“Aptal” (telaffuz edilen-Boe-Jhoe) resmi bir selamlamadır (örneğin “merhaba ve hoşçakal”) Ojibwe halkı arasında. The Red School House’da öğrendiğim ilk Kızılderili kelimesiydi. Elbette, Michigan’ın UP bölgesinde Finlandiyalılar arasında birkaç yıl yaşamaktan yeni gelen Amerika’da yaşayan bu Hollandalı ile Kızılderili kelimesini bağlayan bir hikaye var.
Yıllar önce, Hollanda’daki ilkokulumda Amerikan Kızılderilileri hakkında okumaya ve öğrenmeye başladım. On bir yaşındaydım ve daha yeni öğrenmiştim ki; anne, baba ve yedi çocuk, Hollanda’nın Rijssen kentindeki evimizi terk edecekti. Grand Rapids, Michigan’a taşınıyorduk. Reform Kilisesi’nde papaz olan babam, Amerika’daki iki cemaatten gelen bir çağrıyı kabul etmişti; Ve birkaç hafta içinde bizi Atlantik’ten Amerika’ya götürecek devasa bir okyanus gemisine biniyor olacaktık.
Amerika? Hiç bilmediğimiz bir yerdi. Amerikalıların neye benzediğini, dillerinin nasıl olduğunu, ne tür yemek yediklerini, nasıl giyindiklerini vs. bilmiyorduk. vb. Hollanda’nın kuzey doğusundaki küçük bir çiftçi topluluğu olan Rijssen’de yeni evimiz olacak bu yeri nereden öğrenebilirim? Tabii ki okul kütüphanesi! Bu yüzden hemen ertesi gün kütüphaneye gittim ve kütüphaneci bayana Amerika’ya gideceğimizi ve bununla ilgili her şeyi öğrenmem gerektiğini söyledim. Bazı sorularıma cevap verebileceğini düşündüğü birkaç kitap seçti.
Harika bir şey olduğunu kanıtladı. Uyandığım her anımı bu Amerika hakkında okuyarak geçirdim. Çok geçmeden, buranın korkunç derecede medeniyetsiz bir yer olduğu anlaşıldı. İnsan grupları için ana ulaşım şekli atlı vagonlara binmekti. Yalnız olsaydın, eyerli bir ata binerdin. Kanunsuz bir yer gibi görünüyordu ve herkes, en azından yetişkinler, “altı atıcı” kendilerini savunmak “haydutlar.”
Orada yaşayan yerli halka Kızılderili deniyordu ve onlar Tepees’te yaşıyorlardı. Ne kadar çok okursam, yer o kadar korkutucu hale geldi. İlk başta harika ve harika bir macera gibi görünen şey, kısa sürede oldukça karanlık ve uğursuz bir gelecek haline geldi. Açıkçası, günler geçtikçe babama fikrini değiştirmesi için yalvarmaya başladık ama boşuna. Tanrı’nın Amerika’ya, özellikle Grand Rapids’e gitmesini istediğine ikna olmuştu ve bu konuda hiçbir söz hakkımız yoktu. Ayrıca, Yüce Olan’a karşı çıkmayı denememeliyiz veya denememeliyiz.
Holland America Line’ın SS Veendam’ına bindik ve denizde günler ve geceler geçirdikten sonra New York limanına vardık. Herkesin atlı vagonlara binmediğini çok geçmeden gördük. Geçtiğimizde hava kararmıştı, öğrendiklerimiz “Özgürlük Heykeli” anıt ve hiç bitmeyen bir otomobil ışıkları akışı uzak kıyıyı aydınlattı. Belki farklı olurdu “Batı” Kızılderililerin nerede yaşadığını ve nereye gittiğimizi.
Hatta New Jersey, Paterson’daki konuk ev sahiplerimize Kızılderililer hakkında sorular sordum; ama sadece güldüler ve dediler ki “Batı’da yaşıyorlar”. Birkaç gün sonra bizi alacak bir trene bindik. “Batı” Michigan eyaletindeki Grand Rapids’e. Gecenin çoğunda bir tren penceresinin yanında oturup Kızılderilileri aradığımı ve sonunda hayal kırıklığına uğramış bir şekilde uykuya daldığımı, ama belki yarın onları göreceğimi umduğumu hatırlıyorum. Ertesi gün öğle saatlerinde Grand Rapids tren istasyonuna girdik. Yine de, Hintliler yok.
Yıllar sonra, baba Lamain’in hakkında vaaz verdiğini hatırlıyorum. “Rab, amacını gerçekleştirmek için gizemli yollarla çalışıyor.” ben de öyle dediğini hatırlıyorum “Tanrı planlarını kendi zamanında gerçekleştirir.” Kızılderililerle tanışmam uzun yıllar alacaktı. Yolculuğum beni Grand Rapids’den Hollanda’ya, tekrar ABD’ye, Michigan’a, sonra Michigan’ın UP’sine ve ardından Minnesota’ya götürdü, burada sonunda gerçek Kızılderililerle yüz yüze geldim. Amerikan Kızılderili çocukları için bir okulda öğretmen olun.
Bir önceki Gerrit’in Notlarında, “Bir kamyon dolusu pizza,” Minnesota eğitim sistemindeki giriş öğretmenliğimin birinci yılın sonunda nasıl şanlı bir şekilde sona erdiğini anlattım. Normalde bir kamyon dolusu donmuş pizzayı bağış toplama amacıyla satmak, “iyi bir şey,” ama benim durumumda memnun olmadı “olabilecek güçler” (okul yönetimi) ve kaderimi mühürledi. ben sayılmazdım “takım oyuncusu,” ve tekrar başka bir iş aramaya başlamaları tavsiye edildi.
Her nasılsa, işsiz olduğum için geçim masrafları durmadı. Neyse ki, tamamen yoksun değildim. Bir Woodbury kilisesinde koro şefliği/orgculuk işim vardı ve sonra biri bana St. Paul. bir arıyorlardı “yarı zamanlı müzik/sınıf öğretmeni.” İşin neyle ilgili olduğu ve işe alınan insanların kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu ama ödemem gereken faturalarım vardı ve yemek yemem gerekiyordu. İkisi de harika motive ediciler.
EDİTÖRÜN NOTU: Gerrit Lamain, Suomi Koleji’nde müzik profesörü olarak görev yapan eski bir Copper Country sakinidir. Amazon’da bulunabilecek “Gerrit’in Notları: Denemelerin Bir Derlemesi” adlı bir kitap yayınladı. E-posta adresi [email protected]’dur.
.