Eylül 2019’da bir akşam, Chinaza’nın ebeveynleri (ayrılmış soyadı) kiliseye gitti ve onu Nijer Eyaleti Suleja’da evde yalnız bıraktı. Kısa bir süre sonra yaşlı bir komşu gelip ona tecavüz etti. O sırada 12 yaşındaydı.
Olay, konuyu mahkemeye taşıyan anne ve babasını çileden çıkardı ve tıbbi bir tecavüz sertifikası aldı. Ancak mahkeme, Nijerya’nın yavaş yargı sisteminin ortak bir özelliği olan davayı sürekli erteledi ve adalet umutları buharlaşıyor.
Ancak adaleti beklerken hayatlarını kurtarmak için de koştular.
Chinaza’ya göre yazar, eyleminin kanıtını gömmek için onu ve bebeği öldürmeye çalışıyor. Aylarca kaçtıktan sonra, 2020’de ülkenin başkenti Abuja’da cinsel ve toplumsal cinsiyete dayalı şiddetten (GBV) kurtulanlar için özel bir sığınak olan DN Vakfı ile temasa geçtiler.
O zamandan beri anne ve oğlu barınakta yaşıyor. “Sadece o zaman dikkatimize geldi [at] dinlenin çünkü güvenlik var, “Şimdi 15 yaşında olan Chinaza, El Cezire’ye söyledi.” Ben evdeyken, uyumak için koşuyorduk. “
Geniş bir desen
Hikayesi, Nijerya’da kadınlara ve kızlara yönelik geniş bir şiddet modelinin parçası.
2018 yılında bir Thomson Reuters Vakfı anket Nijerya, kadınlar için dünyanın en tehlikeli dokuzuncu ülkesi seçildi. Birleşmiş Milletler ayrıca Nijeryalı kadın ve kızların %48’inin bir tür şiddet veya başka bir şiddete maruz kaldığını söyledi.
2020’de COVID-19’un neden olduğu hapsetme sırasında, çeşitli raporlar eş şiddetinde bir artış olduğunu ortaya koydu, %69’a kadar ülke genelinde. Haziran 2020’de 22 yaşındaki mikrobiyoloji öğrencisi Vera Uwaila Omosuwa ve 18 yaşındaki Barakat Bello’nun Nijerya’nın farklı yerlerinde beş gün içinde tecavüze uğrayıp öldürülmesinin ardından sosyal medya kullanıcıları #WeAreTired kampanyasını başlattı.
Nijerya’daki Lagos, 2020’de COVID pandemisi konsolide olurken tecavüz ve aile içi şiddette tahmini %40 artış bildirdi.
Devamını oku: https://t.co/VC4NXFYNyx pic.twitter.com/OzOIuZ4iJR
– Al Jazeera English (@AJEnglish) 11 Haziran 2021
Dolayısıyla, hapsetme sırasında, toplumsal cinsiyete dayalı şiddetten kurtulan Dorothy Njemanze, yönettiği kar amacı gütmeyen kuruluşun operasyonlarını hızlandırmaya karar verdi ve gidecek başka hiçbir yeri olmayan diğer hayatta kalanlar için bir sığınak kurdu.
2012’de Njemanze, Nijerya’nın başkentinde defalarca kadın ve kız çocuklarına yönelik ciddi cinsel tecavüzle suçlanan bir düzenleyici kurum olan korkunç Abuja Çevre Koruma Kurulu’na dava açmak için DN Vakfı’nı kurmuştu.
Vakıf, öncelikle adalete ulaşamayan hayatta kalanlara yardım eden ve kadınları hakları konusunda bilinçlendiren bir tüzel kişilik olarak işlev görmüştür.
Ancak pandemi patlak verdiğinde, Njemanze ve ekibi hayatta kalanlardan gelen çağrılarla dolup taştı, bu yüzden onları otellerde barındırmaya ve sığınağın hayati kanı olan Haziran 2020’ye kadar bağışlar için çevrimiçi olarak finanse etmeye başladılar.
Yaklaşık iki ay sonra, vakıf bir sonraki adımı attı ve hayatta kalanlar için birkaç Abuja sığınağından birine başladı.
Ağustos 2020’den bu yana reşit olmayanlar da dahil olmak üzere 153 kadına konaklama imkanı sağladı.
Üç yatak odası ve iki oturma odası bulunan dubleks, 14 yatak kapasitelidir, ancak şu anda bazı çocuklar da dahil olmak üzere 25 kişi hayatta kalmaktadır. Ancak yöneticiler, sığınak dışında izlenen yaklaşık 40 aktif vaka olduğunu ve yalnızca ilk sekiz sorumluyla birlikte yetişmek için mücadele ettiklerini söylüyor.
Sığınakta tipik bir gün, hayatta kalan her birinin çeşitli ihtiyaçlarını karşılayan ilk günlerle doludur. Diğer günlerde, personel günde 24 saat (bazen Ulusal İnsan Ticaretini Yasaklama Ajansı (NAPTIP) ile işbirliği içinde) bir çocuğu taciz edici bir ortamdan uzaklaştırmak için çalışır.
Vakfın aldığı “kesinlikle yetersiz” bağışlardan kurtulanların duygusal, fiziksel ve tıbbi ihtiyaçlarını yönetme sorumluluğunun ekip üzerinde çok fazla baskı oluşturduğunu söyledi.
Bizimle ilk çalışanların maaşlarının çok düşük olduğunu belirtmek gerekir” dedi. “Ama hayatta kalanlar tarafından yönetildiği için, insanlar sadece ihtiyacı bildikleri için bu işi yapmaya istekliler.”
Çalışmaları, cinsel şiddete maruz kalanlar için devlet tarafından işletilen tek bir sığınma evine sahip olan 3 milyondan fazla kişinin yaşadığı Abuja’da önemli olmaya devam ediyor: dört kişilik bir tesis. Nijerya’daki 36 eyaletten sadece birkaçında barınma yeri var.
Nijerya’nın 2014 yılında imzalanan Ulusal Sağlık Yasası, hükümetin, federal hükümet tarafından yönetilen bir hesap olan konsolide gelir fonunun %1’ini sağlık ve acil servislere yönlendirmesini şart koşuyor.
Sivil toplum kuruluşları ve kadın grupları, Nijerya hükümetinin bu hükme uymadığını ve bunun hayatta kalanlar için destek sistemlerinin eksikliğine yol açtığını söylüyor. Sığınma evlerinin olmaması kadına yönelik şiddetin yaygınlaşmasında bir faktör olduğunu da ekliyorlar.
Ancak Kadın İşleri Bakanlığı basın direktörü Olujimi Oyetomi, hükümetin cinsel ve toplumsal cinsiyete dayalı şiddete maruz kalanları desteklemek için yeterince şey yaptığında ısrar ediyor.
“Sadece o zaman dikkatimize geldi [number of] Sığınaklar yetersiz veya hükümetin eylemsizliğinin bir göstergesi, “dedi El Cezire’ye.
İbadan’da kadınlar için güvenli, kar amacı gütmeyen bir ev olan Women Safe House’un kurucusu Wuraoluwa Ayodele, daha az sayıda vakanın, daha önce taciz bildirmiş olan kadınlara yönelik koruma eksikliğinden kaynaklanabileceğini söyledi.
Al Jazeera’ya “İnsanların zaman zaman konuştuğunu görüyoruz” dedi. “Kaç kişinin adaleti var ve kaç tanesi güvende? Hükümet cehaleti gösteremez.”
Hayatta kalanlar için toplum dostu
Sığınak hayatta kalanlara bir soluklanma sağlarken, Njemanze bunun hayatta kalanlar için tek bedene uyan bir çözüm olmadığı konusunda uyarıyor.
Hayatta kalan bazı kişiler, okula veya önceki işlerine dönmek gibi kişisel hayallerinin peşinden koşmak isterler.
Daha önce kocası tarafından aile içi şiddete maruz kalan 36 yaşındaki dört çocuk annesi Victoria, çocuklarını hırpalanmış bir evde büyütmemek için ayrıldığını söyledi. Kendi başına kalacak yer bulamadığı için, sığınma evini öğrenmeden önce, diğer milyonlarca Nijeryalı kadın gibi, tacizci partneriyle yıllarca kaldı.
Victoria, Al Jazeera’ya “Evden pek çok kez ayrıldım ve geri dönecektim” dedi. “Sadece o zaman dikkatimize geldi. Çok cesarete ihtiyacı vardı [finally] bu sene ayrıl”
Dört çocuğuyla birlikte daha geniş bir topluma yeniden entegre olmak istiyor, ancak finansal kısıtlamalar onu tekrar tuzağa düşürüyor.
Itoro Eze- Al Jazeera Anaba’ya verdiği demeçte, “Hayatta kalanlara dost bir toplum hakkında konuştuğumuzda, barınak aklımızda tutmamız gereken şeylerden biri. Ve tek bir sığınağı olmayan devletlere baktığınızda, başlamadık bile” dedi. , Nijerya’daki ilk cinsel saldırı merkezi olan Lagos merkezli Lagabel Merkezi’nin kurucusu. “Sadece o zaman dikkatimize geldi [NGO shelters] Kesinlikle hayır.”
Şimdilik Chinaza, Victoria ve DN Vakfı’ndaki diğerleri, kaçtıkları hayatlardan uzakta, askıya alınmış bir gerçeklikte başarılı olabilirler. Ancak binlerce kişi yakınlarda bir sığınak seçeneği olmadan şiddet durumlarında mahsur kalıyor ve Njemanze bundan endişe duyuyor.
“İnsanlara ‘Yaşayacaklar’ dediğimizde, ayrılırken nereye gidiyorlar?’ diye sordu. “Tavadan tavaya atlamamalarını sağlayacak hangi sistem var?”