(1834-1903)
Öğretmeni : Charles Gleyre (1808-1874).
Öğrencileri;
Eşi : Beatrix Godwin Whistler (1857-1896) from 1888 to 1896.
Yardımcısı : Walter Richard Sickert (1860-1942).
Arkadaşı : Albert Joseph Moore (1841-1893),
E. A. Walton (1860-1922)
Büyükbabası :Alson Skinner Clark (1876-1949).
Amcası : Frederick Carl Frieseke (1874-1939)
Başkanlığını yaptığı kuruluş : Royal Society of British Artists (from 1886)
ABD’nin en önemli Ressamlar Indan James Abbott McNeill Whistler da askeri okuldan atılmasaydı, dünyaca ünlü resimlere imzasını atamayacaktı. 1850’lerde ünlü generalleri yetiştiren askeri okul West Point’e kıl payı kabul edilen Whistler, okulda taslaklar karalamaya ve çevresinde gördüğü herşeyin resmini çizmeye başladı. Nöbet bekleyen, işini yaparken uyuyakalan öğrencileri ve subayları resmediyordu. Çizim yapmak için eline geçen her şeyi, çadır bezini, kağıt parçalarını, defter sayfalarını kullanıyordu. Çizim ve taslaklar içinde kendini kaybettiğinden Sınıf derecesi gittikçe düşmeye başlamıştı.
218 ihtar alarak okuldan atılmasıyla kendisini daha da resme veren Whistler, resim sanatını daha da geliştirerek ”Thames Nehrinin resmini en fazla yapan ressam” olarak tarihe geçti.
James Abbott McNeill Whistler Lowel neden siyaha meraklıydı? Tablolarını başka renklerle yapsa da, hatta başka renklerle isimlendirse de; neden siyah hep onun etrafındaydı?
Bunun nedeni; Lowel, Massachusetts (ABD)’de doğmuş olması olmamalı. Hatta 1843-1848 döneminde babasının işi nedeniyle St. Petersburg’da kalmış olması da olmamalı.
Ama belki ana etken yaşamı boyunca hayran kaldığı ve kendisini hristiyanlığa adamış olan annesi, Anna Matilda McNeill olabilir. Belki de en ünlü tablosu olan “Arrangement in Gray and Black No.1; Portrait of the Artist’s Mother” (1871) bu teze iyi bir cevap gibi görünebilir.
Gerçi Whistler siyahlarına 1870 yılında yaptığı “Arrangement in Black; Portrait of F. R. Leyland” ile başlamış sayılabilir, ama o zaten Abbott olan orta ismini çoktan annesinin genç kızlık soyadı olan McNeill ile değiştirmişti bile.
Onun siyahlarında, çizimden başka bir konuda başarılı olamadan atılacağı West Point (ABD askeri akademisi) yıllarının da etkisi belki vardır. Fakat o West Point’te geçirdiği üç yılı hep özlemle andı. Hem zaten 1866’da Şili’nin İspanya ile savaşının sürdüğü Güney Amerika’ya gittiğinde de savaş üzerine bir günlük tutmuştu.
1855’de Amerika’dan ayrıldı ve Paris’e gitti. Gustave Courbet (1819-77)’nin sanatına hayranlık duyuyordu. Belki bu hayranlık renklerini biraz olsun koyulaştırmış olabilir. École Impériale et Spéciale de Dessin’deki kısa bir dönemin sonrasında Charles-Gabriel Gleyre (1806-74)’in stüdyosuna devam etmeye başladı. Böylece; Edward Poynter (1836-1919), Thomas Armstrong (1832-1911), Thomas Lamont (1826-98) ve George du Maurier (1834-96) ile !!!!!! Çetesi”nin bir üyesi olmuştu. Fakat bu günlerin siyahlarına yönelik etkilerini söyleyebilmek zor olsa gerek.
1858’de Alsace-Lorraine ve Rhineland’e gitti. Bu onun doğa resimlerinin başlangıcı oldu.
İlk piyano eseri beğenilmediyse de1861’de hem metresi, hem de modeli olan Jo için bir senfoni yazdı: “Symphony in White No.1”. Daha sonra Pre-Raphaelite grubuna katıldı. Bunların da onun siyahlarında etken olduğunu söylemek zor. Ama, sanatının temeli 1859 yılında atılmaya başlamıştı. Bu da zaten ilk siyahlarını yaptığı yıllardı.
Siyaha boyadığı ve bu renkle isimlendirdiği tablolarında belki gece görüntülerini resimlemek istemesi önemli bir neden olabilir. Çünkü 1877’de, Londra’da, Thames nehrinin gece görüntüleri üzerine, ismini kendisinin “Ay ışıkları” olarak koymak istemesine karşın Frederick Leyland’ın önerisi ile ‘Nocturnes’ olarak anılacak, resimlerine başladı. Bu resimlerinde koyu maviler siyahlara çok yaklaşıyordu, ama altın pırıltılar da unutulmamıştı.1877’de Grosvenor Gallery’de açtığı sergi için eleştirmen John Ruskin halkın suratına boya fırlatmak için pahalı resimler diyecekti. Whistler, Ruskin’i mahkemeye verdi ve kazandı. Bu arada ünlü Peacock Room (Londra)’un dekorasyonunu da üstlenmişti. Ancak işi ona veren Frederick Leyland ile dekorasyon konusunda hiç anlaşamadılar. Bu tartışmalar ve Ruskin ile mahkemesi onu parasal olarak güç bir duruma sokmuştu. 1879’da iflasını isteyerek daha çok pastellerini yapacağı Venedik’e gitti.
Portrelerinin yanı sıra deniz manzaraları ile de ünlenmeye başlamıştı. 1884 ve 1886’daki iki başarılı sergi sırasında, iki yıl sonra başkanı olacağı Society of British Artists üyeliğine kabul edildi.
1886’da resmini yaptığı, heykeltraş John Bernie Philip’in kızı ve aynı zamanda da bir ressam olan Beatrice Godwin ile iki yıl sonra evlendi. 1892’de birlikte Paris’e taşındılar. Ancak, Beatrice 4 yıl sonra öldü.
Mali durumu iyiye gidiyordu .. 1891’de annesinin tablosu Fransa tarafından satın alındı. Bu onun profesyonel tavrına en belirgin örneği oluşturdu. Çünkü hayran olduğu annesinin resmini Fransa’nın almak istemesine belki de direnmesi kişiliğine daha uygun olurdu. Aynı yıl Glasgow Corporation “Portrait of Thomas Carlyle” adlı tablosuna bin guinea ödedi.
Pek çok sergi açtı, belki de sayısız ödül kazandı. 1903’de Londra’da siyahlarına kavuştu.
Yaşamı boyunca çok etkili siyahlar yaptı .. Bugün siyahlarının nedenini bilebilmek pek mümkün değil belki, ama ister istemez Whistler’ın siyahlarına bakarak annesi hatırlanıyor sanki.
Bir Amerikalı’ya “West Point deyince yaşına bağlı olarak birçok renkli yanıt alacağınıza emin olabilirsiniz. Hudson Vadisi’nin yükseklerinde yer alan sarp kayalıkların muhteşem manzarasını hatırlayacaktır kimileri. Bazıları uzun gri hat imajını düşünecektir. Bir kısmı ise Lee, Grant, Eisenhower, MacArthur ve Patton’ı hatırlayacaktır.
Yaşı daha büyükçe olan kimileri ise Doc Blanchard ve Glenn Davis’i hatırlayacaklardır. Birkaç kişi de MacArthur’un öğrencilere yaptığı konuşmanın “Görev, Şeref, Ülke” bölümünü tekrarlayacaktır. Sonuç olarak diyebiliriz ki, akademi, 1960 ve 1970’li yıllarda West Point’i lanetleyen az sayıda insan dışında, çoğunluk için saygı ve korkuyla karışık duygularla önemli bir yer edinmiştir.
West Point Akademisi’ne güzel bir bahar günü başlayan birinci sınıf öğrencisi diğer öğrencilere pek benzemiyor, akademi standartlarının biraz altında kalıyordu. 1.65 metrelik boyuyla kıl payı kabul edilmişti.
Akademiye giriş öncesi yapılması gereken işlerle uğraşırken genç öğrenci korkunç bir şok yaşadı; berberle karşı karşıya geldi. Bütün çabalarına rağmen West Point’in berberini akademinin kuralları dışında bir saç kesimine ikna edemedi. Uzun, kıvırcık, siyah saçlarına akademide kalacağı süre için veda etmek zorunda kaldı. Buna rağmen geriye kalan saçları hala koyu ve lüleliydi. Bu da ona askeriyenin dışında yabancı biri havası veriyordu. Bu özelliğine bir de miyop olması eklenince pek kolay arkadaş edineceğe benzemiyordu.