Yaralılardan 120'sinin yoğun bakımdaki tedavilerinin sürüyor ve 1500 civarında da özel tedavi isteyen yaralı mevcut.
Beyrut, Hiroşima ve Nagazaki’den sonra kül edilen üçüncü şehir oldu. Onu lanetli eller yaktı.
Daha bir yıl olmadı, Lübnan’da idik. Dostlarla gezdik. Huzur ülkesi gibi görünüyordu ama sanki bir kıvılcımla patlayacak gibi de esrarlı bir sessizlik de vardı.
Lübnan uzun yıllar Osmanlı’nın hâkimiyetinde kaldı. Lübnan’da binden fazla eserimiz var. Beyrut tren garında hala bizim lokomotifler, bizim vagonlar, bıraktığımız yerde öylece bekliyorlar. Oradayken aralarına girdik, resimler çektirdik.
Beyrut’ta şu anki Lübnan başbakanlık binası, bizim yaptığımız, bırakıp da geldiğimiz askeri kışlamızdı.
Beyrut’u gezerken mihmandarımız her mahallede bize bilgi veriyordu: “Burası Şii, şurası Marunî, ilerde görünen Arap Sünni, yanda Alevi yerleşim bölgeleri.” Yani her etnik veya mezhep grubu sınırlarını ayırmış. Lübnan’da 18 ayrı mezhep ve din varmış.
Lübnan'da 1975 yılında başlayıp on beş yıl boyunca devam eden ve 150 binden fazla kişinin ölümüne yol açan iç, savaşın acı izleri ve yıkıcı etkisi halen devam ediyordu.
Lübnanlılar hala savaşın bugüne ulaşan siyasi, ekonomik ve sosyal etkileriyle mücadele içindeydiler.