Perşembe günü Oba Restoran & Sultan Cafe’ye gittim. Komşularımın oraya gittiğini biliyordum ama hiç birini göremedim. Neresine düştüm bilmiyorum. İftar yemeği veriliyor mu dedim, halka açık mı dedi, evet dedim. Suratı değişmişti, geç otur dedi. Orada 5 veya 6 kişi vardı. Kişi başı 300 g su vardı sofrada. Su istedim, orada var ya dedi. Çatal yoktu, isteyemedik ama eleştirdik çünkü ekmek de çok bayattı. Burmalı makarnanın burmasından eser yoktu. Ya tencere dibini kazımışlar ya da tabakların dibi bir tabak suyun içinde 2 tane taze fasulye, 1 dilim patates. Başımızdan aşağıya bağırıyorlar, şu masaya kuzu tandır, bu masaya şiş kebap. İyi, güzel de onlarla aynı yere niye koyuyorsun bizleri. Senin yapacağın hayır olmaz olsun ki biz de günaha girmeyelim. Ha şunu da kınıyorum, çadırların etrafı iftar vakti arabalarla doluyor, çoluk çocuk boşalıyor, bebek arabalılar mı ararsın içlerinde, çalışan veya muhtaç olan çok az. Bunların hepsini Oba Restoran & Sultan Cafe’ye benim düştüğüm yere sürsünler. Akılları başlarına gelir. Evde işten kaçanlar soluğu çadırda alıyor. Helal olsun dere içine uğraşıyor valla 1 aydır sevabı var tabi.