Bu politika, Amerikan egemenliğini ve hayati çıkarları korumakta başarılı olmuştur. Fakat onun kusurlarını gösterdiği yer sınırlı savaş senaryolarındaydı. Bazı durumlarda, Sovyetler, Birleşik Devletlerin ilgisinin az olduğu veya hiç olmadığı bazı yerlerde saldırgan bir eylemde bulundu. Ancak, bu politika kelimenin tam anlamıyla olası her stratejik soruna yanıt vermek için oluşturulmadı.
Nükleer bir cephaneyi azaltma ve yok etme çabalarına rağmen, yakında “yeni görünüm” politikasındaki tozu silmemiz ve ulusal savunmanın temeli olarak nükleer silahlara dönmemiz gerekebilir. Üç ana neden, nedenini açıklar.
İlk olarak, uzun vadeli ekonomik tahminler, Amerika’nın finansal durumunun nispeten kasvetli olacağını belirtti. Şimdi kamu borcu seviyesi gayri safi yurtiçi hasıla (GSYİH) - 90 trilyonlarca dolar -% 13 - ve zaten bu on yıl yüzde yüze ulaşabilir. Kongre Bütçe Bürosu, Kongreyi borçtaki keskin bir artışın tehlikeleri konusunda uyardı. Diğer bir önemli endişe de maliyet onayıdır.
Şimdi transfer transferleri federal bütçenin% 60'inden fazlasını oluşturuyor ve sağlık reformu yürürlüğe girdiğinde daha da önemli ölçüde artacak. Gelirlerin yalnızca% 41'inin özel kaynaklardan geldiği göz önüne alındığında (bu, toplamın en düşük rakamıdır). tarih) - Özel sektör artık genişleyen ve genişleyen bir federal bütçeyi desteklememektedir. Basit gerçek, hükümetin ve özellikle de Savunma Bakanlığının kemerlerini sıkılaştırması gerektiğidir.
Savunma harcamaları, 50% 'inin isteğe bağlı harcamalarını (hayati öneme sahip olan harcamaların üst üste gelmesi) karşıladığı için, Savunma Bakanlığı bütçesi gelecekteki harcama kesintileri için cazip bir konudur. Savunma bütçesinde 400 milyarlarca dolar civarında bir indirim önerildi ve İdare ve Bütçe Ofisi, savunma harcamalarının% 4,5'ten% 3'e ve GSYİH'nın% XNUMX'ine düşürülmesini istiyor. Durgun bir ekonomi, Güney ve Güneydoğu Asya'da devam eden ihtilaflar ve beklenenden daha fazla destek talep edilmesi, savunma harcamalarının daha da azalmasına neden olabilir.
Aslında, Sağlık Bakanlığı, ödemeler, ikramiye ve Savunma Bakanlığı'ndaki diğer kalemler için yapılan harcamaları sınırlama çabaları sürmektedir.
İkincisi, geleneksel silahlar alanındaki mevcut nükleer kapasitelerin değiştirilmesi pahalı ve gerçekçi olmayan bir öneridir. Hesaplamalara göre, bunun maliyeti yıllık 50 milyarlarca dolar civarında olacak - bilim adamları, askeri laboratuarlar, savaş başlıkları, dağıtım platformları ve hizmetler bu miktara dahil edildi. Bu çerçevede nükleer kompleks karlı görünüyor. Yıllık 10 için savunma bütçesinin% 2010'inin altında bir maliyeti vardır. Her on savunma dolarından bir dolardan daha azının bir nükleer cephaneliğin desteklenmesi için harcanmasına rağmen, Eisenhower'ın nükleer silahların çok sayıda geleneksel silahın ucuz bir alternatifi olduğu mesajı neredeyse altmış yıl sonra bile geçerli olmaya devam ediyor.
В-2, F-22 ve gelecekteki savaş sistemlerini edinme programları bize askeri yeteneklerin geleceğe yansıması hakkında bir şeyler öğretebilirse, beklenenden daha düşük bir fiyata ve çok daha yüksek bir fiyata güvenebiliriz. planlanandan daha fazla. B-2 durumunda, hava kuvvetlerinin 132'e yeni Stealth bombardıman uçağını depolarına götürmesi bekleniyor. Bunun yerine, 21 var. F-22 ile durum özellikle farklı değil, tedarik programı beşinci kuşak savaş uçaklarını savaş görevine sokma yeteneğini ima etti, sonra bu sayı 750'e düşürüldü. “Gelecek savaş sistemleri” (Gelecek Savaş Sistemi), proje bu yıl iptal edilene kadar daha da kötüydü.
ABD ordusu, bir mucizenin ezici eğiliminin yokluğunda, gelecekteki başkanların genişletmek yerine sürdürmeye çalışacakları daha pahalı sistemlere sahip olmalarını bekleyebilir. Her sistem öncekinden daha verimli olsa da, kıtlıklarının gelecekteki başkanlık eylemlerini kısıtlayabilecekleri kadar küçük miktarlarda geleceklerdir. Bununla birlikte, geleneksel silahlar alanında üstün yeteneklerin bulunmaması, Rusya ve Çin'e göre istikrarı artırabilir.
Konvansiyonel silahlar alanında üstün yetenekler için devam eden ABD yarışı, nükleer cephanemize dayanma kararından daha istikrarsız olabilir. Amerika Birleşik Devletleri, Rusya ve Çin ile ilişkilerinde bozulmaya yol açmamak veya Washington’a karşı konvansiyonel silahlar oluşturmaya teşvik etmek için dikkatli ve ihtiyatlı olmalı. Ek olarak, İranlı ve Kuzey Koreli liderler elbette kötü davranıyorlar, ancak ABD’ye karşı nükleer silah kullanmanın benzer bir nükleer tepkiye yol açabileceğini anlasalar da, Amerikan nükleer saldırısı korkusuyla özellikle belirleyici eylemlerden kaçınıyorlar. konvansiyonel silahlar her iki lider için de endişe duyuyor. Amerikan kuvvetlerinin Irak'tan ya da Güney Kore'den işgal edilmesi nükleer saldırı ihtimalinden çok daha fazla endişeye neden olabilir. Bu insanlar için nükleer silahlar, Amerikan saldırganlığını korumaya çalıştıkları için mantıklı bir fırsat.
İran haritasına bakınız. Bunun batısında Irak. Doğuda - Afganistan. İran, Amerikan işgal kuvvetleri arasında bir hamburger pirzola gibi sıkıştı. İranlıların nükleer silah programı uygulamak için çaba harcadıkları konusunda şaşırtıcı olan herhangi bir şey var mı?
Görkemli ve üstün rakip geleneksel silahlarının yeterli tedarikinin bulunmaması durumunda, ABD, bir kez daha anayasa tarafından öngörülen en temel göreve karşı - ulusal egemenliği güvence altına alan - etkinliğini kanıtlayan yaklaşıma geri dönmelidir. Gerçek, mevcut tehditlere karşı savunma teşebbüsünde nükleer silahlar sürekli ve sürekli bir rol oynamalıdır. “Yeni bir görünüm” böyle bir politikanın temelini oluşturabilir.
Konvansiyonel savaş alanındaki geleneksel silahlar alanındaki sevgili ve son teknoloji yetenekler, güvenlik sorunlarımızı büyük güçlerle olan ilişkilerimizde çözmeyecektir. Büyük güçlerin bir nükleer saldırı başlatması için yeterli nükleer güce sahip olduğu gerçeği, bu olanakların hem askeri hem de finansal açıdan göz ardı edildiğini söylüyor. Amerika artık büyük silahlarla nükleer silahları olan büyük silahlarla geleneksel silahların kullanımıyla büyük savaşlar planlamamalı, çünkü geleneksel silahlarla üstünlük sağlamak çok pahalıya mal oluyor, bir ya da iki kez, bu tehlikeli bir silahlanma yarışına neden olabilir (konvansiyonel olsa da ) ve savaşa yol açabilecek ilişkilerin karmaşıklığı.
Ayrıca, konvansiyonel silahlar alanında büyük bir güce sahip herhangi bir büyük ihtilaf olması, savaşın gerçekleşmesi durumunda nükleer silah kullanımına yönelik olası olayların gelişmesi riskini de beraberinde getirir. Ancak, bu makale genel olarak üstün yetenekleri azaltma lehine konuşma niyeti anlamına gelmiyor, sadece üretimlerini kısıtlamaktan bahsediyorum. Başka bir deyişle, Birleşik Devletler istikrar ve terörle mücadele operasyonları için ciddi temel kuvvetlere ve aynı zamanda saldırganlığa engel olmak ve gerekirse müdahaleye cevap vermek için bazı yüksek teknoloji yeteneklerine ihtiyaç duyuyor. Ancak Washington, büyük bir iktidara karşı konvansiyonel silahlarla yapılan büyük çaplı bir savaşın gerçek bir olasılık olarak kabul edilebileceği çok sayıda sistemi kullanmaya çalışmamalıdır. Bunu akılda tutarak, nükleer kuvvetler ABD'ye ve onun hayati çıkarlarına yönelik tehditlere karşı gerekli sigortayı sağlıyor.
Üçüncüsü, nükleer silah devletlerinin sayısı arttıkça, Amerikan “nükleer şemsiyesinin” önemi de artacaktır. Yakın tarihli bir makale, ABD'nin etkili bir caydırıcı sistemi sürdürmek için 311 nükleer silahlarına ihtiyacı olduğunu ileri sürdü. Hiçbir şey gerçeklerden uzakta olamaz. Bu bakış açısı, Washington ve müttefikleri için genişletilmiş bir caydırıcı sistemin önemini dikkate almamaktadır.
Örneğin, İran nükleer silahları test ediyor ve konuşlandırıyorsa (yapmayı düşündüğü gibi), Birleşik Devletler Orta Doğu'daki Müttefikler üzerindeki nükleer kalkanını genişletmek veya bölgedeki kaç ülkenin “nükleer hale geldiğini izlemek zorunda kalabilir. "kendilerini. İkinci olasılık, Amerika Birleşik Devletleri'nin ulusal çıkarlarına uygun değildir. Amerika, 311'in nükleer cephaneliği yolunda stratejik nükleer savaş başlığı kullanmaya devam ederse, ülke müttefiklerinin güvenliğini sağlamak ve rakiplerini sınırlamak için yeterli güce ve güce sahip olmayacaktır. “Asgari düzeyde bir caydırıcılık düzeyi” sürdürmek isteyenler, bu sorunları çözenlere yanlış sinyaller veriyor.
Her ne kadar itici güç, ülkeyi küçük bir nükleer cephaneliğe ve nihayetinde nükleer dengelemeye sahip bir değişkene doğru sürüklese de, dünya olayları ve zayıf bir ekonomi, yeniden nükleer silahlara daha fazla güvenme ihtiyacını hayata geçirebilir. Hassas silahların “yeni bir triad” teşkil ettiğini düşünenler yanılıyor. Nükleer silahların değişmesi yoktur ve yakın gelecekte etkili bir değişimin ortaya çıkması muhtemel değildir.
Belki de hatırlanması gereken en iyi şey, Başkan John Quincy Adams’ın 1821 Bağımsızlık Günü’ndeki adresi (John Quincy Adams), “Özgürlük ve bağımsızlık standartları ne olursa olsun, şimdi ya da gelecekte, Amerika’nın yürekleriyle birlikte olacakları” dualar ve onun nimetiyle. Ancak yok olmak için canavar aramak için yurtdışına çıkmıyor ”.