Paul Willis bir İngiliz sosyologudur. Willis Wolverhampton'da doğdu ve Birmingham ve Cambridge üniversitelerinde okudu. Paul Willis önde gelen bir İngiliz kültür teorisyenidir. Keele Üniversitesi Sosyal / Kültürel Etnografya profesörüydü. “Çalışmayı Öğrenmek” başlıklı en ünlü kitabı, işçi sınıfı çocuklarının neden işçi sınıfı işi aldığını keşfetmek için oluşturulmuş bir okuldaki bir dizi gözlem ve röportajdı.
Paul Willis, geçen yıl okulda bir buçuk işçi sınıfında ve işte ilk birkaç ayında bir grup işçi sınıfı öğrencisiydi. Neden işçi sınıfı çocuklarının işçi sınıfı meslekleri aldığını keşfetmek amacıyla bir okul içinde bir dizi röportaj ve gözlem gerçekleştirdi.
İki öğrenci grubunu 'çocuklar' ve 'kulak' oles 'olarak tanımladı.
'Çocuklar', akademik çalışmaya karşı olumsuz bir tutum ifade eden ve ayrıca ırkçı ve cinsiyetçi tutumları gösteren işçi sınıfı çocuklarıydı. Daha yetişkin bir dünyanın parçası olmak için içmeye ve sigara içmeye çalıştılar ve bina gibi el işlerinin zihinsel iş için çok daha önemli olduğunu düşündüler. Toplumun kapitalizm tarafından yönetildiğini gören beyler, onlar için eşit bir fırsat diye bir şey olmadığını, ne kadar uğraştıkları önemli değil, orta sınıf öğrencilerine göre çok daha az başarılı kalacaklarını fark ettiler. Bu, Marksist kapitalist bir toplumda meritokrasinin olmadığı fikrine bağlanır.
Delikanlıların eğitimini reddetmelerinin temel motivasyonlarından biri kulak delikleri olacaktır.
Ear'oles, çocuklar tarafından okul uygunlukları olarak görülüyordu ve akademik ilerlemeye geldiklerinde tam tersi oluyorlardı. Kulaç çocuklar, okul kurallarına uyan, öğretmenlerine saygı duydukları ve eğitimlerine bağlı kaldıkları çocuklar olduğu için gözaltına alındı. Delikanlılar sadece kulaklardan hoşlanmıyordu, onlar üzerinde üstünlükleri olduğunu hissettiler. Bunun nedeni, çocuklar kulakların okulda eğlenemeyeceklerini veya bağımsız olamayacakları zamanlarını boşa harcadıklarına inanıyorlardı.
Willis, okuldaki çocuklar tarafından geliştirilen tutum ve davranışlar ile iş yerinde bir dükkandakiler arasında bir takım benzerlikler buldu. Her iki durumda da gülmek, can sıkıntısı, otorite ve tekrarlanabilirlik ile başa çıkmanın bir aracı olarak önemliydi.
Çocuklar okulu reddetti ve zihinsel olarak işgücünde her zaman manuel olarak bir yere hazırlandılar. Can sıkıntısına dayanmayı, gülmeyi ve düşük vasıflı ve düşük ücretli işlerin emeğini kabul etmeyi öğrendiler.
Lee Bryant'ın İzniyle, Altıncı Form Direktörü, Anglo-Avrupa Okulu, Ingatestone, Essex