Bir delikanlı eÅ aramak amacıyla komÅu bir köye gidip bir kızla görüÅmüÅtü. Kız; "Åu gün gelirsen sana kaçarım", diye delikanlıya gün vermiÅti.
Nart yiÄitlerinden Nemırıfo, Abın ırmaÄı vadisinde yaÅıyordu.
Bir delikanlı eÅ aramak amacıyla komÅu bir köye gidip bir kızla görüÅmüÅtü. Kız; "Åu gün gelirsen sana kaçarım", diye delikanlıya gün vermiÅti. GeleneÄe göre, baÅlık (ÑаÑÑ/vase) ödemeden kız alınamazdı. Delikanlının ise baÅlık verecek yeterli bir varlıÄı yoktu, kızı kaçırması gerekiyordu. Bu bakımdan kendisinden daha yaÅlıca da olsa Nemırıfo’ya baÅvurma gereÄi duydu:
-Senin karÅına böyle çıkmayı hiç istemezdim, ama bu iÅimi halletmem için senin de benimle birlikte gelmen gerekiyor ve bana yardım edersen çok sevinirim, dedi.
Delikanlı iyi çocuktu, bu nedenle onu kıramadı Nemırıfo.
Gün geldiÄinde, genç arkadaÅlarına ve Nemırıfo’ya haber saldı delikanlı, hep beraber kızı almaya gittiler. Kız, gece sessizce evinden dıÅarı çıktı ve yanlarına geldi. Bu gibi durumlarda kız, arabayla deÄil, at sırtında götürülürdü. DönüÅ yolunda, gençlerin kendi aralarında ÅakalaÅmaları ve daha rahat olmaları için Nemırıfo onları biraz geriden izliyordu. İki köy arasında bulunan mezarlıÄa ulaÅtıklarında gençler bir duraksadılar.
Geceleri o mezarlıÄın içinden geçen yolu izlemekten kaçınırlardı. Bu nedenle birbirlerine sordular:
-Uzun olan dolambaçlı yoldan mı, yoksa mezarlıktan geçen kısa yoldan mı gidelim? -diye.
-Mezarlık içinden gitmeyelim, yanımızda kadın var, -dedi bazıları, bazıları da buna karÅı çıktı. TartıÅıp dururlarken arkadan Nemırıfo da yetiÅti. Kaçırılan kız:
–Åıhançerıye yanınızdaysa korkmam, isterseniz kısa yoldan da gidebilirsiniz, -dedi.
-Ne duyarsanız duyun, ne görürseniz görün aldırmayın ve duraklamayın, yolunuza devam edin ve mezarlıÄı geçip gidin, -diyerek Nemırıfo, çocukları yola çıkardı. Kendisi de biraz geride kaldı. Atlı grubu sessizce yola koyuldu.
MezarlıÄın yarısına gelmiÅlerdi ki Nemırıfo korkunç bir baÄırtı sesi duydu. Sesin geldiÄi yöne baktıÄında, bir ot yıÄını yüksekliÄinde ve sallana sallana gelen bir karaltı gördü. Durdu ve bu gelenin kendisine yetiÅmesini bekledi.
At sırtında olduÄu halde gelen Åeyin kendisinden de daha yüksek olduÄunu gördü. EÄerinin üzengileri üzerinde bir dikilip gelene bir kılıç darbesi indirdi. İlk yaÄmurun atların ayak seslerini yumuÅatıÅı sırasında olduÄu gibi, yaralıdan boÅanan kan yerleri ıslatıp yumuÅak hale getirmiÅti. Bir tek vuruÅla, bu gelen Åey her ne ise sessizce yere yıÄılıp kalmıÅtı…
Sabahleyin yaÅlılar yanına gelip Nemırıfo’ya;
-Dün gece gençler eski mezarlıkta bir baÄırtı sesi duyduklarını, ama ne olduÄunu bir türlü anlayamadıklarını söylüyorlar,- diyerek sordular ve Nemırıfo’nun yanıtını merakla beklediler.
-Neye vurduÄumu bilmiyorum, ama her neyse bu vurduÄum yaratıktan çok kan akmıŠolmalı, -dedi.
YaÅlılar mezarlıÄa gittiler. Kan izlerini takip edince bir mezara ulaÅtıÄını gördüler.
O günden sonra mezarlıktan asla korkutucu bir ses duyulmadı. İnsanlar geceleri de mezarlıÄın içinden geçebilir oldular.
Ailesi, Nemırıfo’nun kullandıÄı bu kılıcı kimseye vermemek için and içti. Çünkü kılıcı yapan usta TlepÅ idi. TlepÅ Nartlar’ın en usta demircisiydi. Kılıç yaptırmak için her gelene:
-Sallamak için mi, saplamak için mi istersin kılıcı? -diye sorardı.
-Sallamak için, -dendiÄinde ucu delik bir kılıç yapardı. Nereyi hedef alırsan al, o kılıç hedefi biçer geçerdi. Nemırıfo da böylesine ucu delik bir kılıçla vurmuÅtu zaten o yaratıÄı.
Saplanacak cinsten olan kılıç ise, her Åeyi delip geçen, ama biçmeyen ve kesmeyen bir kılıç olurdu.
TlepÅ’in yapıp verdiÄi bu kılıç Nemırıfo’yu kurtarmıÅtı. Üstüne gelenin büyük bir ejderha olduÄu belliydi ve canından olması iÅten deÄildi.
*(Bu ÅapsıÄ-Aguy teksti Kıyıboyu Shapsughya’nın Aguy köyünde, 8 Ekim 1951’de usta öykü anlatıcısı SepÅah NeÄuç tarafından Asker HadeÄal’a yazdırıldı).
Çeviri: Hapi C. Yıldız
Sayı : 2008 08
Yayınlanma Tarihi: 2008-08-01 00:00:00