Ocak 1992'de iki kozmik nesne galaksimizi sonsuza dek değiştirdi.
İlk kez, bir yıldızın yörüngesinde dönen güneş dışı gezegenlerin veya ötegezegenlerin somut kanıtlarına sahip olduk: 2.300 ışık yılı uzaklıkta bir yıldızın etrafında dönen iki kayalık gezegen.
Şimdi, 30 yıldan biraz daha uzun bir süre sonra, bu sayı çok daha yüksek seviyelere çıktı. NASA dış gezegen arşivinde artık her biri kendine özgü özelliklere sahip 5,005 ötegezegen belgeleniyor.
Bu ötegezegenlerin her biri, hakemli araştırmalarda ortaya çıktı ve çoklu tespit teknikleri veya analiz yöntemleri kullanılarak gözlemlendi.
Yakın zamanda fırlatılan sürülen James Webb Uzay Teleskobu ve yakında yola çıkacak olan Nancy Grace Roman Uzay Teleskobu gibi yeni araçlarla bu dünyalar hakkında daha fazla bilgi edinmeye başlayacağız.
Caltech'teki NASA Exoplanet Bilim Enstitüsü'nden gökbilimci Jessie Christiansen, "Bu sadece bir sayı değil" diyor. "Her biri yeni bir dünya, yepyeni bir gezegen. Her biri için heyecanlanıyorum çünkü onlar hakkında hiçbir şey bilmiyoruz."
Gökbilimciler Alexander Wolszczan ve Dale Frail tarafından keşfedilen, şimdiye kadar doğrulanan ilk iki gezegen, Dünya'nın kütlesinin 4,3 ve 3,9 katı ötegezegenlerdi ve milisaniyelik pulsar olarak bilinen ölü bir yıldızın etrafında dönüyorlardı.
Dünya kütlesinin 0,02 katı kadar daha küçük olan üçüncü bir ötegezegen, 1994 yılında kendi yıldızının yörüngesinde keşfedildi. Ötegezegenler sırasıyla Poltergeist, Phobetor ve Draugr olarak adlandırıldı.
Keşif, galaksinin bu tarz şeylerle dolu olması gerektiğini öne sürdü. Pulsarlar bir tür nötron yıldızıdır: kütlelerinin çoğunu dışarı atan, daha sonra kendi yerçekimleri altında çöken büyük kütleli yıldızların ölü çekirdekleri. Oluşum süreçleri oldukça aşırıdır ve genellikle devasa patlamalar içerir.
Wolszczan, "Bir nötron yıldızının etrafında gezegenler bulabilirseniz, gezegenlerin temelde her yerde olması gerekir" diyor.
Bu ötegezegenleri tanımlamak için kullanılan teknik, yıldızdan gelen ve yörüngedeki cisimlerin yerçekimi etkisiyle çok az değişen darbelerin çok düzenli zamanlamasına dayanıyordu.
Ne yazık ki, bu teknik pulsarlarla sınırlıdır; düzenli milisaniye titreşimleri olmayan ana dizi yıldızları için uygun değildir.
2009 yılında fırlatılan Kepler Uzay Teleskobu, 3.000'den fazla gezegen ile onaylanmış ötegezegen listesine katkıda bulundu ve 3.000 tane de yeni adayı var.
Gökbilimciler, geçiş yöntemine ek olarak, ötegezegenlerin ev sahibi yıldızları üzerinde uyguladığı yerçekimi etkisini de inceleyebilirler. Nesneler ortak bir ağırlık merkezi etrafında dönerken, bir yıldız, ışığının dalga boylarını değiştirerek hafifçe "sallanıyor" gibi görünür.
Ek olarak, yıldızın kütlesini biliyorsanız, ötegezegenin kütlesini çıkarmak için ne kadar sallandığını inceleyebilirsiniz ve eğer bir yıldızın özünde ne kadar parlak olduğunu biliyorsanız, ötegezegenin boyutunu da çıkarabilirsiniz.
Evrende kendi ev sistemimizdekilerden çok çok farklı ötegezegenler olduğunu bu şekilde biliyoruz.
Sıcak Jüpiterler, yıldızlarının çevresinde inanılmaz derecede yakın yörüngelerde bulunan devasa gaz devleridir; bu yakınlık, bazı yıldızlardan bile daha sıcak olabilen ötegezegen sıcaklıklarına neden olur.
Mini Neptünler, Dünya ile Neptün arasındaki büyüklük ve kütle rejiminde yaşar ve potansiyel olarak yaşanabilir olabilir. Ayrıca, Dünya gibi kayalık, ancak kütlesinin birkaç katı kadar olan süper Dünyalar da vardır.
Ancak önümüzdeki yıllarda, teknolojinin ilerlemesi ile çeşitli dünyalar bulabiliriz. Belki Güneş Sistemi dışında yaşam izleri bile bulabiliriz.
Borucki, "Gerçekten bir tatmin duygusu hissediyorum ve gerçekten orada olup bitenlere hayranlık duyuyorum" diyor.