Amerikan B-29 Superfortress ağır bombardıman uçaklarının Japon adalarına hava saldırıları sırasında, yüksek irtifalarda uçarlarsa, Japon uçaksavar silahlarının ana kısmının onlara ulaşamayacağı ortaya çıktı. Savaş sırasında Japonlar, uzun menzilli yeni büyük kalibreli uçaksavar silahları yaratmaya ve ayrıca Superfortress'lere karşı yüksek balistik özelliklere sahip çok yönlü deniz silahları kullanmaya çalıştı. Bununla birlikte, ara sıra elde edilen başarılara rağmen, Japon uçaksavar topçuları, Japon şehirlerinin yıkıcı bombalanmasına hiçbir zaman etkili bir şekilde direnemedi.
Japon 75-76 mm uçaksavar silahları
İngiliz 75 mm QF 11 inç 76 cwt uçaksavar silahı, sırasıyla, Vickers QF üç inçlik deniz silahı temelinde yaratıldı ve ilk Japon 3'in görünümü ve tasarımı üzerinde büyük bir etkiye sahipti. -mm Tip 20 uçaksavar silahı.
76 mm uçaksavar silahı Ordnance QF 3 inç 20 cwt
11'de (İmparator Taisse saltanatının 1922. yılı) hizmete giren Type 11 silah o dönem için tatmin edici özelliklere sahipti. Savaş pozisyonundaki kütlesi 2060 kg idi. 6,5 mm uzunluğundaki namludaki 2562 kg'lık parçalanma mermisi 585 m / s'ye hızlanarak 6500 m irtifa erişimini sağladı.Çıkarılabilir tekerlek tahrikli bir kaide üzerine monte edilen yapı dairesel ateş sağladı. Dikey kılavuzluk açıları: 0 ° ila + 85 °. Yangınla mücadele hızı - 15 dev / dak'ya kadar. Hesaplama - 7 kişi.
75 mm Tip 11 uçaksavar silahı, imparatorluk ordusunda yaygın olarak kullanılmadı. 1920'lerin sonlarında - 1930'ların başlarında, buna özel bir ihtiyaç yoktu ve 1930'ların ikinci yarısında, savaş uçaklarının özelliklerindeki hızlı artış nedeniyle umutsuzca modası geçmişti. Ek olarak, ilk Japon 75 mm uçaksavar silahının üretimi zor ve pahalıydı ve üretimi 44 kopya ile sınırlıydı.
İngilizce kaynaklar, Japonların Pearl Harbor saldırısı sırasında Type 11 silahlarının çoktan hizmet dışı bırakıldığını iddia ediyor. Bununla birlikte, Japon ordusunun geleneksel olarak orta kalibreli topçu sistemleri sıkıntısı yaşadığı gerçeği göz önüne alındığında, böyle bir ifade şüpheli görünüyor.
Yakalanan 75 mm Tip 11 silahın yanında Amerikan askeri
Mevcut fotoğraflara bakılırsa, eski 75 mm uçaksavar silahları hizmetten kaldırılmadı, ancak kıyı savunmasında kullanıldı. Aynı zamanda, normal mermilerle savunma amaçlı uçaksavar ateşi yapma kabiliyetini korudular.
1908'de Japonya, İngiliz Elswick Ordnance firmasından 76 mm "mayın önleyici" deniz silahı QF 12 pounder 12 cwt topunun üretimi için bir lisans aldı. 1917'de modernize edilen silah, Tip 3 olarak adlandırıldı.
76 mm Tip 3 top
Bu silah, dikey nişan açısının + 75 ° 'ye yükseltilmesi sayesinde uçaksavar ateşi gerçekleştirebildi. Ateşleme için, 5,7-6 m / s başlangıç hızıyla 670–685 kg ağırlığındaki şarapnel kabukları kullanıldı. Yükseklik erişimi 6800 m idi, yangın hızı 20 dev / dak'a kadar çıktı. Uygulamada, yangın kontrol cihazlarının ve merkezi rehberliğin bulunmaması nedeniyle, uçaksavar ateşinin etkinliği düşüktü ve bu silahlar yalnızca savunma ateşi yapabiliyordu. Bununla birlikte, 76 mm Tip 3 toplar, İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar yardımcı gemilerin güvertelerinde ve kıyı savunmasında görev yaptı.
Japon uzmanlar, Type 11 silahının modern gereksinimleri tam olarak karşılamadığının farkındaydı ve zaten 1928'de 75 mm Type 88 uçaksavar silahı test için sunuldu (2588 "imparatorluğun kuruluşundan itibaren").
75 mm Tip 88 uçaksavar silahı
Yeni silahın kalibresi aynı kalsa da doğruluk ve menzil açısından öncekine göre üstündü. Tip 88'in savaş pozisyonundaki kütlesi, istiflenmiş pozisyonda 2442 kg idi - 2750 kg. 3212 mm namlu uzunluğu ile 6,6 kg'lık bir merminin namlu çıkış hızı 720 m / s idi. Uzanma yüksekliği - 9000 m Uzaktan sigortalı bir parçalanma bombasına ve şok sigortalı yüksek patlayıcı parçalanma mermisine ek olarak, mühimmat yükü 6,2 kg ağırlığında bir zırh delici mermi içeriyordu. Normal boyunca 740 m mesafede 500 m / s'ye hızlanan zırh delici bir mermi, 110 mm kalınlığındaki zırha nüfuz edebilir. Ateş hızı - 15 mermi / dak.
Type 88 silahı, çıkarılabilir tek eksenli bir tekerlekten çekişle taşındı, ancak 8 kişinin hesaplanması için 75 mm uçaksavar silahını seyahat pozisyonundan savaş pozisyonuna ve geri aktarma işlemi çok zor bir işti. Uçaksavar silahlarını bir savaş konumuna yerleştirmek için özellikle uygun olmayan, dört ağır yatağı birbirinden ayırmanın ve beş krikoyu sökmenin gerekli olduğu beş kirişli bir destek gibi yapısal bir unsurdu. İki nakliye tekerleğinin sökülmesi ve takılması da ekipten çok zaman ve çaba harcadı.
75-mm Tip 88 uçaksavar silahlarının Kiska adasındaki konumu
Akranların arka planına karşı, 75 mm Type 88 uçaksavar silahı iyi görünüyordu. Ancak 1940'ların başında, hızdaki ve özellikle de yeni bombardıman uçaklarının uçuş yüksekliğindeki artışla, artık modern olarak kabul edilemezdi. 1944'ün başlarına kadar, 2000'den fazla uçaksavar silahının yaklaşık yarısı metropol dışında konuşlandırıldı.
Attu Adası'ndaki kıyı topçularında kullanılan 75 mm Tip 88 uçaksavar silahının hesaplanması. 1943 yılı
Doğrudan amaçlarına ek olarak, Type 88 silahları adaların anti-amfibi savunmasında aktif olarak kullanıldı. Etkili bir tanksavar silahı sıkıntısı ile karşı karşıya kalan Japon komutanlığı, tankın tehlikeli bölgelerine 75 mm uçaksavar silahlarını konuşlandırmaya başladı. Yeni bir yere konuşlandırılması zor olduğu için, silahlar çoğunlukla hazır sabit konumlarda bulunuyordu. Bununla birlikte, Superfortresses'in ilk baskınlarından kısa bir süre sonra, Type 88 silahlarının çoğu Japonya'ya iade edildi.
Stadyumun ortasında donatılmış bir konumda 75 mm Tip 88 uçaksavar silahı
B-29'un saldırılarını püskürtürken, çoğu durumda, eğimli menzili hesaba katarak, Tip 88 uçaksavar silahlarının 6500 m'den fazla olmayan bir yükseklikte uçan hedeflere ateş edebileceği ortaya çıktı. Gündüz, uçaksavar topçuları tarafından iyi korunan bombalama hedefleri üzerinde, Amerikan bombardıman uçaklarının pilotları, etkili uçaksavar yangın bölgesinin dışında operasyon yapmaya çalıştı. Gece, misket bombalarında "çakmak" taşıyan uçak 1500 m'ye düştüğünde, 75 mm uçaksavar silahları "Süper Kale" yi vurma şansı buldu. Ancak Japonların çok az uçaksavar silah kontrol radarına sahip olduğu gerçeği göz önüne alındığında, uçaksavar topçuları bir kural olarak baraj ateşi gerçekleştirdi.
1943'te 75 mm Tip 4 uçaksavar silahı hizmete girdi ve aslında Hollandalılardan alınan uçaksavar silahlarından kopyalanan 75 mm Bofors M30 uçaksavar silahının ruhsatsız bir kopyasıydı.
75-mm uçaksavar silahı Ture 4
Type 88 ile karşılaştırıldığında, Type 4 tabanca çok daha gelişmiş ve kullanımı kolay bir modeldi. Savaş pozisyonundaki kütle istiflenmiş pozisyonda 3300 kg idi - 4200 kg. Namlu uzunluğu - 3900 mm, namlu çıkış hızı - 750 m / s. Tavan - 10000 m'ye kadar Dikey yönlendirme açıları: –3 ° ila + 80 °. İyi eğitimli bir mürettebat, 20 dev / dak'ya kadar bir atış hızı sağlayabilir.
Amerikan bombardıman uçaklarının aralıksız baskınları ve kronik bir hammadde kıtlığı nedeniyle, yeni 75 mm uçaksavar silahlarının üretimi büyük sorunlarla karşılaştı ve sadece yüzden daha az Tip 4 silah üretildi. Japon adalarının toprakları ve çoğunlukla teslim olmak için hayatta kaldı. Yüksek ateş oranına ve yüksekliğe ulaşmasına rağmen, küçük sayıları nedeniyle, Tip 4 uçaksavar silahları Japon hava savunmasının yeteneklerini önemli ölçüde artıramadı.
Japon 88 ve 100 mm uçaksavar silahları
1937'de Nanjing yakınlarındaki Japon birlikleri, Alman yapımı 88 mm deniz toplarını 8.8 cm L / 30 C / 08 ele geçirdi. Dikkatli bir çalışmadan sonra, Alman silahı temelinde kendi 88 mm uçaksavar silahını yaratmaya karar verildi.
Type 88 adı verilen Japon 99 mm uçaksavar silahı 1939'da hizmete girdi. Bu silahın maliyetini düşürmek ve seri üretimi mümkün olan en kısa sürede başlatmak için, tekerlek tahriki geliştirilmedi ve tüm Japon 88-mm silahları sabit pozisyonlara dayanıyordu.
88 mm Tip 99 uçaksavar silahı
Savaş pozisyonundaki Type 99 uçaksavar silahının kütlesi 6500 kg idi. Erişim ve atış menzili açısından, ana Japon Tip 10 75 mm uçaksavar silahından yaklaşık% 88 daha yüksekti. 88 mm'lik bir mermi, 3959 mm uzunluğunda bir namlu bırakarak 800 m / s, 10400 kg ağırlığında 88 m. 9 mm mermi tavanına sahipti. Type 99'un ateşle mücadele hızı 15 dev / dak idi.
1939'dan 1945'e kadar, çoğu Japon adalarında bulunan yaklaşık 1000 88 mm Type 99 silah üretildi. Kıyıya konuşlandırılan silahların hesaplamaları, düşman inişlerini püskürtmekle görevlendirildi.
75 mm Tip 11 uçaksavar silahının kabul edilmesinden sonra, imparatorluk ordusunun komutanlığı daha büyük kalibreli bir uçaksavar silahı yaratmaya ilgi gösterdi. Type 100 (İmparator Taisho'nun saltanatının 14. yılı) olarak bilinen 14 mm'lik top 1929'da hizmete girdi.
100 mm Tip 14 uçaksavar silahı
Type 14 silahın atış pozisyonundaki kütlesi 5190 kg idi. Namlu uzunluğu - 4200 mm. 15 kg'lık bir merminin namlu çıkış hızı 705 m / s'dir. Tavan - 10500 m Yangın hızı - 10 dev / dak'ya kadar. Aletin tabanı, krikolar ile hizalanan altı pençe ile desteklendi. Tekerleğin hareketini kaldırmak ve tabancayı atış konumuna aktarmak için mürettebat 45 dakika sürdü.
1920'lerin sonunda Japonya'da etkili bir PUAZO olmadığı ve 100-mm Tip 75 uçaksavar silahlarının kabul edilmesinden sonra 88-mm silahın kendisinin pahalı ve üretilmesinin zor olduğu gerçeğini göz önünde bulundurarak, Tip 14 durduruldu.
100-mm Tip 14 uçaksavar silahları atış pozisyonunda
Toplamda, yaklaşık 70 Tip 14 silah üretildi.İkinci Dünya Savaşı sırasında, hepsi Kyushu adasında yoğunlaştı. Japon komutanlığı, 100 mm uçaksavar silahlarının ana bölümünü Kitakyushu kentindeki metalurji fabrikasının etrafına yerleştirdi.
Japonlar, maksimum irtifaya yakın uçan B-29'lara ulaşabilen uçaksavar silahlarının akut kıtlığı nedeniyle, deniz silahlarını aktif olarak kullandı. 1938'de, yeni muhriplerin donatılması planlanan kapalı bir çift taretli 100 mm top montajlı Tip 98 oluşturuldu. Tesislerin çalışması 1942'de başladı.
Akizuki sınıfı muhripte 100 mm top montajlı Tip 98
Oyodo kruvazörü, uçak gemileri Taiho ve Shinano gibi büyük gemileri silahlandırmak için yarı açık Type 98 Mod geliştirildi. A1. Akizuki sınıfı muhripler için tasarlanan kurulumun ağırlığı 34 kg idi. Yarı açık birimler yaklaşık 500 ton daha hafifti. Namlu ve makaralı bir silahın kütlesi 8 kg'dır. Bir elektro-hidrolik sürücü, kurulumu yatay düzlemde saniyede 3053–12 ° ve dikey olarak saniyede 16 ° hızla yönlendirdi.
13 kg ağırlığındaki bir parçalanma kabuğu 0,95 kg patlayıcı içeriyordu. Ve bir patlama sırasında, 12 klb namlu uzunluğu ile 65 m'ye kadar yarıçap içindeki hava hedeflerini vurabilir. ilk hız 1010 m / s idi. Hava hedeflerinde etkili atış menzili - 14 m'ye kadar, tavan - 000 m'ye kadar Ateş hızı - 11 devir / dakikaya kadar. Yüksek balistik özelliklerin diğer tarafı, düşük namlu bekasıydı - 000 atıştan fazla değildi.
100 mm Type 98 tabanca yuvası, Japonya'da oluşturulan en iyi çift kullanımlı topçu sistemlerinden biridir. Hava hedeflerine ateş ederken çok etkili olduğu ortaya çıktı. 1945'in başında, bitmemiş savaş gemilerine yönelik silahlar kıyıdaki sabit pozisyonlara yerleştirildi. Bunlar, B-29'a etkin bir şekilde karşı koyabilen birkaç Japon uçaksavar topçu sistemiydi. Sektör tarafından üretilen 169 adet 100 mm'lik ikiz taretten 68'i sabit arazi pozisyonlarına yerleştirildi.
Azaltılmış ağırlık ve düşük maliyet nedeniyle, kıyıya yalnızca yarı açık kurulumlar kalıcı olarak monte edildi. Okinawa'da konuşlandırılan birkaç Type 98 Mod.A1, denizden bombardıman ve hava saldırıları sonucu yok edildi.
Japon 120-127 mm uçaksavar silahları
Japonlar, özel uçaksavar silahlarının akut kıtlığı nedeniyle, deniz silahlarını hava hedeflerine ateş etmek için aktif olarak uyarladı. Bu yaklaşımın tipik bir örneği, 120'de (İmparator Taisho saltanatının 10. yılı) hizmete giren 1927 mm Tip 10 evrensel silahtır. Bu top, kökeni İngiliz 120 mm / 41 QF Mk I donanma topuna kadar uzanan, Batı'da 12 cm / 45 3. Yıl Tipi deniz topu olarak bilinen Type 120 40 mm deniz silahının bir başka geliştirmesidir.
Amerikalılar tarafından Saipan adasında ele geçirilen 120 mm Tip 10 top
Amerikan verilerine göre, kıyıya yaklaşık 1000 Tip 10 silah yerleştirildi. Toplamda, bu silahların 2000'den fazlası Japonya'da üretildi.
Silahın atış pozisyonundaki kütlesi 8500 kg idi. 5400 mm uzunluğundaki namlu, başlangıç hızı 20,6 m / s olan 825 kg mermi sağladı. Erişim yüksekliği 9100 m idi Dikey kılavuz açıları: -5 ° ile + 75 ° arası. Ateş hızı - 12 mermi / dakikaya kadar.
120-mm silah Tipi 10, Filipinler'deki Amerikalılar tarafından ele geçirildi
1945 yılına kadar 120-mm Tip 10 silahlar zaten eski kabul edilmiş ve modern gereksinimleri tam olarak karşılamamış olsa da, Japonya teslim olana kadar, savunma amaçlı uçaksavar ateşi için aktif olarak kullanıldılar.
Japon komutanlığı, 75 mm uçaksavar silahlarının zayıflığını anladı. Bu bağlamda, 1941'de yeni bir 120 mm topun tasarımı için teknik bir görev verildi. 1943'te Tip 3 silah üretimi başladı.
120 mm Tip 3 uçaksavar silahı
120 mm Tip 3 silah, maksimum irtifada seyahat eden Süper Kalelere ulaşabilen birkaç Japon uçaksavar silahından biriydi. + 8 ° ile 90 ° arasındaki yükselme açıları aralığında, silah, uçaksavar konumundan 12000 m'ye kadar bir yarıçap içinde 8500 m yükseklikte uçan hedeflere ateş edebilir. Veya 6000 m yükseklikte 11000 m mesafede uçuyor Ateş hızı - 20 dev / dak'ya kadar. Bu tür özellikler hala saygı uyandırıyor. Bununla birlikte, 120 mm uçaksavar silahının kütlesi ve boyutları da çok etkileyiciydi: ağırlık 19800 kg, namlu uzunluğu 6710 mm idi.
Silah 120x851 mm üniter atışla ateşlendi. Uzaktan sigortalı bir parçalanma bombasının kütlesi 19,8 kg'dır. Amerikan referans kitapları, 120 mm'lik bir uçaksavar mermisinin patlamasının, 800 m'ye kadar hava hedeflerinin imha yarıçapına sahip 15'den fazla ölümcül parça ürettiğini söylüyor. Çeşitli kaynaklar ayrıca 120 mm Tip 3'ün namlu çıkış hızının da olduğunu gösteriyor. mermi 855-870 m / s idi.
Tüm Tip 3 uçaksavar silahları Tokyo, Osaka ve Kobe çevresinde sabit, iyi eğitilmiş pozisyonlarda konuşlandırıldı. Bazı silahlar, mürettebatı önden ve arkadan koruyan kıymık önleyici zırhla donatılmıştı. Bazı Tip 3 uçaksavar bataryaları, gece ve yoğun bulut koşullarında görsel olarak gözlemlenmeyen hedeflere nişan almayı mümkün kılan uçaksavar yangın kontrol radarlarıyla birleştirildi.
120 mm Tip 3 silahların hesaplamaları, 10 B-29 bombardıman uçağını düşürmeyi veya ciddi şekilde hasar vermeyi başardı. Neyse ki Amerikalılar için, Japonya'nın hava savunmasındaki bu uçaksavar silahlarının sayısı sınırlıydı. Ocak 1945'te, en az 400 yeni 120 mm top teslim edilmesi planlandı. Ancak üretim kapasitesi ve hammadde eksikliği ile Japon fabrikalarının bombalanması planlanan hacimlere ulaşılmasına izin vermedi. Ağustos 1945'e kadar, yaklaşık 120 uçaksavar silahını serbest bırakmak mümkündü.
En yaygın Japon topçu parçalarından biri filo 127-mm Type 89'du. 1932'de kabul edilen bu birim yükleme topu, denizaltılara monte edilmek üzere tasarlanan 127-mm Type 88 top temel alınarak geliştirildi.
Hafif uçak gemisi Chitose'de 127 mm ikiz topçu yuvaları
Type 89 silahları esas olarak Matsu ve Tachibana türlerinin muhriplerinde ana silah olarak kullanılan ikiz yuvalara monte edildi, ayrıca kruvazörlerde, savaş gemilerinde ve uçak gemilerinde evrensel toplar olarak görev yaptılar.
Silah, monoblok bir namlu ve yatay bir sürgülü cıvata ile basit bir tasarıma sahipti. Uzmanlara göre, Japon 127 mm Type 89'un özellikleri Amerikan 5 inç Mark 12 5 38/XNUMX deniz silahına yakındı. Ancak Amerikan gemileri daha gelişmiş bir atış kontrol sistemine sahipti.
Ateşleme için 127x580 mm boyutlarında tek bir atış kullanıldı. 5080 mm namlu uzunluğu ile 23 kg ağırlığındaki bir mermi 725 m / s'ye hızlandı. Maksimum dikey erişim 9400 m ve etkili erişim sadece 7400 m idi .. Dikey düzlemde kurulum –8 ° ile + 90 ° aralığında yönlendirildi. Silah herhangi bir yükselme açısında yüklenebilir, maksimum ateş hızı 16 dev / dak'ya ulaştı. Pratik yangın hızı, hesaplamanın fiziksel yeteneklerine bağlıydı ve uzun süreli ateşleme genellikle 12 dev / dak'yı geçmedi.
Tarawa'da Amerikalılar tarafından ele geçirilen kıyı 127 mm koaksiyel topçu birimi
1932'den 1945'e kadar olan dönemde, yaklaşık 1500 127-mm silah üretildi, bunlardan 360'tan fazla silah, aynı zamanda uçaksavar ateşi de ateşleyen kıyı savunma bataryalarına yerleştirildi. Yokosuka (127 silah) ve Kure (96 silah) en iyi 56 mm kıyı bataryalarıyla kaplandı.
Japon 150 mm uçaksavar silahları
150-mm Type 5, en gelişmiş Japon ağır uçaksavar silahı olarak kabul edilir.Bu silah, Amerikan B-29 bombardıman uçaklarını uzun menzilde ve Superfortress'lerin çalıştığı tüm irtifa aralığında etkili bir şekilde etkisiz hale getirebilir.
Silahın gelişimi 1944'ün başlarında başladı. Oluşturma sürecini hızlandırmak için Japon mühendisler, 120 mm Tip 3 uçaksavar silahını temel alarak boyutlarını artırdı. Type 5 üzerindeki çalışmalar yeterince hızlı gidiyordu. İlk silah, projenin başlamasından 17 ay sonra ateş etmeye hazırdı. Ancak bu zamana kadar çok geçti. Japonya'nın ekonomik ve savunma potansiyeli zaten zayıflamıştı ve büyük Japon şehirleri halı bombardımanı sonucunda büyük ölçüde tahrip edildi. Yeni etkili 150 mm uçaksavar silahlarının seri üretimi için Japonya, hammaddelerden ve endüstriyel altyapıdan yoksundu. Japonya'nın teslim edilmesinden önce, Suginami bölgesinde Tokyo'nun dış mahallelerine iki adet Tip 5 silah yerleştirildi.
Ateşleme pozisyonunda 150-mm Tip 5 uçaksavar silahı
150 mm uçaksavar silahlarının çok büyük ağırlıkları ve boyutları nedeniyle, yalnızca sabit pozisyonlara yerleştirilebiliyorlardı. Mayıs 1945'te iki silah hazır olmasına rağmen, yalnızca bir ay sonra faaliyete geçti. Bu, büyük ölçüde bir dizi teknik çözümün yeniliğinden ve yangın kontrol sisteminin karmaşıklığından kaynaklanıyordu.
Tip 5'in çekimine rehberlik etmek için Tip 2 analog hesaplama ekipmanı kullanıldı ve çeşitli optik telemetre direkleri ve radarlardan bilgi alındı. Kontrol merkezi ayrı bir sığınakta bulunuyordu. Bilgiler işlendikten sonra veriler kablo hatları ile topçu ekranına gönderildi. Ve uzaktaki sigortaların patlaması için zaman ayarlandı.
150 mm uzunluğunda bir namlu içinde 41 kg ağırlığında 9000 mm'lik bir mermi 930 m / s'ye hızlandırıldı. Aynı zamanda, Type 5 silahı, 16000 m yükseklikte uçan hedeflerle etkili bir şekilde başa çıkabilirdi. 13 km'lik bir atış menzili ile, yükseklik erişimi 11 km idi. Ateş hızı - 10 atış / dak. Dikey kılavuzluk açıları: + 8 ° ile + 85 ° arası.
Japon hava savunma sisteminde daha fazla 150 mm'lik top olsaydı, Amerikan uzun menzilli bombardıman uçaklarına ağır kayıplar verebilirlerdi. 1 Ağustos 1945'te Tip 5 mürettebatı iki Süper Kale'yi düşürdü.
B-29, uçaksavar mermisi tarafından vuruldu
Bu olay, 20. Hava Ordusu'nun emriyle fark edilmedi ve Japonya'nın teslim olmasına kadar, B-29'lar artık Japon 150 mm uçaksavar silahlarının menziline girmedi.
Düşmanlıkların sona ermesinden sonra, Amerikalılar olayı araştırdı ve Tip 5 uçaksavar silahlarını dikkatlice inceledi.Soruşturma, yeni 150 mm Japon uçaksavar silahlarının Amerikan bombardıman uçakları için büyük bir tehdit oluşturduğu sonucuna vardı. Verimleri, yangını kontrol etmek için optik telemetreler kullanan 5 mm Tip 120'ten 3 kat daha yüksekti. Çeşitli kaynaklardan gelen bilgileri işleyen gelişmiş bir yangın kontrol sisteminin getirilmesi sayesinde 150 mm uçaksavar silahlarının savaş özelliklerinde keskin bir artış sağlandı. Ek olarak, Tip 5 silahlarının menzil ve yükseklik erişimi, diğer tüm Japon uçaksavar silahlarını önemli ölçüde aştı ve 150 mm'lik bir parçalanma mermisi patladığında, imha yarıçapı 30 m idi.
Japon erken uyarı ve uçaksavar topçu atış kontrol radarları
İlk kez, Japon subaylar ve teknisyenler, Almanya'ya dostça bir ziyaret sırasında, Aralık 1940'ta hava hedeflerini tespit etmek için radarla tanıştılar. Aralık 1941'de Almanlar, Würzburg radarını Japonya'ya teslim etmek için bir denizaltı gönderdi. Ancak tekne kayboldu ve Japonlar yalnızca diplomatik postayla teslim edilen teknik belgeleri almayı başardı.
İlk Japon radarları, ele geçirilen İngiliz GL Mk II radarları ve Filipinler ve Singapur'da yakalanan Amerikan SCR-268 temel alınarak oluşturuldu. Bu radarlar, zamanlarına göre çok iyi verilere sahipti. Böylece, SCR-268 radarı uçakları görebilir ve 36 km'ye kadar mesafedeki patlamalarda, 180 m'lik bir doğruluk ve 1,1 ° azimut ile uçaksavar topçu ateşini düzeltebilir.
Guadalcanal'da konuşlandırılan Amerikan radarı SCR-268
Ancak bu istasyon Japon radyo endüstrisi için çok karmaşık çıktı. Ve Toshiba uzmanları, düşük performans pahasına, Tachi-268 olarak bilinen SCR-2'in basitleştirilmiş bir versiyonunu geliştirdiler.
Radar Tachi-2'nin anten direği
İstasyon 200 MHz'de çalışıyordu. Darbe gücü - 10 kW, hedef algılama aralığı - 30 km, ağırlık - 2,5 ton 1943'te 25 Tachi-2 radarı üretildi. Bununla birlikte, düşük güvenilirlik ve yetersiz gürültü bağışıklığı nedeniyle, bu istasyonlar çalıştıklarından daha fazla boşta kaldılar.
İngiliz GL Mk II radarı çok daha basitti. Ayrıca bunun için gerekli radyo bileşenleri Japonya'da üretildi. Japonca kopya Tachi-3 adını aldı.
Tachi-3 radar verici anteni
NEC tarafından oluşturulan, 3,75 m (80 MHz) dalga boyunda çalışan ve 50 kW darbe gücüyle çalışan radar, 40 km'ye kadar mesafedeki uçakları tespit etti. Tachi-3 radarı 1944'te hizmete girdi, 100'den fazla örnek yapıldı.
Japon klonu SCR-268'in bir sonraki modifikasyonu, Tachi-4 adını aldı. Toshiba mühendisleri, radarın darbe gücünü 2 kW'a düşürerek kabul edilebilir bir güvenilirlik elde etti. Aynı zamanda algılama menzili 20 km'ye düştü.
Radar Tachi-4'nin anten direği
Bu radarlar çoğunlukla uçaksavar topçu ateşini kontrol etmek ve projektörleri hedeflemek için kullanıldı. 1944 ortalarından bu yana yaklaşık 50 Tachi-4 üretildi.
1943'ün ortalarında, Tachi-6 erken uyarı radarının üretimi başladı. Toshiba'nın bu radarı, Amerikan SCR-270 radarını inceledikten sonra ortaya çıktı. Bu istasyonun vericisi, 75 kW darbe gücüyle 100–50 MHz frekans aralığında çalışıyordu. Bir direğe veya ağaca monte edilmiş basit bir verici anteni ve çadırlara yerleştirilmiş ve elle dönen dört adede kadar alıcı anteni vardı. Toplam 350 kit üretildi.
Listelenen radarlara ek olarak, Japonya'da, çoğunlukla Amerikan ve İngiliz modellerine dayalı olarak başka radarlar da üretildi. Aynı zamanda, çoğu durumda Japon klonları prototiplerin özelliklerine ulaşamadı. Düşük operasyonel güvenilirliğin neden olduğu Japon radarlarının dengesiz çalışması nedeniyle, çoğu durumda yaklaşan Amerikan bombardıman uçakları, B-29 mürettebatı arasındaki iletişimi kaydeden radyo dinleme servisi tarafından tespit edildi. Bununla birlikte, radyo istihbaratı, hangi Japon şehrinin bombardıman uçaklarının hedefi olduğunu güvenilir bir şekilde tespit edemedi ve oraya zamanında önleme görevlileri gönderemedi.
Japon orta ve büyük kalibreli uçaksavar topçularının savaş etkinliğinin değerlendirilmesi
Amerikan verilerine göre Japon adalarına yapılan baskınlarda uçaksavar topçu ateşi ile 54 Süper Kale vuruldu. Uçaksavar silahlarından hasar gören diğer 19 B-29, savaşçılar tarafından bitirildi. Savaş görevlerinde yer alan B-29'ların toplam kayıpları 414 uçağı oluşturdu, bunların arasında 147 uçağın savaş hasarı vardı.
İlk B-29 motorlarının teknik güvenilirliği arzulanan çok şey bıraktı. Uçuş sırasında alev alan motor nedeniyle Amerikalı pilotlar görevi sık sık kesintiye uğrattı. Çoğunlukla, teknolojinin başarısızlığıyla üst üste binen savaş hasarı, bir bombacının ölümüne yol açtı.
Japon uçaksavar topçularının ayrıca 5. ve 7. Amerikan hava ordularından savaşçıları ve bombardıman uçakları var. Yalnızca Temmuz-Ağustos 1945'te bu oluşumlar düşman ateşinden 43 uçak kaybetti. Baskınlar sırasında havacılık ABD Donanması, Japon adalarında bulunan nesneler üzerinde yaklaşık bir buçuk yüz Amerikan uçak gemisi tabanlı uçağı düşürdü ve ciddi şekilde hasar gördü. Bununla birlikte, Amerikan ekonomisi maddi kayıpları fazlasıyla telafi etti. Savaşın sonuna kadar, Amerika Birleşik Devletleri'nde bulunan beş uçak fabrikası, yalnızca B-29, 3700'den fazla kopya üretti.
Ara sıra elde edilen başarılara rağmen, Japon uçaksavar topçuları ülkeyi Amerikan bombalamalarına karşı koruyamadı. Bu, öncelikle uçaksavar silahlarının olmamasından kaynaklanıyordu. Japonya'nın hava savunma sistemleri yalnızca büyük şehirleri kapsıyordu ve mevcut uçaksavar silahlarının çoğu, gün boyunca yüksek irtifada çalışan B-29 ile savaşamadı. Geceleri, Superfortresses 1500 m'ye düştüğünde, uçaksavar ateşinin etkinliği, radyo sigortalı mermilerin olmaması ve karanlıkta yangını yönlendirebilecek yetersiz sayıda radar nedeniyle tatmin edici değildi. Büyük savunma uçaksavar ateşi yürütmek, mermilerin hızla tükenmesine yol açtı. Zaten Temmuz 1945'te, Japon uçaksavar pillerinin mühimmat eksikliği nedeniyle ateş edemediği durumlar vardı.
Toplam kaynak kıtlığı koşullarında, silah ve mühimmatın ana müşterileri Hava Kuvvetleri ve Donanma idi ve imparatorluk ordusu çoğunlukla "masalarından kırıntılardan" memnundu. Ek olarak, uçaksavar silahlarının çoğu arkaik bir tasarıma sahipti ve modern gereksinimleri karşılamıyordu.
Yeni Japon uçaksavar silahlarının üretimi son derece düşük bir oranda gerçekleştirildi ve bir dizi umut verici gelişme hiçbir zaman seri üretim aşamasına getirilmedi. Örneğin, Almanya ile askeri-teknik işbirliği çerçevesinde, modern 88 ve 105 mm uçaksavar silahları için ayrıntılı teknik dokümantasyon elde edildi. Ancak malzeme tabanının zayıflığından dolayı prototip yapmak bile mümkün olmadı.
Japon uçaksavar topçuları için, silah ve mühimmat çeşitliliği karakteristikti ve bu da kaçınılmaz olarak hesaplamaların tedariki, bakımı ve hazırlanmasında büyük problemler yarattı. İkinci Dünya Savaşı'na katılan önde gelen ülkeler arasında, Japonya'nın kara tabanlı hava savunma sistemleri en küçük ve en etkisiz olduğu ortaya çıktı. Bu, Amerikan stratejik bombardıman uçaklarının cezasız bir şekilde baskınlar düzenleyebilmesine, Japon şehirlerini yok etmesine ve endüstriyel potansiyeli baltalamasına yol açtı.
Devam edecek ...