Tablolarındaki kübik öğelerde Kübizm’in bir nevi babası sayılan Pablo Picasso, İspanya’nın 20. Yüzyıl’da çıkardığı en iyi şeylerden biri. Picasso, 91 yıllık yaşamı boyunca resimden heykele, seramikten taşbaskı, hatta sahne tasarımına kadar gözümüzün aldığı hemen her şeye el attı. Ressamın eserlerinde konu seçimi ve çalışma ortamı hakkında birkaç notum var, onları paylaşacağım.
Pablo Picasso‘nun 1947 doğumlu çocuğu Claude ve 2 sene sonra dünyaya gelen Paloma’nın annesi Françoise Gilot ile 9 yıllık bir ilişkisi oldu. İkili ayrıldıktan 11 sene sonra, yani 1964’te Françoise “Picasso ile Yaşamak” adlı bir kitap yazdı. Pablo Picasso Beyefendi bu kitabın yayınlanmasını engellemek istediyse de başarılı olamadı. Zira içinde ne kadar mahrem anılar olursa olsun ‘yazma özgürlüğü’ diye bir şey vardı ve kitap milyonlarca kopya sattı.
Ben, şahsen, kitabı sevmedim. Gilot‘un bu kitabında okuduğum birkaç notu aktaracağım.
Picasso‘nun resimde konu seçimi ile ilgili birkaç kelamı;
“…Önce bir konuya açıklık getirmeliyim. Doğadan herhangi bir öğe benim resmimin malzemesi olamaz. Chaim Soutine, ölü bir tavuğu kendine konu seçebilir ama benim için başı kesilmiş bir horozun, kesildiği bıçak ve kurumaya yüz tutmuş kanıyla birlikte ortaya çıkan gerilimli atmosfer ilgi çekicidir.”
“…Bana aşırı gerilim gereklidir. Resmime bu ve rastlantısal bir olay girebilir ancak. Çünkü bu, gerçeğin bir anıdır ama ayrıcalıklı bir an.”
Picasso‘nun çalıştığı alanla ilgili Gilot’un anlatısından;
“Palet kullanmıyor. Sağ tarafında ufak bir masa var. Üzerinde düzenli bir biçimde üst üste dizili gazeteler duruyor. Gazetelerin üstünde üç, dört konserve kutusu içinde terebentin. Fırçaları önce terebentine batırıp gazetelerde kuruluyor. Gazeteler renkli fırça izleriyle dolu…”
Kendine özgü bir alan yaratan Picasso, çalışırken yorulup yorulmadığını soran Gilot’a şöyle diyor;
“Çalışmaya başladığımda bedenimi kapının dışında bırakırım. Tıpkı Müslümanların camiye girmeden ayakkabılarını dışarda bırakması gibi.“