Bölüm 1945 - Ölüm ve Yaşam (1)
SEFIX
"Efendimizi bırak!”
Ani saldırıdan sonra ilk üç kişi sessizliği bozdu.
Üç Yama Atası için Yun Che'nin boynundan tutulmasını izlemek gözlerinden bıçaklanmak gibiydi. Anında hem çılgınlıklarına hem de öfkelerine yol açtı.
Yama güçleri kaynayan, zifiri siyah lav gibi patladı. Daha önceki uzaysal fırtınadan sonra kendilerini düzeltmeye bile zahmet etmediler, Mo Beichen'e doğru koştular ve çıldırmış olan zalim ruhlar gibi çığlık attılar.
“Yun Che!”
Aklını kaybeden sadece Yama Ataları değildi. Oldukça ciddi yaralanmalarına ve yapmak üzere olduğu eylemin tamamen mantıksız olduğunu bilmesine rağmen Mu Xuanyin sınırlarını aştı ve bir anda Caizhi'nin kavrayışından kaçtı. Kar Prensesi Kılıcı yeniden ortaya çıktıktan sonra dünyanın en soğuk, en acımasız ışığıyla Mo Beichen'e doğru atıldı.
Caizhi Mu Xuanyin'i aciz olduğu için değil, Göksel Kurt ilahi gücünü neredeyse aynı anda çağırdığı için durduramadı. Göksel Kurt Kutsal Kılıcı, Buz Ankası'nın soğuk görüntüsünün hemen arkasından takip etmişti.
Farklı bir yönde, tamamen kanla kaplanmış Qianye Ying'er vücudunu havada zorla döndürdü ve savaşmak için diğerlerini takip etmeye çalıştı. Ancak, son derece güçlü iki enerji onu yerine kilitlemeden önce tüm gücünü toplayamadı.
Elbette Qianye Wugu ve Qianye Bingzhu'ya aittiler.
"Ondan uzak durun!” Chi Wuyao, sesini Nirvana İblis Ruhu'nun gücüyle aşıladı ve bağırdı.
Ne yazık ki, üç Yama Atası Mu Xuanyin ve Caizhi saf içgüdülerinden hareket etmişlerdi. Onları zamanında durdurmasının imkânı yoktu.
Bu sırada Mo Beichen yakaladığı Yun Che'ye bakıyordu. Bakışları tamamen soğuk ve duygusuzdu.
Yun Che'nin gözleri gittikçe genişledi. Tanrı Külü'nün geri tepmesi tüm vücudunu kanla kaplamıştı ama acı ve yaralanma şu anda hissettiği soluk çaresizlikle kıyaslandığında hiçbir şey değildi.
Tanrı Külü'nü kullandıktan sonra en zayıf formundaydı ve bu süre zarfında düşmanının eline geçmişti. Daha da kötüsü, gücü daha önce gördüğü her şeyi aşan bir düşmandı. Kelimenin tam anlamıyla en kötü durum senaryosuydu.
Göz bebekleri dışında vücudu tamamen sertti. Parmağını bir milimetre bile oynatamıyordu.
Her saç, her kan damlası, her hücre sanki milyonlarca dağın üzerinde oturuyormuş gibiydi. O kadar ağır geldi ki, hissedebildiği tek şey sonsuz umutsuzluktu.
Doğru, bu çaresizlikti.
Umutsuzluk, en çok aşina olduğu duyguydu ama şimdiye kadar hiç bir umut ipucunun bulunamayacağı kadar ezici bir umutsuzlukla karşılaşmamıştı.
Geçmişte, durum ne kadar umutsuz olursa olsun, karşılaştığı düşman ne kadar güçlü olursa olsun, asla cesaretini kırmadı. Ölümlü bir ruh olarak Ölüler Diyarının Udumbara Çiçeğine ya da bir İlahi Kral olarak tüm Yıldız Tanrı Alemine karşı karşıya kaldığında bile geri çekilmemişti.
Bu, “Mavi Kutup Yıldızı”nın yıkılmasından bu yana ikinci kez mutlak umutsuzluk ve güçsüzlükle doluydu.
Şu anda tüm iradesini ve enerjisini Mo Beichen'in pençesini kırmaya harcıyordu ama en ufak bir enerji rüzgarını bile çağıramadı.
Üç Yama Atasının tiz çığlıkları kulaklarına girdi. Üçlü, İlkel Kaosun en büyük Tanrı İmparatorunun bile omurgasına ürperti gönderecek kadar güçlüydü ama Mo Beichen için durum farklıydı. Adamın ifadesindeki tek değişiklik, ağzının köşesinin algılanamaz bir şekilde yükselmesiydi.
Gümüş zırhı biraz şişti. Abisal Şövalye güç alanını serbest bırakmıştı.
GÜMBÜR!
Doğu İlahi Bölgesi sınırlarında yaşayan insanlar bile bunu yaparken donuk bir gürleme duyabiliyorlardı.
Mo Beichen'in etrafındaki onlarca kilometrelik alan o anda şiddetle çarpıtıldı. Sanki İlkel Kaos dünyasının küçük bir kısmı oyulmuş gibiydi.
Onlarca kilometre ötedeki üç Yama Atası sanki yüz yıldızın gücüyle renksiz görünmez ama aşılmaz bir duvar onlara çarpmış gibi hissettiler. Çarpışma, Yama Atalarının yanındaki çarpık uzayı anında üç siyah girdaba dönüştürdü ve çıldırmış çığlıkları acı ulumalarına dönüştü. Etraflarını saran şeytani güç öylece dağılıp gitmişti ve vücutları kırık dallar gibi bükülmüştü. Sadece bununla da kalmayıp, daha önce atıldıkları hızdan birkaç kat daha hızlı geriye fırlatıldılar.
Güçlü Yama Atalarının bir Abis Şövalyenin güç alanını bile delememeleri inanılmaz bir görüntüydü ama gerçeklik kişinin inançsızlığını umursamıyordu.
CHIANG—
Kar Prensesi Kılıcı güç alanına saplandı ve ruhunu paramparça edecek kadar tiz bir çığlık attı. Aynı zamanda, Mu Xuanyin'in buzlu gözleri bugüne kadarki en parlak maviyle parlıyordu.
Ne yazık ki, başından beri ciddi şekilde yaralanmamış olsa bile, onunla Mo Beichen arasında geçilmez bir uçurum vardı. Tıpkı Yama Ataları gibi, tüm Buz Anka ilahi güçlerini açığa çıkarmasına rağmen bir santimetre bile yaklaşamadı.
Patlayıcı geri tepme, Kar Prensesi Kılıcının şiddetli bir şekilde bükülmesine ve parlak gücün öylece paramparça olmasına neden oldu. Mu Xuanyin hemen kanatlarının kontrolünü kaybetmiş bir kelebek gibi geri atıldı.
Caizhi tam arkasındaydı ama şu anda onu yakalayacak vakti yoktu. Kaşlarını çattı, Göksel Kurt Kutsal Kılıcını bir çekiç gibi indirdi.
GÜMBÜR!
İlk defa Mo Beichen'in güç sahasında bir çöküntü belirdi. Ancak, tam güçlü saldırısının yapmayı başardığı tek şey buydu. Güç alanı hemen toparlandı ve ona bir dağ gibi çarptı.
Göksel Kurt Kutsal Kılıcı o kadar şiddetli bir şekilde düşürüldü ki Caizhi neredeyse silah üzerindeki tutuşunu kaybediyordu. Kendisi mesafeye uçarak gönderildi ve ten rengi bir an için ölümcül beyaza dönmüştü. Ancak, aurası hızla eskisinden daha karanlık ve kana susamış hale geldi.
Küçücük bedeninin arkasında zifiri karanlık, tamamen şeytanlaşmış Göksel Kurt belirirken gözlerinde şeytani bir ışık yeşerdi.
Şeytani kurt, Mo Beichen'e doğru sıçramadan önce dünyayı sarsan bir uluma salıverdi, nefret taştı. Göksel Kurt ilahi gücü zirveye ulaştığında hem Caizhi hem de büyük kılıcı kurtla birleşti.
Mo Beichen, alaycılığını dile getirmeden önce bir Abisal Şövalyeye meydan okumaya cesaret eden küçük kızı yan gözle kesti,
"Ne gülünç."
Uzun saçları aniden arkasında süzüldü ve gözlerinde bir parça gümüş parladı.
POBOOM!!
Caizhi sanki önünde kocaman bir dünya patlamış gibi hissetti. Bir galaksiyi yok edecek kadar enerji vardı.
Uluyan kurt ilk anda durduruldu, bir an sonrasında büküldü ve sonunda yok edildi…
Göksel Kurt Kutsal Kılıcı bilinmeyene fırlatıldı ve efendisinin gözleri tamamen odağını kaybetti. Baygın halde dibe doğru daldı.
Her şey çok çabuk olmuştu.
Üç Yama Atası, Mu Xuanyin, Caizhi... hepsi bu boyutun zirve gücünün temsilcileriydi ve yine de Mo Beichen hepsini göz açıp kapayıncaya kadar yenmişti…
“Meiyin,” Chi Wuyao'nun soğuk sesi Shui Meiyin'in kulaklarının yanında çaldı, “Onları bize ışınla, hemen!”
Mevcut herkesten, Chi Wuyao dışında paniğe kapılıp hayatı uğruna saldıracak kadar kendini kaybetmeyen tek kişi Shui Meiyin'di. Çünkü İlahi Paslanmaz Ruhu, Yarı Tanrının ruh baskısının çoğunu hafifletti.
Her ne kadar uzaysal fırtına hala onun etrafında esiyor olsa da Shui Meiyin Evren Delen'in mekansal ilahi gücünü tereddüt etmeden serbest bıraktı ve üç Yama Atası Mu Xuanyin ve Caizhi'yi çok hızlı bir şekilde yanına ışınladı.
Ne yazık ki, en çok yardım etmek istedikleri kişiye, Yun Che'ye yapabileceği hiçbir şey yoktu.
"Kaybolun!”
Bu arada Qianye Ying'er bunca zamandır maiyetinden kurtulmak için mücadele ediyordu. Aniden, İlahi Kehaneti kırbaçladı ve kendisi ile iki Brahma Atası arasındaki boşluğu kesti.
Ona olan tutumları gittikten sonra, hemen Mo Beichen'e doğru düz bir çizgide saldırdı. Sonra—
“Buraya gel, Yun Qianying!”
Şeytani emir, Qianye Ying'er'in göz bebeklerini binlerce buz iğnesiyle deler gibi uyandırdı. Saldırısı yavaş yavaş geçici bir durma noktasına geldi. Dönüp baktığında, gözleri Chi Wuyao'nun yüz ifadesiyle karşılaştığında bir şey söyleyecekti ve sözleri dudaklarında kaldı. Ancak o zaman sonunda Mo Beichen'e karşı bir intihar saldırısı başlatmak için çılgınca arzusunu durdurdu.
Çünkü İblis Kraliçe'nin karanlık gözlerini, sakin ifadesini ve dudaklarının köşesinden yavaşça akan kanı gördü.
Bu durumdaki herkes dürtüsel ya da duygusal olmayı göze alabilirdi ama o buna dahil değildi.
Sebebi çok basitti. Long Bai, Dünya Ejderha Şehri ile Güney Denizi Tanrı Alemine indiğinde, hissettiği baskı onu umutsuzluğa sürükleyecek kadar sertti. Ama o savaş bile bu savaş kadar umutsuz değildi.
Bu yüzden sakin ve aklı başında olmalıydı. Durum ne kadar kötüyse, kafası o kadar soğukkanlı olmalıydı. Yoksa gerçekten umut olmazdı.
"Sen, Yun Che?"
Mo Beichen, Yun Che'nin hatlarını kayıtsızca incelerken söyledi. Başka kimse ona yan gözle bakmayı bile hak etmemişti.
Mo Becihen her ne kadar bir soru olarak ifade etse de Yun Che'nin ona cevap veremeyeceğini çok iyi biliyordu. Zaten cevabına da ihtiyacı yoktu.
Çatırt... çatırt çatırt!
Parmakları sıkıldı ve Yun Che'nin boyun kemikleri teker teker kırılmaya başladı. Yine de hiç ses çıkaramadı. Yüzünde kalan kan hızla yok oldu.
"Kemiklerin etkileyici derecede sert,” Mo Beichen övdü—ya da daha doğrusu şaşkınlıkla açıkladı. Gözlerinde zar zor bastırılmış bir heyecan vardı. “Antik Ejderha Tanrısının kanı kesinlikle damarlarında akıyor ve saflığı... sözde Atasal Ejderhaların bile çok gerisinde değil, tsk tsk.”
“...” Yun Che hala tek bir kelime söyleyemedi ya da parmağını oynatamadı. Görüşü de hızla soluyordu.
Chi Wuyao'nun bakışları daha da koyulaştı. Bu noktada Mo Beichen'in ilgisinin tek nesnesinin Yun Che olduğunun farkındaydı. Sadece bu da değil, onu öldürmeyi planlamıyordu.
Dileği bu olsaydı Yun Che çoktan ölmüş olurdu.
Tahmin etmesi gerekirse, bunun nedeni Kötü Tanrı ve İblis İmparatorun güçlerinin Yun Che'nin damarlarından aktığını öğrenmiş olması olmalıydı. Belki de Göksel Kaynak Hazinelerini bile biliyordu.
Bu, Yun Che'nin mirasını ve Göksel Kaynak Hazinelerinin soymanın bir yolunu bulana kadar hayatını almayacağı anlamına geliyordu.
“Yan Bir İki Üç, size bir emir verene kadar harekete geçmeyin!” Chi Wuyao azarlanmayacak bir tonda emretti.
Mu Xuanyin başından beri ciddi şekilde yaralıydı ve bu toparlanmadan sonra aurası zayıfladı. Henüz bilincini kaybetmemesinin tek nedeni Yun Che'yi kurtarma arzusuydu.
Caizhi de ondan daha iyi değildi.
”Kurtar... onu..."
Şu anki durumunda bile, Mu Xuanyin hala kendini düzeltmek için mücadele ediyordu. Her söz, sanki kanlar içindeymiş gibi söyleniyordu.
"Endişelenme. İyi olacak," Chi Wuyao, göz bebeklerinden bir parlama geçmeden önce her iki kadına da fısıldadı. Nirvana İblis İmparatoru Ruhu Mu Xuanyin ve Caizhi'nin ruh denizine hiç direnmeden girdi.
Chi Wuyao'ya karşı zayıf ve korunmasızlardı. Doğal olarak, İblis Kraliçesi'nin onları bilinçlerinden arındırıp uyutmakta hiçbir sorunu yoktu.
Avucunu çevirip bilinçsiz Mu Xuanyin ve Caizhi'yi bulanık bir koruyucu enerji topuyla sardıktan sonra bakışlarını öne döndürdü ve şöyle dedi, “Onu şimdi kurtarmanın tek bir yolu var.”
“!!”
Qianye Ying bir anlığına kendinden geçti. Bir sonraki anda Chi Wuyao'nun önünde belirdi, omuzlarını tuttu ve dedi ki, "Söyle bana!”
“Ugh… ughhhhhh…”
Titreyen uzayın ortasında acı inlemeleri yankılandı.
Onlar Yun Che'nin değildi çünkü şu anda ses bile çıkaramıyordu. Nan Zhaoming ve Nan Zhaoguang, ruhsal algılarıyla aurasını hissettikten sonra Mo Beichen'e ulaşmaya çalışıyorlardı.
Kurtarılmayı istemiyorlardı. Ondan tek istedikleri bu hayattan derhal kurtulmaktı.
Ne de olsa, cehennemin en alt seviyesinin en kötücül cezası bile yaşadıkları acı seviyesini etkilemeyebilirdi.
Ne yazık ki onlar için Mo Beichen ölüm çığlıklarını tamamen görmezden geldi.
En başından beri ruhu ve gücü sadece Yun Che ve Yun Che'ye odaklanmıştı. Yarı Tanrının gücünü kendi gözleriyle açığa çıkaran İlahi Egemene tanık olduktan sonra, Qi Tianli'nin ona doğruyu söylediğinden artık hiç şüphesi kalmamıştı.
Bu adamı hem Yaratıcı Tanrı hem de İblis İmparatorunun bedenindeki mirasları olan Abisal Hükümdara teslim ettiğinde ne tür bir liyakat alacağını hayal bile edemezdi.
Herkes öldüğünden, ödülü başkasıyla paylaşmasına bile gerek yoktu.
"Bu dünyanın imparatoru? Heh!” Alay ederken bile gözleri giderek küçümsedi. "Minettar ol. İlk ölen sen olmalıydın ama şimdi, istemesen de yaşayacaksın.”
"Seni Abisal Hükümdara bir hediye olarak sunana kadar yaşayacaksın. Hayatındaki en büyük anlam ve zafer olacak.”
Birden kaşları biraz çatıldı. “İhtiyar Qilin'in seni asla hafife almamam ve kendimi yanında gevşetmemem konusunda uyardığını hatırlıyorum çünkü tekrar tekrar şansa meydan okuyan bir adammışsın.”
“Bu durumda... ya bunu yaparsam?”
Zayıf bir kaynak enerji patlaması oluştu ve…
PRAK PRAK PRAK CRACK CRACK CRACK CRACK…
Yun Che'nin inanılmaz derecede sert kemikleri ve meridyenleri aynı anda parçalanmaya başladı. Sürekli yere çarpan binlerce yıldırım gibiydi.
“O adamı Yun Che'den ayıracağız!”
Rahatsız edici gürültüye rağmen Chi Wuyao tamamen sakin ve soğukkanlı kaldı. Cevabını mümkün olan en sakin ve özlü şekilde verdi.
Cevabı Qianye Ying'er'in kalbindeki ışık ışınını hemen söndürdü. Kadın acı bir şekilde inledi, "Ona yaklaşamadığımız halde bunu nasıl yapacağız...?”
"Güçlerimizle imkânsız bir başarı, evet.” Chi Wuyao yavaşça başını çevirdi. “Ama Evren Delen için imkânsız değil!”
Shui Meiyin ve Qianye Ying'er'in gözleri aynı anda aydınlandı.
Qianye Wugu ve Qianye Bingzhu da yüzlerinde aydınlanma bakışlarıyla döndüler.
Ancak Chi Wuyao, Shui Meiyin'e bakmıyordu. Üç Yama Atasına bakıyordu.”
"Yan Bir, Yan İki, Yan Üç. Efendinizi güvende tutmak için her zaman canınızı vereceğinizi söylemiştiniz, değil mi?” hayatında kullandığı en sakin sesle en acımasız emri verdi, "Zamanı geldi. Efendiniz için hayatınızdan vazgeçmenizi istiyorum.”
--
SEFIX: Jasmine vakasından sonra en son bu kadar sövmeyeli uzun zaman oldu. Adam boynundaki kemikleri teker teker kırıyor, NE YAPIYORSUN SEN?! Bu beden daha fazla samsara döngüsü kaldıramaz.