

7:1,2 Sonra Elişa dikkat çekici bir peygamberlikte bulunur. Bir gün sonra ince un ve arpanın Samiriye kapısında çok ucuza satılacağını vaat eder. Kralın kuşkucu yardımcısı bu inanılması güç bolluk olasılığını sorguladığında, Elişa ona söylediklerini kendi gözleriyle göreceğini, ama onlardan yemeyeceğini bildirir. Moody bu durumla ilgili şunları yazar: “Eğer inanacaksanız, nasıl sorusunu çarmıha germeniz gerekir” 1 (Markos 8:4’te yer alan, Rabbimiz’in dört bin kişiyi doyurmadan önce öğrencilerinin sergilediği tutum).
7:3-7 Aynı akşam Samiriye kapısının girişinde oturan dört cüzamlı adam, yiyecek bulma umuduyla Aram ordugahına teslim olmaya karar verdiler. Oraya vardıklarında, ordugahın terk edildiğini gördüler. Çünkü Rab, büyük bir ordu tarafından çıkarılan sesler duymalarını sağlamıştı. Bu ordunun, Hititler ve İsrail Kralı tarafından kiralanmış Mısırlı askerlerden oluştuğunu düşünen askerler, kargaşa içinde geri çekilmişlerdi. Matthew Henry şu yorumu yapar:
7:8-16 Cüzamlı adamlar önce yiyip içtiler, sonra altın, gümüş ve giysileri götürüp gizlediler. Ama halkın kısa süre içinde Aramlılar’ın gittiğini öğreneceklerini fark ettiklerinde, sustukları için cezalandırılacaklarını düşündüler. Krala haber vermeye karar verdiler. Kral, Aramlılar’ın İsrailliler’e pusu kurduğundan kuşkulandı. Uşaklardan biri, birkaç kişiyi casus olarak göndermeyi önerdi. Aramlılar’ın gerçekten kaçtıklarını ve arkalarında terkedilmiş ganimet bıraktıklarını bildiren casusların haberi üzerine, İsrail halkı Aram ordugahını yağmaladı ve kıtlık sona erdi.
7:17-20 Elişa’nın peygamberliğiyle uyumlu olarak, o gün ince un ve arpa çok düşük fiyatlarla satıldı. Bu peygamberlikten kuşkulanan kralın yardımcısı buna tanık oldu, ama tadını çıkaramadı. Çünkü kutlama çılgınlığı içindeki halk tarafından çiğnenerek öldü. 18-20. ayetler, adamın imansızlığı nedeniyle Rab’bin sözüne uygun olarak öldüğünü bir kez daha vurgular. İmansızlık, kurbanlarından bereketi çalar ve onları ölümle cezalandırır.
Cüzamlıların, “Yaptığımız doğru değil, bugün müjde günü. Oysa biz susuyoruz” (9. ayet) şeklindeki unutulmaz sözleri, kurtuluşa götüren müjdenin emanet edilmiş olduğu bizler için bitmeyecek bir çağrıdır.


Kutsal Kitap
1 Elişa, ‹‹RABbin sözüne kulak verin!›› dedi, ‹‹RAB diyor ki, ‹Yarın bu saatlerde Samiriye Kapısında bir sea ince un da, iki sea arpa da birer şekele satılacak.› ››
1. Moody, Notes, s.58.
2. Matthew Henry, “2.Kings”. Matthew Henry’s Commentary on the Whole Bible, II:745,746.