Berlin – Bot olayı düşük bir noktaydı. Bu sefer gerçekten hızlıydım. Elsenstrasse’de iki oda, parke, yaklaşık 600 Euro sıcak. Posta 11: 03’ten geldi, 11: 06’da zaten devre dışı bırakılmış olan bağlantıyı açtım. Seçtiğim mutlu yemek oyuncağı artık mevcut olmadığında, eskiden olduğu gibi çılgın bir öfke üstüme geldi. Kendimi yere atmak yerine ImmoScout botu ile temasa geçtim. “Merhaba ve hoş geldiniz Bayan Biringer. Benim adım Scouty ve ben sizin dijital asistanınızım. “
“Merhaba, ÜÇ DAKİKA sonra reklamlar nasıl tekrar çevrimdışı olabilir?” Scouty başkentlere aldırış etmedi, isteğimi mükemmel bir Almanca ile yerine getirdi.
“Lütfen affedin, bir hata olmalı. Bir bakayım. ”
“Teşekkürler. Bunun ne kadar sinir bozucu olduğunu hayal edebiliyor musun? Gerçekten çok kızgınım! ”(McDonald’s karşılaştırmasını kurtardım).
“Bunun için çok üzgünüm. Bir bakayım. ”
Berlin konut piyasasından çok nefret ediyorum. Ve birdenbire, yaşlı bakımında neden fok robotlarının kullanılması gerektiğini anladım.
Yer? Neredeyse alakasız, mutlu değil Düğün
Bir yıl önce, Berlin’in bir spaetzle presi aracılığıyla kira sigortasını makarna gibi zorladığı sıralarda bir daire aramaya başladım. Çok erken sevinmeyin, o zaman söylendi.
Kusursuz bulaşık makinesi dolgusu ile saatler geçiren biri olarak, evden çıkmam gecikmişti. Bir gazeteci olarak, kazancım düzensizdi, ancak istikrarlı bir seviyede. Ayrıca ailem kefil olmak istedi. Aksi takdirde, Tinder kriterleri uygulanır: bekar, sigara içmeyen, evcil hayvan yok.
Bergmannkiez’de tek odalı bir daire için ilk sorduğum sorulardan birine cevaben, akşamdan kalma olduğum için yapmadığım bir görüntüleme randevusu bile aldım. Geriye dönüp baktığımda, tamamen tamam çünkü iki odaya ihtiyacım olduğunu fark ettim. Bunun dışında taleplerim toplamdı gerçekçi. Yer? Yüzüğün içinde (tercihen Düğün değil). Fiyat? Toplamda 800 Euro’ya kadar (tercihen daha az). Balkon harika olurdu ama olmak zorunda değil.
Araştırmanın tam zamanlı bir iş olduğu ortaya çıktı ve çevrimiçi tüketim söz konusu olduğunda, sadece kısmen aralıklı oruç tutmamla birleştirilebilirdi. Telefonum genellikle günde on dört saat uçak modunda ve herhangi bir anlık bildirim almıyorum. Şimdi en son apartman ilanlarının titreşimi beni sürekli şaşırttı. Her zaman kopyaladım zamansız çok samimi isteğimi ilgili iletişim formlarına ekleyin. E-postalarıma hiç kimse cevap vermedi.
Pandemide neredeyse hiç bireysel randevu
Corona yüzünden miydi? Zavallı ruhların bir sonraki ama bir ara sokağın belirsizliğinde sıraya girdiği, ancak saatler sonra küçük bir Bavyera kasabasıyla birlikte artık düzgün bir şekilde kapatılmayan menteşeli kapılardan sıkıştırıldıkları açık ev toplu randevu günleri geride kaldı. Şimdi pandemide, iki istisna dışında, sadece benim için değil, yalnızca bireysel randevular veriliyordu.
Bir keresinde bisikletimi Neukölln’ün en güney ucuna, kaldırımların bile arnavut kaldırımlı olduğu yere kadar sürdüm. Daire o kadar güzel bir şekilde yenilenmişti ki hemen taşınacaktım, ama: Birinin sizi oraya ziyarete gelme şansı yok. İkinci dairenin benzer bir özelliği vardı ve her gün haftalık bir pazarın olduğu ve tüm çiçekçilerin isimleriyle anıldığı bir mahalle olan Charlottenburg’un resmiyle hiçbir ilgisi yoktu.
Ayrıca reklamdaki her şey boğuldu ve yalan söylendi. Ev sahibi 75 yaşında bir adamdı ve bana rahmetli keman öğretmenimi hatırlattı. Hiç utanmadan, beni “şehir villasında 2 odalı daire” olarak ilan edilen mülkün, “döşeme tahtaları” yerine linolyum döşemeli, “balkon” yerine hiçbiri olmayan ve Miele bulaşık makinesine sahip 1950’lerden kalma eski püskü bir binada gezdirdi. Teknoloji nostaljisine duyarlı amcamın kullandığı koleksiyona dahil olurdu. Şimdi her şey mantıklıydı, bir e-posta adresi yerine bir telefon numarası belirterek, var olmayan 800 rakip.
Arabuluculuk başarılı olursa yıldızlı bir restoranda akşam yemeği
Bazen hedef ulaşılabilir görünüyordu. Sigara içen bakıcımız, bana kısa süre sonra kiralanacak mülklerin bir listesini göndereceğine söz verdi ve bu güne kadar beklediğim. Arkadaşım J. (Paul-Lincke-Ufer’de teraslı bir oda, 360 avro sıcak) komşusunun taşındığını görmüştü, bunun üzerine mülk yönetimine yazdım ve hemen bir cevap aldım: Mülkü 300.000’in biraz altında bir fiyata satın alabilirim euro.
Bana çok şey tavsiye edildi: kooperatifler, eBay ilanları, Deutsche Wohnen danışma saati. Fizyoterapistim, yerleştirme başarılı olursa yıldızlı restoranda bir akşam yemeği olasılığıyla birlikte Nebenan.de’ye bir istek gönderme fikrine sahipti. İşe yaramadı. Bir arkadaşım, olası boşlukları aramak için istediğim mahalledeki olası her eve girmemi tavsiye etti. Benim küçük suç sayım bunun için yeterince güçlü değildi.
Reklam başına 1500 istek
2020 yazının sonuna doğru, daha önce iddia edilen sistemik eleştiri nedeniyle reddettiğim ImmoScout’a premium üyelik almaya yetecek kadar çaresizdim (aslında çok cimriydim). Profilimde, birkaç ay önce feminist bir Instagram yarışmasında kullandığım fotoğrafın ne kadar perişan olduğunu biliyordum. İlgili metin için, başka herhangi bir noktada dipsizlikten, “perde üfleme” ve “gölge oyunu masasında” utanırdım, ama acımasız ev yöneticilerinin böyle bir şey okumak isteyebileceğini düşündüm.
Şu andan itibaren diğer insidans değerleri gibi hayalimdeki özelliklerin erişim numaralarını takip ettim. Premium ligde bunun için de ödeme yaparsınız: Berlin’deki konut sıkıntısının derin vadisinde aynı anda kaç tane yürüyüşçünün yürüdüğünü görmek için. Dört gün sonra, 1733 kullanıcı benim yaptığımla aynı mülke kalp attı ve bunlardan 844’ü bir iletişim isteği gönderdi.
Bir zamanlar tüm hayatımı – kimlik kartı, Schufa, kira borcundan muafiyet, banka ekstreleri ve annemin emekli maaşı bildiriminin bir nüshası – muhtemelen köhne bir aracı kuruma gönderen ilk kişi bendim ve hatta cevap alamadım. Başka bir seferinde bir konut derneğine, konu satırı “Umutsuz” olan bir e-posta gönderdim, bu, reklam başına “1500 civarında sorgulama” aldıkları gerçeğiyle beni teselli eden bir ofis çalışanının kalbini yumuşattı.
Bu reklamlardan bazıları tamamen kalın. İki yılla sınırlı, “kendini yenileyenler” için duvarları karalanmış bir keş. Westhafen’deki toptancı pazarı manzaralı bir balkon. Ve yine de bu “inciler” kesinlikle alıcılarını bulacaktı, çünkü Berlin’de konut piyasası böyle işliyor ve şikayet eden kişi Frankfurt veya Münih’e gitmeli. gagalama olacakya da benim gibi Swabian köyüne dönüyor.
Çok pahalı, çoktan gitmiş veya Lichterfelde West’te
Tabii ki özel kanalları da denedim. 1448 Facebook arkadaşım ve gökkuşağı renginde Instagram hikayelerim için yaratıcı durum mesajları yayınladım. Arada sırada teklifler bana iletiliyordu, ancak ya çok pahalıydılar ya da çoktan gitmişlerdi ya da Lichterfelde West’te. Sadece bir kez bir arkadaş-arkadaş şeyine baktım, Düğün’de ufalanan bir cepheye sahip bir binada mavi bir cerrahi önlük dairesi (belki bir gün gelir?), Kira teminatı ödenirse 950 Euro’ya.
Sık sık onun sefaletten sorumlu olduğunu duydum, bir kez daha yalnızca en zayıfları etkileyen siyasi bir ölü doğum. Öyleydim ve bu sosyal bir dava değil, tekrar ifade edilmeli. Gerçekten bir şeye ihtiyacı olan insanlar ne yapıyordu acaba? Tabak? İşgal edilmiş ev mi? Lichterfelde West? Ve sonra şu: Kötümserler haklı olmalı: kira teminatı bahşiş verilmiş, geri ödeme talepleri anayasaldır. orada dikizledi. Sonuçta parayı bir kenara koymuştuk.
Sonra botla bahşiş geldi: Bir arkadaşının bir arkadaşı, bir web sitesi her değiştiğinde, yani bir apartman reklamı çevrimiçi olur olmaz onu bilgilendiren bir tür dijital komisyoncu programlamıştı. Bu şekilde S. neredeyse bir Gewobag apartmanını ele geçirmeyi başardı, ama sadece neredeyse. Bunu duyduğumda, karanlık aylardan sonra ışığı gören birinin özgürleşen kahkahasına gülmek zorunda kaldım. Bu arada başka bir şehre taşınmamı organize ettim.
Bu metin Berliner Zeitung’un hafta sonu baskısında yayınlandı – her Cumartesi kioskta veya burada abonelikle.