Paraguay tarihinden
1525 yılında modern Paraguay topraklarında ilk Avrupa set ayağı - İspanyol kaşif Alejo Garcia idi. Santa Catarina adasında kaza geçirdi ve içten Pilcomayo Nehri boyunca ilerlemeye başladı. 1515'te İspanyol kaşif Hun Díaz de Solis, Paraná Nehri'nin ağzını keşfetti (Kızılderililerle bir çatışmada öldü). Avrupalıların gelmesinden önce, Paraguay bölgesi Guarani yerlileri tarafından karara bağlandı. 1528'ta Sebastian Cabot, Santa Esperita kalesini kurdu. Ağustos ayında, 1537, Juan de Salazar, Paraguay'ın gelecekteki başkenti Asuncion'u kurdu. Bu yıl, bu Latin Amerika ülkesi tarihinin başlangıcı olarak kabul edilir. Daha sonra İspanyollar daha birçok kale oluşturdular ve Paraguay'a (yerel Hintlilerin diline çevrilmiş, “Paraguay” kelimesi “büyük nehirden” anlamına geliyor - Paraná Nehri anlamına geliyor) özel yöneticiler.
17 yüzyılın başında, İspanyol Cizvitleri paraguay'daki yerleşim merkezlerini temel almaya başladı. Roma Katolik Kilisesi'nin erkek manastır sırası olan Cizvit Tarikatı'nın özel ve çok dikkat çekici bir yapı olduğu belirtilmelidir. Cizvitler Karşı Reformasyonda büyük bir rol oynadı ve çoğu zaman bir tür özel hizmet rolünü oynadı. Kilise içindeki heretik ve muhalifler tespit edildi ve soruşturmalar yapıldı. Cizvitler Doğu Avrupa'da faaliyet gösterip Japonya, Çin, Afrika ve Latin Amerika'ya nüfuz ettiler. Roma'nın çıkarları doğrultusunda veri topladık. Düzen aktif olarak bilim, eğitim ve misyonerlik faaliyetlerinde bulundu. Cizvitler çok yüksek seçim kriterleri ve iyi bir müfredatla kendi eğitim kurumlarına sahipti. Cizvitlerin birçoğunun geniş bir bakış açısına ve geniş bir yaşam deneyimine sahip, yüksek eğitimli insanlar olduğu açıktır. Bunlar, yukarıdan izin almadan önemli kararlar verebilecek kişilerdi.
Paraguay'da İnka İmparatorluğu'nun kurumlarına ve Hıristiyanlığın fikirlerine dayanan rahipler teokratik-ataerkil bir topluluk (“krallık”) yaratmaya çalıştı. Dünyada, toplumun bireyin üstünde olduğu kamu yararının önceliği ile özel mülkiyeti olmayan adil bir toplum yaratma girişimi oldu. Tupi-Guarani kabilelerinin yaşadığı alanlarda, özellikle modern Paraguay topraklarında olduğu gibi, günümüz Arjantin, Brezilya, Bolivya ve Uruguay bölgelerinde de Cizvit Tarikatı, Hindistan rezervasyon indirimlerini (İspanyol indirimciones de Indios) yarattı. Bu çekincelerde Kızılderililer Hristiyanlığa çevrildi ve onları el sanatları ve fabrikada üretmenin yanı sıra çiftçilik ve hayvancılıkla uğraşan yerleşik insanlar haline getirmeye çalıştı. 170 binden fazla Hintli uygarlaştı. Keşişler onlara oldukça yüksek bir tarım teknolojisi getirmiş, onlara el sanatları öğretmiş, manevi kültürün belirli öğelerini aktarmış, korolar, orkestralar düzenlenmiş, müzik aletleri yapmıştı.
Her bir yerleşim yerinde, Hintli liderlerle birlikte, yalnızca manevi görevler yerine getiren, aynı zamanda yerel yönetimin liderleri olan bir de Cizvit rahibi vardı. Kızılderililer birlikte çalıştı, tüm emek meyveleri, ihtiyaç duydukları herkese ürün verdikleri özel dükkanlarda toplandı. Rahipler zorbalar değildi, İspanyol ve Avrupa geleneklerini zorla getirmediler, bu yüzden Kızılderililer onlara iyi davrandılar. Yerleşimler gelişti, “Hristiyan sosyalizmi” ekonomik başarı getiren oldukça etkili bir organizasyondu. Cizvitler yüksek özerkliğe sahipti ve pratikte sömürgenin sivil otoritelerine teslim etmediler. Gerekirse, Kızılderili yerleşimleri, köle tüccarlarının ve Kızılderili paralı askerlerinin saldırılarını engelleyen milisleri topladı. Ek olarak, Cizvit azaltmalarının komşu Portekiz kolonileriyle yüzleşmesi gerekiyordu.
Keşişlerin bağımsızlığının Portekiz ve İspanyol yetkilileri rahatsız ettiği açıktır. Kızılderililer ve Cizvitler tarafından işgal edilen bölgeler için kendi planları vardı. 1750'te İspanya ve Portekiz Madrid Antlaşması'nı imzaladılar. Bu anlaşma, Güney Amerika'da, özellikle günümüz Brezilya topraklarında iki güç bulundurma sınırlarını belirledi. Bu antlaşmaya göre İspanyollar, Paraguay'daki Cizvit misyonlarının topraklarının doğu kenarı olan Uruguay Nehri kıyıları boyunca Portekiz'den dar bir şerit çıkardılar. Portekiz gücü altında 7 indirimleri geçti.
Cizvitler bu kararı vermeyi reddetti. İspanyol askerlerinin, İspanyol tacı olan ülkeye Kızılderilileri yerleştirme girişimi başarısız oldu. Guarani savaşı ya da yedi indirimin savaşı olarak bilinen kanlı bir savaş başladı (1754-1758). Sepe Tiražu liderliğinde Guarani şiddetli bir direniş gösterdi. İspanyollar ve Portekizliler onları çıkarmak için birlikte çalışmak zorunda kaldılar. Şubat ayında, birleşik bir İspanyol-Portekiz ekibi Hint yerleşim yerlerine saldırdı, 1756 binden fazla kişi öldü.
1760-lerde, Cizvitler bütün eşyalarından kovuldular. Sayısız ve müreffeh yerleşimleri azaldı. Birçok Kızılderililer Avrupalılardan uzaklaşarak ormanlara taşınarak eski yaşam tarzlarına geri döndü.
Paraguay Bağımsızlığı
İspanyol sömürge otoriteleri, keşişlerin çalışmalarına devam etmekte başarılı olamadılar. Koloni çürümeye başladı. 1776'te, La Plata, tüm Paraguay ile birlikte, bir kötülük haline dönüştürüldü, sömürgecilik süreçleri yoğunlaştı. Bu nedenle, Arjantinliler (Buenos Aires bağımsız hale geldiğinde), 1810'taki “Paraguay seferini” düzenledi ve Paraguay'da İspanya'ya karşı bir ayaklanma başlatmaya çalıştığında, Paraguaylılar milisleri topladı ve “kurtarıcılara” sürdü. Buna ek olarak, "kurtarıcılar" kendilerini yerel halkın ve diğer askeri "eğlencelerin" yağmalanmasında ayırdılar; bu da onların sempatilerini Paraguayan'lardan (çoğu yerlilerdi, bunların bir kısmı yarı ırklardan - beyazlar ve yerlilerin soyundan gelenler) çıkarmadı. Latin Amerika'yı kendileri için ezmek, ürünleri için pazar yapmak ve ucuz hammadde elde etmek isteyen İngilizlerin, İspanyol sömürge imparatorluğunun çöküş sürecinde büyük bir rol oynadığı belirtilmelidir.
Ancak süreç başlatıldı, 1811'te Buenos Aires, Paraguay'ın bağımsızlığını tanıdı. Komplocular valiyi tutukladı, kongre seçildi, genel oyla seçildi, cunta'yı seçti (İspanyol cunta - “meclis, komite”). Cuntanın lideri ilahiyat doktoru, eski avukat ve alcalde Jose Gaspar Rodriguez de Francia ve Velasco idi. Birkaç yıl boyunca hükümetin tüm kollarını bastırdı ve 1840'teki ölümüne kadar Paraguay Cumhuriyeti Yüksek Diktatörlüğünü yaptı. José Francia, Paraguay'ın Arjantin'le birleşmesinin destekçilerinin “beşinci sütununu” bastırdı ve otarki bir politika izledi, yani ülkede kendi kendine yeterliliği içeren bir ekonomik rejim yaratmaya çalıştı. İspanyol zenginleri tutuklandı ve daha sonra Paraguay üzerindeki ekonomik güçlerini baltalayan büyük miktarda para ödemek zorunda kaldılar.
Fransa, Cizvit rahiplerinin fikirlerini kısmen canlandırdı, ancak dine vurgu yapmadan. Cordoba Üniversitesinde okurken Aydınlanma fikirlerine hayran kaldı, karakterleri Robespierre ve Napoleon'du. Yüksek diktatör, laikliği, kiliseyi ve manastır topraklarını, mülkleri laikleştirdi. Bütün dini emirler yasaklandı, tithingler kaldırıldı, kilise hiyerarşileri devlete bağlıydı. Papa Francia'yı kiliseden çıkardı, ancak bu diktatöre etki etmedi. Ülkede birkaç yıl sonra insanlar suçu unuttuktan sonra, acımasızca suça karşı savaştılar.
Paraguay'da, belirli bir ulusal ekonomi yaratıldı: ekonomi, sosyal emeğe ve küçük işletmelere dayanıyordu. El koyma kampanyasının bir sonucu olarak, devlet hemen hemen tüm arazilere sahipti -% 98. Arazinin bir kısmı, bazı mahsullerin ekimine tabi olarak, uygun koşullarda köylülere kiralandı. Birkaç düzine mülk devlet çiftliğine dönüştürüldü, bunlar çoğunlukla deri ve et üretimi ile ilgiliydi. Devlet işletmeleri de imalat sanayiinde kuruldu. Devlet, yerleşim yerlerinin, yolların, köprülerin, kanalların vb. İnşaatı ve düzenlenmesi konusunda geniş çaplı kamu çalışmaları yürütmüştür. Köleler ve tutsaklar çalışmalarına büyük ilgi görmüştür. Yabancı ürünlerin ithalatı, ekonomik açıdan başarılı iç ticaretin gelişmesine yol açan ve ulusal sanayinin gelişmesini teşvik eden ülkeye yasaklandı.
19 yüzyılın ilk yarısı için şaşırtıcı olan, kamu malları tanıtıldı: 1828'te Paraguay, erkekler için evrensel ikincil kamu özgür eğitim sistemi oluşturdu; serbest ilaç; yoksulluk ortadan kaldırıldı, nispeten homojen bir toplum yaratıldı; Düşük vergiler ve kamu gıda fonları. Sonuç olarak, Paraguay'da, başlangıçta düşük düzeyde gelişme ve izole edilmiş bir pozisyonla (dünya pazarlarına erişim sadece Parana Nehri boyunca), güçlü bir sanayi yaratmak mümkün oldu. Paraguay hızlı gelişme gösteren kendi kendine yeten bir devlet haline geldi.
Fransa'nın liberal olmadığını, çeşitli komplocuların, ayrılıkçıların, suçluların, rejimin düşmanlarının acımasızca takip edildiğini söylemeliyim. Bununla birlikte, Yüksek diktatörün rejimi “kanlı” değildi, birçok “demokrasi” daha acımasızdı. Diktatörün hükümdarlığı sırasında, yaklaşık 70 kişi idam edildi ve yaklaşık 1 bin kişi daha hapse girdi. Bu nedenle, Fransa'nın ölümü ülke için gerçek bir trajediydi, içtenlikle yas tuttu.
Francia'nın ölümünden sonra, güç yeğeni Carlos Antonio Lopez'e devredildi. 1844'ten önce, Mariano Roque Alonso ile birlikte hükmetti, onlar popüler bir kongre tarafından konsolos seçildiler. Hintli ve İspanyol kökenli fakir bir ailenin ailesinden gelen bir mestizo olan Lopez (demografi alanındaki Francio, İspanyolları ve Kızılderilileri karıştırma politikası izlemiştir), 1862 yılına kadar hüküm sürüyor. Daha liberal bir politika izlemiştir. Paraguay zaten “keşfe” hazır, güçlü bir ülkeydi. Lopez kâr arzusuyla ayırt edildi, ancak Paraguay'ın çıkarlarını unutmadı. Ulusal ekonominin ve silahlı kuvvetlerin gelişmesi için, Avrupalı zanaatkârlar ve askeri uzmanlar ülkeye davet edildi. Ordu Avrupa standartlarına göre modernize edildi, sayısı 8 bin kişiye, bir nehir filosuna yükseltildi ve çeşitli tahkimatlar yapıldı. Diplomatik ilişkiler birçok devletle kuruldu. Paraguay yabancılara açıktı, koruyucu gümrük tarifesi daha liberal bir tarife ile değiştirildi. Pilar Limanı (Parana nehrinde) dış ticarete açıldı. İletişim, bilim ve eğitim yollarını geliştirmeye devam etti. Ülke, Paraguay'ın bağımsızlığını tanımayı kabul etmeyen Arjantin ile yedi yıllık savaşını sürdürdü.
Lopez, 1862'ta öldü, oğlu Francisco Solano Lopez ülkeyi kabul etti. Yeni bir halkın kongresi, 10 yıl boyunca yetkisini onayladı. Francisco Lopez'in altında Paraguay zirveye ulaştı. İlk demiryolu inşa edildi. Devlet yabancı uzmanları davet etmeye devam etti. Çelik, tekstil ve kağıt endüstrilerini geliştirmeye başladılar, barut ve gemi yapımı üretimini organize ettiler ve topçu fabrikaları kurdular.
Felaket
Paraguay'ın başarılı deneyimi, denize erişimi olan komşu Uruguay'a yakından bakmaya başladı. Uruguay limanları aracılığıyla Paraguay'ın ana ticaretiydi. İki devletin birleşmesi için ön şart vardı. Sendikaya başka ülkeler de katılabilir. Paraguaylı ekonomi ve sosyal kalkınma modeli çok etkiliydi ve Latin Amerika'nın çoğuna yayılabilirdi. Ve kıskanılacak bir şeydi. Paraguay'da kendi kendine yeten bir ekonomi kuruldu, ithalat asgariye indirildi ve mal ihracatı sürekli olarak ithalatı aştı. Ülkenin dış borçları yoktu, ulusal para istikrarlıydı. Sermaye çıkışlarının ve devlet desteğinin olmaması nedeniyle, güçlü bir ekonomik iyileşme yaşanmış, ulaşım ve iletişim altyapısı hızla gelişti. Sulama, kanal inşaatı, barajlar, köprüler ve yol inşaatları ile ilgili geniş çaplı kamu işleri, tarım alanında ciddi bir yükselişe neden oldu.
Paraguay'da okuryazarlık tamamen yenildi, ücretsiz bir orta öğretim ve tıp vardı. Temel gıda maddeleri için maksimum fiyatlar belirlenmiştir. Ülke, modern Latin Amerika için bile şaşırtıcıydı, yoksulluk, açlık, toplu suç ve yetkililerin yolsuzluğunu unuttu. Tüm sermaye kalkınmaya yöneldi ve dar bir parazit kapitalistleri ve görevlileri (askeri, entelektüel, vb.) Bir tabaka tarafından yakılmayan ülkeden çekilmedi, Paraguay birçok yönden vaktinden önceydi ve örnek bir ülke oldu. Paraguay, Latin Amerika ile Afrika ve Asya ülkelerinin, gezegeni parazitleştiren Batı seçkin klanları “finansal uluslararası” nın gücünden girebileceklerini gösterdi.
Bu nedenle komşu Arjantin ve Brezilya'nın yanı sıra İngiltere ve Londra bankacılarını şaşırttı. Arjantin ve Brezilya'nın finansal ve ekonomik olarak İngiltere'ye bağımlı olduğunu, politikalarının kontrol edildiğini söylemeliyim. İlk olarak, Brezilya, Uruguaylı Montevideo limanını işgal etti ve bir kukla lideri Uruguay'ın başına getirildi. Paraguay’ın ticareti engellendi. Ardından Arjantin, Uruguay ve Brezilya arasında Paraguay ile ittifak kuruldu.
Paraguay, Uruguay Ulusal Partisi ve Uruguay Devlet Başkanı Atanasio Aguirre ile birlikte, Brezilya ve Arjantin ile savaşa girmek zorunda kaldı. Hayatta kalma meselesiydi - Montevideo okyanusa tek erişimiydi. Paraguay Savaşı veya Üçlü İttifak Savaşı başladı - Aralık 1864 ile Mart 1870 arasında sürdü. Aslen küçük ama iyi hazırlanmış ve yurtsever bir Paraguay ordusu başarılıydı, yabancı toprakları istila etti, birçok Brezilya şehri ve tahkimatı ele geçirdi.
Fakat zaman ve kaynaklar rakiplerin tarafındaydı. Üçlü İttifak, insan ve malzeme kaynaklarında çok büyük bir üstünlüğe sahipti. Ek olarak, Brezilya ve Arjantin, o zamanlar “dünya topluluğu” tarafından desteklendi ve iyi bir şekilde modernize edildi silah ve mühimmat. Paraguay silah tedarikçilerinden kesildi ve savaştan önce sipariş edilen silahlar Brezilya'ya yeniden satıldı. Üçlü İttifak, Londra Bankası ve Rothschilds dahil, Londra bankacılık evlerinden faizsiz kredi aldı.
1866'te düşman ordusu Paraguay'a girdi. Sıra dışı bir savaştı - nüfus son fırsat için savaştı. Bu, Yeni Zaman'ın ilk toplam savaşıydı (daha sonra bu deneyim SSCB'ye karşı savaşta kullanılacak). Düşman savunma hattını kırmak zorunda kaldı, her kasaba fırtınaya kapıldı. Sadece erkekler dövüşlere değil kadınlara ve çocuklara da katıldı. Paraguaylılar teslim olmadılar, sadece bazı savunucuları düştükten sonra bazı pozisyonlar alınabildi. 1 Mart 1870, son Paraguaylı filosu imha edildi ve Cumhuriyetin Cumhurbaşkanı Francisco Solano Lopez bu savaşa düştü.
sonuçlar
- Paraguay halkı tamamen değişmedi: nüfus 60 azaldı -% 70, erkeklerin 10'u dokuzu öldü. Bazı kaynaklar çok daha fazla sayıda insandan bahseder - 1,4 milyondan fazla insan, 200 binden fazla insan kalmamış, bunların yaklaşık olarak 28 bin kadar insan kaldığı, nüfusun bir kısmının öldürülmediği, insanların köleliğe satıldığı belirtilmiştir. Gerçek bir soykırımdı.
- Paraguay ulusal ekonomisi tamamen yıkıldı, tüm sosyal yardımlar kaldırıldı. Köylerin çoğu yıkıldı ve terk edildi. Nüfusun kalıntıları Asuncion mahallesine yerleşti veya ulaşılması zor yerlerde kaldı ve geçimlik tarıma başladı. Arazinin çoğu, özel mülkler yaratan, çoğunlukla Arjantinliler olmak üzere, yabancıların eline geçti. Paraguay pazarı, İngiliz mallarına açıktı. Yeni hükümet derhal kredi aldı, borcunu aldı. Paraguay tamamen tahrip edildi, yağmalandı, imha edildi ve dünya kalkınmasının yanlarına atıldı.
- Paraguay bölgesi ciddi şekilde kesildi. Arjantin genellikle tüm toprakları bölmek için Paraguay’ı ortadan kaldırmayı önerdi. Ancak Brezilya hükümeti böyle bir girişimi reddetti, Arjantin ile Brezilya arasında bir tamponun olmasını istedi.
Ancak, "kazananların" bölgesel satın alımları, Arjantinli ve Brezilyalıların yaptıkları büyük borçları telafi edemedi. Asıl kazananlar “bir taşla iki kuşu öldüren“ uluslararası finansal ”idi: 1) cesur ve başarılı Paraguaylı deneyi kanda boğuldu; 2) Latin Amerika'nın önde gelen güçleri “muzaffer ülkeler”, neredeyse bir yüzyıl boyunca finansal esarete düştü. Brezilya ve Arjantin, yalnızca Paraguay savaşı için 1940'lerde borçlarını ödediler. Ek olarak, değerli deneyimler elde edildi - toplam savaş ve insanların neredeyse tamamen yok olmasıyla birlikte, bütün bir ulus mağlup edilebilir.
Bu savaşta, modern tarihte çok sık kullanılan, beyazın siyaha veya tam tersine dönüştüğü zaman, bilgi savaşının yöntemi de kullanılmıştır. Böylece Paraguay bir intihar savaşına karışmış ve çıldırmış bir diktatörlük rejimi olarak saldırgan olarak temsil edildi.