

|BİR GÜZEL İNSAN: HACI ABDULLAH KIRIKÇI|
|Mehmet SARMIŞ|
|email@example.com|


DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Mahmut Kırıkçı: Ben dedemin cami arkadaşı idim. Her gün öğlen ve ikindide Kamberiye Camii'ne beraber giderdik. Bilirsiniz, evimizden camiye kadar giden sokak düz ve uzundur. Tetirbeden çıkıp sokağın başında görünür görünmez çocuklar bize doğru koşmaya başlardı. Oyun oynayanlar oyununu bırakıp yanımıza gelirdi. "Abdullah Amca", "Abdullah Dede" diye gelip önünde dururlardı.
Dedem önce onlara bazı sorular sorardı. "Seni kim yarattı? Peygamberimizin adı nedir? "Çâr Yâr-ı Güzîn"in adları nedir? İmanın şartı kaçtır? İslam'ın şartı kaçtır?" Gibi. Doğru cevap verenlere ve aslında herkese cebinde her zaman hazır olan şekerlerden verirdi. Hatırlıyorum, bir keresinde şeker bitti, çocuklar bitmedi. Onlara dedi ki "Siz oyununuza devam edin, ben namazdan sonra size şekerinizi vereceğim, üzülmeyin." Namazdan çıktıktan sonra o çocukları alıp eve getirdi. Onlarla sohbet etti. Avuçlarını şekerle doldurdu. Çekmecesinin içi sürekli şekerle dolu olurdu. O ara ninem gelip "Haci! Evi gene mahallenin çocukları ile doldurmuşsun." diye hafif yollu sitem etti. Dedem, "Sen onlara karışma, onlar benim çocuklarım." dedi.
Halil Kırıkçı: Bir ara ben de babam gibi yapayım dedim. O ara Yeşil Urfa'da kalıyorduk. Oralar inşaata yeni açılmış, henüz bir camisi yok. Mahmut'a dedim ki "Bize bir yer bul, mescide dönüştürelim. Burada da ezan sesi duyulsun." Mahmut da kabul etti, bize bir bodrum katı ayarladı. Kısa zamanda orayı mescide çevirdik. Halı, aydınlatma, ses sistemi derken tam bir mescit oldu, ezan okunmaya başlandı. Üç beş kişi gelmeye başladı. Aralarında tek tük çocuk da var. Babam gibi onları yanıma çağırıp şeker vermeye başladım. Sonra sayıları hızla arttı. Şekeri gören, arkadaşlarına da haber veriyor. Üç, beş derken sayı yirmiyi geçti. Artık dayanamayıp vazgeçtim.
Mahmut Kırıkçı: Baban veriyordu ama… (Gülüşmeler)
M. Sarmış: Vefatı konusuna gelelim.
H. Kırıkçı: Önce annem, yani küçük hanımı, sonra büyük hanımı, en son 1978 yılında da kendisi vefat etti.
M. Sarmış: Hastalığı ne idi?
Mahmut Kırıkçı: Akciğere bağlı bir hastalık.
H. Kırıkçı: Hastalığı sırasında "Beni camiye, babamın üzerine defnedin." diye vasiyet etmişti. Zaten babası ve amcası da orada yatıyordu.
Mahmut Kırıkçı: Cuma günleri namazdan sonra mutlaka babasının mezarına uğrayıp Yasin okur, öyle çıkardı.
H. Kırıkçı: Vasiyetine uyarak camiye defnetmek istedik. Ancak mümkün olmadı. O sırada camide bir düzenleme yapılmaya başlanmıştı. Bize, mevcut mezarların Bediüzzaman Mezarlığına nakledileceği ve yeni definlere müsaade edilmeyeceği söylendi. Derviş Hoca da onlara hak verdi. O yüzden babamı Bediüzzaman'a defnettik.
Mahmut Kırıkçı: O arada diğer mezarlar gibi babasının mezarı da Bediüzzaman'a nakledilmişti. Dedem de vasiyet ettiği gibi babasının üzerine defnedildi. Zaten daha sonra, cami mezarlıklarına defin kanunla yasaklandı; tarihi mezarlıklara defin ise Bakanlar Kurulu kararına bırakıldı.
M. Sarmış: Peki, kendisinden kalan kitapları var mı? Varsa ne oldular?
H. Kırıkçı: Vardı. Çok fazla değil. Onların da çoğunu Abdullah aldı. (Küçük oğlu Abdullah, Harran Üniversitesi Eğitim Fakültesinde öğretim üyesi. M.S.)
M. Sarmış: Son olarak eklemek istediğiniz hususlar var mı?
H. Kırıkçı: Babam ibadetine çok düşkündü. Her gece teheccüde kalkar, Kur'an okur, zikirle, evratla meşgul olurdu.
(Burada çocuklar da söze karışıp, onun ibadetine ne kadar düşkün olduğunu ifade eden cümleler kurdular. M. S.)
H. Kırıkçı: Halife idi, ama hiç mürit kabul etmedi. Hatta birisi intisap etmek istedi, yine kabul etmedi. Fakat kendi hayatında tarikatını en güzel bir şekilde yaşamaya, vazifelerini yapmaya çalıştı.
Mahmut Kırıkçı: Dedemin el becerisi de çok gelişmişti. Dolabının bir bölümünde her türlü alet edevat vardı. Evin bütün tamirat işlerini kendisi yapardı. Aynı zamanda iyi bir mücellitti. Kitaplarını deri ile ciltlerdi.
H. Kırıkçı: Aklıma gelen bir şeyi daha anlatayım. Bir kış günü, hava çok soğuk. Evimiz Büyük Yol'da. Dışarı çıkmaya niyetim yok. Birden bire içimi büyük bir sıkıntı kapladı. Çok sıkıldım. Dayanamadım. Giyinip evden çıktım. Evdekilere çok sıkıldığımı babamı ziyaret etmek istediğimi söyledim. Eve gelip odasına girince, başını kaldırıp "Geldin mi?" dedi. "Ben dedim ki şimdi Halil gelse. Abamın yırtılan ucunu tamir etse." Benim de içimdeki sıkıntı böylece geçmiş oldu. (Halil Amca, bunu da babasının bir kerameti olarak anlamış. M.S.)
M. Sarmış: Peki o size gelir miydi?
H. Kırıkçı: Mahmut'u çok sevdiği için, sırf onu görmek için bize gelirdi.
Mahmut Kırıkçı: Bir şey daha geldi aklıma. Dedem bizim dışarıda oynamamızdan hiç hoşlanmaz ve buna izin vermezdi. "Evimiz büyük, amca çocuklarınızla oynayın." derdi. O yüzden eğer dışarı çıkmışsak, onu gördüğümüzde eve kaçışırdık. Sonra büyüyünce anladık ki, evimizin olduğu yer Köprübaşı'na çok yakın. Köprübaşı, malum, o sıralar eğlence sektörünün merkezi, çok sıkıntılı yerler. Dedem bizi oraların zararından korumaya çalışıyordu. Onun bu tavrının çok da faydasını gördük.
M. Sarmış: Her şey için çok teşekkür ederim. Allah ona ve tüm geçmişinize rahmet eylesin.
|Etiketler: BİR, GÜZEL, İNSAN:, HACI, ABDULLAH, KIRIKÇI,|