Gölge insanların korkunç halüsinasyonları on dört yaşındaki Melinda Johnson’ı bir akıl hastanesine gönderdiğinde, kusursuz ailesi çözülmeye başlar ve halının altına süpürülen sorunlar yığılır. Karma sonunda Johnson’ları yakaladı mı? Yoksa gölge insanları mı suçlamalı?
Yaş Derecelendirmesi: 18+
Gölgelerin Kavradığı by Elizabeth Gordon is now available to read on the Galatea app! Read the first two chapters below, or download Galatea for the full experience.
Uygulama, patlayıcı yeni romanlar için en sıcak uygulama olduğu için BBC, Forbes ve The Guardian’dan takdir aldı.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
1
Melinda gece uyandığında, o kadar geç olmuştu ki uyku saatini geçmişti.
Fısıltılar yeniden başlamıştı; onu uyandıran da buydu.
Fısıltıların ne dediğini bilmese de niyetlerinin ciddi olduğunu biliyordu.
Kötü ciddiyet.
Melinda fısıltıları ilk kez okulda duymuştu. Bildiği en sessiz yere gitmişti: bazen öğle yemeğini götürdüğü tiyatronun yanındaki tek kişilik tuvalet.
Orada, sessiz yerinde bile Melinda fısıltıların ne dediğini anlayamıyordu.
Her zaman anlaşılmayacak kadar fazla boğuktular.
Sesler insan sesleri gibiydi. O kadarını biliyordu. Ama ayrıca tonları keskin ve sertti, kara tahtadaki tırnaklar gibi.
Melinda tuvaletten çıkmıştı.
Kısa bir süre sonra Dr. Mulligan ile görüşmeye başladı. Onun tavsiyesine uydu. Kulaklıklarında yüksek sesle pop hitleri çalıyor ya da en geveze kızların yanında duruyordu.
Fısıltılar beyaz gürültüymüş gibi davranmaya çalıştı.
Bu bir süre işe yaradı, fısıltıların gecenin bir yarısı gelmesi dışında. Yatak odasında yalnız olan Melinda, gürültünün beyaz dışında bir şey olduğunu biliyordu.
Melinda gözlerini açtı. Sayvanlı karyolasından mehtapla aydınlanmış yatak odasına baktı.
Yatağın narin beyaz gölgeliği erken ilkbahar esintisi etrafında dalgalanıyordu. Makyaj masasındaki ayna, penceresinin dışındaki değişen yaprakları yansıtıyordu.
Oda çok güzeldi. Daha İyi Evler ve Bahçeler dergisinde yayımlanabilirdi. Ama bu gece, ikamet eden kişi çevresine aldırış etmiyordu.
Sadece…fısıltılar.
Ses devam etti, o kadar yükseldi ki Melinda kendi atan kalbini veya düzensiz nefesini duyamıyordu.
Duvar kâğıdındaki gül goncaları o kadar korkunç kavisliydi ki yılanlara benziyorlardı.
Melinda, boş şöminesine sanki cehennemin ağzının ta kendisiymiş gibi baktı.
Sonra gölgelerin kaydığını gördü.
Sanki uyku durumundaki şöminede bir gölge ateşi canlanmıştı.
Fısıltılar daha da yükseldi ve soğuk, karanlık ateş, gölge dumanı dökene kadar büyüdü.
Melinda kuş tüyü yastıklarına çekildi ancak duman, yatak odasının etrafında dalgalanarak gelmeye devam etti. Kara bulutlar makyaj masasının aynasındaki görüşünü… ve sonra makyaj masasının tamamını engelledi.
Duman her saniye karardı. Artık bir bulut değil, birkaç taneydi, hepsi Melinda'ya daha yakın yüzüyordu.
Yaklaştıklarında, ince ve uzun oldular. Daha az duman gibi ve daha çok…
Figürler gibi.
Melinda gözlerini kırpıştırdı ve gözleri açıldığında ona yaklaşan beş figür neredeyse insandı.
Gölgeli siluetleri hiç değişmiyordu ama Melinda'ya doğru sürüklenirken hareketleri inkâr edilemez derecede insandı.
On gölge eli de, yatağında çaresizce otururken zavallı Melinda'ya uzandı, fısıltılar şimdi kulaklarını sağır ediyordu.
Parmakların olduğu yerde, gölge insanların sadece dumanları vardı.
Ona dokunmadan hemen önce çığlık attı. Tüm ailesini uyandıracak bir çığlıktı ama Melinda bu konuda endişeli değildi.
Kendi hayatı için çok endişeliydi.
Çığlık havada parçalanırken, Melinda tırnakları ısırılmış parmaklarıyla gözlerini kapladı ve bacaklarının arasında sıcak bir salınma hissetti.
Hepsi bir anda, fısıltılar durdu. Melinda, gözlerini açtığında tüm gölge insanların kaybolduğunu gördü.
“Ohh!” diye ağladı.
Ama kızın yatak odasının kapısı açılıp beş gerçek insan içeri koştuğunda huzurun tadını çıkarmak için neredeyse hiç zamanı olmamıştı.
“Hayatım, ne oldu?” Melinda'nın annesi aceleyle yatağa doğru ilerlerken talep etti.
“Bizi uyandırdın,” büyük abisi Jacob homurdandı.
“Hayali arkadaşların yine peşinde mi?” diye sordu kız kardeşi Libby kapıdan.
Melinda'nın babası ve en büyük kız kardeşi Rosie sessizdi.
Melinda'nın yanakları gecede yanıyordu.
“Önemli bir şey değildi. Özür dilerim,” diye yanıtladı. “Sadece kötü bir rüya.”
Annesi, elini Melinda'nın nemli alnına bastırdı.
Havayı kokladı.
“Ah, hayatım!” dedi. “Bu… koku nedir?”
Ne olduğunu anlayınca Melinda'nın midesi sıkıştı…
Bu da başka bir kâbustu. Ve gerçekleşmek üzereydi.
“Yaptın mı…?”
“Melinda yatağı ıslattı!” diye bağırdı erkek kardeşi, kız kardeşinin altındaki çarşafların üzerindeki ıslak noktayı işaret ederek. Gülmeye başladı.
“Bu bir servet! Libby çığlık attı.
Melinda gözlerini sıkarak kapadı.
Tüm ailesinin önünde kendini utandırmıştı. Bir değil, iki kez. Ve birkaç saniye içinde!
Hayat onun için neden bu kadar zordu?
“Aman tanrım,” diye ağıt yaktı annesi. “Herkes yatağına dönsün!”
Ailenin geri kalanı odalarına geri döndü.
Melinda, annesinin kolunu çektiğini hissetti ama direndi.
“Çarşaflarımı değiştirebilirim anne,” diye inledi Melinda.
Ama annesinin tutuşu o kadar sıkıydı ki Melinda'nın yataktan kalkmaktan başka çaresi yoktu.
Aşağılanmış halde, ıslak pijamalarıyla ayağa kalktı.
Boş ve zararsız görünen şömineye bir göz atma riskini aldı.
“Git kendini temizle,” diye emretti annesi yorganı yataktan koparırken.
Melinda banyoya gitti, hızlı ve sıcak bir duş aldı. Döndüğünde, yatak yapılmış, annesi gitmişti ve bir kez daha karanlıkta yalnızdı.
Libby, azalan mısır gevreği kâsesi üzerinden kız kardeşi Melinda'ya gülümsedi.
Libby, Melinda'nın dikkatini çekmek istiyordu ve Melinda'nın bunu ona vermemeye çalıştığını biliyordu.
Libby'nin annesi kapıdan, “Herkese okulda harika bir gün dilerim,” diye duyurdu. “Ve Melinda, yarın sabah Dr. Mulligan'la randevumuz var.”
Topukları koridordan aşağı ve ön kapıdan dışarı doğru takırdadı.
Libby, erkek kardeşi Jacob'a döndü. Bir bakış paylaştılar.
Babası, masanın başında gazetesini katladı ve kahve fincanını bir termosa döktü.
“Güle güle Johnson’lar,” diye seslendi işe çıkarken.
“Güle güle baba,” diye cevap verdi Melinda, süt bardağına bakarak.
“Yalaka,” Jacob alay etti.
Rosie kapının önünde belirdi. En büyük kız kardeşti; hiç kahvaltı etmezdi.
“Gitmeye hazır mısınız?” diye sordu.
Evden çıkarken, Johnson çocukları cep telefonlarını annelerinin evdeyken onları bırakmaları için ısrar ettiği mavi kâseden topladılar.
Libby genellikle önde oturmak için savaşırdı ama bugün Melinda ile arkada oturmak istemişti.
Rosie, kırmızı Mustang'in üstünü açtı. Mahalleden geçerken Libby'nin sarı saçları uçuşuyordu.
“Dün gece ne diyorlardı?” diye sordu Libby.
Melinda, “Beni rahat bırak,” diye cevap verdi.
Libby camından dışarı baktı. Kız kardeşinin gizemli ziyaretçilerini gerçekten merak ediyordu ama Melinda'nın duygularına karşı gerçek endişeden çok okul arkadaşlarına anlatabileceği hikâyeyle ilgileniyordu.
Okula yaklaştıklarında Libby, Rosie'nin dikiz aynasında pembe dudak parlatıcısını uygulamasını izledi. Her zamanki gibi mükemmel görünüyordu.
Libby, o tür kızlara özgü şeylerin hiçbiriyle uğraşmıyordu. Zaten erkek çocuklarda işe yaramazdı.
Jackson'ın her zaman olduğu gibi beklediği normal park yerlerine yanaştılar.
Libby, Jackson'ın Rosie'yi öpmek için arabaya eğilmesini izledi. Okuldaki diğer her kız gibi onun çikolatalı gözlerine ve prens gibi kahverengi buklelerine kanmaktan kendini alamıyordu.
Jacob arabadan inerken ikizini, “Hadi gidelim,” diye dürttü.
Libby ve Jacob, başını eğmiş yürüyen Melinda'nın peşinden gittiler. Rosie'yi Jackson'ı öper halde bıraktılar; hiçbiri veda etmeden.
Okulun içinde, koridor öğrencilerle doluydu. Libby ve Jacob isimlerinin çağrıldığını duydular ve merdiven boşluğunda takılan diğer genç gruplar arasında arkadaşlarını bulmak için yürüdüler.
Marissa tekdüze sesiyle, “Selam, Johnson’lar,” dedi. Düzleştirilmiş saçlarını omzundan savurdu. “Baloyu duydun mu?”
“Hayır,” dedi Libby.
“Temayı açıkladılar! Casino Royale!”
Libby, kimsenin ona sormayacağını bildiği için balo hakkında düşünmek istemiyordu. Neyse ki daha iyi bir konuya hazırdı.
“Balo kimin umurunda?” diye karşılık verdi ve tüm grup duymak için eğildi. Libby, Jacob'a gülümsedi.
“Ucube kız kardeşimiz dün gece yatağı ıslattı.”
Melinda çalışma salonunda somurtuyordu.
Tam daha az popüler olamayacağını düşünürken lise, onun yanıldığını kanıtlamıştı.
Normal kaybedenler masası bile onu düşük tıslamalarla karşılamıştı, çişin sesini taklit ederek.
Şimdi bir masada Jared'la yalnızdı.
Jared otizmliydi ve yalnızlığı tercih ediyor gibiydi. Melinda yanına oturduğunda, ders kitabını eline almış ve ondan uzaklaşmıştı.
Melinda iç çekti. En hafif deyimiyle, dokuzuncu sınıfta uzun bir gün olmuştu.
Öğle yemeğini tiyatronun yanındaki tuvalette yemişti.
Melinda, Jacob ve Libby'nin okuldaki herkese dün geceden bahsettiğini biliyordu. Kızgındı ama bunu onlara gündeme getirme düşüncesi, dayanılmaz derecede utanç vericiydi. Onunla sadece daha fazla alay ederlerdi.
Umurunda değilmiş gibi davranmak zorundaydı.
Böyle davranmakta o kadar iyiydi ki, bazen davrandığı şeyin doğru olduğunu düşünüyordu.
Bu yetenek, fısıltılarla bile hayatının birçok alanında yararlı oluyordu.
Melinda fısıltıları umursamasaydı belki de yok olurlardı. Ve eğer onlar olmasaydı, Melinda normal olabilirdi.
Melinda gölge insanları da umursamıyordu.
O kadar umursamıyordu ki yukarı bakıp Liz’in–yıldız amigo kızın–arkasında bir gölge insan gördüğünde neredeyse hiç göz kırpmadı.
Kalp atışı neredeyse zar zor hızlandı.
Jared'ın dönük sırtına baktı ve onun arkadaşı olmasını diledi. Melinda, tüm dünyada konuşabileceği tek bir arkadaşı olmasını diledi.
Ama yoktu.
Büyük kalçalarına baktı ve tırnağını ısırdı.
Melinda aniden kendini bile şaşırtarak, “Selam,” dedi. Tükürüklü parmağıyla Jared'ın sırtına dokundu ki anında pişman oldu. Otizmli insanlar dokunulmayı sevmezdi.
Jared başını çevirdi ama hiçbir şey söylemedi.
“Matematik ödevimde bana yardım eder misin?” Melinda ödevini çıkarmamıştı bile. Sırt çantasında ders kitabına uzandı.
“Cebir 1 mi?” Jared alay etti.
“Şey, matematik benim güçlü yanım değil.”
Jared bu yorumdan rahatsız görünüyordu.
Melinda büyük kitabı masaya indirdi.
“Anlamıyorum…” dedi Jared.
Melinda ona döndü, gözleri kısıldı. Jared tekrar konuşmaya başladığında daha çok sağ beyinli biri olduğunu açıklamak üzereydi. Ama ağzı hareket etmedi ve ses çıkmadı.
Adeta düşüncelerimi okuyabiliyormuş gibi.
Melinda yutkundu.
Onun aklını mı okuyordu?
Jared devam etti:
Bu kızın garip olduğunu hep biliyordum ama bu düşündüğümden de kötüymüş.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!
2
Rosie, yerel dondurma standında çilekli sarmal külahının vanilya yarısından gökkuşağı serpintilerini yaladı.
Daha yutamadan, Jackson eğildi ve onu öptü. Ağzı soğuk ve tatlıydı.
“İğrenç, vanilya,” diye espri yaptı. Kolu beline dolanmıştı, eli giysisinin çıplak derisindeydi. Onu çimdikledi.
“Hey!” Rosie, kalın kirpiklerinin altında kızgınmış gibi yaparak haykırdı. “Sen, beni öptün!”
Erkek arkadaşına daha yakın kıvrıldı. Bir gece önce evindeki onca dramdan sonra tatlı bir dikkat dağınıklığına ihtiyacı vardı.
Jackson yoğun piknik masalarına gülümsedi. Kırmızı ve beyaz damalı bir bezle kaplı bir masaya oturuyordular.
Yapılacak en havalı şeydi. Rosie onun yanında otururken havalı hissediyordu ve insanların onları izlediğini biliyordu.
Orada bir dakika oturdular ve Rosie erkek arkadaşının koyu, kıvırcık buklelerinin altındaki yumuşak kahverengi gözlerine baktı. Külahını yaladı. Tadı yaz gibiydi.
Rosie hayatının en iyisini bekliyordu. Önce balo olacak sonra mezuniyet ve sonra da herkes üniversiteye gitmeden önce parti üstüne parti olacaktı. Ve Jackson da tüm bunlar olurken onun yanında olacaktı.
Ama kendi parlak geleceğini düşünmek Rosie'yi en küçük kız kardeşinin azalan akıl sağlığından tamamen uzaklaştıramıyordu.
Endişelerini Jackson’a dile getirmeyi düşündü ancak ilişkilerinin en güzel yanı buydu…konuşmalarına gerek yoktu. Onlar sadece olabilirlerdi.
“Buradan çıkmaya ne dersin bebeğim?” diye sordu Jackson.
Rosie, “Dondurmam bitmedi,” diye cevap verdi.
“Sorun değil, seni sıska seviyorum,” dedi göz kırparak ama Rosie yine de kızardı. “Sana göstermek istediğim bir yer var.”
Rosie dondurma külahını attı ve Jackson'ın babasının Ferrari'sinin ön koltuğuna oturdu. Park yerinden çıkmadan önce Jackson eğildi ve onu öptü.
“Beni nereye götürüyorsun?” diye sordu flörtöz bir şekilde.
“Sevişme Noktasına,” diye cevapladı.
Rosie'nin yüreği ağzına geldi.
“Bebeğim, biliyorsun oraya gitmek istemiyorum,” diye başladı. “Küçük kardeşlerim var ve onlar beni örnek alıyor ve–”
Jackson iç çekti.
“İyi,” diyerek yenilgiyi kabul etti. “Ailem şehir dışında. Benimkine geri dönebiliriz.”
Jackson'ın büyük, boş evine sürdüler. Oturma odasında seviştiler ve yumuşak halı Rosie'nin sırtında bir iz bıraktı.
Prezervatif kullanmadılar çünkü Jackson bu şekilde daha çok seviyordu ve gelmeden önce çekeceğine yine söz vermişti. Geçen seferki gibi olmayacaktı.
Dr. Mulligan'ın ofisinin duvarları griydi.
Melinda, tırnaklarını yememek için sandalyenin yumuşak dokusunu okşadı.
Tırnaklarını yerse, Dr. Mulligan'ın bunu defterine yazacağını biliyordu.
“Melinda, dün gece olanlardan bana kendi kelimelerinle bahseder misin?” diye sordu doktor.
Ayak bileklerini çaprazladı. Sağ çorabı kayıyordu ve Melinda parlak kaval kemiğini görebiliyordu.
Yutkundu. Dr. Mulligan'a yalan söylememesi gerekiyordu.
Ama ona verdiği ilaçla daha iyi olması gerekiyordu. Ona ne zaman fısıltıları hâlâ duyduğunu söylese, üzüldüğünü anlayabiliyordu.
Ama yalan söylediğinde de, gerçeği söyleyene kadar ona sorular soruyordu.
“Şey, fısıltılar beni uyandırdı,” diye başladı Melinda, “ve o kadar korktum ki yatağı ıslattım.”
Dudağını ısırdı. Aslında yalan değildi.
Dr. Mulligan beyaz sakalını okşayarak durakladı.
“Hepsi bu kadar mı canım?” diye bastırdı. “Başka bir şey oldu mu? Fısıltılardan daha korkutucu bir şey?”
Melinda tırnağını yedi, sonra yapmamayı hatırladı ve durdu.
Dr. Mulligan, “Bana ne kadar çok anlatırsan Melinda, o kadar hızlı gitmesini sağlayabiliriz,” dedi, mavi gözleri gür beyaz kaşlarının altında yumuşaktı.
Melinda yine yutkundu.
“Şey, başka bir şey daha vardı.” Melinda ellerine bakıyordu. “Odamda gölgeler vardı…insanlar gibi hareket ediyordular.”
Melinda'nın elleri titremeye başladı ama devam etti.
“Beş kişiydiler ve bana saldırmaya çalıştılar.”
Melinda yukarı baktığında, Dr. Mulligan'ın yüzü endişeyle buruşmuştu.
“Bu kulağa çok rahatsız edici geliyor doğrusu,” dedi.
Melinda başını salladı.
“Dürüstlüğün için teşekkür ederim Melinda. Şimdi anlıyorum ve birlikte bir çözüm için çalışabileceğiz.”
İkili birbirlerine gülümsedi.
Melinda odadan çıkarken doğru şeyi söylediğini umuyordu. Dr. Mulligan'ın hâlâ hasta olduğunu düşünmesini istemiyordu.
Ama ona gerçeği söylemek iyi hissettirdi. Sırrın tamamen kendisine ait olmaması iyi hissettirdi.
Resepsiyonist, Karen'a Dr. Mulligan'ın onun için hazır olduğunu söylediği anda ofisine koştu.
Melinda'yı bekleme odasında bıraktı ve kapıyı arkasından kapattı.
Kendini sandalyeye indirirken kalbi göğsüne çarpıyordu. Endişeyle yumuşak kollarını kavradı.
“Bayan Johnson, korkarım bazı talihsiz haberlerim var,” diye başladı doktor.
Karen sızlandı, sonra soğukkanlılığı geri kazandı. Kontrol doktordaydı.
“Melinda sana ne söyledi?” diye umutsuzca sordu.
“Görünüşe göre sadece işitsel halüsinasyonlardan görsel olanlara da geçtik.”
“Bu ne anlama geliyor?” diye sordu Karen. Dr. Mulligan'ın sadece İngilizce konuşmasını diledi.
“Melinda bir şeyler görüyor. Güvenliğinden korkmasına neden olan şeyler.”
“Aman Tanrım!” Karen ağladı.
Başı dönüyordu. Bu felaket onun hatası olabilir miydi? Çocukların küçük olduğu ve onların o eski korku filmi The Shining’i izlerken bulduğu zamanı hatırladı.
Bu günlerde cinsel avcıların masum çocukların verilerine erişebildiği tüm korkunç uygulamaları düşündü… uyuşturucuların dakikalar içinde sipariş edilebileceği ve tam yerine teslim edilebileceği uygulamalar…
Melinda böyle bir ahlaksızlık avına düşmüş olabilir miydi? Buna yol açan şey bu olabilir miydi?
Dr. Mulligan, “Melinda'nın olanzapin dozunda bir artış öneriyorum,” diyerek sözlerini tamamladı.
“Tabii ki,” karen iç çekti.
Dr. Mulligan yeni bir reçete yazarken profesyonel tavsiyede teselli buldu.
Ona reçeteyi uzatırken, Karen, “Teşekkür ederim Doktor,” dedi içtenlikle.
Dr. Mulligan, “Onu bir hafta içinde tekrar görmek istiyorum,” dedi.
Karen biraz gülümsedi ve ofisinden çıktı. Resepsiyondan yeni bir randevu aldı ve sonra kızına doğru hareket etti. İkili arabaya doğru yöneldi.
Araba ilerlerken Karen, Melinda'nın pencereden dışarı bakışını izledi. O karmaşık kafasında neler oluyordu?
“Öğle yemeğini dışarıda yiyebilir miyiz?” diye sordu Melinda.
“Üzgünüm, tatlım,” dedi Karen. “Bugün olmaz. Eczaneye uğrayıp seni okula geri götüreceğim.”
“Tamam,” diye cevapladı Melinda.
Kızını hayal kırıklığına uğratmak Karen'ı incitti ama metin oldu. Melinda'nın davranışlarını olumlu yönde pekiştirmenin zamanı değildi.
Rosie okuldan eve geldiğinde Jackson’ı düşünerek kanepede uzandı.
Onu neden hâlâ baloya davet etmediğini merak ediyordu.
Ona mesaj atmak istiyordu–bunun hakkında değil, tabi ki, sadece neler yaptığını öğrenmek için–ama annesinin telefonunu mavi kâseden aldığı için ona kızacağını biliyordu.
Aah!
Mutfakta Frank Sinatra çalmaya başladı. Rosie, annesinin her şey normalmiş gibi davranmaya çalıştığını biliyordu.
Bu yüzden Jacob'la birlikte ailenin favorisi olan lazanya yapıyorlardı. Yani, daha çok Jacob yapıyordu. Johnson evindeki tek iyi aşçı oydu.
“Akşam yemeği hazır!”Karen çağırdı.
Rosie yemek odasına girerken, “Melinda'yı çağırmaya gideyim mi?” diye sordu. Duvarlar kırmızı kadife ve altın folyo döşeme ile kaplanmıştı. Her zaman gösterişli bulmuştur.
“Melinda'nın şu anda uyuması gerekiyor, hayatım,” diye yanıtladı Karen, masanın bir ucundaki yerine otururken.
Libby, Jacob ve babaları normal yerlerini alırken Karen konuşmaya devam etti.
“Melinda'nın yeni ilacı onu birkaç gün uykulu yapacak,” dedi, sesi bir çocuğa üzgün bir şey söylüyormuş gibi alçalıyordu, “ama yakında iyi olacak!”
Rosie annesine baktı. Kadın için kötü hissediyordu.
Melinda'nın hastalığı tüm aileyi çok zorlamıştı ama Karen en kötüsünü yaşıyordu.
Rosie çenesini eline yasladı.
“Rosie! Dirsekleri masadan kalksın!” Karen bağırdı.
“Ah. Doğru. Pardon.”
Libby, ona gözlerini devirdi.
Lazanya tabaklarında buğulanıyordu. Ailesinin geri kalanı yemeğe dalarken koku Rosie'ye sürüklendi.
Bu, Rosie'nin en sevdiği yemekti ama şimdi midesini bulandırıyordu. Et, peynir ve makarna dilimine bakmaya dayanamıyordu.
Aslında Rosie bunu düşünmemeye çalışıyordu. Herkesin yemesini görmek kadar ağır koku da onu bunalttı.
Masadan fırladı ve banyoya gitti.
“Affedersiniz,” demeyi başardı.
Olay çıkarmak istemedi. Şimdi değil.
Rosie banyoda yalnızken tuvalete kustu.
Kitabın tamamını Galatea uygulamasında okuyun!