İki çocukluk arkadaşı, Rusya’nın savaşı gelene kadar, Kiev’in hemen dışındaki kırsal bir köyde küçük bir kilisenin arkasına gizlenmiş sakin bir yol olan Barış Caddesi’nde birkaç ev ayrı yaşıyordu.
Her ikisi de 28 yaşında olan Pavel Kholodenko ve Viktor Balai’nin cesetleri, Nisan ayı başlarında ormanlık bir alanda sığ bir mezara gömülmüş halde bulundu.
Yaslı anneleri, birlikte kreşe giden, birlikte okulda okuyan ve kısa bir süre birlikte Ukrayna ordusunda görev yapan iki genç adamın Rus askerleri tarafından vahşice işkence gördüğünü ve birlikte öldürüldüklerini söyledi.
Geçmişteki askerlikleri muhtemelen idam edilmelerinin nedeniydi.
Kaybettiklerinin acısıyla kıvranan anneler, Sky News’e oğullarının, 25 Şubat’ta Rus tanklarının Zdvizhivka köyüne girdiği sıralarda, çiftle aniden temaslarını kaybetmeden önce işgale karşı gönüllü olarak savaşmayı planladıklarını söyledi.
Bir aydan uzun bir süre sonra Rus kuvvetleri nihayet geri çekildikten sonra, ömür boyu dostlarının başına gelenlerin dehşeti ortaya çıktı.
48 yaşındaki Tetiana Kholodenko bu düşünceye ağlayarak “İşkence gördüler” dedi.
“O kadar korkunç bir işkenceydi ki, vücudunun hiçbir yeri kaçamadı – parmaklar, kollar, bacaklar… Söylemesi zor ama söyleyeceğim: Onu (Pavel) ağzına kurşun sıkarak öldürdüler. Tüfekten – beyni ceketinin başlığındaydı. Zor. Çok zor.”
Evinin önünde dururken konuştu – yakındaki bir kasabada başka bir mülkü olan ailenin ikinci evi.
Ukrayna savaşı canlı güncellemeleri: Rusya ‘Mariupol’da mezar kazıyor’
Yolun aşağısında Viktor’un evi var.
Orada, 49 yaşındaki annesi Olena Balai ve 78 yaşındaki büyükannesi Olga Dovhoshap ile birlikte yaşıyordu.
O olmadan kırılırlar.
Anne, askeri üniforma giymiş tek çocuğunun çerçeveli portre fotoğrafına tutunarak, “Ona işkence ettiler,” dedi.
“Vücudunun hiçbir yeri kurtarılmadı. Oğlum 29. yaş gününü göremedi. Onu orospular öldürdü. Faşistler ona işkence etti. Ne için? Ne yaptı? Ne yaptı? suçlu, o sadece bir çocuk. Oğlum öldü. Küçük oğlum gitti. Bebeğim gitti.”
Her iki adam da nazik ve düşünceli olarak tanımlandı.
Ukrayna silahlı kuvvetlerinde birlikte görev yapmışlar ve Rusya’nın 2014’te Kırım’ı ilhak etmesinin ardından ülkenin doğusunda Moskova destekli ayrılıkçılarla savaşmışlardı.
İki arkadaş, Pavel bir taksi şoförü olarak çalışırken, Viktor bir inşaatçı olarak çalışırken sivil hayata dönmeye karar verdiler.
Rusya işgal ettiğinde, ikisi de kendi annelerine savaşma arzusunu ilettiler.
Resimlerle Ukrayna savaşı: Elli günlük yıkım, ölüm ve yıkım
Viktor’un annesi, sesi çatlayarak, gözleri yaşlarla ıslanmış, başı eğik, “Son sözleri şuydu: Anne, seni seviyorum ama gitmem gerek. Ukrayna’yı savunmam gerek. Anne seni seviyorum” dedi.
Pavel’in annesi, oğlunu en son ne zaman gördüğünü anlattı.
“’Geri döneceğim’ dedi” diye hatırladı.
“O bir dövüşçü, eski bir savaşçı. Ondan sonra onu görmedik. Evimizden gitti ve bana ‘Anne ben biraz yürüyeceğim, sonra döneceğim’ dedi.
Hiç yapmadı.
Her iki aile de daha sonra ne olduğundan ya da iki genç adamın nasıl yakalandığından emin değil.
Ayrıca çiftin tam olarak ne zaman öldüğünü de bilmiyorlar. Cesetleri 3 Nisan’da keşfedildi, ancak vahşileştirilmiş kalıntılar bir süredir toprakta kaldığına dair işaretler gösterdi.
Pavel’in annesi, “Onları Pazar günü bulduk, teşhis ettik ve Salı günü gömdük” dedi. “O zaman gündüzden geceyi bilmiyordum – oğlum… oğlum.”
Köyde iki ayrı mezarlıkta defnedildiler.
Ukraynalı müfettişler binlerce savaş suçu için Rusya’ya karşı bir dava oluşturmaya çalışırken anneler adalet istediklerini söyledi.
Pavel’in annesi, “İntikam istiyorum – Rus askerlerinin oğlumun yaptığı gibi gitmesi için… Ama bunu söyleyemeyiz, doğru, çünkü o zaman onlar kadar kötü olacağız” dedi.
“Onlar gibi davranamayız. Ama cezalandırılmalarını istiyorum.”
Kaynak : https://news.sky.com/story/ukraine-war-heartbroken-mothers-mourn-two-lifelong-friends-tortured-by-russian-soldiers-12590846