Bu aile senaryosuyla ilgili karikatürler gördüğünüzü hatırlıyor musunuz? Karısı (veya kocası) işte kötü bir gün geçirdi, belki patronu ona bağırdı. Eve gelir, sinirlenir ve eşine bağırır. Eş, en yaşlı çocuğa kızıyor ve ona bağırıyor; o zaman küçük kardeşi kızar ve ona bağırır; Sinirlenecek daha genç kimsesi yok, bu yüzden aile köpeğine patlar ve onu vurur. Sonuç, öfkeli, acı çeken bir ailedir; kimse iyi hissetmiyor.
Bu senaryo hayatın en temel derslerinden birini göstermektedir: Yaptıklarımız bize geri dönüyor. Bu durumda, öfke öfkeye yol açar. Hindistan'da ve çoğu Asya ülkesinde (ve Batı'da giderek daha fazla), bu Karma Yasası veya sebep sonuç olarak bilinir.
Buda bunu anlamanın çok temel olduğunu düşünüyordu, tüm rahiplerinin ve rahibelerinin her gün bunu düşünmesini istedi. Her sabah bedenlerinin, yaşamlarının ve maddi dünyadaki her şeyin bedensel doğasını düşündükten sonra, rahipler ve rahibeler bunu düşünürlerdi: “Benim eylemlerim tek gerçek mallarım. Yaptıklarım dayandığım yer. "
Eylemlerimizin Sonuçları Var
Çoğu zaman, belki de bu sonuçların en acil olanı dışında hiçbirinden habersiziz. Bir çakıl taşını gölete düşüren ve en azından birisinin suda yapılan çakılları görebildiği bir insan gibiyiz. Tecrübelerimizden, çakıl taşının suya düştüğü noktadan göletin kenarına kadar uzanan, belki de sonsuz bir sayı olan birçok dalgalanmaya neden olduğunu biliyoruz.
Aile senaryosunun bize gösterdiği gibi, eylemlerimizin sudaki dalgalanmalar kadar çok sonucu vardır. Eşinin patronunun öfkesi sonucu aile köpeği vuruldu. Belki de köpek fiziksel bir yaralanmaya maruz kalmıştır. Bazı kocaların karılarına bağırmaktan vazgeçmeyeceğini, ama onlara vurabileceğini biliyoruz.
Patronun öfkesi daha sonra başka sonuçlara yol açardı. Eşi hastaneye gidecekti, hastanedeki bir doktor başka bir yerli istismar hastası nedeniyle fazladan vardiya çalışması yapmak zorunda kalacaktı, doktorun evindeki çocuklar onunla akşam yemeği yemeyecekti ve kaybını hissedecekti. onun şirket ve benzeri. Tüm bu sonuçlar bir öfke patlamasından geldi.
Öfke Tohumları
Karma zincirindeki her insanın nasıl hareket edeceği konusunda da bir seçeneği vardır. Örneğin, çoğumuz bu senaryoya baktığımızda, gördüğümüz şey karının patronunun öfkesini kocasına bıraktığını ve ardından da kızına bıraktığını söylüyor.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ancak durum biraz farklı. Karı, kızı, oğlu ve hatta köpeği, tıpkı karısının yaptığı gibi, içlerinde öfke tohumlarına sahiptir. Patron işyerinde karısının öfke tohumunu uyardığında, çok büyüdü ve kontrolden çıktı. Öfkesini gösterdiğinde, kocasındaki öfke tohumuna dokundu ve öfkesi patladı.
Bu anlayışın sonuçları, zincirdeki her bir insanın, kendi içindeki öfke tohumunu hareket edip etmemeyi seçebileceğidir. Koca, karısının öfkesini dinleyebilir, ona bu şekilde kızmasının onun için ne kadar acı verdiğini söyler ve sonra onu bu kadar sinirlendiren şeyi sordu. Bu ona, incindiği tohumun yanı sıra, iyileşme tohumuna dokunma fırsatı verirdi. Belki kocasına bağırmanın ne kadar yanlış olduğunu da görebiliyordu. (Değilse, ona bunu hatırlatması gerekirdi!)
Bu gözden geçirilmiş senaryoda, koca öfke karmasını taşımayı değil, onu güç, kendine güven, sevgi ve merhamet eylemleriyle karşı koymayı seçti. Bunu yaparak farklı bir karma yarattı. Hareketlerinin bir sonucu daha sakin bir ev olurdu. Gördüğümüz gibi, belki de o sırada görülmeyen ya da farkedilmeyen ancak aynı derecede önemli olan başka sonuçlar da olacaktır.
Kocanın bu şekilde davranması için kendisini, kendi davranış kalıplarını, eşini ve davranış kalıplarını biraz anlaması gerekir. Bu biraz sıra dışı olurdu. Birçoğumuz otomatik pilotla çalışıyoruz: Eski alışkanlığımızın dışındaki durumlara, ne yaptığımız, neden yaptığımız ya da sonuçlarının gerçek bir anlayışı ya da farkındalığı olmadan tepki gösteriyoruz. eylemlerimizden.
Bazı Farkındalık Geliştirme
Farkındalık uyguluyorsanız, kendiniz, dünyanız ve zihninizin çalışma şekli hakkında bir miktar farkındalık kazanmanız çok daha muhtemeldir. Bu duruma getirdiğiniz önyargıların ve eski reaktif yapıların farkında olma ihtimaliniz daha yüksek. Ve bu kalıpların farkında olduktan sonra, etraflarında dolaşabilirsiniz. Onları memnuniyetle karşılayabilir, kucaklayabilir ve onların dışında hareket edemez (veya tepki veremezsiniz).
Dikkat uygulamalarınız, düşünceleriniz, duygularınız ve algılarınız etrafında biraz boşluk yaratmanıza yardımcı olur. Bunu aklınızdaki bir ferahlık hissi veya kafatasınızın beyninizden daha büyük olduğu ve beyninizin etrafında bir boşluk olduğu hissi olarak deneyimleyebilirsiniz. Duygu ne olursa olsun, sonuçta nefes almanız gereken bir oda var. Solunum odasına girdikten sonra, önünüzdeki durumu daha net bir şekilde görebilir ve faydalı, yapıcı şekillerde hareket edebilirsiniz.
İnsanların dikkatli olma gibi manevi uygulamaların karmanızı değiştirmeye yardımcı olabileceğini söylediğini duyduğunuzda, bu onların bahsettiği şeyin bir parçasıdır. Farkında olmadan hayata yaklaştığımızda, karmamızın bizi yönetmesine izin veriyoruz - yani, yaşamlarımız boyunca (ya da yaşamımız boyunca gelişen alışkanlık enerjimizin) eylemlerimizin, düşüncelerimizin, duygularımızın ve alışkanlık enerjimizin sonuçlarını bilinçli bir şekilde oynuyoruz. reenkarnasyonu kabul ederseniz, birçok hayatımızın üzerinde). Dikkatin ışığı, alışılmış tepkilerimizi aydınlatacak kadar güçlü olduğunda, daha dikkatli davranabiliriz ve bunu yaptığımızda, eski karmamızın modelini kırarız - değiştiririz.
Buda için, eylemlerin ya da karmanın sebep-sonuç doğası, olağanüstü dünyanın daha genel, temel doğasının bir alt kümesiydi: “Bunun nedeni budur,” dedi Buda; "bu değil çünkü o değil." İşler olur ve tezahür eder, çünkü onların gerçekleşmesine izin veren sebep ve koşullar mevcuttur (öfke, öfkeye yol açar). Bu sebepler ve koşullar ortadan kalktığında, diğerleri ortaya çıkar ve başka bir şey tezahür eder veya olur (şefkat şefkat eder).
Kozmostaki hiçbir şey başka hiçbir şeyden bağımsız değildir; her şey varlığı için sebeplere ve koşullara dayanır. Her şey "ikisi arasında". Sebep ve koşullar değiştiği için hiçbir şey sonsuza dek aynı kalmaz. Her şey yolunda gidiyor.
Eylemlerimiz, diğerlerinden kaynaklanan nedenlerin ve koşulların sonuçlarıdır ve başkalarının eylemleri bizden kaynaklanan nedenlerin ve koşulların sonucudur. Eğer eylemlerimizi değiştirebilirsek, birçok varlığın karmasını değiştirecek bir olaylar zinciri oluşturabiliriz.
Buda her şeyin nasıl birbirine geçtiğini görünce, acı çekmeye neyin sebep olduğunu ve neyin acı çekmeyi neşeye dönüştürebildiğini fark etti - özünde kendimizi olumsuz karmamızdan nasıl özgürleştirebileceğimizi ve neşe dolu ve ferah gerçek doğamızı nasıl ortaya çıkarabileceğimizi gördü. Bu dönüşümün doğrudan deneyimini bize vermek için “Dört Soylu Gerçek” olarak adlandırdığı dört temel anlayışı öğretti.
İlk Soylu Gerçek şu ki, acı var. Bunu hepimiz biliyoruz çünkü hepimiz bunu deneyimliyoruz. Buda'nın acı çekmek için kullandığı kelime dukkha'ydı. Buda'nın günü, tam anlamıyla işe yaramayan bir tekerleği olan bir el arabasının durumuna işaret ediyordu. Burada “acı çekmek” sadece açlık, hastalık, öfke veya baskı anlamına gelmez; bu aynı zamanda, hayatlarımız pek doğru gitmediğinde ya da kendimizi ya da durumumuzu anlamada bir şeyler eksik olduğunda hissettiğimiz acıyı ifade eder.
Bir zamanlar ıstırabın var olduğunu kabul ettikten sonra rahatlayabiliriz (yaptığımı biliyorum). Artık artık acı çekmekle savaşmak zorunda değiliz ya da acı çekmekte olduğumuz bir şeylerin yanlış olduğunu düşünüyoruz. Kaprisli bir tanrı ya da kör kader bizi acı çekmek için seçmedi.
Acı çekmek, yaşamın temel bir koşuludur. Hepimiz bununla karşılaşıyoruz. Buda bile acı çekti. Rahat hayatını bir prens olarak bıraktı, çünkü acı çekmeyi deneyimliydi ve kökenine ulaşmak istedi. Böylece hepimiz aynı teknede birlikteyiz, olağanüstü dünyada var olan tekne, acı çeken gemide var olan ve onunla karşılaştığımız tekne.
Vücudumuzdaki rahatsızlık alanlarının farkına varmak, rahatsızlığımızın içinde yatan duyguların farkındalığını geliştirmek ve yargı ve öfke de dahil olmak üzere düşünce kalıplarımızın daha fazla farkına varmak da dahil olmak üzere yaptığımız uygulamalar; Yaşamlarımızdaki ıstırap gerçeği ile başa çıkabileceğimiz bir şekilde. Bu uygulamalar, acımızın gerçek doğası hakkında bir farkındalık geliştirme yolumuz oldu.
Uygulamalarımızı doğru yaparsak, acı ve neşe arasındaki dengeyi koruyoruz. Acı çekmek, içinde boğulmazsak olmazsa esastır. Acılarımızda boğulma veya kükreme, acı çekme bilincini geliştirmiyor. Hepimiz kanalizasyonda zaman geçiririz, ancak çoğumuz başka hiçbir şey bilmiyoruz ve çoğumuz kanalizasyonun ne olduğunu tam olarak bilmiyoruz. Tek bildiğimiz acı çekiyoruz.
Acımızın farkındalığını geliştirirken, acımızın gerçek doğasını da anlamaya başlıyoruz, bu da neye sebep olduğunu anlamak anlamına geliyor. Her şeyin sebep ve koşullar nedeniyle ortaya çıktığını unutmayın. Acı, aynı zamanda bu olağanüstü dünyanın bu sebep-sonuç doğasının bir sonucudur.
Bu, İkinci Asil Gerçek. Acı çekmek, tıpkı diğer her şey gibi nedenlere ve koşullara sahiptir ve acı çekmenin temel nedenleri ve koşulları, bağlılık, isteksizlik ve kendimizi açığa vurduğumuz "besinler" türleridir.
"Besinler" ile, sadece yenilebilir yiyeceklerden bahsetmiyorum; Aynı zamanda duyguları, konuşmaları, medyayı, vasiyeti, hepimizin herhangi bir seviyesinde karşılaştığımız her şeyi kastediyorum. Karşılaştığımız her şey, düşünmemiz, hissetmemiz veya belirli şekillerde hareket etmemiz için bir neden veya koşul olabilir. İkinci Soylu Gerçeği ile çalışmak, kendimizi nasıl etkilediğimizi gösteren her şeyin artan bir farkındalık yaratmak anlamına gelir. Bu tür farkındalığı geliştirmek için biçimsel ve gayrı resmi farkındalık uygulamaları esastır.
Üçüncü Asil Gerçeği ikinciden izler: Acı çekmenin bir yolu vardır. Bunu söylemenin bir başka yolu, "Acı çekmekten çok hayat var." Hayat ıstırap içerir, ama aynı zamanda neşe, sevgi, nezaket ve şefkat içerir. Üçüncü Soylu Gerçek, bizi bir yöne yönlendirmeye yardımcı olur: Acıyı dönüştürmek istiyoruz, peki ya neye?
Çoğumuz için, acı çekmenin doğal dönüşüm süreci, şefkat, sevgi dolu nezaket, neşe ve eşitliğe dönüşmesi ve beslenmesidir. Budist edebiyatında bu dört niteliğe "Dört Brahmavihara" denir. Onların Sanskritçe isimleri maitri (şefkatli, aynı zamanda meta), karuna (şefkatli), mudita (neşe) ve uppekshaupekkha'dır (eşitlik).
Belki de acı çekmek kaba bir mücevher gibidir. Kömür tozuna derinlemesine giriyoruz ve elmaslar kendilerini bize gösteriyor. Bu dönüşüm sürecinin kendiliğinden olduğunu yeterince vurgulayamıyorum. Lütfen bunu gerçekleştirmeye çalışmayın. Güçlü kalmanıza yardımcı olması için dikkatinizin tohumlarını sulayın, dikkatinizi dikkatli bir şekilde kucaklayın ve çalışmasını sağlayın.
Yaşamdan Bağlantısız Olma
Sık sık duyduğum bir fikir, ıstırabın dönüşümünün kopuk ve duygusal olarak nötr hale gelmesidir. Bu görüşe göre amaç, acı çekmeyi belli bir mesafeden gözlemlemek, doğrudan hissetmemek gibi görünüyor; o zaman acı çekmiyorsak, başka hiçbir şey hissetmeyiz. Bu baskılama ve pratik yapmak için yararlı bir yol değil.
Yaşamla bağlantınızı kesmek istemezsiniz. Anın deneyimine derinlemesine girebilir, onunla tamamen tek başınıza olabilir ve yok edilemezsiniz. Acı çekmenize ve zor duygularınıza derinlemesine girmenin anahtarı dengeyi korumaktır - acı çekmekten çekinmeyin ve aynı zamanda içinizdeki neşeyi ve mutluluğu besleyen uygulamalar yapmak.
Buda bize acı çektiğimizi dönüştürmek istiyorsak önce onu yaratan sebeplere ve koşullara derinlemesine bakmamız gerektiğini öneriyor. O zaman, bunu yaptıktan sonra, kendimizi sağlıklı beslenmeye maruz bırakarak dönüşüme yardımcı olabiliriz.
İstismara uğrayan bir çocuğun acı çekmesini dönüştürmesi için, örneğin, önce kendisini fiziksel ve duygusal istismarın “beslenmesine” maruz kaldığı ortamdan çıkarmak zorunda kalabilir. Bir televizyon haber programı için çalışan ve kendini yorgun ve alaycı bulmuş bir insan için, acı çekmeyi dönüştürmek, kendisini, çalışmalarında maruz kaldığı maruziyete karşı koymak için umut, inanç ve sevinç uyandıran “beslenmeye” maruz kalmakla başlayabilir. öfke, nefret, korku ve cüretkarlığın “beslenmesi”.
Acı beslemesinden kurtulmak neredeyse imkansızdır. Bunun gerçekleşmesi için bambaşka bir dünyada yaşamak zorunda kalacağız. Sadece uyanmak ve kapıdan dışarı çıkmak bizi toksik beslemelere maruz bırakır: Şehirde yaşarsak kirli hava ve gürültü, ülkede yaşarsak kurbağa tarafından yenilen bir sineğin acısı.
Depo bilincindeki pozitif tohumları beslememize yardımcı olacak uygulamalar geliştirmek esastır. Thich Nhat Hanh'ın uygulamaları Aşk Öğretileri ve Sharon Salzberg metta ya da sevgi dolu kibarlık meditasyonundaki kitaplar özellikle yardımcı rehberlerdir.
Acımızı kucaklamak ve içinde boğulmamak için farkındalığımızı güçlendirmek esastır. Farkındalığı besleyerek, acı çekmeyi ve dönüşmesine yardım etmeyi yeterince güçlendirebiliriz.
Dördüncü Soylu Gerçeği bize acı çekmek yerine neşeye götüren sebepler ve koşullar yaratan bir yaşamın nasıl yönetileceğini anlatır. Noble Sekizinci Yol olarak bilinir: Doğru Görüş, Doğru Anlama, Doğru Dikkat, Doğru Konsantrasyon, Doğru Çaba, Doğru Geçim, Doğru Konuşma ve Doğru Eylem. Kalıcı ve sürekli derinleşen dikkat uygulamalarına dahil olmak, Noble Sekiz Katlı Yolun her bir yönünü anlamamızı sağlayacaktır. Noble Sekizinci Yol'a daha ayrıntılı bir giriş için Thich Nhat Hanh'ın Buda'nın Eğitiminin Kalbi Zen pusulası farklı ve tamamlayıcı yaklaşımlar sunar. ve Seung Sahn
Dikkat yolunda attığımız her adım bize dikkat uygulamalarımızın sadece bize fayda sağlamadığını gösteriyor. Biz şu anda bizden önce gelen tüm eylemlerin karmasının alıcılarıyız ve yaptığımız her eylem bizden sonra gelenleri etkileyecek sonuçlar içeriyor. Lütfen bununla felç olma; Birçok insan için, dikkatini uygulayan ve bu farkındalığa gelenin kim olduğunu biliyorum, bu oldukça özgürleştirici. Sonuçta, düşünceleri ve eylemleri olanları etkileyebilecek tek kişi ben değilim; bu herkes için geçerlidir. Her şeyin kaynağı olan tek kişi ben değilim; işler herkesten kaynaklanıyor. Birbirine bağlanmanın canlı gerçekleşmesi, bir düzeyde yalnız ya da ayrı olmadığımızı anlamamız anlamına gelir; eğer senin sorumluluğum varsa, o zaman sen de bana karşı sorumlusun.
Hiç birimiz, her bir eylemin yalnızca olumlu sonuçlar doğuracağı bir yaşam yaşayamayız. En iyi ihtimalle, yaptığımız her bir eylemin sonuçları karışık olacaktır. Yapabileceğimiz tek şey olabildiğince dikkatli yaşamak ve ufkumuzu genişletmek. Böylece, bu çakıl taşını bıraktığımızda havuzdaki dalgaların giderek daha fazlasını görmeye başlayacağız. Dikkatli yaşam sanatını uyguladıkça, bize duygularımız, düşüncelerimiz ve algılarımız etrafında bir ferahlık açacak ve yaşamlarımızın koşullarına karşı daha az reaktif olma ihtimalimiz daha düşük olacaktır. Tepkisel olduğumuzda, iyi ya da kötü olsun, o anda bize verilenlerin karmasını ilerletiriz. Daha dikkatli yaşayabildiğimiz zaman, nasıl davranacağımızı seçme konusunda daha iyi oluruz ve herkes için daha iyi bir durum yaratma potansiyeline sahibiz. Acılarımızı değiştirirken, herkes fayda sağlar. Kendimizi karmamızın korkunç etkilerinden kurtarırken, herkesi özgürleştiririz.
Yayıncının izniyle yeniden basıldı,
Yeni Dünya Kütüphanesi. © 2004.
http://www.newworldlibrary.com
Makale Kaynağı
Farkındalığın başlangıcı: Farkındalığın yolunu öğrenme
Andrew Weiss tarafından.
Çoğu insanın ruhsal pratiğe dahil olmalarını engellemediğini bilen Budist öğretmen Andrew Weiss, uygulamanın günlük hayata doğrudan uygulanmasını her zaman öğretmiştir. Ayrıca oturma ve yürüme meditasyonunu öğretirken, her eylemi meditatif araştırmayı uyandırmak için bir fırsat olarak görme pratiğine dikkat edin. Farkındalık uzun meditasyon inziva lüksü olmadan günlük yaşamda pratik yapan herkes için tasarlanmıştır. Weiss, öğretmenlerinin geleneklerini ustalıkla Budist dikkat sanatını öğrenmenin kolay ve komik bir programına harmanlıyor.
Bu kitap kapaklı kitabın bilgisi / siparişi veya indirmek Kindle baskısı.
Yazar Hakkında
Meditasyon öğretmeni Andrew JiYu Weiss, Thich Nhat Hanh Interbeing Emri ve Japon Soto Zen geleneğinin White Plum Lineage'sinde düzenlenmiştir. Andrew, Maynard, Massachusetts’teki Clock Tower Sangha’nın kurucusudur. Adresindeki web sitesini ziyaret edin www.beginningmindfulness.com.
İlgili Kitaplar:
{AmazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = karma; maxResults = 3}