1936 yılında Hightstown, New Jersey'deki bir kooperatif giyim fabrikasında çalışan ABD Yeniden Yerleşim İdaresi, Yeni Anlaşma altında federal bir ajans tarafından taşınan ev sahipleri. Fotoğraf: Universal History Archive / Universal Images Group / Getty Images
“Sosyalizm” hakkında konuşurken ne demek istiyoruz? İşte teorisi, pratiği ve bilmeniz gereken potansiyeli hakkında on şey.
Son 200 yılda sosyalizm dünyaya yayıldı. Her ülkede, özel tarihinin derslerini ve yara izlerini orada taşır. Tersine, her ülkenin sosyalizmi, küresel tarih, zengin gelenek ve dünyanın bir sistem olarak kapitalizme en büyük kritik yanıtı olan bir hareketin çeşitli yorumlarıyla şekillenir.
Sosyalizmi anlamamız gerekiyor, çünkü tarihimizi şekillendirdi ve geleceğimizi şekillendirecek. Bu muazzam bir kaynaktır: Kapitalizmden daha iyisini yapmak için özlem duyanlar tarafından gerçekleştirilen birikmiş düşünceler, deneyimler ve deneyler.
En son kitabımda Sosyalizmi Anlamak (İşte Demokrasi, 2019), Sosyalizmin temel teori ve uygulamalarını bir araya getirip sunuyorum. Başarılarını inceler, zorluklarını keşfeder ve başarısızlıklarıyla yüzleşirim. Mesele işyeri demokrasisine dayalı yeni bir sosyalizme giden bir yol sunmaktır. İşte bu kitaptan bilmeniz gereken 10 şey.
1. Sosyalizm, kapitalizmden daha iyi bir şeyin özlemidir
Sosyalizm, çalışanların acılarının ve sınırlamalarının kapitalist sistemden daha az işverenlerinden daha az geldiğinin farkındalığını temsil eder. Bu sistem her iki taraf için teşvikler ve seçenekler, davranışsal “seçimleri” için de ödül ve cezalar öngörüyor. Sonsuz mücadelelerini ve çalışanların sistem değişikliğinin bir çıkış yolu olduğunun farkına varmasını sağlıyor.
In Sermaye, Cilt 1Karl Marx, kapitalizmin işveren ve çalışan arasındaki temel ilişkisinde yer alan temel bir adaletsizlik-sömürü- tanımladı. Sömürü, Marx'ın terimleriyle, çalışanların işverenler için kendilerine ödenen ücretlerin değerinden daha fazla değer ürettiği durumu açıklar. Kapitalist sömürü, kapitalist toplumlardaki her şeyi şekillendirir. Daha iyi bir toplum için özlem duyan sosyalistler, sömürünün sona ermesini ve çalışanların kendi işverenleri olarak işlev görecekleri bir alternatifi giderek daha fazla talep ediyorlar. Sosyalistler, refah ve büyümesine katkıda bulunurken, bireyler ve toplum üyeleri olarak tüm potansiyellerini keşfedip geliştirmek istiyorlar.
Sosyalizm, kapitalizm, feodalizm ve kölelikten çok farklı bir ekonomik sistemdir. İkincisi, toplumu baskın bir azınlık sınıfına (ustalar, efendiler ve işverenler) ve baskın bir çoğunluğa (köleler, köleler, çalışanlar) ayırdı. Çoğunluk kölelik ve feodal sistemleri haksızlık olarak tanıdığında, sonunda düştü.
Geçmişin çoğunluğu daha iyi bir sistem kurmak için çok uğraştı. Kapitalizm köleleri ve köleleri işçilerle, efendilerle ve lordlarla işverenlerle değiştirdi. Çalışanların daha iyi bir şey için özlem ve savaşmaya gitmeleri tarihsel bir sürpriz değildir. Daha iyi bir şey sosyalizmi, insanları bölmeyen, daha çok işi tüm çalışanların eşit söz sahibi olduğu ve birlikte kendi işverenleri olduğu demokratik bir süreç haline getiren bir sistemdir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
2. Sosyalizm tek, birleşik bir teori değildir
İnsanlar sosyalizmi dünyaya yayarak, bağlama dayalı olarak onu farklı şekillerde yorumlayıp uygularlar. Sosyalistler, kapitalizmi sürekli derinleşen eşitsizlikler, tekrarlanan işsizlik ve depresyon döngüleri ve insanların demokratik politika ve kapsayıcı kültürler inşa etme çabalarını baltalayan bir sistem olarak buldular. Sosyalistler, kapitalist ekonomilerin hükümet düzenlemelerinden hükümetin kendisine ait ve faaliyet gösteren işletmelere, işletmelerin (hem özel hem de hükümet) yukarıdan aşağıya hiyerarşilerden demokratik kooperatiflere dönüşmesine kadar değişen çözümler geliştirdiler ve tartıştılar.
Bazen bu tartışmalar sosyalistler arasında bölünmeler yarattı. 1917 Rus Devrimi'nden sonra, devrim sonrası Sovyetler Birliği'ni destekleyen sosyalistler, yeni adı “komünist” olarak benimseyerek hükümetin sahibi ve işleten endüstrileri kuran sosyalizme olan bağlılıklarının altını çizdiler. özel kapitalistlerin. “Sosyalist” adını korudular ve genellikle kendilerini sosyal demokratlar veya demokratik sosyalistler olarak adlandırdılar. Geçen yüzyıl boyunca, iki grup, her birine örnek olarak somutlaşan iki alternatif sosyalizm kavramının değerlerini ve kusurlarını tartıştı (örneğin Sovyet ve İskandinav sosyalizmleri).
21. yüzyılın başlarında, sosyalizmin eski bir türü yeniden ortaya çıktı ve yükseldi. İşletmelerin içini dönüştürmeye odaklanır: bir kapitalistin veya bir devlet yönetim kurulunun tüm önemli kurumsal kararları aldığı yukarıdan aşağı hiyerarşilerden, tüm çalışanların bu kararları vermek için eşit, demokratik haklara sahip olduğu bir işçi kooperatifine. - topluca kendi işverenleri olma.
3. Sovyetler Birliği ve Çin sosyalizme değil devlet kapitalizmine ulaştı
Sovyetler Birliği'nin lideri olarak Lenin bir zamanlar sosyalizmin bir hedef olduğunu, henüz elde edilmiş bir gerçeklik olmadığını söyledi. Sovyet bunun yerine “devlet kapitalizmine” kavuştu. Sosyalist bir partinin devlet gücü vardı ve devlet, eski özel kapitalistlerin yerini alan endüstriyel kapitalist olmuştu. Sovyet devrimi işverenin kim olduğunu değiştirmişti; işveren / işçi ilişkisini sona ermemişti. Böylece, bir dereceye kadar kapitalistti.
Lenin'in halefi Stalin, Sovyetler Birliği'nin vardı sosyalizme ulaştı. Aslında Sovyet devlet kapitalizmini sanki sanki the dünya çapında sosyalizm için model. Sosyalizmin düşmanları, sosyalizmi politik diktatörlükle eşitlemek için o zamandan beri bu kimliği kullanmaktadır. Kuşkusuz bu, (1) diktatörlüklerin kapitalist toplumlarda sıklıkla var olduğunu ve (2) sosyalizmlerin diktatörlük olmaksızın sıklıkla var olduğunu örtmek veya reddetmek gerektiğini gerektiriyordu.
Başlangıçta Sovyet modelini kopyaladıktan sonra Çin, kalkınma stratejisini, devletin denetlediği devlet ve özel kapitalizmin ihracata odaklanan bir karışımını kucaklamak için değiştirdi. Çin'in güçlü hükümeti, ucuz emek, hükümet desteği ve büyüyen bir iç pazar sağlayarak küresel kapitalistlerle temel bir anlaşma düzenleyecekti. Buna karşılık, yabancı kapitalistler Çin devleti veya özel kapitalistlerle ortaklık kuracak, teknolojiyi paylaşacak ve Çin üretimini küresel toptan ve perakende ticaret sistemlerine entegre edeceklerdi. Çin'in hem komünist hem de sosyal-demokratik akışları içeren melez bir devlet kapitalizmi olan sosyalizm markası, bunun herhangi bir kapitalist ekonominin daha önce hiç olmadığı kadar hızlı büyüyebileceğini kanıtladı.
4. ABD, Sovyetler Birliği ve Çin'in düşündüğünüzden daha fazla ortak noktası var
Kapitalizm 19. yüzyılda Avrupa'da feodalizmden ortaya çıktıkça, özgürlük, eşitlik, kardeşlik ve demokrasiyi savundu. Bu vaatler gerçekleşmediğinde, çoğu anti-kapitalist oldu ve sosyalizme giden yolu buldu.
20. yüzyılda (özellikle Sovyetler Birliği ve Çin'de) kapitalizm sonrası sosyalist sistemlerin inşasında yapılan deneyler sonunda benzer eleştirilere maruz kaldı. Eleştirmenlerin tuttuğu bu sistemler, her iki sistemin de partizanlarından daha çok kapitalizmle ortaktı.
Kendini eleştiren sosyalistler, her iki sistemde de görülen başarısızlıklara dayanarak farklı bir anlatı üretti. ABD ve Sovyetler Birliği, böyle sosyalistlerin özel ve devlet kapitalizmlerini temsil ettiğini savunuyorlar. Soğuk Savaş düşmanlıkları yüzyılın kapitalizm ve sosyalizm arasındaki büyük mücadelesinin bir parçası olarak yanlış yorumlandı. Böylece 1989'da çöken, sosyalizm değil Sovyet Devleti kapitalizmi idi. Dahası, 1989'dan sonra yükselen Çin'deki başka bir tür devlet kapitalizmi idi.
5. 1930'ların Yeni Anlaşması için Amerikalı sosyalistlere, komünistlere ve sendikacılara teşekkür ederim
FDR hükümeti, Washington'un 1930'ların Bunalımı sırasında kamu hizmetlerinde büyük ve pahalı artışları finanse etmesi için gerekli geliri artırdı. Bunlar arasında Sosyal Güvenlik sistemi, ilk federal işsizlik tazminat sistemi, ilk federal asgari ücret ve bir toplu federal iş programı vardı. FDR'nin gelirleri, vergi şirketlerinden ve zenginlerden daha önce hiç olmadığı kadar çok gelirdi.
Başkan Franklin D.Roosevelt, merkez ve New Deal yönetim ekibi 12 Eylül 1935'te. Fotoğraf Keystone-France / Gamma-Keystone / Getty Images.
Bu radikal programa yanıt olarak FDR üç kez yeniden seçildi. Radikal programları, komünistler, sosyalistler ve işçi sendikaları koalisyonu tarafından politik olarak aşağıdan tasarlandı ve itildi. Seçimden önce radikal bir Demokrat olmamıştı.
Sosyalistler FDR hükümetinden yeni bir derece sosyal kabul, boy ve destek aldılar. ABD'nin Sovyetler Birliği ile savaş zamanı ittifakı sosyal kabulü ve sosyalist etkileri güçlendirdi.
6. 5 size haber olsaydı, bu İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD liderliğindeki sosyalistlerin ve komünistlerin küresel tasfiyesinden kaynaklanıyor
1929 ekonomik çöküşünden sonra, kapitalizm kötü bir şekilde gözden düştü. Yükselen bir ABD solunun eşi benzeri görülmemiş siyasi gücü, devlet müdahalesinin servetini şirketlerden ve zenginlerden ortalama vatandaşlara dağıtmasını sağladı. Özel kapitalistler ve Cumhuriyetçi Parti, Yeni Anlaşmayı geri alma taahhüdüyle yanıt verdi. II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi ve FDR'nin 1945'teki ölümü New Deal koalisyonunu yok etme fırsatı verdi.
Strateji, koalisyonun bileşen gruplarını, her şeyden önce komünistleri ve sosyalistleri şeytanlaştırmaya dayanıyordu. Komünizm karşıtı çabuk stratejik savaş koçu oldu. Sovyetler Birliği bir gecede savaşçı müttefikinden ajanları “dünyayı kontrol etmeyi” amaçlayan bir düşmana gitti. Bu tehdidin kontrol altına alınması, itilmesi ve ortadan kaldırılması gerekiyordu.
ABD iç politikası komünizm karşıtı, histerik boyutlara ve ABD Senesi Joseph McCarthy'nin kamu kampanyalarına odaklandı. Komünist Parti liderleri tutuklandı, hapsedildi ve hızla sosyalist partilere ve genel olarak sosyalizme yayılan bir anti-komünizm dalgasına sürüldü. Hollywood aktörleri, yönetmenleri, senaristleri, müzisyenleri ve daha pek çok şey kara listeye alındı ve sektörde çalışmaktan men edildi. McCarthy'nin cadı avı, kitle iletişim araçlarının, politikacıların ve akademisyenlerin en azından kamuya açık bir şekilde sosyalizme karşı anlayışsız olmasını sağlarken binlerce kariyeri mahvetti.
Diğer ülkelerde, köylülerden ve / veya işçilerden iş dünyası ve / veya siyasetteki oligarklara karşı isyanlar, ikincisinin rakiplerini “sosyalist” veya “komünist” olarak etiketleyerek ABD'den yardım istemesine yol açtı. , Küba (1954-1959), Vietnam (1961-1954), Güney Afrika (1975-1945) ve Venezuela (1994'dan beri). Bazen küresel komünizm karşıtı proje rejim değişikliği biçimini aldı. 1999-1965'da Endonezya komünistlerinin toplu katliamları 6 ila 500,000 milyon arasında insanın hayatına mal oldu.
Bir zamanlar ABD - dünyanın en büyük ekonomisi, en baskın siyasi gücü ve en güçlü ordusu olarak - kendisini tam bir komünizm karşıtı, müttefikleri ve dünyanın geri kalanının büyük bir kısmı izledi.
7. Sosyalizm kapitalizmin eleştirel gölgesi olduğundan, kapitalist sömürgeciliğe maruz kalan ve bunlara karşı çıkanlara yayıldı
20. yüzyılın ilk yarısında sosyalizm, Asya ve Afrika'daki Avrupa sömürgeciliğine ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika'daki gayri resmi sömürgeciliğine karşı yerel hareketlerin yükselmesiyle yayıldı. Bağımsızlık arayan sömürgeleştirilmiş insanlar, sömürgeleştirici ülkelerde sömürüyle mücadele eden işçilerle ittifak yapma olasılığından ilham aldı ve gördü. Bu ikinci işçiler de benzer olasılıkları kendi yanlarından anladılar.
Bu küresel bir sosyalist gelenek yaratmaya yardımcı oldu. Kapitalizmin merkezlerinde evrimleşen sosyalizmin çoklu yorumları, bu yüzden daha fazla ve daha farklılaştırılmış yorumlar doğurdu. Sömürgecilik karşıtı ve emperyalizm karşıtı gelenek içindeki çeşitli akımlar sosyalizmle etkileşime girdi ve zenginleşti.
8. Faşizm sosyalizme kapitalist bir yanıttır
Faşist bir ekonomik sistem kapitalisttir, ancak çok ağır hükümet etkisinin bir karışımıdır. Faşizmde hükümet, özel kapitalist işyerlerini güçlendirir, destekler ve sürdürür. Kapitalist işletmelerin merkezinde işveren / çalışan ikilemini katı bir şekilde uygular. Özel kapitalistler, özellikle sosyal çalkantılar sırasında kapitalist işveren olarak konumlarını kaybetmekten korktuklarında faşizmi destekliyorlar.
Faşizm altında, hükümet ve özel işyerlerinde karşılıklı destekleyici bir tür vardır. Faşist hükümetler, daha önce sendikalar veya sosyalist hükümetler tarafından kazanılan işçi korumalarını “düzensizleştirme” eğilimindedir. Özel kapitalistlere, sendikaları yok ederek ya da onları özel kapitalistlere meydan okumak yerine destek veren kendi örgütleriyle değiştirerek yardımcı olurlar.
Faşizm sık sık, artan askeri harcamaları ve göçmenlere veya yabancılara karşı düşmanlığı kullanarak insanları faşist ekonomik hedeflere yöneltmek için milliyetçiliği benimser. Faşist hükümetler, dış kapitalistleri yerli kapitalistlerin yurtdışına mal satmalarına yardımcı olmakta ve mallarını ulusal sınırlar içinde satmalarına yardımcı olmak için ithalatı engellemektedir.
Blackşirtler, Ulusal Faşist Partisi'ni kuran Benito Mussolini'nin destekçileri, Mayıs 1921'de İtalya'da Karl Marx ve Vladimir Lenin'in portrelerine ateş yakmak üzere. Fotoğraf: Mondadori / Getty Images.
Faşistler genellikle sosyalizmi bastırırlar. Avrupa'nın büyük faşist sistemlerinde –Franco'nun yönetimi altındaki İspanya, Hitler'in yönetimi altındaki Almanya ve Mussolini'nin yönetimi altındaki İtalya- sosyalistler ve komünistler tutuklandı, hapsedildi ve sıklıkla işkence gördü ve öldürüldü.
Faşizm ve sosyalizm arasında bir benzerlik ortaya çıkıyor gibi görünüyor çünkü her ikisi de hükümeti ve toplumdaki müdahalelerini güçlendirmeye çalışıyor. Ancak bunu farklı şekillerde ve çok farklı amaçlara doğru yaparlar. Faşizm, hükümeti, genellikle etnik ya da dini saflık olarak tanımlanan kapitalizmi ve ulusal birliği güvence altına almak için kullanmayı amaçlar. Sosyalizm, hükümeti kapitalizmi sona erdirmek ve geleneksel olarak devlete ait ve işletilen işyerleri, devlet ekonomik planlaması, mülksüzleştirilen kapitalistlerin istihdamı, işçi politik kontrolü ve enternasyonalizm olarak tanımlanan alternatif bir sosyalist ekonomik sistemin yerini almaya çalışır.
9. Sosyalizm gelişti ve hala gelişiyor
20. yüzyılın ikinci yarısında, sosyalizmin yorum ve değişiklik önerileri çeşitliliği iki alternatif kavrama dönüştü: 1.) özel sektörden devlete ait ve işletilen işyerlerine ve pazardan merkezi olarak planlanmış kaynak ve ürünlerin dağıtımına geçiş Sovyetler Birliği veya 2.) piyasaları düzenleyen “refah-devlet” hükümetleri hala İskandinavya'da olduğu gibi çoğunlukla özel kapitalist firmalardan oluşuyordu ve vergiyle finanse edilen sosyalleştirilmiş sağlık hizmetleri, yüksek öğrenim vb. Sosyalizm, 2008'de kapitalizmin çöküşünün ardından kamuoyunda tartışmaya geri dönerken, kitlesel dikkat çekmek için ilk sosyalizm türü, devletin yönettiği sosyal programlar ve orta ve düşük gelirli sosyal gruplara fayda sağlayan servet yeniden dağıtımları olarak tanımlandı.
Sosyalizmin evrimi ve çeşitliliği belirsizdi. Sosyalistler, sosyalist toplumların (Sovyetler Birliği, Çin, Küba, Vietnam, vb.) İnşasında yapılan deneylerin karışık sonuçlarıyla mücadele ettiler. Elbette, bu sosyalist deneyler olağanüstü ekonomik büyüme sağladı. Küresel Güney'de sosyalizm, sömürgeci tarihi ve çağdaş eşitsizliği, istikrarsızlığı, nispeten yavaş ekonomik büyümesi ve adaletsizliği ile tartılan bir kapitalizme alternatif kalkınma modeli olarak neredeyse her yerde ortaya çıktı.
Sosyalistler ayrıca, demokratik olmayan yollarla politik hakimiyet elde etmek için aşırı derecede yoğun ekonomik güç kullanan merkezi hükümetlerin ortaya çıkmasıyla da mücadele ettiler. Anti-ırkçılık, feminizm ve çevrecilik gibi gelişmekte olan solcu toplumsal hareketlerden gelen eleştirilerden etkilendiler ve sosyalist bir konumun bu tür hareketlerin taleplerini nasıl bütünleştirmesi ve ittifaklar kurması gerektiğini yeniden düşünmeye başladılar.
10. İşçi kooperatifleri sosyalizmin geleceğinin anahtarıdır
Kapitalizm ve sosyalizm tartışmasının odağı şimdi sosyalizmdeki değişimlerle karşı karşıya. İşverenler kimlerdir (özel vatandaşlar veya devlet memurları), işyerinde işverenler ve çalışanlar arasında ne tür bir ilişki olduğundan daha az önemlidir. Devletin rolü artık anlaşmazlıktaki ana sorun değil.
Giderek artan sayıda sosyalist, önceki sosyalist deneylerin demokrasiyi yeterince tanımadığını ve kurumsallaştırdığını vurgulamaktadır. Bu öz-eleştirel sosyalistler, politik demokrasinin temeli olarak işyerlerindeki ekonomik demokrasiyi kurumsallaştırmanın bir yolu olarak işçi kooperatiflerine odaklanmaktadır. Usta / köle, lord / serf ve işveren / işçi ilişkilerini reddediyorlar çünkü bunların hepsi gerçek demokrasi ve eşitliği engelliyor.
Yeni Anlaşma altındaki federal bir kuruluş olan ABD Yeniden Yerleşim İdaresi tarafından taşınan ev sahipleri, 1936'da Hightstown, New Jersey'deki bir kooperatif giyim fabrikasında çalışmaktadır. ABD Yeniden Yerleşim İdaresi, iş yardımlarını sağlamak için mücadele eden ailelerin yerini değiştirmiştir. Fotoğraf: Universal History Archive / Universal Images Group / Getty Images.
Çoğunlukla, 19. ve 20. yüzyıl sosyalizmleri demokratikleşmiş işyerlerini küçümsedi. Fakat ortaya çıkan 21. yüzyıl sosyalizmi, işyerlerinin iç yapısında ve organizasyonunda bir değişikliği savunuyor. İşveren / işçi organizasyonundan işçi kooperatiflerine mikro ekonomik dönüşüm aşağıdan yukarıya ekonomik demokrasiyi temel alabilir.
Yeni sosyalizmin kapitalizmden farkı, özel işyerlerine karşı devlet sorunu ya da özel pazarlara karşı devlet planlaması ve daha çok demokratik ve otokratik işyeri organizasyonu meselesi haline geliyor. İşçi kooperatiflerine dayanan yeni bir ekonomi, kooperatifler ve bir bütün olarak toplum arasındaki ilişkileri yapılandırmanın kendi demokratik yolunu bulacak.
İşçi kooperatifleri yeni bir sosyalizmin hedeflerinin anahtarıdır. Geçmişten miras kalan sosyalizmleri eleştiriyorlar ve daha adil ve insancıl bir toplumun nasıl görüneceğine dair somut bir vizyon ekliyorlar. İşyerinde demokratikleşmeye odaklanan yeni sosyalistler, 21. yüzyılın ekonomik sistem mücadelesine karşı koymak için iyi bir konumdalar.
Yazar hakkında
Richard D. Wolff, Massachusetts Üniversitesi, Ameritst Ekonomi Emeritus Profesörü ve New School University, NYC Uluslararası İlişkiler Yüksek Lisans Programı'nda Misafir Profesördür. Yale Üniversitesi, New York Şehir Üniversitesi ve Paris Üniversitesi'nde ekonomi dersleri verdi. Son 25 yılda Stephen Resnick ile işbirliği içinde, ortak yazdığı birkaç kitapta ortaya çıkan politik ekonomiye yeni bir yaklaşım geliştirdi. Resnick ve Wolff ve onlar tarafından ayrı ayrı ve birlikte çok sayıda makale. Profesör Wolff'un haftalık şovu “Ekonomik Güncelleme” 90'dan fazla radyo istasyonunda görevlendirildi ve Free Speech TV ve diğer ağlar aracılığıyla 55 milyon TV alıcısına gidiyor.
Bu makale ilk olarak göründü EVET! dergi