Roan Krallığı’nın kuzeydoğu kıyısında bulunan Ubarr bölgesi.
Ubarr bölgesinin efendisi Popelina Ubarr, soğuk okyanus esintisini içine çekerken etrafına bakındı.
Gelecekteki halefi olan genç bayan Amiru onu dikkatle izliyordu.
Sıçrama, sıçrama.
Deniz üssüne çarpan dalgaları en iyi duyabilecekleri yer burasıydı.
Genellikle karanlık ve sessiz olan bu liman bugün hala karanlıktı ama sessiz değildi.
Paaaaat!
Işınlama sihirli çemberi bir kez daha parladı.
Popelina, tokalaşmak istemek için elini uzattı.
“Hoş geldin, Vikont.”
“Ahem, sizi tekrar görmek güzel, Ubarr lordu.” (Onun için neden bir başlığa atıfta bulunmadıklarından emin değilim. Belki de bir unvanı yoktur?)
Ubarr lordunun elini beceriksizce sıkan kişi, eskiden güneydoğu bölgesinin Marquis Ailan fraksiyonunun bir parçası olan bir Vikonttu.
Şu anda zırhını giyerken grubun geri kalanıyla uyum sağlamaya çalışıyordu.
Popelina’nın yanından ayrıldı ve diğer soyluların durduğu yere gitti. Hiçbirinin yüzünde parlak bir ifade yoktu. Vikont, deniz üssüne bakarken güneydoğu grubundaki diğer soylulara selam bile vermedi.
Sonra elini titreyen kalbinin üzerine koydu.
Zihninde hâlâ bir kişinin sesi yankılanıyordu.
“Kalkan kırılmadı.”
O yoğun savaşı hatırladı. O savaşı kaledeki ofisinden izleyen Vikont elinde olmadan hemen buraya koştu.
O kişi buraya gelecekti.
Kuzeydoğu bölgesinin Askeri Komutanı Cale Henituse.
Bu gece buraya gelecekti.
Vikont, son karşılaşmalarında Cale Henituse’nin oval masadan uzaklaşırken söylediklerini hatırladı.
“Soyluların güçlülere bağlanma yolu buysa, hayatta kalmak için kime bağlanmanız gerektiğine çok geçmeden karar vermeniz gerekecek.”
Hayatta kalmak istiyorsa Cale’e bağlı kalması gerekiyordu. Bunu yapmak için tek şansı buydu.
Onun ve diğer soyluların gözleri sürekli etrafa bakıyordu.
Şoklarını gizleyemediler.
Karanlıkta zar zor bir şeyler seçebiliyorlardı. Ancak çok sayıda gemi ve mükemmel bir formasyonda duran askerler, bu savaş için ne kadar süredir eğitim aldıklarını görmelerini sağlıyordu.
“Geride kaldık.”
Soylular geride bırakıldıklarını ve karşılaştırıldığında güçlerinin cılız kaldığını anladılar. O kişinin gözünde bile olmadıklarını da anladılar. Bu yüzden buradaydılar, güçlülerin gelmesini bekliyorlardı.
O anda genç bayan Amiru’nun kollarındaki görüntülü iletişim cihazı parladı. Annesine döndü ve konuşmaya başladı.
“O geliyor.”
Soyluların hepsi onun açıklaması karşısında gerginleşti.
“Cale mi?”
Işınlanma sihirli çemberi harekete geçmeye başladı.
Ooooooong-
Etkinleştirildiği diğer zamanlardan daha büyük görünüyordu. Bu, çok sayıda insanı taşıdığı anlamına geliyordu.
Etrafta duran soylular yutkunmadan edemediler.
Paaaaa- at.
Işınlanma sihirli çemberi, üzerinde insan silüetleri belirmeden önce parladı. Ubarr lordu nakliyelerini tamamladıktan sonra konuşmaya başladı.
“Hoş geldiniz, Şövalye Kaptan-nim ve Büyücü Kaptan-nim.”
Kraliyet Şövalyelerinin Birinci Tugayı, zırhlarındaki kraliyet armasından tanınabilirdi.
Ve sonra dünyaya ilk kez ifşa edilen diğer grup vardı.
Soylular, Ubarr lordunun söylediklerini duymuştu.
Büyücü Kaptan.
Yüzlerini kapatan cüppeli onlarca insanı görebiliyorlardı.
Mage Brigade 1, veliaht prens Alberu Crossman’ın topladığı en iyi büyücülerin en iyilerinden oluşuyordu.
Büyücü Tugayı, kuruluşundan bu yana ilk kez ortaya çıktı.
Büyücü Kaptan, Ubarr lordunun elini sıktı.
“Tanıştığıma memnun oldum.”
Kapüşonla kapatılan yüz, Alberu’nun teyzesi Kara Elf Tasha’nın insan biçimindeki yüzüydü. O bir Elementalistti ve büyücü değildi, ancak yine de Büyücü Tugayı’na liderlik ediyordu. Ancak Büyücü Tugayı’nın gerçek lideri Rosalyn’di.
Rosalyn şu anda Breck Kingdom’da olduğu için kaptanın yerine Rosalyn’in yerini Tasha alıyordu.
“Yakında gelecek mi?”
Ubarr lordu, Tasha’nın sorusuna başını salladı.
Tasha daha sonra sessizce Büyücü Tugayı’nı odanın bir kenarına götürdü. Kraliyet Şövalyeleri yanlarında duruyordu.
Kraliyet Şövalyelerinin Birinci Tugayı pek konuşkan değildi. Tasha, şu anda neden neredeyse suskun kaldıklarını anlamıştı.
Büyücü Tugayı doğal olarak üzerlerinde bir video iletişim cihazına sahipti. Onları buraya getirirken büyücülere ve şövalyelere Henituse bölgesindeki savaşı göstermişti.
O heyecan verici savaşı görmüşlerdi.
Bu, Tasha’nın bile görmeyi asla beklemediği bir varoluş savaşıydı. Ejderha Katili ile Cale’in grubu arasındaki o savaş onu sarsmıştı.
Tasha büyücü Mary ve Cale’in grubunun geri kalanı için o kadar endişeliydi ki neredeyse çıldıracaktı.
“Görünüşe göre şövalyeler farklı bir nedenle çıldırmış.”
Tasha, Şövalye Kaptanına doğru baktı. Güçlü bir sorumluluk duygusu olan inatçı bir adama benzeyen bir yüzü vardı. Kırklı yaşlarında görünen Şövalye Yüzbaşı, ışınlanma büyü çemberini sessizce gözlemliyordu.
Şövalyelerin geri kalanı da aynı şeyi yapıyordu.
Bir kılıç ustası görmüşlerdi.
Roan Krallığı’nın en son bir kılıç ustasına sahip olmasının üzerinden uzun zaman geçmişti. Ancak, aniden yeni bir kılıç ustası ortaya çıktı.
Ayrıca bir Kemik Ejderhasına biniyordu.
Tasha onların, hayır aslında savaşı izleyen herkesin aklından geçen düşünceleri anlıyordu. Bu yüzden o da sessizce bekledi.
Sıçrama, sıçrama.
Işınlanma sihirli çemberi, dalgaların sıçrama sesiyle bir kez daha titremeye başladı.
Ooooooooong-
Bunu bekliyorlardı.
Soylular, Kraliyet Şövalyeleri ve Büyücü Tugayı üzerinde olan bakışlarını tekrar ışınlanma büyü çemberine çevirdiler. İnsanlar birer birer görünmeye başlayınca beyaz ışık yanıp söndü.
“Ah.”
Birisi bir nefes verdi.
Görünen ilk kişinin omuzlarından biri sargılıydı. Kalabalıktan biri kimliğini açıkladı.
“…Kılıç ustası.”
Adını bile bilmiyorlardı. Yanında siyah cübbeli birini gördüler. Son savaşın tamamı boyunca görünmez olmasına rağmen insanlar onun kim olduğunu tahmin edebiliyordu.
“O kişi büyücü olmalı.”
Onları, maske de dahil olmak üzere bir suikastçı kıyafeti giyen Ron, büyük kılıçlı bir kılıç ustası kıyafeti giyen Beacrox ve iki kedi yavrusu ile çevrili melez Cüce Sıçan Mueller izledi.
Cale’in grubu birer birer ortaya çıkıyordu.
Ve en son ortaya çıkan Cale Henituse’du.
Sihirli çemberin tepesinde belirdi ve kalabalık yutkundu.
Soylulardan biri mırıldanmadan edemedi.
“… Kan, kan.”
Cale, savaşın sonunda hâlâ aynı görünüyordu.
Cale, günün erken saatlerinde savaş sırasında giydiği aynı kanlı kıyafetle orada duruyordu. Bakışları gruba bakıyordu.
Ancak soylular, Cale’in kirli veya perişan göründüğünü düşünmüyordu. Aslında, savaş alanında hayatta kalmış birinin baskısını hissettiler. Dahası, savaşın daha yeni başladığını anlamalarına yardımcı oldu.
O anda oldu.
Ubarr lordu konuşmaya başladı.
“Selamlamak.”
Soylular onun ifadesiyle irkildi.
Ancak arkalarından yüksek sesler gelmeye başladı.
Tüm bu süre boyunca hazır bekleyen askerler hep bir ağızdan bağırdılar.
“Chong!” ( Kore ordusu selam verdiklerinde sadakat anlamına gelen choong sung der. Bu bir saygı göstergesidir. Descendants of the Sun gibi K-dizileri izlediyseniz duymuş olabilirsiniz. ,’ kalabalık bir grup olduğunda kullanılabilir ve grubun selam verdiği kişi karşılık verdiğinde ‘sung’ derler (yine de bu kısımda sözüme güvenmeyin).
Tüm Donanma, Cale’i o kadar yüksek sesle selamladı ki, tüm kıyı sallandı.
Selamları kuzeydoğu bölgesinin Askeri Komutanı Cale Henituse’ye yönelikti.
Farklı bir ses duyana kadar sesleri soyluları şok etti.
Tık Tık.
Ay ışığında parıldayan kılıç birer birer çekilmeye başlandı.
Şövalye Yüzbaşı kılıcını çıkardı ve kaldırdı.
Şövalyelerin geri kalanı kısa süre sonra onun eylemlerini takip etti.
Konuşmak yerine kılıçlarını hareket ettirmişlerdi.
Clang.
Kılıçlar bir selam havasını deldi.
Bu Şövalye Selamıydı.
İtaat etmeleri gereken insanları böyle selamladılar.
Büyücüler daha sonra küçük ışık küreleri yaratmaya başladılar ve onları soyluların ve askerlerin üzerine gönderdiler.
Karanlık kıyılar yavaş yavaş aydınlanmaya başladı.
Cale yavaşça konuşmaya başlamadan önce tüm bunları sessizce izledi.
“Şimdi görebiliyorum.”
Şu anda saygılı konuşma tarzını kullanmıyordu.
Ancak, kimse bunun garip olduğunu düşünmedi. O kadar doğaldı ki kimse farkına bile varmadı.
Hayır, bunu anlayacak zamanları yoktu.
“Bir sürü insan var.”
Cale soylulara bakarken tek bir şey söyledi.
Soylular, Cale’in onlara nasıl baktığını açıkça görebiliyorlardı. Cale’in onları küçümsediğini söyleyebilirlerdi.
Ancak soylular yine de konuşmaya cesaret edemediler.
Cale’in kuvvetlerinin gücü tacın seviyesindeydi. Bazı açılardan taçtan bile daha güçlüydü. Ayrıca, şu anda bir kahramandı.
Tüm Roan Krallığı, günün erken saatlerinden beri hâlâ savaş hakkında konuşuyordu. Cale’in adı herkesin ağzındaydı.
Ama en önemlisi, Cale farklı bir hava veriyordu.
Ziyafet salonunda hissettiklerinden dünyalar kadar farklı olan bir hükümdarın aurasını hissedebiliyorlardı. Kimin güçlü olduğuna karşı en duyarlı olan bu soylular başlarını eğdiler.
“Komik serseriler.”
Cale, askerlere bakmak için dönerken hayatta kalabilmek için kendisine yalakalık yapmaya çalışan insanlara pek aldırış etmedi. Yüzlerinde gerginlik ve endişe vardı ama aynı zamanda umut da vardı.
Cale konuşmaya başladı.
Alçak sesi orada duran yüzlerce kişiye ulaştı.
“Gitmeye hazırlanın.”
Bu başlangıçtı.
Kıyı çevresindeki atmosfer hızla değişti. Bu emri bekliyorlardı. Gerginlik burada herkesin aklındaydı. Ancak Cale’in konuşması bitmemişti.
“Yarın akşam.”
Hiç tereddüt etmeden sakin bir sesle konuştu.
“Düşmanı yok edeceğiz.”
Yok et.
Hepsini öldür.
Bu söz askerlerin zihinlerine kazınmıştı.
O sırada biri yüksek sesle bağırdı.
“Siparişinizi takip edeceğiz!”
Kraliyet Şövalyelerinin Şövalye Kaptanıydı. Kılıcını kaldırdı ve bağırırken göğsünün üzerine yerleştirdi. Sesi, emri yerine getirme yeteneğine güven dolu görünüyordu. Ubarr lordu, onun bağırışına cevap verir gibi bir hareket yaptı ve askerler de bağırmaya başladı.
“Siparişinizi takip edeceğiz!”
Bu karanlık gecede kıyıdaki insanlar hızla hareket etmeye başladı. Gerginliğin yanı sıra bir heyecan ve heyecan duygusu vardı.
Yok et.
Bu emri yerine getireceklerdi.
Cale’in emri hepsinin zihninde yankılanıyordu.
* * *
Cale ertesi gece Ron’un raporunu dinlerken temiz bir kıyafetle bir geminin güvertesinde duruyordu.
Saçları okyanus melteminde dalgalanıyordu.
“Gemiler, toplamda 300’den fazla gemi ile ağırlıklı olarak orta büyüklükteki gemilerdir.”
Balinalar tarafından gönderilen bilgiler sonunda Cale’in kulaklarına ulaşıyordu. Her bir bilgiye dikkat etti.
Artık gardını düşürmeyecekti. Bu savaş, onun bunu yapmama isteğinin ifadesi olacaktı.
“Aslında, daha önce hiç görülmemiş şekillerde bazı gemiler vardı. Bu gemilerin kuzeydeki buzları kırmak için kullandıklarından şüpheleniyoruz.”
“Muhtemelen Cüceler tarafından yapılmış bir şeydir.”
Cale başını eğdi.
“Açıklamak.”
Mueller o kadar şaşırmış görünüyordu ki, hızla konuşmaya başlamadan önce bayılacaktı.
“Alev Cüceleri tarafından yapılmış bir gemi olduğuna inanıyorum. Büyü aletleri konusunda zayıf olduklarını duydum, ama mekanik aletleriyle oldukça ünlüler.”
“Zayıf?”
“Size karşı dürüst olmak gerekirse, onları hiç yapamayacaklarına daha yakın.”
Sihirli aletler yapamayan bir Cüce, Elemental ile baş edemeyen bir Elf gibiydi. Bu yüzden Mueller, Alev Cüce Kabilesini anlatırken pek iyi görünmüyordu. Onlar için biraz üzüldü. Ancak Cale, onların üzüntülerinin onu ilgilendirmediğini düşünüyordu.
“Onları sihirle patlatabilirim.”
Sihir konusunda berbatlarsa, Magic Brigade onları öldürebilir.
Ancak miğferli şövalye ve Ayılar’ın savaş sırasında sahip oldukları sihirli parşömenleri düşündü.
Bu tür sihirli parşömenlere sahip olmaları, düşmanın büyü seviyesinin de güçlü olduğu anlamına geliyordu. Miğferli şövalyenin gemiye ışınlanmasının nedeni neredeyse kesin olarak gemide büyücüler ve şifacıların olmasıydı.
Bu durumda onlardan da kurtulması gerekiyordu.
beeeeeep- beeeeeep-
“Komutan-nim!”
Genç bayan Amiru, deri zırh giyerken Cale’in yanına koştu. Bir video iletişim cihazı kollarında kıpkırmızı parlıyordu.
Cale o anda gemilerine yaklaşan küçük bir tekne gördü.
Tekneden gelen aşağıdaki sesleri duydu.
Meeeeeeow.
Meeow.
Cale, beklediği seslere gülümsemeye başladı.
On ve Hong, Choi Han ve Beacrox’un kollarındaydı. Bindikleri küçük tekne, Cale’in gemisine doğru gidiyordu.
Şşşşşşşşşşş-
Rüzgârın ürkütücü sesi Cale’in kulağına değdi.
Ancak, genç bayan Amiru’nun raporunu da duymayı başardı.
“Düşman gemileri üçüncü sınırı geçti.”
Bu, toplam dört sınırın üçüncüsüydü.
Düşman yakında dördüncü sınıra yaklaşacaktı.
Cale, şu anda dördüncü sınırda bulunan bu geminin güvertesinden aşağıya baktı.
– Hepsi tamam.
Ortalama dokuz yaşındaki çocukların yaptığı başyapıt.
Şşşşş-
Havada hışırdayan yaprakların sesi, okyanusta duyması zor bir şeydi.
O gürültü dördüncü sınırın çevresinde okyanusu sarmaya başladı.
Sis.
Sis okyanusu kaplıyordu.
Gerçek bir işarete sahip tek sınır, sis nedeniyle artık görülemez oldu.
Bu dördüncü sınır, düşman için görünmez bir ölüm sınırı olacaktır.
Cale emri verdi.
“Tüm gürültüden kurtulun.”
Bu operasyonun adı ‘Hayalet’ idi.
Cale’in gemisinden başlayarak Roan Krallığı donanmasının tüm filosu sessizleşmeye başladı.
Sessizlik okyanusu doldurdu.
Hayaletler, düşmanlarının gelişini bekliyorlardı.