Tarihi Olaylar
yapım halinde
Tarihin en kararlı deniz savaşlarından birinde, Amiral Lord Nelson yönetimindeki bir İngiliz filosu, Trafalgar Savaşı’nda birleşik bir Fransız ve İspanyol filosunu yendi, İspanya kıyılarında savaştı…
Lord Nelson adındaki Admiral Horatio Nelson (1758 – 1805), Kraliyet Donanması’nda bir İngiliz bayrak görevlisiydi. İlham verici liderliği, stratejiyi kavraması ve alışılmamış taktikler…
Tarihin en kararlı deniz savaşlarından birinde, Amiral Lord Nelson yönetimindeki bir İngiliz filosu, Trafalgar Savaşı’nda birleşik Fransız ve İspanyol filosunu yendi, İspanya kıyılarında savaştı.
Denizde, Lord Nelson ve Kraliyet Donanması, Fransa’yı Avrupa anakarasında öne çıkaran Napolyon Bonapart’ı sürekli olarak engelledi. Nelson’ın Fransızlara karşı son ve en büyük zaferi, Nelson’ın 33 gemiden oluşan bir Franco-İspanyol kuvvetini gördükten sonra başlayan Trafalgar Savaşı’ydı. 21 Ekim’de 1805 düşman kuvvetine katılmaya hazırlanan Nelson, 27 gemisini iki bölüme ayırdı ve amiral gemisi HMS Victory’nden ünlü bir mesaj verdi: “İngiltere her erkeğin görevini yerine getirmesini bekliyor.”
Savaşın birkaç saatinde İngilizler, düşman gemisini 19 düşman gemisini yok ederek harap etti. Hiçbir İngiliz gemisi kaybolmadı, ancak ağır çatışmalarda 1.500 İngiliz denizci öldürüldü ya da yaralandı. Savaş, HMS Victory’nin etrafındaki en uç noktasında yükseldi ve Fransız bir keskin nişancı, omuz ve göğüste Nelson’u vurdu. Amiral’ı alt kata alındılar ve savaşın bitiminden birkaç dakika önce öldü. Nelson’ın son sözleri, zaferin gerçekleştiği konusunda bilgilendirildikten sonra “Artık tatmin oldum. Görevimi yaptım. ”
Trafalgar Savaşı’ndaki zafer Napolyon’un asla Britanya’yı işgal etmemesini sağladı. Nelson, milletinin kurtarıcısı olarak kabul edildi, Londra’daki St. Paul Katedrali’nde muhteşem bir cenaze töreni yapıldı. Yeni ismini Trafalgar Meydanı’nda anısına bir sütun dikilmiş ve sayısız sokak onuruna yeniden adlandırılmıştır.
Cape St. Vincent Savaşı 14 Şubat 1797’de Cape St. Vincent’taki Portekiz sahilinde gerçekleşti. İngiliz ve İspanyol filoları arasındaki çatışma, Fransız Napolyon Savaşları sırasında önemli bir savaştı.
14 Şubat 1797’de şafak vakti, İngiliz filosu saldırı pozisyonundaydı. Amiral John Jervis filosunun İspanyol Donanmasıya göre daha aşağı olduğunu fark etti; neredeyse bire iki. Ama bu zamanda çekilmek zor olurdu. Ayrıca Jervis, İspanyol ve Fransız filolarının birliğinin daha da tehlikeli olacağını biliyordu. İngilizlerin avantajına göre, İspanyollar henüz saldırıya hazır değillerdi. Filoları iki gruba ayrılırken, İngiliz gemileri sıraya dizilmişti. Jervis, düşman ateşini en aza indirgemek için iki grup arasında sürmeye karar verirken, her iki yöne de ateş açmasına izin verdi.
Bunu başardılar ve İngiliz hattındaki son gemi İspanyolları geçtikten sonra, İngiliz hattı bir U şekli oluşturdu. Bu noktada İspanyollar, yurttaşlarına katılmak için çaba sarf etti. Horatio Nelson, HMS Captain 74 gemisindeki İngiliz filosunun başındaydı, büyük İspanyol gemilerine en yakın olanıydı. O sonuca geldi ki komuta manevrasının İngiliz gemilerinin İspanyollarla yetişmek izin vermeyeceğini. İspanyol gemilerinin hareketleri engellenemezse, şimdiye kadar kazanılan her şey kaybedilirdi.
Genç bir komutan olarak Nelson, Başkomutanının emrine (HMS Victory Admiral Jervis) emredildi. Ancak emri görmezden geldi, Nelson diziden dışarı çıktı ve daha küçük grubu meşgul ederken gemiyi hattan çıkarmak için emirler verdi. Bu grupta Santísima Trinidad, o sırada en büyük gemi 130 silahla, San José, 112, Salvador del Mundo, 112, San Nicolás, 84, San Ysidro 74 ve Mexicano 112 vardı. Nelson’ın gemiyi giyme kararı önemlidi.
Jervis Captain’ın manevrasını gördüğünde, son gemisini aynı şeyi yapmasını emretti ve İngiliz gemileri grubu, İspanyolların bir araya gelmesini engelledi. Nelson San Nicolás’a yaklaştı ve mürettebatına düşman gemisine binmesini emretti. Daha sonra, ilk İspanyol gemisi ile ikinciye geçmek için ileri gitmeyi emretti. Her iki İspanyol gemisi de başarılı bir şekilde yakalandı. Bu manevra çok nadirdi ve Kraliyet Donanması’nda, bir düşman gemisini diğerine geçmek için çok yakında “Nelson’un bir düşman gemisi binmek için patentli bir köprü” olarak adlandırıldığı takdir edildi.
Nelson dumanlı siyah ve parçalanmış üniformasıyla, Admiral Jervis tarafından alındığı HMS Victory’ne gitti – “Amiral beni kucakladı, bana yeterince teşekkür edemeyeceğini ve beni mutlu edeyen her türlü ifadeyi kullandığını söyledi.” Kraliyet Donanması için büyük ve hoş bir zaferdi – 15 İngiliz gemisi 27 kişilik bir İspanyol filosunu yendi, ve İspanyol gemilerinde daha çok sayıda silah ve adam vardı. Ancak, Amiral Jervis son derece disiplinli bir güç yetiştirmişti ve bu da Don José Córdoba yönetimindeki tecrübesiz İspanyol donanmasına dayandı.
Fetihler, savaşlar, gelenekler, göçler, volkanik patlamalar … Tenerife’nin tarihi, çok önemli ve etkileyici olaylar ve karakterlerle dolu. Yunanlılar Homer ve Hesiod, Hesperides olarak adlandırdıkları Cebelitarık Boğazı’nın ötesindeki bir dizi adadaki yazılarında bahsettiler. Onlar Dünya’da bir cennet olarak tanımladılar ve bu, antik çağda takımadaların ilk referansıydı. Kanarya Adaları’nın ilk güvenilir kayıtlarından biri, 1. yüzyılda Plinius tarafından yapıldı ve burada Moritanya Kralı Juba tarafından gönderilen bir keşif gezisinden bahsedildi. Keşif gezisinin dönüşü sırasında, krala ait büyük köpeklerini maceralarının bir hatırası olarak getirdiler. Muhtemelen takımadaların ismini nereden almıştır; Canaries, Canine’den.
İspanyol bir askeri adam, fetih, şehir kurucusu ve Adelantado Alonso Fernández de Lugo adında yönetici, 1494’te en büyük Kanarya Adaları adası olan Tenerife’yi fethetmeye başladı. O zamana kadar Tenerife, ilgisiz kalan tek adaydı. 1496’da Tenerife Adası Castilian Crown’un altına düştü. Yerlilerinin çoğu köle olarak kullanıldı.
1797 yılının Şubat ayında İngilizler, Cape Saint Vincent yakınlarındaki bir İspanyol filosunu yendi, ancak bu, dengesiz mücadelede İspanyol Donanmasına karşı sert bir darbe vurmayı başaramadı. Admiralty’den yeni emirler, Amiral John Jervis’in Cádiz’in İspanyol limanını bastırmasını ve ablukaya almasını talep etti, çünkü hırpalanmış İspanyol filolarının çoğu orada barınmak istemişti. Jervis ‘kuşatılmış Cádiz’ i gemiler ama beklenmedik İspanyol direnişi tarafından bastırıldı. İngiliz mürettebatı, denizde uzun süre kaldıkları için sonuçsuz kaldıkları için bir isyan havası yayıldı. Nisan ayında Jervis, Amerika’dan gelen İspanyol hazine konvoylarının düzenli olarak o adaya geldiğini duyunca bakışlarını Tenerife’ye kaydırdı. Amiral, gece yarısı baskınında iki Fransız ve İspanyol gemiyi şaşırtan ve yakalayan iki defanslı fırkateyn gönderdi. Bu başarıdan cesaret alan Jervis, yakın zaman önce düzenlenen Amiral Horatio Nelson tarafından, Santa Cruz’u amfibi bir saldırı yoluyla ele geçirmek amacıyla küçük bir filo gönderdi.
14 Temmuz’da Nelson, amiral gemisi HMS Theseus (74 topu), bir filo oluşur HMS Culloden (74 topu), HMS Zealous (74 topu), HMS Seahorse (38 topu), HMS Emerald (36 topu), HMS Terpsichore (32 topu), HMS Leander (50 topu), Kanarya Adaları’na gitti. Keşif, 400 silah ve yaklaşık 4000 adam saydı. Onlar 17 Temmuz’da Santa Cruz civarında geldi. Santa Cruz’da, İngiliz baskına karşı bir savunma hazırlamak için hızlandırılmış bir yeniden yapılanma gerçekleştirildi. Kaleler yeniden inşa edildi, saha çalışmaları genişletildi ve piller, yerlerinden toplanan çuvallarla birlikte yerleşimlerini ikiye katlayarak genişledi.
22 Temmuz 1797’de savaş başladı. İlk İngiliz saldırısı başarısız oldu ve Nelson kişisel olarak savaş alanına gitmeye karar verdi, ama adanın güçleri daha savaşya hazırdı. Birkaç günlerde sonra, 25 Temmuz’da, bazı İngiliz savaşçıları adaya inmeyi başarmış olsalar da, şehrin sokaklarına ulaştıklarında vurulmuşlardı, ve kıyıdan, gemileri kovuldu. Sonunda İngiliz birlikleri yenildi ve Horatio Nelson kolunda yaralandı; Bu daha sonra ampute. Saldırı, İngilizlerin, takımadalarındaki herhangi bir adaya saldırmamak için söz verdikleri silahlarla gemilerine geri dönmelerine izin veren bir anlaşma ile sona erdi.
Nelson daha sonra Tenerife’nin yaşadığı en korkunç cehennem olduğunu söyledi. İspanyollar sadece 30 ölü ve 40 kişi yaralandı, İngilizler 250 ölü ve 128 kişi yaralandı. Nelson çok erkek kaybettiği için İngiltere’ye yolculuk zordu. İngilizlere dönüş yolunda yardımcı olmak için Gutiérrez (İspanyol generali) Nelson’a iki gemi verdi. Ayrıca İngilizlerin silahlarıyla ve savaş onurlarıyla gitmesine izin verdi. Bu eylemler Nelson ve Gutiérrez arasında kibar bir mektup alışverişine yol açtı. Her yıl temmuz ayında Santa Cruz de Tenerife’de “Rekreasyon Gesta 25 Temmuz” kutlamasında yer alır. Burada askerlerin, üniforma ve silahların sadakatli reprodüksiyonları giyerek, Santa Cruz de Tenerife’nin İngiliz birlikleri üzerindeki zaferini hatırlatır.
1798 yılında, Fransız Devrimci Napolyon Bonaparte, İngiltere’nin ticaret yollarını daraltmak ve Hindistan’ın sahipliğini tehdit etmek için Mısır’ın işgali için planlar yaptı. İngiliz hükümeti, büyük bir Fransız donanma seferinin Napolyon’un komutası altında bir Fransız Akdeniz limanından yola çıkmak olduğunu duydu. Buna cevaben, John Jervis’i (St. Vincent’ın kuklası olan İngiliz filosu şefi komutanı), Amiral Sir Horatio Nelson komutasındaki gemileri göndermek, Toulon’u uzlaştırmak ve orada Fransız donanma hareketlerini izlemek için emir verdiler. Nelson’ın amiral gemisi HMS Vanguard, 20 Mayıs’ta bir fırtınada dağıldı ve şimdi dağılan fırkateyn grubu, Cebelitarık’taki İngiliz üssüne geri döndü. Bu arada Jervis, 7 Haziran’da Nelson’a katılarak daha fazla gemiyi 14 gemiye kadar getirdi.
Fransız seferi, ilk olarak, Fransızların haziran ayı başında ele geçirdiği Malta için yola çıktı ve İngiliz savaş gemilerini yanılttı. Malta’da bir hafta geçirdikten ve Valletta’ya bir Fransız garnizonu kurduktan sonra Napolyon, filosuyla ana hedefi Mısır’a gitti. Bu sırada Nelson, Toulon’u boş bulmuş ve Fransız nesnesini doğru bir şekilde tahmin etmişti. Daha fazla yelken açtı ve Mısır’a ulaştı ve İskenderiye limanı boş bulundu. Böylece, gemileri tekrar beslendiği Sicilya’ya acımasızca döndü. Fransız filosunu bulmaya karar verdikten sonra Mısır’a bir kez daha yelken açtı ve 1 Ağustos’ta Abū Qīr Koyu’nda demirlemiş olan Amiral François-Paul Brueys d’Aigailliers yönetimindeki 13 geminin ana gemisini ve 4 fırkateyni gördü.
1 Ağustos 1798’de Fransızlar, bir tarafta Abū Qīr Adası’nda bir sahil topçusu tarafından kuşatılmış kumlu bir koyda güvenli bir şekilde yer almaktadır. Gece yarısına kadar bir kaç saat olmasına rağmen ve Brueys’in gemileri güçlü bir savunma pozisyonundaydılar, Nelson bir kerede saldırı emri verdi. İngiliz savaş gemilerinin bir kısmı, Fransız savaş hattının başının etrafında manevra yapabilirdi ve böylece onların içinde ve arkasında yer aldı. Şiddetli çatışmalar başlamış, Nelson’ın başının içinde yaralandığı sırada. Savaşın zirvesi, gecenin ilerleyen saatlerinde geldi. Barajdaki en büyük gemi olan 120 topu amiral gemisi olan L’Orient, amiral gemisi de dahil olmak üzere, geminin büyük bir çoğunluğu ile havaya uçtu. Savaş gecenin geri kalanında devam etti; Sadece Brueys’in iki hattı ve bir çift Fransız fırkateyn, İngilizlerin yıkımından ya da yakalanmasından kaçtı. İngilizler yaklaşık 900 can kaybına uğradı, Fransızlar yaklaşık 10 kat daha fazla.
Nil Savaşı’nın bazı önemli etkileri vardı. Napolyon’un Mısır’daki ordusunu izole etti, böylece nihai dağılmayı sağladı. Zamanla Malta’nın Fransızlardan geri alınmasını sağladı. Bu, İngiliz prestijini arttırdı ve Akdeniz’in güvenli İngiliz kontrolünü sağladı.
Yarımada, Fransa ve İspanya ile İttihad Yarımadası’nın müttefikleri arasında Napolyon savaşları sırasında askeri bir çatışma oldu. Savaş, birleşik İspanya ve Fransa’nın 1807’de Portekiz’i fethetmesiyle başladı. Bir yıl sonra, Fransızlar uzun süredir müttefiki İspanya’yı işgal etti. Savaş, altıncı koalisyon güçlerinin Napolyon’u yenmeyi başardığı 1814’e kadar devam etti. İspanya’da, savaş İspanya Bağımsızlık Savaşı olarak bilinir.
Bu savaş, ilk yaygın gerilla savaşlarından ve Avrupa’daki ilk ulusal savaşlardan biridir. İlk başta, Fransızlar İspanya’yı yendi. İngiliz ve Portekizli ordular Portekiz’i Fransız egemenliğinden kurtarmayı başardılar ve bir sonraki askeri için güvenli bir yer haline getirdiler. Savaş çok ağırdı ve İspanyol devletlerinin yıllık isyanı da Madrid’de bulunan Fransız merkezi hükümetine karşı bir tehdit oluşturuyordu.
İspanya’da birkaç yıl süren savaş büyük Napolyon ordusunu imha etti. Fransız gerillalarına karşı savaşta tekrarlanan Fransız zaferlerine rağmen, depoları ve güçleri azaldı. Napolyon’un İspanya’ya saldırısının devasa ve telafisi mümkün olmayan bir hata olduğu açıkça belliydi.
Lord Nelson adındaki Admiral Horatio Nelson (1758 – 1805), Kraliyet Donanması’nda bir İngiliz bayrak görevlisiydi. Onun İlham verici liderliği, stratejisi ve geleneksel olmayan taktikleriyle, özellikle de Napolyon Savaşları sırasında bir dizi kararlı İngiliz donanma zaferiyle sonuçlandı. Çatışmada birkaç kez yaralandı, Corsica’da bir gözle görüşün kaybedilmesi ve Santa Cruz de Tenerife’yi fethetmek için başarısız bir girişimin bir kolunun çoğu. 1805 yılında Cádiz liman kenti yakınlarındaki Trafalgar Savaşı’nda son zaferi sırasında vurularak öldürüldü.
Bir komutan olarak cesur eylem ve yaşlıların emirlerini görmezden geldiği için biliniyordu. Bu meydan okuma, kendisine 1797’de Cape St. Vincent’a karşı zafer kazandırdı. 1794’ten 1805’e kadar, Nelson’ın önderliğinde, Kraliyet Donanması, Fransızlar üzerindeki üstünlüğünü kanıtladı. 1798’de Nil Savaşı’nda, Napolyon’un filosunu başarıyla yok etti. 21 Ekim 1805’te Trafalgar’daki savaştan önce, Nelson ünlü dikkatını filosuna gönderdi ‘İngiltere her erkeğin görevini yerine getirmesini bekler. Fransız bir keskin nişancı tarafından birkaç saat sonra kombine Fransız ve İspanyol filosunun saldırısına yol açarken öldürüldü. Savaş, HMS Victory’nin etrafındaki en uç noktasında yükseldi ve Fransız bir keskin nişancı, omuz ve göğüste Nelson’u vurdu. Amiral’ı alt kata alındılar ve savaşın bitiminden birkaç dakika önce öldü. Nelson’ın son sözleri, zaferin gerçekleştiği konusunda bilgilendirildikten sonra “Artık tatmin oldum. Görevimi yaptım. ”
Vücudu konyak içinde korunmuş ve bir devlet cenazesi verildiği İngiltere’ye geri taşınmıştır. Nelson, milletinin kurtarıcısı olarak kabul edildi, Londra’daki St. Paul Katedrali’nde muhteşem bir cenaze töreni yapıldı. Yeni ismini Trafalgar Meydanı’nda anısına bir sütun dikilmiş ve sayısız sokak onuruna yeniden adlandırılmıştır.
Sınıfta öğrendiğimiz gibi, Christopher Columbus 1492’de okyanus mavisini gezdi ve Amerika’yı keşfetti. Ama kaşifin hikayesi daha var. Christopher Columbus (1451-1506) Cenova, İtalya’dan bir tüccar ve denizci idi. Hindistan’a batıya doğru bir yol bulmak için Castile krallığı (İspanya’nın bir kısmı) tarafından görevlendirildi. Atlantik Okyanusu’ndan geçmenin Asya yerine Amerika’ya geleceğini kimse bilmiyordu. Bilinmeyen bir kıtayı keşfettiğini hiç bilmiyordu.
3 Ağustos 1492’de, Santa Maria adlı ünlü Galleon gemisinde ve 90 denizciden oluşan Christopher Columbus’un önderliğindeki üç Caravel gemisi, Palos limanından ayrıldı ve açık sularda yola çıktı. Başlangıçta, durum iyi görünüyordu ve denizciler tamamen Columbus tarafından yönetiliyordu, ancak sahil ufukta kaybolduğunda birkaç gün sonra yavaş yavaş korktular. O zamana kadar, Atlantik Okyanusu’nda yolculuk eden tüm gemiler, kuzey ya da güney rotasının her iki tarafındaydı ve her zaman Avrupa ya da Afrika kıyılarındaydı. Ama şimdi, bilinmeyen bir merkezi kısma doğru gidiyorlardı; buradaki popülasyona göre, korkunç canavarlarla doluydu ve şiddetli fırtınalar gemilere yolu kapattı.
Ancak Christopher Columbus, karşılaştığı tüm zorluklara rağmen yolculuğuna devam etti. Hayal gücü ile, başka bir yönden Hindistan’a geldi, fakat gerçek şu ki, daha sonra “Amerika” olarak adlandırılan yeni bir kıtaya adım atıyorlardı. Bu nedenle yerli kabileler – ve günümüzde orijinal Amerikalılar hala Hindular olarak adlandırılıyor.
James Cook, İngiliz denizci ve kaşif (1728-1779). Avustralya, Yeni Zelanda ve Hawaii gibi büyük Pasifik adalarının çoğunun tespit edildiği ve haritalandırıldığı üç önemli keşif yolculuğuna komuta etti. Cook’un Antarktik Çember ve Great Barrier Reef bölgesi gibi yüksek riskli alanları keşfetme cesareti, insanları denizcilik, arazi etüdleri ve haritalama teknikleri konusunda zorlu ve yetenekli koşullarda yönetme yeteneği, onu en başarılı kaşiflerden biri haline getiriyor. James Cook University, Avustralya’nın Townsville şehrinde onuruna kurulmuştur.
1769’da Kraliyet Toplumu, Venüs Gezegeninin güneşten geçişini izlemek ve kaydetmek için Pasifik’e gitmek üzere Cook’u görevlendirdi. Bu seyahat için gemiyi Endeavour’u seçti. Cook tarafından yönetilen 94 üyeli keşif Komitesi, 26 Ağustos 1768 tarihinde Plymouth limanından ayrıldı ve 13 Nisan 1769’da Tahiti Adası’na indi. Cook’un komutasında, sahada küçük bir Çatal ve gözlemevi yapıldı. 3 Haziran’da Venüs Gezegen’in Güneşe Geçiş Gözlem Heyeti başarıyla tamamlandı; Ancak, ileri bilimsel araçların eksikliğinden dolayı, bu fenomenin kesin ölçümü mümkün olmamıştır.
On sekizinci yüzyılda, Avrupalılara, güney yarımkürede, Terra Australis denilen büyük bir kıtanın bulunduğuna dair dağınık raporlar vardı. Kraliyet Toplumu ve özellikle de üyesi olan Alexander Dalrymple, bu toprakların varlığına inanıyor ve Cook’a, Venüs Gezegeni Dünya Gözlem Heyetinin tamamlanmasını takiben kıtayı aramasını emretti.
Cook, Pasifik Okyanusu’na aşina olan Tupaia olarak bilinen bir Tahiti’yi kullanmıştır. Onun yardımıyla Yeni Zelanda’ya geldiler ve Cook ilk defa bu adanın tüm kıyılarını haritaladı. Haritasında, sadece birkaç küçük hata var (Örneğin, Banks yarımadası ada olarak kabul edilir, ve Stewart adası güney adasının bir parçasıdır). Ayrıca North Island ve Yeni Zelanda’nın adasını ayıran Cook Boğazı’nı keşfetti; Abel Janszoon Tasman, bir yüzyıl önce, ne fark etmemişti.
Cook daha sonra batı kıyısını Avustralya’ya doğru sürükleyerek doğu kıyısını keşfe çıktı. Kaşifler Körfez Kıyısı’na indi ve ilk kez Avustralya bitkileri ve hayvanlarıyla ilgili yorum yapma ve Yerlilerle buluşma fırsatı verildi. Avustralya’daki ilk İngiliz sömürge bölgesi olan bu yer çok değişik bir bitki örtüsüne sahipti; Bunun için Cook, Botanik Koyu adını verdi.
Körfezden ayrıldıktan sonra Cook sahil boyunca kuzeye doğru devam etti. Gezi sırasındaki bir olay Büyük Bariyer Resif’in keşfine yol açtı. Fakat 11 Haziran 1770’te, gemisi bu sualtı kayalıklarından birine sıkışmıştı. Gemi çarpışmadan çok zarar gördü ve kaçınılmaz olarak Avustralya’nın kuzeydoğusundaki nehir ağzı (şimdi Endeavour olarak adlandırıldı) yol açtı. Gemi onarımı yaklaşık yedi hafta sürdü. Keşif ekibi bu fırsatı yerel halkın ve bitki ve hayvanların durumunu incelemek için aldı.
Gemiyi onarımdan sonra, Cook geri döndü ve Avustralya ve Yeni Gine arasında Torres Boğazı’nı geçti, batı rotasını geçip Ümit Burnu’nu geçerek İngiltere’ye döndükten yaklaşık üç yıl sonra. Cook’un notları hemen yayınlandı ve bilimsel çevrelerde büyük bir kahraman olmasına rağmen, daha çok asilzade botanikçi Joseph Banks tarafından tanındı.
Galleon’ler, 16. yüzyılın başlarında, Caravel’ler ve Carrack’ler gibi gemilerden gelişti. Galleon tasarımı bölgeler arasında değişiyordu. Shipwright, geminin anavatanına, hedefine ve taşıdığı kargoya göre değişen gövde ve yelken konfigürasyonu. Galleons da savaş gemileri olarak takıldı ve daha fazla kaburga ve silah ateşine dayanacak şekilde destekleme eğilimi gösterdi.
Caravel, denizde çıkacak bir küvet gibiydi, bu yüzden Galleon’un gövdesi, stabilite için uzamıştı ve ön güverte düşürüldü, geminin hızını ve manevra kabiliyetini arttırmaya yardımcı olan daha az rüzgar direnci yarattı. Kalyon genellikle üç direk. Ön ve ana direklerin kare teçhiz edilmişti, arka direki üçgen şeklinde. Ön güverte daha alçaktı, mürettebatın tuvalete (Head) yerleştirildi ve bu da doğrudan denize döküldü.
Burunun altında, kolay deniz sıkıştırma için kullanılan bir “şekilli gaga” vardı. Gaga başı, bir geminin en süslü bölümlerinden biri, özellikle 17. yüzyılın muazzam Barok tarzı gemilerinden biri olacaktı. Taraflar genellikle oyulmuş heykellerle süslenmiş ve doğrudan altta yer alan figürler genellikle hayvan veya mitolojik yaratıklar biçimindedir.
Pek çok Avrupa ülkesi, ticaret veya tedarik gemileri için barış içinde Galleon’leri kullanmıştır, ve sık sık onları savaş zamanında savaş gemilerine çevirebilirdi. İspanyollar, Atlantik’dan Yeni Dünya hazinesini taşımak için Galleon’daki çok miktarda kargo alanını kullanmışlardı yada Armada’sı da kullandı. Galleon, okyanus seferlerinin zorluklarına dayanabilirdi. En destansı Galleon’ların bir örneği San Francisco, San Jose ve özellikle de Santa Maria, Christopher Columbus Caravel’i yönetmiş ve Atlantik Okyanusu’nun bilinmeyen kıtalarına seyahat etmiş olabilir.
İspanyol Donanması (İspanyolca: Armada Española) İspanyol Silahlı Kuvvetleri’nin deniz dalı ve dünyanın en eski aktif deniz kuvvetlerinden biridir. İngiltere’nin planlı bir işgali kapsamında 1588’de İspanya tarafından gönderilen muazzam bir 130 gemili deniz filosu oldu – çoğunlukla Galleons. İspanya ve İngiltere arasındaki yıllar süren düşmanlıkların ardından, İspanya Kralı II. Philip, Protestan Kraliçe I. Elizabeth’i tahttan çıkarmak ve İngiltere’deki Katolik inancını geri getirmek umuduyla filoyu bir araya getirdi.
İspanya’nın “Yenilmez Armadası” Mayıs ayında denize açıldı ve Temmuz ayı sonunda ilk kez İngiliz filosuna çıktı. İngilizler zaten çatışma için öne çıktılar ve mesafelerini korudular ve İspanyol donanmasını ağır deniz topları ile bombaladılar. İspanyollar bir haftadan fazla direnirdi. İngilizler akıllıydı, gecede sekiz adet boş gemiyi ateşledi ve rüzgar Calais Yolları üzerinde tünemiş İspanyol filosuna getirmesini sağladı. Ateşin aniden gelişi, Armada’ya doğru bir panik dalgasına sebep oldu. Bazı gemiler yangını önlemek için çapalarını kestiler ve tüm filo açık denize kaçmak zorunda kaldı. Armada şekilsiz bozulduğunda, İngilizce, “Gravelines Savaşı” olarak bilinen bir deniz taarruzunu başlattı.
Kraliyet Donanması, İspanyol filosuna tehlikeli bir şekilde yaklaştı ve top ateşinin tekrarlanan salvalarını serbest bıraktı. Gravelines Savaşı’ndan kısa bir süre sonra, güçlü bir rüzgar Armada’yı Kuzey Denizi’ne taşıyarak İspanyolların son umutlarını belirledi. Azalan kaynaklar ve filo aracılığıyla yayılmaya başlayan artan hastalıklarla birlikte, işgal misyonunu terk edip İspanya’ya geri dönmeye karar verdiler, ancak yolculuğun evi çok daha ölümcül oldu. Bir zamanlar güçlü olan filo, İskoçya’yı ve İrlanda’nın batı kıyılarını yuvarlarken deniz fırtınaları tarafından tahrip edildi. Bazı gemiler fırtınalarda battı, diğerleri kıyıya atıldıktan sonra karaya oturdu ya da dağıldı. İki ay sonra “Büyük ve En Şanslı Deniz Kuvvetleri” nihayet İspanya’ya ulaştığında, 130 gemisinin 60 kadarını kaybetti ve 15.000 ölüm yaşadı.
İspanyol Armada’nın kayıplarının büyük çoğunluğu hastalıklar ve kötü havalardan kaynaklanıyordu, ancak İspanyolu yenilgisi İngiltere için başarılı bir askeri zaferdi. İspanyol Armadası, tarihin büyük askeri saldırılarından biri olarak hatırlanırken, İngiltere ve İspanya arasındaki çatışmanın sonunu göstermedi. 1589’da, Kraliçe Elizabeth İspanya’ya karşı başarısız bir “İngilizce Armada” başlattım. Bu arada Kral II. Philip, daha sonra filosunu yeniden inşa etti ve 1590’larda ikisi de fırtınalarla dağılmış iki İspanyol Armadas’ı gönderdi. 1604 – orjinal İspanyol Armadası’nın yelken açmasından 16 yıl sonra – Anglo-İspanyol Savaşı’nı bir çıkmaz olarak sonlandıran bir barış anlaşması imzalandı.
Günümüzde, armada genellikle bir deniz kuvvetleri veya İspanyolca veya Portekizce konuşulan bir ülkenin donanması olarak anılmaktadır. Terim İspanyolca ve Portekizce “donanma” veya “deniz kuvvetleri” anlamına gelir. Yerli veya yabancı denizler için genel bir terim olarak kullanılır (örneğin, Armada de México: Meksikalı donanma, Armada romana: Roman donanması).