Müdür: Anurag Kaşyap
yazar: Nihit Bhave
Oyuncu kadrosu: Taapsee Pannu, Pavail Gulati, Rahul Bhat, Saswata Chatterjee
Zaman yolculuğu hikayeleri, hikaye anlatımı süreci için bir benzetmedir. Yazarlar genellikle kendilerini bir anlatıyı ‘düzeltmenin’ sonuçlarıyla yüzleşen karakterlerde görürler. Asla bir hatayı düzeltmek kadar basit değildir; tek bir değişiklik, çoklu bir çılgınlığı (veya taslak revizyonları) tetikleyebilir. Bir anormalliği değiştirmek, bir hikayeyi idealizmin baskılarıyla boğuşmaya zorlar. Bu nedenle, film ve film yapımcılığının kendi kendini kanıtlamış bir fanatiği olan Anurag Kashyap’ın geri dönmesi şaşırtıcı değil. DobaaraaHintçe versiyonu serap (2018), esasen optimum anlatıyı bulma mücadelesini ele alan bir İspanyol zaman yolculuğu gerilim filmidir. Şakacı girift dış görünüşünün altında film, türün doğasında var olan ahlaki ikiliği sorguluyor: Kader sadece iki uçtan oluşan bir spektrum mu? Ölmekle yaşamak aynı şey değil mi?
Temel anlatı şöyle devam eder: Yıl 1996 ve bir elektrik fırtınası Pune’u harap ediyor. Anay adında 12 yaşındaki bir çocuğun kamerasını kullanırken, komşu bungalovdaki bir itişme yüzünden dikkati dağılır. Daha sonra bir cinayete tanık olduktan birkaç dakika sonra bir kazada ölür; saat tam olarak 02:12 (Hintçe çevirisi: “Do:Baara”). Yirmi beş yıl sonra, benzer bir fırtına sırasında, bu evin yeni sakini Antara (Taapsee Pannu), eski televizyon setindeki görüntü aracılığıyla sabah 02:12’de Anay ile sihirli bir şekilde bağlantı kurar. Onun kaderini bildiği için Antara, kafası karışık Anay’ın eylemlerini ertelemeye çalışır. Bunu yaparken de onun bu kazayı yaşamasını engeller ve hayatını kurtarır. Ancak bunu yaparken, Antara paralel bir evrende ve yeni kalibre edilmiş bir gelecekte uyanır. Artık sadakatsiz bir kocanın annesi ve karısı değildir; artık bir hemşire değil, Anay’ın annesinin yaptırdığı hastanede ünlü bir cerrahtır. Başka bir deyişle, Anay’ın yaşadığı bir dünya, aynı zamanda Antara’nın büyüdüğü bir dünyadır. Bu, bir bakıma, zaman yolculuğunun (kurgusal olarak) tam olarak var olmasının nedenidir – ikinci şansın yaşayan, nefes alan bir düzenlemesi olarak.
Filmin geri kalanı, en iyi yolun mutlaka daha iyi olmadığını önermek için tasarlanmıştır. Çoğu karakter hak ettiğini düşündüğü yazıyı kabul eder. Hikayelerini hayatta kalıp kalmadıklarına göre yargılama eğilimindeyiz. Fakat Dobaaraa sadece fiziksel iyileşmeden ziyade zihinsel esenliği savunur. Bu filmin sakinleri, genellikle anlatı hileleri tarafından reddedilen bir insanlık – ve bir süreklilik duygusu – peşinde türün kendisiyle savaşıyor gibi görünüyor. Anay kurtulmuş olabilir ama o fırtınalı gecenin travması da onunla birlikte yaşıyor; yaşamanın yansımaları, yaşam armağanını telafi etmez. Antara bir zamanlar hayalini kurduğu tek şey olabilir – yetenekli bir cerrah, bağımsız ve güçlü bir kadın – ama anneliğin kalıcılığı ona musallat olur. Bu ‘gelişmiş’ hikayede kendini bir davetsiz misafir gibi hissediyor ve sürekli olarak altı yaşında bir kızı olduğu gerçeğine geri dönmenin bir yolunu arıyor. Şarkısı, ebeveyn olmanın başlı başına bir tür zaman yolculuğu deneyimi olduğuna dair güzel bir yorum: Bir kez anne, her zaman anne. Bu aşk, uzay-zaman sürekliliğinde bir yarık tarafından bile geri alınamaz.
Genç bir polis müfettişi (Pavail Gulati), Antara’nın tuhaf hikayesine inanan tek kişidir. Birlikte, bu evrende başka biriyle evli olmasına rağmen hâlâ dürüst olmayan bir adam olan sözde kocasının (sahne çalan Rahul Bhat) da yer aldığı bir geceye yayılan, onun durumunun şifresini çözmeye koyuldular. Anay’nin hayatta kalması, yan kapı şiddetinin (mükemmel bir Saswata Chatterjee rolünde Saswata Chatterjee’yi içeren) bir gizem olarak kaldığı anlamına gelir. Antara’nın ‘orijinal’ 2021 hayatı – ölü bir evliliğin ortağı olarak; babası büyük ölçüde olmayan bir çocuğun annesi olarak – Anay’ın 1996 ortamının birleşik boyutlarını yansıtıyor: Babası gitti ve o gece gördüğü olay, ölü bir evliliğe ortakları içeriyor. Antara ve Anay arasındaki bağlantı rastgele değil; ilişkilerin – sadece tasarruf etmenin aksine – birbirini tamamlamanın bir ürünü olduğu fikrine dayanır.
Bilimkurgu öyküleriyle ilgili olan şey, özgünlüğün yaratıcılığın tek ölçüsü haline gelmesidir. Yeniden yapılanmalar aynı kıstas reddedilir. İzleyicinin bulmaca benzeri filme yaptığı yatırım, yazının ve dünya inşasının zaten var olduğu gerçeğiyle her zaman yumuşar. İşte burada çeviri – ya da eksikliği – devreye giriyor. Dobaaraa Avrupa zaman yolculuğu filminin bu yılki ikinci Hintçe versiyonu. Döngü Lapeta (kaynak: Lola Run’ı çalıştırın), aynı zamanda Taapsee Pannu’nun da rol aldığı. Belki de zamanın döngüselliğine karşı yeni keşfedilen bu düşkünlük, pandemi deneyimimizden kaynaklanıyor: Tamamen hayatta kalmak, değişmek, yeniden öğrenmek ve tekrar etmekle ilgili bir aşama. Ama aksine Döngü Lapetakendini tuhaf bir görsel enerjiyle ayıran, kültürel dönüşümün Dobaaraa sessize alınır. oldukça sadık bir uyarlamadır. serapbu yüzden birçok gizli karmaşıklığı ve yüzey düzeyindeki girişimi İspanyol filminin DNA’sına kadar izlenebilir.
değişiklikler Dobaaraa seyrek: Başlığın kelime oyunu, karakterlerin adları (kompulsif dolandırıcı “Vikas”, ilerleme için politik bir slogan), bir avuç dolusu sonlandırıcı ve Christopher Nolan, kocanın mesleğine (kendi evliliğinin güvenliğini alt üst eden bir otel güvenlik şefi olarak) atıfta bulunur ve RD Burman’ın Cyndi Lauper’ın “Time After Time”ın yerine geçen “Aanewala Pal Jaanewala Hai” şarkısına kehanet niteliğinde şarkı olarak atıfta bulunur. Film hem coğrafi hem de duygusal olarak yerel bir kimliğe direniyor. Lüks Pune kolonisi kolayca Amerikan banliyölerinin bir portresi gibi görünebilir; Antara’nın çatışması da evrenseldir. Ama bu bir kusur değil. Zaman yolculuğunun grameri ile uyumludur; ortamın aynılığı, insan kaderlerindeki farklılığın ana hatlarını çiziyor. Kaderin dokusuyla oynamanın sonuçlarından bahsetmiyorum bile (ki bu durumda, serap senaryo). Filmi, değişimin tek sabit olduğu Pune’nin Gurgaon benzeri eteklerine yerleştirmek, hikayeyi Hint gerçekçiliğinin tıkanıklığından da kurtarıyor. Zamanın geçişi gelişmeyle belirlenir, tersi değil. Bu, izleyicinin gövdesi tarafından yoldan çekilmek yerine öncülün kalbine ve zihnine odaklanmasını sağlar.
Saklanacak hiçbir yeri olmayan, burası aynı zamanda Dobaaraa birkaç yanlış not alır. Ciddi kargaşalardan geçmesine rağmen, Antara’nın karakteri tuhaf bir şekilde düz hissediyor. Taapsee Pannu’nun varlığı acildir, ancak Antara genellikle bir hayatın koşulları yerine anlatının hilelerine tepki veriyor gibi görünüyor. Sergileme yükünün omuzlarına düşmesine yardımcı olmuyor. Sonuç olarak, modern Hint film müziğinin ustası olan Kashyap, Antara’ya biraz duygusal yoğunluk enjekte etmek için bir koltuk değneği olarak müziğe başvurur. Sonuç bir ton teklemesidir. Sarsıcı Seksenler-synth puanı bir yana, kara kara düşündüren şarkıların (onların ‘antara’) küçük parçaları, sanki Antara’nın tüm kaosun ortasında hala duyguları olduğunu bize hatırlatıyormuş gibi, zamana karşı yarışını aniden kesiyor. Alternatif bir evrene inanma arayışı mekanik geliyor. Çoğu sahnenin sonuna doğru yüzünün kalan çekimleri göz önüne alındığında, kimliği pek de gizemli olmayan bir adam olan polisle hazır bağı gibi. Bu tam olarak merak uyandıran bir film değil, bu yüzden film yapımı, seyircinin önyargılı fikirlerini alay ederken bocalıyor.
İki saat on iki dakikalık düzensizliğe ve uzayan uzunluğuna rağmen (Teen-tera’nın meşru bir Hintçe kelime olmamasına sevindim), ancak, Dobaaraa eğlendirmekten çok meşgul eder. Sadece zamanla ilgili ortalama bir filmi değil, aynı zamanda filmlerdeki ortalama süreyi de altüst eder. Hayatları bir televizyon ekranında yabancılar tarafından yaratılan ve yapılmayan insanlara odaklanarak, Dobaaraa bir şekilde sanat ve yaşam arasındaki karmaşık kimyadan bahsediyor. Aynı zamanda, sadece kader ve inanç arasında değil, aynı zamanda şans ve seçim arasındaki boşlukta köprü kuran ruh eşleri miti üzerine bir gerilim filmi olarak da işliyor. Farkında olmadan derinliği, iyi bir tür filminin işaretidir – olmasını istediğiniz şey olur. Sonuçta, iki paralel çizgi arasındaki en kısa mesafe, aralarındaki okuma eğilimimizdir.