“Karanlık, aysız bir gecede bir yolcu, bilmediği dağların arasından geçerken kaydı ve derin bir uçuruma düştü. Bir çalıyı yakalayıp havada asılı kaldı. Her yer karanlıktı. Altında da idrak edilemez karanlık ve korkunç bir uçurum vardı. Saatlerce çalıya tutundu ve bu süre boyunca yaklaşmakta olan ölümün azabıyla acı çekti. Bir kış gecesiydi ve elleri gitgide soğuk ve hissiz oluyordu. Yakında elini bırakmak zorunda kalacaktı ve sonra uçuruma düşecekti. Hiçbir çaba onu kurtaramazdı ve o çoktan kendisini ölümün pençesinde gördü. Düştü –ama hiçbir şey olmadı. Uçurum falan yoktu. O serbest bıraktığı anda kendisini zeminde ayakta dururken buldu."
"Her şeye başkaldırıyorum. Başka insanların kendilerini üzerimde yetke saymalarına, başkaları tarafından eğitilmeye, başkalarının bildiklerini bana kabul ettirmeye çalışmalarına başkaldırıyorum. Kendim bulmadıkça hiçbir şeyi doğru kabul etmiyorum. Başkalarının benden farklı düşünmesine karşı değilim, ama onların bana düşüncelerini, yaşamla ilgili görüşlerini zorla kabul ettirmeye çalışmalarına katlanamıyorum. Daha küçük bir çocukken de başkaldırıyordum. Dinliyor, izliyor, ama bir yandan da sözlerin yanılsamasının ardındaki hakikati arıyordum."