İnsan yapımı iklim değişikliği, dünya okyanuslarının ısınmasını ve kutupların erimesini sağlıyor. Arktik Okyanusu’nda, sorun Atlantik’ten gelen ılık su akışıyla daha da kötüleşiyor. Son 800 yılın tortul analizlerine dayanan yeni bir çalışma, Arktik Okyanusu’nun bu sözde Atlantikleşmesinin muhtemelen 20. yüzyılın başında, önceden varsayıldığından on yıllar önce başlamış olduğunu gösteriyor. Yeni sonuçlar ayrıca önceki iklim modellerinde bir boşluk olduğunu gösteriyor. Güncel bilim haberleri için sitemizi ziyaret etmeyi unutmayın…
Tüm dünya okyanusları arasında, Arktik Okyanusu küresel ısınmadan en çok etkilenendir. Dünya okyanuslarının en küçüğü ve en düzü olduğu için özellikle hızlı bir şekilde ısınıyor ve bu sadece hassas kutup ekosistemleri için değil, aynı zamanda küresel iklim için de ciddi sonuçlar doğuruyor. Daha yüksek su sıcaklıkları nedeniyle kutup bölgesindeki buzlar eriyor ve deniz seviyesi yükseliyor. Ek olarak, gelen güneş ışığı deniz yüzeyinden buzdan daha az güçlü bir şekilde yansıtılır, böylece daha fazla ısı emilir ve sıcaklıklar yükselmeye devam eder. Ek olarak, Arctic permafrost, permafrost eridiğinde salınan büyük miktarda sera gazı metanı depolar.
Geçmişe Bakarsak…
Atlantik’ten daha yüksek tuzluluğa sahip ılık su akışı da Arktik Okyanusu’nun ısınmasında rol oynar. Bu süreci, örneğin uydu ölçümleriyle belgeleyen enstrümantal kayıtlar sadece yaklaşık 40 yıldır var. Bologna’daki Ulusal Araştırma Konseyi’nin Kutup Araştırmaları Enstitüsü’nden Tommaso Tesi liderliğindeki bir ekip şimdi geçmişe bir göz attı. Cambridge Üniversitesi’nden ortak yazar Francesco Muschitiello, “Uydu ölçümlerinden Arktik Okyanusu’nun özellikle son 20 yılda istikrarlı bir şekilde ısındığını biliyoruz, ancak son ısınmayı daha uzun bir bağlama koymak istedik” diyor.
Bunu yapmak için araştırmacılar, Atlantik ve Arktik Okyanusu arasındaki bir bağlantı olan Grönland ve Svalbard arasındaki Fram Boğazı bölgesinden tortu çekirdeklerini incelediler. 800 yıllık bir dönemi kapsayan tortu örneklerinde Tesi ve arkadaşları, foraminifer gibi mikroorganizmaların kimyasal imzalarını analiz ettiler. Bu tek hücreli deniz canlıları, yaşadıkları suyun sıcaklığına ve tuzluluğuna bağlı olarak yuvalarında farklı oksijen izotopları depolarlar ve bu sayede araştırmacılara ilgili tortu tabakasının oluştuğu andaki çevresel koşullar hakkında ipuçları verirler. Araştırmacılar bu bilgiyi tortuların lipid analizleri, yerel iklim kayıtları ve çeşitli tarihleme yöntemleri dahil olmak üzere diğer verilerle birleştirdi.
20. Yüzyılın Başında Hızlı Isınma
Bu şekilde bilim adamları, yüzyıllar boyunca Atlantik ve Arktik okyanusları arasındaki geçişte sıcaklık ve tuzluluğun izini sürebildiler. Sonuç: “800 yıllık zaman ölçeğinin tamamına bakarsak, sıcaklık ve tuzluluk uzun bir süre boyunca oldukça sabittir” diyor Tesi. “Ancak 20. yüzyılın başında sıcaklık ve tuzlulukta aniden önemli bir değişiklik oldu – bu gerçekten fark edilir. Mevcut yeniden yapılanmalarla bağlantılı olarak, sonuçlarımız 20. yüzyılın başında doğu Fram Boğazı’nın hızlı ve erken Atlantikleşmesini göstermektedir. ”
Araştırmacıların analizleri, o sırada deniz buzunun hızla geri çekildiğini, plankton çiçeklerinin mevsimsel olarak değişmesine, suyun özellikle yaz aylarında ısınmasına ve kışın su katmanlarının karışmasının artmasına neden olduğunu gösteriyor. Araştırmacılara göre, sanayi çağının başlangıcında artan Atlantikleşmenin olası bir nedeni, Küçük Buz Çağı’nın 19. yüzyılın ortalarında sona ermesi ve ardından Kuzey Atlantik’teki okyanus sirkülasyonunun değişmesi ve daha verimli ısı taşınmasını sağlamasıdır. Kuzey Kutbu’na. Muschitiello, “Sonuçlarımız, iklim değişikliği nedeniyle gelecekte Kuzey Kutbu’nun daha fazla Atlantikleşmesini hesaba katmamız gerektiğini gösteriyor” diyor.
İklim Modellerindeki Boşluk
Araştırmacılar, “Doğal ve antropojenik etkilerin Kuzey Atlantik sistemi üzerinde ne gibi etkileri olduğu hâlâ tartışmalı” diyor. Ayrıca, sonuçlarının iklim modellerinde olası bir kusur olduğunu öne sürüyorlar. Tesi, “İklim simülasyonları, Arktik Okyanusu’nda gözlemlediğimiz ısınma türünü yeniden üretemez, bu da Atlantikleşmeyi yönlendiren mekanizmaların anlaşılmasının eksik olduğu anlamına gelir” diyor. “Gelecekteki iklim değişikliğini tahmin etmek için bu simülasyonlara güveniyoruz, ancak Arktik Okyanusu’nda erken ısınmaya dair herhangi bir kanıt bulunmaması, yapbozun eksik bir parçası. Bu modelleme problemlerinin çözülmesi, gelecekteki Kuzey Kutbu ısınmasına yanıt olarak tahmin atlantizasyonunun doğruluğunu artırmak için kritik olacaktır. ”