We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Tehlikeli bulaşıcı hastalık: Şimdiye kadar en eski bubonik veba genomunun kodu çözüldü
Veba, özellikle Orta Çağ'da milyonlarca can aldı. Bugün bile, dünyanın bazı bölgelerinde salgınlar oluşmaya devam ediyor. Vebanın en yaygın şekli bubonik vebadır. Araştırmacılar şimdi bu bulaşıcı hastalığın daha önce düşünülenden çok daha uzun süre var olduğunu bulmuşlardır.
İnsanlık tarihinin en yıkıcı salgınlarından biri
Veba insanlık tarihinin en yıkıcı salgınlarından biridir. Özellikle Orta Çağ'da "Kara Ölüm" milyonlarca insanın hayatını kaybetti. Bugün bile, bazı bölgelerde salgınlar oluşmaya devam ediyor. Jena'daki Max Planck İnsan Tarihi Enstitüsü tarafından yönetilen uluslararası bir araştırma ekibi, bu bulaşıcı hastalığın daha önce düşünülenden çok daha uzun süredir var olduğuna dair kanıtlar buldu.
Bronz Çağında bubonik vebanın ortaya çıkışı
Max Planck Enstitüsü'nün (MPI) insanlık tarihi için açıkladığı gibi, araştırmacılar bubonik vebanın Bronz Çağı kökenini gösteren iki Yersinia pestis genomunu yeniden inşa ettiler.
Bilgiye göre, şimdi tanımlanmış suş, şimdi Rusya olan Samara bölgesinde bir çift mezardan iki iskelette keşfedildi. Mezar yaklaşık 3.800 yıl önce gerçekleşti.
Bubonik vebanın karakteristiği olan genlere sahip, bilinen en eski suş.
Araştırmacılara göre, bugünkü kabilelerin, Justinian veba'yı, kara ölümü ve Çin'de 19. yüzyılın veba salgınlarını tetikleyen atasıdır.
En ölümcül salgınlardan bazıları
Yersinia pestis bakterisinin neden olduğu veba, Justinian veba, kara ölüm ve Çin ile ve daha sonra 19. yüzyılın sonlarında dünyanın geri kalanında saldıran başlıca salgın hastalıklar da dahil olmak üzere insanlık tarihinin en ölümcül salgınlarının nedeniydi.
Hastalık dünyadaki nüfusu tehdit etmeye devam ediyor, bu yüzden geçen yıl Madagaskar'ın binlerce insanın öldüğü ve birçoğunun öldüğü bir pes salgını yaşandı.
Son yıllarda diğer ülkeler de etkilenmiştir. Dünya Sağlık Örgütü'ne (WHO) göre, 2010-2015 yılları arasında dünya genelinde 584 ölüm de dahil olmak üzere 3.248 vaka vardı.
Organizasyon geçen yıl web sitesinde "Şu anda en endemik üç ülke Kongo Demokratik Cumhuriyeti, Madagaskar ve Peru'dur" dedi.
Hastalığın kökeni ve yaşı yeterince araştırılmamıştır
ÇBYE'nin yazdığı gibi, hastalığın kökeni ve yaşı, tarihsel ve mevcut önemlerine rağmen henüz yeterince araştırılmamıştır.
Yersinia pestis'in patojenin pire taşıyıcı olarak kullanmasına izin veren genleri ne zaman ve nerede elde ettiği özellikle belirsizdir.
Daha önceki dönemlerdeki Yersinia pestis genomları üzerinde yapılan son çalışmalar, patojenin soyu tükenmiş bir varyantını tespit etti ve geç Neolitik ve erken Tunç Çağı'na tarih verdi.
Bununla birlikte, genomları, haşere patojenini özellikle verimli kılan genetik özelliklere sahip değildir - yani hastalığın insanlara ve diğer memelilere bulaşmasının ana yolu olan pire içinde hayatta kalma yeteneği.
Şimdi "Nature Communications" dergisinde yayınlanan çalışmanın amacı, bu önemli ayarlamaların ne zaman ve nerede yapıldığını bulmak için bu dönemlerden başka Yersinia pestis genomlarını analiz etmektir.
Muhtemelen 1.000 yaşında
Bilim adamları ekibi, Yersinia pestis suşlarının önceki sekanslamalarından elde edilen verileri kullanarak, yeni tanımlanan soyun yaşının yaklaşık 4.000 yıl olduğunu hesapladı.
Bu, bubonik vebanın varsayılan yaşını 1000 yıl daha kaydırır.
Max Planck Enstitüsü'nden baş yazar Maria Spyrou, "Yersinia pestis izolatlarımızı üreten hat muhtemelen yaklaşık 4000 yıl önce ortaya çıktı ve zararlıların kemirgenlerde, insanlarda ve diğer memelilerde etkili bir şekilde iletilmesi için gerekli tüm genetik özelliklere sahipti." insanlık tarihi için.
İki veba hattı aynı anda dolaşıyor olabilir
Önceki çalışmalar Avrasya'da Bronz Çağı boyunca tek bir Yersinia pestis hattı tanımlasa da, bu çalışma en az iki veba hattının aynı anda dolaştığını ve farklı bulaşma ve bulaşma potansiyeline sahip olabileceğini düşündürmektedir.
Max Planck İnsanlık Tarihi Enstitüsü'nden çalışma lideri Johannes Krause, “İnsan topluluklarında soyların eşit derecede yaygın olup olmadığı ve insan faaliyetlerinin yayılmaya ne ölçüde katkıda bulunduğuna dair sorular var” diye açıklıyor.
“Diğer Tunç Çağı ve Demir Çağı veba genomları, insanlığın en kötü şöhretli patojenlerinden birinin yayılmasına katkıda bulunan önemli olayları tanımlamaya yardımcı olabilir.” (Reklam)