Savaş ile keşif
Deniz kuvvetlerinin teğmen albayý, A.M. Lebedev:
- Şubat 2003'te, Hazar Deniz Piyadeleri tugayının tabur taktik grubu filotilla Çeçenya'nın Vedeno bölgesindeki birliklerin dağ grubunun bir parçası olarak muharebe görevleri gerçekleştirdi. Grubun temeli, daha sonra komuta ettiğim Deniz Piyadeleri'nin ayrı bir taburuydu.
Yirmi Şubat'ta ana kampın yerini değiştirme emri alındı. Dikkatli keşif ve kapsamlı desteğin ardından, grup Dyshne-Vedeno ve Jani-Vedeno köyleri arasında bir yürüyüş yaptı. Jani-Vedeno sadece şartlı olarak bir köy olarak adlandırılabilir: içinde sakin yoktu ve neredeyse tüm evler tamamen yıkılmıştı, büyük olasılıkla havacılık, ilk kampanyada.
Köyler arasında sadece altı veya yedi kilometre. Ancak olayların gelişiminin herhangi bir türevine hazırdık, bu nedenle tüm askeri klasiklerin kanonlarına göre hareket ettik: mühendislik zekasıyla, devriyelerle.
Arkamızda, Dağıstan'dan Çeçenya'ya başarılı bir geçiş deneyimi yaşadık: Bundan kısa bir süre önce Botlikh ve Kharachoy'a yürüdük (halk, bu rota şöyle adlandırılır: “Kurt Kapısı” ndan geçtik) ve Dyshne-Vedeno'da ayağa kalktık. Radyo istihbaratının daha sonra militanların çok şaşırdıklarını bildirdiğini hatırlıyorum: sabah uyandık - ve onları burnumuzun altında tuttuk ve çoğumuz vardı! Ve denizciler. İstihbarat verilerinde büyük bir kargaşa yaşandı. (Sonuçta, askerler genellikle düz Çeçenya'ya Khasavyurt'tan ve daha sonra da dağlık bölgeye (Vedeno'dan) iyi bir yolda girdiler.)
Kurt Kapısı'ndan Çeçenistan'a gitmek çok riskliydi. Ancak, tugay komutanımız General Sergey Vitalyevich Pushkin, İlk Kampanya'dan bu yana büyük bir savaş deneyimi yaşadı. Bu yoldan gitme kararının emrini savundu. Ve böylece arkadan militanlara geldik.
Buradaki yer yer dağ yolu, çok sayıda taş kalıntısı olan çok dardır. Ve gerçek bir test olduğu ortaya çıktı - ekipmanlarımızın ve sürücü mekaniğimizin durumunu kontrol etmek. Hava karardığında, farlardaki tüm traktörlerin olmadığı belli oldu. Bence birçok takım komutanı, benden sürücüyü değiştirmek ve verilen savaş görevinin performansını sürdürmek için benden bir emir aldıklarını uzun süre hatırladılar. Bu yürüyüşün ardından takım komutanları traktörün teknik durumuna oldukça farklı davranmaya başladı.
Dyshne-Vedeno'dan Jani-Vedeno'ya geçişi çok dikkatli bir şekilde hazırladık ve pusu ve patlamalar olmadan ulaştık. Kombrig'in kendisi hareket sırasında meydana gelen her şeye çok dikkat ediyordu. Bir noktada elimi kaldırdım ve göstermeye başladım, yüksek sesle bir şeyi açıkladım. Kombrig hemen koluma vurdu ve komutanımın çantasını bir kenara attı. Sadece bayrağa neredeyse talimat verdiğimi anladığımda oldu. Böylece insan kitlelerinin arasından sıyrıldım ve keskin nişancı için potansiyel bir hedef oldum. Ancak ilk savaştan önce, bu kadar pratik tavsiyeler açık bir şekilde olsa bile, çok ciddiye alınmadı.
Jani-Vedeno'daki yürüyüş sırasında bile beni uyaran şey, Grup Komutan Yardımcısı General Sidorov'un ortaya çıkmasıydı. Jani-Vedeno'da pozisyonları düzenlemekle sınırlı kalmayacağı açıktı - ileride ciddi bir görev var. Ve yanılmamıştım: Şubat 25'ta saat 10 civarında 2003'te, komuta makamına çağrıldım ve görevi verdim: Tezen-Kala köyü bölgesinde keşif ve arama işlemleri yapmak için.
Daha sonra, bu keşif ve arama eylemlerinin, basitçe, yürürlükteki keşif olduğunu ve görevi belirlerken bana hiçbir şey söylemediklerini fark ettim. Tabii ki, bunu kendim çözmeliydim. Ama o anda, içsel durumumda, bir anlamda bir dövüşçü gibi görünüyordum. robot. Kıdemli komutanın benim için belirlediği her şeyi adım adım yapmaya çalıştığım belli bir programa sahip çok başarılı bir komutandım. Bu arada, taburumdaki memurlar aşağı yukarı aynıydı. Şimdi anlıyorum ki arkasında insanların olduğu bir tabur komutanı olarak bu benim için bir eksi. Ne de olsa, durumun kendisi doğrudan ve öngörülebilir kararlar talep etmeye başladı, ancak birçok açıdan kurnazlık unsurları içeren eylemler talep etmeye başladı. Komutanın görevi tamamlaması ve mümkün olduğu kadar çok insanı kurtarması gerekiyordu. Ancak bu hattı bulmak ve böyle bir deneyim kazanmak ancak savaşta mümkündü.
Askeri bilimin bütün kanonlarının görevine atandım: “Askeri düzeni dinle ...”. Sorunu nasıl anladığımı kontrol ettiler, bir karar vermek için beş dakika verdiler. Sonra kararım biraz düzeltildi.
Herhangi bir savaş düzeninde, her şey düşman hakkında bilgi ile başlar. Bana düşmanla bir görüşmenin mümkün olduğu ve ipuçlarının belirtildiği söylendi. Ancak hayatta her şey oldukça farklı çıktı. Militanlar bizi yanlış yerde tanıdı. Ve genel olarak, daha sonra Tezen-Kala köyü etrafındaki alanın, savaşın neredeyse 2010 yılına kadar sürdüğü gerçek bir eşekarısı yuvası olduğu ortaya çıktı. Ancak o anda bunun hakkında hiçbir şey bilmiyordum ve sezgi bana düşmanla doğrudan çarpışma olacağını söylemedi.
Bir tabur komutanı olarak, ağzımın belli bir hazırlık aşaması vardı. En çok hazırlanan 1-i firmasıydı. Neredeyse tamamen vekillerden oluşuyordu. Ve gerçekten de tabur taburunda sadece on beş kişi vardı. Onlar hakkında iyi bir şey söyleyemem. Bu yetişkin adamlar çabucak bunun, çok fazla zorluk çekmeden ve askeri harekat ve para harcı olma riski olmadan para kazanabileceğiniz bir yer olmadığını fark etti. Bu nedenle, en başından beri, kendilerini savaşa gitmek zorunda kalmayacakları bir yerde ve pozisyonda bulmaya çalıştılar. Basitçe söylemek gerekirse, savaş misyonları yapmayı reddettiler. Ve tuzağa düşürüldüğümüzde hiçbiri kurtarmaya gitmek için gönüllü olmadı. İki günlük savaşımızın hemen ardından, hemen hemen tüm müteahhitler ilk giden arabada yer buldu ve ayrıldı. Ama onlarla kalmak benim için onlarla kalmaktan daha kolaydı. Onlara güven yoktu.
1 Şirketi'nin komutanı birçok nitelikte Kaptan Sergei Mavrin'di - güçlü bir profesyonel. Savaş görevini ilk yapanların benim kararıma göre hazırdı. Denizcilere biraz dinlenmeyi başardık - iki saat, en fazla üç. Sonuçta, ondan önce bütün gün yürüdük. Ancak pek yardımcı olmadı. Ve hareketin başında aşağıdakilerle karşılaştım: bir el kaldırdı - denizciler sektörlerinde pozisyon alıyor. Takımımın idam edileceğine ve pozisyonların alınacağına hiç şüphem yoktu. Fakat geriye baktığımda, çekim pozisyonu çeken birçok kişinin sadece uyuduğunu gördüm. Savaşçılar neredeyse halindeyken yorgunluktan kesildi. Tugay komutanının ayrılmamda söylediği sözler derhal kafamın altında kaldı: “Sasha, bu görevdeki en önemli şey insanları kurtarmak.” Ve ondan önce bana şöyle dedi: “Denizciler en azından sizin için çay içtiler mi?” İlk başta, ne hakkında konuştuğunu hemen anlayamadım: bütün gün zor bir yürüyüşle meşguldük ve her şey kesinlikle çay içmedi. Denizcilerin nasıl olduğunu bilmiyorum, ama ben ve subaylarım dışarı çıkmadan hemen önce bir şeyler yiyip içmeyecek zamanımız olmadı ...
Sabah beşte, takviyeli şirketimiz hareket etmeye başladı. Güzergâh çok dik bir inişle başladı, hatta ipi kullanmak zorunda kaldı. Sonra nehir yatağına gittik. Fakat nehir sadece derinliğimizin bile belirgin olduğu görünen eski haritalarımızdaydı, ama o zamanlar aslında kenarlarında dik uçurumlar olan bir dereye dönüştü.
Dağlık araziyi hesaba katarak savaş sırasını oluşturdum: Şirketi, her biri alıcılar, keşif memurları, sinyalciler ve üç döner makineli tüfekten oluşan üç savaş grubuna böldüm. Bir grup (Binbaşı Zolotaryov başkanlığında) sol eğimin tepesine çıkarken, diğeri şirket yönetiminde yükseldi - sağ. Bu eğimler dik, kayalıktı, bu yüzden insanlar sert tırmandı. Fakat askerler dağlarda harekete geçmeye hazırlardı ve ekipmanımız vardı. Bu nedenle, Tanrıya şükür, kimse kırmadı.
Kaldırma ve tesviye iki saat sürdü. Sabah saat yedi civarında, harekete geçtik ve ilerlemeye başladık. Ve hemen hemen Binbaşı Zolotarev grubu önbellekleri keşfetti. Savunmayı ele geçirdiler, mayın detektörlü mühendisler yaklaşımları ve önbelleğin kendisini kontrol ettiler. Min, ancak bu sefer bulamadı. Önbellek geçen yıldı, kıyafetler ve yiyecekler vardı. Bizimle neredeyse hiçbir şey almadık, olay yerinde onları yok ettik.
Ancak bu önbelleklerden sonra her şey başladı. Şahsen kontrol ettim. Onunla işi bitirdiğimizde, istihbarat biriminden keşif çavuşuyla birlikte aşağıya inmeye başladık. Bana dedi ki: "Komutan, yukarıdan on iki saat boyunca sola bakın." Baktım - dürbün görüyorum. Ona olan mesafe iki kilometreden fazla oldu.
Tugay Vekili Komutan Yardımcısı, Teğmen Albay Vladimir Anatolyevich Belyavsky ile temas halindeydim (arazi yüzünden, tugay komutanı ile doğrudan bir bağlantım yoktu). Belyavsky'ye bir sonraki planlanan dönüm noktasının üstesinden geldiğimiz ve gördüğümüz dürbün hakkında rapor verdi. Tugay komutanından dönersek şöyle bir şey geldi: “Alexander, bunlar basit çobanlar. Korkmalarına gerek yok. Gitmeliyiz. Bu raporla endişeli olduğumu ya da korktuğumu anlama talimatı verdim çünkü biri bana dürbünle bakıyordu. Ve genel olarak, böyle önemsiz şeyleri hiçbir şey gibi rapor etmediğimi ortaya koydu. (Dağlık Dağıstan'da Dağıstan-Çeçenistan-Gürcistan sınırlarının birleştiği bir görevi yerine getirdiğimizde, sık sık çobanlar tarafından görülüyorlardı. Gerçekten de dürbünlüydi. Kırık bir aksanla sordu: “Allah Ekber! Salam Alaikum! Bu Rus domuzları nerede?” Ve çobanlar bize çabucak ve isteyerek bize nasıl bulabileceklerini anlattılar ...)
Bir süre sonra dürbünlü "çobanlar" iki oldu. Ve bizi açıkta izlediler, utandırılmadılar. (Sonra militanların bizi komutanlıklarından izlediklerini öğrendik. Satranç tahtalarına gittik. Sonuçta bizi istedikleri yere, yani en rahat olabilecekleri yere götürmeleri gerekti. vurmak üzereydi. Her ne kadar büyük olsa da, en baştan sonuna kadar onlar için elverişliydi.)
Planın dönüş yapması gereken yere yaklaştığımızda her iki grup da sağ üst ve sol taraftaydı. Dikkate değer bir yerdi: yaklaşık üç dağ, nehir yatağı çatalları ve ortada - açık bir alan. O anda, iki gün boyunca bu özel yerle savaşmak zorunda kalacağımızı hayal edemezdim ...
Haritalardaki sağ dağ, yüksekliği 813.0 olarak belirlendi. Plana göre, bu yüksekliği yakalamamız, izlememiz ve sonradan ana kampa gitmemiz gerekti. Ve kesinlikle bu yüksekliği asla unutmayacağım ...
Güneyden yükselişimizi örtmek için bir grup sol dağda kaldı. Yamaçtaki ikinci grup çöktü ve savunmayı doğudan ve batıdan korudu. Ve grubumla birlikte savaş sırtına tırmanmaya başladım.
Bu sırada yürüdüler: mühendis, izci, sonra ben. Çok dikkatli bir şekilde yürüdük - o ana kadar, bir şekilde sezgisel olarak, herkesin bir şeyler olacağı belli oldu. Mesafenin, dağlarda olması gerektiği gibi beş metreden az olmadığı gözlendi. Bu nedenle, zaten yokuşun ortasındayken grubumuzun bir kısmı yeni tırmanmaya başlamıştı.
Benimle savaş oluşumunun kenarında yürüyen izci hakkında pek bir şey bilmiyordum: o bir keşif taburundandı. Gitmesi zordu. (Daha önce akarsuyun üstünden atladığımızda, kış mevsiminde suya düştü ve sular altında kaldı. Akarsu küçüktü, ancak denizci iyice ıslanmıştı. Ama durmak, kurutmak ve kıyafet değiştirmek için zaman yoktu. Kıyafet değiştirmek için ve önbellekleri bulan denizciler ona en azından bir şeyi kuru bırakması için ona bir ceket verdiler.) Adamı neşelendirmek için ona kim olduğunu ve nerede olduğunu, denizcilere nasıl geldiğini sordum. . Moskova'dandı. Çağrıldığında, sıradan bir Moskova askeri birliğine düştü. Ancak Kıyı Kuvvetleri Komutanı hakkında, denizcilere hizmet etmesi için transfer talebinde bulunmak üzere raporlar yazmaya başladı. Sonunda, keşif taburuna Kaspiysk'e transfer edildi. Ama burada ilk olmak için çabalıyordu ve hemen hemen Çeçenya'ya gönderildi.
Yavaşça yukarı hareket et. Ve sonra mühendisimiz anti-personel mayına saldırdı! .. Sigorta çalıştı, fakat madenin kendisi olmadı. Muhtemelen ıslak. Çığlık attığında, bacağının bütününün yırtıldığını sanıyordum! .. Ama büyükbabasının botları onu kurtardı: topuklarında, ayrıca tamponun rolünü üstlenen botlarında pirinç çivileri vardı. Sigortanın bir kısmı onu sert bir şekilde vurdu, ancak ayağından sadece ciddi çürükler aldı.
Hepimiz pozisyon aldık (neredeyse bir patlama)! Ve o andan itibaren durum tamamen değişti: Bir atış noktası ve ikinci bir atış noktası gördüm. Bu iyi kamufle edilmiş ve donanımlı siperler arasındaki mesafe yirmi ila otuz metre idi.
Hemen değiştik - sürünerek el bombalarını sipere attık. Birisi orada olsa bile, hayatta kalma şansı yoktu. Fakat henüz bir tepki direnci yoktu ...
Sürmeye devam etmesini emretmiştim. Mühendis bunu daha önce dikkatlice kontrol etmeye başladı: herkes savaşta çabucak öğrenir. Ve özellikle de genelde sadece bir girişimde bulunan lağımcılar. Maden dedektörü gıcırtıya başladı: sağdaki mayınlar, soldaki mayınlar, önümüzdeki mayınlar ... Birini diğerini havaya uçurduk ve mühendisin geçidi işaretlemeye başladığı yerlere gittik.
Ve neredeyse hemen yeni bir donanıma büründü. Ellerine el bombası attılar, sonra onları tekrar keşfettiler - tekrar el bombaları attılar. Ayrıca, mühendislerin burada ve orada keşfettiği mayınları baltalamaya devam ediyoruz. Bu şekilde, el bombaları ve mayın patlamalarıyla birlikte, dağın tepesine kadar gideceğimiz anlaşıldı.
Komuta rapor ediyorum: "Üç yüzüncü" ve tamamen mayınlı bir rotam var. Durum, geldiğim gibi geri dönmenize izin verdiği sürece, lütfen rotayı değiştirin. ” Her zaman savaşta cevap verdikleri için bana cevap verildi: “Savaş görevini yerine getirmeliyiz. Göreviniz 813.0'in yüksekliği. ” Dedim ki: "Evet, anladım."
Ama şimdi, birinin başka bir yöne yükselmesi gerektiği açık. Taktik bir bakış açısından, savaş pisti boyunca gitmek doğru. Ancak militanlar ayrıca taktikleri de biliyorlar ve bu nedenle büyük olasılıkla bu bölgeyi kazdılar.
Örtünün sırtına beş ila yedi kişi bıraktım ve yokuşun orta kısmı boyunca yukarı çıktım. Bu yol zordu: bazı bölümlerden geçmek için yaşayan bir denizci merdiveni inşa etmek zorundaydın: Omzumu içeri koydum, omzumu üstüme koydum ... Sonra üstleri ipleri düşürdü, gerisi üstlerine tırmandı. Ve böylece tüm grup yükselmek zorunda kaldı - bu o anda yaklaşık otuz kişi ile ilgili.
Bir zor eşik, ikinci, üçüncü geçtik ... Bu üçte birincisine tırmandım. Bir izci denizci, çavuşumuz ve bir izci subay, arkamda süründüler. Toplam bizi altı kişilik bir platoda topladı. Eğimin üst kısmını dikkatlice incelediğimde sadece siperler değil, üç adet iyi donanımlı uzun menzilli atış noktaları görüyorum. Onlardan önce yüz elli metreden fazla değildi. Gidecek bir yer olmadığı ortaya çıktı.
O anda kafamda bir şeylerin değiştiği görülüyordu - Savaş robotu olmayı bıraktım. Bana açıkça söylendi ki, ana görevini yerine getirmek istersem, tugay komutanının ayrılmakta bana söylediği (böylece insanlar hayatta kalıyordu), o zaman bana söyleneni yapmamalıyım. İşaretçiye, bir fısıldadığında bile, radyo istasyonunu kapatma komutunu verdim. Bir süredir şirketin kontrolünü kaybedeceğimi çok iyi anladım. Ama şimdi benimle birlikte olanları kurtarmak gerekliydi.
Denizcilere söylüyorum: “Beyler, hızlı bir şekilde aşağı inmeliyiz. Fakat ani hareketler olmadan. Biraz önce oyalandık gibi davran. Ve "bir-iki-üç" pahasına arkanı dön ve aşağı atla. Herkes anladı mı? ” Her şey gibi anladım. Saymaya başlıyorum - bir, iki, üç ... Ve sadece atlamaya başladık, tıpkı bir sağanak ateşin üzerimize düştüğü gibi! .. Onlar bize önden ateş ediyorlardı, üç atış noktası gördükleri ve çobanların olduğu yerden Dürbün ile gözlendi. Keskin nişancılar onları yanlarından yendi ... Militanlar onları bulduğumuzu ve daha ileri gidemeyeceğimizi fark etti. Keşif sona erdi, sert bir savaş başladı ... Ama bu ilk, çok önemli noktada, en önemli şeyi başardım: Şirketin ilk bölümünün tamamen vurulmasına izin vermedim. Zaten çok fazlaydı.
Aşağıya baktım: birbirimize yakındık, herkesi gördüm. Romashkin'in yanında bir radyo operatörü olduğunu hatırlıyorum, harika bir adam. Ve sonra vahşi bir çığlık duyuyoruz - izci çocuğu çığlık attı. Zamanında yalnız atlamak için zamanı olmadığı, uylukta yaralandığı ve platoda yatmaya devam ettiği ortaya çıktı. Çığlık atıyor, ancak militanlar onu öldürmüyor - birimizin gelip onu çıkarmasını bekliyorlar. Anestezi uzmanımız, tam da kalkıp, izci tarafından elbiselerini alıp onu aşağı çekmek için uzanması gereken bir yerdeydi. Ona bu görevi verdim ve cevap veriyor: “Komutan, kafamı kaldıramıyorum, beni vuruyorlar! ..” Ona bağırdım: “Koş!”. Ve o sırada, takım komutanı Kostya Lyakhovsky koştu, sürünerek ve bir şekilde platonun kenarına geldi ve yaralıları onun üzerine çekti. Kurşun almayan bir adamım olduğunu farkettim - Kostya Lyakhovsky. Böylece ortaya çıktı.
Sonra doktor onlara geldi. Birlikte, izciyi nispeten güvenli bir yere sürüklediler ve onu promedol olarak delmeye başladılar. Çığlıklar neredeyse hemen durdu, ama doktor bana dedi ki: "Gitti ...". İzci yarası ölümcül değildi, çocuk acı bir şoktan öldü.
Bize saldırır vurmaz, komşu dağlarda ve yayadaki çıkış noktalarımız hemen tespit edebildikleri ateş noktalarına ateş açtı. Böylece grubumun hala altımızdaki yükselmeye devam eden kısmını kapladılar. Oradaki denizciler kendileri doğru kararı verdiler: aşağı inmediler, ama bizi bize çektiler. Sonuç olarak, militanların bize ulaşamadığı taşların arkasına saklandık. Fakat ondan önce, yaralı bir adamımız vardı: bir mayın sigortasıyla bacağından dövülmüş olan bir saplayıcı, içinde sıkışmış olan omzuna bir kurşun sıktı. Bu yüzden zaten iki kez yaralandı.
Radyo istasyonunun radyo istasyonunun üstünden atlaması sırasında anten kırıldı. Ama hemen başka bir denizcinin yardımı ile “seyahat dalgasını” (yönlü anten. - Ed.) Saçmaya başladı. Böylece bağlantıyı hızla geri yüklediler. Şirketin yönetimi de restore edildi.
Militanlar bize ateş etmeye devam ediyor, ateş altında hareket ediyoruz. Böyle bir durumda, hiçbir incelik yoktur: İki denizcinin zaten yalan söylediği oyuğa atladım. Biri de üstüme düştü. Ve biz burada atış ne kadar yakın geliyordu duymak! Nereden ateş ettiklerini gerçekten anlamadık, birkaç dakika boyunca olası bir düşman yönünde ateş ettik. Militanların çok yaklaştığı görülüyordu. Ama her şeyin daha basit ve daha korkunç olduğu ortaya çıktı: bir denizci yanlışlıkla düştüğünde (nasıl olduğu belli değildi!), Kasıklarında keskin bir keskin nişancı tüfeğiyle kendini vurdu!
Doktor sürünerek ona yardım etmeye başladı. Yaralanma çok zordu. Doktor şöyle dedi: "Eğer şu anda üzerinde ameliyat yaparsanız, hayatta kalabilmesi için bir şans var." Fakat o andaki operasyon nedir? İki gün sonra adamı yanımızda taşıdık. Ancak, tahliye edildiğinde, zaten “döner tablaya” yüklendiğinde öldü.
Durum değişmiyor, militanlar yoğun ateş yakmaya devam ediyor. Anladığım kadarıyla benimle birlikte olan bu dört subay benim temel ateş yeteneklerim. Hemen bir döner şirkete, bilerek bizi öldüren keskin nişancıyı yok etme görevini verdim. Ve yine de hafif makineli tüfek ve rakip lambadan çıktı - onu dağdan aşağı düştüğünü gördük. Bize çok yardımcı oldu. Denizciler kendi gözleriyle yalnızca ateş etmekle kalmayıp aynı zamanda düşmanı yok etmenin de zor bir durumda bile mümkün olduğunu gördüler. Şu andan itibaren, herkes bir emir beklemeden sık sık anlamlı bir şekilde ateş etmeye başladı.
O zaman milletvekilim Binbaşı Zolotaryov şöyle diyor: “Alexander, görüyorsunuz, ikisi ayakta mı? Hadi, sen - solda ve ben - sağda. " Daha sonra militanların davranışlarına göre uyuşturucu madde ile sarhoş olduklarını fark ettim. Açıkta, korkmadan durdular ve ayakta durduk. Tabii ki, duruma göre, bizi kesinlikle bitireceklerinden emindiler: sonuçta, yukarıdan olduklarından ve daha birçoklarının olduğu konusunda eminlerdi. Ve bize getirdikleri ateş telaşının bize kafalarımızı kaldırma, nişan alma ve onlara girme fırsatı vermeyeceğinden kesinlikle emindiler. Bir tüfek kullanıyorum, şirket komutanıyla nişan aldık ve “bir-iki-üç” pahasına iki kişi aynı anda kaldırıldı. Bu mesafeden, bacaklardan gelen 7.62 kalibre mermileri basitçe kesildi. Bu ikisini çıkardıktan sonra, tüm militanlar sipere düştü.
Ama kendimi vurduğum anlardan biriydi. Benim için bir çeşit çıkış oldu. Bir şirketi yönetmem gerektiğini açıkça biliyordum. Bu nedenle, savaşın iki günü boyunca dükkanımı makineli tüfekle tamamen vurmadım.
İletişim yenilendi ve ben merkez büroyla çalışmaya başladım. Raporda bulunduğum gibi: “813.0'in tepesine basılmıştı, kafasını kaldırma imkanı yok. Savunma, "pikap" ve topçu yardımı talep ederek düşmanın saldırısını engelliyor.
Gunners anında cevap verdi. Onlar için hedefler önceden planlanmıştı. Takımımı vurup vurmaya dört tabur "nony" başladı. Mermiler biter bitmez durum düzelmeye başladı, hareket etme fırsatımız oldu. Ama o zaman öyle bir olay oldu ki, şimdi onu hatırlamak bile komik.
Benimle birlikte görünüşte kötü bir görüşe sahip olan bir sanat düzelticim vardı! Hiç boşluk görmüyor! Tugay karargahında sakin bir yerde emekli olmadan önce kendisine hizmet etti ve hatta savaş oluşumlarına nasıl girdiği belli değildi. Bir topçu, deneyimli, yetkin, her şey tam olarak sayabilir. Ama hiç bir mola görmüyor! Gözlerin köşeleri farklı yönlerde uzanıyor ve şöyle diyor: "Sasha, hala hiçbir şey göremiyorum!". Ben: "Anladım, kendimi ayarlayacağım."
Bizi aynen vuruyorlar, ben de ateşi bize yaklaştırmaya başladım. Diyorum ki: "Yüz metre daha yakın!". Korku duyan denizciler bunu duyuyor - tam önümüzde! Boşluklar daha da düşüyor. Ben: "Başka bir yüz metre daha yakın." Ve sonra denizciler her taraftan bağırıyor: “Komutan, yüz yakınına gerek yok! 50 metre! Ama tek bir kabuk bize düştü.
Öğleden sonra saat iki civarı. Bundan sonra ne yapacağımıza karar vermeliyiz. O zamanlar Çeçenya'da sürekli konuşabilen bir uçak uçtu; bu, tüm konuşmalarımızı duydukları ve Grubun emrine teslim ettiler. Genellikle, komut yeri bir hoparlör içerir ve herkes yayında söylediklerimizi dinler. Ve burada tam olarak kim olduğunu bile bilmiyorum, ancak Grup komutanından telsizle birileri bana şöyle dedi: “Evlat, sakin ol. Üç ya da dört çoban sana karşı savaşır. Gücüne bak, bütün bir şirketin var! Bazı çobanlar dizlerinin üstüne çöküyor! ” Elbette, bu tür tavsiyelerin nereden geldiğini anladım. Sonuçta, 2003 zaten bir yaşındaydı. O zamanlar resmen dünyanın uzun zaman önce olduğu, militan olmadığı, her şeyin kontrol edildiği ve kontrol edildiği sanılıyordu. Ve sonra böyle bir kavga! Ama açıkçası, o anda gerçekten bu yüksek ordu komutanını cehenneme göndermek istedim. Anlaşılan o ki, benim için durumu açan ve ona rapor etmediğim için bize yardım ve işbirliği sağlamak için önlemler aldığı ortaya çıktı. İki “döner levha” yanımda geçiyor. Diyor ki: “Görüyor musun? Şimdi sana yardım edecekler. ” Cevap veriyorum: "Anladım." Onlara hedef atama roketatarı veriyorum. Ancak "döner tablalar" bükülmüş, bükülmüş ve sollanmış, bir kez hiç ateş etmemişlerdi.
En başından beri, radyodaki kombriga'ya dedim: “Sihirbaz” (bu onun çağrı levhası), sizin yardımınız olmadan, kafamı bile kaldıramıyorum. Lütfen yardım et. O: “Yardım olacak. Ancak dağda ve altındaki iki grup geri gönderilmeli. ” Birkaç saniye düşündüm ve onunla anlaştım - gitmeleri gerekiyor. Bu karar çok zordu, ancak tek doğru karardı. Grubum ve ben şimdi hala gidemiyoruz. Ve giderlerse, en azından bütün şirket buraya konmaz. Ama bu kararı benimle birlikte olan herkes için vermek zorunda kaldım. Her şeyi baştan sona duydular. Ancak bu müzakerelere müdahale girişimi yapılmamıştır.
Bu karara, iki grubun komutanları radyo istasyonunda kategorik olarak bana cevap verdi: “Komutan, kimse buradan ayrılmayacak. Sonuna kadar sizinle olacağız ". Bu, denizcilerin uzun bir geleneğidir: zor zamanlarda yoldaş bırakmayın. "Sihirbaz" bana bağırıyor: "Emri verdin mi? .. Gittiler mi?". Ben: "Emri verdim ama adamlar ölümüne katlanacaklarını söyledi." O: "İnsanları kurtarmak için her şeyi yap." Ben: "Anladım." Ve komutanlara, düz metinde söylüyorum: “Soru sizinle ilgili değil, bizi kurtarmakla ilgili değil. Soru, size yakın olan insanlarda. Hala savaştan çıkmalısın! Ve oraya gidersen iyi olacak. Ve biz iyi olacağız. " Bu zamana kadar bağlantı zaten açıktı, çünkü müzakerelerin şifrelenmesi için gerekli olan tüm donanımlar kopmuştu ve çalışmadı.
Grup komutanları şunları söyledi: "İnsanları kurtarmak için ayrılmak emrediyorsanız, ayrılacağız" dedi. Hoşçakal dedik ve geri döndüler. O anda, 2000’teki Ulus-Kurt’un altındaki paraşütçüler gibi, ölü bir şirketin olmayacağına dair bir rahatlama hissettik. Ve komutanların yine de yoldaşlarını bırakmak zorunda kalmasına rağmen, insanları uzaklara götürme kararını vermelerinde asıl rolü oynayan ölü paraşütçüler hakkındaki sözlerdi. Sonuç çok zamanında bıraktıklarıydı. Militanların birkaç takımı oldu. Ve iki grubumuz geçtikten hemen sonra etrafımızdaki yüzüğü kapattılar.
Bana en yakın olan yardımcımla olan ilişkimdi, onunla birlikte üniversiteden hizmet ettik. Ve burada arka arkaya ateş ediyorduk. Birbirimize veda ettik, birimiz ölürse diğeri hayatta kalırsa akrabalarımıza ne söyleyeceğimize karar verdik.
Yalnız kaldığımızda, hayatta kalmak için hayatlarımız için savaşmamız ve vazgeçmememiz gerektiği ortaya çıktı. Sonunda hava karardığında nereye gideceğimize kendim karar verdim. Ve ben zaten topçuya, seçilen yönü hesaba katarak, çekilme yönünde bazı şeritleri serbest bırakmak için yönlendirdim. Ve bu rota neredeyse aynıydı, savaş başlamadan önce yürüdük: 813.0.
Sonunda kararıncaya kadar, bir ateşleme noktasının militanlar için çalışmayı bıraktığını, diğeriyse “ruh” un buraya düştüğünü, burada ... Kendimizi geri çekilmek için bir şerit kestik. İrtifaya tırmanmayı, tepeyi almayı, savunmayı sürdürmeyi ve orada yardım beklemeyi planladım.
Daha sonra söylendiği gibi, kampın bu saatinde, tugay komutanı tabur personelini inşa etti, durumu kısaca açıkladı ve şöyle dedi: “Gönüllüler ayrıl!” Neredeyse herkes öne çıktı. Bu aynı zamanda büyükbabamızın geleneği - bir yoldaşı kurtarmak için. Ardından teğmen Albay Vladimir Anatolyevich, tugayımızın istihbarat taburunun komutanı Belyavsky de harekete geçti. Yardımımıza gelen grubu yönetti.
Sadece arka tarafından, 813.0 yüksekliğine tırmandılar. Bence militanlar onları bilerek özlüyorlardı - başka bir grup geldi, çok iyiydi ... Sonra “ruhların” bu alandaki durumun tam ustaları olduğu ve pratikte her yerde olduğu ortaya çıktı.
O zamana kadar, zaten topçu yönetmeyi bırakmıştım. Ateş militanların muhtemel yerlerinde rahatsız edici hale geldi. Onlar da özellikle bize ateş etmediler, çünkü bununla kendilerini kolayca buldular. Ve onlardan sonra onlara ne olduğunu, zaten mükemmel şekilde zor yoldan geldi. Bu nedenle, bir tür ateş yakıldı, ancak artık görülüyordu.
Savaşın başladığı yamaçtaki yerden, komutanların sık sık yaptığı gibi, ayrılan son kişi oldum.
Eşiklerden birini aşmamız gerekti. Sonra bacaklarım reddetti (çok korkutucu!), Yokuş aşağı yuvarlandım ... Şirket ve yardımcım beni yakaladı ve durdu. Bir süre beni sürüklediler ve beni yere doğru çektiler, sonra kalktılar ve arkalarından sürüklendiler. Bu yüzden yaklaşık yarım saat sürdü. Ve sonra anlaşılmaz bir şekilde bacaklarım bana geri döndü! Fiziksel olarak, çok iyi hazırlandım. Gergin bir şeymiş gibi görünüyor.
Çoktan karanlık. Küçük, genel olarak, keder, Belyavsky ve ben, özellikle kendimizi bulamadık, bir süredir birbirimizi arıyorduk. Ama sonunda bir araya geldi. Burada devlet ve benim ve denizciler önemli ölçüde değişti. Tugay komutanı daha önce yardım olacağını vaat ettiğinde, o zaman umut vardı. Bizimkileri duyduğumuzda ve onları gördüğümüzde, yalnız olmadığımızı, terk edilmediğimizi fark ettik. Bir dönüm noktasıydı. Kesinlikle çıkacağımızı anladık.
Denizciler, hepimizin onurlandırdığı birçok geleneğe sahiptir. Bu, sınıfta ve sadece günlük yaşamda gerçekleşir, bu, geleneklerin yaşamaya devam ettiği anlamına gelir. Uygulamadaki ilk Çeçen kampanyası sırasında bile kanıtlandı: Denizciler ayrılmadı. Ve bu sefer işe yaradı.
Bizimle hem “iki yüz” hem de “üç yüz” ü taşıdık. Kurbanı taşımak özellikle zordu - adam yüz kilogramdan daha ağırdı. Evet ve psikolojik olarak da çok zor. Fakat her şeye rağmen kimseyi terk etmedik.
Belyavsky benden ve rütbeden daha yaşlıydı ve o sırada pozisyona göre (oyunculuk zamkombriga idi) ve yaşa göre. Bu nedenle yönetimi devraldı.
Bir savaş formasyonu kurdular ve hareket etmeye başladılar. Seçtiğimiz rota temel olarak yeni. Fakat pek faydası olmadı: ortaya çıkan militanlar her yerdeydiler ...
İlk izci gitti (o en hazırlıklıydı ve dedikleri gibi, "yetenek" ile), sonra Belyavsky, sonra telsiz operatörüm. Onları takip ettim, zamkombata, sonra - grubun çekirdeği. Kapanışta, Teğmen Sergey Verov'u koydum ve komutanın genellikle bu durumda söylediği sözleri söyledim: “Seryozha, tek bir makine değil, tek bir süngü değil, kesinlikle tek bir denizci değil! Ve seni görürsem, ondan sonra kesinlikle kimsenin olmadığından emin olmalıyım. ” Vicdan sahibi, kayıtsız olmayan, çok umut verici bir subaydı. Onu kurtarmaya gelen gönüllüler arasında gördüğümde kesinlikle şaşırmadım. Deniz Piyadeleri'nde hizmet etmekten gurur duyuyordu ve gözleri yanıyordu. Eve, Jani-Vedeno'daki taburun hareketi sırasında, köprünün savunmasını yaptı - bu çok önemli bir görev. Köprüdeki askeri güvenlik görevlisi kaldırıldığı zaman, taburun bulunduğu yere, zaten geceleri geri döndü. Savaş görevi tamamlandıktan hemen sonra gönüllü olarak istifa ettiği ortaya çıktı.
Yol boyunca yürüdük. Sütun iki yüz metreden fazla uzanıyordu. Grubun kuyruğunun sonunu sürekli kontrol ettim - kimse geride kalmamıştı. Bu zamana kadar hiçbir mayın detektörü çalışmıyordu. Bu nedenle, özel kuvvetler gittikçe içgüdüsel olarak yürüdük. Dikkatli, dikkatli, hazır. Fakat uzun sürmemize gerek yoktu - yirmi ya da otuz dakika sonra, bir makineli tüfek yol boyunca çalışmaya başladı!
Önümde bir radyo operatörü vardı. Kenara çekilmeye başladığında, birkaç kurşun ona sırtından vurmuş. Radyo istasyonunu kırdılar ama o çıkıyor ve kurtardı.
Neredeyse hemen, ateş noktaları yanlarımızda da üzerimizde çalışmaya başladı. Militanların her yerde olduğu ve her izin pusuda olduğu anlaşıldı.
Karışıklık, saniyenin sadece bir kısmını aldı. Ama ilk anda yapabileceğimiz tek şey düşmek ve en azından bir şekilde kendimizi saklamaya çalışmaktı. İzci sola doğru giden ilk kişiydi, arkadaşım ve ben sağa düştük. Ve orada - bir uçurum! Bir şeyi tutmayı, ayaklarını üzerine koymayı, kendimi yukarı çekmeyi ve aşağı uçmamayı başardım. Bir zamkombat karlı bir yamaçta kırk metre kadar kaymış, onunla beş ya da altı kişi daha. (Birkaç gün boyunca kayıp oldukları bildirildi. Sonra onları tekrar zamkombat'larına geri getirdiler. Aşağıdan toplandıklarında üstlerine “ruhların” geçtiğini söyledi. İlk önce ateş açmaya karar verdi. “ruhların” çok fazla olduğu ve yamaçta daha yükseğe çıktıkları, pratik olarak onları yok etme ve kendilerini canlı bırakma şansı yoktu.)
İlk başta, beni takip eden kırk ya da elli kişinin öldüğü görünüyordu. İlk sütundan son denizciye kadar tüm sütunda mutlak bir sürpriz ve yangın çıkması oldu. Sadece makineli tüfek kafadan devriyeye önden ateş ettiyse, kolonun her yanından da dövüldü. Sürekli çekimden itibaren oldukça hafif oldu. Ayrıca, "ruhlar" paraşütle bir aydınlatma harcı astı ve noktadan vurmaya devam etti.
Kendimi daha yükseğe çektiğimde, en başından beri taşıdığımız vefat etmiş istihbarat memurunun cesedini gördüm. Açtım ve arkasına saklanmaya başladım. Mermiler birer birer vurmuştu ... Beni kurtardı, hatta çoktan öldü.
Ve aniden mutlak bir sessizlik oldu ... Ve Çeçen olmayan, ancak bozuk bir Rusça olan Arapça bir aksanı olan "ruh" teslim olmaya davet ediyor. Tıpkı Almanlar hakkındaki filmde olduğu gibi: “Urus, pes et! Yaşamı, yemeği ve her şeyi garanti ediyoruz ... ". Birkaç kez tekrarladı. Ayrıca meditasyon için zaman vermeyeceğini söyledi.
Ona cevap vermenin bir anlamı yoktu. Kesinlikle pes etmeyeceğimi biliyordum. Her birimiz ve özellikle de memurlarımız, mağazada F-1 bombası vardı. El bombası yüzüğünü çıkardım ve el bombasını elimde hazır tutuyorum. Bu özel bir kahramanlık değildi. Sadece herkes çok iyi biliyordu, havaya uçurmanın mahkumlarımızın dayanması gereken şeyleri deneyimlemekten daha iyi olduğunu biliyordu.
Kolonun yanlarından isabet eden ateş yaklaşıyordu. Bu “ruhların” kurtulanları vurduğu görülüyordu. Tamamen yok edilmiş gibiydik ...
Ve şu an solda bir ses duyuyorum: “Savaş, benim, makineli tüfek. Yaşıyor musun? .. " Ben: “Tabii ki canlı! .. Kim solunuzda?”. Makineli nişancı listelemeye başlar. Burada her şeyin bir dakika önce bana göründüğü gibi olmadığını anlıyorum. I: “İki - bu tarafta, iki - düz, iki - bu konuda”. Makineli tüfekçiye soruyorum: “Duymak, bu yüzden“ ruh ”bizi teslim olmaya davet ediyor mu?”. Cevap: "Duydum." Çekim için sektörleri belirledikten sonra şu komutu verdim: "Ateş! ..". Ve bir kerede vurduk. Ve vurduğumuz belliydi. Ne de olsa, militanlar teslim olmamızı ve tam olarak ayakta durmamızı önerdi. Zaten kırıldığımızdan ve hiçbir direnç göstermeyeceğimizden kesinlikle eminler gibi görünüyor. Sonuç olarak, sol tarafta, orada olan neredeyse herkesi yok ettik.
Makineli tüfek üzerinde önden bir saldırıya girme önerisi vardı. Ama anladım ki bu durumda bu makineli tüfekle mücadele edenleri koyacağız. Ve bunun en azından bir anlamda olacağının garantisi olmadan koyduk. Tabii ki, görev yapılmalı. Ama sadece alnına tırmanmaları için insanları göndermeyin. Aynısı farklı yapılabilir.
Bu nedenle, bir makineli tüfek için gitmeyi teklif eden kişiye dedim: “Hiç soru yok - ilk önce sen”. O zamanlar, benim için asıl ve tek görev, benimle birlikte olanların hayatlarını kurtarmaktı. (Tüm hizmetim boyunca, annemle izinli bir şekilde tanıştığımızda, sürekli bana şöyle dedi: “Sasha, hatırla, insanlar senindir!”) Onun sözlerini tekrar hatırladım ve birini yok etmemiz gerektiğini düşünmeyi bıraktım. ve bir kişinin bile pahasına bir şey kazanmak. Hala hayatta olanları kurtarmak gerekliydi.
Sonra müteahhit sürünür ve "Komutan, ben yapacağım" diyor. Ben: “Güzel. Sadece alnında değil. Tepenin çevresine git ve arkasından sürün. "Sizin de uygun gördüğünüzü yanınıza alın." Hemen iki denizci vardı ve süründüler. Ve bu görev tamamlandı. (Bu arada, makineli tüfeklerin imha edilmesi ve geceleri bu yerde kalmamıza izin verdi. Vurulduk, mayınlar etrafa dağıldı.
Bir tür dengesiz fakat denge vardı. Bu durumda kalkıp başka bir yere gitmek zorunda değildik. Ancak militanlar da tırmanmaktan korkuyorlardı, çünkü onları gerçekten yok ettik.
Hala bize isabet eden bir makineli tüfek vardı. Koste Lyakhovsky'nin görevini belirledim ve diğer iki kişi gizlice el bombası atıp el bombası atmaya yaklaştı. Kostya'nın yapacakları, hiç şüphem yoktu. Ancak şöyle sonuçlandı: Kostya pankartın üzerine çıktı ve onu takip eden Teğmen Verov olmadı. Bir patlama! .. Militanlar kendilerine yaklaşımlarını azalttı - bu klasik bir taktiksel karardır.
Kostya - tek bir çizik olmadan, iki denizciyi yaraladı. Fakat Seryozha Verova çok ağır yaralandı, bir tarafı onu kıymıklarla tamamen kesti. Ve patlamayı gördüklerinde “ruh” hem psikolojik baskıyı hem de ateşi arttırdı. (Kostya, Verov'a hâlâ sürünmeyi başardı ve neredeyse onu çıkarmaya hazırdı. Onu daha sonra çıkardı. Ama o zamana kadar Seryozha çoktan ölmüştü.)
Çekim bir süre devam etti. Sonra doğrudan üzerimizdeki “ruhlar” (üç yüz dört yüz metre, ateşimiz onlara ulaşmadı) bir ateş yaktı ve kurt danslarını söylemeye ve dans etmeye başladı. Bence bu şekilde bizi ahlaki olarak aşağıya itmeye çalıştıklarını, elbette başarısız olduklarını düşünüyorum. Şafakta her şey sessizdi ve gitmişlerdi.
Sabah saat beş civarındaydı. Biraz ağladığında, mayınlar dökülmeye başladı! .. Savaşta genellikle olduğu gibi, neredeyse doğrudan bize ateş açan bataryamız. Birisi bu durumda uykuya dalma fikri olsa bile, buradaki herkes sadece uyanmakla kalmadı, aynı zamanda savaş durumuna geri döndü.
Bombardıman sona erdi. Ve işte duyuyoruz: "Erkekler! ..". Ben: "Kafanı kimseye kaldırma ve kimseye cevap verme." Yine: "Çocuklar! ..". Ben bağırmak: “Kim?”. Bu ismi çağırıyor - bizim sapperimiz olduğu ortaya çıktı. Patlamadan sonra, İnanç öldüğünde ve yaralandığında, militanlara en yakın olan adamdı. Ama kendisini hiçbir şekilde tanımlamamıştı ve o kadar sessizce orada bütün gece uzandı. Böylece, militanları bitirmesine izin vermedi ve bizi çekmedi. Ve sadece "ruhların" gittiğini gördüğünde, bizi aramaya başladı.
Ona dedim: "Yalnız mısın?" Cevap: "Bir" Ancak o anda boğazında ya da başka bir yerde bıçak vardı. En kötü seçenekten yola çıktım: bu yüzden militanlar daha çok insanı kendine çekiyorlar. Denizcilere soruyorum: "Bir mühendislik firmasından kim var?". Yanıt verene gidip şöyle dedi: “Annesinin veya babasının adı nedir? Ona bazı sorular sormamız gerekiyor, bildiğiniz cevabı. ” Ben bağırırım: "Her şey yolundaysa, söyle bana, annen için adın ne?" “Ruhları” tutulursa, o zaman başka bir isim arayacağı açıktır. Ama o hediye çağırdı. Sönük ve iki tane daha çavuş bana şöyle dedi: "İzin ver, küçük kardeşi dışarı çıkarabilir miyiz?" Sadece onları koruduk, ama onu normal şekilde çıkardılar.
Adam bize son gücünden bağırdı, o sadece gece için kanadı. Sürüklendiğinde, doktor bana gözlerindeki siyah "gözlükleri" gösteriyor - adamın ölmek üzere olduğuna dair net bir işaret. Soruyorum: "Annene ne söylemek istediğini söyle." Zorlukla duyulur bir şekilde fısıldadı: "Annene onu çok sevdiğimi söyle." Sonra iç çekti ve öldü ...
Bir bağlantı var, tugay komutanı başka bir grubun bize geldiğini söylüyor. Belyavsky ve ben, bu şirketin alacağı rota boyunca dağ yoluyla ana kampa gitmeye karar verdik.
Kendilerini beklediler. Sabah sadece sekiz ya da dokuzda geldiler. Tüm önlemlerle birlikte çok dikkatli bir şekilde yürüdüler. Grup, taburumun şefi kaptanı Alexei Skipin tarafından yönetildi. İlk savaşı ziyaret eden savaşçılarım, daha sonra Belyavsky ile gelenler arasındaki farktan hemen kurtuldum. Alexey savaşa hazır, taze ama denizcileri vurmadı. Ve burada, özellikle en başından beri olanlar, görüşe uygun. Bir günden fazla bir süre boyunca sürekli savaştık, bir şey yemedik ya da bir şey içmedik.
Sabah keşif yaptık ve uçurumdan aşağı yuvarlananları bulmaya çalıştık. Ama aşağıda biz kimse değildik. Ayrıldıkları ya da götürdükleri - o sırada belli değildi. Bu yüzden onların eksik olduğunu ilan ettim. (Zaten daha sonra, zamkombat bana makineli tüfek, tüm sütunumuza yanlarından düşen ateşin karesi önünde çalıştıktan sonra, kimsenin yaşamda üstümüzde kalacağından emin olduklarını söyledi. Sonuçta, ateşin yoğunluğu ve uzaklardan uzaklık vurulduk, bize bir şans vermedi gibi görünüyordu, ama o anda tanrıyla savaşçı olduğumuzu açıkça ortaya çıkardık, kendimi makinistin yoldaki çizgilerinin bize doğru nasıl gittiğini ve farklı yönlere gittiğini bile gördüm! Şu anda Dushman ve tüm gücüyle soymaya çalışıyor. Bize ulaşamıyor, her şeyi bir amaç için karalıyor: Sadece sürprizle kazanacağının tamamen farkında. Sonuç olarak, bu ilk grev sırasında bir makineli tüfek ateşlemesine rağmen, bir vurgusuyla yaklaştı. metre.)
Güneşin fırladığını, karların erimiş olduğunu hatırlıyorum ... Havacılık mühendisi altı ya da sekiz "döner tabla" nın bize geldiğini bildirdiği için yükselmeye başladılar. Ve kıdemli komutanın helikopter pilotlarından geçmesi, böylece akıntının ikiye bölündüğü platforma inip bu “döner tablaları” bekleyeceğiz. Bir seçeneğimiz var: dağa tırmanmak ve ana kampa inmek ya da nehir yatağına inmek ve “turntable” için beklemek. (Sonra, uçaktaki efendimiz, yeryüzündeki yürüyüşümüzün etkisi altındayken, gerçekten de bu cehennemden uzaklaşmak istedi. Ve “döner tablaların tahliyesi kıdemli patronun emriydi” dedi. Ama aslında kişisel versiyonuydu.) Sonuç olarak, yaralandığında ve onu helikoptere yüklediğimizde, tüm bu dehşetin en kısa zamanda bitmesini istediğini itiraf etti.)
Bu durumda biz uçak ustasına tamamen güvendik. Ve o zamanlar “pikaplar” ile bağlantı kuran tek kişi oydu. Sonuç olarak, amaçlanan iniş alanına indik. Fakat yine, bize kısa bir süre verdiler - keskin nişancılar bizim için çalışmaya başladı! .. Nihayet militanların her yerde bizi beklediği açıktı. Konumumuzun sadece bir kısmı onlar için daha uygun, bazıları ise daha az. Ve eğer belli bir anda onlar için çok uygun değilse, o zaman sakince bize ateş etmenin daha kolay olduğu bir yere gelmemizi beklerler.
Keskin nişancılar üç yüz ile dört yüz arasında metre atarlar. Yapacak bir şey yoktu, nasıl tekrar uzanılacağını. Ama sonra "pikap" geldi! Ve çok iyi bir helikopter çalıştı. Onlara hedef belirleme verdik, onlar bir çemberin içinde durdu ve metodik olarak keskin nişancılara başladılar. (Helikopterlerin çalışmasından sonra, bize ateş etmeyi kestiler, herkesi yok ettiler.) Dahası, kendi gözlerimizle molalar gördük, militanların cesetlerinin ateşleme pozisyonlarından düştüğünü gördük. Bu arada, militanlara elimizden geldiğince ekledik. Bu yüzden, helikopter pilotlarıyla birlikte çok iyi yaptık.
Bu zamana kadar, denizciler ilk savaş sırasında ve öncesinde sahip oldukları devlete kıyasla tamamen değiştirildi. Özellikle birisini kontrol etmek artık gerekli değildi: herkes hedefleri arıyordu, ateş altında ateş etmekten korkmuyorlardı ve en önemlisi düşmanı yok edebiliyorlardı. Bana bağıran izciyi iyi hatırlıyorum: “Komutan, bu keskin nişancıyı nasıl yaptığımı gördün mü? Cevap verdim: "gördüm. Harika! ”
Bize ateş ettiğimizde iniş alanına inmeye devam ettik. İlk günün 813.0 yüksekliğine yükselmeye başladığı kuruşa, nöbetçi olarak geldiler. Ancak helikopter pilotları militanlardan sorumlu oldu ve hemen tahrip başladı! (Helikopter pilotlarının girdiği anda bizimkilerin hareket etmeye başladığı ortaya çıktı.) Bizimkilere ciddi şekilde vurdu. Kendi başlarına dövdüklerini bildirmek için hızlı bir şekilde “döner tablaları” başarabildik. Hiçbirimiz yakalayacak zamanları olmadı. Kostya Lyakhovski'nin yine burada yaşamış olması ilginçti. Onun olduğu yerde, sakin olabileceğiniz belliydi. Kostya mermi almadı.
Ancak iniş alanının yakınında bulunduğumuzda, tepemizdeki dağda bulunan Tezen-Kala'nın kendisinden vurulduk. Dürbünlerden AGS-17 bombası fırlatıcısını, makineli tüfeği ve sadece atıcıları gördüm. Bir sonraki baraj başladı ...
Ayrıca, ilk gün tırmandığımız o yükseklikten 813.0, ayrıca bize ateş etmeye başladılar ... Bize 500 metreden altı yüz metreye ateş ettiler. Yine hem "iki yüz" hem de "üç yüz" vardı. Genelkurmay Başkanı ile birlikte gelenlerden biriydi. Sonuçta, en başından beri benimle olan denizciler zaten her şeyi anladılar. (Sabahları çok önemli bir durum vardı: Nerede olduğumuzu belirtmek için bir roket fırlattım. Ve bu roketin kartonu yukarıdan düştüğünde, savaşçıların savaşta nasıl davranması gerektiği hakkında bir film yapabilirdiniz. düşerken ses çıkar!) ve herkes ne kadar olduğumuza ve konumumuza göre ateş açmaya hemen başlar ve denizciler düşmanın bize saldırabileceği yönlerde doğru bir şekilde ateş etmeye başlar! Özel bir komut yok: “Savaşa git!” Zaten dosyalamak gerekli değildi.)
2-th şirketinden makineli tüfekçilerimizden ikisi (her zaman biraderlerdi, biraderler gibi) Tazen-Kale'ye makineli tüfek ekibine göre ateş açtılar. Her zaman yangın eğitimi sınıflarında, sıranın üç ya da dört tur olması gerektiği ve atış pozisyonlarını değiştirmeleri gerektiği öğretildi. Onlara bağırıyoruz: “Pozisyonu değiştir! ..”. Duymuyorlar. Yine: "Pozisyon değiştir! ..". Bir daha duymuyorlar. Ve militanların etrafı herşeyi vurdu. İkinci makineli tüfek ustasının AGS-17'ten bir el bombasıyla göğsüne nasıl uçtuğunu gördüm ... Her ikisi de kurşun geçirmez yeleklerde olmasına rağmen, el bombaları kırıldı. Adamlar göğsünden çıkan dumana bakarlar, sonra bana yaklaşık olarak yüz ifadesiyle bakarlar - daha iyi istediklerini söylerler ... Ve ölü düşerler.
Ateş etmeye devam ediyoruz. Fakat bu ateş altında "pikapların" nasıl inip çıkacağını gerçekten anlamadım. Büyük olasılıkla, ekiplerin böyle bir durumda oturup reddetmeleri gerekirdi. Fakat riskli olduğumuz için aynı oldukları ortaya çıktı. Yine de, onlar dışında bizi kimsenin buradan çıkaramayacaklarını çok iyi anladıklarını düşünüyorum.
"Fırıldak" gitti, ancak ilk defa yalnızca bir kişi oturmayı başardı. Yakıtın geri kalanı yalnızca iki ya da üç yangın söndürme çağrısında bulunuyordu. İlk “döner levha” sadece aşağı inmeye başladığında, tam yüksekliğimize kadar ayağa kalktık ve “ruh” un ateşle başımızı bile yükseltmesine izin vermedik, hedeflemeden ateş etmesine bile izin vermedi. Bu ilk helikopterde tüm yaralıları ve ölüleri yükledik.
Başka bir karakteristik anı hatırlıyorum. Helikopter ateşini yaktığımda pilot bana şunu sordu: “Savcılık için ceza kanununun maddesi şöyle ve böyle… Köyde siviller, siviller, kadınlar, çocuklar, yaşlılar var mı? İnsanları izlemek silah?". Ben cevabını veririm: “Herkes silahlı, çocuk ve yaşlı yok. Tüm sorumluluğu tamamen anlayın ve anlayın. Ateşleyin!". Ve onlar "nurami" isabet etti. Bence Tezen-Kala'nın her zamanki yerleşim yeri değil, militan eğitim üssü olduğunu düşünüyorum. Orada böyle bir grevden sonra, göründüğü gibi, helikopterlerin yok etmesi gerekiyordu. Ve gerçekten de, bir boşluk vardı.
Bu andan faydalandık ve başka bir yükseklik kazandık. Arkamızdayız, iki yükseklik kontrol ediliyor. Sonra Tezen-Kala'nın kendisine gitme fikrim vardı. Gerçek şu ki, döner tablalar tam da içinden çıkarmak zorunda kaldı, başka bir yol yoktu. Hayal edin: Bir aksiyon filmi oturur ve bir helikopter aşağıdan yükselir ... Ama etrafa bakıp denizcilerin durumunu görünce Tezen-Kala'yı fırtına etme fikri kendiliğinden ortadan kayboldu.
Hava kararıyordu. Ancak “pikaplar” için uzun süre beklemiyorduk, biri düşmeye başladı. Ve burada bana Belyavsky ve genelkurmay başkanım: "Otur ve uzaklaş." Ben: “Ne demek istiyorsun! Buradan ayrılan son kişi olacağım! ” Skipin me: “Hepiniz çok yorgunsunuz. Yanında olanları al ve uçup git. " En başından beri benimle birlikte olanları toplamak için kendime bağırdım ve helikopterde oturma emri verdim. O zamana kadar gerçekten özel bir durum vardı. Mermilerin altına eğilmedim. Diğerleri ateş altında ve ben sadece ayakta duruyorum. Bazı nedenlerden dolayı, başıma hiçbir şey gelmeyeceğinden emindim.
Ve içtenlikle, benim yerine kendim için sorumluluk alması için çok zor bir karar veren personel şefimle gurur duydum. Denizcileri ilk gün götüren takım komutanlarıyla gurur duyuyordu. Taburda harika subaylar toplandı.
Hepimiz, tam yüksekliğimize dayanarak, bu “döner tablayı” ateşle örtün. Bu gibi durumlarda bir helikopterde iniş yapmak için çok tipik bir durum vardı. İniş, her zaman olduğu gibi, bir uçuş mühendisi ve bir emir subayı tarafından denetlendi. Durum öyle ki konuşacak zaman yok. Gemiye daha fazla insanın alınamayacağına karar verdiğinde, denizci makineme silahla poposuyla kafama vurdu. Zaten bitmiş olan zavallı adam, zaten zaten bir helikopterde gereksiz olduğu için kafasından alıyor! .. Bu ensign'i hemen çenenin içine ittim, bir yerlere uçtum ve bayıldım. Çocuğu iter ve kendime tırmanırım. Ben pilotlara gösteriyorum - yükseliyoruz! ..
Ama biz tam olarak "ruhları" bekliyoruz olan Tezen-Kala seviyesine yükselmeliyiz! Sonra kabinde diz çöktüm, tabancayı güvenlik önlemlerine göre olması gerektiği gibi yere koydum, vaftiz edip duaları okumaya başladım. Ve ben duaları biliyorum. Herkes bana baktı, diz çöktü ve dua etmeye de başladı. Dua ediyoruz, helikopter yükseliyor. Lombarlarda bize ateş açan siperlerdeki "ruhları" görüyoruz, mermilerin vücuda nasıl çarptığını duyuyoruz ... Ve şaşırtıcı olan bu: "döndürücü" tamamen mermiler tarafından delindi! Ama tek bir kurşun tanklara çarpmadı ve hiçbirimiz kancayı takmadık. Ve hala merkez kampa ulaştık ...
Arkamızda başka bir pikap, sonra başka gitti. Saldırgan bir şekilde bile olsa birçok kişi MI-24'a yüklenmiştir; Ancak üç kişi için hala yeterli alan yoktu. Skipin aferin! Söz verdiği gibi, kıdemli bir yoldaş olan Teğmen Albay Belyavsky ve son yönetim kurulunu terk etti ... (Belyavsky'nin bulunduğu "Fırıldak" tam olarak nedenini bile bilmiyorum bile, dağın tepesine düştü. Paramedik taburumdan fırladı, sonuçta, helikopter taşlara çarptığında, hemen hemen her zaman düştüğünde patlar. Ama takım komutanı kapının önünde durdu ve artık kimsenin dışarı çıkmasına izin vermedi. grev yapacak kimse eğim buna izin vermedi. Ve ilginç olan, döner tablanın patlayamayacağı ve hiç kimsenin ciddi şekilde kırmayacağı kadar başarılı bir şekilde düştüğüdür.) Dush, bizi canlandırmaya çalıştı ve hatta ateş etmedi. Ancak Belyavsky, helikopter pilotlarını aldı ve hepsini kendilerine getirdi. O zaman Grubun tüm rezervinin etrafımızdaki dağlarda oturuyor olduğu ortaya çıktı. Fakat aşağı inmediler ve bize yardım etmediler. Sadece mürettebat ve savaşçılarla birlikte Belyavsky, zulümden uzaklaşarak dağlara tırmandığında, paraşütçüler "ruhları" bu rezervden kesip halkımızın yerlerine ulaşmasına izin verdi.
İçeri girdik, dışarı çıktık ve sadece yere düştük. Ama hiçbir yere gitmiyoruz, birbirimize bakıyoruz. Burada çekim yapmıyorlar, ancak mesafelerdeki boşluklar ve çekimler duyuluyor. Oturuyoruz, yoldaşlarımız için endişeleniyoruz ve bir sonraki turntable için bekliyoruz. Sonra tugay komutanı ve diğer subaylar kaçmaya başladılar ... O sırada bir şekilde iyi duymadım, oturuyordum, kendi düşüncelerimi düşünüyordum ... Komutan bana baktı ve şöyle dedi: “Sasha, neden sarhoşsun?”. Ona baktım ve cevap verdim: "Prensipte, muhtemelen, evet ...". Şakasına cevap olarak böyle alay ettim. Bu arada, şaka yapan kişi oydu, hemen yanıma gelmedi ... Zamombat'ımda bir şişe alkol vardı. Kesin bir keskin nişancı tüfeğiyle yaralanan denizcinin üzerine yarayı döktüğümüzde tam olarak açtık. Yara çok zordu, en azından bir şekilde dezenfekte etmek için basitçe alkolle doldurmak gerekiyordu. Ancak bu iki gün boyunca, hiç kimsenin bu alkolü dezenfeksiyon dışındaki bir şey için kullanma fikri yoktu.
Bir süre sonra, üçümüz güvenli bir şekilde merkez kampa ulaştı, kaleyi buldu ve düşmüş bir helikopterden geldi. Kalbim biraz daha kolay hissettirdi ...
Tabii ki, zaman geçti ve birçok şey düzeltti. Ama bir an, şimdiye kadar açıkça hatırlıyorum. Zaten iniş sahasındayken kurşun geçirmez bir yelek fırlattım. Ve onu dışarı attım, çünkü onunla kalkmam bile zordu. Ve aniden otomatik el bombası fırlatıcıdan gelen el bombaları, yanımızdaki nehir yatağının çakıl taşları üzerine düşüyor! Bu çakıl parçaları ile birlikte farklı yönlere dağılmaya başladı. Sonra vücut zırhındaki üç veya dört denizci üzerime düştü ve kendilerini kapattılar ...