Bölüm 6 – O Gerçekten Masumdu.
Küçük kızın sevimli sevimli yüzü, çekiciliği ne olursa olsun her zaman işe yarayacak bir şeydi.
Li Xue, her şeyi çok dikkatli bir şekilde açıklayan kızına baktı. Annesine kendi sözlerini hatırlatmaya çalışıyormuş gibi savunmasını ilk sıraya koydu.
Başka bir çocuk olsaydı, öğretmenin sert sözlerinin altında çoktan gözleri dolu dolu olurdu. Ama hareketlerinden bu kadar emin olan başka bir çocuk değil, kendi kızıydı.
Li Wei diğer çocuklardan çok farklıydı. O yaştaki çocuklar istedikleri şeyler konusunda çok inatçıdırlar ama annesinin sözlerini her zaman dikkatle duyar ve sonra kendi küçük beyninde anlamaya çalışır. Bir şeyler gerçekten ters gitmediği sürece asla gözyaşı dökmezdi.
Li Xue bir keresinde ona, “Gözyaşları birinin sizin taleplerinize teslim olmasını sağlamak için silah olarak kullanılmamalı. Bunu sizin için yapmak için nedenlerinizi kullanın. Gözyaşları bize duygularımızı ifade etmek için verilir. Tanrı”
O zaman Li Wei basitçe başını salladı ama gözlerinde küçük beyninde az önce kaydettiği aydınlanmanın parıltısı vardı. O günden sonra çok nadiren ağladı ya da ‘kızı anlamsız bir şekilde ağlamayacak kadar aklı başındaydı’ diyerek bunu bir çerçeveye oturtabilirdi.
Öğretmen de küçük kızın açıklama tarzından etkilenmişti. Sözleri ya da ifadeleri hiçbir zaman ortalığa çarpmadı, gözlerinde herhangi bir korku belirtisi yoktu. Gözleri o kadar masumca berraktı ki, Tanrı bile onların karşısında titriyordu.
Li Wei yeni bir öğrenci olduğu için öğretmen onun hakkında çok az şey biliyordu. Dikkatini sınıfta gördü ve ayrıca olağanüstü sorgulayıcı doğasına bir not aldı, ancak bu kadar korkusuz olabileceğini hiç düşünmemişti.
Ama şimdi ona böyle baktığında, öğretmenin kendisi, başlangıçta bunun onun hatası olmadığını hissetti. Ağlayan diğer kız başlatandı.
Li Xue kızının boyuna ulaşmak için dizlerinin üzerine eğildi ve sonra doğrudan gözlerinin içine bakarak sordu, “Bebeğim, annene arkadaşın Xiao Che’yi ağlatacak ne olduğunu söyler misin? benim sözlerime göre ya da değil”.
Küçük kız annesine baktı ve sonra başını salladı. “Anne, daha önce Xiao Che bana yeni kalem çantasını göstermeye geldi. Annesinden bir hediyeydi. Onu takdir ettim. Sonra kalem çantasından daha güzel bir şeyim olup olmadığını sordu. En güzel anneye sahip olduğumu söyledim. Ama annesinin senden daha güzel olduğunu söyledi”
“Yani, Li Wei sana söyledim, güzellik farklı insanlar için farklı olabilir. Onunla bunun için mi kavga ettin?” Li Xue, kızına biraz sert bakışlar atarken, ‘Bunu senden beklemiyordum’ diye sordu.
Ama bir sonraki an, küçük kız annesinin sözlerini reddederek başını salladı. “Hayır anne. Onunla kavga etmedim. Haklı olduğunu söyleyerek sözlerini kabul ettim. Annesi onun için güzeldi, sen benim için güzelsin. Ama annesinin sadece güzel olduğunu söyledi. Bunu nasıl kabul edebilirim?”
Durdu ve parmaklarıyla bir şeyler saydı ve sonra devam etti, “Ben dört buçuk yaşındayken asla yanlış şeyleri kabul etmememiz gerektiğini ve başkalarının sözlerine asla tepki vermememiz gerektiğini söylemiştin. Ben sadece senin sözlerini izliyordum anne. yanlış?”
Li Xue anında kafasını salladı ve kızının yanılmadığını anlamasını sağladı. Ama senaryo biraz farklıydı. Başını okşadı ve “Bebeğim, yanılmadın. Ama böyle önemsiz şeyler için bu kadar küçük davranmamalıyız. Şimdilik olsun. Bu konuyu seninle evde konuşacağım. Şimdilik, konuşacağım. öğretmeninizle tartışın”
Sonra ayağa kalktı ve öğretmene baktı. Öğretmenin yüzünde suçlu bir ifade vardı.
Yani tam olarak kimin suçlu olması gerektiğini biliyordu!
“Üzgünüm öğretmenim. Ama burada kızımın suçlu olduğunu düşünmüyorum, diğer çocuğu da suçlamıyorum. Birkaç çocuk bir aradaysa, aralarında anlaşmazlıklar olması gerekir. Onları bir ortamda yönetmek sizin işiniz. doğru şekilde, bu yüzden onları buraya gönderdik. Ama suçu küçük bir çocuğa yüklemeye çalışman beni oldukça şaşırttı. Sebebini öğrenebilir miyim?”, Li Xue’nin sözleri çok kibardı ama ses tonu sertti, bir hakimiyet duygusu.
Öğretmen gözlerini suçlulukla indirdi. Bunun küçük kızın suçu olmadığını biliyordu. Ama o da suçlu değildi. Bunu yapması emredildi.
Xiao Che, fonları her yıl bu okulu desteklemek için kullanılan mütevellilerden birinin torunuydu. Üst kademelerden baskı geldiğinde, bir öğretmenin yapabileceği hiçbir şey yoktu. Küçük kızın kendi tarafını açıklayamayacağını ve sonra her şeyi kolayca kafasına koyacağını düşünmüştü ama işler planından çıktı.
Öğretmen, “Bayan Li Xue, önce müdürle görüşmelisiniz. Bunları size açıklayabileceğimi sanmıyorum” dedi.
Li Xue öğretmene baktı ve başını salladı, “Tamam o zaman. Ben müdür ofise gitmeliyim”. Gözleri hala ona sabitlenmiş olan kızına baktı. Güven verircesine gülümsedi, “Git ve şimdi çalış. Gidip müdürle konuşacağım. Tamam mı?”
Küçük kız annesine gülümsedi ve neşeli bir şekilde gülümsedi. Annesinin sözüne inandı. Haklı olduğunu söylediğine göre endişelenecek bir şey yok.