Latin Amerika'daki yirminci yüzyıldaki pek çok ülke standart modele göre gelişti - askeri darbeler, çoğu zaman Amerikan yanlısı ve / veya aşırı sağ yönelimi düzenleyen cunta generalleri ve albayları iktidara getirdi. Nüfusun büyük bir kısmı yoksulluk içerisindeydi, ekonomik olarak ülkeler Amerika Birleşik Devletleri'ne büyük ölçüde bağlıydılar - daha az bir ölçüde - Büyük Britanya ve diğer Avrupa ülkelerinden - ama oligarşi ve elçiler, hızla yozlaşıyorlardı ve yozlaşmış güç yapılarına dayanmak da dahil olmak üzere çıkarlarını savunuyorlardı. İkinci Dünya Savaşı’nın başlarında, bazı Latin Amerika askeri rejimleri Hitler’in Almanya’sı ve faşist İtalya’ya “dünya komünizme karşı mücadelenin öncüsü” olarak neredeyse açıkça yaklaşıyorlardı ve Eksen ülkelerinin yenilgisinden sonra isteyerek Hitler’in ordusunun eski askerlerine, SS askerlerine, polis memurlarına, polis memurlarına ve iltica memurlarına hitap ediyorlardı Nazi Almanyası'nın yanında yer alan ülkelerden listelenen kategorilerin yanı sıra özel hizmetler. Nazi savaş suçlularının "yedek hava limanları" arasında Paraguay her zaman özel bir yer işgal etti.
General Stroessner'den Naziler İçin Cennet
Paraguay, kıtanın en fakir ülkelerinden biri olan Güney Amerika'da karamsar ve ekonomik açıdan zayıf bir devlet tarihaskeri darbelerle dolu. Paraguaylı nüfusun ana kısmı Hintliler - Guarani'dir, ancak İspanyol sömürgecilerinden kurtarılmasından bu yana ülkedeki güç, Avrupa kökenli az sayıdaki seçkinlere aittir. XIX yüzyılın sonundan beri. Paraguay'da, Avrupa'dan gelen çok sayıda Almanca konuşan göçmen yaşadı - Paraguaylı toplumun hayatının politik ve ekonomik alanlarında kademeli olarak önemli pozisyonlarda bulunan Avusturyalılar, Bavyeralılar, Saksonlar, Prusyalılar. I. Dünya Savaşı'ndan sonra Paraguay'da Almanca konuşan insanların sayısı arttı. Arjantin sınırında, Adolf Schwelm liderliğinde bir Almanlar kolonisi kuruldu. Schwelm'in kolonistleri Paraguay'ın ekonomik ve politik yaşamında önemli bir rol oynadı. Paraguay doğumlu birçok etnik Alman ve çocukları, Paraguay ordusunda askerlik hizmetine girdiler; çünkü Orta Avrupa’nın pek çok insanının kanlılarında askeri ilişkiler ve disiplin tutkusu vardı.
Ülkeyi Nazi savaş suçluları için bir Eldorado’ya dönüştüren Paraguay’ın gelecekteki diktatörü Alfredo Stroessner (1912-2006) Alman kökenliydi.
Alfredo Stroessner, bir birahanede muhasebeci olarak çalışan, Bavyeralı Hugo Stroessner'in yer aldığı bir Alman émigré'nin oğluydu. Paraguay'ın gelecekteki diktatörü Heribert Matiauda'nın annesi, Creole'ın zengin bir aile adından çıkarıldı, bu yüzden Alfredo, kökeninden dolayı hem Paraguaylı seçkinlere hem de Alman milletine aitti. On altı yaşında, Stroessner kaderini askeri okula kaydettirerek askeri bir kariyere bağladı. Chaka savaşında (Paraguay-Bolivya savaşı) yer aldı ve altı yıl içinde, 1940'ten 1948'e, büyük bir kişiden Tuğgeneral'e geçti. Bu arada, Stressner genel apoletleri yalnızca 36 yıllarında kullandı, bu da onu söz konusu dönemde tüm Latin Amerika'daki en genç general yaptı. 1954'te, zaten bir genel general olan Stroessner, Paraguay ordusunun başkomutanlığına atandı ve 5 Mayıs'ında, 1954 askeri bir darbe yaptı. Ağustos ayında, 1954, Stroessner'in Paraguay devletinin meşru başkanı olduğuna göre başkanlık seçimi yaptı. Bu arada, Stresner iktidara geldikten hemen sonra ABD, ülkeye multi-milyon dolarlık bir kredi verdi - general, komünizm karşıtı mahkumiyetleri nedeniyle Amerikan yanlısı bir lider olarak kabul edildi. Etnisite ve son derece doğru görüşlerden dolayı, Alfredo Stroessner, Hitler'in Almanya'sına her zaman büyük sempati duyuyor. Doğuştan bir Alman olarak, Alman sömürgecilerin Paraguay devletinin yaşamında çok olumlu bir rol oynadıklarına ve yeni seçkin - politik, askeri ve ekonomik olabileceğine inanıyordu. Bu nedenle Stroessner, mevcut Alman kolonilerini kuvvetle teşvik etti ve aynı zamanda Almanların Avrupa'dan Paraguay'a göçünü teşvik etti. Sonuncular arasında, siyasi mahkumiyetleriyle ve özellikle Wehrmacht ya da SS'nin askeri geçmişinden dolayı, Batı Avrupa’nın savaş sonrası dünyasına uymayan birçok insan vardı. Stroessner, ülkenin doğusundaki sayısız Alman kolonisine sığınan Paraguay’a eski Nazi savaş suçlularının gelmesine itiraz etmedi.
Alfredo Stroessner döneminde, Almanya, İtalya, Hırvatistan ve diğer Avrupa ülkelerinden çok sayıda Nazi ve Faşist Paraguay'a yerleşti. Paraguay'da bir süredir yaşayan belki de en ünlü Nazi suçlusu, Latin Amerika'da Jose Mengele olarak bilinen uğursuz Dr. Josef Mengele idi. 27 Kasım 1959 Alfredo Stroessner, Auschwitz toplama kampındaki eski bir tıbbi hizmet kaptanı ve doktoru olan Josef Mengele'ye Paraguay vatandaşlığı verdi. Bununla birlikte Paraguay'da Mengele oyalandı, ancak 1979 yılında denizde yüzerken inmeden öldüğü Brezilya'ya taşındı. Uzun süre, Paraguay'a uçağın bir versiyonu ve Üçüncü Reich - Martin Borman'ın en önemli “patronlarından” biri medyada dağıtıldı. Martin Borman'in Berlin’e yapılan saldırı günlerinde iz bırakmadan kaybolduğunu ve cesedinin hiçbir zaman bulunmadığını hatırlayın. Bu, pek çok tarihçi ve gazetecinin Borman’ın Latin Amerika’ya olası uçuşunu kabul etmesine zemin hazırladı. Paraguay, Nazi liderinin muhtemel sığınağı seçildi. Bazı gazeteciler Paraguay'da Martin Borman ile yüzleşmek zorunda olduklarını iddia etti. Paraguaylı şehirlerinden birindeki mide kanserinden 1957'te öldüğü bildirildi. Ancak, 1973’te, Berlin’de çalışanlar, Mayıs’ta 2’te ölen Martin Borman’a ait olduğu iddia edilen insan kalıntılarını tespit ettiler, 1945, 1998’te sadece XNUMX’te DNA analizini kullanarak kalıntıların gerçekten parti ofisinin başına ve en yakınına ait olduğunu tespit etmek mümkündü. Adolf Hitler'in müttefiki. Bu nedenle, Martin Bormann tarafından Paraguaylı göçün versiyonu nihayet savunulamaz olarak reddedildi.
Junta Perona, Nazilerin misafirperverliği ile ünlüydü.
Arjantin aynı zamanda Nazi savaş suçluları için güvenli bir cennet haline geldi. Paraguay'daki gibi, savaştan önce burada büyük bir Alman kolonisi vardı. Ülkede yarım milyona kadar etnik Alman yaşıyordu - ve bu, söz konusu dönemde toplam nüfusa sahip olan 13 milyon. Arjantin’in Alman ortamında, Latin Amerika’da NSDAP’ın bir kolu olan Alman yardım ve kültür toplulukları birliğini işletti. NSDAP’ın “saldırı mangaları” modeline dayanan Alman spor kulüpleri vardı. Daha yüksek düzeyde, bir yandan Almanya ile İtalya arasında bir yandan da Arjantin ile ekonomik bağların gelişimi yaşandı. Ülkede çok sayıda Alman şirketinin şubesi vardı. Arjantin, Almanya ve İtalya'ya kimyasallar, metaller, et ve buğday tedarik etti. Sadece 27 Mart 1945, Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'nın baskısı altında olan Arjantin, Hitler Almanya'ya savaş ilan etti, o zamana kadar ülke Hitler rejimi için bariz sempati duymadan tarafsız kaldı. Yani, Arjantin’deki Nazi suçlularını düzenlemek için oldukça elverişli bir iklim vardı.
[1946’te, Albay Juan Domingo Peron (1895-1974) ülkede iktidara geldi - Şili ve İspanya’da askeri ataşesi olarak görev yapan profesyonel bir askeri adam ve 1943 darbesinden sonra, işçi dairesi başkanı ve ardından askeri hükümette çalışma bakanı olarak görev yaptı. Arjantin Peron, sağcı ideolojilere sempati duyan ve Avrupa'dan kaçan Nazi savaş suçlularına kasten muamele eden milliyetçi ve popülist fikirli bir siyasetçi olarak tarihe geçti. Peron’a göre, Nazilerin –Wehrmacht’ın generalleri ve memurlarının, SS’nin, polisin ve özel hizmetlerin - Arjantin’de bulunması, Hitler, Mussolini, Vichy, Ustash ve diğer askeri personel ve görevlilerin deneyim ve potansiyelini kullanmalarına izin verdiğinden, büyük ölçüde ülkenin yararına olacaktı. Arjantin devletinin çıkarları. Katolik Kilisesi'nin üst düzey hiyerarşileri, Nazi savaş suçlularını Avrupa'dan Arjantin'e (ve Latin Amerika'daki diğer ülkelere) taşımada aracı bir rol oynadı. Aslında, Vatikan Nazi suçluları için “pasaport hizmeti” olarak hareket etti, Nazi memurlarına pasaport sağladı ya da Avrupa'dan Latin Amerika'ya engelsiz ayrılmaları organize etti.
Kuşkusuz, Arjantin’deki en meşhur Nazi’ler gizlenen Adolf Eichmann (1906-1962) - Gestapo IV-B-4’in “Yahudi sorununun nihai çözümünden” sorumlu olan özel departmanını yöneten SS obersturmbanführer oldu. Fransiskenlerin ünlü düzeninden gelen rahipler, Avrupa’nın Latin Amerika’dan bu Hitler müttefikine uçmasına doğrudan yardım ettiler. Katolik din adamlarının yardımı ile Eichmann, Arjantinli bir vatandaşa Richard Clement adına pasaport çıkardı. Bundan sonra, on yıllarını geçirdiği Arjantin'de yasallaştırdı - 1950'ten 1960'e. Bu sırada, Eichmann ailesini Almanya'dan çıkarmayı, Arjantin'e yeni bir Arjantin pasaportu ile gelmeyi ve eşini bir başka kişi olarak tekrar evlenerek Arjantin'e daha fazla ortak seyahat etmeyi başardı. Buenos Aires'teki bir Nazinin ölçülen ömrü, Nazileri takip etmeyi ve Arjantin başkentinden kaçırmayı başaran İsrail istihbarat subayları "Mossad" tarafından kesildi. İsrail’e getirilen Adolf Eichmann, "Yahudi sorununun çözülmesinden" sorumlu olan Gestapo bölümünün başına geldiğinde işlenen, insanlığa karşı sayısız suçtan asılarak mahkum edildi ve ölüme mahkum edildi.
Yarım asırda, Arjantin’de, 1944’ta İtalya’daki komünistlerin ve Yahudilerin öldürülmesinden sorumlu olan Erich Pribke - Hauptsturmführer SS’de güvenli bir şekilde yaşadı ve Ardeatin mağaralarındaki katliam sırasında Nazilerin ellerinde, 335 İtalyanları öldü. Bu yüzden Naziler, İtalyan partizanların SSN’in “Bozen” polis alayının 11’in 3’i üzerindeki saldırısına intikam aldı. Bu sırada Alman polisi ve 33 partizanlar tarafından yaralandı ve çeşitli derecelerde ağır yaralandı. Erich Pribke, sivil İtalyan katliamını doğrudan denetledi. Ancak II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, bir İngiliz savaş kampı esirinden kaçmayı başardı. Prybke, sığındığı Arjantin'e ulaştı. Arjantin'de şu anki adı altında yaşadığı ve geçmişini özellikle gizlemediği dikkat çekicidir. Alman toplumunda, Alman Bariloche Okulu Mütevelli Heyeti başkanlığını devraldı. Sadece 67-s’de. gazeteciler Pribke ile ilgilenmeye başladı. Arjantinli yetkililer Prybke'yi tutukladı, ancak yaşına bakıldığında Nazi savaş suçunu ev hapsinde tuttu. Doğru, 1990'te, onu İtalya'ya iade etmeye karar verildi. Ancak, tutuklanmasından sonra bile, Prybke sekiz yıl daha yaşayabildi. 1995'te Pribka, yüzlerce ve ilk yaşam yılında öldü. Gördüğümüz gibi, İkinci Dünya Savaşı sırasındaki acımasızlıklarına cevap vermeden, bir insana salıverilen maksimum sayıyı çok uzun bir süre yaşadı. Arjantin yıllarca onun sığınağı oldu.
Uzun zaman boyunca, ünlü Riga gettosunun komutanı Edward Roshman ve Riga-Kaiserwald toplama kampı da Arjantin'de yaşadı. Filmin yayınlanmasından sonra, Frederick Forsythe'in romanına dayanan Roshman, “Riga kasabı” lakabını aldı. 1945-1947 içinde Roshman, Müttefikler savaş kampında tutukluydu, ancak serbest bırakıldı. 1947'te, Graz'daki İngiliz askeri polisi tarafından tekrar tutuklandı, ancak Roshman kaçmayı başardı. Kızıl Haç'ın yardımıyla Roshman, Federico Wegener'e gönderilen belgeleri aldı ve Arjantin'e kaçtı. Orada işe girdi, kereste ticareti yaptı ve Arjantin'de 1968 vatandaşı oldu. Bununla birlikte, Avrupa’da Roshman’ın arayışı devam etti ve 1977’te Arjantinli yetkililer Roshman’ın tutuklanması için bir emir çıkarmaya zorlandı. Sonra aynı yıl öldüğü Paraguay'a kaçtı.
Alman savaş suçlularına ek olarak, Hitler’in diğer Avrupa ülkelerinden gelen meslektaşları Arjantin’de saklanıyordu. Bu yüzden, bir süredir Hırvat Ustashees'in lideri Ante Paveliç ülkede yaşadı. Juan ve Evita Peron'un altındaki güvenlik danışmanlığını bile üstlendi. 10 Nisan 1957 Yugoslavlu göçmenler - Sırp Chetniks Blagoe Jovovich ve Milo Krivokapiç Ante Paveliç'i evinde avlayıp ateş açmayı başardı. Paveliç, elinde iki yara aldı ve sonrasında Arjantin'den ayrılıp İspanya'ya taşınmak zorunda kaldı.
Modern araştırmacılara göre, 5'e kadar binlerce Nazi savaş suçlusu Arjantin'de barınak buldu. Nazileri ülkeye davet etmede büyük rol, Arjantinli diktatörün karısı Eva Peron tarafından oynandı. Leandro Narloh ve Duda Teksteira'ya göre, İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra Evita Peron, Nazi savaş suçlularını Arjantin'e yerleştirme konusunu ele aldı. Arjantin pasaportları karşılığında Evita, bir İsviçre bankasında hesaba yatırdığı çok miktarda para ve değerli eşya aldı. Fakat yine, tekrar ediyoruz, bu sadece modern tarihçilerin bir versiyonudur. Arjantinli "ilk bayanın" olasılığına ve böyle bir davranışına izin vermemek mümkün olmamakla birlikte. En azından, Naziler gerçekten de Arjantin'de özgürce yaşama fırsatına sahipti. Birçoğu bu ülkede iyi iş yaptı, kendi şirketlerini yönetti ve bazıları Arjantin güvenlik kuvvetlerinde askeri ve polis uzmanı olarak çalışmaya devam etti. Ancak, ülkedeki siyasi yaşamın demokratikleşmesinden sonra Arjantin, Nazi savaş suçluları için güvenli bir sığınak olmayı bıraktı, ancak şimdiye dek burada yaşayan Auschwitz fırınlarında Yahudileri yakanların çocukları ve torunları, İtalya ve Yugoslavya’daki barışçıl nüfusu vurarak öldürdü. Savaş sırasında çalınan paranın pahasına da dahil olmak üzere, babalar ve büyükbabalar tarafından yapılan sermaye mirasçıları, başarılı iş adamları olmaları nedeniyle kendilerini iyi hissediyorlar.
Hitler'in yoldaşlarının Şili'den çekilmesi
Nazilerden - Avrupa'dan gelen göçmenlerle tanışmaktan mutlu olan bir başka Latin Amerika devleti Şili idi. 1946’te Gabriel González Videla Şili’nin başkanı oldu. ABD’nin desteğini almak amacıyla, başlangıçta demokratik hükümetin ortaya çıkışını yaratan bu Şilili siyasetçi, Komünistlerin ülke hükümetinden ve Şili Komünist Partisi’nin ve komünist yanlı sendikaların yasaklanmasından çekildi. 1947’te Şili, SSCB ile diplomatik ilişki kurdu. Böylece, bu Latin Amerika devletinde, Nazi savaş suçlularının kabulü için elverişli koşullar, devlet karşıtı anti-komünizm ideolojisine dayanıyordu. Dahası Şili, savaş öncesi yıllarda etkileyici bir şekilde büyük ve politik ve ekonomik olarak etkili bir Alman diasporasına sahipti. İspanyol şair ve yazar Rafael Alberti, “O zamanlar, Hitler'in muzaffer zaferleri sırasında, güney Şili'deki bir köy veya kasabada bir gamalı haçla süslenmiş gerçek bir pankart ormanının altında caddeyi geçtim. Bir zamanlar küçük bir güney köyünde oradaki tek telefonu kullanmak zorunda kaldım ve istemeyerek Führer'e saygı göstermek zorunda kaldım. Bu telefonun sahibi olan bir Alman, cihazı asmak için kullandı, böylece onu kullanan kişi ayağa kalkmak zorunda kaldı, elini yukarı doğru uzattı, Hitler'in portresi altında, aynı zamanda eliyle yukarı doğru fırlatıldığı resmedildi (Alberti R. . Anılar).
1961’te, Alman kolonisi “Digidad” resmen Şili’nin sınırında kurulmuş ve Arjantin sınırına bitişik bin kilometre karelik bir 10 alanını işgal etmişti. Resmen, sömürge Valdivia depreminde anne ve babası ölen yetimlere bakmak için yaratıldı. Yol boyunca kolonistler, Avrupa'da kabul edilen gelişmiş tarım uygulamaları konusunda yerel köylüleri eğiteceklerdi. Ancak, hayır faaliyetleri sadece koloninin kurucularına milyonlarca dolar kazandıran ticari faaliyet için bir kapak haline geldi. Şili hükümeti sömürgeyi vergilendirmediğinden, Digidad hızla müreffeh bir tarım şirketi haline geldi. Kolonide üretilen ürünler, taleplerinin yüksek olduğu Almanya'ya ihraç edildi. Koloninin kaynağında, tipik bir maceracının çamurlu biyografisine sahip Siegburg şehrinin yerlisi olan Paul Schaefer vardı. Babası olmadan büyüdüğü Schöfer, sokakta sirk sanatçısı asistanı olarak sokakta başladı. Sıhhi taburun bir parçası olarak, sol gözünü kaybettiği Doğu Cephesinde savaştı. Savaştan sonra Schaefer, Evanjelik Kilisesi'ndeki anaokulunda çalıştı, ancak utanç içinde pedofiliden kaçtı. Gibi düşünen misyonerlerle birlikte, Siegburg yakınlarında savaş dulları, yetimler ve Doğu Almanya'dan gelen mültecilerden oluşan insanları ağırlayan dini bir topluluk kurdu. Ancak, kısa süre sonra Schaefer kolonisindeki küçüklerin yolsuzluğuyla ilgili skandal tekrar ortaya çıktı. Sübyancı mezhep, Latin Amerika'ya göç etmeye karar verdi, özellikle de 1961, Şili'nin Federal Almanya Cumhuriyeti büyükelçisi Arturo Mashke'nin davetiyle takip etti. Böylece, Alman dini ve ticari kolonisi “Digidad”, tuhaf bir biyografisine ve daha da tuhaf eğilimlere sahip bir adamın öncülüğünde ortaya çıktı. Schaefer kolonisi Şili'nin sağcı örgütlerine çok yardımcı oldu. Avrupa'dan kaçan Nazi savaş suçluları içinde barınak bulsa da, “Digidad” ile ilgili yayınların çoğu, Latin Amerika'daki bir abartı olarak Nazizm'in yeraltı merkezi gibi. Pinochet'nin yönetimi sırasında, Digidad kolonisi, Schaefer ve ortakları Pinochet'in gizli polisi ile aktif olarak işbirliği yaptığı için rejimin dayanaklarından biri oldu. Sadece 1991’te Şili’deki koloninin faaliyeti, kolonistler tarafından Şili’nin tekrarlanan ve büyük ihlalleri nedeniyle durduruldu.
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden kırk yıl sonra, Şili'nin başkenti Santiago'da yetmiş yedi yaşında ölen Walter Rauff'ı (1906-1984) yaşadı. Walter Rauff'ın “gaz odaları” - ünlü araba “gazwagen” fikrinin yazarı olduğunu hatırlayın. Bu tür otomobillerde - gaz odaları Nazi suçluları on binlerce sivili öldürdü. 1941'teki eski bir deniz subayı Rauff, corvette'nin komutanlığı görevinden gazwagen'in gelişimine önderlik ettiği RSHA'nın emperyal güvenlik servisine geçti. Savaştan sonra, Amerikan kuvvetleri tarafından tutuklandı, Rimini'deki bir savaş kampında tutuldu, ancak Aralık ayında 1946 kaçtı. İlk defa Suriye'de yaşadı, uzmanlık alanında çalışmaya devam etti - Suriye karşı istihbaratında, ama sonra Latin Amerika'ya - önce Ekvador'a, sonra da Şili'ye kaçtı. 1962'te Şili polisi, Alman tarafının isteği üzerine Rauff'ı tutukladı, ancak mahkeme eski SS erkeğini Almanya'ya iade etmeyi reddetti. Üstelik, Pinochet rejimi, Rauff'ı iade etmeyi reddetti ve onu aramak için Şili'ye gelen “K Nazi avcısı” Beat Klarsfeld, hatta Pinochet polisi tarafından tutuklandı.
Brezilya ayrıca Nazilere ev sahipliği yaptı
Bazı Nazi savaş suçluları Brezilya'da sığındılar. Güney Amerika'nın geri kalanından farklı olarak Brezilya, İkinci Dünya Savaşı'nda gerçek bir rol oynadı. Dahası, Hitler Almanya'nın savaşı Brezilya tarafından 1944-1945'te değil, Ağustos 1942'te ilan edildi Brezilya ordusunun 25-bininci sefer kuvveti İtalya'da Müttefik kuvvetlerinin bir parçası olarak savaştı. Yine de Brezilya, birçok Nazi savaş suçlusu için cennet haline geldi. Bu, yine, Brezilya’nın politik ve ekonomik yaşamında güçlü pozisyonlara sahip olan büyük bir Alman diasporasının ülkesinde bulunması ve ordunun, Brezilya’nın kıdemli ve kıdemli memurlarının, polis ve özel hizmetlerin önemli bir bölümünün sağcı düşünceleriyle açıklandı. Sözde ideoloji ülkede çok etkili oldu. İtalyan faşizmi ile çok ortak olan “Brezilya Bütünleşmesi”. İntegralizmin temelinde, 1932'ta entegrasyonist hareketi yaratan yazar Pliniu Salgadu vardı. Entegralistlerin bayrağı ortasında beyaz bir daire olan mavi bir bez ve ortasında Greek Yunanca bir harf idi. Bununla birlikte, Brezilya nüfusunun ırkçı ve ulusal kompozisyonunun özelliklerini dikkate alarak, entegrasyonist hareket, Hitler’in Nazizminde doğasında olan ırkçılığı terk etti ve Negroid’ler de dahil olmak üzere Brezilya’nın tüm ırklarının temsilcilerine erişebilir hale getirdi. Sempati ve sempati ile entegraller, İtalyan faşistlerine ve hatta Alman Nazilere aitti, bu nedenle, II. Dünya Savaşı'ndaki yenilgiden sonra, birçok Nazi suçlunun Brezilya'ya koştuğu, entegrasyon hareketinin aktivistlerinin Avrupalı gibi düşünen insanlara yardım etmeye hazır oldukları gerçeğinde şaşırtıcı bir şey yok.
Ekim ayında, General Eurico Gaspar Dutra hükümeti olan 1947, Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilerin sonlandırıldığını açıkladı. Böylece, Brezilya Soğuk Savaş’ta ABD’nin yanında açıkça yer aldı, üstelik kıdemli ortağından daha ileri gitti, Sovyetler Birliği ile diplomatik ilişkilerini kesti ve ülke içindeki komünistlere karşı baskılarla devam etti. Anti-komünist ideolojinin iddiasına dayanarak, ülke Nazi savaş suçlularına barınma sağlamaya başladı. Birçoğu, Naziler ile Latin Amerika ülkeleri arasında vatandaşlık sağlanmasına aracılık eden Katolik Kilisesi aracılığıyla Brezilya'ya geldi. Brezilya'da, Sobibor ve Treblinka toplama kamplarının komutanı olan eski Hauptsturmführer SS Franz Stangl, tutuklanana ve Federal Almanya Cumhuriyeti yetkililerine iadesine kadar yaşadı. Sadece São Paulo'daki 1978'te, Gustav Franz Wagner (1911-1980), SS obersharführer'in rütbesinde SS Sobibor başkan yardımcısı olarak tutuklandı. Sobibor'daki binlerce sivilin 200 cinayetinden doğrudan sorumlu olan Wagner idi. Nürnberg Mahkemesi Wagner'i ölüme mahkum etti, ancak kaçmayı ve Latin Amerika'ya göç etmeyi başardı. Brezilya'da sahte bir isim altında yaşadı. Tutuklandıktan sonra bile, Brezilyalı yetkililer Wagner'i İsrail, GDR, Polonya ve Avusturya yetkililerine iade etmeyi reddetti. Bununla birlikte, eski Nazi uygulayıcısı garip koşullar altında öldü - vücudu göğsünde bir bıçakla bulundu. Resmi sürüme göre, Wagner'in ölümüne intihar neden oldu.
Amerika'ya “Sıçan Hareketi”
ABD’nin, İkinci Dünya Savaşı’nda Hitler karşıtı koalisyonun liderlerinden biri olarak yer almasına rağmen, savaşın sona ermesinden sonra birçok Nazi savaş suçlunun yolu ABD’de kaldı. Elbette, Birleşik Devletler toplama kamplarının komutanları gibi keskin karakterleri açıkça barındıramadı, bu yüzden ikincisi Latin Amerika ülkelerinde sığındı. Ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde, savaş yıllarında Nazi Almanyası ile işbirliği yapan Avrupa ülkelerinden çok sayıda işbirlikçi ve hain kaçtı. Pragmatik insanlar olarak Amerikalılar artık belirli göçmenlerin ideolojisine değil, Soğuk Savaş’a ABD’nin ana düşmanı - Sovyetler Birliği’ne karşı getirebilecekleri faydadan baktılar. Özellikle Rusça konuşan işbirlikçiler ve hainler olmak üzere birçok Nazi subayı, hem özel eğitimci hem de ajitasyon ve propaganda faaliyeti ve psikolojik savaş konusunda uzmanlar ve mümkün olduğu kadar sabote ediciler (savaş sonrası on yılların başlarında, hala gençti) yaş). Amerikan istihbarat teşkilatları, Fransisken rahip Hırvat Krunoslav Draganoviç tarafından oluşturulan "sıçan yolunu" sağlamada yer aldı. Draganoviç, Hırvat Ustas rejiminin savaş suçlularının ABD ve Latin Amerika'da "tahliyesini" sağlamakla meşguldü. Bu amaçla, Roma'daki San Girolamo Koleji merkezinde bir kompleks zincir oluşturuldu. İlk başta, Draganoviç tarafından oluşturulan sistem Roma topraklarında bulunan Hırvat savaş suçlularını kapsıyordu. Aynı zamanda Vatikan, gizlenen Nazi suçlularını tespit etmek için İngiliz özel servislerini ve askeri polise baskın yapma hakkını sürekli olarak reddetti. 1950’te ABD istihbarat servislerinin kendisi Krunoslav Draganovich’in Nazi suçlularının ihracı için oluşturduğu ağı kullanmaya başladı - başta istihbarat ve karşı istihbarat alanındaki bilim adamları ve uzmanlar. Bu arada, Hırvat diktatör Ante Paveliç 'in Arjantin' e uçmasını sağlayan Draganoviç oldu.
Draganovich tarafından yaratılan kanala göre, Lyon'daki Gestapo'ya liderlik eden “The Lyon Butcher” - Hauptsturmurer SS adını alan Klaus Barbie (Barbier) Latin Amerika'ya göç etti. Savaştan sonra, Klaus Barbie Amerikan istihbaratı tarafından işe alındı. Doğal olarak, Barbie ABD’de ikamet edemedi - Nazi’nin geçmişte özel hizmetlerinde bir rakam öne çıktı, ancak Latin Amerika’da özgürce yaşama fırsatı buldu. 1951’te Barbie, Bolivya'ya tahliye edildi ve burada Klaus Altmann adı altında Bolivya vatandaşlığı aldı. Bolivya'da kaldığı süre boyunca, yerel istihbarat servislerinin danışmanı olarak hareket etti, bazı bilgilere göre partizan birimi Ernesto Che Guevara'yı yenmek için harekat sırasında Bolivyalı karşı istihbarat danışmanıydı. 1980-1981 içinde Barbie, Bolivya Cumhurbaşkanı Luis Garcia Mesé'nin güvenlik danışmanı olarak görev yaptı, ancak 1983'ta Fransa'ya iade edildi, burada bir ömür boyu hapis cezası aldı ve 1991'te 77'te hapishanede öldü.
Aslında, Doğu Avrupa'daki Slav ülkelerinden çok sayıda Nazi savaş suçlusı ve işbirlikçisi ABD'ye sığındı. Amerikan istihbaratı, Slav ülkelerindeki komünist nüfuzla mücadelede kullanılmak istedi. Ustashi İçişleri Bakanı Andriya Artukovich (1899-1988), İkinci Dünya Savaşı sırasında Yahudilerin, Sırpların ve Çingenelerin soykırımının başlatıcılarından biri olan Amerika Birleşik Devletleri'ne yerleşti. Kırk yıl boyunca Kaliforniya'da güvenle yaşadı ve yalnızca 1986'te tutuklandı ve ölüm cezasına çarptırıldığı Yugoslavya'ya iade edildi, ancak yaşlılık demansı nedeniyle hapis cezası ömür boyu hapisle değiştirildi. İki yıl sonra, 88 yaşındaki Artukoviç öldü.
ABD'de güvenle yaşadı ve Volyn Katliamı'nın başlatıcılarından biri olan Stepan Bandera'nın destekçisi olan Ukraynalı bir işbirlikçi olan Mykola Lebed'i (1909-1998) yaşadı. Savaştan sonra, Amerikan özel servisleri, Mykola Lebed ile işbirliği yapma olasılığına karar verdi. Bundan sonra, Ukrayna milliyetçisine Amerika Birleşik Devletleri'nde vatandaşlığa yardım edildi. Lebed, CIA ile işbirliği yaptı ve günlerini 87 yaşında ölen ABD'nin Pittsburgh kentinde sona erdi. Mykola Lebed’in yeğeni Amerikalı girişimci ve ABD Ordusu subayı rezervi olan Amerika’nın yeğeni Markian Paslavsky, Donbass Kiev taburu ile savaşan Ilovaisk’in yakınlarındaki 2014 Ağustos’unda öldü.
Savaş suçlularına ek olarak, birçok Nazi bilim adamı Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Ataç Operasyonu'nun bir parçası olarak, Amerikan özel servisleri, aralarında bilim adamları olan - roket bilimcileri Werner von Braun, Erich Neubert, Theodor Poppel, August Schulze ve diğerleri de dahil olmak üzere, Üçüncü Reich'in önde gelen uzmanlarının Amerika Birleşik Devletleri'ne taşınması ve vatandaşlık kazanması için koşullar yarattı. 86 Alman birliği Wright Field'a transfer edildi. uçak mühendisler. 1990 yılına kadar, 1600 Alman bilim adamı Amerika Birleşik Devletleri'ne yerleştirildi. İlk başta, ünlü Reinhard Gehlen (1902-1979) Amerikan özel servislerinin kontrolü altında faaliyet gösterdi. Profesyonel bir asker olan Gehlen, Barbarossa Harekatı'nın planlamasına katılmak da dahil olmak üzere, Wehrmacht Genelkurmay Başkanlığı'nın operasyonel geliştirmesine katıldı. 1 Nisan 1942'de ordu istihbaratını doğu yönünde yönetti ve 22 Mayıs 1945'te Amerikan birliklerine teslim oldu. Amerikan özel servislerinden sağlanan fonlarla Gehlen, başlangıçta "Gehlen Organizasyonu" olarak adlandırılan ve daha sonra BND - Almanya Federal İstihbarat Servisi olarak adlandırılan Alman istihbaratının restorasyonuna başladı. Gehlen, ilk lideri oldu ve istihbarat liderliğini Nazi Almanyası ordu istihbaratının başı olan Korgeneral Gerhard Wessel olarak halefine devrettiği 1968 yılına kadar bu pozisyonda kaldı. Wessel, tesadüfen, Gehlen ile birlikte Sovyet birlikleri tarafından kuşatılan Berlin'den de kaçtı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Sovyetler Birliği ile yüzleşmede kullanabileceği yeni bir özel hizmet yaratmak için Amerikalılara hizmet teklif etti.
Bu nedenle, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, çok sayıda Nazi savaş suçlusunun "Yeni Dünya" ya koştuğunu - Kuzey ve Güney Amerika'da sığınak ve az ya da çok sessiz bir yaşam bulduğunu görüyoruz. Başta Paraguay, Arjantin, Şili, Brezilya, Bolivya olmak üzere Latin Amerika devletleri, özellikle utanmadan, Nazi suçlularını aldı. Bu, Latin diyasındaki Alman diasporalarının etkisi ve Latin Amerikan askeri diktatörlerinin anti-komünist konumlarıyla kolaylaştırıldı. ABD, Doğu Avrupa ülkelerinden işbirlikçilerine, özellikle de Amerikan özel servislerinin SSCB'ye karşı kullanmayı umdukları Slavlara veya Alman bilim adamlarına ve askeri uzmanlara yardım etmek için daha dikkatli davrandı. Ancak, Amerika kıtasına ek olarak, “sıçan yolları” kurtarılmış Avrupa’dan Orta Doğu dahil, dünyanın diğer bölgelerine yönlendirdi. Birçok Nazi Arap ülkelerine sığındı, ancak bu başka, daha az ilginç olmayan bir hikaye.