Bölüm 1372: Buluşma
Bir kadın yavaş yavaş yatak odasından dışarıya doğru yürüdü. Altın kıyafetler giyiyordu ve bir yeşim taca sahipti. Sadece birkaç basit adımla bir tür zalim güç ve asalet onları selamlamak için ileriye doğru koştu. Gökyüzüne baktı ve narin başını kaldırdı. Yun Che'ye zayıf bir şekilde gülümsedi. “Yun Che, geri döndün.”
''Evet, geri döndüm." Yun Che'nin bakışları kıyaslanamayacak kadar sıcak ve nazik bir hale geldi. Gözleri çok uzun bir süre boyunca ona sabitlenmişti.
''Herkes bu yerden ayrılsın." İmparatoriçe soğukça belirtti. ''Saray Şefi Dongfang, sizde ayrılmalısınız.''
“Evet.”
Herkes emrini duyar duymaz topluca geri çekildi... Ancak Yun Che'nin dönüşünün haberi, her yöne giden kabaran dalgalar gibi yayılacaktı. Çok geçmeden bu haber tüm Kaynak Gökyüzü Kıtası'na, sonrasında da Hayali Şeytan Ülkesi'ne hızla yayılmaya başlayacaktı.
Feng Xian'er onları gökten indirdi ve Yun Che'yi destekleyerek Cang Yue'nin önüne getirdi. Şu anda çevrelerinde başka kimse yoktu, bu yüzden Cang Yue'nin bir hükümdarın heybetini ve görkemli tarzını korumasına gerek yoktu. Dudakları ayrıldı ve gözyaşları yanaklarını tek bir kelime bile etmeden lekeledi... İleri koştu ve kendini Yun Che'nin kucağına attı.
''Kocam... Geri döndün... Sonunda geri döndün... Geri geldin...''
Havadaki sıcaklık gece gündüz özlediği figürü gördüğü an daha da ısınmıştı... Ağlarken nefesinin altında yumuşak bir şekilde fısıldadı. Zayıf ve narin omuzları bir zamanlar üç yıl boyunca ulusunun yaşamını ve ölümünü içeren bir krizle karşı karşıya kalmanın ağırlığını taşıyan, tüm vatandaşları tarafından son derece saygı gören bu Mavi Rüzgar İmparatoriçesi, Yun Che'nin önünde her zaman çok zayıf ve hassastı... Geçmişte de böyleydi ve bu şimdi de değişmemişti.
''Geri döndüm.'' Yun Che yumuşak bir sesle nazikçe ona sarıldı. Ama kollarını farkında olmadan beline sarmıştı. “Ben son birkaç yıl içinde sonsuz endişeye neden olmuş olmalıyım…”
Cang Yue duygulara boğulmuş sesiyle konuşmadan önce başını salladı: "Kocam güvende ve sağlıklı olduğu sürece... O zaman her şey yolunda…”
Omuzları yoğun bir şekilde titriyordu ve bastırmak için şiddetle mücadele ettiği hıçkırık sesleri, nihayet sakinleşmeden önce bir süre devam etti... Sadece o anda aniden onun etrafında hala başkaları olduğunu fark etti. Aceleyle kendini Yun Che'nin koynundan çıkardı ama kolları hala beline sıkıca sarılmıştı, sanki aniden tekrar terk edeceğinden korkuyordu.
''Xian'er, ona eşlik ettiğin için teşekkür ederim." Gözyaşlarını silerken ona hafif bir gülümsemeyle teşekkür etti. Yun Che'nin sesini duyduğunda Saray Şefi Dongfang ile olan konuşmasının ikinci yarısını da duymuştu... Ama bu konu hakkında ona hiçbir şey sormayacaktı.
Feng Xian'er başını salladı. "İmparatoriçe, lütfen benimle bu kadar resmi olmayın.”
Dediği gibi, bilinçaltında bakışlarını değiştirdi, Chu Yuechan'a ve yanında duran kıza bakıyordu.
Bundan sonra, gözlerindeki görünüm değişti ve ancak o zaman Chu Yuechan'ın figürü Cang Yue'nin beyninde kaydedildi. O anda, güzel gözyaşı gözleri yerinde dondu ve anında bir rüyaya ışınlanmış gibi görünüyordu. Kelimeler istemeden dudaklarından döküldü: “Donmuş Güzelliğin Perisi…”
Chu Yuechan kızının elini tutarken gökten indi. Sonrasında söze girdi: ''Tek bir veda on iki yıl sürdü ve eski Prenses Cang Yue halihazırda büyük bir İmparatoriçe haline gelmiş. Güzelliği ve zarafeti bir zamanlar olduğu şeyi aşıyor. Yun Che gerçekten şanslı bir adam.”
''Eheheh." Yun Che kıkırdadı.
“Anne, neden... Babama sarılıyor?” Yun Wuxin, Chu Yuechan'ın arkasında küçük bir sesle sorduğunda Cang Yue'yi süzüyordu. Hala çok genç olmasına ve bir babanın ne olması gerektiği konusundaki fikri hala sığ olmasına rağmen hala belli belirsiz bir şekilde bir babanın yalnız anneye ait olması gereken biri olduğunu biliyordu.
Chu Yuechan ve yanındaki küçük kız Cang Yue'nin kalbini soluksuz bir heyecanla birlikte ısıtmıştı. Bir rüyadaymış gibi yumuşak bir şekilde konuştu: “Bu senin kızın, değil mi?”
''Mn." Yun Che başını salladı. "Adı Yun Wuxin ve benim... Yuechan'ımın kızı.”
“...” Cang Yue gözlerini kapattı, sanki bir illüzyona yakalanmış gibi hissediyordu.
Yıllar önce Cennetsel Kılıç Villası'nda olanlar sırasında, o ve Chu Yuechan aynı şeyi yaşıyorlardı. Chu Yuechan Donmuş Bulut'un lider yedi perisinden farklıydı, o Yun Che'nin 'ölümü' üzerine yas tutmuştu. Yun Che bunca yıldır Chu Yuechan'ın hissettiği acıları anlamak istiyordu. lakin hepsi hayal gücünün ötesindeydi...
Bugün geri dönmüştü ve hatta Chu Yuechan'ı ve yıllar önce sahip oldukları çocuğu onunla birlikte getirmişti...
Bütün bunlar bir rüya kadar mükemmel ve kusursuzdu.
''Büyük Kardeş Yuechan, ben..'' Chu Yuechan'a yumuşak bir şekilde seslenmişti ama konuşmayı zor buldu.
Bir kadın olarak Yun Che'nin gerçek karısı olsa bile, Chu Yuechan'a karşı bir kıskançlık hissetmesinin hiçbir yolu yoktu... Chu Yuechan'ın Yun Che için ne yaptığını bilen herhangi bir kadın da kıskançlık hissetmeyecekti ve sadece onun için sınırsız takdir hissedecekti.
“...” Dalgalanmalar Chu Yuechan'ın gözünde ortaya çıktı. Dudakları hafifçe hareket etti, sanki bir şey söylemek istedi ama sonunda yapmadı.
Cang Yue her zaman bundan önce “Kıdemli” olarak ona hitap etmişti, ama bugün o “abla” olarak ona hitap etmişti. Yun Che'nin uygun eşi olarak, bu sesleniş biçimi doğal olarak bir tanıma ve kabul biçimiydi... Chu Yuechan'ın on yıllardır sahip olduğu buzlu kalbi göz önüne alındığında bu ölümlü dünyanın herhangi bir görgü kuralına önem vermemeliydi. Ama şu anda, Cang Yue'nin onunla yumuşak bir şekilde konuştuğu kelimeler yüzünden büyük dalgalar kontrolsüz bir şekilde kalbinde kabarıyordu.
''Büyük… Kardeş… Yun...''
Genç bir kızın rüya gibi sesi arkadan çaldı. Bir bulut kadar yumuşak ve güzel, rüzgar kadar yumuşak ve hafifti.
''Xue'er..." Yun Che vücudunu sarsmadan önce nefesinin altında mırıldandı. Feng Xue'er vizyonuna girdi. Beyazların içindeki bir ışınlanma formasyonu, önünde kırmızı elbiselere bürünmüş bir figürü çıkartmıştı. Kar gibi beyaz olan elleri dudaklarına zorla bastırılmıştı. Kesinlikle güzel kar beyazı yüzü cennetsel perilerin utanmalarını sağlayacak bir ihtişamla kutsallık yayıyordu, ancak gözlerindeki gözyaşlarının saflığı yaşadığı duyguları açıkça gösteriyordu.
Feng Xue'er'in ortaya çıktığı yerde tüm ışık soluk görünüyordu... Chu Yuechan gözlerini kaldırdı ve sadece tek bir bakışla bu kadının kimliğini doğruladı. Bu kırmızı Anka bulut elbiseleri ve göksel bir fantezi kadar güzel olan yüz... Bu sadece Kaynak Gökyüzü Kıtası'ndaki bir numaralı tanrıça, Feng Xue'er olabilirdi.
''G... Güz... Güzel...'' Yun Wuxin'in dudakları nefesinin altında bir şeyler mırıldanırken biraz ayrılmıştı.
Feng Xue'er bir alev parlamasıyla dans eden kırmızı kıyafetlerin ortasında Yun Che'nin yanına koşmuştu. Gözyaşları ile sırılsıklam olmuş yüzü şimdi sıkıca omzuna sıkışmıştı. Gözlerini kapattı ve ağlayan sesiyle tüm başını asla ayırmak istemediği Yun Che'nin omzuna yapıştırdı. ''Büyük Kardeş Yun... Sonunda geri geldin... Sonunda geri geldin... Sniff... Sniff sniff...''
Feng Xue'er onlara doğru koştuğunda Feng Xian'er geriye doğru adım atmıştı, ama kanından gelen Ankanın ruhsal baskısı nedeniyle tuhaf bir bağ hissetmişti. Bundan sonra, orada tamamen sersemlemiş bir halde durdu...
Feng Xue'er ve Yun Che'nin katılımı, Kaynak Gökyüzü Kıtası'ndaki herkesin bildiği bir olaydı. Anka Tanrıçası Kaynak Gökyüzü Kıtası tarihinin ilahi yola ulaşmış ilk yetişimcisiydi. Ancak gel gör ki şu anda bir adamın omzunda hıçkıra hıçkıra ağlıyordu... Bu, bu kıtada hiç kimsenin hayal edemeyeceği bir olaya dönüşmüştü.
Göğsüne dökülen gözyaşları neredeyse Yun Che'nin tüm kalbinin erimesine neden oluyordu. Sevgi dolu ve sevecen bir sesle söylediği gibi Feng Xue'er'e sıkıca sarıldı: “Xue'er, ben…”
''Küçük... Che...''
(FN: Bu ne arkadaş ışığı gören geliyor. Hepiniz birden gelin bölüm boşa gidiyor, para yakmıyoruz burada emek yakıyoruz litresi çok pahalı.)
Yine başka bir ses arkalarından duyuldu ve Yun Che'nin kalbinin donmasına neden olmuştu.
Xiao Lingxi ve Su Ling'er, ışınlanma oluşumunun önünde yan yana duruyorlardı. Su Ling'er'in yeşim benzeri soluk gülümsemesi puslu gözlerine yansımıştı. Ama Xiao Lingxi, Yun Che ile göz temasına girdiği ilk andan itibaren gözyaşlarına hakim olamayıp diz çökmüştü. Kısa bir an için zaman donduktan sonra düşük bir ağlama duyuldu. O gözlerinden akan gözyaşları ile Yun Che'ye doğru koştu ve sıkıca arkasından ona sarıldı gözyaşları hızla sırtının büyük bir kısmını sırılsıklam etmişti.
''Küçük Che... Küçük Che... Küçük Che...'' Xiao Lingxi tekrar tekrar mırıldandı. Her ikisi de onu tutmaya çalışan Cang Yue ve Feng Xian'er ile karşılaştırıldığında, Xiao Lingxi'nin duyguları kırık bir barajdan su gibi patlamıştı ve çok geçmeden sessiz hıçkırıklara dönüşmüştü.
Onu her iki tarafından saran bir kız vardı ve uzun bir süre geçtikten sonra bile gitmesine izin vermek istemiyorlardı. Yun Che'nin göğsü havaya uçtu ve sanki vücudunun her yerinde sıcak bir aura varmış gibi hissetti.
(FN: Birçok kişinin hayalleri. Bugünde her iki tarafından saran kızlar olmayan arkadaşlar için yakıyoruz.)
Daha öncesinde endişe etmelerine ya da ağlamalarına izin vermeyeceğine yemin etmişti, ama bu sözü tekrar tekrar kırmıştı...
Gerçekten hepsine bu özlemin verdiği acıyı borçluydu ve bu kefaretini ödemesi için daha kaç hayatında çalışması gerektiğini hesap edemez bir hale gelmişti...
''Xue'er, Lingxi lütfen ağlamayın... Geri döndüğümü görmüyor musunuz.'' Yumuşak bir sesle mırıldandı.
"Ah, bırak ağlasınlar.” Su Ling'er yüzünde hafif bir gülümseme ile yürüdü. “Ayrıldıktan sonra Büyük Kız Kardeş kabuslar görmeye devam etti ve bunların seni etkileyeceğinden korkuyordu. Artık güvenli bir şekilde geri döndüğüne göre sonunda tamamen rahat hissedebilir.”
“...” Kalbi, Xiao Lingxi'ye çektirdiği sınırsız suçluluk duygusuyla doluydu. "Lingxi, tüm bu rüyalar sahteydi. Lütfen bana bak, geri döndüm ve tek bir saç telimi dahi kaybetmeden geldim. Eğer bana inanmıyorsan daha sonra kendin iyice bakabilirsin.”
“Hmph! Ne güzel, geri dönmeyi hatırlamışsın!''
Sürekli buluşmalar tarafından yaratılan bu sıcak atmosferde, kişinin kalbini her nefesle çarpıtan bir atmosfer, kişinin kalbini delebilecek buzlu bir ses, daha öncesinde olduğu gibi sadece on beş ya da on altı yaşında olan bir kız ışınlanma oluşumunun önünde gururla duruyordu. Saf altın rengi olan zengin ve lüks uzun bir elbise giymişti. Elbiselerinin eteği yerde sürükleniyordu ve ince beli zarif bir şekilde kendini belli ediyordu. Yüzü kusursuz bir yeşim kadar hatlıydı ve dudakları toz pembesiydi. Yıldızlı gözleri soğuktu ve ayrılmıştı ama aynı zamanda içlerinde biraz nem parıldıyor gibi görünüyordu.
Chu Yuechan bakışlarını yeni gelene çevirdi... Bu kızdan yayılan zalim gücü hissediyordu. Tüm yaşamında hissettiği aurayı aşan zalim bir gücü. Bu zalim güç kasıtlı olarak serbest bırakılmamıştı ama resmen kemiklerine kadar oyulmuş bir his bırakıyordu. Soğukluk... Gurur... Kan kokusu... Bir imparatorun aurası... Yun Che'nin bu kişinin önceki tanımından dolayı, kızın kimliği Chu Yuechan'ın kalbinde süzüldü.
Küçük Şeytan İmparatoriçe!
Yun Che, Hayali Şeytan Ülkesi'nin hükümdarı olduğunu ve Şeytan İmparatoriçesi'nin kesinlikle bir numaralı güzelliği olduğunu söylemişti ve gerçekten de söylediği gibi olmuştu. Başka bir kadının gözünden, Chu Yuechan kesinlikle bu kızın güzel gözlerinin emsalsiz bir şekilde nadir olarak parladığını ve çekiciliğinin tüm canlıların karşısında kesinlikle bağlayıcı bir etki olduğunu söyleyebilirdi.
Su Ling'er ve Xiao Lingxi'ye gelince, birisi onunla birlikte büyümüşken diğeri eski yaşamında hayat boyunca eşlik ettiği arkadaşıydı. Hayatında ona en yakın olan insanlardı. Beklendiği gibi gösterdikleri nezakette onların bu yönünü ortaya çıkarmıştı.
Ama diğer üç kadına gelince... Cang Yue Mavi Rüzgar İmparatoriçesiydi, Feng Xue'er Anka Tanrıçasıydı ve aynı zamanda Kaynak Gökyüzü Kıtasındaki bir numaralı kişiydi. Küçük Şeytan İmparatoriçesi, bütün bir kıtanın yüce hükümdarı olan Hayali Şeytan Ülkesi'nin imparatoruydu...
Bu dünyadaki en ünlü kadınların hepsinin etrafında toplandığı söylenebilirdi. Dönüşünü duydukları an, statüleri ya da pozisyonları ne olursa olsun hepsi onun yanına koşmuştu... Bu Küçük Şeytan İmparatoriçe için bile doğruydu, sözleri, gözleri ve baskıcı aurası her ne kadar korkunç da olsa...
Bu, kendi hayatıyla kazandığı bir şeydi... Kendi kalbinin ve ruhunun Yun Che tarafından eritildiği zamana kadar düşündüğü gibi, Chu Yuechan bu sözleri kalbinde yumuşak bir şekilde mırıldandı.
"Caiyi!” Yun Che gözlerini yıldırım hızında çevirdiği gibi Küçük Şeytan İmparatoriçesi'ne baktı.
Şimdi ona yönelttiği bakışlarla yüzleşen Küçük Şeytan İmparatoriçesi, kızardığı gibi soğukça iç çekti. “Dört yıl... Herhangi bir yerin eksilmeden gelmişsin. Hmph! En azından sözünü tutmayı başardın! Bir yıl bile geç kalmaya cüret etseydin... O Tanrı Alemine gelip, senin bacaklarını kırar, seni buraya sürüklemek için ne gerekiyorsa yapardım!”
Küçük Şeytan İmparatoriçesi'nin sözleri soğuk ve sertti ama orada bulunan herkes sesinin açıkça nasıl titrediğinin farkındaydı.
''Errr..." Yun Che yumuşak bir sesle söylemeden önce Chu Yuechan'ın arkasında saklanan Yun Wuxin'e bir göz attı: "Caiyi, odana geri döndüğümüzde bu tür şeyler hakkında yavaşça konuşalım, uh... Kızımın önünde, lütfen benim için bir baba olarak biraz onur bırakabilir misin?”
“...” Küçük Şeytan İmparatoriçe bir anlığına bu sözler karşısında sersemlemişti ve gözleri hayretle açıldı. Feng Xue'er, Xiao Lingxi ve Su Ling'er de tamamen sersemlemişti. "Senin... Kızın?”
Şok ve şaşkın bakışlar Yun Wuxin'in üstüne düşmüştü. Bir porselen bebek gibi sevimli olan bu kıza baktıktan sonra aynı garip ve tarifsiz duygu kalplerinde ortaya çıktı. Sonrasında Su Ling'er usulca, ''Büyük Kardeş Yun Che... O olabilir mi…” dedi.
''Mn." Yun Che yüzünde hafif bir gülümseme ile başını salladı. "Bu benim ve Yuechan'in kızı. Adı Yun Wuxin ve bu yıl on bir yaşında.”
“AAAAHHHH!!” Hepsinin dudaklarından çıkan şaşkınlık aynı anda çığlığa dönüşmüştü. Bundan sonra, hepsi Yun Wuxin'in yanında duran Chu Yuechan'a baktılar. ''O... Büyük Kız Kardeş Yuechan olabilir mi?”
Hepsi arasında, sadece Cang Yue, Chu Yuechan'ı görmüştü. Ama Yun Che'nin yanında olan insanlar olarak Chu Yuechan adını nasıl bilmezlerdi?
Küçük Şeytan İmparatoriçesi gökyüzünden inerek Chu Yuechan ve Yun Wuxin'in önüne indi. Şu anda gözlerinde ki soğukluk bile Yun Che'nin nadiren gördüğü nazik yumuşaklığa dönüşmüştü. "Küçük Kardeş Yuechan, güvenli ve sağlıklı olman bizim son birkaç yılda duyduğumuz en iyi haber oldu. O yıllarda... İkiniz de, anne ve kız olarak zor zamanlar geçirmiş olmalısınız. Eğer bizi kız kardeşlerin olarak kabul etmeye istekli isen, bundan sonra Yun Che'nin ikinize de borçlu olduğu her şeyi onunla birlikte geri vereceğiz."
“...” Yun Che'nin yüzünde hafif bir gülümseme ortaya çıktı, ancak kalbinde hafif bir kıskançlık hissi ortaya çıktı. Çünkü Küçük Şeytan İmparatoriçesi'nin kendisiyle böyle sıcak ve nazik bir şekilde konuştuğu bir anı hatırlamıyordu!
“Buna gerek yok.” Chu Yuechan başını salladı, "Son birkaç yıl benim için zor ya da acı olmadı, pişman ya da bir şeye öfkeli değilim.”
Küçük Şeytan İmparatoriçesi'nin yüzünde hafif bir gülümseme ortaya çıktı ve kalbi sınırsız takdir ve şükran ile doluydu. O biliyordu, hepsi biliyordu... Chu Yuechan'ın gitmesinin Yun Che'nin tüm bu yıllar boyunca kalbinde büyük bir yük olarak kaldığını biliyorlardı. Ama bugün, sadece geri dönmemişti aynı zamanda güvenli ve sağlam olan Chu Yuechan'ı ve kızlarını da bulmuştu.
Bu dünyada bundan daha mükemmel bir son olamaz.
Birçok bakışla incelendiği için Yun Wuxin'in vücudu giderek daha fazla küçülmeye başlamıştı. Chu Yuechan hafifçe eğildi ve nazik bir sesle, "Xin'er, neyi bekliyorsun? Git ve teyzelerini selamla.” dedi.
“...” Yun Wuxin ileriye doğru bir adım atmadı. Bunun yerine küçük ve çekingen bir sesle konuştu, “Hepsi... Babamı çok fazla seviyor gibi görünüyor.”
''Mn." Chu Yuechan başını salladı. "Pek çok insan tarafından sevilmesi babanın çok güçlü biri olduğunu kanıtlıyor. Onun yerine baban için mutlu olmalısın.”
“...” Yun Che'nin normalde kalın tenli yüzü hafif bir gölge olarak kırmızıya döndü.
''... Mn." Yun Wuxin başını sanki anlamış gibi salladı ama aynı zamanda hala tam olarak anlamamış gibiydi.
Bununla birlikte hiçbiri, bulutların zirvelerinden daha yüksek bir yerden sessizce izleyen bir çift göz olduğunu fark etmemişti.
“...” Mu Xuanyin'in karlı eli kalbine bastırılmıştı, göksel vücudu sanki tahammül edemediği soğuk bir rüzgara yakalanmış gibi titriyordu. Yun Che'ye bakmaya devam etti, gözleri inanılmaz derecede puslu hale gelene kadar her gece rüyalarına giren adamın siluetine bakmaya devam etti.
(FN: Gözler yine yaşlı.)
———— [Sefix: | Bilgilendirici Not Serisi | [Kötü Tanrı'nın mirası hakkında bilgi parşömeni]: Kötü Tanrı düşmeden önce, gücünü somutlaştıran bir damla ölümsüz kan bıraktı ve mirasını kabul etmekle ilgili her şeyi açıklayan bir bellek izi bıraktı: Mirasımı kabul ettikten sonra, mevcut kaynak damarların Kötü Tanrı'nın kaynak damarlarıyla yok edilecek ve yeniden inşa edilecek yani geçmiş yetişimini kaybedeceksin ve baştan başlayacaksın. Ancak kaynak damarların yeniden inşa edildikten ve tüm kaynak girişlerin açık olduğunda, Kötülük Tanrısı'nın gizli sanatlarını kullanılmasına izin veren vahşi niteliğin yedi kapısına sahip olacaksın. Onları yetiştirdikten sonra Kötü Tanrı'nın tohumlarını da kullanabilirsin.[44]]