Kur’an’ın kalpler ve diller üzerindeki etkisi, o kadar büyüktür ki Arapça dilini bilmeyen bir yabancı adam Kur’an’ı öğrenmek istese, Allah ona kolaylaştırır ve anlamını bile bilmeden ezberler. Arapça bilmeyen bazı yabancılar, Kur’an’ı baştan sona ezberleyebilirler, ancak içeriği hakkında bir şey sorduğunuzda “bilmiyorum” derler.
Ancak şaşırtıcı olan şey, bazı Arap Müslüman vaizlerin hutbe verirken Arapça bilmeyen bazı kâfir yabancıların hutbeyi dinlediği durumlarda, bazı kâfirler ayetleri diğerlerinden ayırt edebilirlerdi. Bir Müslüman vaiz, Cuma hutbesini büyük bir gemideki bir topluluğa verdiğinde, Avrupalılar ve yabancılar da aralarında bulunuyordu. Namaz bittikten sonra, yaşlı bir Avrupalı kadın geldi ve bize ayinlerin başarısını kutlamak için tebrik etmek istedi. O, ayinler hakkında bir şeyler duyduğunu ve bunun Kilise toplama hakkında olduğunu anlamıştı – Kilise toplama gibi. Sonra bize, ne hakkında konuştuğumuzu ve ne hakkında konuştuklarımızı sordu ve biz de ona tercüme ettik.
Sonra dedi ki: “Ancak vaizinizin sözleri, diğerlerine benzemeyen, özel bir ruhu ve farklı bir tadı olan bölümler içeriyordu. Bu bölümler özel ve manevi bir anlam taşıyordu ve Kur’an ayetlerine işaret ettiğini anladık, bu arada Arapça bilmiyorduk.”
Bazı davetçilerin, Arapça bilmeyen bir topluluğa gittikleri ve onlarla hutbe verdikleri, özellikle de Habeşistan’a gittikleri ve yerel halkın Arapça bilmediği bir durumda hutbe verdikleri, bu da Kur’an’ın etkisinin harikulade olduğunu gösterir.
O zaman, diğer bölümlerden farklı olarak Kur’an ayetlerini dinlediklerinde ağladıklarını gördüğüm için şaşırdım
Kur’an’ın etkisi harikulade olduğundan, bazı inkar edenlerin bile Kur’an’ın okunmasıyla şifa buldukları bilinmektedir. Örneğin, Abu Said al-Khudri, Sura al-Fatiha’yı yedi kez okudu ve bir akrep tarafından sokulan bir müşrik adamı şifa buldu. Kur’an’ın etkisi gerçekten büyüleyicidir ve inkar edenler bile Kur’an’ın okunması sırasında şifa bulabilirler.
Bu nedenle, Kur’an’ın gerçekten etkisi vardır ve Arapça bilmeyen insanlara normal bir metin okunsa ve Kur’an okunsa bile, farkı anlayabilirler. Yapılan deneylerde, bazı yabancılara normal bir metin ve Kur’an okunmuş ve farkı fark etmişlerdir, ancak Arapça bilmemelerine rağmen.
Kur’an’ın bazı surelerinin harflerle açılması da ayrı bir hayranlık kaynağıdır
Kur’an’ın harflerle açılan bazı sureleri, “Alif Lam Mim”, “Ha Mim”, “Sad”, “Qaf”, “Nun” gibi harflerle başlaması da harikulade özelliklerinden biridir
İşte Türkçe çevirisi:
Bunlar meydan okumak, mucize ve bu Kur’an’ın Allah tarafından bu dilden, bu harflerle geldiğine işaret etmek içindir. Ey bu dilden, bu harflerle sahip olanlar, onun benzerini getirin.
İbn Kesir -Allah rahmet etsin- dedi: “Sure başlarında zikredilen harflerin toplamı, tekrar edenler çıkarıldığında, yani “Elif Lam Mim”de birden fazla defa, tekrar edenler çıkarıldığında sure başlarında zikredilen harflerin toplamı on dört harftir: A, L, M, S, R, K, Y, A, Ş, S, H, K, N. Bunları “Nasih Hakim katiu lehu sir” sözüyle topluyorlar.
Dedi: Ve bunlar sayı olarak harflerin yarısıdır, bu 14 harf hece harflerinin yarısıdır.
İbn Kesir dedi: “Zikredilen, bırakılandan daha şereflidir.” [15]
Bu harfler mukatta harflerde zikredilenler, zikredilmeyen diğerlerinden daha şereflidir.
İbn Kayyim -Allah rahmet etsin- dedi: “Elif Lam Mim”in sırrına bakın, nasıl bu üç harfi içerdiğine dikkat edin. Elif başta kullanılırsa, hemze ” ‘ ” olur ve harflerin ağızdan çıkış yerlerinin en uçundan olur. Lam harflerin çıkış yerlerinin ortasındandır.
Harflerin en ucundan, ortasından ve ön tarafından gelen harflerimiz var, harflerin çıkış yerleri ilminde.
Bazıları en uçtan, bazıları ortadan ve bazıları önden gelir.
“A” dedi, elif en ucudur ve lam ortalardandır. Dil üzerine en fazla dayanan harflerden biridir. Çünkü harfler çıktıklarında, dil üzerine dayanmaları bakımından dereceleri değişir. Lam, dil üzerine dayanan en sert harftir, çıkışında dil üzerine en fazla dayanan harftir. Dedi: “Ve mim harflerin sonuncusudur ve ağzından çıkış yeri vardır.”
Ağız ucunda üç şeyden söz edildi: Göğüs tarafından boğaza doğru olan, orta ve ön taraftaki.
Dediki: “Bu üç şey harflerin çıkış kaynaklarıdır”, yani boğaz, dil ve dudaklar.
Harflerin çıkışları boğaz, dil ve dudaklardan kaynaklanır.
Dediki: “Böylece bu üç harfle başlayan her sure, yaratılışın başlangıcını, ortasını ve sonunu içeriyor yani evrenin yaratılışını ve sonunu; başlangıç ile son arasında şeriat ve emirlerle orta yolu temsil ediyor.”
Bunu Bakara suresi, Alu İmran suresi, Secde suresi ve Rum suresi gibi surelerde de düşün. Tek harflerle başlayan surelere bak, nasıl o sure o harfe dayanarak inşa edildiğini görürsün. Mesela “Kaaf” harfi: O sure Kaaf harfiyle biten kelimelerden bahseder: Kuran’ın zikri, yaratılışın zikri, sözün tekrarı ve geri dönüşü defalarca, insanoğluna yakınlık, iki meleğin gönderilmesi, kulun sözü ve rakip meleğin zikri, sürücünün ve yoldaşın ve cehenneme atılmanın zikri, tehditle ön plana çıkarılması, takvacıların zikri, kalbin, asırların ve ülkelerde dolaşılmasının zikri iki kez, yerin çatlaması, direklerin atılması,palmiyelerin getirilmesi ,rızık ,kavmin zikri ve tehdit hakları olmasa bile sözün ve tartışmanın tekrarı ile bağlantılıdır. Ayrıca, Kaaf harfinin sertliği, yüksek sesle söylenmesi, yüceliği ve açıklığına uyan tüm anlamlar surede mevcuttur. Bunu açıklayabilmek için “Sad” surendeki çok sayıda tartışmalara ve “tartışma” kelimesinin Sad harfine uygunluğuna bak. Öncekiyle başlayanı ise peygamber ile kafirler arasındaki tartışmadır.
Ve “Tek bir tanrı mı yaptınız?” [Sad Suresi: 5] dedikleri. Sonra, en üst makamların bilgisi olan dereceler ve kefaretler konusunda tartışmaları; Sonra şeytanın Allah’a itirazı ve O’nun Adem’e secde etmesini emretmesi hakkındaki tartışması; Sonra çocukları hakkındaki ikinci tartışması ve onların hepsini aldatmaya yemin etmesi, yalnız onlardan samimiyet sahipleri hariç. Aklen zeki olan düşünsün, bu sureye Sad harfi dışında yakışır mı? “Kaaf” surenine Kaaf harfi dışında yakışır mı? Bu, bu harflerin sırları denizinden bir damladır “[16].”
Bu sözler İbnül Kayyim’in (rahimehullah) görüşüdür. Amacı (rahimehullah), harfler ile surenin ihtiva ettiği maksatlar, manalar, konular arasında bir ilişki kurmaktır.
Yüce Allah şöyle buyurur:Ey insanlar! Sizi bir tek nefisten yaratan ve ondan esini yaratip ikisinden bir çok erkekler ve kadinlar üreten Rabbinizden korkun. [Nisa suresi, 1. ayet]
Yüce Allah şöyle de buyurur: Ey Insanlar! Rabbinizden sakinin; süphesiz o kiyamet gününün sarsintisi çok büyük bir seydir. [Hacc suresi, 1. ayet]
Kur’an-ı Kerim’de ilki Nisa suresi olan ve namazın ilk yarısında yer alan iki sure vardır.
İkincisi ise Hacc suresidir ve namazın ikinci yarısında yer alır.
Sonra namazın ilk yarısında yer alan şu ayetle başlar:Ey insanlar! Sizi bir tek nefisten yaratan ve ondan esini yaratip ikisinden bir çok erkekler ve kadinlar üreten Rabbinizden korkun [Nisa suresi, 1. ayet]. Namazın ikinci yarısındaki sure ise ahirete işaret ederek başlar.
Dikkat edilirse… Ey insanlar ifadesi hem namazın ilk yarısındaki dördüncü surenin başında geçer hem de namazın ikinci yarısındaki dördüncü surenin başında. Fakat namazın ilk yarısındaki dördüncü sure şu ayetle başlar: Ey insanlar, sizi bir tek nefisten yaratan Rabbinizden korkun. [Nisa suresi, 1. ayet]
Yaratılışın başlangıcı.
İkinci ifade ise şöyledir:Ey Insanlar! Rabbinizden sakinin; süphesiz o kiyamet gününün sarsintisi çok büyük bir seydir.. [Hacc suresi, 1. ayet]
Yaratılışın ve hayatın sonu, kıyametin kopmasından önce.
Kur’an-ı Kerim, mütekabil düz ifadeler içerir. Bu konuşma öncekilerden daha az önemlidir ancak bazı âlimlerin gözlemleri örneğin İbn Kayyım’ın harfler ile surelerin konuları arasındaki ilişki ile ilgili birinci gözlemi icmah kanaatidir.
İkincisi, Neysâbûrî’nin bu ayet ile ilgili tefsiri: Ey insanlar.
Şimdi üçüncüsü,”mütekabil düz ifadeler. Örneğin: “Bunlarin her biri kendi dairesinde dolasmaktadir.” [Enbiya suresi, 33. ayet]
İbn Eş’ûr şöyle dedi: “Bu ayetin mucizelerinden birisi, Yüce Allah’ın “Onların hepsi bir yörüngededirler.” ifadesinin her iki taraftan aynı şekilde okunuyor olmasıdır: Onların hepsi bir yörüngededirler.
Tâhir b. Eş’ûr şunları söyledi: “Bu ayette söz sanatlarından biri vardır. Çünkü harfleri sonundan başına doğru sırayla okunduğu gibi, ilkten sona doğru da okunabilir. Kısa cümlelerle zengin manalar ifade eder ve atasözlerine benzer. Uyumsuz veya yabancı değildir.”
Dedi ki: “Yüce Allah’ın şu ifadesi de buna benzer: Sadece Rabbini yücelt. [Müddessir suresi, 3. ayet]
Ters çevir: Sadece Rabbini yücelt. [Müddessir suresi, 3. ayet]
Dedi ki: “‘Ve’ harfinin atılmasıyla her iki ayet de yedi harften oluşur. Bu türü, Sekkâkî ‘mütekabil düz ifade’ olarak adlandırdı ve bunu kendi adlandırdığı ‘kılıp’ türlerinden biri olarak kabul etti. Bu tür özellikle kelimelerinin harflerinin ters çevrilmesini mümkün kılanlardadır. Hârîrî, Makamat adlı eserinde bunu ‘ters çevrilmesi mümkün olmayan’ şeklinde ifade etti. Yani: Ters çevrilmesi mümkün olmayan, değişmeyen anlamına geliyor. On altıncı makam üzerine bina edilmiştir.”
Hârîrî, Makamat adlı eserinde aslında “Sir fala kabakal furs” ifadesini “Onların hepsi bir yörüngededirler” ve “Rabbini pakla!” ayetleri gibi hem sağdan hem soldan okunabilen fikrini aldı. On altıncı makamı, mütekabil düz ifadelere dayandırdı ve bunun örneklerini hem nesir hem nazım şeklinde açıkladı.
Yüce Allah’ın şu sözü: ” Eger Allah dilerse senin de kalbini mühürler; batili yok eder ve sözleriyle hakki gerçeklestirir. Süphesiz ki O kalplerde bulunan seyleri hakkiyla bilir.” [Şûrâ suresi, 24. ayet]
“Yemhû” kelimesinde ne gözlemliyoruz? Mushaftaki yazı şekli: يَمْحُ الْبَاطِلَ Vav harfi!
Yemhû’l-bâtil, Kur’an’da vav harfinin atılmasıyla yazılmıştır. Halbuki vav harfi fiilin aslındandır ve cümle nida değildir. Buna rağmen vav harfi atılmıştır. Vav harfinin atılmasının sırrı, çabucak gitmeyi ifade etmesidir. Çabuk yok olup ortadan kalkmayı ifade eder.
Bakkaî şöyle dedi: “Yemhû’nun vav harfi, bütün mushaflarda yazılırken atılmıştır.”
Osmanlı mushafı, bütün mushaflar vav harfini kaydetmez. Mushaf yazısında yoktur. Halbuki fiil nida değildir ve “yemhû”daki vav harfidir. Peki, neden yav harfi atıldı?
Şöyle dedi: “Çünkü Yüce Allah mutlak anlamda batılı siler. O’nun -azîz ve celîl olan- batılın yüceliğini, üstünlüğünü ve egemenliğini sileceğine işarettir. Vav harfinin atılmasında da buna benzer bir benzetme vardır. Ayrıca emir fiili gibi bu silmenin kaçınılmaz olduğuna da işarettir.