akşam yemeği saati yaklaşınca; elimde bir tabak, mahallenin diğer çocukları ile mandıraya gider, tepsiden yoğurt alırdım. mandıradaki adam (celil abi: annem celil abi derdi, şimdi ben de diyorum :) tabağıma istediğim miktarda yoğurt koyduktan sonra, tabağın üzerini yağlı kağıt ile örter ve tabağı bana geri verirdi.
yoğurt o zamanlar toprak çanaklarda satılırdı.