Kuzey ve Güney savaşında dünya güçleri
1950 - 1953 Kore Savaşı, aslında, SSCB ile Anglo-Sakson demokrasileri ve Soğuk Savaş'ın gerçek başlangıcı arasındaki ittifakın resmi finaliydi. Churchill'in Fulton konuşmasını böyle görseler de, yine de bir konuşma ve dahası, Churchill, ilan sırasında resmi görevlerde bulunmadı. Ve savaş savaş. Ancak soğuk savaş, Sovyet-Amerikan (ya da daha genel olarak Sovyet-Batı) ilişkilerinin doğal haliydi. Hitler'in yarattığı sendika doğal değildi. SSCB, ABD ve İngiltere koalisyonunun Hitler karşıtı olarak adlandırılmasına şaşmamak gerek. Moskova, Washington ve Londra, ortak bir düşmana karşı durumsal olarak dosttu ve tasfiyesinden sonra doğal nefret durumuna geri döndüler.
Soğuk Savaş'ın ilk sıcak savaşı, Sovyet ve Amerikan birliklerinin doğrudan birbirlerine karşı savaştığı tek savaştı. Doğru, Sovyet tarafında, 64. savaş uçağı cesetlerinin sadece sınırlı sayıda pilotu savaşa katıldı. Bundan sonra (ancak bundan önce olduğu gibi), Ruslar ve Amerikalılar asla kendi aralarında savaşmadılar. Her iki tarafta da askerler, mevcut rakiplerin müttefik olduğu II. Dünya Savaşı deneyimiyle savaşta bir araya geldi. Askeri-teknik açıdan bakıldığında, Kore Savaşı büyük ölçüde II. Dünya Savaşı'nın bir devamıydı. İstisna, jetin hakimiyetine başladığı havadaki savaştı авиация, ancak pistonlu uçaklar önemli bir rol oynamaya devam etti. Dahası, henüz uçaksavar füzesi olmadığı için havacılık uçtu. Bugünkü Kore Savaşı, stratosferde hava savaşlarının olduğu tek savaş olmaya devam ediyor.
Winston Churchill'in Fulton konuşması. Kaynak: wikimedia.org
2. Dünya Savaşı'nın kazananı, Kore'yi Japonya'dan kurtarıp Kuzey (Sovyet) ve Güney (Amerikan) işgal bölgelerine bölerek, savaşın kaçınılmazlığını otomatik olarak attı. Ayrıca, Moskova ve Washington, alışkanlık dışı, her biri kendi kurallarını uygulayan dizlerini kendi dizlerinden kırmaya başladı. Bu durum, Kore’nin Japon işgali altına girdiği dönemde, sol güçlerin güneyde çok güçlüydüğü, ancak kuzeyde, milliyetçilerin egemen olduğu bir gerçektir. Buna göre, yeni işgalciler kasıtlı olarak kasvetli bir şekilde taciz etmeye başladılar, ancak toplumda çok yetkili olsalar da, yerel liderler ve otoriteye sahip olmayanları implante etti, ancak “ağabeyler” daha çok hoşuna gitti. Güneyde, bu, 1948 ve 1949 yıllarında büyük çapta Amerikan karşıtı ayaklanmalara yol açtı. Yaz aylarında BM'nin gözetimi altında 1948'in Tüm Kore seçimlerini yapma girişimi başarısız oldu. Kuzey, bunlara tamamen katılmayı reddetti, güneydeki seçimlerin demokratik niteliği, açık bir şekilde ifade etmek değildi. Hak, Lee Seung Man'in liderliğinde kazandı. Bu yarımadanın daha da bölünmesine yol açtı ve savaşa daha da yaklaştı. 15 Ağustos Seul'deki 1948, Kore Cumhuriyeti, Eylül 9, Pyongyang - Kuzey Kore'de ilan edildi. Sovyet ve Amerikan birliklerinin Kore'den çekilmesinden sonra, iki Koreli açıkça birbirlerinin yok edilmesine hazırlanmaya başladı.
Savaşın başlangıcında 38 yaşında olan Kuzey Koreli lider Kim Il Sung, bu niyetin daha aktif olduğu ortaya çıktı. Zaten 17 yıllarında dilimizi konuşarak bir Komsomol oldu (elbette, yasadışı olarak) ve ardından Japon karşıtı partizanların ayrılmasına yol açtı. Diğer pek çok benzer grup gibi, Kore’de Mançurya’da olduğu gibi, Japonların işgal ettiği ve partizan hareketinin olduğu yerlerde de pek savaştı. 30'un sonunda, Kim Il Sung partizan bölümlerinden birinin komutanı oldu (sayısı binden azdı). Bir düzineden fazla böylesine bölünme vardı, yani o anda Japon karşıtı hareketin lideri değildi. Fakat elbette, Kim Il Sung en başarılı ve etkili gerilla komutanlarından biri oldu, Mançurya ve Kore'de çok başarılı birçok Japon karşıtı operasyon gerçekleştirdi. Bununla birlikte, 1941'in başlangıcında, Japonlar Mançurya'daki partizan hareketini neredeyse tamamen ezmeyi başarmıştı. Kim Il Sung, kadroyu yok etmekten kaçan tek kişiydi. Ancak tek başına savaşamadı, bu yüzden Mart ayında 1941 - ünitesini SSCB'ye taşıdı. Orada DPRK'nın gelecekteki lideri, Habarovsk yakınlarında bulunan Kızıl Ordu'nun 88'in tüfek tugayının taburunun komutanı oldu. İçinde Ruslara, Çinlilere ve Korelilere, hem bütün bu milletlerden SSCB vatandaşlarına hem de Mançurya'dan gelen partizanlara hizmet etti. Bu tugayın personeli Mançurya’daki Japon karşıtı sabotaj için kullanıldı. Aynı zamanda, tam savaşta hiç kullanılmamış.
General MacArthur ve Lee Seung Man, 1948. Fotoğraf: AFP / Doğu Haberleri
Fakat Sovyet ordusunun kaptanı Kim Il Sung, Kremlin'in Kuzey Kore liderini seçerek durdu. Kim Il Sung’un lehine partizan deneyimi ve Stalin’e olan kişisel bağlılığı ve yeni ülkenin başkenti olan Pyongyang’ın yerlisi olduğu gerçeğini oynadı. İlk başta, DPRK'nın gelecekteki lideri bir coşku göstermedi, kişisel konuşmalarda danışmanlarımıza bir Sovyet subayının kariyerine devam etmeyi ve bölüm komutanı olmayı tercih edeceğini söyledi. Ancak Kremlin'in başka planları vardı. Kim Il Sung yavaş yavaş yer aldı ve ülkeyi komünist kontrol altında birleştirmek için Güney'e karşı bir saldırı hazırlamaya başladı. Ve Stalin'i kızdırmaya başladı, sonra da Mao ile savaşın hazırlanmasında yardım isteyen mektuplar. Ne Sovyetler ne de Çin liderleri, bunun ABD’yle savaşa öncülük edebileceğini bilerek özellikle coşkuluydu. Ancak Mayıs 1950'a kadar, Kim Il Sung, Stalin'i savaşın hızlı ve muzaffer olacağına hala ikna etti. İtirazlarını ve Mao'yu kaldırdı.
KPA saldırısı 25 Haziran 1950 sabahının erken saatlerinde başladı, kuzeyliler zırhlı araçlarda ve uçaklarda güneylilere göre belirgin bir üstünlüğe sahipti ve sürprizleri sürpriz saldırı ile kolaylaştırıldı. Zaten 28 Haziran sabahı, 105. tank Kore Halk Ordusu (KPA) tugayı Seul'e girdi. Güneylilerin umutsuz direnişine rağmen, kuzeyliler hızla ilerledi. ABD müdahalesi olmadan güneylilerin hiç şansı yoktu. Ve Birleşik Devletler bir yana durmadı. Tayvan o sırada Çin'in yerini işgal ettiğinden ve SSCB bu nedenle Güvenlik Konseyi toplantılarını boykot ettiğinden, ABD ABD'nin liderliğinde Kore'de BM birliklerinin kullanılmasına izin veren bir karar aldı.
Savaşçıları MiG-15. Fotoğraf: TASS fotoğraf kronik
Zaten 27 Haziran ayında, Amerikan uçakları hemen hava üstünlüğünü kazanan savaşa (yer ve güverte) girdi. Ve Temmuz 1'te ABD 24 Piyade Tümeni'nin bir kısmı Busan'a inmeye başladı. 4 July, KPA ile bir savaşta tanıştı ve hemen ağır bir yenilgiye uğradı. Temmuz 20 bu bölümün komutanı, Binbaşı Genel Dekanı kuzeyinler tarafından esir alındı. Bu noktada, ülkenin güneydoğusundaki küçük bir Busan köprüsü, güneylilerin ve Amerikalıların kontrolünde kaldı (Güney Kore topraklarının% 10'inden fazla değil). Ama o tutmayı başardı. Bu, köprü üzerindeki BM kuvvetlerinin ve aslında NATO’nun (Ağustos ayının sonuna kadar, beş Güney Kore ve Amerikan bölümleri ve bir İngiliz tugayının) havadaki müttefiklerin yanı sıra cephe hattını da düşürmesiyle önemli bir artışla sağlandı. Bu kez kuzeydeki şiddetli saldırılar sonuç vermedi.
Eylül 15’da başlayan ABD Donanması’nın amfibi operasyonu savaşta köklü bir değişiklik getirdi. Bu Kuzey Kore limanı (Varyag'ın öldürüldüğü eski Chemulpo), kuzeylerin savunmaya hazırlanmak için zamanları yoktu, garnizonu çok küçüktü. Bu nedenle, Amerikalılar burada tüm bileşenlerde mutlak bir üstünlüğe sahipti. Hızla Incheon'u yakalamak ve orada bir gruplaşma kurmak, kuzeye bir saldırı başlattılar. Zaten Eylül ayında 23, Amerikalılar Seul'u ele geçirdi, güneydeki KPA grubu kuşatıldı. 30 binlerce savaşçı gerilla eylemlerine (on bin Güney Koreli komünist partizanın yanı sıra) geçinceye kadar çoğu tahrip edildi ve ele geçirildi. Amerikalıların ve Güneylilerin partizanlar sorununu savaşın sonuna kadar çözmeyi başaramadıkları söylenmelidir, ama elbette bu savaşta belirleyici faktör olmadıkları da söylenebilir.
AD-3 bombacısı, Kasım 15'ta Yalu 1950 nehri üzerindeki bir köprüye bomba attıktan sonra yükseliyor. Fotoğraf: ABD Donanması / ABD Savunma Bakanlığı
Ekim ayına kadar, 8, Amerikan ve Güney Kore birlikleri, Koreliler arasındaki sınır olarak kabul edilen 38 paralel hattına ulaştı ve Pyongyang, Ekim 20'a düştü. Böylece, üç ay içinde durum kökten değişti. Şimdi kuzeyden gelenlerin dışardan yardım almadan hiç şansı yoktu.
Moskova ve Pekin arasında ne yapılması gerektiği konusunda şiddetli yazışmalar yapıldı. Hiç kimse ABD ile (özellikle Çin) savaşa girmek istemedi, fakat Amerikalılar Kore'nin tamamını teslim etmek istemediler. Ek olarak, Stalin, Kore’ye asker göndermesi için siyasi olarak, ama çok aktif bir şekilde olsa da, Mao’ya baskı yapmaya başladı. Bu nedenle, zaten Ekim 16'ta, "Çin Halk Gönüllüleri" takma adı altında PLA'nın düzenli birimleri DPRK topraklarına taşınmaya başladı. Ekim ayının sonunda, bazı bölgelerdeki Amerikan ve Güney Kore birliklerinin Çin sınırına ulaşmasına rağmen, durum bir kez daha radikal bir şekilde değişti. 30 Çin bölümleri ve KPA'nın (büyük kayıplara rağmen, ancak savaş kabiliyetini kaybetmedi) 17 bölümleri, iki İngiliz ve Türk komutanlığı olan yedi Amerikan ve on Güney Koreli birime düştü. Cephe tekrar güneye gitti, Amerikalılar ağır kayıplara uğradılar, soğuk algınlığı buna katkıda bulundu. Aralık 5 Komünistleri Pyongyang'a döndü ve Ocak 4 1951, yine Seul'u aldı.
Pilot, yılın düşürülen MiG-15, 14 Mayıs 1953'inden çıkar. F-86 avcı tabancasının çerçeveleri. Kaynak: wikimedia.org
Pekin, Washington’u, 38’in Amerikalılar tarafından paralel olarak geçmesinin müdahale etmeye zorlayacağı konusunda önceden uyardı. ABD’de olduğu gibi, Büyük Britanya’da olduğu gibi, birçok siyasetçi ve ordu da güneyin kurtuluşunu sınırlamanın gerekli olduğuna inanıyordu. Ancak Kore’deki BM komutanı General MacArthur, başarısından emindi ve kimseyi dinlemek istemedi. Sonuç olarak, Amerikan birliklerinin Çin sınırından güneyine çekilmesi olan bir felaket aldı. Sonuç olarak, Birleşik Devletler nükleer kullanımı hakkında ciddi şekilde düşündü оружия durumu kurtarmak için. Ancak, SSCB'nin o zamanlar nükleer silahlara sahip olduğu savaşa girme tehlikesi bu planların gerçekleşmesine izin vermedi.
Ocak ayı ortalarında 1951, hava üstünlüğü sayesinde, Amerikalılar cepheyi dengelemeyi başardı ve hatta karşı bir saldırı gerçekleştirdi. 15 March Seul'u geri verdiler. MacArthur tekrar kuzeye ilerlemek için koştu, ancak Truman onu reddetti. Washington Çin ile olan savaşın tırmanmasını, SSCB ile olan savaştan çok daha az istemedi. Dahası, Amerikalılar Sovyet istilası durumunda birliklerinin Kore'den tamamen çekilmesi için bir plan geliştirdiler. Ancak, bu olmadı ve Nisan ayındaki Çinlilerin Seul’e saldırması püskürtüldü. Mayıs ayında, taraflar başarısız saldırılar düzenledi, ardından ön nihayet istikrara kavuştu. Komünistlerin insan gücündeki üstünlüğü, teknolojideki müttefiklerin özellikle havacılıktaki üstünlüğü ile telafi edildi. Ayrıca, Amerikalılar, diğer BM birliklerinden bahsetmeksizin, savaşma isteğini pratikte kaybetti. Moskova ve Pekin'de de savaşı sürdürmek için özel bir istek yoktu. Çinli ve Amerikalılar arasındaki Haziran 10, iki yıl boyunca süren resmi müzakerelere başladı. Bu iki yıl boyunca, kara cephesi pratik olarak hareket etmedi, sadece havadaki savaş devam etti.
Koreliler, Eylül ayındaki Seul’de 1950’ta çıkan savaşın ardından enkazın arasında sokakta yatıyor. Fotoğraf: Max Desfor / AP
Daha önce de belirtildiği gibi, ABD Silahlı Kuvvetleri ve müttefikleri arasında en güçlü taraf olan hava üstünlüğü idi. Savaşın başlangıcında, Kore’deki ABD hava kuvvetleri yaklaşık 700 uçağıydı, savaşın sonunda 2,4’e binlerce kişi ulaştı. Sürekli birliklere, haberleşmelere, endüstriyel tesislere ve altyapıya saldırdılar, kuzeyliler ve Çinliler bu sebeple büyük kayıplar verdi. Kuzey Kore, savaşın başlarında savaşçılara sahip değildi, sadece uçaklara saldırdı (Il-2 ve Il-10). Çin'de havacılık ABD ile de tam bir uyumsuzdu ve ilk başta savaşmayı bile denemedi. Bu nedenle, tek kurtuluş Sovyet Hava Kuvvetleri idi. 27 Kasım 1950, 64'in avcı hava kuvvetleri tarafından yaratıldı, üç hava bölümünden meydana geldi (döndürülmüş, SSCB Hava Kuvvetlerinin 12 hava bölümleri Kore'den geçti) ve MiG-15 savaş uçağı ile donatıldı. Kuzeydoğu Çin hava limanlarına dayanıyordu, uçaklarımızı ABD Hava Kuvvetleri saldırılarından çıkardı - Amerikan pilotlarının Çin'deki hedeflere saldırması yasaklandı. Ancak, pilotlarımızın 38'i paralel olarak geçmeleri yasaktı, tek görevi Kuzey Kore hava savunmasıydı. Böyle bir yapay kendini kısıtlama, 64-IAK'ın yeteneklerini ve ayrıca kural olarak 300 savaşçılarını aşmayan kolların boyutunu büyük ölçüde düşürdü. Ek olarak, iki Sovyet uçaksavar topçu birimi doğrudan DPRK topraklarına konuşlandırıldı. Savaş sırasında, SSCB, MiG-15 ile yapılan uçuşlar için onlarca Çince ve Kuzey Kore pilotu hazırladı, ancak Sovyet pilotları savaşın sonuna kadar ana rol oynadı.
Sınırlı yeteneklerine rağmen, 64-IAK, komünistler adına savaşta önemli bir faktör haline geldi. Havadaki savaşı kendi lehine kıramadı, ancak yine de ABD Hava Kuvvetleri için ciddi bir kısıtlama haline geldi ve bunun için çok büyük sorunlar yarattı. Kore üzerindeki göklerde büyük savaşlar gerçekleşti. En çarpıcı örneklerden biri, yılın nisan 12'indeki 1951 savaşı. Yalunjiang Nehri'ndeki stratejik bir köprüye yapılan baskında, Kore'yi Çin'le bağlayan 48 stratejik bombardıman uçakları B-29, 36 F-84 ve 42 F-86 savaşçıları kapsamında gerçekleşti. 44 MiG-15 (324-I Fighter Division tam güçle) onları yakalamaya başladı. Kendi tarafında hiçbir kayıp olmadan on B-29 ve dört F-84 vurdular. Doğru, Amerikalılar hala köprüyü indirdi, ama elbette, tortu kaldı. Genel olarak, Amerikalıların savaşı kazanamayacağı konusunda Sovyet savaşçılarına teşekkür edildiği söylenebilir.
ABD denizciler ateşkes anlaşmasının imzalanacağını, Temmuz 26 1953'in okuduğunu okudular. Fotoğraf: George Sweers / AP
“Savaşçılara ve Süper Zırhlılara Karşı MiG'ler” Kore Savaşı'nın Rusya'sındaki en ünlü hikaye. Onun hakkında çok şey yazıldı, bu yüzden kısa bir makalede onu geri almanın bir anlamı yok. Kayıplarla ilgili ilginç bir soru. Orijinal Amerikan verilerine göre, Sabre, 900 MiG dahil olmak üzere komünist uçağın 792'ini düşürdü. Amerika Birleşik Devletleri, 78 F-86 ve 16 B-29 hava savaşlarında da kendisini kaybetti. Bu verilerin gerçekliği açıktı. Savaş ilerledikçe tarihdaha amaç, Amerikan’ın kendi ve diğerlerinin zararlarıyla ilgili verileri oldu. Bugün, savaşın bitiminden 60 yıl sonra, Amerikalılar, 275 Sabres ve 107 B-29 de dahil olmak üzere üç bin uçağın kaybını (savaş dışı nedenlerle) kabul ediyor. Bununla birlikte, Sovyet 345 ve 83 Çin MiG-15'inin imha edildiğini iddia ediyorlar.
Kanonik Sovyet verilerine göre, 64-IAK savaşçıları, 1106 Sabres ve 650 Süper Kale dahil olmak üzere 69 düşman uçaklarını vurdular. Kendi kayıpları 335 MiG-15 ve 120 pilotlarıydı. Uçaksavar topçuları, 153 F-35 ve 86 B-7 dahil olmak üzere 29 düşman uçağını düşürdü. Ek olarak, Sovyet eğitmenleri tarafından eğitilen Çinli ve Kuzey Koreli pilotlar, kendi Koreli-Çince kayıplarını 271 MiG-181'e ulaştığı 231 Sabre'ın olduğu bir 15 düşman uçağını düşürdü. KPA uçaksavar topçuları, uçakların 1284'ini, yani Sovyet verilerine göre, Birleşmiş Milletler Hava Kuvvetlerinin toplam kayıplarını 2814 makinelerine çarptı. Çin'in 330 olduğu iddiası, düşman uçaklarını 95'lerinin kaybıyla düşürdü.
Böylece, sonuçta, en son Amerikan verileri pratikte bizim ile aynı fikirdeydi. Dahası, Amerikalılar kayıplarını bizim yazdıklarımızdan daha iyi tanıdılar. Kayıplarımızı tamamen teyit ettiler: 335 MiGs, Çin - 95. Amerikalılar da sırasıyla 345 ve 83 kayıtlarını yaptılar. Tek radikal tutarsızlık, üç kat, öldürülen Sabres sayısında. Amerikalılar 275 F-86 kaybını kabul ediyorlar, hava muharebesinde 866 dahil olmak üzere en az 831'e bağlıyoruz. Sovyet, Çinli ve Koreli pilotların genellikle Saabers tarafından düşürülen diğer uçak türlerini göz önünde bulundurması muhtemeldir (her şeyden önce, F-84, Sabre silueti gibi).
38-I paralel - Kuzey ve Güney Kore arasındaki sınır. Kaynak: İmparatorluk Savaş Müzeleri
27 Temmuz 1953 bir ateşkes anlaşması imzalandı. Aynı zamanda, tam teşekküllü bir barış bugüne kadar sonuçlanmadı. Savaş, başladığı yerde, 38'inci inci paralelinde sona erdi. Sınırın yapılandırması biraz değişti (doğu kısmında sınır kuzeye, batıda - güneye doğru kaymıştır), ancak genel olarak, kendi başına kaldı. Büyük insan ve maddi kayıplar hariç. Kuzey Kore bir milyon kişiyi 1'tan fazla kaybetti, bunların çoğu askeri zayiat olarak gerçekleşti - kesin olarak bilinmiyor. Çin, 135 binlerce insanın, SSCB - 315 insanının yara ve hastalıklarından ölenlerin ve ölümlerin kaybını fark etti. Amerika Birleşik Devletleri kaybetti 33 629 kişi kayıp, 5,2 binlerce kişi. Güney Kore binlerce ölü 415 kişisini kaybetti. Öldürülen 500'ten fazla insan, ABD ve İngiltere'nin en aktif müttefiklerini, 100'ten 500'e - Avustralya, Kanada, Fransa, Yunanistan, Kolombiya, Etiyopya ve Tayland'ı kaybetti.
Binlerce Koreli ve 70,2, binlerce Çinli, BM birlikleri 5,6'in tutsaklığından DPRK ve Çin Halk Cumhuriyeti'ne geri döndü. Binlerce Koreli ve binlerce Çinli, 7,9'i iade etmeyi reddetti. Binlerce insan, 14,7 binlerce Güney Koreli ve 12,7 binlerce Amerikalı dahil olmak üzere komünist esaretten 7,8'e döndü. 3,6 Koreliler geri dönmeyi reddetti, 335 Amerikalı ve İngiliz idi.
Askeri bir bakış açısıyla, savaş berabere sona erdi. Kim Il Sung hedeflerine ulaşamadı, sadece gücünü elinde tutmadı, aynı zamanda yavaş yavaş rakiplerinden kurtularak onu da güçlendirdi. SSCB ve ÇHC'nin politik konumlarını güçlendirdiler, ancak savaş sırasında zaten ilişkilerinde ilk çatlaklar ortaya çıktı. Mao, SSCB'nin genel zafer için önemsiz bir katkı sağladığına inanıyordu, Stalin, Mao'nun savaşı çok uzun süredir kaçırdığını düşünüyordu.
Birleşik Devletler, Komünistlerin Güney Kore'yi ele geçirmesine izin vermek yerine asgari görevi çözdü. 15 ülkelerinden koalisyon kurmayı ve resmi olarak BM bayrağıyla konuşmayı başardılar. Ancak, tam bir zafer elde edemediler, üstelik, 1950'in sonunda, 1951'un başlangıcında, bir dizi ağır askeri yenilgiye uğradılar. Asıl mesele şu ki DPRK, yalnızca Asya'da değil, belki de bir bütün olarak dünyada ABD'nin en güçlü ve en zorlu rakibi olarak kaldı. Pyongyang, savaşın sona ermesinden bu yana, 1968’te Pueblo’yu yakalamaktan roket ve nükleer testlere ve Chong An’ı boğmaktan tamamen cezasız kaldı.
Savaş, bir kişinin doğal olmayan bölünmesini pekiştirdi, ayrıca iki Kore, birbirleriyle en uzlaşmaz düşmanları oldu. Bu şimdi, genel olarak, ABD'ye ve hatta Çin'e daha da faydalıdır. Birleşik bir Kore çok güçlenecekti ve bu durum Rusya dışında komşularından kimseye yakışmıyor, ama ne yazık ki şu anda bu konuda bir istatistikçi. Bu arada, DPRK ve Kore Cumhuriyeti birbirlerine kapalı. DPRK’nın önderliği, her iki kısımdaki eski siyasi sistemlerin korunması ile Kazakistan Cumhuriyeti ile bir konfederasyon oluşturmaya hazır olacaktır. Ancak Seul için bu seçenek, kendisini ciddi şekilde etkileyemeden, Kuzey'i basitçe besleyeceği ve koruyacağı anlamına geliyor. Hiçbiri sorunu askeri yollarla çözemez. Bu, İkinci Koreli'nin olmayacağı ve yakın gelecekte gerçekleşeceği anlamına gelmez.