Kapitalist bir sistemin doğası, onu
destekleyen ve biçimlendiren kurumsal çerçeveye dayanır.
Petrol, büyük Amerikan şirketlerinin elinde tuttuğu en önemli zenginliklerden birine dönüşmüştür; bu enerji kaynağı aracılığıyla da, dünyadaki siyasi gücünü ciddi şekilde arttıran bir araca sahip oldular. Ülkemizdeki ilk adil ve egemen kanunlar çıkarılır çıkarılmaz, Küba Devrimini kolayca ortadan kaldırmaya karar verdiklerinde ellerindeki asıl silah buydu: ülkemizi hemen petrolden mahrum etmek.
Mevcut medeniyet, bu enerji kaynağı üzerinde geliştirildi. Venezüella, bu yarımkürenin en büyük bedel ödeyen ülkesi oldu. Amerika Birleşik Devletleri, bu kardeş ülkeye tabiatın bahşettiği engin petrol yataklarının sahibi olmuştur.
Son Dünya Savaşı sona erdiğinde, İrandaki petrol yataklarından petrol çıkarmaya başladılar, tıpkı Suudi Arabistan, Irak ve bu ülkelerin yakınındaki, yüksek miktarda petrol rezervine sahip diğer Arap ülkelerinde yaptıkları gibi. Bu ülkeler, dünyanın başlıca petrol tedarikçileri oldular. Dünyadaki tüketim, Amerika Birleşik Devletleri topraklarından çıkarılanlar ve hatta daha sonra buna bir de gaz, hidrolik ve nükleer enerji de dahil olarak, günde yaklaşık 80 milyon varil gibi muhteşem bir rakama aşama aşama yükseldi. XX. Yüzyılın başlarına kadar, sıvı yakıt tüketen milyarlarca motor ve otomobil üretilmeden önce, sanayi gelişimini mümkün kılan başlıca enerji kaynağı, kömürdü.
Petrol ve gaz israfı, insalığın mağdur olduğu, kesinlikle çözümlenemeyen, en büyük trajedilerden biriyle yakından alakalıdır: iklim değişikliği.
Devrimimiz zafer kazandığında, Cezayir, Libya ve Mısır henüz petrol üreticisi değillerdi ve Suudi Arabistan, Irak, İran ve Birleşik Arap Emirliklerindeki rezervlerin büyük bir kısmı hâlâ keşfedilmeyi bekliyordu.
Libya; 1951 yılının Aralık ayında, İkinci Dünya Savaşından sonra bağımsızlığını kazanan ilk Afrika ülkesidir, toprakları Komutan Erwin Rommel ve Bernard L. Montgomeryi tüm dünyaca tanınmasını sağlayan, Alman ve İngiliz birlikleri arasındaki önemli savaşlara sahne olmuştur.
Topraklarının %95i, tamamen çöldür. Teknoloji, bugün günde bir milyar 800 milyon varil ve yüklü miktarda doğal gaz kaynaklarına ulaşan üstün kalitede önemli hafif petrol kaynaklarının keşfedilmesini mümkün kılmıştır. Bu zenginlik, yaklaşık 75 yaşa kadar uzanan yaşam beklentisine ve Afrikanın kişi başına düşen en yüksek gelirine erişmelerini sağlamıştır. Çölleri, Kübanın yüzölçümünden üç katı büyüklüğünde, devasa bir fosil su gölü üzerinde bulunmaktadır, bu da tüm ülkeye yayılan geniş tatlı su şebekesinin kurulmasını sağlamıştır.
Libya, bağımsızlığını ilan ettiğinde bir milyon nüfusa sahipti, bugün ise 6 milyonun üzerinde nüfusu vardır.
Libya Devrimi, Eylül 1969da gerçekleşmiştir. Başlıca önderi, genç yaşlarından itibaren Mısırlı lider Cemal Abdül Nasırın fikirlerinden ilham alan, bedevi kökenli asker Muammer Kaddafidir. Şüphesiz, kararlarının birçoğu, tıpkı Mısırda olduğu gibi, Libyada da güçsüz ve yolsuzluklara bulaşan monarşi yıkıldığında meydana gelen değişimlerle birebir alakalıdır.
Bu ülkenin vatandaşlarının binlerce yıla uzanan savaş gelenekleri vardır. Tüm gücüyle Alpleri geçen Eski Romayı tam yenmek üzereyken Anibalin ordusunda Libyalıların da yer aldığı söylenir.
Kaddafiyle hemfikir olunabilinir de olunmayabilir de. Tüm dünya, başta kitlesel yayın organları kullanılarak, gelen her türlü haberin işgali altındadır. Hangilerinin yalan hangilerinin gerçek olduğunu, ya da bir kaos ortamında Libyada meydana gelen türlü olayların bir karışımı olup olmadığını kesin olarak öğrenmek için yeterli bir süre beklemek gerekecektir. Benim için kesinlikle aşikar olan, Libyada barışın kesinlikle Amerika Birleşik Devletleri Hükümetini ilgilendirmediğidir ve belki de birkaç saat veya gün içerisinde, bu zengin ülkenin işgal emrini NATOya vermekte terreddüt etmeyeceğidir.
Hain emeller besleyenler, Kaddafinin Venezüelaya gittiği haberini uydurdular, 20 Şubat Pazar günü akşam saatlerinde bunu ortaya atanlara, Venezüella Dışişleri Bakanı Nicolas Maduro bugün haysiyetli bir cevap verdi ve Libya halkının, egemenliğinin gereklerini yerine getirerek, içinde bulunduğu zorluklara barışçıl bir çözüm bulmasını, emperyalizmin müdahelesi olmaksızın Libya halkının ve ulusunun bütünlüğünü korumasını temenni ediyoruz... dedi.
Ben kesinlikle, Libyalı önderi, ülkesini terkederken, kısmen ya da tamamen yanlış olsun ya da olmasın kendisine verilen sorumluluklardan kaçarken hayal edemiyorum.
Dürüst bir insan; dünyanın herhangi bir halkına karşı işlenen her türlü haksızlığa daima karşı çıkacaktır ve en kötüsü de, şu anda, NATOnun Libya halkına vermek üzere hazırlandığı ceza karşısında sesiz kalmak olacaktır.
Bu savaşçı teşkilatın başkanlığı, bunu gerçekleştirmek için acele etmektedir. Bunu herkese duyurmak lazımdır!
Fidel Castro Ruz
21 Şubat 2011
yazının kaynağı = http://emba.cubaminrex.cu/Default.aspx?tabid=35449