Friedrich von Hügel Kimdir ?
Friedrich von Hügel Kimdir ?
Yazar
Doğum tarihi: 5 Mayıs 1852, Floransa, İtalya
Ölüm tarihi ve yeri: 27 Ocak 1925, Londra, Birleşik Krallık
Friedrich von Hügel’in Biyografisi
Baron Friedrich von Hügel (1852-1925), din felsefesindeki konular üzerine kapsamlı bir şekilde yazılar yazdı.O özellikle gerçeğin önemiyle ilgili sorularla ilgileniyordu modern bilimin inanan Hıristiyanlara yönelik iddiaları.
Baron Friedrich von Hügel, 5 Mayıs 1852’de İtalya’nın Floransa kentinde, Avusturyalı bir diplomat ile İskoçyalı karısının oğlu olarak dünyaya geldi ve yakın zamanda kocasının Katolik inancına geçti.Friedrich’in ilk eğitimi evde öğretmenler tarafından sağlandı. Aslında hiç okula ya da koleje gitmedi ve hayatı boyunca büyük ölçüde kendi kendini yetiştirdi.1860’da Baron Karl ailesini Brüksel’e taşıdı ve 1867’de emekli olana kadar büyükelçi olarak görev yaptı.Bundan sonra von Hügels, Kıta’yı sık sık ziyaret ederken İngiltere’nin Torquay kentinde ikamet etti.
Von Hügel’in yetiştirilmesi oldukça karışık etkiler altında devam etti.Bir Quaker hocası onu, hayatı boyunca uğraştığı jeoloji çalışmasıyla tanıştırdı. 1870’de babasının ölümünden kısa bir süre sonra genç adam tifüs hastalığına yakalandı.Bu onu, yaşlandıkça daha da kötüleşen işitme engelli bıraktı.Normal sosyal fırsatlardan mahrum kalan Friedrich, bilimsel çalışmalarını sürdürürken yakındaki bir hahamın yardımıyla biraz İbranice öğrenerek okumaya ve amatör burslara yöneldi. Paris’e yaptığı bir gezide, von Hügel’in biraz sıkıntılı ruhsal gelişimi üzerinde kalıcı bir etkisi olan yetenekli bir danışman olan Abbe Huvelin ile tanıştı.
1873’te baron, annesi gibi yakın zamanda Katolik bir mühtedi olan Leydi Mary Herbert ile evlendi.Aileleri, dini eğitim için babanın kişisel sorumluluk aldığı üç kızdan oluşuyordu.Önce Hempstead’de, daha sonra von Hügel’in 27 Ocak 1925’te öldüğü Londra, Kensington’da yaşadılar.
Von Hügel’in kitapları ancak 56 yaşından sonra yayınlandı, tamamen olgun, hala dinç bir zihnin ürünleriyd.En uzun ve belki de en iyi bilinen, Dinin Mistik Unsuru (1908), Cenovalı Aziz Catherine üzerine yapılan uzun araştırmalardan doğdu.İçinde, mistiğin deneyimindeki psikolojik anormallik suçlamalarıyla boğuştu, mistiğin hem Kilise içinde hem de dışında duyulma hakkı üzerinde ısrar etti ve ilahi bir gerçekliğin doğrudan deneyiminin elde edilebileceği görüşünü savundu.1912’de , Yuhanna İncili’ndeki bu ana temayı taze ve sağlam bir şekilde yorumlayan ikinci bir kitap olan Ebedi Yaşam çıktı. Alman Ruhu (1916) adlı daha kısa bir çalışma , o sırada geçerli olan eleştirileri Almanca olan her şeye karşı koymaya çalıştı.
Din Felsefesi Üzerine Denemeler ve Söylevler (1921 ve 1926) adlı iki ciltlik, 1904’e kadar uzanan çeşitli konularda baronun bazı makalelerini ve konferanslarını bir araya topladı.Bu kitaplar, çok uzun süredir egemen olunan bir alanda yeni ufuklar açan bir düşünür olarak yazarlarının etkisini büyük ölçüde genişletti.Von Hügel’in en sevdiği zıtlıklardan birini benimsemek için “mistik ve pozitif” yaklaşımlardan ziyade “skolastik ve teorik” yaklaşımlarla.Kötü sağlığı, 1924-1925 için Gifford Dersleri vermesini engellese de, tamamlanmamış el yazması 1931’de Tanrı’nın Gerçeği olarak yayınlandı.
Von Hügel’in düşüncesinin yavaş, yorucu gelişimi, Wilfrid Ward, Clement Webb, Ernst Troeltsch, Rudolf Eucken, Maurice Blondel ve Louis Duchesne gibi düşünürler de dahil olmak üzere geniş arkadaş çevresiyle yaptığı iki ciltlik yazışmalarda daha iyi izlenebilir.Bu materyal Selected Letters 1896’dan 1924’e (Bernard Holland tarafından düzenlendi); Baron von Hügel’den Yeğen, Gwendolyn Greene’e Mektuplar’da baronun düşünce süreçlerine daha yakın bir bakış verilmiştir . “Süresiz olarak kavranabilir gerçek” ile uğraşan dürüst bir zihni açığa çıkarırken canlı bir okuma yaparlar.
İngilizcede asla tam anlamıyla evinde olmayan von Hügel’in yazım tarzı, Dean Inge’nin bir keresinde belirttiği gibi, genellikle “kaba ve hantal” görünür. Bununla birlikte, aynı zamanda, yazarın düşüncesinin kaya gibi kalitesini doğru bir şekilde yansıtan, kendi kendisiyle sürekli diyalog halinde, tamamen samimi ve herhangi bir nihai gelişme olmadan, akılda kalıcı canlılığa sahip cümleler ve ifadeler içerir.Aynı konuşma tazeliği, yayınlanması amaçlanan çalışmasına işaret ediyor ve okuyucuyu ihtiyaç duyulan özgünlük için ortak bir arayışa sokuyor.
Baronun büyük dostluk kapasitesi, onu doğal olarak din felsefesindeki meseleler hakkında birçok tartışmaya yöneltti. Özellikle de modern bilimin kendisi gibi Hıristiyanlara inandığına dair hakikat iddialarının gündeme getirdiği meseleler bulunur.İncil yorumlama sorunları onu her zaman ilgilendirdi ve kısa süre sonra önde gelen temsilcileri, Fransa’da Alfred Loisy ve İngiltere’de George Tyrrell aracılığıyla Modernist hareketle temasa geçirdi.
Modernizm’de hangi rolü oynadığı çok tartışıldı.Kendi kilisesindeki köktenci ve mutlakiyetçi eğilimlere hiçbir zaman sempati duymadan, Kutsal Yazıların tarihsel-eleştirel incelemesi veya dogmayı tanımlamada papalık önceliği iddiaları gibi konularda açık fikirli olmaya çalıştı.Bu nedenle, Modernizmin en küçük çocukları olan Loisy ve Tyrrell’i araştırmalarında ve hipotezlerinde teşvik edebilir ve onları Kilise otoritesine karşı isyanda takip etmeyi reddedebilirdi ve yaptı. Arkadaşları Vatikan tarafından kınandığında ve papalık ansiklopedisi Pascendi (1907) kamuoyundaki tartışmayı sona erdirdiğinde, von Hügel’in kendi yazısı Vatikan’ın yasaklı kitaplar dizinine yerleştirilmekten kurtuldu ve ekümenik bir düşünür olarak etkisi güvence altına alındı.
Elbette bu kadar sistematik olmayan, metaforik düşünme biçimlerini birkaç genelleştirilmiş önermeye indirgemek imkansızdır, ancak genel bir bakış gibi bir şey denenebilir.Baron, alışkanlıkla, ya/veya terimleri yerine hem/ve, hem de terimlerle düşündü.Yöntemini, birinci dereceden deneyimi kanıtsal olarak alan, ancak ikinci dereceden yansıma ve niteleme ihtiyacında ısrar eden bir “eleştirel gerçekçilik” olarak adlandırdı. Aşırı basitleştirmeye direnerek, dini fenomenleri, diyalektik olarak yaklaşılması gereken bir “özellik kompleksi” olarak, sundukları gerçek gerilimlerin tamamen farkında olarak, sadece pratikte çözülebilecek olanı teoride çözmeyi varsaymaya isteksiz olarak çalıştı. “Kötülük sorunu”nu ele alış biçimi, “mucize”yi ele alışı gibi, yöntemine de iyi bir örnektir.Hem doğaya hem de doğaüstüne karşı. Von Hügel’e göre gizem ve gerçeklik, aynı şeyi ya da daha doğrusu tüm şeyleri söylemenin iki yoludur ve her biri diğeri olmadan kesinlikle düşünülemezdi.
Böylece, yazıları hiç şüphesiz Hıristiyan inancının hakikatiyle ilgilenen başkalarını merak etmeye ve onlara ilham vermeye devam edecek olan bağımsız, derinden kışkırtıcı bir düşünür olarak kaldı.Onda, düşüncesinde olduğu gibi, entelektüel dürüstlük, bir ruh samimiyeti ile yakın arkadaşlığını sürdürdü.Von Hügel’in etkisinin ve öneminin kaynağı bu olabilir.
Friedrich von Hügel 27 Ocak 1925’de öldü.