O zamanlar henüz beş yaşında olan oğlum Clemens‘in, denizde oynamak için çok sevdiği ve yanından hiç ayırmadığı yeşil-sarı renkte bir plastik kurbağası vardı.
Suda kurbağasına biniyor ve onun sırtında dalgaları aşıyordu.
Her denizde med cezir olur. medde sular denizden karaya doğru yükselir ve cezirde ise karadan denize doğru geriye çekilir.
Bu öyle şiddetli ve hızlı olur ki, denizde yüzen biri, bir anda, hiddetle denizin içine sürükleniverir.
İşte bu yüzden, cezirde kimse denizde yüzmemelidir.
Ama, kurbağası da bunu yapabilir sanıyordu ve onu suyun üzerine bıraktı ve birazcik yüzmesini beklemeye başladı. Birden onun ağlayarak seslendiğini duydum: Kurbağa kaçıyor! Kurbağa kaçıyor!
Ve ben de artık, kurbağanın nasıl denizin enginliklerinde yüzdüğünü görüyordum.
Karşı kıyıda İngiltere olduğu için, ona: Kurbağa muhtemelen yarın İngiltere’de olur dedim.
O andan itibaren, artık iyice gözden kaybolan kurbağanın, açık denizde başına gelmiş olabilecek hikayeler uydurmaya başladım.
Dev bir vapur ona dogru yaklaşıyor, bir çocuk vapurdan kurbağaya doğru bakıyor ve diyor ki:
Orada bir kurbağa var! Onu istiyorum!
Böylece çocuk kurbağanın ardından ona el sallar ve kurbağa yüzmeye devam eder – belki de İngiltere’ye doğru.
Medin gücü, kurbağayı bu borunun içine doğru ittirir.
İçerisi karanlıktır ve pis kokuyordur. Boru gittikçe daralmaya başlar, ama akıntı öylesine kuvvetli ki, zavallı kurbağa durmadan derine doğru çekiliyor.
Yavaş yavaş kurbağanın havası sönmeye ve gittikçe küçülmeye başlar ve artık küçücük ve derisi buruşmuş olan kurbağa borudan yüzerek kurtulabilir, akıntıyla sahile doğru sürüklenir, onu orada bir çocuk bulur ve yanına aldıktan sonra tekrar üfleyerek şişirir.
Gökyüzünde fırtına bulutları toplanıyor. Şimşekler çakıyor.
Hafif bir rüzgardan, büyük bir fırtına oluşuyor. Bu fırtına öylesine kuvvetli ki, en ağır gemiler bile, fırtına dinene dek çabucak limana sığınıp geçmesini beklerler.
Onun gibi lastik kurbağaları tanıyanların aklınaysa hemen, tıpası açılırsa, içindeki havanın kaçacağı geliyordu ve bu onları çok korkutuyordu.
Böyle olursa, kurbağa suya batardı.
Ama benim hikayemdeki kurbağa suya filan batmıyor.
Bunu daha önce de yapmıştı.
Ama bu defa, havanın nasıl olacağına dikkat etmemişti çocuk.
Bu onun hatasıydı.
Durmadan açık denize doğru kürek çekiyordu çocuk, birden üzerine doğru ev büyüklüğünde dalgalar gelmeye, sandalını sürükleyip, savurmaya başladı.
Adını Edward koyduğum bu çocuk küreğini kaybetti ve çaresizce denizde sürüklenmeye başladı.
Sular durmaksızın tekneye dolmaya devam ediyordu, çocuksa onu elleriyle boşaltmaya çabalıyordu.
Ama maalesef bunu başaramıyordu.
İçi tamamiyle suyla dolan teknenin, bir taş gibi dibe batması uzun sürmedi.
Çocuk dalgalarla oradan oraya şiddetle savruluyor, yüzmeye çalışırken de durmadan su yutuyordu.
Aslında o çok iyi bir yüzücüydü ama bu azgın denizde yüzmek imkansızdı.
Çocuk kurbağaya sıkıca tutundu ve dalgaların üzerinde bir aşağı bir yukarı yüzerek, karaya vardı.
Hatta benim kurbağam şimdi bir çocuğun hayatını kurtardı.
Hava çok güzel, deniz sakindi ve çabucak İngiltere’ye vardı. Orada onu, annesiyle sahilde gezen bir kız buldu.
Kız dedi ki: Bu çok ilginç bir kurbağa,bende kalsın istiyorum.
Annesi dedi ki: Belki de kurbağa daha yüzmek istiyordur.
Kurbağa yüzmeye devam etti ve Fransa’ya vardı.
Fransa’da Jacqueline isimli bir kız, Ispanya’daysa José isimli bir çocuk üzerine kağıtlarını yapıştırdılar.
Nihayetinde seyahat sever kurbağanın her yanı isimlerle dolmuştu. Denize açıldı kurbağa ve bir daha hiç geri dönmedi.