Freud: Baba, eş, parasız bir hekim, yüce gönüllü, yardımsever, iyi bir gezgin, başarılı bir mantar toplayıcı, Yahudi, ateist, Goethe Edebiyat Ödülü sahibi, mitoloji hayranı, devrimci, köpek sever, kokainin tıbbı kullanımlarını keşfeden adam, kağıt oyunlarına düşkün biri, antika toplayıcısı, kıskanç bir aşık, sakin bir konuşmacı. . .
Ernest Jones’u bu kitabı yazmaya yönelten şey Freud üzerine süregiden söylentilerdi. En mahrem alana saldıran ve insanlık bilmecesi üzerine devrimci bir bakış yaratan bu yüzyıl başı kahramanının kurmaca öykülere konu olması kaçınılmazdı. Önceleri cinsel bir sapkın, bir tabu yıkıcı, ahlaksız bir “Viyanalı“ olarak suçlanan Freud günümüzde -ironik bir biçimde- bir muhafazakar olarak suçlanıyor; değişmeyen tek şey Freud’a küfretmenin nevrotik zevki.
Bu yaşamöyküsü, insan yönü, kuramlarının gölgesinde kalmış bir adama bütünlüklü bir bakıştır. “Onun düşünceleri anılarından bağımsız düşünülemez“ der Ernest Jones. Psikanalizi daha iyi anlamak ancak Freud’un bu kuramları şekillendirmesini sağlayan deneyimleri öğrenerek mümkün olabilir. Çünkü Freud’un araştırmasının merkezinde yer alan öğe Freud’un kendi yaşamıdır. Bu yaşama ilişkin tüm ayrıntılar, kendisi de tüm bu süreçlerin tanığı olan yakın bir dost ve meslektaşın, yani Jones’un kaleminden güvenilir bir biçimde bizlere ulaşıyor.