Bir hayale, bir vehme, bir söze bütün bir ömür feda edilebilir mi? Peki ya karşılık beklemeden duyulan bir sevgiye?
“Çocuğum öldü dün” diye başlıyor Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu… Acaba sevdiğinden başka gözü hiçbir şeyi görmeyen böyle bir kadının neleri göze alabileceğinin bir sınırı var mıdır? Hele bir de bu kişi sevdiğini herkesten daha iyi tanıyorsa… Ve gene bu kadının umursamaz, çapkın, eğlenmeyi seven ama birini sevmek, ona bağlanmak ve en önemlisi birinin kaderinden sorumlu olmak noktasında güdük kalmış bir insanı sevmesi ve onunla birlikte olması ağır bir bedel karşılığı oluyorsa… Peki, böyle bir bedeli ödemeye değer mi?
Bir yanda sayısız gönül macerası olan, ama sevgiyi, bağlılığı yaşama şansı belki de hiç gerçekleşmeyecek bir adam, diğer yanda sevdiği kişi uğruna kendi hayatından bile vazgeçen bir kadın…
Melodrama yaklaşan havasıyla biraz abartılı gibi görünse de, Zweig'ın akıcı ve güçlü anlatımıyla günümüzde artık yaşanmasına pek de ihtimal verilmeyen geçmişte yaşanan aşklara bir ağıttır belki de bu güzel hikaye…
“Kendime söz geçiremez oldum, yaptıklarımın hepsinin birer çılgınlık olduğunu biliyordum; fakat önüne geçemiyordum. Kendimi anlayamıyordum. Yalnız, tek bir düşüncem vardı: Amacıma ulaşmak!”***Amok Koşucusu'nun güçlü bir
“Bu sır, kitaplarda bahsedilen ve operalarda, erkeklerle kadınların birbirlerine kollarını uzatarak şarkılar söyledikleri, birbirlerine sarıldıktan sonra ayrılmalarıyla benzer bir şey olmalı.” Yakıcı Sır, ilk kez 1911 yılında Dört
Zengin, seçkin ve asil bir kadın olan Madam de Prie, ülkenin ekonomik dengesini sarsıp halkı kışkırttığı için kral tarafından Paris'teki hayatından sürgüne gönderilir. O ihtişamlı hayatından, etrafını çevreleyen kalabalıktan bir
1912 yılının martında Napoli Limanı'nda büyük bir okyanus gemisinin boşaltılması sırasında çok tuhaf bir kaza oldu ve gazeteler, bu haberi geniş olmasının yanında oldukça abartılı bir şekilde yayımladılar. Oceania'nın yolcusu