Sentetik kirleticileri topraktan emen bitkilerle başlar. Sonra bu yeşillikleri yiyen böcekler nanoplastiklerle doyarlar, ardından onları yiyen her şey gelir.
olduğu gibi okyanustaki ağır metaller, nanoplastiklerin – bir mikrometreden daha küçük plastik parçacıkların – besin zincirini de yukarı taşıyabileceği ortaya çıktı. Bu parçacıklar öncelikle daha büyük plastik parçaların doğal süreçlerle – bazen onları yutan hayvanlar tarafından – yıpranmasının bir sonucudur.
Doğu Finlandiya Üniversitesi’nden biyolog Fazel Monikh liderliğindeki Avrupa’dan araştırmacılar, bu işlemi bir laboratuvarda, küçük 250 nm’lik polistiren ve polivinil klorür parçacıklarını marulu besleyerek gösterdiler (Lactuca sativa).
14 gün sonra araştırmacılar bu marulu kara asker sineği larvalarına beslediler (Hermetia illucens), daha sonra bu larvaları aç hamamböceği balıklarına verdi (rutilus rutilus) 5 gün sonra. Balıklar 5 gün boyunca böceklerle beslendikten sonra, ekip her bir besin zincirinden dokuları parçaladı ve görüntüledi (trofik) seviye.
Bu parçacıkların tespit edilmesi zor olduğundan ve fizyolojik yolculukları sırasında değiştirilebildiğinden, araştırmacılar nadir elementi kapladılar. gadolinyum onları daha kolay takip etmek için küçük plastiklerin içinde. Ekip, biyolojik etkisini azaltmak için plastiğin metali tamamen kapladığından emin olmak için bir taramalı elektron mikroskobu (SEM) kullandı.
İyi haber şu ki, incelenen türlerde bu tür nanoplastiklerle biyomagnifikasyon meydana gelmedi. Biyomagnifikasyon, alt trofik seviyelerde alınan kimyasalların besin zincirini geçerken daha konsantre hale gelmesidir; gibi kirleticilerin neden olduğu yaygın bir sorundur. Merkür ve poliklorlu bifeniller.
Ancak görüntüler balığın solungaçlarında, karaciğerinde ve bağırsaklarında, böceklerin ağız ve bağırsaklarında ve marulun yapraklarında biriken nanoplastikleri ortaya çıkardı.
Ayrıca, iki plastik, besin zinciri boyunca ilerlerken farklı davrandı. Marul biraz daha az polistiren aldı, bu yüzden polivinil klorüre kıyasla bu plastik aromanın daha azı geçti.
Araştırmacılar, parçacıkların boyutu, şekli ve yüzey kimyası gibi özelliklerin hepsinin yaşam üzerindeki farklı etkilerini etkileyebileceğini açıklıyor. Örneğin, bazı solucanların, bir bitki tarafından alınmadan önce topraktaki polietileni parçalama olasılığı daha yüksek olabilir.
“Sonuçlarımız, marulun topraktan nanoplastikleri alıp besin zincirine aktarabildiğini gösteriyor.” diyor Monikh. “Bu, bu bulguların diğer bitkiler ve ekinler ve tarla ortamları için genelleştirilebilir olduğu tespit edilirse, topraktaki küçük plastik parçacıkların varlığının otçullar ve insanlar için potansiyel bir sağlık riski ile ilişkili olabileceğini gösteriyor.”
Daha küçük nanoplastikler de dahil olmak üzere mikroplastikler, artık en derin okyanus çukurlarından, en yüksek dağlardan ve Antarktika’nın uzak izolasyonlarından her ortamda her yerde bulunuyor. Yediğimiz yiyeceklerde, içtiğimiz suda ve soluduğumuz havada bulunurlar.
Mikroplastikler her gün vücudumuzdan geçiyor, ancak araştırmacılar paniğe gerek olmadığını, çünkü bize kısa vadeli, ani bir etkisi olmadığını söylüyorlar; endişe kaynağı olmaya devam eden şey, uzun süreli maruz kalma ve yüksek konsantrasyon seviyeleridir.
Bu küçük parçacıklarla ilgili özel endişe, bunların çok daha fazlasının içinden geçebilecek kadar küçük olmalarıdır. fizyolojik engeller, daha büyük köken parçacıklarının aksine. Bazılarının potansiyel toksisiteye neden olduğu zaten gösterilmiştir. bitkiler, omurgasızlarve omurgalılar.
Monikh ve meslektaşları, bu plastiklerin çeşitli yaşam formlarından geçerken yüzeylerine nasıl bir protein örtüsü çekebileceğini de gösteriyor. Bunun etkilerini nasıl değiştirdiği tamamen bilinmiyor.
Monikh, “Konuyla ilgili daha fazla araştırmaya hala acilen ihtiyaç var.” sonuca varır.
Bu araştırma yayınlandı Nano Bugün.
Kaynak : https://www.sciencealert.com/study-shows-how-microplastics-can-easily-climb-the-food-chain-should-we-be-worried