Adolf Hitler’in kendi döneminde Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterilmesi sık sık söylenen bir gerçektir. Günümüzde ne kadar tuhaf görünse de bu bilgi doğrudur. Ancak, bu adaylık aslında Nobel adaylık sisteminin tuhaflıklarının kurbanı oldu. Bu alaycı bir şaka Pek bilinmiyor.
İçindekiler
Hitler, İsveçli politikacı Erich Gottfried Christian Brandt tarafından 1939 Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterildi.
Herkes ödül için insanları aday gösterme onuruna sahip değildi. Norveç Nobel Komitesi, yalnızca üniversite profesörleri, önceki Nobel Barış Ödülü sahipleri ve Ulusal Meclis veya ulusal hükümet üyeleri de dahil olmak üzere örgütün en üst düzeylerinde belirli pozisyonlara sahip kişilerin adaylarını kabul ediyordu.
İsveç Parlamentosu üyesi olarak Brandt bu açıklamalarla tutarlıydı, ancak adaylığını teklif etme konusunda ciddi olmaması gerektiği açıktı. Brandt, Sosyal Demokrat merkez sol partinin bir parçasıydı. Anti-faşistti. Hitler’in adaylığı, ardından İngiltere Başbakanı Neville ChamberlainAday gösterilen diğer İsveçli parlamento üyelerine hicivli bir referans olarak planlandı.
Chamberlain 1937’de göreve geldiğinde, Hitler Almanya’nın ordusunu agresif bir şekilde genişletmeye başlamış ve gözünü Almanca konuşan Avrupa’ya dikmişti. Chamberlain’in Hitler’i yatıştırmak için bir yaklaşımı vardı. Birinci Dünya Savaşı’nın dehşeti zihninde hâlâ tazeydi, bu yüzden Nazi Almanyası ile silahlı çatışmalardan kaçınmak istedi.
Almanya, İngiltere, Fransa ve İtalya tarafından 30 Eylül 1938’de imzalanan Münih Anlaşması, Almanya’nın, Hitler’in Avrupa’da başka toprak iddiasında bulunmaması koşuluyla, Batı Çekoslovakya’daki Sudetenland’ı ilhak etmesine izin verdi.
Anlaşmadan sonra Chamberlain evine döndü ve barışı sağladığını açıkladı. Bu gelişme 12 İsveçli milletvekili tarafından Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterildi.
Tabii ki, bu barış sanıldığı kadar garantili değildi ve görünüşe göre Chamberlain’in döneminde Brandt da dahil olmak üzere pek çok kişi bu sözde başarıya şüpheyle yaklaşıyordu.
Brandt’in Norveç Nobel Komitesi’ne yazdığı mektuba bakarsanız, çok alaycı olduğunu açıkça görebilirsiniz. Nobel Barış Merkezi’ne göre, bu mektupta Kitaba baktığımızda kısaca şunlar söyleniyor:Adolf Hitler, daha önce Mein Kampf’ta da belirtildiği gibi – belki de dünyanın en iyi ve en ünlü barış kitabı ve Avusturya’nın ilhakının barışçıl başarısı olan İncil’in yanı sıra – parlak barış sevgisiyle, Sudetenland’daki yurttaşlarını kullanımdan kurtardı. kaçmak ve anavatanını büyük ve büyük yapmak için zorladı. Savaş çığırtkanları onu yalnız bırakırsa, Hitler muhtemelen Avrupa’ya ve muhtemelen tüm dünyaya barış getirecekti.yine aynı mesajdaİsveç Parlamentosu’nun bazı üyeleri, İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain’i başka bir aday olarak göstermemiş olsaydı, Hitler’i aday göstermek için şu an doğru zamanı bulamazlardı. Bu aday önerisi iyi düşünülmüş gibi görünmüyor. Chamberlain’in Hitler’in barış mücadelesini iyi anlayarak dünya barışının korunmasına katkıda bulunduğu doğru olsa da, nihai karar Chamberlain değil Hitler’di! Hitler’e her şeyden önce, daha geniş Avrupa topraklarında devam eden barış için teşekkür edilmelidir; Gelecekte barışı umut eden bu adamdır.” o aradı.
Beklendiği gibi, bu alaycı yaklaşım o zamanlar pek kabul görmedi. İsveç’teki anti-faşistler adaylığına öfkelendiler ve Brandt’i reddettiler ve ona “Çılgın, beceriksiz ve işçi sınıfı değerlerine hainDersleri iptal edildi ve halktan da bir dizi şiddetli tehdit aldı.
Brandt’in yanındaki tarih
Pek kimse adaylığın alaycı olduğunu düşünmedi, ancak tarih Brandt’ın tarafında gibi görünüyor. Yatıştırma Çabaları II. Bazıları bu politikanın Hitler’in saldırganlığını güçlendirdiğini ve doğrudan savaşa yol açtığını iddia etse de, İkinci Dünya Savaşı’nı durdurmadı.
Brandt’ın savaş boyunca şiddetle anti-faşist kaldığı da açık. Partisini Almanya’dan İsveç’e daha fazla Yahudi mülteci kabul etmediği için eleştirdi ve Polonya’daki Alman imha kamplarına ilişkin söylentiler hakkında konuşan ilk politikacılardan biriydi.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]