Brooklyn yerlisi ve Brooklyn hakkında neredeyse herkesin ilk favori kitabının yazarı Betty Smith - reşit olma romanları bunu sizin için yapacak - bugün 42 yıl önce öldü. Onun hayatını ve edebi mirasını kutlamak için işte Brooklyn hakkında her New Yorklu'nun okuması gereken ikonik kitaplardan bir seçki - sadece bir şekilde onlar hakkında bir fikir sahibi olmak için de olsa. Bunları mutlaka saymadığımı unutmayın. en iyi Brooklyn'de geçen kitaplar (bunlardan birkaçı kesinlikle en iyiler arasında- Umutsuz Karakterler 4-ever), ancak bunlar belirli, iyi, ikonik bir statüye ulaşmış kitaplardır. Tabii ki, bu şartla bile, faturaya uyabilecek ondan fazla Brooklyn kitabı var - Jonathan Lethem, Paul Auster, Michael Chabon, vs. bunlar arasında - bu nedenle yorumlardaki listeye daha fazla başlık eklemekten çekinmeyin.
Betty Smith, Brooklyn'de Bir Ağaç Büyüyor
Çağın başlangıcı masalları, genellikle edebiyatın simgeleri haline gelir (düşünün Çavdar Tarlasındaki Catcher ) —Belki de hemen hemen herkesin eninde sonunda bir şekilde büyümesi gerektiğinden, ilişki kurmamak zordur. Bu, kitap başladığında 11 yaşındaki parlak, meraklı Francie Nolan'ı ilgilendiriyor; 1900'lerin başında Williamsburg'da bir apartman dairesinde ve dışında büyüyen birinci nesil Amerikalıların çocuğu.
Francie’nin bahçesindeki tek ağaç ne çam ne de baldıran ağacıydı. Daldan yayılan ve bir sürü açık yeşil şemsiyeye benzeyen bir ağaç oluşturan yeşil anahtarlar boyunca büyüyen sivri yaprakları vardı. Bazıları ona Cennet Ağacı adını verdi. Tohumu nereye düştüğü önemli değil, göğe ulaşmaya çalışan bir ağaç yaptı. İhmal edilmiş çöp yığınları içinde, dikili arazilerde büyüdü ve çimentodan büyüyen tek ağaçtı. Gür bir şekilde büyüdü, ancak yalnızca kiralık semtlerde. . . . O türden bir ağaçtı. Fakir insanları severdi.
Paula Fox, Umutsuz Karakterler
Bana göre kuduz hakkında yazılmış en iyi kitap. Ayrıca soylulaştırma ve sınıf (beraberindeki kuralları ve iddialarıyla) ve bu belirli çift: Otto ve Sophie Bentwood hakkında oldukça iyi bir fikir. Bentwood'lar geçiş halindeki bir mahallede yaşıyor - yeni akçaağaç ağaçları çiçek açıyor, ancak sokak lambaları hala paramparça durumda. Etrafta bir kedi dolaşıyor ve Sophie onu beslediğinde onu ısırıyor. Şu anda kuduz olup olmadığını merak etmenin dışında, az çok işine devam ediyor. 'Tanrım, kuduzsam, dışarıdakine eşitim,' diye düşünüyor. Kitabın özü budur: içeride ve dışarıda, aidiyet ve yabancılık, güvenlik ve tehlike arasındaki ayrım ve gerçekten ayrımlar olup olmadığı ya da hepsinin örgülü, ayrılmaz mı olduğu sorusu.
Bir veya iki istisna dışında Bentwoods bloğundaki evlerin her biri bir aile tarafından işgal edildi. Evlerin tamamı geçen yüzyılın son üçte birlik kısmında inşa edilmiş ve tuğla veya kum taşından yapılmıştır. Tuğla temizlendiğinde, kireçli pembe bir parıltı antika bir huzur havası yayıyordu. Ön salon pencerelerinin çoğu beyaz panjurlarla kaplıydı. Sahipleri henüz satın alamadıkları yerlerde, kumaş parçaları, yeni camların arkasındaki hayatı gizledi. Bu kumaş parçaları, geçici ölçüler olsa da, belirli bir tarzı, zevk konusunda bir tür önsezi vardı ve gecekondu halkının pencerelerinde asılı paçavralara hiç benzemiyordu. Sokak sahiplerinin arzuladığı şey, bu dünyada neyin önemli olduğuna dair üstün kavrayışlarının tanınması ve onu kısıtlama ve dolaylı yoldan alma stratejileriydi.
Bir pansiyon faaliyete devam etti, ancak dokuz kiracı çok sessizdi ve her gün sınır dışı edilmeyi bekleyen yabancı bir enklavın kalan son üyeleri gibi neredeyse sinsice.
Paule Marshall, Kahverengi Kız, Kahverengi Taşlar
1959'da yayınlanan bu klasik roman - Feminist Basın tarafından yeniden basıldıktan sonra 1981'de kültür tarafından gerçekten keşfedilen - Buhran ve II.Dünya Savaşı sırasında Brooklyn'de birbirine sıkı sıkıya bağlı bir göçmen topluluğunda yaşayan genç bir kızın hikayesi. . Babası, bir toprak parçasını miras aldığı Barbados'a dönmeyi hayal ediyor; annesi, yaşadıkları kumtaşı satın alabilmek için onu satmasını istiyor. Herkesin okuması gereken bir başka hareketli ve anlayışlı yaşlanma hikayesi.
Fulton Caddesi'nde güneş her zaman gürültülü idi. Alçak ve ölü bir şekilde kaldırıma asıldı, tramvay raylarını ve vitrinleri kavurdu, cadde arabaların, seslerin, neon tabelaların ve arabaların girdabında çaresizce dönene kadar aşağıya doğru eğildi. Selina kargaşaya tepki verdi, kalabalığın arasından karanlık bir çizgiyle koştu ve sıçradı. Güzellik salonunun yanından geçerken yeni kiracı Suggie'yi gördü ve teslim oldu.
James Agee, Brooklyn Is: Adanın Güneydoğu: Seyahat Notları
Teknik olarak 1939'da yazılan ve ancak yaklaşık 30 yıl sonra yayınlanan, nihayet kitap biçiminde bir makale. Ama yine de ikonik, belki de bir tür gizli metin, tüm çelişkileri, güzellikleri ve çirkin izleriyle ilçe üzerine lirik bir meditasyon.
Manhattan geniş, ancak tüm mesafeleri hızlı ve uygun görünüyor. Brooklyn, yirmi ikiye karşılık yetmiş bir mil kare daha büyüktür, ama burada akrabanın paradokslarına girersiniz. Bilirsiniz, burada: Durduğum yerden sadece birkaç mil uzakta, Brooklyn biter; sadece birkaç mil uzakta Manhattan; Brooklyn, batıda ve güneyde, kuzeyde ve doğuda dünya çapında seyahat eden ıslaklık ile çevrili, Queens'in genç kunduz tahtası sınırı; Brooklyn sona eriyor: ama aslında, yani bedenin inancında, Brooklyn'in neredeyse akla gelebilecek bir sonu yok gibi görünüyor; Görünüşe göre, Kansas kadar düz ve devasa karada, ufkun ötesinde ufuk asla açılmamış, evlerin sokak sokak ölçülemez çoğalması; ya da Çin'in yaptığı gibi, uzayda olduğu gibi zaman ve sabır ve nüfus bakımından da sonsuz görünüyor.
Hubert Selby Jr., Brooklyn'e Son Çıkış
Bu kült klasik, bir tür sert çekirdekli okuma eldiveni, 1950'lerde Brooklyn'deki müstehcenlerin, bağımlıların, fahişelerin, suçluların ve aralarında yaşayanların dolu, sert konuşan bir portresi.
Cesetler kapılara, parmaklıklara ve pencerelerdeki kafalara geri döndü. Polisler uzaklaştı ve Freddy ve çocuklar Yunanlılara geri döndüler ve sokak sessizdi, sadece bir römorkörün ve ara sıra gelen bir arabanın sesi; ve birkaç adım öteden kan bile görülemiyordu.
Alfred Casino, Şehirde Bir Walker
Kazin'in, 1920'lerde ve 1930'ların başında Brownsville'de büyümesiyle ilgili, Yahudi göçmenlerden oluşan bir ailedeki ilk Amerikalı olan anısı, bir Yahudi-Amerikan edebiyatı klasiğidir, ancak aynı zamanda, mahalle ve “şehrin” aralıksız cazibesi, çok yakın ve yine de çok uzak.
Şimdi burada her şey çok küçük görünüyor, eski, ezilmiş, hatırladığımdan daha yıkık, ama her kapıda yeni bir şey kabul edip edemeyeceğimi merak etmeme neden olan yürek burkan bir aşinalıkla, o kadar güçlü hissediyorum ki Brownsville'de ben uykumda yürüyorum Sert aralıklarla uyanmaya devam ediyorum, sonra transa geri dönüyorum. Son çılgın öğleden sonra, şarküterilerin üzerindeki neonlar tüm eşyalarını kozmetik bir gülümsemeyle yıkarlar, ancak sokakları her kişisel gölge ve gizlemeden çıkarırlar. Arabaların üzerindeki meşaleler, tek bir sarı alev nefesinde, tuzlu fıçılarında yüzen yarı ekşi turşular ve ringa balıklarının asit kokusunu tutar. . . . Her zaman alacakaranlıkta hissettiğim ani kökünden sökülme, ağır tahta kutularda çığlık atıyor; bir düzine eski seltzer şişesi kasası, bir demir silindir üzerinde mahzenden sallanır. Seltzer hala zavallı yahudinin akşam yemeği şarabıdır, musluklardan çıkarılan suyun üzerinde sonsuza kadar değer verilen hafif bir lüks; Brownsville'de hala her hafta vakasını almayan birkaç aile olabilir. Parıldıyor, tatlı jöleler ve şuruplarla karıştırılabilir; ayrıca, Avrupa'da su genellikle kirliydi.
Jay z, Kodu çözüldü
Kuşkusuz bu listedeki kitapların çoğundan biraz daha modern, ama hey, Brooklyn her gün değişiyor. Jay-Z, en sevilen oğullarından (ve ikonlarından) biridir ve 2010 tarihli kitabı, kısmen hatırası, kısmen kültürel yorumu, kısmen kendi sanatının yapıbozumunun yanında, kendine ait bir yer tutmaktadır.
Ortadaki çocuğu görmeden önce daireyi gördüm. Dokuz yaşındaydım, 1978 yazı ve Marcy benim dünyamdı. Marcy Evleri'nin yirmi yedi altı katlı binasını birbirine bağlayan gölgeli, sıra sıra dizili iç yollar, biz çocukların kazarak geçtiği tüneller gibiydi. Konut projeleri yabancılar için bir Fas pazarı kadar karmaşık ve göz korkutucu labirent gibi görünebilir. Ama yolumuzu biliyorduk.
Marcy, Brooklyn'i Queens'e bağlayan ama şehre değil G treninin üstüne oturdu. Marcy çocukları için Manhattan, eğer şanslılarsa ebeveynlerinizin çalışmaya gittiği ve özel gezilerde ilk sınıfımızla onu sarı otobüsle gezdireceğimiz yerdir. Ben New York'tanım ama dokuzda bunu bilmiyordum. Flushing, Marcy, Nostrand ve Myrtle caddelerinin sokak tabelaları bana metal bayraklar gibi göründü: Bed-Stuy benim ülkemdi, Brooklyn benim gezegenimdi.
L.J. Davis, Anlamlı Bir Yaşam
bir Zamanlar hepsi ama unutulmuş , ancak yakın zamanda her zaman mükemmel olan NYRB tarafından yeniden yayınlandı, Anlamlı Bir Yaşam soylulaştırma hakkında karanlık ve komik bir kitap daha: derinden sıkılmış ve yerine getirilmemiş bir adam, sahip olduğu tüm parayı (ve zamanı ve enerjiyi) harap bir mahalledeki köhne bir Brooklyn evine harcamaya karar verir ve yapabilirse bu evi onarırsa, her şeyi onarabilir ve sonunda doğru yaşayabilir. Bundan çok daha zor olduğu ortaya çıktı.
Bahar o yıl yorucu bir şekilde geldi, sanki bir şey girmekten çok hayatını terk ediyormuş gibi ve soğuk nisan gün batımlarında ev, sanki yakın zamanda değil aylar önce saldırıya uğramış gibi sokakların harap olmuş görüntüsüne büründü ... Merdivenden inip çıkan, her odaya el bombası atan ve sonra kendi peşlerini temizleyen, kompulsif bir şekilde düzenli komando suikastçılarından oluşan bir ekip. Bölmelerin olduğu yerlerde, duvarlarda pürüzlü ana hatlar vardı. Banyolarda boru başlıklarından başka bir şey kalmadı. Duvarlarda, tavanlarda, zeminlerde delikler oraya buraya dağılmıştı. Lowell neden bazılarını yaptığını hatırlayamadı. İyi bir nedeni olmalı. Bir odada elektrik mavisi, diğerinde yeşil, paramparça olmuş ve soyulmuş, ev Darius Collingwood'un daha önce düşünmüş gibi görünmüyordu, ya da fakir insanlar burayı işgal etmişti ya da Lowell orada yaşayacakmış gibi görünüyordu. Yıkılmaya hazır görünüyordu. Bir hafta sonu geldi ve Lowell muşamba yığınına tekrar bakmak için arkada dolaştı.
Jacqueline Woodson, Başka bir Brooklyn
Belki de bu, henüz resmi olarak ikonik değil, sadece 2016'da yayınlandığını düşünürsek. Ancak Woodson'ın kendisi kesinlikle ikonik ve 1970'lerin Brooklyn'indeki kızlık dönemini konu alan bu romanın uzun vadeli geleceği hakkında iyi hislerim var. ve arkadaşlık ve aile, ama daha fazlası değilse, hafıza ile ilgilidir.
Her nasılsa, kardeşim ve ben annesiz ama yarı yarıya büyüdük. Kardeşim, babamın ona getirdiği inancı taşıyordu ve uzun bir süre boyunca, dördümüz büyümenin ağırlığını paylaştığımız Sylvia, Angela ve Gigi vardı. Kız Brooklyn'de, sanki bir taş torbasıymış gibi aramızda geçip dedik ki, Buraya. Bunu taşımama yardım et.
Walt Whitman, Çim Yaprakları
Aslında, Brooklyn'in en ünlü şairi Whitman'dan daha ikonik olamaz. Başyapıtı, diğer şeylerin yanı sıra, kışkırtıcı şiir içerir ' Brooklyn Feribotunu Geçerken . '
O halde aramızda ne var?
Aramızdaki puanların veya yüzlerce yılın sayısı nedir?
Her ne olursa olsun, faydası yoktur - mesafe işe yaramaz ve boşuna,
Ben de yaşadım, geniş tepelerin Brooklyn'i benimdi
Ben de Manhattan adasının sokaklarında yürüdüm ve etrafındaki sularda yıkandım
Ben de içimde merak uyandıran ani sorgulamaların hareket ettiğini hissettim,
Gün içinde insan kalabalığı arasında bazen üzerime geldiler
Gece geç saatlerde eve yürürken ya da yatağımda uzanırken üzerime geldiler,
Ben de sonsuza kadar çözelti içinde tutulan şamandıradan vuruldum.
Ben de vücudumdan bir kimlik aldım
Bedenimden olduğunu biliyordum ve ne olmam gerektiğini biliyordum bedenimden olmalıydım.