1922’de Napoli’de doğan Rosi sinema tarihinde sadece çektiği filmlerle değil, yarattığı sinema diliyle de yer edinmişti.
Dönemin önde gelen yönetmenleri Luchino Visconti ve Michalengelo Antonioni’nin yanında yıllarca asistan olarak çalıştı.
İlk filmi Kırmızı Gömlekliler’i (Camicie Rosse) 1952’de çekti. Meydan Okuma (La Sfida) adlı filmi 1958’de Venedik Film Festivali’nde gösterildiğinde artık kendini ispat etmişti.
Yine de birçok kişi için ilk başyapıtı 1962 tarihli Salvatore Giuliano’ydu. Filmde Giuliano’nun öldürülmesini anlatan Rosi “Sicilya gerçeğine“ politik bir bakış açısı sunuyordu.
Sinemaya başlamadan önce hukuk eğitimi alan Rosi filmlerinde mafya gibi karmaşık güçlere yer verdi. Salvatore Giuliano bunlardan biriydi. Savaşın ardından Sicilya’nın bağımsızlık hareketinde rol oynamış kimilerince eşkıya, kimilerince halk kahramanı olarak kabul edilen Sicilyalı Giuliano sonradan mafya babası olan bir kişi. Onun öldürülmesiyle başlayan film geri dönüşlerle çetelere katılmasını, komünistlere saldırmasını ve kendi adamları tarafından terk edilmesine kadar yaşananları konu alır.
Rosi 1963’te Kentin Üzerindeki Eller (Le mani sulla città) ile Altın Ayı‘yı kazandı.
Ancak hem sinema dünyası hem de izleyiciler onu sadece bu filmlerle değil Karşı Adamlar (Uomini Contro), Mattei Olayı (il Caso Mattei,) Talihli Gangster (Lucky Luciano), Üç Kardeş (Tre Fratelli), Ateşkes (La Tregua) ve Marquez’den uyarladığı Kırmızı Pazartesi (Cronaca di una morte annunciata) gibi yapımlarla da hatırlayacak.
İtalyan Komünist Partisi destekçilerinden olan Rosi, sinema algısını bir kitaba yazdığı önsözde şöyle ifade diyordu: Sinemanın rolünün yanlışları açığa çıkartmak ve gerçeğe tanıklık olduğunu düşünüyorum.
Francesco Rosi öldüğünde 92 yaşındaydı.