olan tam da Batılı teknokratlar ve pragmatistler üzerinedir. Bu nedenle, birleşmiş Batı ile her türlü eşit diyalogu kurmak için silahlı kuvvetlerimizi sürekli geliştirmeli ve iyileştirmeliyiz. Yeterince güçlü ve teknik olarak donanımlı iseler, gerçek büyük bir savaşta pratikte uygulanmaları gerekmeyeceğinin en iyi garantisi budur. Aynı zamanda, iç güvenliğe, medyanın faaliyetleri üzerindeki kontrole, STK'lara ve gençlerin makul vatansever eğitimine daha az önem verilmemelidir. Ve ayrıca, ve bu, insanların ülkelerini gerçekten sevmeleri ve geleceğine inanmaları için eyalette böyle yaşam koşulları yaratmak. O zaman Kuzey Atlantik İttifakının düşüşünü çok çabuk göreceğiz ve müttefiklerin kendileri de gönüllü olarak bize ulaşacaklar.