Bir dede akşamleyin yatmadan önce torununa bir hikaye anlatır:
"Bir tavşan gerçekten ailesiyle çok rahat bir hayat yaşıyordu. Sıradan akan, çok normal denilebilecek bir hayat türünden..
Öyle devam ediyordu.
Bir gün aç bir tilki normal tavşanın yolunu kesene kadar....
Tilki kararlıydı, tavşanı yemek istedi, tavşanın peşinden koşmaya başladı.
Tavşan feleğini şaştı, o da kaçmaya başladı. Tilki onun peşinden koştu ve açık ağzıyla tavşanın kuyruğunu yakalamak üzereydi...
O anda tavşan hızlanıyordu, tilkiden uzaklaşıyordu.
Sonra yine tilki mesafeyi kapatıp, tavşana yaklaşmıştı..... tavşanın sonu göründü, tilki onu yakaladı, yakalayacak, tilkinin tavsanı yemesine çok az kalmıştı... Tam o anda, tavşan içinde o ana kadar hiç hissetmediği bir güç hissetmeye başladı.
Şimdi tavşan anıden bir dönüş yaptı ve tilkinin yolundan çıktı. Kıvrak bir hareketle ağacın dallarına zıplayarak, ağaca tırmanmaya başladı...."
Tam o anda torun dedenin sözünü kesti:
"Dede sen ne anlatıyorsun, tavşanlar ağaca çıkmaz ki ! " diye itiraz etti.
Dede şöyle cevap verdi:
" Oğlum çıkması gerekiyordu, biliyor musun, o ağaca çıkması gerekiyordu.
Kurtulması ve yaşaması için o ağaca çıkması gerekiyordu...! "
Canlılar sıkıştıkları zaman, gerçekten çok sıkıştıkları zaman.... onların yapamayacakları, başaramayacakları hiç , ama hiç bir şeyi yok.
O zaman işte, imkansız görüneni bile başarırlar....
Saygılarımla...!