Siyah Kadın Olarak Dünyayı Seyahat Ettiğim En İyi 3 Mikroagresyon
Ve o kadar mikro değiller.
Evet, o kelime yine gidiyor.
Harvard psikiyatristi ve kolej futbolu öncüsü Chester Pierce'ın 1970 yılında getirdiği bir terim olan Microaggression, Bay Pierce'ın birçok şeyi başardı.
İki yıl önce ölümünden önce Harvard'da ırk ilişkileri ve psikiyatri alanında dekore edilmiş ve ünlü bir Afrikalı-Amerikalı profesördü.
Bay Pierce ayrıca 1947'de Mason-Dixon Hattı'nın güneyindeki tamamen beyaz bir üniversitede (Harvard) kolej futbolu oynayan ilk Afrikalı Amerikalı oldu.
Mikroagresyonları şu şekilde tanımladı:
“Siyahların suçlular tarafından düşürülen ince, çarpıcı, genellikle otomatik ve sözel olmayan değişimler”.
Zamanla, araştırmacılar tanımı kadınlar, LGBTQ çalışanları, engelli insanlar ve renkli insanlar da dahil olmak üzere diğer marjinal gruplara küçümseyen mesajlar içerecek şekilde genişletti.
Dürüst olmak gerekirse, bu ince sapmaların ve tepkilerin gerçek bir adı olduğunu bile bilmiyordum; İnsanlara pislik çağırmak için yerleştim.
Peki, mikroagresyonların dünyayı dolaşmakla ne ilgisi var?
Benim için her şey.
Güneydoğu Asya'da yalnız seyahat eden genç, siyah bir kadın olarak hostellerde kalmak, uçaklara binmek, gece otobüslerinde uzun süre çekilmek ve bir sonraki adaya teknelerde atlamak kural değil, istisnayım.
Bu dünyada en büyük ayrıcalığa sahip olan insanların beyaz olduğunu, bu nedenle seyahat etme fırsatına sahip olduklarının tamamen farkındayım, ancak bu yaşadığım mikro saldırganlıklara mantıklı gelmiyor.
Geçen yıl ilk defa uzak doğuya gitmeden önce, tükettiğim tüm içerik insanlarla tanışma ve arkadaş edinme kolaylığı hakkında konuştu.
Bu doğrudur, ancak siyah bir kadınsanız girişe engel var gibi görünüyor.
Daha ileri gitmeden önce, bu benim deneyimim. Bütün siyah insanlar için konuşamam ve konuşmam ama sadece bakış açımı ve yaşadıklarımı paylaşıyorum.
Umarım deneyimlerimi paylaşmak, ötekileştirilmiş grupların bir parçası olan diğer insanları da deneyimlerini paylaşmaya teşvik edecektir.
İşte şimdiye kadar seyahat ederken karşılaştığım üç mikroagresyon:
1. Görünmezlik
“Ah, yani beni görmezden geleceksin, değil mi?”
“Ah, öyleyse daha önce bir araya gelmemiş gibi davranıyorsun çünkü şimdi başka insanların yanındasın”?
“Ah, bu yüzden açıkça birlikte oturduğum (beyaz) insanlarla seyahat zevkleri alışverişinde bulunacaksın ve varlığımdan açıkça kaçacaksın”?
Varlığımı açıkça görmezden gelmek, seyahat ederken yaşadığım bir numaralı mikroagresyon.
Geceleri onlar tarafından tamamen kaçınmak için gündüzleri hostel ortak alanlarda insanlarla tanıştığım sayısı cesaret kırıcı oldu.
Bunu ilk deneyimlediğimde, çoğu insanın yapacağı şeyleri yaptım ve bir tür mazeret yaparken, kişi / kişilere şüphenin faydasını vererek analiz ettim.
Ama gerçekleşmeye devam ettiğinde artık bir kaza olmadığını biliyordum.
Vietnam, Quy Nhon'daki güzel mavi okyanusa bakan bir hostelde, aynı anda konuşan ve yazan iki arkadaşımla barda oturdum.
İki kız geldi ve karşı tarafa oturdu ve sonunda arkadaşlarımdan biriyle konuşmaya başladı.
Sonra diğer arkadaş, tüm seyahat zevklerini değiştirerek konuşmaya getirildi.
Grupla birlikte oturduğum ve daha önce konuştuğum açıktı ve bu iki kız otururken, grubun bir parçası olduğumu bilmenin bir yolu yoktu.
Mikroagresyonlar kasıtsız olabilir, ancak böyle durumlar bu tür bir aşırılıkla meydana geldiğinde, fark etmemek için bir aptallık olur.
Ayrıca kayda değer, Chiang Mai, Tayland başka bir genç siyah yalnız gezgin bir araya geldi ve o da benzer deneyimleri paylaştı ve tavsiye istedi.
Kendiniz olmaya devam etmek ve kendi şirketinizle rahat olmak dışında sihirli bir tavsiye yoktur.
2. GERÇEKTEN nerelisin?
Siyah insanların Amerikan olmadıkları ya da olamayacakları konusunda bu önyargılı bir görüş var gibi görünüyor.
Başka mistik bir yerden türetmeliyiz çünkü Amerika beyaz insanlar için ve beyazlar için bir toprak.
Beni bağışla.
Seyahat ettiğimde ve yerliler bu soruyu sorduğumda, çoğu gezginin yaptığı tüm bilgilere erişemedikleri için durmaya, dil engeline izin veriyor ve onları eğitmeye çok daha eğilimliyim.
Ancak Avrupa, Amerika veya Kanada'dan insanlar bu soruyu sorduğunda, yüzünde büyük bir tokat var.
“Nerelisin?” Sorusu gerçekten bir seyahat keyifli, ama ona eşlik ettiğinde gerçekten uğursuz bir şey ima ediyorsun.
Kiminle konuştuğuma bağlı olarak, bir coğrafya dersi vermek için zamanım varsa, bu soruya cevabım değişir ve iki yoldan birine gidebilir:
A. New York'ta yaşıyorum.
B. Jamaika'da doğdum.
New York'ta yaşamaya cevap verirsem, cevabımı almalı ve devam etmelisiniz. Ben veya başka bir siyah veya renkli kişi ayrıntılı olarak karar vermedikçe, konuşmanın o kısmı bitti.
Devam et.
3. Göz Atma ve Dil
Bir keresinde, kuzeye doğru kıvrımlı bir yolculuk yaptıktan sonra Tayland'ın Pai şehrinde bir hostele girdim ve bir oda istedim. Sorduğum kız bir yabancıydı ve gece için yerlerinin olmadığını bana bildirdi.
Harika, önemli değil.
Dışarı çıkmak için çantamı alırken, arkasındaki kız, aynı zamanda bir yabancı, ölümlü düşmanlarmış gibi beni yukarı ve aşağı baktı ve bana başka hiçbir şeye benzemedi.
Göz çevirme çok çeşitli nedenlerle olabilir; Kötü bir gün geçiriyordu, belki de valizini kaybetti, kim bilir, ancak ilk kez olmadı.
Seyahat etmeyi sevdiğim şeylerden biri, herhangi bir anda duyabileceğiniz birçok dildir.
Bu güzel.
Ama insanlar dillerini bir silah olarak kullandıkları zaman beni veya başkalarını “ötekini” hissettirmek o kadar güzel değil.
İngilizce konuşabilmek için ana dilinizde konuşmak, beni konuşma ve gruptan uzaklaştırır, bu da beni konuşma dışında istemediğiniz anlamına gelir.
Kasıtlı veya kasıtsız, daha sık olmayan bir şey.
İnsanlar mikroagresyonların insanların üzülmek istediği başka bir şey olduğunu savunuyorlar. Şaka yapamayacağımız ya da “önemli bir şey olmadığı” konusunda ısrar edemeyeceğimiz.
Bununla birlikte, bu ince hakaretler ve düşmanca tavırlar, bahsetmemek, sinir bozucu ve incitici olmak için ruha sönük olabilir.
Son olarak, beyaz insanlar, mikro saldırganlıklara son verebilecek tek insan grubu değildir. Onlar seyahat alanındaki çoğunluktur.
Yine, mikroagresyonlar çok ince ve bazen kasıtsız olabilir, bu yüzden onları işleyen insanlar kendi bilinçsiz önyargılarının farkında değildir.
Ama yukarıdaki deneyimlerimden bazıları, çok ince ve kasıtsız değil.
Eyaletlerde maruz kaldığım psikolojik savaşın seyahat ederken hafifletileceğini ve bu yükü geçici olarak düşürebileceğime inandığını düşünmek için naif davrandım, ama yanılmışım.
Bunun yerine, mikroagresyonların seyahatte beklenmedik bir unsur olduğunu keşfettim, tıpkı gecikmiş trenler ve gezinmeyi öğrenmem gereken eşyaların kaybı gibi.
Renée Cherez, ay seven, gerçeği, adaleti ve özgürlüğü arayan empatiye inanan bir denizkızıdır. Medium ile ilgili yazdıklarını burada okumaktan çekinmeyin. Seyahat, kendini keşfetme ve sosyal adalet üzerine * bazen * aşırı uzun altyazılarını şımartmak için onu Instagram'da takip edin.
Yayınlanan 22-04-2020