Robert Mangold Kimdir?
Robert Mangold Kimdir?
Robert Mangold Biyografi
AMERİKALI RESSAM
Doğum: 12 Ekim 1937 – Kuzey Tonawanda, New York
Robert Mangold’un Biyografisi
Robert Mangold 1937’de doğdu ve çocukluğunun çoğunu Buffalo, New York’ta geçirdi.Kendisinin “kırsal fabrika geçmişinden” geldiğini belirterek, ailesindeki erkeklerin çoğunun Kuzey Tonawanda’daki Wurlitzer fabrikasında çalışıp ve müzik kutuları yaptığına dikkat çekti.Annesi, bir mağaza için duvar kağıdı ve hisse senedi satın almak gibi garip işlerde çalıştı.Mangold, ara sıra New York City gezilerinde ona eşlik ederdi ve onunla birlikte sanat ve çizim üzerine kitaplar ödünç aldığı kütüphaneye giderdi.Mangold, ilkokuldaki insanlar tarafından çok yetenekli olduğu söylendiğini hatırladı ve ailesinin çoğu fabrikada veya çiftliklerde çalıştığından, sanat çekici bir kariyer seçeneği gibi görünüyordu.
Lisede Mangold, ya ticari bir sanatçı olmak ya da illüstrasyon çalışmak istediğine karar verdi.Ailesi onun yeteneklerini fark etmesine rağmen, çocuklarını sanat dünyasına sokmamışlardı ve Mangold bir röportajda şunu itiraf etti: “Aslında çağdaş sanatçılar olduğunu bildiğimi sanmıyorum.Park edecek insanlar olduğunu biliyordum.Arabalarını kurdular ve bir şövale kurdular ve bir şeyin resmini yaptılar, ama bunun bir kariyer seçimi olduğunu düşünmedim.” Liseden sonra Mangold, üniversiteye gitmek için çeşitli küçük işlerden gelen parayı bir araya getirdi.
1956’da Mangold, Cleveland Sanat Enstitüsü’nün illüstrasyon bölümüne kaydoldu, ancak resim, heykel ve çizim eğitimi aldığı güzel sanatlar bölümüne transfer oldu.1959’da mezun oldu ve Yale Yaz Müzik ve Sanat Okulu’na burslu olarak katıldı.1960 sonbaharında Yale’in Sanat ve Mimarlık yüksek lisans programına girdi ve burada Nancy Graves , Brice Marden ve Richard Serra gibi sanatçılarla arkadaş oldu.Bu sırada Mangold büyük soyut tuvallerle eserler yapmaya başladı.
Mangold, 1961’de sınıf arkadaşı sanatçı Sylvia Plimack ile evlendi ve 1962’de yüksek lisansını tamamladıktan sonra birlikte New York’a taşındılar. Gökdelenleri, köprüleri ve plazalarıyla şehrin estetiği Mangold’un zihnine nüfuz etti.Özellikle modern mimarinin yontulmuş ara boşluklar yaratma şekliydi.Daha sonra, şehri “hem sağlam hem de atmosferik mimari parçaları içeren” olarak tanımlayacaktı.Benzer bir form, bir şekilde bir bina arasındaki boşluk olabilir ve başka bir şekilde bir bina olabilir.Ayrıca, bu biçimlerin parçalı niteliğiyle de ilgilendi: “New York’a ilk taşındığımda beni etkileyen şey, gördüğümüz şeylerin çoğunun parçalar halinde görülmesiydi.Geçen bir kamyonun bir parçasını görüyoruz ya da bir binanın parçası.Hiçbir şeyi tam olarak görmeyiz.”
Mangold Modern Sanat Müzesi’nde gardiyan olarak görev aldı ve burada Sol LeWitt ve Robert Ryman gibi kendilerini modern sanat dünyasına kaptırmak için benzer işler yapan sanatçılarla tanıştı.Mangold, molalarda diğer gardiyanlarla sohbet etmeyi ve ardından “işlerle birlikte olmak ve insanları izlemek, çoğu zaman yaptığınız şey bu” diyerek geri dönmeyi severdi.Kavramsal Sanat eleştirmeni Lucy R. LippardRyman ile evli olan ve o sıralarda müzede araştırma yapan , Bowery semtinde tuttukları ucuz ama geniş daireler nedeniyle üç adama “The Bowery Boys” adını verdi. New York’un bu bölümünde yaratıcı topluluk duygusu güçlüydü.Mangold daha sonra şunları söyledi: “Arkadaşlara sahip olmak ve onların stüdyolarını ziyaret edebilmek ve onların sizinkini ziyaret etmelerini sağlamak önemliydi, çünkü sempatik ve çalışmalarınızı göstermekle ilgilenen başkalarına ihtiyacınız var.”
Mangold, çalışmalarını Müzede bir gardiyan olarak ticari galerilerde sergilemeye başladı.İlk kişisel sergisi 1965’te Fischbach Galerisi’nde açıldı. 1965’te Yahudi Müzesi’ndeki Minimalist sanat sergisine ve ertesi yıl Peggy Guggenheim’ın Sistematik Resim sergisine dahil edildiğinde, şaşırtıcı derecede hızlı bir şekilde sanat dünyası statüsüne ulaştı.Kısa bir süre sonra Görsel Sanatlar Okulu’nun güzel sanatlar bölümünde öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı.
Mangold ilk çalışmalarını yağda yapmıştı.Ancak 1968’de bu ortamdan uzaklaştı ve bunun yerine, önceki çalışmasında olduğu gibi püskürtmek yerine bir rulo ile Masonite ve kontrplak üzerine uyguladığı akrilikleri tercih etti. Buradan tuvallere geçti.Şekilli tuvallerle deneyler yaptı ve 1970’lerde çalışmalarına giderek daha canlı bir renk paleti ekledi.
Mangold 1969’da Guggenheim Bursu kazandıktan sonra, o ve Sylvia, Catskills’de giderek daha fazla zaman harcadıkları bir ev tuttular.Mangold, “şehri yaşamanın bir nedeni ekonomikti, ancak 60’ların sonlarında kısmen siyasi, suikastlar ve benzeri pek çok hayal kırıklığı da vardı.Ve sanat dünyasında bir sürü çılgınlık vardı.” Başlangıçta, kırsal kesime taşınmanın sanat yapımı üzerindeki etkisinden emin değildi, ancak kısa süre sonra, kentsel çevrede hayran olduğu parçalanmış kalıpların ve şekillerin, basitleştirilmiş biçimlerde de olsa burada da mevcut olduğunu keşfetti.
Mangold, 1980’ler-2000’ler boyunca parlak, minimal çalışmalarını boyamaya devam etti.1993 Venedik Bienali’nde ve en sonuncusu 2004’te olmak üzere dört Whitney Bienali’nde yer aldı.Yakın zamanda bir röportajcıya, stüdyoda tek başına çalışma politikası nedeniyle, kendi tuvallerini esnettiğini ve tüm tuvallerini sergilediğini söylemesine rağmen, hala resim yapıyordu.Kendini çiziyor ve resmediyordu, “hayatımda bir tür krize giriyordu.Her şeyi kendi başıma yapamayacak hale geliyorum.Bir zamanlar yaptığım resimlerin boyutunu kaldıramıyorum.Bu, stüdyoda benimle bunu yapan birinin olmasını mı yoksa boyutu biraz küçültmek mi yoksa parçalar halinde yapmak mı istediğimle ilgili bir soruydu.”
Mangold ve Sylvia, New York’un kuzeyinde yaşamaya devam ediyor. Oğulları James Mangold ünlü bir yönetmen ve televizyon yazarıdır ve Sylvia başlı başına başarılı bir sanatçıdır.
Robert Mangold’un Kariyer Değerlendirmesi
Robert Mangold, öncelikle heykelsi nesnelerle ilgilenen Minimalizm akımının en önemli ressamlarından biridir.1960’lar-70’lerin monokrom resimleri, tuvalin dış şekline karşı şekiller çizen ince grafik çizgileri ile, hepsi boya uygulamasından vazgeçmek istemeyen Frank Stella, Jo Baer, Robert Ryman ve Al Held gibi sanatçılara ilham verdi. resmin bitmiş sayıldığı bir çağda tuval üzerine Bununla birlikte, Minimalist heykeltıraşlar gibi, Mangold da sanatının “nesneliğine” sıkı sıkıya bağlı kaldı ve ona sanat eserinin kendisinin dışında herhangi bir anlam yüklemeyi reddetti.Bu anlamda Minimalizm türüne katkısı hem örnek hem de istisnai idi.
Mangold’un 1980’lerde X ve + tuvalleri gibi parlak, cesur renklere ve eğlenceli şekillere dönüşü, neo-Kavramsalcı sanatçı Peter Halley, ressam Robert Kelly ve Mangold’s gibi daha genç nesil sanatçıların çalışmalarına yansıyor. Çağdaş heykeltıraş Joel Shapiro. 2010’larda, Mangold’un çizgi, şekil ve rengin çeşitli olasılıklarına olan bağlılığı, sözde “Zombi Biçimciliği”nde şüpheli bir miras bulmuş gibi görünebilir, ancak bu terimle ilişkilendirilen çalışma Mangold’un en iyi beyin zarafetinden yoksun olma eğilimindedir.Daniel Gottin, Richard Caldicott ve Jose Keerken de dahil olmak üzere Minimalizmin mirasıyla çalışan bir dizi sanatçı, Phillip Barco’nun Mangold’un “özgürlük mirası” dediği şeyden yararlanmaya devam ediyor.