Safed'e varıyorum. Şabatın başlamasına yaklaşık bir-bir buçuk saat var ama otobüsten inip de etrafıma bakınca görüyorum ki sokaklarda tek tük koşturan sevgili siyah şapkalı ultra-Ortodoks Yahudi erkekler ve küçük çocuklardan başka kimsecikler kalmamış. Yani ilkiyle dini inançlarından dolayı (erkekler yabancı kadınlarla konuşmuyorlar, adres sormak da bir istisna değil), ikincisiyle de dil sorunundan dolayı konuşamadığım (ya da konuşsam da çocukların çoğunun sokak ve mahallelerinin isimlerinden çok benim komik tipim, yabancı dilimin onlara oyun yaratma potansiyelleriyle ilgilenmelerinden dolayı sonuçta pek yardımcı olamamaları) iki grup. Kabul etmem gerek, sanırım Safed (Yahudilerin kutsal saydığı dört büyük şehirden biri, Kabala tarikatının merkezi, 'Sefad' diye de okunur) gibi dindar Yahudilerden oluşan bir nüfusa sahip bir yere gelmek için şabat akşamını seçmek pek de akıllıca bir iş olmadı.