Bu etkinin açıklaması oldukça basittir – alkol, temiz suda çoğalabilen birçok bakteriyi öldürür. Yani, bakteriler biyolojik dokuların ayrışmasından sorumludur – onları yutar ve çoğalırlar, böylece süreci hızlandırırlar. Şarap yapımında benzer bir teknoloji kullanılır – içeceği birkaç yıl boyunca bakterilerden korumak için% 14’lük bir alkol konsantrasyonu yeterlidir.
DNA, doku ve hatta bütün hayvanlar gibi diğer organik maddelerin korunması daha yüksek alkol konsantrasyonu gerektirir. Bilim adamları, alkollü içeceklerin bir parçası olan tanıdık bir madde olan bu tür koruma için genellikle etanol kullanır. Örneğin, bilim adamları bir balık karkası alabilir, DNA analizi için bazı doku örneklerini çıkarabilir ve enzimatik reaksiyonlar ve doku bozulması gibi dahili biyolojik süreçleri durdurmak için balık dokusuna formalin (suda çözünmüş formaldehit gazı çözeltisi) enjekte edebilir.
Daha sonra numune, %70’lik alkol solüsyonu içeren bir kavanoza daldırılır. Çözeltide dokuları nemli tutmak için yeterli su vardır, bu da örneğin şeklini korumasına olanak tanır ve küf ve bakteri üremesini önlemek için yeterli alkol vardır. %95 etanol gibi daha da yüksek konsantrasyonlardaki alkol dehidrant görevi görür, yani hücrelerden, dokulardan veya tüm vücut örneklerinden suyu alır ve alkolle değiştirir. Su eksikliği, suya duyarlı proteinlerde değişikliklere neden olur – bunlar, örneğin “sertleşmesine” neden olarak, yan yana yerlerinde açılır veya denatüre olurlar ve katılaşırlar.
Ayrıca vücudun dokularında yeterince su varsa alkolü seyreltebilir. Bu olursa, alkol konsantrasyonu, örneğin bir hayvanın bağırsakları gibi bir yerde, numunenin daha derinlerinde gizlenmiş olabilecek mikroorganizmaları öldürecek kadar yüksek olmayabilir. Bu tür bakteriler de numuneyi bozabilir. Bu nedenle numune muhafaza edildikten yaklaşık 24 saat sonra alkolün değiştirilmesi önemlidir.