-
cemal süreya'nın ikinci eşi. her akşam rakı eşliğinde edebi tartışmalar yaptığı kadın. duvarlarında asılı olan haritalarına bakıp hayaller kurduğu, bir zamanlar çok çok aşık olduğu kadın. "iyi, kötü günler geçirdik. çoğunca da iyi günler. öperim o günleri." dediği kadındır.
çok küçükken yazı yazmaya başlamış, döneminin ünlü dergilerinde yazma fırsatı yakalamıştır. ilk kitabı "gibi"yi o dönemde çıkarmıştır. evliliği çok ani olmuş, ona bir de çocuk armağan etmiştir. evliliğinin güzel zamanları olarak tasvir ettiği dönemleri "yaşadığım yıllar" adlı kitabında epey anlatmıştır. yaşadığını hissettiği yıllar... daha sonra ciddi bir rahatsızlık geçirmiş, sakatlık riski bulunan ameliyat öncesinde süreya'dan ayrılmıştır. süreya fedakarlığın farkındadır, zuhal'inin son sözlerine çok üzülür. zuhal tekkanat'ın hastanede kaldığı 13 gün boyunca her gün ona mektuplar yazar. bu mektuplar da süreya'nın ölümünün ardından "onüç günün mektupları" olarak basılır.
zuhal tekkanat'ın edebi kişiliğinden çok cemal süreya'yla anılmasının nedeni belki de süreya'nın hayatında ettiği bu yerdir. ayrıldıktan sonra bir yerde adı geçtiğinde, "oğlumun anası!" dermiş süreya. erken ayrılmanın getirdiği bu imkansız aşk ikisini de derinden etkilemiş, zuhal tekkanat'a cemal süreya'nın "dört mevsim" şiirine karşılık "beşinci mevsim"i yazdırmıştır. kendisi bugün 76 yaşında. eski eşini, ondan yadigar oğlunu kaybetmiş. yaşıyor. anılarıyla yaşıyor. ayrılıktan pişman mıdır bilinmez ama kafka-milena aşkı kadar anılmayı hak ediyor bu iki değerli insan.
onüç günün mektupları'ndan bir kısım;
"tükenmez kalemin mürekkebi bitti. dolmakalemle devam ediyorum. bu mürekkebi seviyorum. senin göz rengini, başka bir açıdan çağrıştırır bir yanı var galiba. bu mürekkeple de yineleyeyim gerçeği: seviliyorsunuz, madam. madam, oklohoma’ya gitmek isterim sizinle. şikago’da kalabalık bir caddede yürümek isterim."