Giriş
Çok eski zamanlardan beri insanlar teknolojiyi hızlandırdı. Bu, saat başına performansta güçlü bir artış sağladı. Ve tamamen ücretsizdir. Herkes ek hızın yüzde 10, 50, 100 veya daha fazlasını serbestçe ekleyebilir.
Bu özellikle merkezi işlemciler için geçerliydi. Mimarileri, yalnızca fabrika frekanslarında çalışacak bir cihazı fiziksel olarak oluşturmak imkansız olacak şekilde tasarlanmıştır. Her zaman daha fazlasını eklemek için bir fırsat olacaktır. Ve meraklılar bundan yararlandı. Ve her zaman böyle olacak gibi görünüyordu.
Giriiş. Celeron 300A. Overclock’un şafağı.
Hikayeye ilahi Celeron 300A ile başlayalım. 90’ların sonlarında hız aşırtmanın şafağıydı (ne yazık ki düşüşün bu kadar hızlı olması). 300 MHz frekansıyla Celeron 300A, en ufak bir sorun olmadan etkileyici bir 450 MHz’e hız aşırtması yaptı ve bazıları 500’ün tamamını fethetti. Bu, Core i5-12400F’nin artık 7 GHz’de çalıştırılabileceği gibi.
İlahi üst düzey Pentiumlar için on kat fazla ödeme yapanlara bakmak göz yaşartıcıydı. Doshirak yiyen öğrencilerin oyunlarda çok daha yüksek FPS’ye sahip olduğunun farkında değillerdi. 300A’yı takip eden Pentium III yeni bir çıta belirledi ve 1 GHz’in biraz üzerindeyken neredeyse 2 GHz’e çıkabiliyordu. Bu bir kalıp molasıydı. Böyle bir sıklıkta en inanılmaz görevler ona kalmıştı.
Bölüm 1. Pentium IV vs Athlon XP / 64. Yeminli düşmanlar.
2000’li yılların başında, pazarlama ve sağduyu arasında destansı bir savaş yaşandı. Bir yandan Pentium IV, yüksek bütçeli reklam desteğine sahip bir işlemci, diğer yandan Athlon XP ve Athlon 64, AMD’nin önemli bir pazar payı elde etmeyi başardığı son derece başarılı “taşlar”.
Hız aşırtmacıların Pentium IV’te sevdiği şey, temel aldığı NetBurst mimarisinin yüksek frekanslarda çalışacak şekilde ayarlanmış olmasıdır. Evet, “mısır” olsalar bile, ama öte yandan, çok sayıda sevgiliyi çok cezbettiler. Bugüne kadar tüm Intel işlemciler arasında rekor kıran Celeron D 352, ayrı ayrı not edilebilir. 8543.7 MHz frekansına uydu!
AMD çok geride değil. Uygulamada, 462, 939 ve AM2 soketlerindeki CPU’lar, ek megahertz’in yüzde 10, 20 veya daha fazlasının daha fazla sıkıştırılmasına izin verdi. Neredeyse aynı hız aşırtma performansıyla önemli ölçüde daha düşük maliyet, onları en çok satanlar haline getirdi.
Bölüm 2. Soket 775. Sonsuzluğa ve ötesine.
Intel Araştırma Merkezi, AMD’yi 11 yıl boyunca gömecek bir işlemci üzerinde şimdiden yoğun bir şekilde çalışıyor. Hızlı düşünmek zorundaydın. Athlon 64 X2 o kadar iyi olduğunu kanıtladı ki hızla “gezegeni ele geçirdi”.
Zorluk, hem yüksek performans hem de düşük güç tüketimi elde etmekti. Ya da en azından ilki. Ama her şey yolunda gitti ve planı aştı. Pentium M mobil yongaları temel alındı, meraklılar bunları özel bir adaptör aracılığıyla masaüstü Soket 478’e zaten “yerleştirmişlerdi”. Aynı zamanda, çok daha düşük bir frekansta, Pentium M birçok durumda en hızlı Pentium IV ve Athlon XP / 64’ün önündeydi.
Ek özellikler ve artırılmış IPC ile birleştirilmiş iki Pentium M çekirdeği Core 2 Duo markası altında piyasaya sürüldü (Core Solo ve Core Duo daha önce Intel Centrino platformunda mobil segmentte giriş yapmıştı). Ancak en önemlisi, yeni ürünlerin sıklık potansiyeli sadece yüksek değil, aynı zamanda gerçekten inanılmazdı.
Bütçe Penitum E2XX0/7X00 ve birkaç BIOS manipülasyonu ile daha genç Core E4X00/6XX0, çok iş parçacıklı uygulamalar özellikle yaygın olmadığı için pahalı 1000 $ Core 2 Extreme ve hatta Core 2 Quad’ı atladı. Bu, AMD için on yıl sonra Ryzen ile rehabilitasyon öncesi ezici bir yenilgiydi.
Bölüm 3. Kumlu Köprü. Gün batımı hız aşırtma.
2011’de Intel’in dünyadaki tüm hız aşırtmacılar tarafından hem sevildiği hem de nefret edildiği bir şey oldu. Efsanevi Sandy Bridge’i çıkardı.
Barrel of Honey: Önceki nesle göre %30 performans artışı ve harika hız aşırtma potansiyeli. Ayrıca, “özel ekipman” kullanılmadan hava soğutmalıdır. Değerli 5 GHz’i herkes alabilir. Merhem içinde uçun: hız aşırtma yalnızca P67 ve Z68 yonga setlerine sahip pahalı anakartlarda ve K indeksli pahalı işlemcilerde mevcuttur.
Sandy Bridge, bilgisayar meraklısı olmanın özü olarak hız aşırtmanın tüm kutsal anlamını tamamen yok etti – para yatırmadan maksimum ek performansı elde etmek. Artık kullanıcının alabileceği tüm artış, üretici tarafından zaten dikkate alınmıştır.
Rekabet eksikliği göz önüne alındığında, bu yanlış anlama sonraki altı yıl boyunca devam etti. “Mısır” AMD FX, yüksek kaliteli eleman tabanına sahip pahalı anakartlara ihtiyaç duyduklarından ve FX’lerin temel performansının basitçe hayır olduğu gerçeğinden dolayı “egzoz” Gulkin’in burnunda olduğu için kimseyi ilgilendirmiyordu.
Bölüm 4. Ryzen. Overclock gölgesi.
Her zaman olduğu gibi, gün batımını gün doğumu takip eder. Ve oldu, ama daha çok bir ışıklıktı. Beş yıldan fazla bir süredir Blues, yalnızca seçkinlerin erişebildiği hız aşırtma okyanusunda en üst düzeyde hüküm sürdü. Güçlenen AMD, Ryzen’i ile bir kez daha hız aşırtma dünyasına atıldı ve Intel tekeline büyük bir darbe vurdu.
Ucuz B350 yonga setleri ve tüm Ryzen modelleri, mevcut herhangi bir değere hız aşırtma yapmak için tamamen ücretsizdi. Prensipte herhangi bir kısıtlama getirilmemiştir. Ucuz Ryzen 1600’ler mutlak hit haline geldi. “Penny” anakartlar ve 4 GHz, Socket LGA 2011-3’e dayalı yoksul olmayan meraklılar için pahalı platformlar da dahil olmak üzere Intel’in tüm HEDT segmentini çiğnedi.
Ancak tüm bunlar, Soket AM4 için en son Ryzen serisinin gelmesiyle çöktü. Yeni ürünlerin sefil hız aşırtma potansiyeli, AMD için tüm umutları dengeledi. Performans önemli ölçüde artmadığı için, birkaç yüz megahertz’i fazladan sıkarak soğutmaya para harcamanın bir anlamı yoktu. Çarpan kilidi açılmış Intel Core’un ruhsuz hız aşırtma gücü bir kez daha dizginleri eline aldı.
sonsöz
“Hız aşırtmacının hedefi yoktur, yalnızca donanım, yazılım ve bolca boş zaman vardır.” Oliver O’Clocker.
Güçlü şirketlerin tüm baskılarına rağmen, overclock kalplerimizde yaşadı, yaşıyor ve yaşayacak. Bir gün yeniden, eski güzel günlerdeki gibi maksimum hız aşırtma için uygun fiyatlı platformlara sahip olacağımıza inanıyoruz.