8 Mart 1857 tarihinde ABD'nin New York kentinde 40.000 dokuma işçisi daha iyi çalışma koşulları istemiyle bir tekstil fabrikasında greve başladı. Ancak polisin işçilere saldırması ve işçilerin fabrikaya kilitlenmesi,arkasından da çıkan yangında 129 kadın işçi can verdi.Yıllar sonra, 26 – 27 Ağustos 1910 tarihinde Danimarka'nın Kopenhag kentinde 2. Enternasyonale bağlı kadınlar toplantısında (Uluslararası Sosyalist Kadınlar Konferansı) Almanya Sosyal Demokrat Partisi önderlerinden Clara Zetkin, 8 Mart 1857 tarihindeki tekstil fabrikası yangınında ölen kadın işçiler anısına 8 Mart'ın "Internationaler Frauentag" (International Women's Day – Dünya Kadınlar Günü) olarak anılması önerisini getirdi ve öneri oybirliğiyle kabul edildi.İlk yıllarda belli bir tarih saptanmamıştı fakat her zaman ilkbaharda anılıyordu. Tarihin 8 Mart olarak saptanışı 1921'de Moskova'da gerçekleştirilen 3. Uluslararası Kadınlar Konferansı'nda (3. Enternasyonal Komünist Partiler Toplantısı) gerçekleşti. Adı da "Dünya Emekçi Kadınlar Günü" olarak belirlendi.
Herşeyde olduğu gibi,bu mücadeleninde bir ilki vardı.Bu ilk;Kadın ve Kadın Yurttaş Hakları bildiri,sini yazarak adını kadınların tarihine yazdıran Olympe de Gouges,tir.Özgürlükler, haklar konusunda sınıfsal bir temele oturmasa da günümüz kadınına önemli bir miras bırakan Olympe de Gouges, aile adıyla Marie-Gouze, 1748’de Montauban’da doğdu. Küçük burjuva bir aileden geliyordu; Babası kasap, annesi çamaşırcıydı.1765’te evlendi. Kocası bir yıl sonra öldü. 1770’te oğlu Pierre’le Paris’e taşınarak, Olympe de Guoges adını aldı. Aşkın ve güvenin mezarı olarak yorumladığı dini evliliğe karşıydı. Cinsel özgürlüğü, politik özgürlüğün ayrılmaz bir parçası olarak görüyordu. Sanatçılardan, yazarlardan, siyasetçilerden oluşan entelektüel bir çevre edindi. 1791’de birkaç arkadaşıyla birlikte Gerçeğin Dostları Derneği’ni kurdu.Oyunlar, romanlar, politik yazılar, manifestolar, edebi incelemeler yazmaya başladı. Bir tiyatro grubu oluşturdu.1789 Fransız Devrimi’nde öncü güc olan Jakobenlerle birlikte mücadele etti.Ançak Jakobenlerin iktidara geldikten hemen sonra monarşi yanlılarını sindirmek için yirmi bini aşkın insanın başını omuzlarından ayırması,kabullenemediği bir durumdu. Tarihe ‘Terör Hükümdarlığı’ olarak geçen bu dönemde devrimle tiranlığın yer değiştirdiğini söylemekten sakınmayan Gouges de payını alacaktı. Çünkü, Devrimin yol açtığı teröre rağmen eleştirel dilinden taviz vermiyor, katı bir Monarşi yanlısı olmadığı içinde,Devrim’den beklentilerinin yerine getirilmesini taleb ediyordu.İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirisi’ne karşı Eylül 1791’de Kadın ve Kadın Yurttaş Hakları Bildirisi’ni yayımladı.Ülkesini ve halkını taparcasına sevmenin kurbanı Olympe de Gouges’ın Kadın ve Kadın Yurttaş Hakları Bildirisi, 1789’da yayımlanan İnsan Hakları Bildirisi’nin bir kopyasıydı. Gouges, yalnızca insan sözcüğü yerine kadın sözcüğünü koymuştu. Ancak bildiri, yasa ve toplum karşısında kadının niçin erkeklerle eşit olmadığını sorgulaması açısından bir ilkti.Aydınlanma felsefesi üzerine biçimlenen Kadın ve Kadın Yurttaş Hakları Bildirisi, hakların doğuştan olduğu, inkâr edilemeyeceği ve devredilemeyeceği anlayışına dayanıyordu. Kartezyenlerin vurguladığı gibi aklın cinsiyeti yoktu. Öyleyse kadınlar erkeklerle eşitti. Kadınlara duyulan güvensizliğin, önyargının ortadan kalkması için erkeklerin yaptığı tüm işleri onların da yapmaları gerekirdi. Aile yaşamından siyasi yaşama dek hayatın her alanında izleri olmalıydı. Gerçek yurtseverlere karşı uygulanan tiranlığın hesabını sorma dürüstlüğünden taviz vermeyen Gouges, ölüm cezasının kaldırılması, mahkemelerde halk jürilerinin kurulması, Fransız sömürgelerindeki kölelerin özgürleştirilmesi, gayrı meşru çocukların tanınması, evlat edinilmesi, gelir vergilerinin adaletsizliği, yoksulluk gibi konularda da amansız mücadeleler verdi. Sadece kadınlardan oluşacak bir meclis tasarlamıştı. Ailede mülkiyet ortaklığını savundu. Doğum sırasında anne ya da bebek ölümlerini azaltmak için devlet destekli doğumevleri açılmasını önerdi. Reformlarını kendisi çıkardığı Halka Mektup (Lettre au Peuple) adlı bir bültende halkla paylaşmaya çalıştı.Mevcut evlilik yemini yerine kaleme aldığı Kadınla Erkek Arasındaki Toplumsal Sözleşme metni ise günümüzün romantik evlilik yeminlerinin çok daha ötesindeydi.Gouges’e yapılan eleştiriler en çok ahlaki temelde odaklanıyordu. Çünkü bir kadını göreceli bir kavram olan ahlaki temelde sorgulamak onun toplumsal mücadelesini, yeteneklerini, tarihe yaptığı katkıları görmezden gelmeye yeter.Erkek egemen bir meclisten kadınlar açısından hem 1791’de hem de 1793’te eşitlikçi bir anayasa çıkması düşünülemezdi.Yeni bir çağın başlamasına neden olan 1789 devriminin kurduğu mahkeme Gouges,in giyotinle idam edilmesine karar verdi.Suçu,kendi cinsine yakışmayacak şekilde politikayla ilgilenmekdi.Mahkeme başkanına;“Adam, sen, adil olabilir misin? Sana bu soruyu bir kadın soruyor. En azından bunu sorma hakkını ondan alamazsın. Söyle bana, benim cinsimi baskı altına alan, kerameti kendinden menkul iktidarı kim verdi sana? Gücün mü? Yeteneklerin mi?..Titreyin, çağdaş Tiranlar! Mezarımın derinliklerinden duyulacak sesim. Cesaretim, sizin daha barbar davranmanıza neden oluyor…” diyebileçekti..
Gouges, üç ay tutuklu kaldı. Hamile olması bir işe yaramadığı gibi,Mahkeme başkanı, kendisini fazlasıyla temsil edeceği gerekçesiyle avukat tutma hakkına itiraz etti. Savunmasının bir yerinde hâkimin, “Jakobenleri sevmiyorsunuz, onlar da sizi sevmek zorunda değiller” ifadesine Gouges şu karşılığı verecekti: “Evet, efendim! Ben suçsuzluğun cesaretini taşıyan gerçek insanları, bu toplumun dürüst yurttaşlarını seviyorum, entrikacıları değil…”Devrim Mahkemesi’nde bunları söyledikten bir ay sonra, 3 Kasım 1793’te giyotinle idam edildi.Giyotin sehpasına yatırılırken bile ''anayurdumun çocukları, öcümü alın'' diye haykıracaktır.
Sonuçta, Fransız Devrimi başarılı bir burjuva devrimidir.Gouges ise kadın hakları konusunda bir çığır açmış, adı feminizm tarihine altın harflerle yazılmış,kadın haklarının anasıdır.Eşitlik ilkesi klasik Batı demokrasilerinde başlangıçtan beri ön plana çıkarılmışsa da kadınlara oy hakkının tanınması için uzun bir mücadele dönemi gerekmiştir. Uluslararası alanda bu konudaki en önemli belge, Birleşmiş Milletler'in (BM) 20 Aralık 1952'de kabul ettiği, 31 Mart 1953'te imzaya açılan ve 7 Temmuz 1954'te yürürlüğe giren Kadınların Siyasal Hakları Sözleşmesi'dir.
Türkiye’deki kadın hakları ile mücadelenin Gouges,i yani anası Nezihe Muhiddin ise,1889 yılında İstanbul’da ,Zehra Hanım ile savcı ve ceza hâkimi Muhiddin Bey'in kızı olarak dünyaya geldi. Evde gördüğü özel öğrenimle, Farsça, Arapça, Almanca ve Fransızca öğrendi. İlk gençlik yıllarından itibaren siyasi ve sosyal konulara, kadınlık durumuna duyarlı birisi olarak yetişerek, 1909 yılında fen dersi öğretmeni olarak çalışmaya başladı.1930 yılına kadar aralıksız kadın hakları için etkinlikler yürüterek,1913'te “Türk Hanımları Esirgeme Derneği”'ni 1924'tede cebinden koyduğu para ile “Türk Kadın Yolu” dergisini kurarak yayınlamaya başladı.1923 yılında ''Kadınlar Halk Fırkası'' adıyla siyasi bir parti kurma girişiminde bulundu.Ne var ki “1909 tarihli seçim kanuna göre kadınların siyasi temsilinin mümkün olmadığı” gerekçesiyle parti kuruluşu için valilik tarafından faaliyet izni verilmedi.1925 yılında henüz kadınların siyasal haklarının tanınmamış olmasına rağmen Türk Kadınlar Birliği tarafından Halide Edip ile birlikte milletvekilliği için aday gösterildi. Amaç, Büyük Millet Meclisi’ni kadınlara oy hakkı vermek üzere etkilemekti ancak bu girişim başarısız oldu.Ağustos ayında valilik, cemiyet merkezinin polis tarafından aranması için emir çıkardı ve Nezihe Muhiddin, yolsuzlukla suçlandı.Çünkü,ittihak ve terakki zihniyetinden izin almadan kendini aşan işlere burnunu sokmuştu.1929 yılındaki Af Kanunu ile kurtulunça yine rahat durmadı. Akıllanmadığı büyük kurtarıcılarımız tarafından farkedilinçe,deli raporu verilerek akıl hastahasnesine yatırıldı ve 1958 yılında akıl hastanesinde hayatını kaybetti.
Gerekli yasal değişiklik,Cumhuriyetin ilanından tam 9 yıl sonra 1934 yılında kabul edilerek,22 yaşında seçme, 30 yaşında seçilme hakkı verildi.