Mezuniyete giden aylarda, pek çok lise öğrencisi hayatlarındaki yetişkinlerden “hayatınızın en iyi dört yılı” olacağını öğrenecekler. Yaşlı yetişkinler kolejdeki günlerini inanılmaz derecede eğlenceli ve kaygısız olarak hatırlamaya eğilimli. özellikle mevcut hayatlarının talepleriyle karşılaştırıldığında.
Bu duygular iyi anlamında olsa da, bu tür ifadeler gerçekçi olmayabilir. Catherine Steiner-Adair, Klinik Psikolog ve çeşitli kitapların yazarı, Büyük Bağlantının Kesilmesi: Dijital Çağda Çocukluk ve Aile İlişkilerinin Korunması şöyle açıklıyor: “Yaşlı yetişkinler üniversite yıllarındaki nostaljiyi romantikleştiriyor.
Kendini keşfetmenin ve risk almanın kafa karıştırıcı bir zaman olduğunu unutmuş olabilirler. Bir insanın yaşamında mutlaka en iyi zaman olmaz ve yanıltıcı olabileceğini söyler. ”
Neden Mutluluk Bir Hedef Olmaz?
Bobby Farrin’in 1998 hit şarkısı olan “Don’t Worry, Be Happy” adlı şarkısında, bir kişinin endişelenmemeyi seçmesi durumunda mutluluğun elde edilmesi kolay olduğunu ima eder. Fakat genç yetişkinler endişeli ve haklı olarak öyle. Bağımsızlıklarını ayarlıyorlar, yeni arkadaşlar edinmeye ve akademik olarak gelişmeye çalışıyorlar. Bir majör seçmeli ve sonunda bir iş bulmalılar. Mutlu ve heyecanlı hissetmek yerine, bunalmış ve stresli hissedebilirler..
Bugünün ebeveynleri, çocuklarının mutlu olmanın ne anlama geldiğini anlamalarına yardım etmeden “mutluluğu” vurgulamaya eğilimlidir. Steiner-Adair şöyle açıklıyor: “60’lardan ve 70’lerden önce hiç kimse mutluluğun öncelikli olduğunu söylemedi. Bunun yerine, ebeveynler genç yetişkin çocukları için istedikleri şeyi bağımsızlık, maddi güvenlik, sevdikleri bir meslek ve iyi bir aile idi. ”
Eğer bir ebeveyne çocuklarınız için ne istiyorsunuz diye sorarsanız, birçoğu cevap verecektir, “Tek istediğim onların mutlu olmalarıdır.” Ama mutlu olmak ne anlama geliyor? Steiner-Adair, “Hiç kimse mutlu değildir. Mutluluk gelir ve gider. Mutluluğu anlamak için bazen mutsuz olmanız ve hayal kırıklığı yaşamanız gerekir..
Direnmeyi nasıl öğretiyorsun? Mutsuz ya da hayal kırıklığına uğramış olabileceğinizi öğreniyorsunuz ama zamanla tekrar mutlu olacaksınız. ”
Karşılaştırmalı Mutluluk
Sosyal medya genç yetişkinlere başka bir baskı katmanı ekler. Arkadaşlarının kolej deneyimleriyle ilgili muhteşem resimler ve anlatılar yayınladıklarını görüyorlar. Genç yetişkinler hayatlarını yaşıtlarıyla karşılaştırabilir ve “Herkes benden çok daha fazla eğlenir” diye düşünebilir. Steiner-Adair, “Sosyal medya genç yetişkinler için hayatlarını diğer insanlarla karşılaştırmak için yeni fırsatlar yarattı. Sadece herkesin nereye gittiğini duymuyorlar, fotoğrafları görüyorlar ve dahil edilmemişlerse hemen biliyorlar. ”
Sosyal medyanın genç yetişkinler üzerindeki etkisi dikkat dağıtıcı, iç karartıcı ve endişe verici olabilir. Steiner-Adair, “Bazı genç yetişkinler, partilere gitmekten ziyade stresli sosyal etkileşimlere atılmak yerine yurtlarında pijamalarında kalmayı tercih edebilirler” diyor.
Tanımlayan Ebeveynler
Ebeveynler bugün genç yetişkin çocuklarının hayatlarına aşırı derecede yatırım yapılabilir. Steiner-Adair şöyle diyor: “Ebeveynler çocuklarıyla ve hatta yetişkin çocukları için sürekli endişeleniyorlar. Dinamik, ebeveyn veya çocuk için yorucu ve faydalı değildir. ”
Veliler kolej başvuru sürecine çok fazla dahil olabilirler, onlar için gelecek olan “onlar için” bir şey yapmadıklarını unuturlar. Steiner-Adair, “Ebeveynlerin kendi mutluluğunu çocuklarının mutluluğundan ayırmaları önemlidir.” Genç yetişkinlerin kendi yaşamlarını yaşama, kendi yollarını bulma ve kendi mücadeleleriyle çalışma fırsatına sahip olmaları gerekir..
Genç Yetişkinler Ayarlamak Yardım
Ebeveynlerin “Sadece en mutsuz çocukları kadar mutlu” olduğunu söyleyen bir söz vardır ve bunun gerçekleri vardır. Ebeveynler, çocuklarının mutlu ve tersine, çocuklarının acı çektiğini düşünürse çok kötü hissetmelerini istemezler..
Ancak, genç bir yetişkinin zor zaman geçirmesi ya da üniversite deneyimlerinden memnun olmaması nedeniyle, acı çektikleri anlamına gelmez..
Steiner-Adair şöyle diyor: “Mutluluğun zıttı sefalet ya da umutsuzluk, hayal kırıklığı değil.
Ebeveynler, çocuklarına, kendilerini düzeltmek ve bir şeyleri düzeltmek için zıplamak yerine kendi kendilerine çözme ve problem çözme fırsatı vermelidir. ”
İletişim hatlarını açık tut. Sorunlara çözüm üretmek için onlara yardımcı olun. Kimi zaman üzgün ya da sinirli olmanın ya da bazen bunalmanın iyi olduğunu söyleyin. Onlara, sosyal medyada gördüklerinin, neler olup bittiğinin gerçek bir resmi olmadığını hatırlatın – herkesin gerilemesi ve mutsuz anları var..
Daha fazla desteğe ihtiyaç duyduklarını düşünüyorsanız, kampüsteki danışma merkezine giderler. Steiner-Adair, “Genç yetişkinler, kolej sevmezlerse, herkesin yapamadığı durumlarda başarısız olduklarını hissedebilirler” diyor.