Recep, şaban ve ramazan ayları süresince sabah ezanından sonra minarelerden okunan ve Allah'ın ululuğunu belirten dua"
Felsefede Dua
İbn-i Sina’nın özellikle "Ta’likat" gibi eserleri, İslam felsefesinde duanın felsefesi beyanının başlangıcı kabul edilir. Sohreverdi, Mir Damat, Sadreddin Şirazi ve hatta Fahr-i Razi gibi Eş’eri mütekellimler, İbn-i Sina’nın bu açıklamalarından oldukça faydalanmışlardır.[149]
İbn-i Sina, duanın felsefesini açıklama hususunda şöyle der: Dua anında, Allah tarafından bir güç olarak dua eden kimseye feyizde bulunur. Bunun etkisiyle dua eden kişi diğer unsurlar üzerinde etki bırakır ve bu unsurlar insanın iradesine teslim olurlar.[150] Aslında filozoflar, duayı felsefi bir asıl ile yani "âli (üstün) olan, safilden (aşağıdaki) etkilenmez ve müteessir olmaz ve âli safile teveccüh etmez" aslı ile uyumlu hale getirme peşindedirler. İbn-i Sina zikredilen bu aslı tevil etmez ve duayı bu durumun ihlali durumlarından saymaz. O, âliyi, safilde dua hissi yaratan ve duanın sebebi olarak değerlendirir.[151