İtalya Krallığı , Sardunya Krallığı'nın İtalyan ulusal birliğini sağlamak için savaştığı İkinci Bağımsızlık Savaşı'nın ardından, Risorgimento sırasında 17 Mart 1861'de [5] ilan edilen üniter İtalyan devletiydi , [6] ardından Üçüncü İtalyan savaşıyla devam etti. 1866'da bağımsızlığın ve Papalık Devletinin ilhak edilmesinin ardından 1870'de Roma'nın ele geçirilmesi .
Bununla birlikte, toprak birliğinin tamamlanması, ancak dördüncü İtalyan bağımsızlık savaşı olarak kabul edilen Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda , 4 Kasım 1918'de ( Avusturya'yı ilan eden Zafer Bülteni'nin yayınlandığı gün) gerçekleşti. Macar İmparatorluğu , Padua yakınlarındaki Villa Giusti'de imzalanan ateşkes temelinde ' İtalya'ya teslim oldu . Sonraki Saint-Germain-en-Laye Antlaşması ile 1919'da İtalya, Trento , Trieste , Istria ve Dalmaçya'nın bir kısmının ilhak edilmesiyle ulusal birliğini tamamladı ..
1861'den 1946'ya kadar , 1848'de Savoy'lu Carlo Alberto tarafından Sardunya Krallığı'nın tebaasına verilen ve ertesi yıl tahttan indirilen Albertine Statüsüne dayanan bir anayasal monarşiydi . Devletin tepesinde, mutlak bir şekilde kullanılmasa da yasama, yürütme ve yargı olmak üzere üç erki kendi içinde özetleyen kral vardı. [7] Bu hükümet biçimine cumhuriyetçi çevreler (ayrıca enternasyonalistler ve anarşistler) karşı çıktı ve esas olarak iki iyi bilinen olayla sonuçlandı: Pietro Barsanti'nin vurulması ( İtalyan Cumhuriyeti'nin ilk şehidi olarak kabul edildi )[8] ve anarşist inanca sahip Giovanni Passannante'nin saldırısı.
İtalya Krallığı döneminde, Doğu Afrika , Libya ve Akdeniz'deki hakimiyetleri ve Çin'de Tientsin'e bir imtiyazı içeren sömürge mülklerinin kurulması defalarca üstlenildi . İtalya Krallığı, üçüncü bağımsızlık savaşına , birkaç sömürge savaşına ve iki dünya savaşına katıldı.
1946'da İtalya cumhuriyet oldu ve aynı yıl o zamana kadar yürürlükte olan Albertine Statüsü'nün yerine cumhuriyet devletinin en yüksek yasası değerine sahip bir anayasa hazırlamak üzere bir Kurucu Meclis verildi. Mevcut kurumsal yapıya dönüşüm , 1 Ocak 1948'de yeni bir Anayasa kabul eden İtalya Cumhuriyeti'nin doğuşunu onaylayan 2 ve 3 Haziran tarihlerinde yapılan referandumun ardından gerçekleşti .
Tarih
italyan birleşmesi
İkinci bağımsızlık savaşı
1848 ayaklanmalarıyla yoğunlaşan ve Sardunya Krallığı'nın ilk bağımsızlık savaşında yenilmesiyle yavaşlayan İtalyan birleşme süreci , şekildeki tarihsel sağın temsil ettiği burjuvazinin ve liberal aristokrasinin baskısıyla yenilendi. 1852'de Urbano Rattazzi'nin tarihi solunun bir anlaşma sayesinde Kral Vittorio Emanuele II adına ilk hükümetini kurmayı başaran Cavour Kontu Camillo Benso'dan . [9]Birleşmeyi sağlamak için Cavour , 1853'te başlayan ve 1856'da koalisyonun zaferi ve Paris kongresi ile sona eren Kırım Savaşı'nda , III. Napolyon'un Fransa'sıyla onun yanında savaşarak ittifakını güçlendirmeyi gerekli gördü . [10]
Fransa'ya yakınlığı, Cavour'un 20-21 Temmuz 1858 gecesi, Plombières anlaşmaları olarak tanımlanacak olan İtalya yarımadasının gelecekteki jeopolitik yapısı üzerinde anlaşmak üzere III. Napolyon ile görüşmesine olanak sağladı . Fransız-Piedmont ittifakı tarafından Avusturya İmparatorluğu'na karşı varsayımsal bir savaşın ardından Sardunya Krallığı, Lombard-Veneto Krallığı'nı , Emilia'nın düklerini ve Papalık Romagna'yı alarak onları Yukarı İtalya Krallığı'ndaki Savoy hanedanı altında birleştirecekti . Fransa , Nice şehri olan Savoy Dükalığı'nı alacaktı.onun etkisi altında Orta İtalya'da Toskana Büyük Dükalığı ve Papalık Devletinin geri kalan eyaletlerinden oluşan bir devlet yaratacakken, Roma dışında Papa'ya gidecek; benzer bir kader İki Sicilya Krallığı'na da dokunacaktı . [11]
Ancak, ikinci bağımsızlık savaşı patlak verdiğinde , III. Napolyon'un çatışmadan çıkmak için tek taraflı kararı ( Villafranca ateşkesi ) nedeniyle proje mahvoldu, böylece Sardunya Krallığı'nın Lombard Krallığı'nın tamamını değil, yalnızca Lombardiya'yı almasına izin verdi. Anlaşmalara göre Veneto.
Ateşkesten sonra, üç krallığa bölünmüş bir İtalyan yarımadası planı, hem Emilia, Romagna ve Toskana'da patlak veren isyanlar, hem de Garibaldi, Mazzinyalıların muhalefeti ve ayrıca İki Sicilya Kralı II. Francis'in muhalefeti nedeniyle başarısız oldu. 1859'da Sardunya Krallığı'nın Papalık Devleti'ne ortak bir saldırı için bir ittifak önerisini , Papa'ya ait toprakları almak istemediği için reddetti . [12]
1859'dan 1861'e kadar uzanan Savoylu Vittorio Emanuele II'nin saltanat dönemi, Vittorio Emanuele II King Elect olarak da anılır . Aslında, 1860'ta Parma ve Piacenza Dükalığı , Modena ve Reggio Dükalığı , Toskana Büyük Dükalığı ve Papalık Romagna, Krallık ile birlik için halk oylamasına oy verdi. Aynı yıl Binler Seferi'nin zaferiyle İki Sicilya Krallığı toprakları ilhak edildi ve Piedmont müdahalesiyle Marche , Umbria , Benevento ve Pontecorvo Papalık Devletinden çıkarıldı.. Bütün bu topraklar plebisitlerle resmen Krallığa ilhak edilecek, parlamento tarafından onaylanacak ve Krallığın 26 Aralık 1860 tarih ve 306 sayılı resmi gazetesinde yayınlanacaktır. Alınan askeri yardım karşılığında III. Napolyon'un Fransa'sının talebi üzerine Avusturyalılara karşı, Sardunya Krallığı Nice Kontluğu'nu ve Savoy Dükalığı'nı verdi .
Vittorio Emanuele II (1861-1878)
İtalya Krallığı'nın ilanı
21 Şubat 1861'de yeni Temsilciler Meclisi , Vittorio Emanuele II'nin İtalya Kralı unvanını üstlendiği ve bu unvanı kendisi ve halefleri için üstlendiği bir yasa tasarısını onayladı . [13] 17 Mart 1861 tarihli yasa n. 17 Mart 1861 tarihli İtalya Krallığı Resmi Gazetesi'nde yayınlanan 4671 [14] (resmen, ancak Sardunya Krallığı'nın bir yasasıdır), Savoyard hükümdarının kral unvanını üstlenmesini onayladı . [15]
Kurumsal ve hukuki açıdan, Sardunya Krallığı'nın yapısını ve kurallarını üstlendi, 1848 Albertine Statüsü'nün mektubuna göre, aslında hukuken bir anayasal monarşiydi . Kral, parlamentoya değil, egemene karşı sorumlu olan hükümeti atadı; kral ayrıca dış politikada imtiyazları sürdürdü ve geleneklere göre askeri bakanları (Savaş ve Donanma) seçti.
Oy kullanma hakkı, 1848 tarihli Piyemonte seçim yasasına göre , nüfus sayımına dayalı olarak atfedildi; bu şekilde oy kullanma hakkı olanlar nüfusun sadece %2'sini oluşturuyordu. Bu nedenle yeni rejimin temelleri son derece dardı ve ona büyük bir kırılganlık verdi. 1861'e dönersek , İtalya Krallığı , en azından nüfus ve yüzey açısından Avrupa'nın en büyük uluslarından biri olarak yapılandırıldı (22 milyon yüzölçüm).259 320 km² ), ancak esas olarak ekonomik ve politik zayıflığı nedeniyle büyük bir güç olarak kabul edilemezdi. Geçmişten devralınan ekonomik, sosyal ve kültürel farklılıklar üniter bir devletin inşasını engellemiştir.
Hızlı modernleşme süreçlerinde yer alan geleneksel olarak sanayileşmiş alanların yanı sıra (özellikle büyük şehirler ve eski başkentler), her şeyden önce çok kapsamlı İtalyan tarım ve kırsal dünyasını ilgilendiren statik ve arkaik durumlar vardı. Halk kitlelerinin üniter krallığa yabancılığı, bir dizi ayaklanma, isyan ve üniter hükümete karşı yaygın bir gerilla savaşına kadar , esas olarak güney eyaletlerini etkileyen ( 1861 - 1865 ) haydutlukta ortaya çıktı. Yeni doğan ordunun büyük bir kısmı acımasız bir baskı altında, öyle ki birçokları tarafından gerçek bir iç savaş olarak görülüyor.
Özellikle bu son olay, sözde güney sorununun en erken ve en trajik yönlerinden biriydi . Kırılganlığın bir başka unsuru da Katolik Kilisesi ve din adamlarının yeni liberal devlete karşı düşmanlığıydı; bu düşmanlık , 1870'ten sonra Roma'nın alınmasıyla ( Roma sorunu ) güçlenecek olan Rattazzi Yasası'nın körüklediği bir düşmanlıktı .
Tarihsel Sağın Hükümetleri
Bu zorluklarla başa çıkmak için , liberal-ılımlı burjuvazinin ifadesi olan Cavour'un mirasçısı olan tarihsel Sağ bulundu. Temsilcileri çoğunlukla büyük toprak sahipleri ve sanayiciler ile askeri personeldi ( Ricasoli , Sella , Minghetti , Spaventa , Lanza , La Marmora , Visconti Venosta ).
Sağın adamları ülkenin sorunlarıyla enerjik bir sertlikle karşı karşıya kaldılar: Piyemonte yasama sistemlerini tüm yarımadaya yaydılar ("Piemontesizzazione" adı verilen süreç); federalizm değilse bile, yerel özerklik (Minghetti) projelerini bir kenara bırakarak, oldukça merkezi bir sistemi benimsediler; devasa bütçe açığını kapatmak için her şeyden önce daha az varlıklı sınıflar tarafından üstlenilen toprak vergisi gibi tüketim mallarına ağır bir vergi uyguladılar. Dış politikada, tarihi Sağın adamları Birliği tamamlama sorunlarına gömüldüler; Üçüncü bağımsızlık savaşının ardından Veneto , İtalya Krallığı'na ilhak edildi .
Roma'ya gelince, Sağ sorunu diplomatik yöntemle çözmeye çalıştı , ancak ayaklanma yoluna girmeye çalışan Papa , III . 1864'te Fransa ile birlikte İtalya'nın başkenti Torino'dan başka bir şehre transfer etmesini gerektiren Eylül Sözleşmesi imzalandı ; seçim Floransa'ya düştü ve Torinesi'nin muhalefetini uyandırdı (Torino katliamı ). 1870 yılında Porta Pia'nın ihlali ile, Roma bir grup bersaglieri tarafından fethedildi ve ertesi yıl İtalya'nın başkenti oldu. Kendisinin saldırıya uğradığını düşünen Papa, kendisini tutsak ilan etti ve İtalyan devletine karşı şiddetli saldırılar başlatarak, tepki olarak Sol'un eşit derecede şiddetli laik ve kilise karşıtı bir kampanyasını kışkırttı. Hükümet, Kilise-Devlet ilişkilerini garantiler kanunu ile tek taraflı olarak düzenlemiştir ; Papa yasayı reddetti ve fiili durumu göz ardı ederek, Katoliklerin Krallığın siyasi yaşamına katılmalarını "ne seçilmiş ne de seçmen" ( hızlı olmayan ) formülüne göre yasakladı.
1861 seçimlerinde ezici çoğunluğu elde ettikten sonra Sağ, çoğunluğu korurken desteğinin giderek azaldığını gördü. 1876'da devlet bütçesi dengelendi, ancak masada ciddi sorunlar kaldı: nüfus ve kurumlar arasındaki uçurum, ekonomik ve sosyal gerilik, toprak dengesizlikleri. Bir parlamento oylaması, Marco Minghetti'nin hükümetinin düşmesine ve başbakanlık görevinin tarihi Sol'un lideri Agostino Depretis'e verilmesine yol açtı. Bir devir sona erdi: sadece birkaç ay sonra, Vittorio Emanuele II öldü ve tahta I. Umberto geçti .
I. Umberto'nun Saltanatı (1878-1900)
Tarihi Sol Hükümetler
Depretis, bir parçası olduğu Sol'un desteğine ek olarak, Minghetti hükümetinin düşüşüne katkıda bulunan Sağın bir bölümünün desteğine de dayanan bir hükümet kurdu. Depretis, hükümet eyleminde her zaman muhalefetin sektörleriyle tekil meseleler üzerinde geniş yakınlaşmalar aradı ve bu da dönüşüm olgusuna yol açtı .
1876'da Sol, seçimlere korumacı bir programla girdi. Tarihsel Sağa karşı iddiaları dile getirdi. Avrupa'daki ekonomik krizle (1873) emekçilerin sefaleti arttı; bu ilk tarım grevlerini kışkırttı. Korumacılık , gümrük vergilerine eklenen, ithalatı sınırlayan ve iç ticareti destekleyen devlet müdahalesiyle sonuçlandı . Hükümetin ilgisi sanayinin güçlendirilmesine yöneldi: devlet teşvikleri ve korumacılık sayesinde 1884'te Terni Steelworks ve 1886'da Ernesto Breda Mekanik İnşaat Şirketi doğdu; geliştirilen altyapılar; sanayi üretimi arttı.
İtalyan hükümetinin takıntısı, ülkeyi uluslararası düzeyde yeterli bir konuma getirmekti; bu nedenle Assab Körfezi , Doğu Afrika'daki sömürge macerasının daha sonra ayrıldığı Rubattino Şirketi tarafından 1882'de satın alındı. Tarihsel Sol, nüfusun yaşam koşullarını iyileştirmeye çalıştı: 1877 tarihli Coppino yasasıyla zorunlu eğitim yeniden onaylandı ve 1882 seçim yasası reformuyla, okulun ilk iki yılına devam edenlere oy kullanma hakkı genişletildi. o Yıllık en az 20 liret vergi ödemiş olmak.
Depretis ayrıca, en ünlüsü Jacini soruşturması olan yarımadadaki köylülerin yaşam koşullarına ilişkin bir dizi soruşturma başlattı . Bu girişimler büyük bir sefalet ve kötü hijyen koşullarını ortaya çıkardı ; çocukluk genellikle difteri kurbanı olurken, yetişkinler yetersiz beslenmeden dolayı pellagra hastasıydı . Bununla birlikte, devletin maliyesi, sömürge politikası ve endüstriyel finansman tarafından harcandı: ne yeni okul yapıları inşa edildi, ne de ıslah veya tarımsal iyileştirmeler yapıldı. On dokuzuncu yüzyılın son yıllarında Krallık, milyonlarca köylünün Amerika'ya taşındığı kitlesel göçlerle boğuşuyordu.ve diğer Avrupa devletlerinde.
Ancak bu dönemde İtalya da daha modern ülkelere yaklaşarak ileriye doğru kararlı bir adım attı. Hızlı bir sanayileşme döngüsü başladı ; işçi hareketi kuruldu ; Ekonomi, korumacı önlemlerin benimsenmesi ve Devlet ve bazı önemli bankalar ( Banca Commerciale Italiana , Credito Italiano ) tarafından verilen krediler sayesinde ilerledi . Sanayileşme , çelik endüstrisinde (sektördeki işçiler 1902 ile 1914 arasında 15.000'den 50.000'e yükseldi ) ve yeni hidroelektrik endüstrisinde güçlüydü.. İkincisi, kömür ve demir gibi temel hammaddelerden yoksun bir ülke olan İtalya'nın zayıf yönlerinden birini çözüyor gibiydi . Alp göllerinin ve nehirlerinin suyunu kullanarak, kömür satın almak için yabancı ülkelere bağımlı kalmadan enerji elde etmek mümkündü: 1900 ile 1914 yılları arasında hidroelektrik enerjisi üretimi 100 milyon kWh'den 4000 milyon kWh'ye yükseldi .
Tekstil sektörü hem yurt içi hem de yurt dışı pazarlarda satılan ürünlerle öne çıkan konumunu korumuştur . Mekanik sanayi de ulaşım sektöründe (arabalar, trenler) ve takım tezgahlarında kendini kurmaya başladı. Bununla birlikte, ekonomi, ülkenin sanayileşmiş ve modern kuzeyi ile geri ve ağırlıklı olarak tarımsal olan güneyi arasında güçlü dengesizlikler sürdürdü. Modernleşme, siyasal yaşam ve toplumsal çatışma biçimlerinde de kendini göstermiştir. 1892'de İtalyan Sosyalist Partisi , faşizmin gelişine kadar işçi hareketinin ana referansı olan Filippo Turati tarafından Cenova'da kuruldu .
1890'dan sonra Sicilya'da büyük bir halk protestosu patlaması meydana geldi ve adanın ekonomisini yoksullaştıran krizin ittiği binlerce köylü bir tarım reformu için savaşırken gördü . Francesco Crispi başkanlığındaki hükümet, Sicilya'nın askeri işgaline ve sendika liderlerinin kınanmasına karar verdi. Aslında, 1887'de Depretis'in ölümünden sonra Başbakanlık görevini üstlenen Francesco Crispi ile Sol, sömürge mülklerini sağlamlaştırma ve onları Etiyopya'nın tamamına yayma girişiminde otoriter bir dönüş yaptı ; yeni pazarlara ihracatı destekleyerek iç pazarı geliştirmek. Ancak gerçek, Crispi'nin projesinden çok farklıydı.
Her şeyden önce, ekonomik güç ile siyasi güç arasındaki güçlü bir gizli anlaşma ( Banca Romana Skandalını da unutmayın ) ülkenin ve özellikle Güney'in gelişimini felç etti. Bazı ekonomistler, bu dönemdeki ekonominin , serbest özel teşebbüs tarafından değil, ekonomik devletçilik tarafından üretilen "yapay bir süreç" olduğuna inanırlar. Tarihi Sol hükümeti, yaklaşık beş bin ölümün sayıldığı Adua'daki ezici İtalyan yenilgisinden birkaç ay sonra Crispi'nin istifasıyla 1896'da sona erdi . İtalyan sömürge girişimi, ülkenin uluslararası sahnedeki konumunu değiştirmedi.
Dış politika ve merkezi imparatorluklarla ittifak
1878'de Viyana'da kararlaştırılan Avrupa dengesi , Rus-Türk savaşının sonucu ve Rusya'nın Balkan yarımadasında nüfuz alanını genişleten müteakip barış anlaşmaları tarafından alt üst edilme tehlikesiyle karşı karşıyaydı. Bundan endişe duyan Şansölye Bismarck , acilen Berlin'de, İtalya Krallığı'nın temsilcisi olarak Dışişleri Bakanı Luigi Corti'nin de katıldığı bir konferans düzenledi . [16] [17] Bu kongreden Rus İmparatorluğu , antlaşma ile elde edilen avantajların fiilen geçersiz olduğunu gördü ve Bosna-Hersek, Avusturya-Macaristan , İngiltere'ye atandı .Kıbrıs adası ve Fransa'ya Tunus'un işgaline destek garantisi verildi . [18]
İtalya herhangi bir avantaj elde edemedi ve ardından gelen hayal kırıklığı büyüktü; ancak bunun sonucunda ortaya çıkan sonuçlar, her şeyden önce, Tunus'un 1881'de Fransa tarafından fethi, daha da ciddiydi. [18]


“Bir başka İtalyan umudu, çocuklarının neredeyse sömürgeleştirdiği ve Afrika'da bir faaliyet alanı olarak ve Akdeniz'de kendi güvenliği için kendisine ait gibi görünen Sicilya'ya bakan Tunus'un aniden kesildi. ... ve yine de İtalya, Fransa'ya karşı bir savaş hakkında düşünmeden [...] öfkelenip bağırmaktan kendini alamadı. [19] "
Şimdi, Transalpin Cumhuriyeti'nin Sicilya'ya yakınlığı, İtalyan toprakları için en ciddi tehdidi ve Krallığın çıkarlarının ana rakibini temsil ediyordu. [18] Fransa'ya karşı, halen İtalyan topraklarını işgal etmesine rağmen, Viyana'ya karşı eski husumeti gölgeleyen bir korku duygusu yaratıldı. [20] Böylece Krallık, Avrupalı güçler arasında kendi yerini aramaya gitti, buradan daha güçlü, müttefikleri daha güçlü olacaktı; bu yüzden Avusturya-Macaristan ile müttefik olan Almanya'ya baktı. 20 Mayıs 1882'de Üçlü İttifak'ın ilk anlaşması, savunma amaçlı bir anlaşma imzalandı.İki ayrı ikili İtalya-Avusturya ve İtalya-Almanya anlaşması imzalanmasına rağmen ilk kez 20 Şubat 1887'de yenilenen beş yıllık değere sahip, imzacıların Balkanlar'daki " statükoyu " koruma taahhüdünü tesis etti . [20] Antlaşmanın son yenilemesi, önceki iki yenilemenin ardından 5 Aralık 1912'de gerçekleşti.
Yüzyılın başında kriz
Yüzyılın son yıllarında hükümet, General Bava Beccaris'in ekmek ve iş talep eden kalabalığa ateş açmasıyla 1898 Mayıs'ında Milano'da çıkan isyanlar olan yeni bir grev dalgasına sert bir baskıyla yanıt verdi. Kuşatma ilan edilmesiyle birlikte polis sosyalist liderleri tutukladı, muhalefet gazetelerini ve işçi partilerinin genel merkezlerini kapattı.
İtalya'nın durumu daha sonra kendisini zor bir geçişte buldu. Gerici bir hükümetin hüküm sürmesi riski vardı. Anarşist Gaetano Bresci tarafından 1900 yılında Monza'da Kral I. Umberto'nun öldüğü saldırı , durumu daha da gerginleştirdi. Öte yandan, sanayi burjuvazisinin ve sol partilerin (sosyalistler, cumhuriyetçiler ve radikaller) birçok adamı demokratik bir değişimi hedefliyordu. Bu, 1901'de yeni kral Vittorio Emanuele III'ün başbakanlık görevini baskıya karşı sesini yükselten bir liberal olan Giuseppe Zanardelli'ye emanet etmesiyle gerçekleşti.
19. yüzyılın İtalyan ekonomisi
Ondokuzuncu yüzyılın İtalyan ekonomisi, çok kısa bir süre için fethedilen ulusal birlikten , çeşitli birleşik bölgelerin politik-ekonomik çelişkilerinden, ülkenin kuzeyi ve güneyi arasındaki güçlü sosyo-ekonomik eşitsizliklerden etkilenmiştir. Sözde güney sorununda ve 1870'ten sonra Avrupa'nın değişen jeopolitik yapısında.
Çeşitli bölgeler arasındaki iç bağlantılara ek olarak, şu anda tamamlanmak üzere olan İtalya , Fransa ve Orta Avrupa ile bağlantılıydı . Bütün bunlar, iç pazarın yoksulluğu gelişmesine engel teşkil etse bile, gerçek bir ulusal ve uluslararası pazarın gelişmesine izin verdi .
Vittorio Emanuele III'ün Saltanatı (1900-1946)
Savaş öncesi dönem
Vittorio Emanuele , Umberto ve Margherita di Savoia'nın oğlu olarak 11 Kasım 1869'da Napoli'de doğdu . 1896'da Karadağlı Elena ile evlendi ve babasının öldürüldüğü 1900'de tahta çıktı . Bir reform politikasının destekçisi olarak, Giuseppe Zanardelli ve Giovanni Giolitti'nin siyasi eylemini destekledi . 1911'de Libya'nın işgalinden ve öncesinde büyük bir propaganda kampanyasından yanaydı .
1901 ve 1913 arasındaki döneme devlet adamı Giovanni Giolitti figürü hakimdi: Liberal devletin modernleşmesi, ilk sosyal reformlarla birlikte, hükümet ve sosyalizmin ılımlı sektörleri arasında pozitif bir ilişki ortamında doğan , karakterize edici özellikti. . Reformist tutumlar, maksimalist kanadı azınlıkta bırakan sosyalist partinin saflarında egemen oldu ., arabuluculuk olmadan sosyal ve politik bir çatışmanın savunucusu. Sosyalist partideki dönüm noktası, Giolitti'nin işçi çatışmalarında hükümetin tarafsızlığına ilişkin yeni bir tutumla karakterize edilen ve bunları ilgili taraflara, yani sanayiciler ve işçilere çözülmesine bırakan siyasi çizgi tarafından haklı çıkarıldı.
Güney İtalya'nın kalkınmasına yönelik ilk özel kanunlar, işletmelere sübvansiyonlu kredi ilkesine odaklanan ve Basilicata , Calabria, Sicilya, Sardunya ve Napoli ile ilgili Giolitti başkanlığındaki hükümetlere kadar uzanmaktadır: ikinci durumda hızlı bir şekilde tamamlanması mümkün olmuştur. Bagnoli demir ve çelik merkezi . Bir başka önemli proje de, 1905'te Parlamento tarafından onaylanan demiryollarının millileştirilmesine yol açtı ve bu da İtalya'yı kalkınma için elzem bir sektörde diğer Avrupa ülkeleri ile adım attı. 1912'de , işçiler için malullük ve yaşlılık maaşlarını finanse etmek için bir yasa, İtalya'da modern sosyal mevzuatı başlattı.
Giolitti dönemine damgasını vuran güçlü ekonomik büyüme, sanayi sektöründe önemli gelişme oranlarına yol açtı ve bunun sonucunda birçok İtalyan'ın geliri arttı. Bununla birlikte, yurt dışına eşit derecede yüksek göç endeksleri (on yıl içinde yaklaşık 8 milyon İtalyan ülkeyi terk etti), kuzey ile güney ve şehir ile kırsal arasındaki köklü dengesizlikleri doğruladı. Sömürgecilik emellerine Büyük Britanya ve Fransa'nın karşı çıktığı Almanya ile müttefik olan İtalya, Üçlü İttifak'ın (Almanya, İtalya, Avusturya-Macaristan) kısıtlamaları dışında hareket etme bahanesini buldu.
Kampanyayı destekleyenler Banco di Roma ve Banca Commerciale gibi büyük finans grupları ve milliyetçi akımın temsilcileriydi. Karşısında sosyalistler ve demokratik hareketin bazı temsilcileri vardı. 29 Eylül 1911'de Türkiye'ye savaş ilan edilmesinin ardından General Carlo Caneva'nın 100.000 askeri Ekim ayında Sirenayka ve Trablusgarp'ı işgal etti ve 5 Kasım'da İtalyan toprakları ilan etti.
Mayıs 1912'de General Giovanni Ameglio'nun emrindeki İtalyan birlikleri Rodos ve Oniki Ada'yı işgal etti . İtalya'nın manevralarına etkin bir şekilde yanıt veremeyen Türkiye, İtalya'nın Ege adalarından askerlerini çekmesi gerektiğinin belirlendiği Lozan Barışı'nda (18 Ekim 1912 ) belirlenen şartları kabul ederken, Türkiye Libya'yı İtalyan hükümetine devretti. . . . Türkiye Libya'yı bırakmayı reddettiği için İtalya, birliği Birinci Dünya Savaşı süresince kaldığı On İki Ada'dan çekmedi .
1923'te Lozan Antlaşması , Oniki Adalar ve Rodos'u resmen İtalya'ya verdi; 1945'e kadar kolonileri olarak kalacaklardı .
Büyük Savaş ve barış antlaşmaları
Avusturya-Macaristan'ın Sırbistan'a karşı eylemi İtalyan çıkarlarına aykırıydı, ancak Roma, Üçlü İttifak Antlaşması'nın VII. Maddesi uyarınca toprak tazminatı karşılığında müttefike Sırbistan'a karşı destek sağlama hipotezini de kabul etti. Roma için, bu toprak ödemeleri, Habsburg İmparatorluğu'nun İtalyan eyaletlerinde, özellikle Trentino'da olmak zorundaydı. Almanya tarafından baskı altına alınan Habsburg hükümeti, VII. maddenin İtalyan yorumunun meşruiyetini kabul etti, ancak tazminatın tanınmasını İtalyanların savaşa katılımına şartlandırdı. Ayrıca, Habsburg hükümeti tazminatın kendi imparatorluğunun topraklarından (Trentino gibi) oluşabileceği fikrini açıkça reddetti. Bu, İtalyan hükümetini, verilen herhangi bir tazminatın savaş çabalarını haklı çıkarmayacağına veya İtalyan kamuoyunu Viyana ve Berlin ile savaşa girme fırsatına ikna etmeyeceğine ikna etti. Ayrıca İtalya, büyük oranlarda bir çatışmayla yüzleşmeye büyük ölçüde hazırlıksız olduğu için. Bu nedenle tarafsızlık, İtalya'nın Viyana ve Berlin'in yanında savaşa katılmaktan çok risk aldığı ve çok az kazanacağı bir durumun sonucuydu.[21]
1915'te Vittorio Emanuele III, İngiltere , Fransa ve Rusya'nın yanında savaşa girmekten yana olduğunu bir kez daha kanıtladı . Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle , komuta Luigi Cadorna'da olsa bile, bizzat Veneto'daki karargaha giderek Krallığın teğmenliğini Cenova Dükü amcası Tommaso'ya bıraktı. 1917'ye kadar cephedeki durum istikrarlıydı, çok az fetih ve her iki tarafta da on binlerce kayıp vardı.
Bununla birlikte, Ekim 1917'de İtalyan cephesindeki savaşa güçlü bir şok: Caporetto'nun yenilgisi . İtalyan siyasi ve askeri örgütü için bu bir devrimdi: Ordunun komutası Armando Diaz'a ("Zafer Dükü") emanet edildi ve başkanlığını Paolo Boselli'nin yaptığı hükümet istifaya zorlandı. Hemen yerini Vittorio Emanuele Orlando alacak ve daha sonra İtalya'nın Trentino-Alto Adige , Trieste , Gorizia , Istria , Zara ve adaları elde ettiği Paris Barış Konferansı'na katılacak.Carnaro , Lagosta , Cazza ve Pelagosa .
İki dünya savaşı arasındaki krallık
İtalya'da barışa dönüş, ekonomik sistemin kırılganlığını ortaya çıkardı ve savaş üretiminden sivil üretime geçiş çağrısında bulundu: Çatışmanın mirası, hızla artan kamu borcu, enflasyon ve işsizlikti. Halkların kendi kaderini tayin etme ilkesi temelinde, Dalmaçya ve Fiume'nin İtalya'ya bırakılması barış konferansında reddedilince , " sakatlanmış zafer " efsanesi kamuoyuna sızdı . Nisan 1919'da protesto amacıyla Paris konferansını terk eden tam yetkili bakanlar Vittorio Emanuele Orlando ve Sidney Sonnino'nun yaptığı ayrılık jesti yararsızdı.Kısa bir süre sonra Trento, Trieste ve Istria'nın İtalya'ya tanındığı nihai anlaşmaların imzalanması için geri dönmek dışında. Bir hayal kırıklığı ortamında, milliyetçiler protestolarını duyurmak ve Eylül 1919'da şair Gabriele D'Annunzio tarafından yönetilen ve isyancı ordu birlikleri tarafından kuşatılan gönüllüler tarafından gerçekleştirilen Fiume işgalini alkışlamak için iyi bir oyun oynadılar.
1919'dan başlayarak , kırsal kesimdeki fabrika işçileri ve tarım işçileri, ücret artışları ve daha iyi yaşam koşulları talep etmek için greve gittiler; ama sosyalist devrime çağrı onlarda da etkili oldu, Lenin'in Rusya'sında sürmekte olan örneğini takiben, iki yıllık kırmızı dönem başladı . Sendikalar ve Sosyalist Parti tarafından yönetilen halk hareketi, sol içindeki bölünmeler, özellikle maksimalistlerle reformistler arasındaki çatışma nedeniyle yönünü şaşırdığı için net bir davranış çizgisinden yoksundu. Kuzeydeki fabrikaların işgaliyle (1920) zirveye ulaştı ve ardından hızla geriledi.
Bu arada, o yıllarda modern ideolojilerin ifadeleri olan yeni siyasi oluşumlar ortaya çıktı. 1919'da İtalyan Halk Partisi , kilisenin himayesinde rahip Luigi Sturzo tarafından kuruldu . Aynı yıl, Benito Mussolini'nin girişimiyle , milliyetçi idealleri ve anti-sosyalist bir radikalizmi savunan İtalyan Fasci di Combat adıyla parlamento dışı bir güç olarak doğan faşist hareketin doğuşuna tanık oldu ; her şeyden önce komünist devrimin (tamamen temelsiz olmayan) böceğine dayanarak eski savaşçıları ve orta sınıfları hedef aldı. 1921'de Livorno'da sosyalist parti içindeki bir bölünmeden doğdu . İtalya Komünist Partisi : Antonio Gramsci onun teorik lideriydi.
Toplumda var olan gerilimler kurumlara da yansıdı. Haziran 1920'de Giolitti, deneyim ve prestij yoluyla siyasi çatışmaları çözebileceği düşünülen konsey başkanlığına geri döndü. İtalya'yı Zara ve Cres , Lošinj, Pelagosa, Lagosta ve Cazza adaları olarak tanıyan ve Fiume'yi özgür bir şehir yapan Yugoslavya ile (12 Kasım 1920) Rapallo Antlaşması'nı imzalayarak Fiume sorununu çözdü . Roma Antlaşmasının imzalandığı 1924 yılına kadar, İtalyan egemenliğine geçti. Giolitti için zorluklar iç durumdan kaynaklandı, çünkü orta sınıflarda ve toprak sahiplerinde büyüdü, idari seçimlerdeki sosyalist zaferlerle alarma geçti, otoriter bir tepki beklentisi, ılımlı kamuoyu düzensizlik ve şiddetten rahatsız oldu. Rusya'da son zamanlarda olanlara benzer bir devrimci durumu tetiklemeyi ümit edenler tarafından işçi hareketinin ayaklanmalarının ürettiği ve o yıllarda Orta Avrupa'nın diğer ülkelerinde , örneğin kısa ömürlü, Bavyera Konseyler Cumhuriyeti örneği .
18 Eylül 1920'de İtalyan-Arnavutluk anlaşması ( İtalyanların Valona üzerindeki taleplerine karşılık 2 Ağustos 1920 tarihli Tiran anlaşması ) ve Yunanistan ile yapılan anlaşma sayesinde Saseno adası, stratejik konumu nedeniyle İtalya'nın bir parçası oldu. Adriyatik Denizi girişinde konum . İşçi ve köylü mücadelelerinin sözde kırmızı iki yıllık döneminden (1919-1920) sonra orta sınıfların, tarımcıların ve sanayicilerin tepkisi, şiddeti safça bir öncül olarak saf dışı bırakılan faşist harekete yöneldi. umut edilen bir "siparişe dönüş" için.
Böylece Mussolini, hem küçük-burjuvazinin, hatta şiddete başvurmayı bile göze alamadığı büyüme hırslarını harekete geçirmeyi başardı, hem de büyük servet sahipleri, en başta tarımcılar arasında yaygın olan intikam ruhu, bunlara "gevşek" olarak eklendi. Köpekler", birçok üniversite öğrencisi, cesaretin yıkıcı ve devrimci suçlamasının yanı sıra idealizm ve faşist mistisizmden ve nihayet maksimalist vatanseverliği reddeden tüm o milliyetçilerden etkilendi. Ardından faşist gönüllülerden oluşan siyah gömlekli ekiplerin genel merkeze ve işçi ve sosyalist hareketin adamlarına yönelik şiddeti başladı. 1921 siyasi seçimlerinde Ulusal Faşist Partio yıl kurulan , sosyalistlerin sayısından bile daha düşük, ancak derinden bölünmüş demokratik partilerin yenilgisini işaretlemeye yetecek bir sayı olan 35 milletvekili aldı.
Ekim 1922'de Mussolini adamlarını bir araya topladı ve onları askeri nitelikteki oluşumlar halinde örgütledi, başında Italo Balbo , Cesare Maria De Vecchi , Emilio De Bono ve Michele Bianchi'den oluşan bir dörtlü yönetim kurdu . 27 Ekim 1922'de siyah gömlekliler Roma'ya gitmek için İtalya'nın farklı yerlerinde toplandılar ( 28 Ekim'de Roma'ya yürüdüler ) ve Luigi Facta başkanlığındaki hükümetin istifasını istediler . Bir kuşatma durumu ilan etmek ve gösteriyi sona erdirmek için krala döndü . FakatVittorio Emanuele III karşı çıktı ve yeni hükümeti kurma görevini Mussolini'ye verdi . Bu şekilde Mussolini, parlamento oylamasında çoğunluğu elde eden liberaller ve halktan oluşan bir koalisyonun başında hükümete gitti.
Yirmi yıllık dönemin arifesinde , Vittorio Emanuele III, faşist dönem ortaya çıkarken belirsiz bir pozisyon aldı. 1922'de iktidara gelen Mussolini, 1925'te ülkeyi hızla otoriter bir gidişata sürükledi . İtalya'da faşizm 1943 yılına kadar sürdü , İkinci Dünya Savaşı sırasında çeşitli askeri cephelerde yaşanan felaketler ve İtalya'nın müttefik işgalinin yaklaşması sonrasında Mussolini, Büyük Faşizm Konseyi tarafından cesareti kırıldı ve kral tarafından tutuklandı.
Faşist sömürge politikası (1926-39)
Sömürge alanındaki faşizm, İtalya'yı büyük bir güç olarak savundu, ancak hayalleri Birinci Dünya Savaşı'nın muzaffer güçleri tarafından göz ardı edildi. Böylece, başlangıcından itibaren faşizm, bir İtalyan sömürge imparatorluğu rüyasını gerçekleştirme hedefini takip etti. Bu sömürge tasarımı ilk olarak, İtalya'nın zamanla birçok alanın kontrolünü kaybettiği Libya'da başlatıldı. Böylece 1926 ve 1931 yılları arasında faşist rejim, güçlü bir baskı eylemiyle, hem kıyı kesimi hem de hinterlandı olmak üzere tüm Libya topraklarının kontrolünü yeniden ele geçirmeyi başardı. Daha sonra 1936'da Habeşistan'ı fetheden General Rodolfo Graziani'nin seferi ile Habeşistan'a karşı savaş başlatıldı .ekonomik yaptırımlar Habeşistan'daki savaş bir yıl içinde sona erdi ve 9 Mayıs 1936'da imparatorluğun ilanına ve Vittorio Emanuele III'ün Etiyopya İmparatoru olarak atanmasına yol açtı . Faşist İtalya daha sonra Avrupa'nın geri kalanındaki Alman fetihlerine paralel olarak 1939'da Arnavutluk'u kendisine katarak sömürge alanını genişletmeye devam etti . Son ilhakın ardından kral, Arnavutluk Kralı unvanını da üstlendi .
İkinci dünya savaşı sırasında krallık
Ekonomik yaptırımlar nedeniyle İtalya, Mussolini'nin otarşik bir rejimle karşı karşıya kaldığı olumsuz bir durumda buldu. Ticaretin ekonomi için gerekli olduğu göz önüne alındığında, ekonomik kendi kendine yeterlilik rejimi kısmi bir çözümü temsil ediyordu: İtalya ile ticaret yapmak isteyen tek ulus, Hitler'in Çelik Paktı'nı (22 Mayıs 1939 ) imzaladığı Nazi Almanya'sıydı . İki Dışişleri Bakanı tarafından: Joachim von Ribbentrop ve Galeazzo Ciano ), bir çatışma durumunda karşılıklı yardıma izin veren ve böylece Roma-Berlin Eksenini tanımlayan bir anlaşma .
1940'ta Vittorio Emanuele III, kişisel olarak Nazi Almanyası'nın yanında savaşa girmeye karşı olmasına rağmen , Mussolini'nin seçimine karşı çıkmadı. 1943'te savaş Mihver için en kötüsüne döndü, bu nedenle askeri hiyerarşiler tarafından baskı altına alınan Kral, 25 Temmuz 1943'te Büyük Faşizm Konseyi'nin ilanını takiben Mussolini'yi görevden alarak yerine Mareşal Pietro Badoglio'yu getirdi .
Temmuz-Ağustos 1943'te General Dwight D. Eisenhower Sicilya'ya çıkarmayı yönetti : 10 Temmuz'da bazı Anglo-Amerikan orduları, 17 Ağustos'ta kurtarılan adaya çıkarma yaptı. Mussolini, aynı yılın 26 Temmuz'unda kral tarafından tutuklandı , Ulusal Faşist Parti tarafından cesareti kırıldı, Ponza'da , ardından La Maddalena'da ve son olarak 27 Ağustos'ta Campo Imperatore'de hapsedildi ve 12 Eylül'de Almanlar tarafından serbest bırakıldı. Hitler tarafından Münih'e götürüldü ve 23 Eylül'de İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'ni (RSI) veya Salò Cumhuriyeti'ni (İtalya'da) kurduğu İtalya'ya geri götürüldü .Garda gölü ).
Bu arada, resmen 26 Temmuz 1943'te göreve başlayan Badoglio hükümetinin yeni başkanı, 3 Eylül'de Cassibile'de ( Siraküza ) ateşkesin imzalanmasıyla sonuçlanan gizli müzakereler yürüttü ve sadece 8 Eylül'de Krallık halkına duyuruldu. . Ateşkesin imzalandığı gece, Kral ve hükümet, hükümetin geçici koltuğu haline gelen Brindisi'ye kaçtı, bazı müttefik ordular Taranto ve Salerno'ya geldi . Ekim ayında Almanlar Achse Operasyonunu gerçekleştirdi.Alman birliklerinin İtalya'nın henüz Müttefikler tarafından kurtarılmamış bölgelerini işgal ettiği ve Eylül ayında Trentino-Alto Adige'yi ve Belluno , Udine , Gorizia , Trieste , Pola , Fiume ve Ljubljana eyaletlerini ilhak eden Nubifragio operasyonu . 700 bin İtalyan askeri Almanya'ya sürüldü.
İlk partizan grupları ana şehirlerde, kuzey vadilerde ve orta İtalya'da kuruldu ve ateşkes uyarınca Regia Marina Malta'da yoğunlaştı . Ekim 1943 ile Mayıs 1944 arasında " Gustav Hattı " Müttefiklerin ilerlemesini engelledi, ancak Alman birlikleri Cassino kalesini terk ettikten sonra rotasına devam etti . 28 Eylül ve 1 Ekim 1943 tarihleri arasında Napoli'de partizanlar dört gün boyunca Napoli'de savaştı .
13 Ekim'de İtalya Almanya'ya savaş ilan etti. Ocak 1944'te hükümetin geçici koltuğu Salerno'ya devredildi ; Nisan 1944'te bu şehirde ilk ulusal birlik hükümeti kuruldu ve Salerno'nun Roma'nın kurtuluşunu beklerken İtalya'nın yeni başkenti olmasını sağlayan ilk kararname yayınlandı. [22] 22 Ocak'ta Amerikan birlikleri Anzio'ya çıkarma yaptı ve 15 Şubat 1944'te bombalama Montecassino manastırına ciddi hasar verdi . Roma'nın (4 Haziran 1944 ) müttefik birlikler tarafından kurtarılmasından sonraki gün , Vittorio Emanuele IIIoğlu II. Umberto'yu (gelecekteki "Mayıs Kralı") Krallığın teğmeni olarak atadı (5 Haziran 1944), tahttan çekilme anını mümkün olduğunca geciktirmek için boşuna bir girişimde bulundu .
Ağustos 1944'te partizanlar Floransa'yı kurtardı , aynı yılın Kasım ayında cephe Toskana-Emilian Apeninlerin eteklerinde Gotik Hat boyunca istikrar kazandı . Haziran'dan Kasım'a kadar kuzey İtalya'da partizan mücadeleleri gelişti: Direnişin siyasi ve askeri etkinliği, CLNAI'nin (Yukarı İtalya Ulusal Kurtuluş Komitesi) ve CVL'nin ( Özgürlük Gönüllü Kolordusu ) kurulmasıyla tanındı . 24 Ağustos'ta Bonomi hükümetinin başı , CLNAI'ye Yukarı İtalya'da bazı yetkiler verdi.
Temmuz ve Ağustos 1944 arasında partizanlar Montefiorino Cumhuriyeti'ni kurdular ; Ağustos ve Eylül 1944 arasında özgür Karnia Cumhuriyeti bağımsız ilan edildi ; 10 Eylül 1944'te Ossola Cumhuriyeti kuruldu ve 10 Ekim 1944'te sona erecek ("40 günlük özgürlük"); Alba'da partizanlar Ekim ve Kasım 1944 arasında iktidarı ele geçirdiler. Nisan 1945'te müttefik birlikler Gotik hattı aştı ve ana şehirlerdeki ( Bologna , Cenova , Milano ) sayısız ayaklanmanın da yardımıyla kuzey İtalya'yı kurtardı.ve Torino ).
27 Nisan'da Mussolini , Claretta Petacci ile birlikte İsviçre'ye kaçmaya çalıştı, ancak Dongo'daki partizanlar tarafından tanındı ve ertesi gün Como Gölü'ndeki Giulino di Mezzegra'da öldürüldü . 1 Mayıs'ta Yugoslav partizan birlikleri , 3 Mayıs'ta gelen İngiliz birliklerini tahmin ederek Trieste'yi işgal etti. Vittorio Emanuele III, 9 Mayıs 1946'da oğlu Umberto lehine tahttan çekildi ve 28 Aralık 1947'de öldüğü Mısır'daki İskenderiye'de sürgüne gitti .
Teğmenlik, II. Umberto'nun saltanatı (1944-1946) ve sonu
İkinci Dünya Savaşı , İtalya'yı büyük ölçüde tehlikeye atılmış bir ekonomi ve politik olarak bölünmüş bir nüfusla terk etti. Hoşnutsuzluk, kısmen, önce Almanlar , sonra Müttefikler tarafından işgal edilen bir ulusun utanmasından kaynaklanıyordu . Tarihe Mayıs Kralı olarak geçen II. Umberto , babasının kendi lehinde tahttan feragat etmesiyle 9 Mayıs 1946'da tacı elde etti , ancak aslında Haziran 1944'te babasının onu teğmen olarak atamasıyla yönetmeye başladı. Krallık, ona tüm gücü emanet etti.
Teğmen olarak, Umberto II, babasınınkinden çok farklı politikasıyla ayırt edildi. Saltanatı, "kurumsal ateşkesi" takiben tüm demokratik siyasi güçlerin katılımını gören Bonomi ve De Gasperi tarafından yönetilen birkaç hükümete sahipti. 2 Haziran 1946'da , siyasi partilerin istediği ve bizzat II. Umberto tarafından kararlaştırılan bir referandum olan monarşi ile cumhuriyet arasında seçim yapılması için bir referandum yapıldı. Sonuçlar Yargıtay tarafından 10 Haziran 1946'da açıklanırken, ertesi gün tüm basın haberlere geniş yer verdi.
12-13 Haziran gecesi, Bakanlar Kurulu toplantısında , Cumhurbaşkanı Alcide De Gasperi , sonucu not alarak cumhuriyet devletinin geçici başkanlığı görevlerini üstlendi . 13 Haziran 1946'da gönüllü olarak ülkeyi terk eden Umberto , sonuçların açıklanmasını ve temyizlerin açıklanmasını bile beklemeden, Güney Portekiz'deki Cascais kentine doğru yola çıktı ve 18 Haziran 1946'da Yargıtay tarafından reddedilecek. İtalya'yı terk ederken, eski kral İtalyanlara hükümetin "devrimci eylemini" kınadığı bir bildiri yayınladı. [23]
İtalya Cumhuriyeti'nin doğumundan sonra, 1 Ocak 1948'de XIII geçiş hükmünde eski kralların, eşlerinin ve erkek torunlarının İtalya'ya yeniden girişini yasaklayan Cumhuriyet Anayasası yürürlüğe girdi. Savoy'lu Umberto II, 1983'te Sarre Kontu unvanıyla sürgünde öldü .
Ulusal armaların kronolojisi
İlk arması olarak İtalya , Sardunya kralı Carlo Alberto tarafından tasarlanan Sardunya Krallığı'nın eski armasını geçici olarak kabul etti .
1870 yılında, Vittorio Emanuele II'nin emriyle , İtalya'nın Stellone'sinin yerleştirildiği ulusal amblem değiştirildi .
1890'da I. Umberto'nun emriyle arma zenginleştirildi ve gücün bir işareti olarak ortasına demir taç yerleştirildi .
Faşizme rıza ile karşı karşıya kalan Vittorio Emanuele III , Mussolini'nin isteği üzerine 1929'da armanın içine iki fasya yerleştirdi.
Faşizmi İtalya'nın düşmanı ilan eden Vittorio Emanuele III, 1944'te Umberto II'nin kısa saltanatı sırasında da kullanılan bir önceki armayı yeniden almayı başardı .
1870 yılına kadar kullanılan arması
Siyaset
kurumsal yapılanma
Tacı Savoy hanedanının elinde olan bir anayasal monarşi tarafından yönetilen , ulusal ve merkezi bir devletti. 1919'dan başlayarak İtalyan coğrafi bölgesinin büyük bir bölümünü kapsayacak şekilde neredeyse tüm İtalyan yarımadasına yayıldı ; kuzeybatıda Fransa ile ( 1924'te ) , kuzeyde İsviçre ve Avusturya Cumhuriyeti ile , Sırp, Hırvat ve Sloven Krallığı (daha sonra 1929'da Yugoslavya Krallığı oldu) ile sınır komşusudur . kuzeydoğu.
San Marino Cumhuriyeti ve Vatikan Şehri , Krallığın topraklarındaki yerleşim bölgeleriydi . İtalya Krallığı, birleşme öncesi devletlerin çoğundan daha üstün olan Sardunya Krallığı'nın kurumlarını ve yasama organını devraldı . Varlığı sırasında dört egemen birbirinin yerine geçti ve aralarında siyasi olarak farklı dönemler yer aldı: tarihsel Sağ ve Sol , Giolitti dönemi , milliyetçilik , kırmızı iki yıllık dönem , faşizm ve İkinci Dünya Savaşı sırasındaki ateşkes sonrası iç çatışma ..
İdari organizasyon
İtalya'nın Rattazzi yasasının yeni doğan devleti de kapsayacak şekilde genişletilmesiyle birleşmesinden sonra , bölge illere bölündü, bunlar da ilçelere bölündü , ikincisi ilçelere bölündü . [24] Doğumunda, İtalya Krallığı 11 bölgesel bölüme, 59 il, 193 ilçe ve 7720 belediyeye bölünmüştü. [25]
İlçelerin başkentleri , kaymakamlık , olağan mahkeme , tapu ve maliye dairelerinin merkeziydi. Bölge. İdari düzen daha sonra ilave tedbirlerle değiştirilmiştir.
seçim yasaları
Carlo Alberto tarafından 17 Mart 1848'de çıkarılan Sardunya Krallığı seçim yasası , Subalpine Parlamentosu'nun açılışından önce Cesare Balbo başkanlığındaki bir komisyon tarafından hazırlanmıştı . Seçmenler sadece bir dizi gerekliliğe sahip erkekler tarafından kullanılabilir: 25 yaşından küçük olmamak, okuma-yazma bilmek, 40 liret ücret ödemek. Belirli kategorilere giren vatandaşların, yerleşik vergiyi ödememiş olsalar bile oy kullanmalarına izin verildi: sulh hakimleri, profesörler, memurlar. Sayıları 204 olan milletvekilleri, iki turlu bir sistemle seçilen sayıda tek üyeli seçim bölgesinde seçildi.
Bu seçim yasası, 20 Kasım 1859 tarihli yasayla kısmen değiştirildi , n. Rattazzi hükümeti tarafından tam yetkiler sayesinde ikinci bağımsızlık savaşı sırasında çıkarılan 3778, 1848'den 1882'ye kadar, Sardunya Krallığı'nın 1848'den 1861'e kadar olan yedi yasama organı ve İtalya Krallığı'nın birbirini izleyen yedi yasama organı için önemli ölçüde değişmeden kaldı . 1861'den 1882'ye. 22 Ocak 1882 tarihli yasa , n. 999, 26 Mart 1878'den beri Başbakan olan ve tarihi solun temsilcisi Benedetto Cairoli'nin sunduğu bir projeden doğdu .
Zorunlu ilköğretim sınavını geçen veya yıllık 19,80 liret katkı payı ödeyen tüm yetişkin vatandaşları seçmenlere kabul etti; bu şekilde, yaklaşık 628.000'den 2.000.000'den fazla seçmene, yani 28 452.000 nüfuslu toplam nüfusun %2'sinden % 7'sine ulaşan seçmen organında göze çarpan bir genişleme sağlandı . İllere ilişkin sınırlamalar da değiştirilerek, liste incelemesi yapılarak iki ve en fazla beş temsilcili kolejler oluşturulmuştur. Tek oy pusulası böylece kaldırıldı, ancak deney tatmin edici sonuçlar vermedi ve 5 Mayıs 1891 tarihli yasa ile, hayır. 210, önceki çift vardiyalı tek üyeli sisteme döndük. Bu seçim yasası, 1882'den 1913'e kadar dokuz yasama organı için yürürlükte kaldı.
Halk kitle örgütlerinin, özellikle sosyalistlerin ve aynı zamanda Katolik olanların baskısı altında , Giolitti hükümeti tarafından 30 Haziran 1912 , n. 666. Aktif seçmen, 30 yaşını doldurmuş tüm erkek vatandaşlara herhangi bir gelir veya eğitim şartı aranmaksızın genişletilirken, 30 yaşın altındaki yetişkinler için gelir veya askerlik hizmeti yapma koşulları geçerliliğini koruyor. . Seçim organı 3 300 000'den 8 443 205'e yükseldi , bunun 2 500 000'iokuma yazma bilmeyen, nüfusun %23.2'sine eşit. Öte yandan, seçim bölgelerinin sayımlara göre revizyonu uygulanmadı.
Meclis oyların kadınlara verilmesini oylamayla büyük çoğunlukla reddetti. Teknik ve bilimsel ilerlemeye duyulan güvenin mucitlere her sorunu çözme görevi atfettiği yirminci yüzyılın başlarındaki kültürel iklimde, oy hakkının genişletilmesine ilişkin yasa tasarısını inceleyen meclis komisyonu bile düzinelerce "votometre" mucidine dikkat etti. " "ve" votografi ", elektronik oylamanın öncüleri. Bu yasa sadece 1913 İtalyan siyasi seçimlerinde kullanıldı . Birinci Dünya Savaşı sonunda 16 Aralık 1918 tarihli kanun, hayır. 1985'te, oy hakkını 21 yaşına ulaşmış tüm erkek vatandaşlara ve yaş sınırına bakılmaksızın seferber edilen orduda hizmet vermiş olan herkese genişleterek genişletti.
Ayrıca, savaştan sonra sosyalist ve Katolik ilhamın siyasi güçleri tarafından desteklenen seçim sisteminde orantılı bir reform fikri dayatıldı. 9 Ağustos 1918'de Meclis, yeni seçim yasasını 224 lehte ve 63 aleyhte oyla gizli oyla oyladı. 15 Ağustos 1919 tarihli kanunla , n. 1401, orantılı sistem tanıtıldı. Kolejlerin temeli iller oldu, aynı zamanda nüfus bakımından da her koleje en az 10 seçilmiş üye karşılık gelecek şekilde. Orlando hükümeti tarafından sunulan bu yasa, 1919 İtalyan siyasi seçimlerinde ve 1921 İtalyan siyasi seçimlerinde kullanıldı .
1922 yılı sonunda iktidara gelen Benito Mussolini , seçim sistemini lehte bir Meclis oluşturacak şekilde değiştirmek ve yeni seçimlere gitmek istediğini hemen dile getirdi. 18 Kasım 1923 seçim yasası , n. 2444, daha çok Acerbo yasası olarak bilinir (Müsteşarın adından Başbakan Giacomo Acerbo'yaMateryalist yazar olan), bu ihtiyaca, Tek Ulusal Kolej Devletinin topraklarına giriş için sağlanan bir sistem getirerek, sandalyelerin üçte ikisini göreceli çoğunluğu alan listeye atayarak (sağlanan) bu ihtiyaca cevap verdi. %25'in üzerindeydi), diğer üçte birlik kısım ise diğer azınlık listeleri arasında bölgesel bazda ve orantılı bir kriterle orantılı olarak bölünecekti. Bu yasa, 1924 İtalyan siyasi seçimlerinde kullanıldı .
1928'de, Adalet Bakanı Alfredo Rocco tarafından sunulan siyasi temsil reformuna ilişkin yasa tasarısı, halkın egemenliğini reddederek ve parlamenter deneyimi ortadan kaldırarak, Reis figürüne dayalı otoriter bir rejimin yaratılmasına katkıda bulunan yeni bir seçim sistemi getirdi. Hükümetin. Tartışmasız onaylanan hüküm, seçimleri 400 adaylık tek bir ulusal listenin onayına indirdi ve yalnızca tek liste seçim organı tarafından onaylanmadığında yarışan listelerin sunulmasını sağladı. Listenin derlenmesi Büyük Faşizm Konseyi'nin göreviydi., yasal olarak tanınan sendikaların ulusal konfederasyonlarından ve diğer ulusal organ ve derneklerden adayların adaylarını topladıktan sonra (birleştirilmiş metin 2 Eylül 1928 , n. 1993).
Bu kanun 1929 plebisitinde ve 1934 plebisitinde kullanıldı . Seçmeli sistem daha sonra 1939'da terk edildi ; Temsilciler Meclisi bastırıldı ve yerine, rejimin bazı kolej organlarında ve aynı süre boyunca belirli siyasi-idari görevlerde bulunanları içeren Fasci ve Şirketler Meclisi kuruldu.
Parlamento ve ulusal siyaset
27 Ocak 1861'de , ilk üniter Meclis için siyasi seçimler yapıldı (Senato kral tarafından aday gösterildi: kırk yaşın üzerindeki üyelerden oluşuyordu ve ömür boyu kral tarafından atanıyordu; oda, seçim bölgeleri). Piyemonte kurumlarıyla devam eden bu seçimler, Kraliyet Fermanı n. 680 tarih ve 17 Mart 1848 , [26] Charles Albert , 4 Mart 1848'de Krallığın Temel Statüsü'nü ilan ettikten sonrabuna göre yasama yetkisi kral ve iki meclis tarafından kullanılırdı; bahsi geçen yasaya göre, yalnızca medeni ve siyasi haklardan yararlanan ve Ligurya'da 20 liret ile Piedmont'ta 40 liret arasında değişen bir miktarda vergi ödeyen en az 25 yaşında olan okuryazar erkek vatandaşlar oy kullanma hakkına sahipti .
Yeni yöneticiler 22 182 377 kişilik bir nüfustan 418 696 kişiye (yaklaşık %1,9) oy kullanma hakkı verdi ve bunlardan sadece 239 583'ü (yaklaşık %1,1) bu hakkı kullanacaktı; sonunda geçerli oylar 170 567'ye düşürüldü ve bunların 70 000'den fazlası devlet memuruydu. Görüşmelerin ardından 135 hukukçu, 85 asilzade, 53 profesyonel, 23 subay ve 5 başrahip seçildi. [27]
18 Şubat 1861'de İtalyan Parlamentosu'nun ilk toplantısı ve ardından 17 Mart ilanı ile Vittorio Emanuele II, 1861-1878 döneminde İtalya'nın ilk kralı oldu . 1866'da , üçüncü bağımsızlık savaşının ardından , Avusturya İmparatorluğu'ndan çıkarılan Veneto (o zamanlar Friuli Eyaleti'ni de içeriyordu ) ve Mantua krallığa ilhak edildi . 1870'de Roma'nın alınmasıyla Lazio krallığa ilhak edildi ve kesin olarak krallıktan çıkarıldı .Kilisenin Durumu . Roma resmen İtalya'nın başkenti olur ( önceden Torino ve Floransa sıraylaydı ).
Ardından, Milano'daki barışçıl göstericilerin kraliyet emri altında ordu tarafından vurulduğu 1898 katliamının ve Vittorio Emanuele III'ün intikamını almak için anarşist Gaetano Bresci'nin saldırısında öldürülen I. Umberto ( 1878 - 1900 ) saltanatları izledi. ( 1900 - 1946 ).
Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinden önceki yirmi yıl içinde , İtalya Krallığı, o yılların hükümetleri Temsilciler Meclisi'nden artık Senato'ya güvenmelerini istediğinden, parlamenter fiili bir monarşiye doğru kademeli ama sürekli bir değişim gördü. Bu nedenle Senato'nun yasaların onaylanmasından hükümete güvenmeye kadar neredeyse tüm işlevlerini yitirdiği söylenebilir. O yıllarda İtalya , Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı gibi, kendisini neredeyse tamamen parlamenter bir monarşiye dönüştürdü .
İkincisi ile 1919'da Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Trentino , Alto Adige , Gorizia ve Venezia Giulia , Istria , Trieste , Zara , Kvarner'in bazı adaları ve Adriyatik'in diğer adaları Krallık'ta birleştirildi : Lagosta , Cazza ve Pelagosa . Bunu 1920'de Saseno adasının ve 1924'te Fiume adasının ilhakı izledi .
İkinci Dünya Savaşı sırasında İyonya adaları ( Arnavutluk'a özel bir statüyle bağlantılı Korfu hariç ), Dalmaçya ve Ljubljana toprakları ilhak edildi . İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Venezia Giulia , Istria , Rijeka , Dalmaçya (Lagosta ve Cazza adaları ile birlikte) ve Pelagosa takımadalarının büyük bir kısmı 1947 ileParis Antlaşması 1945 baharında onları işgal etti , İyon adalarıYunanistan ve Saseno adasından Arnavutluk'a .
Tenda ve Briga toprakları , Monginevro geçidi , Thabor Dağı'nın Dar Vadisi , Mont Cenis Tepesi ve Piccolo San Bernardo Tepesi topraklarının bir kısmı da Fransa'ya devredildi . Vittorio Emanuele III'ün tahttan çekilmesinin ardından önce Umberto tarafından önce Krallığın teğmeni olarak ( 1943 - 1946 ) ve daha sonra bir aydan biraz fazla bir süre kral olarak ( Mayıs Kralı ) yönetilen İtalya Krallığı, İtalya Cumhuriyeti'nin ilanıyla sona erer. referandumun ardından1946 , Savoy Hanedanı'nın 85 yıllık saltanattan sonra İtalya tarihinden dışlanmasına işaret ediyordu.
Aşamalı bölgesel oluşum haritaları
1859 yılında İtalyan devletleri
1860 yılında Sardunya Krallığı, Lombardiya , Toskana Büyük Dükalığı, Emilian Dükalığı ve Papalık Romagna'nın ilhakından sonra
Bin Seferi'nden sonra 1861'de İtalya Krallığı
Veneto ve Friuli dahil olmak üzere üçüncü bağımsızlık savaşından sonra 1866'da İtalya Krallığı
Roma'nın fethinden sonra İtalya Krallığı ( Porta Pia'nın ihlali , 20 Eylül 1870 )
Venezie Tridentina ve Giulia dahil olmak üzere 1919'da Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra İtalya Krallığı
- Efsane
Sardunya Krallığı (1861'den beri İtalya Krallığı)
Toskana Büyük Dükalığı, Emilian Dükalıkları ve Papalık Romagna
Silahlı Kuvvetler
İtalya Kralı, 1861'den 1940'a ve 1943'ten 1946'ya kadar Kraliyet İtalyan Ordusu'nun başkomutanıydı. Hükümdarın ordu üzerinde geniş yetkileri vardı ve bu konuda parlamentoya ancak tahsis edilecek bütçenin onaylanmasıyla danışıldı. silahlı kuvvetler. Padişah, hizmette bulunan kuvvet ve garnizonları belirleme, kale yapımı için emir verme, teşkilatlanma ve eğitim, silahlanma ve komuta ile birliklerin eğitimi ve subayların niteliklerini sağlama hakkına sahipti.
İtalyan Kraliyet Ordusu'ndaki en yüksek askeri rütbe, yalnızca Kral Vittorio Emanuele III (1938), Benito Mussolini (1938) ve Pietro Badoglio (1943, fiili ) tarafından düzenlenen İmparatorluğun İlk Mareşali'ydi .
Kraliyet İtalyan Ordusu üç kola ayrıldı:
- Kraliyet Ordusu
- Kraliyet donanması
- Kraliyet Hava Kuvvetleri
- Gönüllü Ulusal Güvenlik Milisleri ( siyah gömlekler olarak da bilinir , Benito Mussolini'ye sadık , 1943'te kaldırıldı)
Demografi ve toplum
Birleşmeden sonra ve liberal İtalya dönemi boyunca, İtalyan toplumu dilsel, geleneksel ve sosyal düzeyde güçlü bir şekilde bölünmüş kaldı. O zamanlar İtalya'daki ortak kültürel özellikler, bir kurum olarak aileye ve ataerkil değerlere güçlü bir inanç da dahil olmak üzere, doğası gereği sosyal olarak muhafazakardı. O zamanlar İtalya'da aristokratlar ve orta ölçekli aileler çok yaygındı. Onur, şiddetle vurgulanan bir özellikti. Birleşmeden sonra, aristokratların sayısı, "beyaz soyluların" (yeni devlete sadık olan) büyümesi ve "kara soyluların" oynadığı rolde önemli bir azalma ile yaklaşık 7.400 soylu aileye yükseldi, Papa'ya ve kilisenin emirlerine sadık olan.
Güney İtalya toplumu ve ekonomisi, özellikle ulusal birleşmeden sonra zarar gördü. Loco'da sanayileşme süreci, ekonomik olarak hafif bir toparlanmanın olduğu bir dönem olan ancak yirminci yüzyılın başından itibaren birçok tereddüt arasında gerçekleşti. Güney İtalya'da bulunan kötü sosyal ve ekonomik durum, yeni devletin Savoyard kurumlarına karşı direnişle birlikte organize suçun büyümesini teşvik eden sebeplerden biriydi. Konseyin başkanlığını devralan İtalyan hükümetleri, bu olguyu askeri baskıyla karşılaştırabileceklerine kesinlikle inanıyorlardı. Merkezi hükümetin yaklaşımı, 1860'lardan başlayarak,Amerika Birleşik Devletleri ve Güney Amerika ). [32] Birçok güneyli İtalyan da Cenova , Milano ve Torino gibi kuzeydeki sanayi şehirlerine yerleşti .
Liberal dönemin sona ermesinden sonra, 1922'den itibaren faşistler, tüm sosyal sınıfları dahil etmek amacıyla açık bir şekilde totaliter bir üniter devlet kavramını takip ettiler. İtalya tek parti diktatörlüğüne ve Mussolini'ye faşist rejimle, tek kelimeyle İtalyan kültürü ve toplumunu Roma miti ve modern İtalya'nın entelektüel ve sanatsal bir ifadesi olarak fütürizm üzerine yönlendirdi. Faşizm altında, İtalyan vatandaşlığının tanımı, kişisel bireyselliğin devletin ve toplumun iyiliğine boyun eğmek zorunda olduğu bir "yeni insanlar" idealine dayanıyordu. 1932'de faşistler ideolojilerini Faşizm Doktrini'nde sundular.: özellikleri aşırı milliyetçilik, İtalya için dünyada savaş ve yeni fetihler yoluyla elde edilecek bir güç konumu, "güç iradesi" ( Friedrich Nietzsche'nin yazılarından türetilmiştir ), otoriter liderlik ilkesi ( Vilfredo ) idi. Pareto ), "Doğrudan eylem" olarak "yaratıcı tasarım ilkesi" ( Georges Sorel ) ve devletin tek bir varlık ve tek iktidar partisi halinde birleşmesidir. Faşizm idealinde, yalnızca ulusal ortak iyi için işçi ve girişimcilerin birleşmesi sınıf mücadelesini engellemeliydi. Yalnızca gücü değil, aynı zamanda hegemonyayı da fethetmek ( Antonio Gramsci'nin sunduğu anlamda))Devlet spora da büyük ivme kazandırdı. Bu, beden kültünü, gücün yüceltilmesini, erkekliği ve spor gibi bedenle ilgili faaliyetlerde, hatta Olimpiyatlar gibi uluslararası yarışmalarda bile İtalyan üstünlüğünün gösterilmesini teşvik etmeyi amaçlıyordu. Kadınlar anneliğe teşvik edildi ve kamu işlerinin yönetiminden uzaklaştırıldı.
Başlangıçta, İtalyan faşizmi Yahudi aleyhtarı değildi. Mussolini, kendisini birkaç kez Nasyonal Sosyalistlerin biyolojik ırkçılığından ve anti-Semitizminden alenen uzaklaştırdı , ancak 1938'de Roma-Berlin Ekseni'nin imzalanmasının ardından Mussolini , Alman Reich'ının [ kaynaksız ] taleplerine boyun eğmek zorunda kaldı . Aynı yıl ırk yasalarını yayınladı.
İtalya'daki faşist "Yeni Düzen", devletçilik açısından Alman Nazi rejiminden büyük ölçüde farklıydı, çünkü Mussolini'nin güçlü devleti, eski elitleri ve yeni parti yetkililerini bütünleştirmek için yapılan çeşitli girişimler başarısız olmasına rağmen, eski İtalyan seçkinlerini de bünyesine katmıştı. Askeri liderlik güçlü bir şekilde monarşik ve gelenekçi kaldı. Faşizm, İtalyan kültürü tarihsel veya edebi geçmişine sıkı sıkıya bağlı olduğundan, Nazi Almanyası veya Sovyetler Birliği örneğinde olduğu gibi geçmişte ne olduğunu iptal edecek bu faşist kültür idealini dayatmakta başarısız oldu .
Mussolini'nin propagandası onu "ulusun kurtarıcısı" olarak stilize etti. Faşist rejim, kişiliğini İtalyan toplumunda her yerde hazır hale getirmeye çalıştı. İtalya'daki faşizmin cazibesinin çoğu, Mussolini'nin etrafındaki kişilik kültüne ve popülaritesine dayanıyordu. Mussolini'nin büyük gösteriler ve geçit törenlerindeki tutkulu belagati, Adolf Hitler için bir model teşkil etti.. Faşistler propagandalarını haber filmleri, radyo ve bazı uzun metrajlı filmler aracılığıyla yaydılar. 1926'da sinemalarda her film gösteriminden önce propaganda gösterileri gösterilmesini zorunlu kılan bir yasa çıkarıldı. Faşist propaganda savaşı yüceltti ve sanatta onun romantizasyonunu teşvik etti. Ancak sanatçılar, yazarlar ve yayıncılar sıkı bir incelemeye tabi tutulmadı. Sadece devlete açıkça karşı çıktılarsa sansürlendiler.
1861'de İtalyan nüfusu arasında ulusal dil bilgisi son derece düşüktü. İtalyan dilinin dayandığı Toskana lehçesi, esas olarak Floransa çevresindeki bölgede ve Toskana boyunca konuşuldu. Ayrıca, merkezi bölgelerin geri kalanında İtalyanca ile çok benzer diller konuşulurken, bölgesel diller veya lehçeler ülkenin geri kalanına hakim oldu. Nüfusun sadece yüzde onu yazılı dil olarak İtalyanca kullandı. [33]Kral Vittorio Emmanuele II de neredeyse yalnızca Piedmontça ve Fransızca konuşuyordu. Okuma yazma bilmeme oranı oldukça yüksekti: 1871'de İtalyan erkeklerin %61,9'u ve İtalyan kadınların %75.7'si okuma yazma bilmiyordu. Bu cehalet oranı, o zamanlar Batı Avrupa ülkelerinden çok daha yüksekti. Bölgesel lehçelerin çeşitliliği nedeniyle, ulusal ölçekte popüler bir basının örgütlenmesi bile başlangıçta mümkün değildi.
Birleşmeden sonra İtalya'da az sayıda devlet okulu vardı. Liberal dönem boyunca hükümetler, yalnızca resmi İtalyanca dilinin öğretildiği devlet tarafından finanse edilen okullar oluşturarak okuryazarlığı geliştirmeye çalıştı.
Faşist hükümet, cehaleti kesin olarak ortadan kaldırmak ve nüfusun devlete bağlılığını güçlendirmek amacıyla İtalya'da katı bir eğitim politikasını destekledi. 1922'den 1924'e kadar Faşist hükümetin Eğitim Başbakanı Giovanni Gentile, eğitim politikasını öğrencilere faşizme telkin etmeye yöneltti. Faşistler, gençleri itaat ve otoriteye saygı konusunda eğittiler. 1929'da faşist hükümet tüm ders kitaplarının yönetimini ele geçirdi ve görevdeki tüm öğretmenleri faşizm davasına katkıda bulunmak için bağlılık yemini etmeye zorladı. 1933'te tüm üniversite profesörleri Ulusal Faşist Parti'ye katılmaya zorlandı. 1930'larda ve 1940'larda, İtalyan eğitim sistemi, İtalya'yı insan uygarlığının gelişiminde önemli bir güç olarak tasvir etmeye çalışarak, giderek tarih temasına odaklandı. Faşist İtalya'da entelektüel yetenek, 1926'da kurulan Accademia d'Italia'da ödüllendirildi ve terfi ettirildi.
İtalyanların yaşam standardı birleşmeden sonra sürekli olarak iyileşiyordu, ancak (özellikle güneyde) zamanın Batı Avrupa ortalamasının altında kaldı. Güney İtalya'da sıtma ve bazı salgın hastalıklar gibi çeşitli hastalıklar baş gösterdi. 1871'de ölüm oranı binde 30 iken, 1890'da zaten binde 24,2'ye düşürüldü. Bebek ölüm oranı çok yüksek kaldı. 1871'de o yıl doğan tüm çocukların %22,7'si ölürken, beşinci yaş günlerinden önce ölen çocukların sayısı %50'ydi. Doğumdan sonraki ilk yıl içinde ölen bebeklerin yüzdesi 1891 ile 1900 arasında ortalama yüzde 17,6'ya düştü. İtalya'da liberal çağda etkin bir sosyal politikadan tamamen yoksundu.[34] Sosyal politika , faşist İtalya döneminde yüksek bir profil kazandı. Nisan 1925'te,devletin istediği ve yetişkin bir izleyici kitlesine ayrılmış en büyük eğlence organizasyonu olan Ulusal Opera Dopolavoro kuruldu. Örgüt o kadar popülerdi ki 1930'larda her İtalyan şehrinde kendi genel merkezi vardı. OND, 11.000 spor sahası, 6.400 kütüphane, 800 sinema, 1.200 tiyatro ve 2.000'den fazla orkestranın inşasından sorumluydu. Üyelik gönüllü ve apolitikti. Örgütün muazzam başarısı , Almanya'da Kraft durch Freude örgütünün kurulmasına yol açtı.Kasım 1933'te kendini modellemek için İtalyan modelini benimsedi.
1926 yılında kurulan Ulusal Balilla Operası (ONB) o dönemde önem arz eden bir diğer kuruluştur. parti ideallerinin şemsiyesi.
20 Eylül 1870'de Kraliyet İtalyan Ordusu Papalık Devleti'ni ve Roma şehrini işgal etti . Ertesi yıl başkent Floransa'dan Roma'ya taşındı . 1870'ten sonraki 59 yıl boyunca Katolik Kilisesi, Roma'daki İtalya krallığının hükümetinin meşruiyetini tanımayı reddetti ve Bull Non expedit ile papa, İtalyan Katoliklerinin 1874'teki yeni devletin seçimlerine katılmalarını yasakladı. Bununla birlikte, bu dikta ülkenin Katolikleri tarafından gitgide daha az takip edildi, bu yüzden 1909'da gevşetildi ve Birinci Dünya Savaşı trajedisinden sonra devlet ve kilisenin birbirine yakınlaşmasıyla 1919'da kesin olarak kaldırıldı. o zamanİtalyan Halk Partisi , hemen ülkedeki en önemli siyasi güçlerden biri haline gelen İtalyan Katoliklerinin siyasi bir ifadesi olarak.
Liberal hükümetler genellikle Katolik Kilisesi'nin devlet içindeki rolünü, din adamlarına ait çeşitli mülklere el konulması, bazı törenlerin yasaklanması ve kısmen yasaklanmış veya devlet onayı gerektiren Katolik bayramları ile sınırlandırma politikası izlemişti. . Krallığın ana politikacıları da laik ve din karşıtıydı, çoğu pozitivist veya Masonluk üyesiydi . Protestanlar veya Yahudiler gibi diğer dini topluluklar yasal olarak Katoliklerle eşit tutuldu; diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi, aynı zamanda sosyalizm ve anarşizm gibi yeni dini ve din dışı hareketler ortaya çıktı.. Ancak, Katoliklik İtalyanların büyük çoğunluğunun dini olarak kaldı. Katolik Kilisesi ile ilişkiler Mussolini'nin rejimi sırasında önemli ölçüde düzeldi. Bir zamanlar Katolik Kilisesi'ne muhalif olan Mussolini, 1922'den sonra İtalyan Katolik Halk Partisi ile ittifak yaptı. 1929'da Mussolini ve Papa Pius XI , bu durumdaki açmazı sona erdirmek için ortak bir anlaşma hazırlamaya karar verdiler. Bu uzlaşma süreci , Birinci Dünya Savaşı sırasında Vittorio Emanuele Orlando hükümeti altında zaten başlamıştı .
Mussolini ve İtalya'daki faşizmin ana savunucuları dindar Hıristiyanlar değildi, ancak liberalizme ve komünizme karşı mücadelede etkili ve propaganda unsuru olarak kiliseyle daha iyi ilişkiler kurma fırsatını nasıl tanıyacaklarını biliyorlardı . 1929'daki Lateran Paktları , papayı Roma'daki küçük Vatikan Şehri'nin hükümdarı olarak tanıdı ve bölgeyi önemli bir uluslararası diplomasinin merkezi haline getirdi. Mart 1929'da ulusal bir referandum, Lateran Paktlarını doğruladı. Yaklaşık 9 milyon İtalyan veya oy kullanma hakkına sahip olanların %90'ı, yalnızca 136.000 aleyhte oya karşı lehte oy kullandı.
1929 konkordatosu da Katolikliği devlet dini ilan ederek, İtalyan devletini rahiplerin ve piskoposların maaşlarını ödemeye, dini evlilikleri tanımaya ve devlet okullarında din eğitimini yeniden uygulamaya zorladı. Piskoposlar, kendi seçimleri üzerinde veto hakkı verilen İtalyan devletine bağlılık yemini etmeye çağrıldılar. Üçüncü bir anlaşma, 1860'tan itibaren İtalya Krallığı'nın dini mülklere karşı işlediği mahrumiyetler ve suistimaller için tazminat olarak 1,75 milyar liret ödenmesine yol açtı. Kilise resmen faşist rejimi desteklemek zorunda değildi, ancak kendi adına zımnen İtalya'nın dış politikasını desteklediği gibi, Francisco Franco'nun darbe liderlerine de desteğini verdi .İspanya iç savaşı ve Etiyopya'nın fethi . Her halükarda, özellikle Mussolini ile Duce'nin masayla mükemmel bir şekilde bütünleşmiş olarak görmek isteyeceği Katolik Hareket grubu arasında iç çatışmalar devam etti. İlk önemli sürtüşmeler, 1931'de Papa XI . Lateran Paktları.
ekonomi
İtalya krallığının 1861 ve 1940 arasındaki tüm dönemi boyunca, iki dünya savaşı da dahil olmak üzere ülkeyi vuran çeşitli ekonomik krizlere rağmen, İtalya kayda değer bir ekonomik patlama dönemi yaşadı. Bu endüstriyel patlamanın esasen büyük şirketlerin bağlılığından kaynaklandığı çoğu modern ülkenin aksine, İtalya'daki endüstriyel büyüme, esasen, genellikle aile tarafından işletilen küçük ve orta ölçekli işletmelerin bağlılığından kaynaklanmaktadır.
Siyasi birleşme, otomatik olarak ekonomik entegrasyona da yol açmadı, çünkü İtalya 1861'de, özellikle ulusal birliğin öncül devletlerinin sahip olduğu farklı ekonomik sistemler ve farklı ekonomik gelişmeler nedeniyle ciddi ekonomik sorunlarla yüzleşmek zorunda kaldı. Bu faktörler birlikte bölgesel ölçekte güçlü siyasi ve sosyal çatışmalara yol açtı. Liberal dönemde İtalya, kendisini istediği kadar güçlü bir şekilde sanayileştirmeyi başardı ve kendisini büyük güçlerin Rus İmparatorluğu ve Japonya'dan sonra en gerisi olarak nitelendirdi ve dış ticarete yüksek oranda bağımlı kalmaya devam etti.
Birleşmeden sonra İtalya, işgücünün %60'ının bu sektörde istihdam edildiği ağırlıklı olarak tarım toplumuna sahipti. Teknolojik gelişmeler, 1880'lerde yaşanan bir kriz döneminden sonra İtalyan tarım ürünleri için ihracat fırsatlarını artırdı. Sanayileşmenin bir sonucu olarak, 20. yüzyılın başlarında tarım sektöründe istihdam edilenlerin payı %50'nin altına düşmüştür. Bununla birlikte, hem güneyde çok kurak bir iklimin varlığı hem de kuzeyde sıtmanın varlığı nedeniyle, bu gelişmelerden herkes yararlanamadı ve bu da birçok durumda bataklık olarak değerlendirilen alanların doğru şekilde ekilmesini engelledi.
Devletin ilk yıllarında dış ve askeri politikaya gösterilen azami özen, 1873'ten bu yana düşüşte olan İtalyan tarımının kademeli olarak gerilemesine neden oldu. İtalyan parlamentosundaki hem radikal hem de muhafazakar güçler hükümetten bu durumun ne olduğunu incelemesini istedi. İtalya'daki tarımsal durumu uygulamanın en iyi yolu. 1877'de başlayan soruşturma sekiz yıl sürmüş ve makineleşme ve modernleşme eksikliği nedeniyle tarımın gelişmediğini ve toprak sahiplerinin arazilerini geliştirmek için hiçbir şey yapmadığını göstermiştir. Ayrıca, tarım arazisi işçilerinin çoğu köylü değil, en fazla bir sezon çalıştırılan gerekli deneyimden yoksun kısa süreli işçilerdi (işçiler).19. yüzyılın ikinci yarısında en az 55.000 kişiyi öldüren kolera . İtalya krallığında birbirini takip eden İtalyan hükümetlerinin çoğu, siyaset ve iş dünyasında büyük toprak sahiplerinin hala sahip olduğu güçlü konum nedeniyle, istikrarsız durumla etkili bir şekilde başa çıkamadı. 1910'da güneydeki yeni bir soruşturma komisyonu bu gerçeği doğrulamayı başardı.
1890 civarında, İtalyan şarap endüstrisinde de bir kriz vardı, yıllar boyunca varlığını sürdüren tek kayda değer başarılı tarım sektörü. Gerçekte, İtalya o zamanlar şıra üzümlerinin aşırı üretiminden ve en iyi asmaları tehlikeye atan bazı hastalıklardan muzdaripti. Durumu daha da kötüleştirmek için, on dokuzuncu yüzyılın 70'leri ve 80'leri arasında, Fransa'da, bitkilerin ömrünü tehlikeye atan bazı böcekler nedeniyle bir dizi kötü hasat vardı. Sonuç olarak, İtalya Avrupa'nın en büyük şarap ihracatçısı oldu. Bununla birlikte, 1888'de Fransa'nın toparlanmasından sonra, İtalyan şarabı ihracatı çöktü ve çok sayıda İtalyan şarap üreticisinin iflasına yol açan krizden önceki döneme göre daha da büyük bir işsizlik durumu ortaya çıktı.
1870'lerden itibaren, İtalya demiryollarının geliştirilmesine büyük yatırımlar yaptı ve 1870'den 1890'a kadar mevcut bağlantı ağı iki katından fazla arttı.
Faşist diktatörlük döneminde, yeni teknolojik başarılara, özellikle askeri teknolojiye çok büyük miktarda para yatırıldı. Bununla birlikte , 1933'te dört günlük bir transatlantik seyahat rekoru kıran yeni transatlantik SS Rex'in inşası ; 1933 yılında dünyanın en hızlı deniz uçağı olan Macchi-Castoldi MC72 deniz uçağının geliştirilmesi de aynı propaganda yolunu izlemiştir.Yine 1933 yılında Italo Balbo , kendisini Chicago Dünya Fuarı'na götürmek için deniz uçağıyla Atlantik Okyanusu'nu geçmiştir.. Bu unsurlar birlikte, faşist liderliğin gücünün ve devletin rejim altında elde ettiği endüstriyel ve teknolojik ilerlemenin açık bir sembolü olmayı amaçlıyordu.
Not
- ^ İtalyanca, Sanat tarafından sağlanan Odaların resmi dilidir . Albertine Statüsü'nün 62'si, ancak Fransızların isteğe bağlı kullanımına, onu benimseyen ülkelerden gelen üyelere veya bunlara karşılık olarak izin verir.
- ^ 2 ve 3 Haziran 1946'da İtalyan devletinin yeni kurumsal biçimi konusunda referandum yapıldı; 10 Haziran'da Yargıtay , resmi verileri iletme ve özellikle Selvaggi temyiz başvurusuna ilişkin itirazları başka bir tarihte karara bağlama hakkını saklı tutarak kesin olmayan verileri okudu ; 13 Haziran gece yarısından kısa bir süre sonra, hükümet üyeleri, kendi görüşüne göre bir suç olduğunu kınayan Bakan Cattani hariç , kralın İtalyan devlet başkanının yetkilerinin sona erdiğini ilan ederek, bunları Başbakan De Gasperi'ye verdi . Umberto IIMonarşistler ve cumhuriyetçiler arasındaki bölünmelerin ciddi kargaşalara ve hatta bir iç savaşa bile yol açabileceğine inanarak İtalya'yı terk etti.
Bakınız Gigi Speroni, Umberto II, son kralın gizli draması , Bompiani, s. 315 cit.: «İtalya'dan ayrılışım, tutkuların yatışmasını beklemekle epey zaman almış olmalı. Sonra geri dönüp, alçakgönüllülükle ve kamu düzenini bozmadan, barışçıllaştırma ve yeniden inşa çalışmalarına katkımı sunabileceğimi düşündüm ». (Umberto II, Falcone Lucifero'ya 17 Haziran 1946'da Portekiz'den yazılmış mektup).
Bir oldubitti ile karşı karşıya kalan Yargıtay, 18 Haziran'da referandumun resmi sonuçlarını cumhuriyet lehinde okudu ve itirazları reddetti. 1 Ocak 1948'de Cumhuriyet Anayasası yürürlüğe girdi.
Bakınız Guido Jetti, Kurumsal referandum (hukuk ve siyaset arasında) , Rehber, 2009
- ^ 1859 ve 1861 arasında, Sardunya Krallığı Lombardiya'yı ( Avusturya Lombardiya-Veneto krallığının bir parçasıydı ), Toskana Büyük Dükalığını , Parma Dükalığını , Modena Dükalığını , Papa'nın yetkisi altındaki toprakları ilhak etti . Romagna , Marche ve Umbria ve eski İki Sicilya Krallığı Garibaldi tarafından fethedildi.
- ^ Devlet, 1943 ve 1945 yılları arasında, İtalya Krallığı (gayri resmi olarak Güney Krallığı olarak bilinir ) ile Nazi Almanyası'nın kukla bir devleti olan İtalyan Sosyal Cumhuriyeti arasında bölünmüştür . Kısa süreler için RSI'nin bazı bölgeleri Ulusal Kurtuluş Komitesi'ne bağlı partizanların kontrolü altındaydı (bkz . Partizan cumhuriyetleri ).
- ^ s. 139 Alberto Mario Banti , Çağdaş tarih Donzelli Editore, 1997
- ^ Aldo Sandulli ve Giulio Vesperini, Üniter devletin organizasyonu ( PDF ) ( PDF ), Tuscia Üniversitesi hakkında . Erişim tarihi : 16 Kasım 2014 ( 2 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi ) .
- ^ makaleler 3, 5, 68 ve ss. Albertine Statüsü'nün
- ^ "Başarısız bir Mazzinian hareketinin ardından 27 Ağustos 1870'de çekilen, hatıra kağıtlarında onbaşı Pietro Barsanti" İtalyan Cumhuriyeti için ilk kanı döken "(Cesena, 27 Ağustos 1886, snt.)". Maurizio Ridolfi, Almanac of the Republic , Pearson İtalya, 2003, s.172'den alıntılanmıştır.
- ^ Treccani, İtalya , kap. 1848-1859 .
- ^ Kırım Savaşı , Treccani.it'te - Çevrimiçi Ansiklopediler , İtalyan Ansiklopedisi Enstitüsü. 14 Aralık 2021'de alındı .
- ^ Plombières gizli konferansı , Dictionary of History , Institute of the Italian Encyclopedia, 2011.
- ^ Raffaele de Cesare, Bir krallığın sonu , Milano, 1969, s. 560-561.
- ^ Oda elli bin gün boyunca İtalya'yı doğurur - corriere della sera
- ^ Arşivlenmiş kopya , augusto.agid.gov.it adresinde . Erişim tarihi : 27 Eylül 2016 ( 31 Ekim 2016 tarihindeki orijinal kaynaktan arşivlendi ) .
- ^ 17 Mart , il graffionews.it, 17 Mart 2011 ,ilgraffionews.wordpress.com adresindeki kararnameyle bir dolandırıcılık partisi . Erişim tarihi: 4 Mayıs 2019 1 Nisan 2019'daki orijinalinden arşivlendi.
- ^ F. Favre , s. 14 .
- ^ Başbakan Benedetto Cairoli ile
- ^ a b c F. Favre , s. 15 .
- ^ Benedetto Croce, 1871'den 1915'e kadar İtalya Tarihi , Gius Laterza ve oğulları, matbaacılar, yayıncılar, kitapçılar, Bari, 1962, s. 114
- ^ a b F. Favre , s. 16 .
- ^ Giordano Merlicco, Temmuz krizi ve İtalyan tarafsızlığı: Avusturya ile ittifak ve Balkan çıkarları arasındaki imkansız uzlaşma , içinde Tarihsel araştırma Yolları , XXXII, n. 2/2018, s. 13-26.
- ^ 11 Şubat 1944, Salerno'nun başkenti. , ilvescovado.it üzerinde , 11 Şubat 2014. Erişim tarihi: 4 Aralık 2018 .
- ^ Cumhuriyet Senatosu, Umberto II'nin İtalyanlara Bildirisi , ("Kralın ülkenin birliğini tehdit edecek ihtilafların tırmanmasını önlemeye yönelik tavsiyesi", Roma, 13 Haziran 1946 - tarihsel inceleme)
- ^ Sanat hükümlerine göre. 20 Mart 1865 tarihli kanunun 1'i , n. 2248 (Ek A).
- ^ Anci, İtalya belediyeleri, 150 yıllık Birlik, 2011, s. 11.
- ^ Seçim yasasına ilişkin kraliyet fermanı 17 Mart 1848 sayı 680 25 Mayıs 2012 tarihinde İnternet Arşivinde arşivlendi ., (Torino Üniversitesi Hukuk Bilimleri Bölümü web sitesinde).
- ^ Biellesi Tessitori di Unità - resmi site , biellesitessitoridiunita.it adresinde . Erişim tarihi: 10 Nisan 2011 ( 22 Temmuz 2011 tarihinde orijinalinden arşivlendi ) .
- ^ İtalyanca dil atlası , atlantelinguistico.it üzerinde . Erişim tarihi: 30 Aralık 2020 ( 26 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi ) .
- ^ Study of the University of Padua , 6 Mayıs 2008'de İnternet Arşivi'nde arşivlendi .
- ^ Pellegrini Charter 12 Ekim 2009'da İnternet Arşivinde arşivlendi .
- ^ AIS, Sprach-und Sachatlas Italiens und der Südschweiz, Zofingen 1928-1940 ( NavigAIS-web Navigable çevrimiçi versiyonu)
- ^ Angelica Gernert, Thomas Frenz, Rudolf Lill, Michael Groblewski, Wolfgang Altgeld, Geschichte Italiens. Şikayetler Ländergeschichten . 3. Auflage, Reclam, 2016, ISBN 978-3-15-961073-3 sayfa. 345
- ^ 1861'den günümüze İtalyanca ve lehçe | Bilgi portalı Treccani , www.treccani.it adresinde . 25 Ocak 2022'de alındı .
- ^ Georg Wannagat : Lehrbuch des Sozialversicherungsrechts. Bd. 1, Mohr, Tübingen 1965, S. 83.
34 ^ Antonicelli, s. 24. 35 ^ Giovanni Cecini, Anadolu'daki İtalyan Seferi Kolordusu (1919-1922), Ordu Kurmay Tarihi Ofisi, Roma 2010. 36 ^ İtalyan Cassala 37 ^ Rosselli, s. 49. 38 ^ Antonicelli, s. 67. 39 ^ Antonicelli, s. 39. 40 ^ Yeni Gine'de teşebbüs edilen İtalyan kolonisi 41 ^ Bonura, s. 57. 42 ^ Antonicelli, s. 71.
bibliyografya
- Mario Laurini, Anna Maria Barbaglia, İtalyan Risorgimento Bayrakları, Hanedan ve Devlet Arması
- Perger, Roberta. "Bir İtalyan Savaşı mı? Birinci Dünya Savaşının İtalyan Tarihçiliğinde Savaş ve Ulus" Journal of Modern History (Aralık 2018) 90 # 4
- Angelica Gernert, Thomas Frenz , Rudolf Lill, Michael Groblewski, Wolfgang Altgeld : Geschichte Italiens. Şikayetler Ländergeschichten . 3. Auflage, Reclam, 2016, ISBN 978-3-15-961073-3 .
- Luigi Tomaz, İkinci binyılda Adriyatik'te, Arnaldo Mauri'nin Sunumu, Think ADV, Conselve, 2010.
- Franco Favre, The Navy in the Great War , 2008th ed., Udine, Gaspari.
- Martin Clark: Modern İtalya, 1871'den Günümüze . 3. Auflage, Longman, Harlow 2008, ISBN 1-4058-2352-6 .
- Anne Bruch: İtalyan auf dem Weg zum Nationalstaat. Giuseppe Ferraris Vorstellungen daha fazla föderal-demokratischen Ordnung. (Beiträge zur deutschen und italienischen Geschichte, Grup 33). Krämer, Hamburg 2005, ISBN 3-89622-077-2 .
- Denis Mack Smith, İtalya Tarihi , Roma, Editori Laterza, 2000, ISBN 88-420-6143-3 .
- Francesco Cesare Casula, Sardunya'nın kısa bir tarihi , Sassari, Carlo Delfino Editore, 1994, ISBN 978-88-7138-065-0 .
- Francesco Cesare Casula, Sardunya Tarihi , Sassari, Carlo Delfino Editore, 1994, ISBN 978-88-7138-084-1 .
- Rudolf Lill : Geschichte Italiens in der Neuzeit . 4. Auflage, WBG, Darmstadt 1988, ISBN 3-534-80014-1 .
- Renzi, William A. Kılıcın Gölgesinde: İtalya'nın Tarafsızlığı ve Büyük Savaşa Giriş, 1914–1915 (1987).
- Christopher Seton-Watson: Liberalizmden Faşizme İtalya. 1870 - 1925 . Methuen, Londra 1981, ISBN 0-416-18940-7 (Nachdr. D. Ausg. Methuen, Londra 1967).
- Keserich, Charles. "Roma'ya Yürüyüşün Elliinci Yılı: Faşizmin Son Yorumları." Tarih Öğretmeni (1972) 6 #1 s: 135–142 JSTOR 492632 .
- İtalya , Treccani.it'te - Çevrimiçi ansiklopediler , İtalyan Ansiklopedisi Enstitüsü. 27 Ağustos 2021'de alındı .
İlgili öğeler
kraliyet hanedanı
Siyasi kurumlar
- İtalya Krallığı Temsilciler Meclisi
- İtalya Krallığı'nda seçim takvimi
- İtalya Krallığı Yasama Organları
- İtalya Krallığı Bakanlar Kurulu Başkanları
- Krallık Senatosu (İtalya)
bağımlılıklar
savaşlar
- İtalyan Bağımsızlık Savaşları
- Eritre Savaşı
- Doğu Afrika kampanyası
- İtalyan-Türk Savaşı
- Etiyopya Savaşı
- Birinci Dünya Savaşı
- İkinci dünya savaşı
Siyaset
- Tarihsel hak
- tarihi sol
- Giolittian yaşı
- İtalyan milliyetçiliği
- İtalya'da Kırmızı Bienyum
- faşizm
- Geçiş anayasal dönemi
- İtalya'da refah devletinin tarihi: liberal çağ (1861-1921)
- Sosyal politika (faşizm)
Tarih
Diğer projeler
Diğer projeler
- Vikikaynak , İtalya Krallığı'na adanmış bir sayfa içerir
- Wikimedia Commons , İtalya Krallığı ile ilgili resimler veya diğer dosyalar içeriyor
Dış bağlantılar
- 17 Mart 1861 - Bir devletin doğuşu Biz tarihiz
|Yetki kontrolü||VIAF ( EN ) 236812499 · WorldCat Kimlikleri ( EN ) viaf-236812499|