Giriş
1904'teki deniz savaşlarında topçu tek bir büyük gemiyi batırmadıysa, o zaman Tsushima'da ana çarpıcı faktör oldu. 14 Mayıs'taki savaşta Japon mermilerinin sayısız isabeti Oslyabya, Alexander III ve Borodino'yu yok etti, Prens Suvorov'u savaş kabiliyetinden mahrum etti ve diğer birçok gemiye ciddi hasar verdi. Rus ateşi o kadar etkili değildi. Yeni mucize mermilerin kullanımı veya çılgın tüketimleri hakkındaki mitleri bir kenara bırakırsak, savaşın sonucunun Japonların mutlak üstünlüğü tarafından belirlendiği anlaşılır hale gelir. filo ateşlemenin önemli ölçüde daha yüksek doğruluğu nedeniyle vuruş sayısında.
Tsushima'daki Rus katılımcıların anılarında, kendi topçularının etkinliği sorunu genellikle teknik eksikliklerin bir listesine indirildi. Mermilerde küçük patlayıcılar vardı, genellikle patlamadılar, bu nedenle ateşlemenin sonuçları görünmüyordu. Telemetreler "yalan söyledi". Dürbünler kirlendi ve kayboldu. Örgütsel nedenlerden nadiren bahsediliyordu ve çoğu zaman pratik topçu deneyimi eksikliğinden söz ediyorlardı. Aynı zamanda, hiç kimse yangın kontrol yöntemi hakkında hiç konuşmadı.
Aynı zamanda, Vladivostok kruvazör müfrezesinin amiral gemisi topçu subayı V.E. Grevenits, düşük doğruluğun nedenini telemetreler, nişangahlar, silahlar veya topçular değil, pratik deneyim eksikliğinden kaynaklanan yangın kontrol tekniğinin eksikliklerini aradı. Topçuları sürekli olarak becerilerini geliştiren kruvazör "Rusya", 56 ... 40 taksi mesafesinden sonra iyi sonuçlar gösterdi. Ve 2. Pasifik Filosunun topçuları aynı becerilere sahip olsaydı, Tsushima Savaşı'nın nasıl biteceğini kim bilebilirdi ...
Bu makalenin amacı, Rus filosunun Tsushima Savaşı'ndaki ateşinin doğruluğunu oluşturan temel teknik ve organizasyonel faktörleri gözden geçirmektir.
O zamanlar, modern silahların atış menzili, 60 kabin mesafesine orta kalibre ile bile ateş etmeyi mümkün kıldı. Ve ana kalibre "Oslyabi" 115 kabin kadar tamamladı. Aynı zamanda, ustalıklı atış teknikleri, yalnızca doğrudan atış mesafesinde (en fazla 10 kabin) doğru ateş sağladı; Bu durumda, menzili belirlemek için mekanik bir nişangah dışında hiçbir ek araca gerek yoktu. Düşmanı uzun mesafelerde vurmak, esasen kesin mesafeyi belirleme ve çeşitli düzeltmeleri (hareket için, rüzgar için, sirkülasyon için vb.) Hesaplamanın zorluğundan dolayı büyük bir sorundu.
Etkili uzun menzilli yangını sağlayan temel teknik faktörler şunlardı:
• mesafeyi belirleyen cihazlar (mesafe bulucular);
• nişan alma cihazları (optik nişangahlar);
• bilgilerin araçlara aktarılması için araçlar;
• Uzun mesafelerde çarpışmaların görülmesini sağlayan mermiler.
Temel organizasyon faktörleri şunlardı:
• topçuların organizasyon yapısı;
• yangın kontrol yöntemi;
• hedef seçimi;
• topçular için eğitim.
Uzaklık ölçer
Doğrudan atış menzilini aşan mesafelerde ateş ederken, hedefe olan mesafeyi doğru bir şekilde belirlemek gerekiyordu. 10. yüzyılın sonunda yaygınlaşan açıölçerler, yalnızca 15 ... XNUMX taksiye kadar etkiliydi. Bunların yerini, çok daha büyük mesafeleri ölçebilen yeni cihazlar - telemetreler aldı.
2. Pasifik Filosunun gemilerinde düşmana olan mesafeyi belirlemek için, üretimi 4,5'te başlayan son model FA3'ün 1903 metrelik menzil ölçerleri "Barr & Stroud" kullanıldı. Telemetre tabanı yaklaşık 1,37 m idi ve ölçek 10 yarda (000 m) olarak derecelendirildi. Çalışma prensibi, bilinmeyen bacağın uzunluğunun, bilinen bacağın uzunluğu boyunca dik açılı bir üçgende (cihazın kendisinin tabanı) ve mesafenin ölçülmesi sırasında belirlenen zıt açının hesaplanmasına dayanıyordu. . Operatör, göz merceğindeki görüntünün üst ve alt yarısını birleştirmek ve ölçekte nesneye olan mesafeyi elde etmek için prizmayı hareket ettirmek zorunda kaldı.
Savaş hattının gemilerinde iki ila dört telemetre kuruldu.
Pasaporta göre, FA3 modelinin 3 yarda (000 m) mesafedeki göreceli hatası% 2 (743 m) idi ve atış menziliyle orantılı olarak arttı. 1 yarda (27,5 m) mesafede 6 metreye ulaştı. O zamanlar telemetreler çok hızlı gelişiyordu. Ve zaten 000'da, 5 yarda (486 m) mesafede 110 m pasaport doğruluğuna sahip 1906 metrelik yeni bir FQ9 modeli piyasaya sürülecek. Bu nedenle, daha 2 yılında filomuzdaki 78 metrelik uzaklık ölçerler "Barr & Stroud" modası geçmiş sayılır ve daha gelişmiş olanlarla değiştirilmeye başlanacaktır.
Telemetre ölçümlerinin pratik hatası çok daha yüksekti.
Arka Amiral NI Nebogatov'un ayrılması, 27 Mart 1905'te, 50 ... 25 taksi mesafesinden ilk müfreze savaşı sırasında bu sorunu ortaya çıkaran ilk kişiydi. herhangi bir kalkanla isabet elde edemedi. Ancak sonuçlar hemen verildi: Yıldızlar tarafından telemetreleri dikkatlice doğruladılar ve yana giden gemiye olan mesafeyi belirlemek için düzenli eğitim başlattılar. Sonuç olarak, 11 Nisan 1905'te, ikinci müfreze savaşında 60 ... 40 taksi mesafesinden ateş edildi. iyi sonuçlar göstermeyi başardı.
Koramiral Z.P. Rozhestvensky'nin ayrılmasının gemilerinde menzil bulucuların sahip olma derecesi, N.I. Nebogatov'un ayrılmasında geliştirilen metodolojiye göre 27 Nisan 1905'te yapılan tatbikatların sonuçlarından biliniyordu. Kruvazör "Ural" filoya yaklaşıyordu ve menzil bulucuları aynı anda 15 dakika aralıklarla iki kontrol ölçümü yaparak hızını belirlemek zorunda kaldı. Sonuçlar burada:
Ural'ın gerçek hızı 10 knot'du ...
Tsushima savaşı sırasında, hem menzil bulucular hem de arkalarındaki insanlar, düşman mermi parçalarına karşı çok savunmasızdı. Dahası, savaş koşullarında, cihazlar doğrudan hasar görmeden bile doğruluklarını büyük ölçüde kaybetti. Böylece, aynı hedef için "İmparator I. Nicholas" da, baş telemetre 42, kıç - 32 kabin gösterdi. "Apraksin" de okumalar 14 oda, "Senyavin" de 5 oda ile farklılık gösteriyordu.
Bu nedenle, Tsushima, hem uzmanların düşük eğitimi hem de çeşitli nedenlerle cihazların arızalanması nedeniyle mesafeyi belirlemenin güvenilmez bir yolu olduğunu gösterdi.
Optik nişangahlar
Uzun mesafelerde çekim yaparken, geleneksel, mekanik nişangahların hedefi net bir şekilde görmesine artık izin verilmiyor. Doğru hedefleme için, çoklu büyütme oranına sahip bir optik nişangah gerekliydi.
2. Pasifik Filosunun gemilerinde, 75 mm ve üzeri kalibreye sahip hemen hemen tüm silahlar (bazı eski olanlar hariç) Perepelkin sisteminin optik monoküler manzaralarını aldı. 8x büyütme ve yaklaşık 7 derecelik görüş açısına sahiplerdi.
Ne yazık ki, Perepelkin'in manzaraları büyük bir aceleyle geliştirildi, üretildi ve hizmete girdi, bu yüzden sayısız kusurları vardı. En ciddi sorun, bazen iki veya üç atıştan sonra meydana gelen, nişan hattının ve silahın ekseninin yanlış hizalanmasıydı. Ek olarak, savaşta lensler kurum, toz ve sıçramalardan hızla kirlendi. Teleskopik nişangahların kullanımı imkansız hale geldiğinde, bazı silahlı kişiler mekanik nişangahlara yöneldi.
Bilgi aktarım araçları
Uzun menzilli atış organizasyonu, komutların ve ateşleme parametrelerinin silahlara iletilmesinin verimliliği ve güvenilirliği konusunda yüksek taleplerde bulundu, çünkü topçu artık mesafeyi "gözle" belirleyemiyor ve düzeltmeleri bağımsız olarak hesaplayamıyordu.
Rus-Japon Savaşı'nın başlangıcında, Rus filosunun tüm büyük modern gemileri, 1893/1894 modelindeki NK Geisler'in St.Petersburg fabrikasından telemetre direkleri arasında veri aktarımını sağlayan bir yangın kontrol cihazları sistemine sahipti. bir kontrol kulesi, merkezi bir direk, silahlar ve mühimmat deposu. Bu sistem, 47V'luk sabit bir gerilime sahip 23 telli bir kabloyla bağlanan verici ve alıcı cihazlardan oluşuyordu.
Geisler sisteminin şeması
Geisler sisteminin cihazları
Telemetre istasyonunda bir telemetre anahtarı vardı - mesafeyi kontrol kulesindeki hedefe ve silahlara iletmek için bir cihaz ve silahların aldığı mesafeyi gösteren bir kontrol telemetre kadranı. Birkaç arama istasyonu vardı. Genellikle kontrol kulesinde veya ön marslarda ve kıç köprüde bulunurlardı.
Kontrol kulesinde, farklı telemetrelerden bilgi alan telemetre kadranları vardı. Ayrıca, ayarlanan mesafeyi tabancalara aktarmak için ayrı bir telemetre göstergesi ve telemetre anahtarı ve mesafeyi topçulara doğrudan telemetrelerden veya tekerlek yuvasından aktarma modunu değiştirmek için anahtarlar da vardı.
Kontrol kulesinde ayrıca: iki savaş göstergesi (sol ve sağ taraf), bir sinyal göstergesi ve bir mermi göstergesi vardı.
Savaş göstergesi, teleskopla derecelendirilmiş bir disk üzerindeki bir alidade idi. Bu boru hedefe döndüğünde, seçilen yön silahlardaki alıcı işaretleyicilere iletildi. Böylece topçular, ateş edilecek gemi hakkında bilgi aldı.
Sinyal göstergesi şu komutları iletti: "kesir", "saldırı", "kısa alarm".
Mermi indeksi, silahlara ve mahzenlerde hangi mermilerin ateşlenmesi gerektiği (zırh delici, yüksek patlayıcı vb.)
Silahların yanında bir savaş kadranı ve bir telemetre kadranı yerleştirildi. Savaş kadranı hedefin yönünü ve ateşleme komutlarını gösterdi. Telemetre kadranı, hedefe olan mesafeyi ve kullanılan mermi tipini gösterdi.
Topçu mahzenlerinin girişine, hangi mermilerin beslenmesi gerektiği hakkında bilgi vermek için mermi işaretleri yerleştirildi.
2. Pasifik Filosunun gemilerinde Geisler sistemi modernize edildi. Birincisi, arka görüş değişikliklerini kontrol kulesinden toplara iletebilirdi. İkinci olarak, kendi uzanma istasyonundan her gruba olan mesafeyi bildirebildi.
Geisler sistemine ek olarak, bilgi iletmek için başka yöntemler de kullanıldı. Savaş direklerini silahlara bağlamak için iletişim boruları kullanıldı. Aynı zamanda, iletişim hatlarından ve Geisler sisteminden iletilen tüm komutların ses iletimi ile çoğaltılmış olması gerekirdi. Bunun için de komutları sesle tekrarlayan kişiler belli yerlere yerleştirildi. Görevliler, görevleri normal iletişim araçlarının başarısız olması durumunda komutların devredilmesini içeren kilit görevlilere atandı. Ayrıca, düşük güvenilirliği nedeniyle barış zamanında bile popüler olmayan bir telefon vardı.
Savaş koşullarında, bilgi iletme konusu çok ciddiydi. Geisler'in kabloları ve iletişim boruları açıktı ve şarapnel veya ateşten kolayca zarar görüyordu (yanıcı malzemeler kullanılarak yapıldı). Müzakere boruları aracılığıyla iletişim, kendi atışlarından gelen çok fazla gürültü ve düşman mermilerinin patlamaları nedeniyle imkansız hale geldi. Ses aktarımı hiç duyulmuyordu. Sonra haberciler aracılığıyla notlarla iletişim kurmak zorunda kaldılar ve bu yöntem bilginin hızlı olmasını sağlayamadı.
cephane
Uzun menzilli ateşlemenin etkinliğini etkileyen çok önemli bir faktör, kendi mermilerinizin düşüşünü gözlemleyebilmenizdi. Buna karşılık, bu, düşman zırhlı gemilerine ateş etmek için tasarlanan ana mühimmat türlerinin cihazına bağlıydı: yüksek patlayıcı ve zırh delici. 2. Pasifik filosunun talimatına göre, yangının 20 taksiye yaklaşırken yüksek patlayıcı mermilerle başlatılması gerekiyordu. zırh delici 10 "ve 12" tabancalara ve 10 kabinden geçiş yapın. - ayrıca 6 ”ve 120 mm.
Tüm zırh delici mermiler ve 10 ... 6 "kalibreye sahip yüksek patlayıcı mermiler, çift kapsül gecikmeli etkili sigortaya (Brink tüpü) sahipti. Suya çarptığında, bu tür mühimmat genellikle patlamaz, ancak hedefe çarptığında, düşman gemisinin derinliklerinde ve hatta denize düştü. Bu, birlikte, kendi atışlarının sonuçlarını gözlemlemeyi çok zorlaştırdı.
Sadece 12 ”ve 120 mm kalibreli yüksek patlayıcı mermiler, suya veya geminin dış kısımlarına çarptığında çalışmayı sağlayan 1894 (Baranovsky tüpü) sigortasına sahipti.
Siyah bir duman bulutu ile çok dikkat çekici bir kırılma, bir 1894 perküsyon fitili ile donatılmış ve kara barutla donatılmış bir dökme demir mermi tarafından üretildi. Rus-Japon Savaşı'nın önceki deniz savaşlarında sıfırlamak için kullanılan oydu. Dökme demir mermiler Z.P. Rozhestvensky'nin ayrılmasına yüklendi, pratik mermiler olarak ateşleme uygulamasında kullanıldı ve küçük miktarlarda bireysel gemilerde savaşa kadar korundu. N.I. Nebogatov'un müfrezesinin gemilerinde böyle bir mermi yoktu.
Bu nedenle, bir Brink tüpü ile donatılmış mermilerin düşmelerinin zayıf görünmesi sorunu, hem sıfırlamak için hem de ateşle öldürmek için dökme demir kabukların kullanılmasıyla iyi bir şekilde durdurulabilir. Dahası, depolarda bu tür mühimmattan büyük stoklar vardı. Ama aslında bu soruna gereken özen gösterilmedi. Savaşta, Rus topçuları, atışlarının sonuçlarını sık sık görmediler, bu da nihai isabetlilik üzerinde son derece zararlı bir etkiye sahipti.
Topçu organizasyon yapısı
Rus filosunun gemilerinde örgütsel silahlar gruplar ve prizler halinde birleştirildi. Bu bölüm, birkaç hedefe aynı anda yoğun ateş yakmayı mümkün kıldı.
Plutong, sesli komutların ulaşabileceği yerde bulunan ve aynı hedefe ateş etme kabiliyetine sahip aynı kalibre silah koleksiyonudur. Plutong'un bileşimi sabittir: bir kule veya bir veya daha fazla casemate silahtır. Her plutong'un, yangını yakın muharebe menzillerinde (10 taksiye kadar) bağımsız olarak kontrol etmesi gereken kendi komutanı vardı. Diğer durumlarda, yüksek komutanların talimatlarını kesinlikle yerine getirmek zorunda kaldı.
Bir grup, tek bir komut altında ve aynı hedefe ateş eden birkaç fişten oluşan bir koleksiyondur. Gemide, genellikle genç bir topçu subayı tarafından yönetilen iki (her tarafta bir) veya dört grup vardı. Her grubun kendi menzil bulucusu vardı.
Borodino sınıfı savaş gemilerinde, grup komutanları "köşe" orta kalibreli kulelerde, "Oslyab" üzerinde - üst "köşe" kasalarında bulunuyordu. Bulundukları fişlerin silahları nişan için kullanıldı ve "nişan" olarak adlandırıldı.
Grup liderleri taşımayan Plütonlara rezerv deniyordu. Taktik duruma göre bir grubun kontrolü altına girdiler. Grup içindeki liderlik, müzakere borularıyla gerçekleştirildi.
Geminin topçularının merkezi kontrolü, geminin komutanına bağlı kıdemli bir topçu subayı olan yangın kontrolü tarafından gerçekleştirildi. Komutları prizlere ve gruplara aktarmak için en sık görüşme boruları ve Geisler sistemini kullandı.
Merkezi ateş, tüm silahların yangın kontrolöründen komutlar (hedef seçimi, mesafe, düzeltme dahil) aldığı topçu kontrolünün ana yöntemiydi. Aynı anda birkaç hedefi ateşlemek gerekirse, bazı silahlar gruptan kontrole aktarıldı. Örneğin, Tsushima savaşının ilk aşamasında, kıç toplar, düşman amiral gemisinin yıkım bölgesini terk etmesi nedeniyle grup ateşine geçti. Merkezi yangının terk edilmesinin bir başka nedeni, kontrol kulesi, komuta iletim tesislerindeki yangın kontrol cihazlarının hasar görmesi veya yangın kontrolörlerinin arızalanmasıydı.
İletişim boruları aracılığıyla iletişim organizasyonu
O zamanın Rus filosunda yangın kontrolünün en büyük sorunu, ateşin doğruluğunun yalnızca topçuların becerilerine bağlı olduğuna dair yelken çağından gelen arkaik fikirlerdir. Bu nedenle, topçular genellikle komutanları dinlemek istemediler ve kendi başlarına değişiklikler yaptılar. Ve topçu subayları buna şiddetle direnmediler, her şeyden önce kendilerini balistik ve taktiklerde değil, teknolojide uzman olarak görüyorlardı.
Yangın kontrol tekniği
Japonya ile savaşın başlangıcında, 1890'da yayınlanan Donanma Gemilerinde Topçu Hizmetleri Kuralları umutsuzca modası geçmişti.
Tek tek filolarda, filolarda, müfrezelerde ve hatta gemilerde bağımsız olarak yeni ateş kontrol teknikleri geliştirildi. 1903'te, Pasifik filosunun amiral gemisi topçusu A. K. Myakishev tarafından hazırlanan "Savaşta ve tatbikat sırasında gemi topçularının yönetimi ve eylemi" komutuna bir eğitim topçu müfrezesi başarıyla ateş etti. Ancak ne ZP Rozhestvensky tarafından temsil edilen ana denizcilik karargahı ne de FV Dubasov tarafından temsil edilen filonun deniz teknik komitesi bu belgeye daha fazla ilerleme sağlamadı.
Bu nedenle, Rus-Japon Savaşı sırasında, savaşta topçuları kontrol etmek için donanmada zamanın ruhunu karşılayacak tek tip kurallar yoktu.
2. Pasifik Filosunun topçuları için amiral gemisi topçu subayı Albay FA Bersenev ayrı bir belge geliştirdi: "Pasifik Filosunun 2. filosunun gemilerinde topçu hizmeti organizasyonu", aşağıda "talimatlar" olarak anılacaktır. . Ana noktalarını ele alalım.
Mesafe 40 kabin. etkili ateş için sınır olarak kabul edildi. Daha uzun bir menzilde, öldürmek için ne zaman ateş açılacağını belirlemek için orta kalibreli silahlardan sadece tek atışla sıfırlamaya izin verildi. İlk atış, hedefe ulaşamama beklentisiyle ateşlenecekti. Bir sonraki - sadece bir öncekinin sonuçlarını aldıktan ve ayarlamalar yaptıktan sonra.
Filonun emri, 30'dan fazla taksi mesafesinde sıfırlama yapılacağını belirtti. amiral gemisi başlamalıydı. Kapağı elde ettikten sonra, arkadan gelen gemilere ateş açmak için verileri iletmek zorunda kaldı. Aynı zamanda sıfırlama zorunlu değildi. Küçük mesafelerden ateş açarken, menzili telemetre ile belirleyerek derhal hızlı ateşe geçmesine izin verildi.
Sıfırladıktan sonra (eğer varsa), "kısa alarm" komutuyla, ana ve orta kalibreli hızlı ateşe, yani her silahın atış yaptığı maksimum atış hızına geçmek gerekiyordu. hazır olduğunda. Atış müdürü, öldürmek için ateş ederken telemetre istasyonlarından alınan okumalara göre gerçek mesafeyi, orta kalibreli silahlar için tablolar kullanarak kendi rotası, hedef hareketi, rüzgar ve sirkülasyon için hesaplanan düzeltmeleri belirledi ve bu verileri Geisler sistemi aracılığıyla iletti ve sesle. Ana kalibre tabancalar için düzeltmeler, orta kalibre tabancalar için yapılan düzeltmelere dayalı olarak tablolara göre fişler halinde hesaplandı.
2. Pasifik Filosu tarafından benimsenen yangın kontrol tekniğinin birkaç önemli kusuru vardı.
İlk olarak, "Poltava" nın yaklaşık 80 taksiden "Yakumo" ya çarpmayı başardığı Sarı Deniz'de uzun mesafelerde savaş deneyimi görmezden gelinmiştir. 2. Pasifik Filosu için verilen emirlerden birinin şöyle demesine rağmen:
Düşman, filosuna karşı çıkmaya cesaret edemeyecek ... filosuna uzun mesafeler dışında ... Keşke bize çarpacağı mesafelerde ateşle nasıl ulaşacağımızı bilseydik ...
Bu yönde teorik ve pratik eğitim yapılmadı. Neyse ki, Tsushima savaşının belirleyici aşamalarında mesafe büyük değildi, bu nedenle bu eksiklik kritik hale gelmedi.
İkincisi, öldürmek için hızlı ateş kullanıldığında, düşen mermileri birkaç gemiden ayırt etme sorunu dikkate alınmadı.
Tsushima'daki "Suvorov", ateş açtıktan sonra, müfrezeye verilen sıfırlamayı değil, herkesin "Mikasa" ateşini yoğunlaştırmasına uyarak "kafaya vurma" sinyalini verdi.
Sonuç olarak, savaşın başlangıcında, filonun farklı gemilerinden topçular, Japon amiral gemisinin etrafında çok sayıda patlama gördü ve aralarında kendi aralarında tanımlayamadılar. Yukarıda açıklanan aralığı belirleme ile ilgili sorunları dikkate alarak, neredeyse tüm mermilerin hiçbir yere uçmadığı ortaya çıktı.
Aynı zamanda, sorunun çözümü uzun zamandır biliniyor ve hatta 1. Pasifik Filosu için A.K. Myakishev'in talimatlarında açıklandı: bu, voleybolda ateş ediyor.
Üçüncüsü, yangını yenilgiye ayarlamak için yalnızca uzaklık ölçerlerin okumaları kullanıldı, kişinin kendi atışının sonuçlarını gözlemleme sorunu çözülmedi.
Telemetrelerin kusursuz çalışması şartıyla, ki bu aslında gözlemlenmemişse, böyle bir atış yöntemi geçerli olacaktır. Mermiler, önemli sıçrama veya düşük atlamalarla uçtu. Patlamaların zayıf görünürlüğü nedeniyle, gözlenen sonuçlara göre yangını ayarlamanın bir yolu yoktu.
Hangi nedenlerle, 2. Pasifik Filosu'nda, telemetre okumalarına göre 40 kabine kadar mesafeden ateş etmeye karar verildi. - temizlemeyin. Bunun yalnızca, yoğun uçak filosu ateşini yönetmenin karmaşıklığından kaynaklandığı varsayılabilir. Ancak başka seçenekler de vardı. Örneğin, A.K. Myakishev'in talimatı, telemetre göstergelerine göre yalnızca 20 ... 25 kabin mesafesinden ve 30 ... 40 kabin mesafelerinden ateş etmeyi önerdi. nişan sonuçlarına göre yangının ayarlanması önerildi. Ve buna göre, 1. Pasifik Filosunun gemileri, bu mesafelerde sıfırlama ve ateşleme sonuçlarının görünürlüğünü sağlayan mermilere sahipti.
Madagaskar'daki pratik ateşlemenin sonuçlarına dayanarak, Z.P. Rozhestvensky, mermileri birbiri ardına uçup giden mermileri gözlemleyerek, çeşitli siparişlerle mevcut metodolojiye eklemeler yaptı.
İlk olarak, amiral sıfırlamanın nasıl yapıldığını açıkladı:
Sıfırlanırken, ilk turu atmadan, ikinci turu kesinlikle atmalı ve eğer birincisi sağa uzanıyorsa, ikincisini kesinlikle sola koymalıdır ... en azından geniş bir çatalda, üçüncü atışı düşündükten sonra atılmalıdır.
İkinci olarak, her atıştan önce mermilerin düşmesinin sonuçlarına göre mesafeyi ve arka görüşü ayarlama ihtiyacına dikkat çekti:
Her topçu, komşu silahlardan gelen son atışların mermilerinin nereye düştüğünü bilmeli ve görüşün uygun düzeltmesini beklemelidir.
... Kabukları boş yere atmayın, her ucu elde edilen sonuçlara göre düzeltin.
Bununla birlikte, metodolojide ve gelişiminde kapsamlı bir değişiklik sorunu açık kaldı.
Hedef seçimi
Talimat, tüm filonun ateşini düşmanın lider gemisine odaklamayı emretti. Sonra bu an, Z.P. Rozhestvensky'nin emirlerinden birinde belirtildi. Her birim için hedef ayrı ayrı belirlenebilir. Bu yapılmazsa, lider gemiye veya düşmanın amiral gemisine ateş etmiş olması gerekirdi.
Topçu tatbikatları
O günlerde silah ve mermi kaynaklarını kurtarmak için, ateşin kendi kalibre mermileri tarafından ateşlenmemesi nedeniyle pratik olanlardan farklı olan namlu ateşi yaygın olarak uygulanıyordu. Böylece Rus donanmasında, tatbikatlar sırasında 47 mm veya 37 mm namlular büyük ve orta kalibreli toplara, ekseni boyunca bir tüfek namlusunun yerleştirildiği özel içi boş kovanlar da küçük kalibreli "yardımcı" kartuşlar ”.
2.Pasifik Filosunun tüm topçuları için talimatlarda açıklanan eğitim kursu, küçük kalibreli toplardan demir atarak, önce sabit, ardından 2 ... 3 kabin mesafesinden hareketsiz kalkanlarda namlu ateşi ile başladı. (1–3 numaralı dersler, toplam 20 atış).
Daha sonra parkur en az 1 kabin mesafesinden çekilen kalkan boyunca hareket halindeyken aynı toplardan devam etti (ders no. 4, 50 atış).
Bundan sonra, hareket halindeyken silahlarından sabit ve çekili kalkanlarda 8 ... 9 kabin mesafesinden namlu atışına geçtiler. Gece dahil (4-8 dersler, toplam 25 atış).
Kurs, gündüzleri (ders No. 9, 3 atış) ve geceleri (ders No. 10, 2 atış) eğitim veya dökme demir mermilerle sabit kalkanlarda hareket halindeyken pratik ateşleme ile sona erdi.
Kursun içeriğinden görülebileceği gibi, çoğu topçuların hedefe nişan alma ve atış anını doğru bir şekilde belirleme becerilerini geliştirmek için mükemmel olan namlu atışından oluşuyordu (gemi bir hatta salma). Bu, doğrudan ateş için, yani 10 kabinden fazla olmayan bir mesafede yeterli olacaktır.
Ancak namlu ateşi, muharebe koşullarında mesafeyi belirlemek ve atış sonuçlarını gözlemlemek, ateşi sıfırlamak ve odaklamak, düzeltmeleri hesaplamak ve komutları iletmek gibi son derece gerekli becerileri geliştirmeye hiçbir şekilde yardımcı olmadı. Bu sadece pratik atışlarda çözülebilirdi ve bunlara sadece 2 ders ayrıldı ve sadece bir tanesi gündüzdü.
Teleskopik görüşlü 75 mm Kane topu
2. Pasifik Filosunun topçularının eğitimi Baltık'ta başladı. Temmuz - Eylül aylarında, varillerden sabit veya çekili kalkanlara ateş etme uygulandı. Revel'de bir pratik atış yapıldı: Kıyıda bulunan kalkanlara büyük ve orta boy silahlardan 2-3 atış. Aslında, filo eğitimi tamamlamadan bir sefer düzenledi.
Geçişler arasındaki birkaç durak sırasında topçu tatbikatları devam etti. Hareket halindeyken hem gövde hem de pratik ateşleme, yüzen kalkanlarda 15 ... 25 kabin mesafesinden gerçekleştirildi. İkincisini daha ayrıntılı olarak ele alalım: Ocak 1905'te Madagaskar'da düzenlendi.
13 Ocak'taki ilk çekimin sonuçlarına göre, Z.P. Rozhestvensky şunları yazdı:
Dünkü filo ateşlemesi son derece yavaştı ve üzülerek gördüğümüz üzere, Aurora haricinde tek bir geminin planlara göre tatbikatları uygularken topçu kontrolü derslerini ciddiye almadığını gördük.
Değerli 12 ”mermiler hiç dikkate alınmadan atıldı ... 75 mm toplardan ateş etmek de çok kötüydü ...
Değerli 12 ”mermiler hiç dikkate alınmadan atıldı ... 75 mm toplardan ateş etmek de çok kötüydü ...
18 ve 19 Ocak'taki bir sonraki çekim biraz daha iyi geçti, ancak yine de tatmin edici değil:
Büyük kalibreli mermilerin harcamaları hala aynı müsaade edilemez bir mantıksızlıktır ...
Topçu tatbikatları olumlu bir notla bitmedi:
25 Ocak'ta büyük silahlar ateşlemek bir cephane israfıydı. Bazıları ilk iki mermiyi bir yudumda ve üçüncüsü çeyrek saat sonra fırlattı, diğerleri üç mermiyi de büyük ve tekdüze altlara veya eşit derecede kalıcı uçuşlara, görüşü değiştirmeden fırlattı ...
Mühimmat ekonomisi nedeniyle daha pratik atış yapılmadı.
Son namlu atışı 3-7 Nisan 1905'te Cam Ranh'da düzenlendi. Böylece son pratik çekim tarihinden Tsushima'ya 4 ay geçti. Bu, edindiğim birkaç beceriyi kaybetmek için yeterince uzun bir zamandı.
NI Nebogatov'un ayrılmasının gemilerinde, ilk pratik çekim 27 Mart 1905'te Aden Körfezi'nde tuval kalkanlarında 50 ... 25 kabin mesafesinden yapıldı. Sonuçlar tatmin edici değildi: menzil belirlemesindeki hatalar nedeniyle tek bir mermi hedefi vurmadı. Ancak 11 Nisan'da yapılan sonraki alıştırmalarla telemetre kullanmayı öğrendiler. Ve zaten 60 ... 40 taksi mesafesinden. iki kalkan yok edildi ve iki kalkan daha ağır hasar gördü.
Bulgular
2. Pasifik Filosunun gemileri, topçu ateşinin doğruluğunu sağlamak için modern teknik araçlara sahipti: telemetreler, optik nişangahlar ve bir yangın kontrol sistemi. Zayıf nokta teknik değil hazırlıktı. Donanmada, uzun mesafelerde filo yangın kontrolü konusuna gereken özen gösterilmedi. ZP Rozhdestvensky'nin filosu tarafından benimsenen tekniğin önemli kusurları vardı. Mesafe ölçerlerle mesafe ölçümü yapılmamıştır. Topçu eğitimi eksikliği vardı. Önceki savaşlarda kazanılan değerli deneyim dikkate alınmadı. Özetle, bu bir bozguna yol açtı.
Tsushima savaşında Japon gemilerine verilen hasarla ilgili bilgiler, Rus topçularının, bir bölüm hariç, seyrek ve düzensiz bir şekilde vurulduğunu gösteriyor. Bu istisna, Mikasa'nın 15 vuruş aldığı ilk 19 dakikaydı. Pek çok dolaylı işaretle, bu isabetlerin çoğunun "yazarının" yalnızca bir gemi - "Prens Suvorov" - bir telemetre ile menzil belirleme konusunda ustalaştıkları tek gemi olduğunu belirlemek mümkündü.
Bir sonraki makalede, Japon topçularının doğruluk faktörlerine bakacağız.