Şakir Balkı'yı Kocaeli yazı ailesi içinde tanımıştım. Gazetecilerin Şakir Ağabeyi idi. Hayranlıkla karışık saygı duyulan, mütevazı ve ölçülü bilge bir adam. Merhum Semih Onat, Merhum Erkan Nigiz ve Mustafa Küpçü ile daha yakındılar.
Mizahi öykü ve romanları yayımlanmış, Cumhuriyet gazetesinde romanları tefrika edilmiş, bir öyküsü Akşehir Nasrettin Hoca Gülmece yarışmasında birincilik almış, Babıali'de dostluklar kurmuş bir yazarı tanımak ayrıcalıktı.
İzmit sanat çevresinden Naci Girginsoy, Cemal Turgay, Avni Öztüre, Dr. Mehmet Yüce kadim dostlarıydı. Balkan göçmeni bir aileden gelmeleri ve SEKA'da çalışmaları nedeniyle Naci Girginsoy'la yakınlığı daha farklıydı. Dr. Metin Yüce'nin İngiltere'de çalışması nedeniyle yıllık izni beklenirdi.
Şakir Balkı'nın 90'lı yılların ortalarından başlayarak tarz değiştirdiğini izliyoruz. "İzmit'te Zaman"la başlayan kent tarihine kayma, tarihe tanıklık etme noktasına odaklanmasında Avni Öztüre ve onun iki baskı yapan "İzmit Tarihi" nin etkisi olduğunu düşünürüm.
"Neler Yapmadık", "Büyük Usturalar", "Şeytan Aletleri", "Aç Ayı Oynamaz", "Piliç Şermin'in Evi"nden sonra mizahi türde eser vermez. Bu dönemi Cumhuriyet gazetesinde 1983'te yayımlanan, "Mizahı Öldürmek" adlı makalesiyle noktalamıştır. Cumhuriyet Gazetesi'nde bundan sonra Ali Kemal Olayı, 16 Ocak İzmit Basın Toplantısı, Emir Erkilet Paşa'nın kader kurbanı eşi Emine Nergis Hanım örneği tamamen yerel tarihten alınma konular dikkat çeker.
Yaşadıklarını, çevresindeki insanları, binaları, anıtları, sokakları, mezarlıkları, sinemaları ve olayları şiirsel bir dille, eksiksiz gözlemle, gerçek hikayelerle harmanlayarak anlatırdı. Yazdıkları Kocaeli gazetesindeki köşesinden keyifle okunurdu.
Kitap isimleri de değişmişti. Eserlerine toplumsal hiciv yüklü "Öküzlük Üstüne Nutuk", "Aç ayı Oynamaz" gibi isimler vermiyordu. Yeni isimler şiirseldi. "İzmit'te Zaman", "Nikomedia'nın Büyülü Yüzü İzmit", "Agora'da Dans ve Düş", "O yılları yaşamak", "Atatürk'ün Yaşamı'nda İzmit İmgesi Seka'nın Trajik Sonu" "İzmitli Üç Yazar".
Şakir Balkı'nın bu dönemi 1996'da Kocaeli Dokümantasyon Merkezi'nin kuruluşunun ilk aşaması olan Kocaeli Valisi Kemal Nehrozoğlu'nun ve onun davetiyle vilayette bir araya gelen geniş katılımlı platformda Onur Üyesi seçildiği ve KDM'nin en faal katılımcısı olduğu yıllara rastlar. Yeni bir misyon edinmişti. Geçmiş ile gelecek arasında bağ kuran, tanıklıklara dayalı, kent sevdalısı yazılar. Evlerinin karşısında kent stadı yapıldığı sırada inşaat alanında oynadıkları kafataslarının Ermeni Mezarlığı'na ait olduğu, Oğuz Sineması gerçekten mezarlık üstünde miydi, Çocuk Parkı'nın üzerine yapıldığı mezarlık, İnbayırı'ndaki ulaşımı zor hastanene yanarken Dr. Nail Karabuda nasıl haykırmış, Ali Kemal nasıl taşlanmış, Demiryolu'ndaki çınarları diken Sırrı Paşa hangi Sırrı Paşa, İzmit lisesi'nin yerindeki eski Bayram Yeri, Redif binası karşısındaki kuleli bina hangi kurumlara hizmet etmişti, SEKA'da çalışırken patlayan fırtınada batan Üsküdar Vapuru.... Eskiye dair yaşananlar yaşayanlarca yeniden gözden geçiriliyordu. Hafızalar zorlanıyor, eski fotoğraflar yeniden yorumlanıyordu.
Şakir Balkı, kurduğu cümlelerdeki titiz kelime seçimleri, tartışmadan uzak sakin anlatımı ile Kemalpaşa'dan Bağçeşme'ye diğer kent sevdalılarının oluşturduğu gurubun sözcüsü ve anlatıcılarından biri oldu.
Edebiyat dünyasındaki yeri ansiklopediye geçerek tescillendi, Kocaeli Kitap Fuarı'nın Onur Üyesi olarak okuyuculara takdim edildi. Kent tarihçilerinin sözlü ve yazılı anlatımına başvurmadan kaçamayacakları bir kaynak kişi oldu.
Ve sonunda gerçekle düş arası bir anı/roman bıraktı: "Göçmen Ah Balkanlar Vah Anadolu". Çanakkale, Kafkas ve Bağdat cephelerinde savaşan, Uzakdoğu'da Myanmar esir kampında sekiz yıl geçirdikten sonra Balkanlardaki köyüne dönen asker Tafiloğlu Emin'in, Globoçiça köyünden eşi Kamila ve Gönen'de doğan oğulları Şakir'in İzmit'e uzanan destansı hikayesi.
Kent hikayelerinin usta anlatıcısı Şakir Balkı, sevgili eşi Melahat Hanım, babası Emin ve annesi Kamila'nın yanına gitti.