İki Yahudi tüccar arkadaş piyasayı araştırmışlar ve o sene haki renkteki kumaşların moda olacağını öğrenmişlerdi. Bütün varlıklarını paraya çevirdiler. Piyasadaki bütün haki renkteki kumaşları satın almışlar. Depoları bu renkteki kumaşlarla doldu ancak kimsenin bu kumaşlara talip olmadığı görüldü. İki kafadar artık iflasın eşiğine gelmişlerdi.
Moiz ve Aron dertli dertli oturuyorlardı. Artık bıçağın kemiğe dayandığı bir gün kapı çalındı ve içeriye bir albay girdi:
-Sizde, dedi, haki renkte kumaş var mı?
Kulaklarına inanamadılar, hemen atıldılar:
-Evet albayım var gösterelim. Albay dikkatle kumaşları inceledi:
-Çok beğendim. Bu sene askerlere 200.000, subaylara da 50.000 adet haki renkte elbise yaptıracağız. Ancak tabii ki benim tek başına beğenmem yetmez. Generalimin de oluru lazım. Bana bir parça numune verin, yarın öğlen 12ıye kadar telgraf çekersem iptal ederim, eğer telgraf gelmezse kumaşları kesip imalata başlayabilirsiniz.
O gece bitmek bilmedi. Kimi zaman ümitlendiler, kimi zaman ıya iptal olursaı diye düşündüler. Ertesi gün saat 11:00, 11:30, 11:45, gözleri yolda, korku ile postacının gelmemesini beklediler. Gelmesin diye dua ederekı 12ıye 5 dakika kala postacı sokağın köşesinden gözüktü. ıBelki bize gelmiyordurı diye ümitlendiler. Ancak postacı gelip kapılarını çaldı. Moiz, büyük bir kederle koltuğa çöktü. Aron da çaresiz kapıyı açtı. Postacının elinde bir telgraf vardı. Aron titreyen elleri ile telgrafı açtı, okudu ve sevinçle bağırsı:
-Müjde Moiz, baban ölmüş!...ı