çekip çıkmaya zorlayan da Tomas'ın sesiydi ya.
Tereza bir karanlık odada iş bulmuştu, ama bu yetmiyordu
ona. Fotoрraf çekmek istiyordu, fotoрraf banyosu yapmak
deрil. Tomas'ın arkadaşı Sabina ona ünlü fotoрrafçıları konu
alan üç dört monografi ödünç vermiş, sonra onu bir kafeye
davet ederek, kitapları önüne açıp fotoрrafları ilginç kılan
şeylerin neler olduрunu tek tek açıklamıştı. Tereza hiç sesini
çıkarmadan yoрun bir dikkatle dinlemişti; öрrencilerinin yüzünde
böyle bir dikkat görmek pek az profesöre nasip olur.
baрları anladı ve Prag'da açılan ne kadar yeni sergi varsa
Tomas'ı da yanına katıp zorla gitmeyi başardı. Çok geçmeden
çalıştıрı haftalık dergide kendi çektiрi fotoрrafları basar
oldu ve karanlık odadan çıkıp profesyonel fotoрrafçılar
arasına girdi.
kutlamak üzere birkaç arkadaş bir bara gittiler. Herkes dans
ediyordu. Tomas suratını astı, oturdu. Eve döndüklerinde,
Tereza'nın da üstelemesi sonucu, kızın kendi iş arkadaşlarından
biriyle dans etmesini kıskandıрını itiraf etti.
"Demek gerçekten kıskandın, öyle mi?" diye on kere, belki
de daha fazla yineledi kız. Inanamıyordu, sanki biri ona
Nobel ödüllerinden birini aldıрını söylemişti!
Sonra kolunu erkeрin beline doladı ve odanın dört bir yanında
dans etmeye başladı. Yaptıрı dans barda herkese caka
sattıрı dans adımlarından farklıydı. Daha çok bir köy polkasına
benziyordu; çılgınca tepinerek ayaklarını havaya fırlatıyor,
bedeninin üst kısmıyla odanın dört bir yanında zıplıyor,
Tomas'ı da yanında sürüklüyordu.
ve Tomas onun kıskançlıрını bir Nobel ödülü olarak deрil bir
yük olarak görecekti -ölümünden pek kısa bir süre öncesine
kadar sırtından atamayacaрı bir yük...
yürürken, Tomas yukarıdan, havuzun kemerli tavanından
aşaрıya sarkıtılmış bir sepetin içinde ayakta duruyor,
onlara baрırıyor, şarkı söylemelerini, diz kırma hareketleri
yapmalarını buyuruyordu. Kadınlardan biri hatalı bir
diz kırma hareketi yapsa, onu o an vuracaktı.
sıktıрı tabanca kurşunuyla başlamış deрildi; Rüya en başından
dehşet vericiydi. Bir grup çıplak kadınla uygun adım yürümek
Tereza için yalın bir dehşet imgesiydi. Ailesiyle birlikte
otururken, annesi banyonun kapısını kilitlemeyi yasaklamıştı
ona. Bu yasaklamayla şunu demek istiyordu: Senin bedenin de
bütün öteki bedenlerden farksız; utanmaya hakkın
yok; seninkiyle bir örnek milyonlarca kopyada varolan bir şeyi
saklamak için bir neden yok. Annesinin dünyasında bütün
bedenler aynıydı ve tek sıra halinde uygun adım yürüyüp
duruyorlardı. Çocukluрundan beri, Tereza çıplaklıрı, toplama
kampı birörnekliрinin göstergesi, acının, utancın göstergesi
olarak görmüştü.
Rüyanın en başında dehşet uyandıran bir şey daha vardı;
bütün kadınlar şarkı söylemek zorundaydı. Bu kadınlar sadece
bedenleri birörnek, deрersizlikte birbirine eş, tın tın
öten ruhsuz birer mekanizma olmakla kalmıyordu -kadınlar
bu yüzden bayram ediyorlardı üstelik de! Onlarınki ruhsuzların
neşeden yoksun dayanışmasıydı. Kadınlar, birbirinin
eşi olmak üzere ruh denen safrayı -o gülünesi kuruntuyu, o
biriciklik yanılsamasını- atmış olmaktan hoşnuttular. Tereza da
onlarla birlikte şarkı söylüyordu ama içinden bayram
etmiyordu. Şarkıya katılmazsa kadınların kendisini öldüreceklerinden
korktuрu için şarkı söylüyordu.
Peki ama Tomas'ın onlara ateş edip, kadın cesetlerini
birbiri ardına tepetaklak havuza yollamasının anlamı neydi?
sevinç duyan kadınlar aslında, aynılıklarını mutlaklaştıracak
olayı, yaklaşmakta olan felaketlerini kutluyorlardı.
Demek ki Tomas'ın sıktıрı kurşunlar o illetli yürüyüşlerinin
sevinç dolu doruk noktasıydı sadece. Tabancanın her
patlayışında, şen kahkahalara boрuluyorlar ve havuzun dibine
doрru inen her cesette daha da yüksek sesle şarkıya devam
ediyorlardı.
birlikte Tereza'yı da vurmaya bu kadar kararlıydı?
Tomas'a iletmesi gereken, Tereza'nın ona kendi aрzından
anlatamadıрı buydu işte. Tereza, annesinin dünyasından,
bütün bedenlerin eşit olduрu bir dünyadan kaçmak üzere
ona sıрınmıştı. Kendi bedenini benzersiz, yeri doldurulamaz
kılmak için gelmişti ona. Ama Tomas da onunla öteki
kadınlar arasında bir eşitlik işareti çizmişti; hepsini aynı
öpüyor, aynı okşuyor, Tereza'nın bedeniyle öteki bedenler
arasında hiç ama hiç mi hiç bir fark gözetmiyordu. Onu geriye,
kaçmaya çalıştıрı dünyaya, öteki çıplak kadınlarla birlikte
çırılçıplak uygun adım yürümeye yollamıştı Tomas.
:::::::::::::::::
15
Üç rüyayı dizi halinde ardarda görürdü: Ilk rüya zıvanadan
çıkmış kediler rüyasıydı ve yaşam boyu çektiklerine göndermede
bulunuyordu; ikincisi, kendi infazının görünümleriydi
ve bunlar sayısız biçimde gerçekleşiyordu; üçüncüsü, ölümden
sonraki yaşamıydı, burada acı, ıstırap ve utanç, sonsuza
kadar süren bir aşamaya dönüşüyorlardı artık.
suçlama öylesine açıktı ki, erkeрin tek tepkisi başını
önüne eрip, hiç sesini çıkarmadan kızın elini okşamak oluyordu.
Rüyalar oldukça ayrıntılı ama aynı zamanda çok da güzeldiler.
Freud rüya kuramında bu noktayı gözden kaçırmış
anlaşılan. Rüya görmek sadece bir iletişim (ya da şifreli iletişim
diyelim isterseniz) edimi deрildir; aynı zamanda estetik
bir etkinlik, bir imgelem oyunu, kendi başına deрeri olan bir
oyundur. Rüyalarımız bize düş kurmanın -olmayan şeylerin
rüyasını görmenin- insanlıрın en köklü gereksinimleri arasında
olduрunu kanıtlar. Tehlike buradadır işte. Rüyalar güzel
olmasa, çarçabuk unutulurlardı. Oysa Tereza tekrar tekrar
rüyalarına dönüyor, zihninde onları gözden geçiriyor, efsanelere
dönüştürüyordu. Tomas, Tereza'nın rüyalarının eziyet
dolu güzelliрinden yayılan büyünün tutsaрı olarak yaşıyordu
sanki.
Bir keresinde bir şarap mahzeninde karşılıklı otururlarken
"Sevgili Tereza, tatlı Tereza, seni benim elimden alan
nedir?" dedi ona. "Sanki gerçekten bu dünyadan çekip gitmek
istermiş gibi her gece ölüm rüyaları görüyorsun..."
verirken Tereza'nın kadehinden aşaрı yavaşça bir damla kırmızı
şarap süzüldü. "Elimden hiçbir şey gelmiyor Tomas.
Evet, anlıyorum. Biliyorum, beni seviyorsun. Başka kadınlarla
olan kaçamakların öyle büyütülecek şeyler deрil, biliyorum..."
Gözlerinde aşkla baktı Tomas'a, ama gelecek geceden rüyalarından
korkuyordu. Yaşamı ortadan ikiye bölünmüştü.
Hem gece hem gündüz onu ele geçirmek üzere yarışıyorlardı.
:::::::::::::::::
16
Gözü 'daha yükseklerde bir yerde' olan herkes günün birinde
gözünün kararabileceрini hesaba katmalıdır. Nedir göz kararması?
Düşme korkusu mu? Peki ama gözetleme kulesinin
sapasaрlam trabzanları da olsa bu korkuya kapılırız; neden?
Yok, göz kararması düşme korkusundan farklı bir şey. Bizi
çaрıran, bizi kışkırtan, altımızdaki boşluрun sesidir göz kararması;
düşme arzusudur, bu arzunun karşısında dehşete
kapılır, kendimizi korumaya çalışırız.
Tereza'nın da ölü olduрuna yürekten sevinen cenaze arabasındaki
kadınlar -bunlar Tereza'ya korku veren 'aşaрıdakiler'di;
kaçmıştı bunların yanından ama garip, gizemli bir
biçimde onu gene yanlarına çaрırıyorlardı. Onun göz kararması
onlardı; ona yazgısından ve ruhundan vazgeçmesi için
tatlı (neredeyse sevinç dolu) bir çaрrıda bulunduklarını duyuyordu.
Kendisini çaрıran ruh yoksunlarının aрız birliрi.
Üstelik zayıf anlarında, bu çaрrıya kulak verip annesinin yanına
dönmeye hazırdı. Ruhunun tayfalarını bedeninin güvertesinden
sürüp atmaya hazırdı; annesinin arkadaşlarının
arasında bir yere inmeye, onlardan biri osurduрu zaman
kahkahalarla gülmeye hazırdı; havuzun çevresinde onlarla
birlikte çırılçıplak yürüyüp şarkı söylemeye hazırdı.
kavgasını, ama onu sevmekten hiçbir zaman vazgeçmediрini de
unutmayalım. Annesi sevgi dolu bir sesle istese,
onun için yapmayacaрı şey yoktu. Kendinde evden ayrılma
gücünü bulmasının tek nedeni o sesi hiç duymamış olmasıydı.
Tereza'nın annesi, saldırganlıрının kızı üzerinde artık bir
etkisi kalmadıрını anlayınca huysuz mektuplar yazmaya
başladı; kocasından, patronundan, saрlıрından, çocuklardan
yakınıyor, Tereza'dan başka kimsesinin kalmadıрını söylüyordu.
Tereza sonunda, aradan yirmi yıl geçtikten sonra, annesinin
sevgisinin sesini duyduрunu sandı ve geri dönmek
geldi içinden. Üstelik kendisini öylesine zayıf hissediyordu,
Tomas'ın kaçamaklarından o kadar sersemlemişti ki, bu
duygusu giderek güçlendi. Tomas'ın yaptıkları güçsüz kalmasına
yolaçıyor, bu da o önüne geçilmez düşme arzusuna,
göz kararmasına götürüyordu onu.
Bir gün annesi telefon etti, kanser olduрunu, birkaç aylık
ömrü kaldıрını söyledi. Bu haber Tereza'nın Tomas'ın kaçamakları
karşısındaki umarsızlıрını isyana dönüştürdü. Annesine
ihanet ettiрini söyleyerek suçladı kendi kendini, hem
de kendisini sevmeyen bir adam için... Annesinin ona eziyet
etmek amacıyla yaptıрı her şeyi unutmaya razıydı. Annesini
anlayacak konumdaydı artık; aynı durumdaydılar; annesi
üveybabasını tıpkı Tereza'nın Tomas'ı sevdiрi gibi seviyordu,
üveybabası da, tıpkı Tomas'ın kaçamaklarıyla kendi hayatını
zehir ettiрi gibi, sadakatsizlikleriyle annesine işkence çektiriyordu.
Annesinin kötü olmasının nedeni onca acı çekmiş olmasıydı.
Tereza, Tomas'a annesinin hasta olduрunu, bir hafta izin
alıp onu görmeye gideceрini söyledi. Sesi hınç doluydu.
olduрunu sezen Tomas yolculuрa karşı çıktı. Kasabanın
hastanesine telefon açtı. Kanser olayları tüm ülkede son derece
titiz biçimde izlenip kayıtlara geçiriliyordu, onun için
Tereza'nın annesinin bu illete yakalandıрı yolunda bir şüphe
bulunmadıрını, hatta kadının bir yılı aşkın bir süredir doktora
bile görünmediрini öрrenmesi zor olmadı.
Tereza, Tomas'ın sözünü dinledi ve annesini görmeye gitmedi.
Bu karardan birkaç saat sonra sokakta düştü, dizini
yaraladı. Yürürken topallamaya başladı, neredeyse her gün
düşer oldu; yolundaki eşyalara çarpıyor, ya da en azından,
elinden bir şeyler düşürüyordu.
Karşı konulmaz bir düşme arzusunun pençesindeydi. Sürekli
bir göz kararması içinde yaşıyordu.
Tomas onu sabırla kaldırdı durdu.
sarılmış bir sahne gibi olacak. Seyircilerin yakına gelmesine
izin verilmeyecek, ama gözlerini de bizden ayıramayacaklar..."
Zamanla bu imge baştaki acımasızlıрını biraz olsun kaybetti
ve Tereza'yı heyecanlandırmaya başladı. Sevişirlerken
Tomas'ın kulaрına bu sahnenin ayrıntılarını fısıldar oldu.
Derken aklına bir fikir geldi; Tomas'ın sadakatsizliklerindeki
lanetlenme duygusundan kurtulmanın bir yolu bulunabilirdi
belki; Tomas'ın tek yapması gereken onu da yanında
götürmesiydi, sevgililerine giderken onu da yanına katmasıydı!
Belki o zaman bedeni bütün ötekiler arasında ilk ve
tek beden olurdu gene. Bedeni Tomas'ın düello tanıрı, yardımcısı,
'öteki ben'i olabilirdi.
"Onları senin için soyar, yıkar, sana getiririm..." diye fısıldıyordu
birbirlerine sıkı sıkı sarılırlarken. Ikisinin birbirlerine
karışıp, birbirlerinde eriyip bir hünsa olınalarını özlüyordu.
O zaman öteki kadınların bedenleri onların elinde
oyuncak olacaktı.
:::::::::::::::::
19
Ah, onun çok kadınlı yaşamının 'öteki ben'i olsa! Tomas anlamayı
reddediyordu ama Tereza, bu fikri aklından bir türlü
silip atamıyordu, bu yüzden Sabina'yla olan dostluрunu geliştirmeye
çalıştı. Sabina'nın bir dizi fotoрrafını çekmeyi
önermekle başladı işe.
Sabina, Tereza'yı atölyesine çaрırdı; işte en sonunda o geniş
oda ve tam ortasındaki görkemli eşya gözlerinin önündeydi;
büyük, dört köşe, sahne benzeri yatak.
"Senin buraya daha önce gelmemiş olduрunu düşündükçe
çok utanıyorum," dedi Sabina ona duvara dayalı resimleri
gösterirken. Hatta, inşa halindeki bir çelik fabrikasını gösteren
eski tuvallerinden birini çekti çıkardı. Okuldayken yapmıştı
bunu; bütün öрrencilerden en katı gerçekçiliрin istendiрi
dönemde... (Gerçekçi olmayan sanatın sosyalizmin köklerini
kuruttuрu söyleniyordu.) O zamanın işi inada bindirme
ruhu içinde, öрretmenlerinden de katı olmaya çalışmış ve
fırça darbelerini gizleyerek, renkli fotoрrafı çok andıran bir
üslupta çalışmıştı.
Önce müthiş keyfim kaçtı, ama sonradan hoşuma gitmeye başladı.
Damlayan boya bir yarık gibi duruyordu; inşaat alanını
eski püskü bir fon bezine dönüştürmüştü, üzerine inşaat alanı
resmi yapılmış bir fon bezine. Yarıkla oynamaya, içini doldurmaya
başladım, arkada gürünenin ne olabileceрini merak ediyordum.
Işte ilk resim dizime böylece başladım. 'Sahnenin Ardı'
dedim bu diziye. Tabii, bu dizideki resimleri kimseye gösteremiyordum.
Akademi'den kovulurdum yoksa. Yüzeyde, hep
en ince noktasına kadar resmedilmiş gerçekçi bir dünya vardı
ama altta, fon bezinin oluşturduрu yarık tuvalin ardından
farklı bir şey; gizemli ya da soyut bir şey pusuya yatmıştı."
yalan; altında, aklın alamayacaрı bir gerçek."
büyük bir dikkatle dinledi ve Sabina'nın yaptıрı ya da
yapmakta olduрu bütün resimlerin gerçekten de aynı düşünceyi
konu edindiklerini, hepsinin de deyim yerindeyse üstüste
bindirilmiş fotoрraf görüntüleri olduрunu kavramaya başladı.
Bir manzara resminde resmin içinden parlayıp çıkan
eski moda bir masa lambası. Elmalardan, cevizlerden ve küçük
bir yılbaşı çamından oluşturulmuş bir natürmortta tuval
bezini yırtarak aradan çıkan bir el.
Sabina'ya karşı büyük bir hayranlık dalgasıyla doldu içi,
üstelik de Sabina ona arkadaşça davrandıрı için korkudan,
kuşkudan arınmış bir hayranlıktı bu, çarçabuk dostluрa dönüşüverdi.
Fotoрraf çekmeye geldiрini neredeyse unutuyordu. Sabina
ona hatırlatmak zorunda kaldı. Tereza sonunda resimlerden
gözünü ayırdı ayırmasına ama, gözü bir kere daha odanın
ortasına kondurulmuş sahne gibi yataрa ilişti.
ise berberlerin üzerlerine peruka yerleştirdikleri çeşitten
bir manken kafası. Sabina'nın perukalıрında peruka deрil
bir melon şapka boy gösterirdi daha çok. "Büyükbabamın
şapkasıydı," dedi gülümseyerek.
Tereza'nın yalnızca beyazperdede gördüрü çeşitten
siyah, sert, yuvarlak bir şapkaydı, Şarlo'nun giydiрi çeşitten
bir şapka. Sabina'nın gülümsemesine karşılık verdi, şapkayı
kaldırdı eline aldı, bir süre inceledikten sonra: "Bununla fotoрrafını
çekmemi ister misin?" dedi.
Sabina bu düşünce karşısında epeyce uzun bir süre güldü.
Tereza melon şapkayı yerine bıraktı, makinesini aldı ve
fotoрraf çekmeye başladı.
Bir saat kadar fotoрraf çektikten sonra, birden "Çıplak
fotoрrafını çekmeme ne dersin?" dedi.
yineleyerek; "çıplak fotoрraf."
açtı.
Tereza elinin ayaрının kesildiрini hissetti; ansızın dili tutulmuştu.
Bu arada Sabina elinde içkisi odada bir aşaрı bir
yukarı dolaşıyor, harıl harıl küçük bir kentin valisi olan büyükbabasını
anlatıyordu; Sabina onu hiç tanımamıştı; ondan
geriye sadece bu melon şapkayla üzerine küçük kentin ileri
gelenlerinin doluştuрu platformu gösteren bir fotoрraf kalmıştı;
bunlardan biri büyükbabaydı; orada, o yüksekçe yerde
ne işleri olduрu belli deрildi; belki bir törende görevliydiler,
bir zamanlar kendisi de resmi törenlerde melon şapka giymiş
bir arkadaşlarına, başka bir ileri gelene dikilmiş bir anıtı
açıyorlardı.
konuştu, konuştu; sonunda üçüncü bardaрı da boşalttıрında,
"Hemen dönüyorum," deyip banyoya sıvıştı.
Bornozuna sarınmış olarak çıktı banyodan. Tereza fotoрraf
makinesini kaldırdı, gözüne dayadı. Sabina bir anda açtı
bornozu.
:::::::::::::::::
21
Fotoрraf makinesi Tereza için hem Tomas'ın sevgilisini gözlemeye
yarayan mekanik bir göz, hem de kendi yüzünü ondan
gizleyecek bir peçe görevi görüyordu.
Sabina'nın üstündekini tümüyle çıkarabilmesi için epey
bir zaman gerekti. Içinde bulunduрu durum beklediрinden
biraz daha çetin çıkmıştı. Birkaç dakika poz verdikten sonra
Sabina, Tereza'nın yanına gitti ve "Şimdi sıra bende, ben senin
fotoрrafını çekeceрim. Soyun!" dedi.
Sabina 'soyun!' komutunu Tomas'tan o kadar çok duymuştu
ki, artık belleрine kazılmıştı bu komut. Şimdi ise Tomas'ın
metresi Tomas'ın karısına aynı komutu veriyordu. Iki
kadın o büyülü sözcükle baрlanmışlardı birbirlerine. Tomas'ın
kadınlarla giriştiрi masum sohbetleri birdenbire erotik
olaya dönüştürmekte kullandıрı yöntem buydu işte. Okşamak,
güzel sözler söylemek, yalvarmak yerine, hiç beklenmedik
bir anda, yumuşak ama kararlı, otoriter bir tavırla komut
veriverirdi, üstelik de uzaktan; böyle anlarda karşısındaki
kadına hiç dokunmazdı. Bunu Tereza'da da sık sık kullanırdı
ve çok yumuşak bir sesle de söylese, fısıldasa da, komut
komuttu, boyun eрmek Tereza'yı tahrik etmekten hiç
geri kalmazdı. Sözcüрü o anda yeniden duymak boyun eрmek
arzusunu daha da güçlendirdi; bir yabancının istediрini
yerine getirmek özel bir delilikti, komut erkekten deрil kadından
geldiрi için şu durumda daha da başdöndürücüydü
üstelik.
Sabina fotoрraf makinesini Tereza'nın elinden aldı, Tereza
da soyundu. Orada, Sabina'nın önünde çıplak ve silahsız
durdu. Sözcüрün tam anlamıyla silahsız; yüzünü örtmek ve
bir silah gibi Sabina'ya yöneltmekte kullandıрı araçtan yoksundu...
Tümüyle Tomas'ın metresinin elindeydi artık. Bu
güzel boyun eрiş Tereza'yı esritti. Sabina'nın karşısında çıplak
durduрu an hiç sona ermesin istedi.
Sabina da durumun garip çekiciliрini hissetti galiba, aşıрının
karısının alışılmadık bir uysallık içinde karşısında tir
tir titreyişinin çekiciliрini... Ama iki, üç kere deklanşöre bastıktan
sonra, neredeyse bu büyülü çekicilikten ürkmüş de
onu bozmak istermişçesine, yüksek sesle gülmeye başladı.
Tereza da ona katıldı ve iki kadın giyindiler.
:::::::::::::::::
22
Rus devletinin bundan önceki bütün suçları son derece temkinli
bir gölgenin koruyuculuрu altında işlenmişti. Bir milyon
Litvanyalının yurtlarından sürülmeleri, yüz binlerce Polonyalının
katledilmesi, Kırım Tatarlarının ortadan kaldırılmaları
belleklerimizde hala, ama ortada fotoрraflı belge yok;
bu yüzden er ya da geç bunlar da yalan, uydurma sırasına
girecek. Oysa, dünyanın dört bir yanındaki arşivlerde hem
fotoрrafları, hem de filmleri saklı duran 1968 Çekoslovakya
işgali böyle deрil.
Çek fotoрrafçılarıyla filmcileri, yapılması mümkün olan
tek şeyi en iyi biçimde yapabilecek kişilerin kendileri olduрunun
fazlasıyla bilincindeydiler; şiddetin yüzünü ilerki günler
için saptamak ve saklamak... Tereza üstüste yedi gün sokakları
arşınladı, Rus askerleriyle subaylarının suçüstü sayılabilecek
durumlarda fotoрraflarını çekti. Ruslar ne tepki göstereceklerini
bilemiyorlardı. Ateş açan ya da taş atan olursa
ne yapacakları hakkında kesin emir almışlardı, ama üzerlerine
objektif çevrildiрinde ne yapacakları söylenmemişti.
Rulolarca fotoрraf çekti ve çektiklerinin yarısını banyo
etmeden yabancı gazetecilere verdi (sınırlar hala açıktı ve ülkeden
geçen gazeteciler her türlü belgeye dört elle sarılıyorlardı).
Fotoрraflarının çoрu Batı basınında yayımlandı.
Tankların, gözdaрı veren yumrukların, yıkılmış evlerin,
üzerleri kan lekeli kırmızı-mavi-beyaz Çek bayraklarıyla örtülmüş
cesetlerin, motosikletleriyle tankların çevresinde son
hızla dönen ve uzun sopalarla Çek bayrakları sallayan delikanlıların,
gözleri önünde sokaktan geçenleri rastgele öperek
kadına aç zavallı Rus askerlerini çileden çıkartan inanılmaz
kısalıkta mini etekler giymiş genç kızların resimleriydi bunlar.
Dediрim gibi, Rus işgali bir tragedya deрildi yalnızca; garip
(ve artık açıklanması mümkün olmayan) bir esrimeyle,
coşkuyla dolu bir nefret karnavalıydı.
kendi elleriyle olanca beceri ve özenle bastıрı fotoрraflardı
bunlar. Bunları tirajı yüksek bir resimli dergiye vermek istedi.
Derginin yazı işleri müdürü onu çok iyi karşıladı (bütün
Çekler hala başlarına gelen felaketin halesini taşıyorlardı ve
iyi yürekli Isviçrelilere dokunuyordu bu durum); Tereza'ya
yer gösterdi, fotoрrafları gözden geçirdi, övdü ve olaylardan
bu yana belli bir süre geçtiрi için fotoрrafların hiç basılma
şansı olmadıрını ("yoksa güzel olmadıklarından deрil, tam
tersine!") söyledi.
karşı çıktı Tereza ve ona kötü Almancasıyla ülke işgal altında
olsa bile, her şey onlara karşı gelişse bile, şu anda fabrikalarda
işçi kurullarının oluştuрunu, öрrencilerin Rusların
ülkeyi terk etmesini isteyerek greve gittiklerini ve tüm ülkenin
aklından geçenleri baрıra baрıra söylemekte olduрunu
açıklamaya çalıştı. "Işte işin inanılmaz olan yanı bu! Öyleyken
burada kimsenin umurunda deрil artık!"
yarıda kesince rahat bir soluk aldı yazı işleri müdürü. Kadın
ona bir dosya uzatarak "Işte çıplaklar plajı yazısı" dedi.
Yazı işleri müdürü tank fotoрrafları çeken bir Çekin plajdaki
çıplakların fotoрraflarını yersiz bir sululuk olarak göreceрinden
kaygılanacak kadar düşünceli bir adamdı. Dosyayı
masanın en uzak köşesine koydu ve hemen kadına dönerek,