Havana'da ve yakınlardaki Matanzas'ta Pazar öğleden sonraları, Kübalıların taburelerden, domino masalarından ve cam şişelerden davul yaptığını ve spontane bir şarkı ve dans toplantısına dönüştüğünü görmek alışılmadık bir şey değil. Sonunda, rumba parti demektir. Müzik tarihçisi Maya Roy, canlı müzik ve dans formunun 19. yüzyılın ortalarında, köleleştirilmiş Afrikalıların davullarının İspanyol sömürgecilerinin melodileriyle harmanlanmasıyla ortaya çıktığını söylüyor.
Bir tür protestoydu, diğer özgürlükleri reddedilen insanlar için hayati bir kendini ifade etme biçimiydi. 1886'da Küba'da kölelik kaldırıldı, ancak rumba gelişmeye devam etti. Dansçılar farklı stiller geliştirdiler: öncelikle erkek kolombiya , şehvetli yambu ve pelvisi iten guaguanco , Küba'nın en popüler formu. Rumba'nın toplumdaki yeri de değişti. 1925'te Başkan Gerardo Machado, Afrika doğasına sahip bedensel bükülmeleri ve davulları halka açık yerlerde yasakladı. Ancak Fidel Castro'nun devrimci hükümeti daha sonra rumba'yı işçi sınıfının Afro-Latin bir eseri olarak benimsedi. O zamana kadar, senkoplu ritimler New Orleans ve New York'un caz sahnelerine çoktan girmişti. Günümüzün uluslararası balo salonu tarzı rumbası, bazılarının hala en iyi sokaklarda öğrenildiğini söylediği adaşı ile çok az benzerlik gösteriyor.
satın al