Tüylü ve tüylü çöp haydutları, yiyecek için insanları nasıl alt eder?
Dünyanın dört bir yanındaki hayvanlar, yiyecek arayışlarında en zengin kentsel gıda kaynaklarından birine erişmek için insan ortamlarına giriyor: çöp.
Ve insan-yaban hayatı çatışmaları arttıkça, bazı bilim adamları, bazı hayvanların insanlara uyum sağlamada ne kadar iyi olduğunu fark ediyor – ve genellikle onları alt ediyor -.
İki yeni araştırma, her ikisi de kötü şöhretli çöp haydutları olan kakadular ve rakunların, insan engellerini aşmak ve midelerini doldurmak için zekalarını nasıl kullandıklarını ayrıntılı olarak ortaya koydu.
Avustralya’nın çöp papağanları
Avustralya’nın Sidney kentinde zeki kakadular, gagalarını ve bacaklarını kullanarak çöp kutularını açma becerisini mükemmelleştirdi. Kuşlar en lezzetli yiyecekleri aramak için çöpleri her yere attığından, Sydney’in diğer son derece zeki türleri – insanlar – kuşları alt etmenin yollarını deniyor.
A ders çalışma yayınlanan Güncel Biyoloji bu ayın başlarında, insanların ve kakaduların zekalarını yenmek için nasıl yarıştıklarını belgeliyor.
Çalışmanın baş yazarı ve Max Planck Hayvan Davranışları Enstitüsü’nde davranışsal ekolojist olan Barbara Klump, kuşların bir tür kültürel bilgi aktarımı yoluyla birbirlerini gözlemleyerek çöp kutularını açmayı öğrendiklerini söyledi.
Klump, “Bu kültürel bir özellik, yani her kakadu grubunun kutuları nasıl açtıklarına dair kendi küçük tekniklerine sahip oldukları ve bunu sosyal olarak ilettikleri anlamına geliyor” dedi.
“Yani, birbirinden çok uzak olan kakadulara bakarsanız, kutuları nasıl açtıklarına dair daha çeşitli tekniklere de sahip olacaklar.”
Ancak kültürel aktarımın iki yönlü olduğu ortaya çıktı.
Tuhaflıklar ve Kuarklar8:33Çöp toplayan Avustralyalı kakadular ev sahipleriyle silahlanma yarışında
Klump ve ekibi, aynı sokakta veya mahallede yaşayan insanların, başka bir mahallede yaşayan insanlara kıyasla çöp kutularını korumak için farklı teknikler kullandıklarını buldu.
Klump, “Oyunda çok benzer öğrenme stratejileri var gibi görünüyor” dedi.
Çalışma, Sidney sakinlerinin çöplerini korumak için geliştirdikleri 50’den fazla farklı önlemi belgeledi. En yaygın önlemlerden biri, açılmasını önlemek için çöp kutusunun üzerine tuğla gibi ağır bir şey koymaktı.
Diğer teknikler, kapağın tamamen açılmasını önlemek için kapak ve jant arasına bir ip bağlamayı veya kakadunun kapakları açmasını önlemek için havuz eriştesi veya ayakkabısı gibi kapak ile menteşeler arasına bir nesne yerleştirmeyi içeriyordu.
Ancak Klump, Avustralya’nın çöp papağanlarının, ağır nesneleri kapaktan itmek gibi bu önlemlerden bazılarını aşmanın yollarını bulduğunu söyledi.
Klump, “Bunun gerçekten burada gördüğümüz yenilikçi bir silahlanma yarışının başlangıcı gibi olduğunu düşünüyoruz” dedi.
Kuzey Amerika’nın uyarlanabilir rakunları
İnsan-yaban hayatı çatışması nadir değildir, ancak British Columbia Üniversitesi’nde bilişsel bir ekolojist olan Sarah Benson-Amram, “hem insan hem de hayvan tarafından bu tür inovasyon silahlanma yarışını belgeleyen” verilere sahip olmanın nadir olduğunu söylüyor.
Kakadu çalışmasına dahil olmayan Benson-Amram, yıllardır rakunların bilişsel yeteneklerini araştırıyor. Kuzey Amerika’da, genellikle çöp pandaları olarak adlandırılan tüylü yaratıkların, Avustralya kakadularına “oldukça benzer” bir rol üstlendiğini söylüyor.
Bu hafta, kendisi ve ekibi bir ders çalışma Journal of Experimental Biology’de bir rakunun kişiliğinin, çöplere erişmede ve insan ortamlarına uyum sağlamada ne kadar iyi olduğu konusunda önemli bir rol oynayabileceğini öne süren bir araştırma.
Yaramaz rakun, zeki olmaları ve her türlü insani engelin üstesinden gelme yetenekleri nedeniyle araştırması için mükemmel bir aday gibi görünüyordu.
Ekip, iki yıl boyunca Laramie, Wyo’da yaşayan vahşi rakunları inceledi. En sakin, uysal ve utangaç rakunların şehir ortamlarına daha iyi adapte olduğunu buldular.
Bunu öğrenmek için hayvanların yaşadığı mahallelere rakun büyüklüğünde dört hücre inşa ettiler. Hücrelerin iki düğmesi vardı: basıldığında, bir düğme bir avuç köpek maması serbest bırakıyordu. Diğer düğme hiçbir şey bırakmadı.
Rakunlar hücreye tırmanmayı ve ikram almak için doğru düğmeye basmayı öğrendikten sonra, araştırmacılar yenilebilir ödülü hangi düğmenin serbest bıraktığını değiştirerek işleri değiştirdiler.
Buldukları daha uysal rakunlar, değişime uyum sağlamada ve doğru düğmeye basmada en iyisiydi.
Benson-Amram, bunun belirli rakunların “davranışsal esnekliğini” veya çevrelerindeki ortam değiştiğinde kendi davranışlarını değiştirme yeteneklerini gösterdiğini söylüyor.
“Bunun, insan tarafından değiştirilmiş ortamlarda yaşayan hayvanlar için potansiyel olarak gerçekten önemli olduğunu düşünüyoruz, çünkü şehirler hangi kaynakların mevcut olduğu konusunda gerçekten değişken olabilir.”
Benson-Amram, bulguların şehirlerin insan-yaban hayatı çatışmasını nasıl yönettiği konusunda önemli etkileri olduğunu söyledi.
“Yönetim perspektifinden düşünüyoruz, eğer sadece daha cesur, daha agresif hayvanları ortadan kaldırmaya odaklanırsak, aslında bilmeden bu daha sessiz, daha akıllı bireyleri seçiyor olabiliriz” dedi. “Bu gelecekte daha fazla çatışmaya yol açabilir.”
Maya Lach-Aidelbaum tarafından üretilmiş ve yazılmıştır.