İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden yetmiş altı yıl sonra, bu tekil olay ilgimizi ve hayranlığımızı yakalamaya devam ediyor. Bunun bir nedeni var; savaş iki çok zorlayıcı şeyi birleştirdi – büyük çaplı savaşların destansı, tarihi seyri ve bu savaşlarda kararlı bir kararlılık ve alçakgönüllü bir kahramanlıkla savaşan genç erkeklerin kişisel hikayeleri.
Konuğum, bu öğelerin her ikisini de ustaca bir araya getiren ve tamamen unutulmaz bir hikaye olan bir kitap yazdı. Adı James Sullivan ve Unsinkable: Five Men and the Indomitable Run of the USS Plunkett’in yazarıdır . Bugün şovda Jim , Avrupa tiyatrosundaki her Müttefik istilasına katılan tek Donanma gemisi olan Plunkett’in hikayesinin yanı sıra bu destroyerde görev yapan bir grup adamın hikayelerini paylaşıyor . Jim’in Plunkett’le olan kişisel bağlantısı ve gemi hakkında daha fazla bilgi edinmekle nasıl ilgilendiği ile başlıyoruz . Jim daha sonra, Plunkett’te görev yapan bazı adamların arka planlarına girmeden önce, Donanmanın muhriplerinin İkinci Dünya Savaşı sırasında oynadığı rolü açıklıyor.. Oradan , bir düzine Alman bombardıman uçağının savaşın en vahşi saldırılarından birinde gemiyi vurduğu Anzio’ya İtalyan kıyıları boyunca varana kadar Plunkett’in dahil olduğu eskort ve çıkarma operasyonlarını araştırıyoruz ve nasıl gemi henüz başka bir gün savaşmak için yaşadı. Sohbetimizi Jim’in profilini çıkardığı erkeklere ne olduğu, savaşın hayatlarını nasıl etkilediği ve hayatlarının Jim’i nasıl etkilediği ile bitiriyoruz.
Bunu bir e-postada okuyorsanız, gösteriyi dinlemek için gönderinin başlığına tıklayın.
Öne Çıkanları Göster
- Jim, Plunkett’in hikayesine nasıl daldı?
- ABD Donanması’nda muhriplerin önemi
- Jim, Plunkett’in adamlarını ve Büyük Amcası ile olan bağlantıyı nasıl buldu?
- ABD savaşa girmeden önce Plunkett ne yapıyordu?
- Plunkett en eylemin ilk tat
- Plunkett adamlarının başına gelen kayıplar
- Savaştan sonra gemiye ne oldu?
- Jim, bu cesur adamların hayatlarını incelemekten ne aldı?
Podcast’te Bahsedilen Kaynaklar/Makaleler/Kişiler
James ile bağlantı kurun
Podcast’i dinleyin! (Ve bize bir inceleme bırakmayı unutmayın!)
Stitcher Premium’da reklamsız dinleyin ; kasada “erkeklik” kodunu kullandığınızda ücretsiz bir ay kazanın.
Podcast Sponsorları
Podcast sponsorlarımızın tam listesini görmek için buraya tıklayın.
Transkript’i okuyun
Brett McKay : Brett McKay burada ve The Art of Manliness podcast’inin başka bir baskısına hoş geldiniz. İkinci Dünya Savaşı’nın bitiminden 76 yıl sonra, bu tekil olay ilgimizi ve hayranlığımızı yakalamaya devam ediyor. Ve bunun bir nedeni var; savaş iki çok zorlayıcı şeyi birleştirdi, büyük ölçekli savaşların destansı tarihi seyri ve onlarla kararlı, kararlı ve alçakgönüllü bir kahramanlıkla savaşan genç erkeklerin kişisel hikayeleri. Konuğum, bu öğelerin her ikisini de ustaca bir araya getiren ve tamamen unutulmaz bir hikaye olan bir kitap yazdı. Adı Jim Sullivan ve “Unsinkable: Five Men and the Indomitable Run of the USS Plunkett” kitabının yazarıdır.
Bugünkü programda Jim, Avrupa Tiyatrosu’ndaki her Müttefik istilasına katılan tek Donanma gemisi olan Plunkett’in hikayesinin yanı sıra bu destroyerde görev yapan bir grup adamın hikayelerini paylaşıyor. Jim daha sonra, Plunkett’te görev yapan bazı adamların arka planlarına girmeden önce Donanma muhriplerinin II. Dünya Savaşı sırasında oynadığı rolü açıklıyor. Oradan, Plunkett’in, bir düzine Alman bombardıman uçağının savaşın en vahşi saldırılarından birinde gemiyi vurduğu İtalya’nın Anzio kıyısı boyunca gelişine kadar dahil olduğu eskort ve çıkarma operasyonlarını inceliyoruz. gemi henüz başka bir gün savaşmak için yaşadı. Ve Jim’in profilini çıkardığı adamlara ne olduğu, savaşın hayatlarını nasıl etkilediği ve hayatlarının Jim’i nasıl etkilediği ile sohbetimizi sonlandırıyoruz. Gösteri bittikten sonra,
Pekala, Jim Sullivan, gösteriye hoş geldiniz.
Jim Sullivan : Beni kabul ettiğin için teşekkür ederim, Brett.
Brett McKay : Demek “Batmaz: Beş Adam ve USS Plunkett’in Indomitable Run of the Indomitable Run” adlı yeni bir kitabınız var. Peki, sizi bu İkinci Dünya Savaşı muhrip USS Plunkett ve bu gemide görev yapan bazı adamların tarihine bu derin dalışı yapmaya iten neydi?
Jim Sullivan: Şey, 2016’da İtalya’ya yapmayı planladığım bir aile gezisiyle başladı. Roma’ya, Floransa’ya ve Venedik’e gidecektik ve Pompeii’ye bir yan gezi düşünüyorduk. Ancak lojistik olarak Roma’dan büyük bir günlük gezi, Anzio’daki plajlar çok daha yakın ve çocuklarıma daha çok ilgi gösteriyor. Anzio ayrıca İkinci Dünya Savaşı sırasında ünlü bir savaşın yapıldığı yerdi ve büyükbabamın iki erkek kardeşi buna dahil oldu. Bir de büyük amcam Frank Gallagher’ın anlattığı bir hikaye vardı. Beş Gallagher kardeşten biriydi, dördü savaşa gitti. Ve Frank, hayatı boyunca, ikisi de Anzio’ya gitmeden hemen önce Donanma’da bulunan kardeşi John ile olan bu yeniden bir araya gelmesiyle ilgili hikayeyi anlatırdı. Frank, Beşinci Ordu’da bir doktordu. Ve bu amfibi inişle Anzio’ya girmeden hemen önce,
Frank kamptan hırsızlık yaptı, kırmızı şarapla doldurulmuş bir Jerrycan’ı var ve Frank’i tanıyorum, eminim ta Napoli’ye kadar gidiyordu. Oraya girmemesi gerekiyordu. Onlar tifo geçirdiler. Dışarıda kal dediler, ama o binmek istedi. İçeri girdi ve amiral gemisine gitti ve ona “Evet, şey, Plunkett bölgede” dediler, ona nerede olduğunu söylemediler. Frank bu küçük tekneye, ahşap bir tekneye atlar ve bir İtalyan kayıkçıya onu bu donanma gemilerinin arasında kürek çekmesini söyler ve bir muhripin profilini ve 431 numaralı gövdesini arar. Ve onu bulur. Ve böylece, bir İtalyan tekneci, onu su hattının yaklaşık dört buçuk, beş fit yukarısındaki kuyruk kuyruğuna kadar kürek çekiyor. Davetsiz olarak, tüm protokollere meydan okuyarak, Jerrycan şarabıyla gemiye tırmanıyor, ve gemi genel karargaha geliyor çünkü bir Donanma gemisi için günün en tehlikeli zamanı olan alacakaranlık. Günün o saatinde yol kenarına bombardıman uçakları geliyor ve bunun kendisi için olduğunu düşünüyor. Yanlış bir şey yaptığı için ortaya çıktıklarını düşünüyor.
Yanlış bir şey yaptı ve kaptan köprüden aşağı iniyor ve onu çiğniyor. Ve bu olurken, gemideki nişancılardan biri silah fıçısının önlüğüne bakıyor ve bu adamın kaptan tarafından çiğnendiğini görüyor. “Aman Tanrım, bu benim kardeşime benziyor” diyor. Sonra kardeşi olduğunu anlar. Kuyruğa koşuyor ve kaptana neler olduğunu açıklıyor. Ve iyi, yeniden bir araya geldiler. Frank bütün hayatı boyunca bu hikayeyi anlattı. Ailemde, her birimiz bunu defalarca duymuştuk. Ve 2016’da İtalya’ya gitmeye başladığımda, yapmam gerektiğini düşündüm… Frank’in söylediği dışında bu hikaye hakkında çok az şey biliyorum, belki daha fazlasını öğrenmenin zamanı gelmiştir.
Brett McKay : Ve bu kitapla ilgili hoşuma giden şey… İkinci Dünya Savaşı hakkında çok kitap okudum ama bunlar genellikle kara savaşı hakkındaydı. Yani bire bir tank savaşı. İkinci Dünya Savaşı sırasında hava savaşı hakkında birçok kitap okudum. Ve bu, deniz savaşı hakkında okuduğum birkaç kitaptan biri. Bu yüzden biraz öğrendim. Bu yüzden Plunkett ve büyük amcalarınızın hikayesine girmeden önce bize ABD Donanması’ndaki muhriplerin arkasından biraz tarih verebilir misiniz, örneğin, bir muhrip, muhrip yapan nedir?
Jim Sullivan: Tabi tabi. Beş ikonik Donanma gemisinden biri. Savaş gemisi, uçak gemisi, denizaltı, kruvazör ve destroyer var. Ve muhrip yaklaşık… Bir muhripin büyüklüğü 1650 ton. Plunkett’in boyutu buydu. 1630 ton suyu yerinden etti. Şimdi, zırhlı… Yer değiştirmesi 38.000 ton. Yani bir muhripten 20 kat daha büyük. Ve muhripin görevi, ister konvoyda olsunlar, ister Liberty gemilerinde, Atlantik’i veya Akdeniz’i geçerek kara kuvvetlerine ikmal yapan ticari gemilerde olsunlar, diğer gemilere çobanlık etmekti ya da onlar gibi bir görev gücünün dış kenarları boyunca çalışmaktı. amfibi bir inişe gidiyoruz. İkinci Dünya Savaşı sırasında Kuzey Afrika’da ve Avrupa’da bunlardan altısı vardı. Ve suyun altında denizaltılarla savaşıyorlar, yukarıda uçaklarla savaşıyorlar, ve çok daha az ölçüde su üzerinde yüzey savaşlarına katıldılar. Yani yok edici. Hızlı gitmek için inşa edilmiştir. Bir destroyerin gövdesi bir inçin yalnızca sekizde üçü kalınlığındadır. Bu nedenle onlara teneke kutu diyorlardı.
Bir savaş gemisinde zırhlı levhalar… Bir ayak kalınlığında. Yani yaklaşık bir futbol sahası ve uç bölgelerinin çoğu uzunluğunda olan bu gemiler, gerçekten 37,38 knot hıza çıkabiliyorlar, ki bu da 43,44 mil/saat, onların en yüksek hızı, kanat hızı dedikleri şey. Ve bu, bir yarış atının gittiği kadar hızlıdır. Yani, kanat hızında bu kadar hızlı hareket eden bir futbol sahası uzunluğundaki bu gemiyi düşünün. Ve savaş sırasında Plunkett’in bu kadar hızlı hareket ettiği durumlar oldu. Yani bir destroyerin temelleri bu. Onları ormandaki bir tür homurtu olarak düşünmeyi seviyorum. Her zaman tehlikede olan ilk kişiydiler, bir nevi taş duvarın arkasındaki ufacık adam. Ve belki de savaş gemisi veya uçak gemisi ile orada olmayan bir muhriple giden belirli bir romantizm var. Yani ayırt edicidirler. Kendilerini… Erkekler, muhriplerde bulunan denizciler kendilerini muhrip adamlar olarak düşünürler. Ayrı bir cins gibi bir şey.
Brett McKay : Bir muhrip tipik olarak ne tür silahlara sahiptir?
Jim Sullivan: Şey, İkinci Dünya Savaşı sırasında ve özellikle Plunkett’in dört beş inçlik topu vardı. Muhriplerin genellikle beş beş inçlik topları vardı, ancak her zaman sorunları vardı… Çok ağırlardı, bu yüzden Plunkett beş inçlik toplarından birini çıkardı ve yerine 1,1 inçlik bir top yuvası yerleştirdi. 1,1 inçlik bir silahta bir düzine adam, dört namlu gerekir. Yani dört büyük beş inçlik topunuz var ve geminin orta hattında bir aşağı bir yukarı hareket ediyorlar. Esasen geminin orta hattında bulunan 1,1 inçlik silahınız var. Ve sonra geminin her tarafında yarım düzine var… Altı adet 20 milimetrelik top vardı. Ve beş inçlik toplar pike bombardıman uçaklarının ve uçakların, gerçekten çok uzaktaki yüksek uçan uçakların peşinden gidecek ve 20 milimetrelik torpido bombardıman uçaklarının veya menzilleri o kadar da uzak olmadığı için alçakta seyreden uçakların peşine düşecekti. .
Brett McKay : Kaba bir fikir gibi, bir muhripte tipik olarak kaç adam görev yaptı biliyor musunuz?
Jim Sullivan : Evet, genellikle 250 adam vardı ve bence Plunkett’teki en büyük sayı buydu. Ayrıca filolarının amiral gemisiydiler. Filolarında yedi gemi veya altı gemi daha vardı ve böylece altı genç subay ve filo komutanından oluşan bir tamamlayıcınız vardı, yani yaklaşık 250 er ve ardından bir düzine subay.
Brett McKay : Peki 2. Dünya Savaşı sırasında muhripin rolü neydi? Öyleyse en başta konuşalım ve sonra savaş ilerledikçe bu nasıl değişti?
Jim Sullivan: Eh, başlangıçta bir sürü avcı-öldürücü iş yaptılar. Savaşın başında denizaltıların peşine düştüklerinde kullandıkları terim buydu. Biz gerçekten savaşa girmeden önce, Almanların Kuzey Atlantik’te ticaret gemilerini çıkardığı Sahte Savaş vardı. Büyük Britanya’ya ödünç verme programı aracılığıyla girmeden önce malzeme sağlamaya çalışıyorduk. Bu yüzden savaşın başlarında çok fazla konvoy çalışması vardı ve denizaltı aramak için sonarla çok şey yapıyorlardı. Savaşın ilerleyen zamanlarında, uçak gemisi tabanlı bir uçak, denizaltılara ulaşmak için daha etkili bir araç haline geldi, ancak erken dönemlerde bu, destroyerdi. Ve o eski II. Dünya Savaşı filmlerinden bazılarını düşündüğünüzde… Çok uzun zaman önce, Das Boot’u tekrar gördüm ve bir denizaltıcının periskopunda görmek istediği hiçbir şey, V’yi onlara doğru süren bir muhripten daha az görmek istediği bir şey değildi.
Brett McKay : Evet, sanırım şu Tom Hanks filmi, Greyhound, yaptıklarına benziyor, denizcileri koruyorlar.
Jim Sullivan : Bu doğru, evet, sanırım Liberty gemilerinden oluşan bir konvoya eşlik ediyorlardı.
Brett McKay : Doğru. Evet, Das Boot’u bu hafta ilk kez izledim ve çok yoğun. Gerçekten iyi bir film.
Jim Sullivan : Öyle.
Brett McKay : Gerçekten çok iyi bir film. Dünya Savaşı’nın zirvesinde kaç muhrip olduğunu biliyor muyuz?
Jim Sullivan : Bence 514 muhrip hem Atlantik’te hem de Pasifik’te savaşa girdi ve bunlardan 71’i, özellikle Pasifik’te, torpidolar ve hava saldırıları gibi nedenlerle kaybedildi. Pasifik, Atlantik veya Akdeniz’den çok Donanmanın savaşıydı ve Pasifik’te Guadalcanal ve Leyte Körfezi gibi yerlerde, Flanagans’ın gerçek ateşini yaktığınız yer, savaş gemilerinin 14 inç ile baş başa gittiği yer. kabuklar. Atlantik’te bu olmadı. Pasifik tamamen gemiler ve uçaklarla ilgiliydi. Ve muhripler Pasifik’te çok önemli ve kritikti çünkü uçak gemisi görev kuvvetlerinin kenarlarındaki denizaltılara dikkat etmeleri gerekiyordu. Atlantik’te, çok daha fazla bir muhrip ve kruvazör meselesiydi. Ve bu zamana kadar zırhlı, gerçekten, neredeyse modası geçmişti.
Brett McKay : Pekala, kitabınız Plunkett’te görev yapan birkaç adama odaklanıyor. Elbette büyük amcan da var ama odaklanmaya karar verdiğin diğer erkekler kimler ve neden o adamlara odaklandın?
Jim Sullivan: Kitap olduğunu bilmeden önce İtalya’ya bahsettiğim aile gezisi vardı. Ve oraya gitmeden önce, merak etmeye başladım, Anzio’ya gideceğimizi bilerek, “O gemideki adamlardan hâlâ bizimle olan var mı?” diye merak etmeye başladım. O kadar imkansız görünüyordu ki. Bu 2016. Bu yüzden internete atladım ve aramaya başladım ve 2011’deki son buluşmaları için bir web sitesine rastladım, USS Plunkett son bir araya geldi. Sayfanın altında bir adamın telefon numarası vardı. Onu birdenbire aradım ve savaş sırasında Plunkett’teydi ama Anzio’dan sonra geldi. Ve gerçekten hoş bir konuşma yaptık ve ona Anzio’da gemide bulunan adamlardan herhangi birini tanıyıp tanımadığını sordum, hala buralardalar mıydı? Ve dedi ki, “Evet, Jim Feltz adında bir adam var, gerçekten iyi adam, ve eminim seninle konuşacaktır.” Bu yüzden bana Jim’in iki telefon numarasını, cep telefonunu ve ev telefonunu verdi ve ben de bir Cumartesi sabahı onu aradım. Onu yakaladım… O bir ev şovunda, bence harika. Bir ev şovunda 91 yaşında. Mutfak tadilatı yapacak. [kahkaha] Bu adam pes etmiyor.
Jim ve ben konuşmaya başlıyoruz ve ona sadece Plunkett ile ilgilendiğimi söylüyorum. Yaklaşık beş altı dakika konuştuk ve dedi ki, “Şey, bak, yarın beni arar mısın? Evden alabiliriz. İstediğin kadar konuşmaktan mutluluk duyarım.” Yapacağımı söyledim ve telefonu kapatmadan önce söyledim, “Sadece bilmeni istiyorum, amcam o gemideydi. Kişisel bir bağlantım var ve adı John J. Gallagher” ve telefonun diğer ucundaki bu sessizliği duyuyorum ve düşünüyorum, “İşte 90’larında 70 yıl öncesini hatırlamaya çalışan bir adam var. , 250 adam, beni hayal kırıklığına uğratmak istemiyor.” Çünkü bunu başkalarından duymuştum. Ve sonra sanırım aramam kesildi. Telefonuma bakıyorum ve yoktu. Jim bana geri döndüğünde, sesinde ay kadar büyük bir gülümseme var ve şöyle diyor: “Johnny Gallagher benim çok iyi bir arkadaşımdı.” Ve o andan itibaren bu hikayeyle daha fazlasının yapılması gerektiğini biliyordum. Yine, Jim Feltz ile olan telefon görüşmesiyle gerçekten başladı. Ben sadece eğildim. Arabamın önünde duruyordum, bu telefon görüşmesini yaptım, sadece meraktı. Ve sanırım telefonu kapattığımda, bu hikayeyle ilgili önemli bir şey yapmam gerektiğini biliyordum.
Brett McKay : Pekala, yani Jim bir nevi adamdı, bir nevi bu işin temel taşıydı. Size bu ilk ağızdan anlatmayı başardı ve kitapta bahsettiğiniz adamlardan biri ve eminim Jim sizinle çok konuştu, Plunkett’in komutanı hakkındaydı. Plunkett’in birkaç komutanı vardı ama kitapta odaklandığınız kişi Edward Burke adındaki adamdı. Hikayesi nedir, geçmişi neydi ve bu onu Plunkett’in liderliğine nasıl hazırladı?
Jim Sullivan: Tabii, evet, Eddie Burke, ne karakter. 1907’de Wilkes-Barre, Pensilvanya’nın hemen dışında, bir kömür madencisinin torunu ve kömür madenlerinde çalışmaya başlayan ve daha sonra madenlerden çıkan, yarı profesyonel olan, ancak ailesini hiç yerinden etmeyen bir adamın oğlu olarak doğdu o mahalleden. Yani Eddie Burke sürekli kavga ederek büyüdü. Yaptığı buydu ve aslında… Ünlü spor yazarı Grantland Rice, bir zamanlar Eddie Burke hakkında spor benzeri bir köşe yazısı yazmış ve gençliği hakkında yazmıştı. Bu 1920’lerde geri döndü. Yani Burke, Deniz Harp Okulu’na randevu alıyor ya da 1929 sınıfında, akademiye gelir gelmez boksa başlıyor ya da akademiye gelir gelmez dövüşmeye devam ediyor. Ve son yılında hafif bir ağır sıkletti. 1929’da National Light Heavyweight Collegiate Championship’i MIT’den bu adama, O’Malley’e kaybeder. Yani, boks yaparken aynı zamanda futbol da oynuyor ve akademinin futbol takımındaki asteğmenlerden tamamen Amerikalı olan bir avuç adamdan biri.
Aslında, 1928’de Soldier Field’da Knute Rockne’s Ramblers’a karşı oynadılar, daha önce Fighting Irish olarak adlandırıldılar. Ve spor kalabalığı 110.000 kişiydi. O zamana kadar dünya tarihinde bir spor müsabakası için bir araya gelmiş en büyük seyirci grubuydu. Ed Burke’ün bu diğerine bakan harika bir fotoğrafı var… Ramblers’ın kaptanı. Ve böylece, Burke buna sahipti. Aynı anda hem hücum hem de savunma oynamayı bilen bir adamdı ve bu becerilerin her ikisi de Anzio’da gerekli olacak. Alman Luftwaffe’si.
Brett McKay : Adamlarıyla olan ilişkisini tarif etme şeklin, o zaman en iyi kaptan değildi. Daha çok sevdikleri başka komutanları da oldu. Bu adam, Burke, biraz daha sertti.
Jim Sullivan: Evet, öyleydi ve takip etti… Ondan önceki Plunkett’in kaptanı, kitabımın merkezindeki beş adamdan biri olan Jack Simpson ile birlikte koşan Teksaslı Lewis Miller’dı. Kaptan Miller Lewis Miller’ın mutlu bir gemi işlettiğini söyledi. Ve sanırım bu, o zamanlar kullandıkları bir Donanma terimiydi. Mutlu bir gemi, adamlarını iyi besleyen gerçekten iyi, saygın bir komutanınızın olduğu bir gemiydi. Bence mutlu bir geminin komutanının başlıca özelliği, adamlarına iyi yemek bulmasıydı. Ve Burke, Jack Simpson her zaman onun inanılmaz bir savaş zamanı komutanı olduğunu söylerdi ama mutlu bir gemi işletmedi. Hepsi ona saygı duyuyordu, ama o aynı zamanda hiçbir anlaşmazlığa tahammülü olmayan, Plunkett’e boks eldivenleri getiren ve gömleğinin kuyruğundaki gömleğini çıkarıp, “Bak, gömleğim kapalı, eldivenlerim açık. Benimle tepeden tırnağa gitmek isteyenler lütfen adım atsın. Gerçeğin ardından hiçbir şey söylenmeyecek.” Ve bence çok fazla idman yaptı. Ama günün sonunda ona sonuna kadar saygı duydular ve Burke’ün onunla geçirdiği olağanüstü bir yolculuktu.
Brett McKay : Yüz yüze konuşmanız gereken Plunkett gazilerinden bir diğeri de Ken Brown adında bir adamdı. Hikayesi nedir ve Plunkett’e nasıl ulaştı?
Jim Sullivan: Doğru, evet. Ken, Chicago’dan çok uzak olmayan Illinois, Glen Ellyn’den. Babası daktilo, Kraliyet daktilo satıcısıydı. Ve orta sınıf bir aileydiler, oldukça varlıklıydılar. 16-17 yaşlarındayken babası ona yeni bir araba aldı. Ve Ken, 1930’larda çocuk olmanın ne anlama geldiği hakkında elinden gelenin fazlasını yapan türden bir adamdı. Arabasını sürmeyi, hızlı sürmeyi severdi, partileri severdi, çocukken arabayı içmeyi severdi, kızlar, her şey, müzik. 1930’lardaki resimlerine baktığınızda, yüzündeki sırıtıştan pek bir işe yaramadığını neredeyse okuyabiliyorsunuz. Ve at yarışları, at yarışlarını severdi. Ve babası ona karar verdi… Ken’in geleceği için bir planı yok. Ve bana bütün bunları söyleyen Ken. Ama babası yapar ve babası Ken’in Deniz Harp Okulu’na gitmesi gerektiğine karar verir. O akıllı bir çocuk,
O ve diğer bazı adamlar, ilk yıllarını yaşadıkları Bancroft Hall’a yasadışı bir oda oydular ve bu özel içki odalarına sahip olacaklardı. Ken’in akademide geçirdiği zaman hakkında anlattığı türden hikayeler bunlar. Ve böylece, 1942 sınıfında. Ve 1941 sonbaharında, savaş çok yakın göründüğü için. Denizaltılar Amerika Birleşik Devletleri’nin doğu kıyılarında her yeri alt üst ediyor ve buna girmemiz an meselesi. Ve böylece, akademi mezuniyetini Haziran’dan Şubat’a, ardından Pearl Harbor’a, 7 Aralık’a yükseltti ve mezuniyetini tekrar 19 Aralık 1941’e yükselttiler. Yani Ken, savaşın gerçekten aktif olacağını düşünüyor. Atlantik’te ve Akdeniz’de Atlantik için bir görev vermişti. Ama sonra Pearl Harbor’dan sonra, Donanmanın en büyük görevinin Pasifik’te olacağı belli oldu. Ama şimdi Atlantik’e doğru yola çıktı. Bayramda eve gider. Ocak ayında Chicago’dan Boston’a giden bir trene bindi ve Plunkett’te görev için rapor verdi.
Brett McKay : Takip etmekten en çok zevk aldığım hikaye Jim Feltz’in hikayesiydi. Bize anlatın… Ne olduğu hakkında konuşacağız çünkü Plunkett’in yer aldığı bir destansı savaş var. Ama ondan önce Jim nasıldı? Donanmaya katılmadan önce hayatı nasıldı? Kaydolduğunda kaç yaşındaydı, neden Donanmaya katıldı, vb.
Jim Sullivan: Sağ. Jim, liseye ve ardından ikinci sınıfa girdi ve lisenin ona göre olmadığına karar verdi. İyi arkadaşlarından biri bacağını kırdı ve yerel Five & Dime’daki işini kaybetti. Jim, Bay Siegel’i aradı ve “Onun işini alabilir miyim?” dedi. Ve tamam dedi. Jim’in annesi kağıdı imzaladı. Okuldan çıktı ve bir stok çocuğu olarak çalışmaya gitti. Burası St. Louis, Overland, Missouri’nin hemen dışındaki küçük bir kasabada. Babası vasıflı, yarı vasıflı bir işçiydi, ama bir kaza geçirmişti, sakat kalmıştı. Jim, erkek ve kız kardeşleri ve onların karılarıyla bir evde yaşıyordu, kalabalıktı. Oturma odasındaki karyolada uyudu. Çok fazla para yoktu ve bu Five & Dime’da çalışıyor. Ve bir gün, 16 yaşında ve bu kız dükkana girdi ve vuruldu, ve onu pek düşünmüyor, ama ondan sadece altı yaş büyük olan teyzesi, adı Betty Kneemiller ve halasının adı Mickey, Jim’in dünyasını düşünüyor, çünkü o aslında, sadece büyük dürüst bir adama dönüşen büyük bir dürüstlük çocuğu. Yeğeninin Jim ile bağlantı kurmasını istiyor ve Betty de aynı fikirde.
Ve o dışarı çıkıyor, onlar… Aralarındaki birçok mektubu okudu ve ona gerçekten kötü davrandı ve daha sonra, ilk günlerinde kabul etti, ama o orada asılı kaldı. Hiçbir şeyi sevmiyordu… Dans, salıncak dansı, jitterbug ve imparatorluk tarzı kadar hiçbir şey yapmamayı ve Jim bir dans bile edemiyor ve denemeyi bile denemedi. Sadece çok utangaç olduğunu ve bunu asla yapmayacağını söyledi. Yani, güverte ona karşı istiflenmişti. Sadece bu değil, aynı zamanda Betty’nin babası Jim’i yeterince severken kızı için daha büyük özlemleri vardı. Ve böylece güverte Jim’e karşı istiflendi. Ve şimdi savaş geliyor ve o Five & Dime’da, bu romantizmi sopa haline getirmeye çalışıyor ve Jim’in bir zamanlar bana söylediği gibi, savaş kasabamızda Maine Caddesi’ni süpürdü ve bizi süpürdü, baştan sona. Ve donanmaya girdi, çünkü adamlar ona donanmanın yalan söylediğin ve sıcak yemek aldığın yer olduğunu ve yerde uyumak zorunda olmadığını söylüyorlardı. Ve bu ona mantıklı geliyordu. Böylece Nisan 1942’de hizmete alındı.
Brett McKay : Ama hizmeti sırasında, o ve Betty iletişim halinde kaldılar mı?
Jim Sullivan: Onlar yaptı. Ve dikkat çekiciydi. Jim’e erkenden, o zamanlar herkesin yazdığı gibi yazıp yazmadıklarını sormuştum ve o da yazmış olduklarını söyledi. Birkaç kez onu ziyarete gittim ve mektuplardan herhangi birini saklayıp saklamadığını sordum ve dedi ki, “Evet, sanırım buralarda birkaç tane var. Onlara yıllardır bakmadım. Betty onları yok etmemi istedi ama ben onları her zaman kurtardım.” Ve beni evindeki bu dolaba götürüyor ve bu karton kutuyu açıyor, kelimenin tam anlamıyla savaştan yüzlerce mektup var. O sırada yazıyor ve araştırıyordum ve bu sadece bir altın madeniydi. Jim’e bazılarını okuyabilir miyim diye sordum. Ve bütün kutuyu aldı ve “Al bakalım,” dedi. 1941’de bu iki çocuk arasında başlayan bu romantizmin gerçekten ilginç bir ilişkisi var elimde. O zaman 15 yaşındaydı, o 16 yaşındaydı, ve bu savaş boyunca devam etti. Ve demek istediğim, bunlar paha biçilemez şeyler. Jim’i bir noktada bu mektupların bir arşive, müzeye ya da başka bir yere gitmesi gerektiğine ikna ettim. Yani evet, bu tür bilgileri almak ve buna erişmek sadece büyüleyiciydi.
Brett McKay : Kabul ediyorum, korkularımdan biri buydu. Merak ediyordum, “Tamam, Jim ve Betty başaracak mı?” Bütün kitap boyunca öyleydi. Çünkü onların harika bir resmi var. Sadece harika görünen bir çift ve onlar için işe yarayacak bir yol istediniz, bu yüzden birazdan burada onlar için işe yarayıp yaramadığını göreceğiz. Yani bu adamlar Plunkett’e biniyor, Plunkett savaşın başlarında ne tür bir görev yaptı?
Jim Sullivan: Pekala, savaşın başlarında, Doğu sahilinde yukarı ve aşağı yapılacak çok fazla eğitim vardı. Demek istediğim, Almanların mutlu zaman dediği şeye sahipsin. Mutlu bir zaman ve ikinci bir mutlu zaman vardı, çünkü çok fazla ilk direniş vardı. Sanırım bazen, İkinci Dünya Savaşı’nın ateşli silahlarına gizlice girmediğimiz unutuluyor. Başka bir Avrupa savaşına katılmamıza karşı çok fazla direnç vardı. Ve Başkan Roosevelt ülkenin zamanını bekliyor ve ülkenin ruh halini okuyordu. Arkadan liderlik etmesi gerektiğini biliyordu ve olması gerekiyordu… Amerikan kamuoyunun, bunun bizim yapmamız gereken bir şey olduğuna ikna edilmesi gerekiyordu. Pekala, Pearl Harbor’daki olayı çabucak aldı. Ama Pearl Harbor’dan önce bile, denizaltılar Amerika Birleşik Devletleri’nin Doğu Kıyısında bir aşağı bir yukarı dolaşıyorlardı. ve Doğu Sahili’ndeki işletmeler loş ışık kurallarına uymak ve şehirleri ve kıyı topluluklarını karartmak konusunda isteksizdi. Çünkü eğer bir ticaret gemisiyseniz ve bir petrol tankeri ile Körfez’den Doğu Sahili’ne geliyorsanız, bir şehrin ışıkları arkanızdaysa, geminizin silueti o şehir tarafından yapılır ve Almanlar onu sevdi. o. İşte bu yüzden ona mutlu zaman dediler, çünkü ticaret gemilerini devirmek çok kolaydı.
Yani, Doğu Sahili’nde yukarı ve aşağı çok şey oldu. Yani Plunkett orada, savaşın başlarında ve Karayipler’de inişli çıkışlı. Sonra konvoylara başladılar. Lend-lease devreye girdikten sonra, erkenden… Daha biz savaşa girmeden önce, muhriplerden Büyük Britanya’ya malzeme sağlamak için ABD’den malzeme taşınmasına yardım etmeleri istendi. Onlar… Britanya Savaşı ve Blitz’den sonra oldukça kötü acı çekiyorlardı. Henüz savaşa girmemiştik ve minimum seviyeye inmişlerdi ve bu nedenle konvoylar İngiltere’ye yeniden ikmal yapıyordu. Bu yüzden Plunkett, İngiltere’ye ve konvoyların sık sık sona erdiği İskoçya’ya gidip geliyor. Ve sadece… Bu adamların savaşa anlamlı bir şekilde girmesi ancak Kasım 1942’ye kadar olmadı.
Kasım 1942’deki Meşale Harekatı, erkekleri Amerika Birleşik Devletleri’nden Kuzey Afrika’ya taşıyan ilk Trans-Atlantik Konvoyuydu. Burası ilk önce savaşı kovuşturacağımız yerdi. Ve Plunkett… İkinci dalgadaki bu ilk görev gücünün bir parçasıydı. Ve her yerde Kazablanka’da sona erdiler. Aslında Casablanca filminin çıktığı gün, Bogart ve Bergman filmi New York’taki Hollywood tiyatrosunda prömiyer yaptı ve Plunkett, galasının yapıldığı gün Kazablanka’daydı. Tabii ki Rick’s Cafe yoktu, ama Jim… Jim ve büyük amcam John Gallagher’ın o gün Liberty’deyken çekilmiş bazı ilginç fotoğrafları var. Bir fotoğraf dükkanına, stüdyoya girdiler ve yerli ve yabancı denizcilerle tüm bu harika fotoğrafları çektiler. Ve böylece içeri girmekten mutlu oldular. Başlangıçta sıkıldılar, gerçekten içine girmek istediler. İçeri girmek için can atıyorlardı. Ve ilk işgallerini böyle anıyorlardı. Onlar için pek bir istila değildi, çünkü ikinci dalgada geldiler, bütün büyük çarpışmalar yapılmıştı. Hatta o sırada Kazablanka’ya “Dondurma Cephesi” diyorlardı. Ama bu şeyler onlar için çok yakında değişecekti.
Brett McKay : Plunkett savaş sırasında ilk gerçek eylemini ne zaman gördü?
Jim Sullivan: Öyleydi… Şimdi bakalım, bu… Kazablanka, ’42 Kasım’ı. Ve bir kez bütün silahlarımızı getirmiştik… Müttefikler Kuzey Afrika’ya gelmişler, Rommel ile uğraşmışlardı. Sonunda orada kontrolü ele geçirmeden önce aylarca süren savaşlar oldu. Kuzey Afrika’ya yerleşmeden önce ta mayıs ayına kadar olduğunu düşünüyorum. Plunkett Amerika’ya geri dönmüştü ve Kazablanka’ya, tekrar Amerika’ya geri dönmüştü. Ve sonunda, 43 Mayıs’ında Kuzey Afrika’ya geri döndüler. Ve şimdi Kuzey Afrika Müttefikler tarafından nispeten pasifize edildiğine göre, dikkatlerini Avrupa’ya çevirmenin zamanı geldi. Ve Temmuz ayında Müttefikler Sicilya’nın işgalini planladılar. Sanırım 9 Temmuz’du ve Plunkett şimdi Jayla’daki bu istilada ilk dalganın bir parçası. Sicilya adasında üç iniş noktası vardı. Sonunda Müttefiklerin Almanları Sicilya’dan çıkarmaları 30 gün alacaktı ve yaptılar. Patton, Sicilya’nın kuzey kıyısında, Almanları Messina’ya doğru hareket ettirdi ve Messina Boğazı’ndan kaçtılar. Paspaslamak 30 gün sürdü. Plunkett’in savaşa ilk girdiği yer burası. Ve oradan sonra, hemen hemen 10 Temmuz 1943’ten itibaren Anzio’ya, Omaha Sahili’ne kadar, tam ortasındaydılar.
Brett McKay : Savunmada çok önemli bir rol oynadıkları bir hikayeden bahsetmiştiniz… Vardı, sanırım bir İngiliz hastane gemisi bombalandı ve Plunkett savunmak için oradaydı. Orada ne oldu? Orada neler oluyordu?
Jim Sullivan: Evet, bu HMS Newfoundland’dı. Bir İngiliz hastane gemisiydi, karaya çıktıktan birkaç gün sonra Salerno’ya giden 100 kadar Amerikalı hemşire vardı. Frank Gallagher bunun bir parçasıydı. O şimdi karaya çıktı, ilk muharebe deneyimini Eylül 1943’te alıyor. Yani Sicilya temmuzdu, temmuz başıydı, şimdi Eylül’e geldik. Müttefikler şimdi ilk kez anakara Avrupa’da, Roma’nın güneyinde, Amalfi Sahili’nin güneyinde bulunan Salerno’da karaya çıktılar. Ve Newfoundland şimdi, İkinci Dünya Savaşı sırasında karaya çıkan ilk hemşireler olmaktan heyecan duyan bu hemşire birliğini teslim etmek için geliyor. Ama çok sıcaktı. Aslında, Salerno’ya çıkarmalar o kadar kötüydü ki, Frank Gallagher, “Panzer tanklarımız kumun dibindeydi, çok kötüydü” derdi. Ve o sahil başı o kadar kötüydü ki, ve bir hafta boyunca o kadar sıcaktı ki, Almanların Müttefikleri hemen açıkta denize geri atma şansı vardı. Ve donanma komutanları, “Biz bunu hiç yapmadık. O deniz başını korumak için ne yapıyorsanız onu yapmalısınız.”
Ve böylece Mark Clark, o ordunun komutanıydı, elinden geleni yaptı. Felaketten kaçındılar. Bu arada, karaya çıkmak üzere olan Newfoundland, denizden çok uzaklaştı ve Almanlar tarafından bombalandı. Hastane gemisini bombalamamalısın. Şey var… Geceleri her türlü flama ve ışıkla bir Noel ağacı gibi aydınlanıyor. Güverte evlerinin çatısında büyük bir kırmızı haç var, bu yüzden yanlış anlaşılmasın, ancak Luftwaffe bir tanesini üzerine düşürdü, birkaç düzine insanı öldürdü, hemşirelerin hiçbiri yok, ama şey yanıyor ve tıpla dolu. Sahil başı nedeniyle ihtiyaç duyulan malzemeler, sahil başındaki tutuşları hala zayıf. Ve böylece Plunkett bu krize müdahale eden gemilerden biri ve Newfoundland’ın olduğu yere gidiyorlar ve yapıyorlar… 24 saat o yangınla mücadele ediyorlar.
Jim Feltz, kendisinin ilk olduğunu söylüyor… Bir tamir ekibindeydi. Plunkett’teki işi onun işiydi, bir bomba ya da torpido çarptığında ya da bir yangın çıktığında, tamirciler adamlardı… Olayı çözen adamlar. Ve böylece Jim ve bir düzine adam Plunkett’e atladılar ve bir buçuk saatlik nöbetler halinde o ateş için savaştılar ve sonra hepsini Plunkett’e geri çektiler ve gemi etrafında döndü. Bu yüzden bir sürü şey oldu ve sonunda geminin kurtarılamayacağına karar verdiler ve onu batırmak zorunda kaldılar, bu yüzden… gemideki silah patronu Ken Brown, geminin bataryasına komuta eden Ken Brown. silahları, o hastane gemisinin gövdesine batana kadar 40-bazı tuhaf beş inçlik mermiler koydu. Yani yazdan beri böyle olaylar oldu, sadece… Bu adamlar için gitgide daha da ısınan bir girdap gibiydi. Newfoundland bunlardan biriydi ve The Buck bir diğeri, torpidolanan başka bir muhripti.
Brett McKay : Pekala, her şey İtalya’nın Anzio sahilindeki bu destansı savaşa kadar gidiyor, yani… Ve 24 dakika sürdü, çok fazla hasar. Plunkett’in dahil olduğu bu savaşa ne yol açtı?
Jim Sullivan: Doğru, yani Müttefikler şimdi karada ve Eylül’den beri karadalar. Salerno’da karaya çıktılar, ama İtalyan çizmesini kaldıramıyorlar. İtalya’yı hayal ediyorsanız, İtalya’nın tam ortasından geçen bir çizgi düşünün. Bu Gustav çizgisiydi. Almanlar, Müttefiklerin eninde sonunda güneyden saldıracağını bilerek bu hattı güçlendirmişti. Ve silahları yüksekteydi, özellikle de ünlü olan Monte Cassino’da… Çünkü Müttefikler onu geçemediler. Rapido ve Volturno nehirleriydi, Müttefikler Roma’ya ulaşmak için bu nehir vadilerinden herhangi birini delmeye çalışıyorlardı, ama başaramadılar, bu yüzden Monte Cassino çok sertti. Generallerinin arasına taktiksel düzeyde girmesiyle ünlü Winston Churchill, yapmaları gerekenin Monte Cassino’nun etrafında koşmak olduğuna karar verir.
Almanların doğal oldukları için Müttefiklerin oraya inmesini beklemeleri dışında kulağa harika geliyordu… Amfibi çıkarmalar için mükemmel olan bu iki çarpıcı kumsaldı. Ve böylece bunu tahmin ettiler. Hazırlandılar ve Müttefikler geldiğinde onları beş aylığına kapattılar. O deniz başından ayrılamazlardı. Ve sahil başı derken, belki beş mil derinliğinde ve 10 mil genişliğinde bir kara parçası demek istiyorum, Müttefikler bundan kurtulamadı. Plan buydu, Anzio’ya koşmak Monte Casino’nun etrafında bir tur atmanın bir yoluydu ve planlandığı gibi yürümedi.
Brett McKay : Peki tüm bunlarda Plunkett’in rolü neydi? Neden oradaydılar?
Jim Sullivan: Yani Plunkett, görev gücünün bir parçasıydı. Anzio Nettuno’ya çıkan 36.000 adam vardı. Ve çıkarma gemisindeki o kadar çok adamı hareket ettirirken, yani, eğer hepimiz Er Ryan’ı Kurtarmak’ı izlediysek, zihnimizde o Higgins teknelerinin ve pruva aşağı inen çıkarma gemisinin bir resmi var. Bu muhripin işi, bu görev gücünün, kuzeye doğru hareket eden bu çıkarma gemisi konvoyunun kenarlarını korumak Plunkett’in işiydi. İtalya kıyıları boyunca kuzeye doğru ilerlediler ve sonra bu büyük sağa dönüşü yaptılar ve iniş için içeri girdiler. Bu yüzden, PT teknelerine benzeyen E-botların saldırısına karşı bu konvoyun kenarlarını çıkarmak Plunkett’in işiydi, bunlar Alman tekneleri ve denizaltılarıydı ve ilk iki gün boyunca başarılı oldular. Plunkett’teki adamlar bunu bir süt hattı olarak tanımladılar. Bu iniş Salerno’ya hiç benzemiyordu, herkes karaya çıktı. Beş ay boyunca mahsur kalacaklardı ama hepsi karaya çıktı. O inişten iki gün sonraydı, o zaman Plunkett için işler gerçekten güneye döndü.
Brett McKay : Sonra ne oldu? Acaba… Almanlar ne yapıyordu, onlar mı… Gemi mi getirdiler? Uçaklar mıydı? Ne oldu?
Jim Sullivan: Onlar uçaktı. Almanlar… İkinci dünya savaşı sırasında Avrupa’da beş amfibi çıkarma vardı. Salerno vardı, Anzio, sanırım şimdi ikincisiydi… Üçüncüsü aslında Sicilya’dan sonra. Yani Almanlar bu amfibi çıkarmalardan birine girdiğinde, yapacakları şey… Bu filolar, bu bombardıman dalgaları bir yol kenarına, gemilerin uğradığı limana gelecek ve onlar’ Bir hedef seçtiler ve bomba çubuklarını sitelerine gelen hedeflere düşürdüler. Bu münferit gemiler üç veya dört dakika boyunca kalabalığın içinde kalacaktı ve sonra birlik gelip geçecek, başka bir filo gelip başka gemilerin peşine düşecekti. Ancak Anzio’da 1944’ün başlarında stratejiyi biraz değiştirdiler. Bu, Donanmanın 1944’ün başlarında bu dergilerde yazdığı bir şeydi. Tek bir gemiye odaklanacaklarına karar verdiler ve her ne sebeple olursa olsun, Plunkett, karaya çıkmadan iki gün sonra, Anzio sahilinden yaklaşık beş mil açıkta bir grev hattındaydı ve rutin devriye görevi yapıyordu. 12 ya da 14 Alman bombardıman uçağının ilki, Plunkett’e saldırdı ve sonraki on dokuz dakika ve ardından beş dakika daha onları rahatsız etti. Demek bu savaşın başlangıcında Plunkett’in durumu buydu.
Brett McKay : Peki takip ettiğiniz bazı adamların rolleri nelerdi? Ken Brown, Jim Feltz, amcan, bu savaş sırasında ne yapıyorlardı? Silah mı tutuyorlardı? Neydiler… Nasıl tepki veriyorlardı?
Jim Sullivan: Elbette, Ken Brown, Plunkett’teki topçu subayı, aynı zamanda silah patronu olarak da bilinir. Görevi, geminin çevresindeki dört adet beş inçlik toplara, 1.1 inçlik toplara ve ayrıca 20 mm’lik toplara komuta etmekti. Bunun dışında 20 milimetre ile daha çok, onları görürseniz vurun. Beş inçlik silahlarla kontrol edildiler, köprünün arkasındaki savaş bilgi merkezinde ilkel analog bilgisayarları vardı. Böylece, Ken beş adamla birlikte, geminin en yüksek kısmındaki eski bir telefon kulübesinden daha büyük olmayan ekmek kutusu şeklindeki bu küçük kompartımandaydı. Orada sıkıştırılmış altı tane var, kapaklar, bu yüzden savaşın ortasında ortaya çıkıyorlar. Ve bu gelen uçakları izliyorlar ve onların görevi savaş bilgi merkeziyle iletişim kurmak. Ve dört büyükteki silah patronlarının her biri ile… Geminin orta hattında koşan dört binek veya taret. Demek bu savaş sırasında Ken’in rolü bu. Bu dört beş inçlik silahı ve 1.1 inçlik silahı koordine ediyor.
Ve diğer altı adam, 20 milimetrenin hepsi bu topçular tarafından yönetiliyor. Büyük amcam John Gallagher, geminin sancak tarafındaki iki numaralı istifin arkasındaki 20 milimetrelik toplardan birinde nişancıydı. Ve bu adamlar torpido bombardıman uçaklarının peşine düşerdi. 20 milimetre ile pike bombardıman uçaklarına ulaşamazsınız. Torpido bombardıman uçakları yaklaştı. Hatta bazı adamlar, torpido bombardıman uçaklarındaki pilotlarla göz teması kurabildiklerini bile bildirdiler, o kadar yakınlardı. Demek orada… 20 milimetrelik adamlar o uçakların peşinden gidiyorlar. Ken Brown, pike bombardıman uçaklarının ve üzerlerine süzülme bombaları atan yüksekten uçan bombardıman uçaklarının peşinden gidiyor.
Bu arada Jim Feltz itfaiye odasında, iki hafta öncesine kadar geminin ortasındaki onarım ekibindeydi, ama o oldu… İşinde gerçekten iyiydi, bir mühendis olarak ve böylece savaş istasyonlarında, şimdi genel mahallelerde. Onun işi yangın odasındaydı. Ve o aşağıda, bu savaşın ortasında Burke gemiyi seyrederken köprüden hız değişikliği talebini dinliyor. Hız değişiklikleri ve rota değişiklikleri istiyor ve bu, itfaiye odasında çalışan diğer adamlarla birlikte Jim’in işi. İtfaiye odasında, gemiyi çalıştıracak buharı yapmak için suyu ısıtan kazanların olduğu yer orasıydı. Ve bu savaşın ortasında yaptığı şey bu ve Jim, bu bombaların her biri düştüğünde ve gemi titrediğinde sayıyor, çünkü bir düzine uçaktan dövülüyorlar, onları kaynatıyorlar.
Brett McKay : Ama Jim bir noktada oraya gidip yardım etmem gerektiğine karar verdi, burada hiçbir şey yapmıyorum. Yani bir nevi protokolü bozuyor. Gitmek…
Jim Sullivan: Yapar, yapar. Bu savaşa 19 dakika kaldı, birkaç torpido atlattılar, bazı hesaplar iki tane söylüyor, ancak eylem raporları bir tane söylüyor. Eylem raporları, birkaç radyo kontrollü dalış bombası da dahil olmak üzere kaçırdıkları sekiz bomba olduğunu söylüyor. Ancak bu savaşın 19. dakikasında, dalış bombardıman uçaklarından biri bomba çubuğunu düşürdü ve bu çubuktaki beşinci bomba, bir düzine adamın çalıştığı 1.1 inçlik silah yuvasında gemi meydanına çarptı. 29 adamı yok eden o patlama kayıp olarak listelenmişti, öldürüldüler ama resmi olarak tanınmaları bir yıl alacaktı. Ve o patlama, gemi alevler içindeydi ve bomba çarptığında Jim itfaiye odasındaydı ve sanki derinlerden bir el inmiş ve gemiyi almış gibi olduğunu söyledi…
Ve gemiyi aşağı çekmişti, yani, bunu açıkça hatırlıyordu. Ve aynı şeyi söyleyen başka bir adamla konuştum, geminin dümdüz aşağı çekilmesi deneyimi. Ve tekrar yüzeye çıktı ve Jim şimdi yangın odasında, bir destroyerde, iki seviyesi var ve en iyi nöbette, harikada, ikinci seviyede. Ve astsubay, “Ne olduğuna bir bak… Ne olduğunu öğren” diyor ve Jim’in, itfaiye odasını terk etmesini istemedi, ama Jim, itfaiye odasının kapağını açar ve o, yukarıda, başını dışarı çıkarıyor, gemi alevler içinde, geminin ortasında bir alev duvarı var. İki numaralı yığının hemen arkasında ve bu yangını izliyor ve bu yangınla mücadele eden, atlaması gereken adamları arıyor… Ve sonra aklına şu geliyor, gemi ortası onarım ekibi yangınla mücadele etmiyor çünkü belki artık orada değiller ve bu doğru, o onarım ekibindeki 10 adamdan 9’u öldürüldü. Yani yapmaması gerekeni yapıyor.
Donanmada size “Savaş istasyonundan ayrılmıyorsunuz” dedikleri şeylerden biri, ama o, dışarı atlamaktan ve gitmekten başka bir seçenek görmedi, onun dediği şey… kullanışlı Billy pompası. Bu portatif pompa yaklaşık 100 pound ağırlığındadır. Onu bu dolaptan çıkarmaya çalışıyor ve bu diğer denizci, adamın kim olduğunu asla hatırlamadı, geldi ve ona yardım etti. Ve ikisi, bu kullanışlı Billy pompasını iki yanından tuttular, bir hortumları var, geminin yanına fırlatıyorlar. Bu şeyi hızlandırdılar, neredeyse bir çim biçme makinesi gibi, şeyi başlatıyorsunuz ve o ateşte su alıyorlar. 18 yaşında, bu gemi yanıyor. O yangın dergilere ulaşırsa her şeyin yükseleceğini biliyorlar. Roland’da olduğunu gördüler, Maddox’ta olduğunu gördüler, bunun sadece bir zaman meselesi olduğunu biliyorlardı. Ve Jim o yangınla mücadele ediyor ve Burke ileri onarım ekibini ve diğer genç subayları gönderiyor, şimdi bu bombalamanın ardından yapılabilecekleri yapmak için geri dönüyorlar. Derinlik yüklerinin emniyete alınması gerekir, emniyete alınması gerekirdi, ama emin olmanız gerekiyordu ve bu yüzden, geminin hayatta kalmasını sağlamak için tüm bunlar birdenbire oldu.
Brett McKay : Pekala, yani 24 dakika sürdü, 29 adam öldürüldü. Amerikalılar eve döndüler mi, bu savaşı biliyorlar mı? Kağıtları yaptı mı?
Jim Sullivan: Çok geçmeden öğrendiler. Çünkü, sanırım savaştan üç gün sonra, büyük büyükanneme oğlunun öldürüldüğü haberi geldi. Frank Gallagher, bunlar olurken sahildeydi ve Plunkett’in çarptığını gördü. Tüm hayatı boyunca inandığını söyledi, ona inanmamak için hiçbir nedenim yok, sadece o kadar inanılmaz görünüyordu ki, bunu görmüş olabilir. O… Frank savaş sırasında bir kamera taşıdı ve Anzio’da, uçaksavar ateşinin sahile çıkarken bu fotoğrafını çekti, çünkü aynı zamanda bu uçak sürüsü Plunkett’e inmişti, Onlarca, düzinelerce, belki de 100 kadar Luftwaffe bombacısı sonunda Anzio’da sahile vurmuşlardı ve sahile iniyorlardı. Yani sadece… Bütün akşam oldu ve Frank, Plunkett’in vurduğunu gördü, ve bunun önemli bir patlama olduğunu gördü, ne olduğunu elbette bilmiyordu. O oradayken neler olduğunu öğrenemeyecekti. Ve ancak aylar sonra kardeşinin gemide öldürüldüğünü öğrendi. John ilk patlamadan sağ kurtuldu ve altı saat yaşadı ve ölmeden önce oldukça ilginç şeyler söyledi, ancak evde Amerikalılar savaştan birkaç gün sonra bu şekilde öğrendiler.
Brett McKay : Peki John Amcanız öldüğünde kaç yaşındaydı?
Jim Sullivan : O… Bir bakalım, 1916’da doğdu. Bu ’44’tü. 27 yaşındaydı, sanırım o yıl 27, 28 yaşına girecekti. Yani evet, 27 yaşında.
Brett McKay : Karısı, çocukları gibi bir ailesi var mıydı?
Jim Sullivan : Yapmadı . Ve o bekardı, Frank bekardı. John… Hakkında hiçbir şey öğrenemediğim bu kadınla yazışmaları devam ediyordu. Ve bu altı harfi, bu kitabın yazılmasının hemen sonunda keşfettim ve onun bu ilişkiye sahip olduğunu, ilerlemekte olduğunu fark ettim. Frank da yaptı. Frank savaş sırasında yazıştığı kadınla evlenecekti ve bence John’un da… Aynı şey onun başına da gelebilirdi. Böylece ailesini kaybetmedi. Ama ailesi onu kaybetti.
Brett McKay : Evet, yani, demek istediğim, bu adamların eylemleri sayesinde Plunkett kurtarılabildi. Onu tamir edebildiler ve ardından II. Dünya Savaşı boyunca hizmet etmeye devam ettiler. Orada başka hangi rolleri oynadı?
Jim Sullivan: Peki, haklısın. Hayatta kaldı. Topallayarak Palermo’ya girdi, ölülerini geçici olarak gömdüler… 24 ölü vardı, üzeri örtülüp orada, Palermo’da geçici bir mezarlığa gömdüler. Ve sonra Plunkett, Amerika Birleşik Devletleri’ne, Brooklyn’e, donanma bahçesine geri döndü ve sanırım vidalarından birini, pervanelerinden birini ve bir tanesini kaybettikleri için sadece 11 knotta hareket edebildiler. onların motorları. Makine dairelerinden biri tamamen yok edildi. Ama Brooklyn’e geri döndüler ve her şey onları limanda bekliyor. Yeni yığın, yeni motor, pervaneler, şaftlar, her şey. Ve donatıldı ve Mayıs ayında bir kez daha İngiltere’ye geri döndüler ve Normandiya’daki işgal için toplanmaya başladılar. Bu, savaşın dördüncü Avrupa istilası olacaktı ve Plunkett,
Plunkett’in Normandiya istilasında başına gelenlerle ilgili ilginç olan şey, yola çıkmalarından birkaç gün önce, gemiye bir VIP geliyor, o Donanma’da astsubay, ama aynı zamanda John Ford. , herkesin bildiği ünlü film yönetmeni, çünkü hepsi Vadim Nasıl Yeşildi ve Eski Olmak filmlerini izlemişlerdi ve o zamanlar John Ford oldukça büyük bir pay aldı. Askere alınan adamlarla çok takılırdı ve gemilerinde John Ford gibi biri varsa, MidWay savaşı sırasında büyük beğeni toplayan bir belgesel hazırladığını biliyorlardı. Önemli bir şeye doğru gittiklerini biliyorlardı. Ve elbette, müttefikler Normandiya’ya, Omaha Sahili’ne girdiklerinde, Plunkett o amfibi çıkarmanın bir parçasıydı. Konvoyun arkasındaydılar, ve bir şekilde işler tersine döndü ve çok geçmeden kendilerini konvoyun başında, kıyıya o kadar yakın buldular ki, aslında hepsi tekneye kum kazıyorlardı. Gövdeleri plajın kumlarında o kadar…
Bu onun bir sonraki büyük anıydı… D-Day inişleriydi. Daha sonra bir liman açan Cherbourg bombardımanına gittiler. Müttefikler o zamana kadar tüm malzemeleri sahillere ve bu limanlara indiriyorlardı, ancak Cherbourg’a vardıklarında Almanları orada teslim olmaları için bombalamayı başardılar. O port açıldı. Ve şimdi başlıyoruz. Şimdi, Avrupa’da kara savaşı başlıyor.
Brett McKay : Peki savaştan sonra Plunkett’e ne oldu? Ne zaman… Kore savaşında hizmet etti mi? Ne zaman emekli oldu?
Jim Sullivan : Hayır, 1946’da hizmet dışı bırakıldı. Omaha, Normandiya’dan Güney Fransa’nın işgaline gittiler ve sonra Avrupa’da yeterince yapmadıkları gibi Japonya’ya gittiler, bu yüzden Japonya’nın zamanı geldi . Japonya’ya vardıklarında savaş bitmişti. Jim Feltz eve gitmeye hazırdı. Güney Carolina’da limana geliyor, evraklarını aldı ve bugüne kadar pişman oldu, dedi ki, “O evraklar bende. Hala Betty ile devam ediyorum” dedi ve “Kimseye veda etmedim. Belgelerimi aldım, o gemiden indim, otobüse bindim ve eve gittim.” [kahkaha] Plunkett 1946’da hizmet dışı bırakıldı ve daha sonra 1950’lerde yeniden etkinleştirildi ve Tayvanlılara verildi ve 1970’lerin başlarına kadar hurdaya ayrılana kadar Tayvan Donanması’nda bir muhrip olarak kullanıldı.
Brett McKay : Pekala, erkeklere ne olduğu hakkında konuşalım. Ne oldu… Ken Brown hakkında konuşalım. Savaştan sonra Ken Brown’a ne oldu?
Jim Sullivan: Şey, Ken… Savaştan hemen sonra komuta aldı. Övüldü… Anzio’da Plunkett’te yaptığı iş, Anzio’da üç, belki dört uçak indirdiler ve Ken, Plunkett’in elde ettiği başarının büyük bir parçasıydı. Ve o noktaya kadar, o ve Burke gerçekten huysuz bir ilişkiye sahipti ve “Anzio’dan sonra benimle Burke arasındaki her şey değişti” dedi. Sadece tamamen farklıydı. Savaştan hemen sonra muhripin daha küçük bir versiyonu gibi olan bir muhrip eskortunun komutasını aldı. 1960’larda Deniz Harp Okulu’nun iki numaralı adamlığına atandı. Ama Ken asla… Açık sözlüydü, her zaman… Bir şey görürse, bir şey söylerdi. Doğru olmadığını düşündüğü şeyler hakkında asla susmazdı. Deniz Harp Okulu’nda tacizden hoşlanmadı ve buna bir son vermeye çalıştı. Ve günahları için, onu Vietnam’a gönderdiler. [gülüşme] Donanma böyle bir geleneği sona erdirmeye hazır değildi ve onu Vietnam’a gönderdiler, o bir yıl boyunca [0:48:56.2] General Westmoreland işlerine ____ ve sonra bir yıl daha bir filo komutanıydı .
Sonra, dediği gibi, otlaklara gönderildi, 60’ların sonunda, 70’lerin başında, 30 yıl sonra emekli olduğunda dört yıl boyunca YGD’ye komuta etti. Bu Ken Brown ve Burke’ün kariyeriydi, 1950’lerde bir kruvazörün, Des Moines’in komutasını aldı, küçük bir dünya anı. Burke komutanken babamın kardeşi David o kruvazördeydi. Bu kayıtları görene kadar bunu bilmiyordum. Ama bu Burke’tü. Sana donanmada bir kruvazör verselerdi, seni amiral yapacaklardı ve o 1965 ya da altıda tümamiral olarak emekli oldu ve kısa bir süre sonra amfizemden öldü. Anzio’da yaptıkları için Donanma Haçı’nı aldı ve Donanma Haçı bile orada yaptıklarının dehası için yeterli olmayabilirdi. Jim Feltz, St. Louis yolunda bozulan bir otobüse atlar, başparmağını uzatır ve bir araba alır ve eve gider doğruca Betty’nin evine gider, kapıyı çalar ve Betty kapıyı açtığında ona söylediği ilk iki kelimeyi hatırladı, “Sürpriz, sürpriz.” Onun geleceğini bilmediğini söyledi. Evlendiler, dans etmeye başladı. Birkaç yıldır gelişen bir kamyon parçaları işi başlattı. Tüm bu yıllar boyunca bir düzine adamı çalıştırdı ve zavallı Jim, karısını gömmek zorunda kaldı ve sonra üç oğlunun her birini gömmek zorunda kaldı, ama dün onunla konuştum ve durumu iyi. Savaşın sonundaki onlar. ve zavallı Jim, karısını gömmek zorunda kaldı ve sonra üç oğlunun her birini gömmek zorunda kaldı, ama dün onunla konuştum ve durumu iyi. Savaşın sonundaki onlar. ve zavallı Jim, karısını gömmek zorunda kaldı ve sonra üç oğlunun her birini gömmek zorunda kaldı, ama dün onunla konuştum ve durumu iyi. Savaşın sonundaki onlar.
Brett McKay : Özellikle Ken ve Jim’le konuşurken, nasıl… Bu deneyimin, özellikle Anzio’da, onları nasıl etkilediğini veya hayatlarının geri kalanında nasıl etkilediğini anlayabildiniz mi?
Jim Sullivan: Evet, bu güzel bir soru. Ken Brown’a bir kez sordum, ona Anzio ve hayatının geri kalanında nasıl dalgalandığı hakkında bu soruyu sordum. Tüm araştırmamı yaptıktan ve orada neler olduğunu gördükten sonra, ona hayatının belirleyici deneyimi olup olmadığını sordum. Ve bu harika, derin granit sesi vardı, hafif bir adamdı, belki beş sekiz, beş dokuz ve çok ağır değildi, ama iki katı büyük bir adamın sesi vardı. Rahatsız edici ve gerçekten ilginçti. Ve “Hayır Jim,” diyor, “Sanırım hayatımdaki belirleyici deneyim hakkında konuşacak olsaydım, o muhrip eskortunun komutasını almak olurdu.” Sonra dedi ki, “Hayır, belki Vietnam’da pilotları indiren bir filo komutanıydım. Sonra başka bir şey düşündü ve o şeyden kaçındı,
Ama Ken Brown’ı iki yıl önce 98 yaşında gömme zamanı geldiğinde bir tane vardı… Mezar taşında sadece bir geminin adı vardı ve o da Plunkett’ti. Ve aynı taşta tanınan tek bir iş vardı ve o da silah patronuydu. O gün hayatının geri kalanında dalgalandı ve bunu tüm erkekler için yaptı. Muhrip Donanmada biraz farklı bir gemi, o gemide sadece 250 adam vardı. Ve bir de şu var, antropologlar Dunbar’ın sayısından, istikrarlı bir sosyal ilişki sürdürebileceğimiz insan sayısından bahsediyorlar. Bu, erken adama kadar gider ve bu sayının yaklaşık 150 erkek olduğunu söylerler. Bir içkiyle dışarı çıkmak için rahatça davet edebileceğiniz 150 kişi var. En fazla bu kadar koruyabiliriz. Ve sen… Bir muhripte buna çok yakınsın. Sahip oldukları bir şey var, destroyerdeki bu adamlar, bu biraz aile gibiydi. Öyle bir yakınlıkları vardı. Ve sonra ortak bir savaş deneyimi yaşadınız.
20. yüzyılın, belki de tüm zamanların en dehşet verici olayı ve sonra Anzio’da onlara olanları yaşadınız. Bu bomba, onlarla bu bağı gerçekten harekete geçirdi. Ve bence bu üç şey, birlikte yaşamamış olanlarımız için hayal etmesi zor bir şey yarattı ve sanırım birçoğu için hayatlarının belirleyici deneyimi oldu. Ve hayatlarının geri kalanında sürüklenirken bile, teması kaybedeceklerdi, ama asla kontrollerini kaybetmediler ve 90’lı yaşlarındaki bu adamlarda bile, bu adamların anılarına ne kadar şevkle sarıldıklarını gördüm. d kayboldu ve kiminle hala temas halindeydiler.
Brett McKay : Ve onların hikayelerini inceleyerek, Jim ve Ken’le konuşarak çok zaman harcarken, kişisel olarak neyi götürdünüz? Erkek olmanın ne anlama geldiği hakkında, bu adamlarla konuşmak, onlarla etkileşim kurmak gibi bir şey öğrendin mi?
Jim Sullivan: Evet, bunu yaşarken içimden sızacak bir soru. Üniforma giymedim. Hiç böyle bir şey yaşamadım, ama sanırım hepimiz genç erkekler olarak nasıl olacağımı merak ediyoruz… Seni asla gerçekten terk etmeyen o sonsuz soru belki… Ve bunu sorduğumu hatırlıyorum. Ken ve Jim hakkında, bunun üstesinden nasıl geldiniz? Çünkü bugün oturduğumuz yerden geriye dönüp baktığımızda bu şeye, bu afete, yani 2000 yıl öncesine… Neydi o? Truva 3000 yıl önceydi. Hala o savaştan bahsediyoruz. Bunun hakkında daha ne kadar konuşacağımızı tahmin edebilirsiniz. Ve onlar bunun bir parçasıydı. Ve bunun üstesinden nasıl geldin? İşin tam ortasındayken, geriye bakma ve perspektife bakma lüksümüz varken yaptığımız şeyin farkında değiller. ve ikisi de hava saldırısı altındayken, korku için bolca fırsat varken bir geminin güvertesinde olmanın nasıl bir şey olduğu hakkında aynı şeyi söylerlerdi. Bunu nasıl atlattın?
Ve ikisi de aynı şeyi söylediler ve her zaman aynı şekilde söylediler. Jim bundan her zaman iş olarak bahsederdi. Dedi ki, “Bu sadece işini yapma meselesiydi. Korkacak vaktin yoktu, sadece sen… Eğitildik, ne yapmamız gerektiğini biliyorduk, gittik ve başardık ve her gün işimize, işimize bağlı kalarak böyle atlattık. iş.” Bunu bir savaş olarak düşünmediler. Yaptıklarını işlerini yaparken düşündüler ve belki de bu örtmece… Belki bazen nasıl üstesinden gelebiliriz. Tahmin yapmıyoruz ve çok fazla perspektif sunmuyoruz, odaklanıyoruz, yapmamız gerekeni yapıyoruz ve bu şekilde üstesinden geliyoruz.
Brett McKay : Evet, bu fikir, yani, birçok 2. Dünya Savaşı gazisine soruyorsunuz, hala ortalıkta olanlar ama onlar da aynı şeyi söylüyorlar. Nasıl yaptın… “Ah, az önce işimi yaptım” ve sanırım bu onların savaş konusundaki alçakgönüllülüğünü etkiledi. Bu adamların çoğu, bu harika şeyleri yaptılar. Bunun hakkında konuşmazlar ve onlara “Dostum, bu harika şeyi nasıl yaptın?” Diye soruyorsunuz. Ve “Evet, sadece işimi yapıyordum” diyecekler. O kadardı, o kadardı.
Jim Sullivan : Onlara çok sıradan geliyor. Tamamen olağanüstü olarak görüyoruz. Ama sadece yapmaları gerekeni yapıyorlardı.
Brett McKay : Pekala Jim, insanlar nereye gidebilir ve kitap ve çalışmanız hakkında daha fazla bilgi edinebilir?
Jim Sullivan : Bir web sitesinde bir sürü resim var ve kitabın bir web sitesi var, ussplunket.com ve orada bir sürü resim var. Kitabın satılabileceği yerler var. Sanırım bağımsız kitapçılarda, ulusal perakendecilerde. Hatta o web sitesinde bir video var ve Frank Gallagher’ın anlattığı hikaye hakkında erkenden konuştum… 1998’de onunla oturdum ve bir teyp ve Frank’in bana bu hikayeyi anlatmasını sağladım. orada da biraz video var, yani evet, ussplunket.com okuyucular için en iyi pivot noktasıdır.
Brett McKay : Fantastik. Pekala Jim Sullivan, zaman ayırdığınız için teşekkürler. Bir zevkti
Jim Sullivan : Çok teşekkür ederim Brett.
Brett McKay : Bugünkü konuğum Jim Sullivan’dı. “Batmaz” kitabının yazarıdır. Amazon.com’da ve her yerde kitapçılarda mevcut, kitap hakkında daha fazla bilgiyi kendi web sitesi unsinkableplunket.com’da bulabilirsiniz. Ayrıca, AOM.is/unsinkable adresinde, bu konuyu daha derinlemesine incelediğimiz kaynaklara bağlantılar bulabileceğiniz gösteri notlarımıza göz atın.
Bu, The AOM podcast’inin başka bir baskısını tamamlıyor. artofmanliness.com adresindeki web sitemize göz atın veya yıllar boyunca aklınıza gelebilecek hemen hemen her şey hakkında yazılmış binlerce makalenin yer aldığı podcast arşivlerimizi bulabilirsiniz ve AOM podcast’in reklamsız bölümlerinin keyfini çıkarmak istiyorsanız, bunu yapabilirsiniz. Studio Premium’da öyle. Studiopremium.com’a gidin, kaydolun, ücretsiz bir aylık deneme için ödeme sırasında MANLINESS kodunu kullanın. Kaydolduktan sonra, Android veya IOS’ta Stitcher uygulamasını indirin ve AOM podcast’inin reklamsız bölümlerinin keyfini çıkarmaya başlayın. Ve henüz yapmadıysanız, bir dakikanızı ayırıp Apple podcast’ine veya Stitcher’a bir inceleme yazarsanız sevinirim. Çok yardımcı oluyor. Bunu zaten yaptıysanız, teşekkür ederim. Lütfen şovu, ondan bir şeyler çıkaracağını düşündüğünüz bir arkadaşınız veya aile üyenizle paylaşmayı düşünün. Her zaman olduğu gibi,