Southport, Birleşik Krallık – İngiltere’nin kuzeybatısındaki eski bir sahil kasabası olan Southport’ta otobüs şoförleri bir otobüs durağının altında toplandı.
Ayağa kalkıp sohbet ettiler, biri Rubik küpüyle oynadı ve bir çift kırmızı bayrak tuttu, şimdi üç haftadır otobüs operatörü Arriva North West ile sert bir soğukluğa girdiler.
Aniden, bir motosiklet önlerinde gıcırdayarak durdu.
“Benim de asgari ücretli olduğumun farkında mısın?” diye bağırdı kasklı sürücü. “Bütün bunları ödeyen benim.”
Yaklaşık bir dakika süren hararetli bir konuşmanın ardından hızla uzaklaştı.
Arriva’nın otobüs durağının hemen arkasında bulunan ofisleri ile halk arasında sıkışıp kalmış, grev hattında sıradan bir gündü.
Ve bu, Birleşik Krallık’ın ulaşım ve telekom ağlarını, limanlarını, hastanelerini ve okullarını felç etmekle tehdit eden bir grev dalgasının parçası olan başka bir anlaşmazlık – her biri farklı, ancak ülkenin mevcut hoşnutsuzluğuyla birleşiyor.
Başlangıçta protestocular temkinli davrandılar, şirket köstebeklerinin ziyaretlerinden endişelendiler, ancak gerginlik yavaş yavaş azaldı ve kısa sürede herkes konuşmaya başladı.
Şikayetler, önemsiz ücret artışları, kötüleşen koşullar, şişko yöneticiler ve devasa şirket kârları hakkında.
Ulusal olarak 4.700’den fazla otobüs işleten bir Birleşik Krallık operatörü olan Arriva, Avrupa genelinde otobüs ve demiryolu hizmetlerinde büyük paya sahiptir.
Yerel ve ulusal hükümet sübvansiyonları alıyor ve 2022 için bir milyar avrodan (1.02 milyar $) fazla işletme karı öngören dünyanın en büyük nakliye şirketlerinden biri olan Deutsche Bahn’a ait – enerji fiyatları olarak pandemi sonrası sağlam bir toparlanma fırlamak.
Otobüs şoförlerine gelince, enflasyona ayak uyduramayan ve şimdi 2023’ün başlarında yüzde 13’e yükselen yıllarca asgari ücret artışlarından sonra, birçoğu ayakta kalmak için devlet yardımlarına başvurmak zorunda kaldı.
Koronavirüs pandemisi sırasında şirket, otobüs şoförlerine bir kutu çikolata vererek minnettarlığını gösterdi.
Arriva’nın resepsiyonundan çikolataları aldıkları sıralarda, kimsenin birden fazla kutu almamasını sağlamak için isimleri bir listede işaretlenmişti. .
Bu belirsizlik döneminde, COVID-19’un şiddetlendiği bir zamanda sağlık personelini hastanelere taşımada ön saflarda rol oynamak için sağlıklarını riske atan sürücüler, onlarca yıllık hizmete sahip sürücüler, halının ayaklarının altından çekildiğini hissettiler.
İşçilere göre, yetersiz danışma veya tavsiye vardı. Sonunda sunulan çözümler, çalışanları kısa sürede değiştirildiklerini hissetmelerine neden oldu.
Bu çerçevede, Heroes adlı bir marka olan çikolataların haksız yere hediye edilmesi can yaktı.
26 yaşındaki John Larkin, “Ucuz ve patronluk taslıyordu” dedi. “Şimdi işçiler ücretlerini artırmaya çalışıyorlar, artık ‘kahraman’ değiller. Beceriksiz, çalışmaktan çekinen, militan sendikacılar olarak görülüyoruz.”
Sürücüler, saatlik ücretlerini 15 pound’a (18 $) getirecek olan yüzde 11,1’lik bir ücret artışı talep ediyor.
35 yıldır Arriva ile birlikte olan 64 yaşındaki Ian Wilson, sektöre giren gençlerin kare bir anlaşma yapmasını sağlamak istediğini söyledi.
“Eskiden iyi bir yaşam ücretiydi” dedi.
Grevden önceki son müzakere turunda Arriva, hastalık maaşında ve hafta sonu fazla mesai oranlarında kesintilerle birlikte yüzde 3 veya yüzde 6’lık bir artış teklif etti.
İşçiler, şirketin bir eliyle verdiğini diğer eliyle aldığını söyleyerek teklifi geri çevirdi.
Yazının yazıldığı sırada şirket, 500 İngiliz Sterlini (600 $) bir kerelik ödeme ile yüzde 8,5 veya 250 sterlin (300 $) ödeme ile yüzde 8,9 revize edilmiş bir teklif yapmıştı.
Wilson, ödemelerin “sarkan havuçlara” eşdeğer olduğunu söyledi.
Başlangıçta yüzde 5 gibi daha düşük bir oranda uygulanacak olan her iki teklif de sendika üyeleri tarafından reddedildi.
Wilson, “Çalışanlara adil davranmakla ilgili” dedi. “Bize adil davranılmadı”
Grev sırasında, sürücüler sendikalarından para alıyor, ancak birçoğu geçimlerini sağlamak için kredi alıyor veya kredi kartlarını kullanıyor.
Üç yaşında bir oğlu olan bekar bir baba olan Larkin, Liverpool Üniversitesi’nde siyaset ve kriminoloji alanında tam zamanlı okurken gece otobüs şoförü olarak çalıştı.
Mezun olduğundan beri vardiyalı çalışıyor ve geçimini sağlamak için mücadele ediyor.
“Bankacılık uygulamasını açmak istemiyorum çünkü her zaman kırmızı bir eksi rakamı var” dedi.
Geçen ay, hesabı kredili mevduat limitini aştığı için donduruldu.
Ayda 1.600 pound (1.930 $) tutarındaki haftalık maaşla Larkin, kira, belediye vergisi, alışveriş ve artan enerji faturalarını kapsayan yaklaşık 2.200 pound (2.655 $) harcamasını devlet yardımı olmadan karşılayamıyor.
Kırık cep telefonu ekranını veya oğlunun kırık yatağını değiştirmek gibi her zaman ekstra masraflar vardır.
“Yağmurlu gün fonu yok” dedi.
“Çünkü mücadele ediyorum, kendime yanlış bir şey yapıp yapmadığımı soruyorum, oğlumu her zaman hayal kırıklığına uğratıyorum. Yararları hakkında bir medya anlatısı var. Birinin maaşımı sübvanse etmesinden dolayı kendimi suçlu hissediyorum. Şimdi, faydaları talep eden arketipik bekar ebeveynim. Bu benim etiketim. Artık bu kadarım.”
BK vergi mükelleflerinin parasıyla sübvanse edilen bir işveren için tam zamanlı çalışmak için hükümetin yardımını talep etmenin ironisi, işçiler için kaybolmaz.
Daha da saçma bir şekilde, onlara göre, emeklerinden elde edilen kâr, sonunda Deutsche Bahn’ın tek hissedarı olan Alman hükümetinin kasasına giriyor.
Kuzeybatıda 1800 otobüs işçisini temsil eden sendika Unite, Arriva’nın Birleşik Krallık otobüs bölümünün son 10 yılda 560 milyon sterlin (676 milyon dolar) temettü ödediğini iddia ediyor.
Almanya’nın çok uluslu özel bir şirket olarak faaliyet gösteren önemli bir ulusal varlık üzerindeki kontrolü, karışık sonuçlar doğurdu ve ülke içinde eleştirilere neden oldu.
Bununla birlikte, politika, demiryolu ağının planlanan 13,6 milyar avroluk (13.8 milyar $) yenilenmesi gibi iddialı girişimleri yönlendirmeyi mümkün kıldı.
Bu arada, İngiltere’nin 80’lerin ortalarından beri Londra dışında her yerde kuralsızlaştırılan otobüs hizmetlerini özelleştirmesi, 2010’dan bu yana yüzde 32’lik ücret artışları ve otobüs güzergahlarında kesintiler getirdi.
Bu pazarda otobüs şoförlerinin sınırları zorlandı.
Yaklaşık 30 yıllık deneyime sahip deneyimli bir sürücü olan 57 yaşındaki Simon Woolf, koşulların giderek kötüleştiğini gördü.
Sürücüler, uygun öğle yemeği ve tuvalet molalarına zaman tanımayan ve giderek daralan zaman çizelgeleri tarafından sıkılıyor ve sivil kıyafet müfettişleri tarafından sürekli kontroller için hazırlanıyorlar.
Şimdi de reel ücret kesintileriyle uğraşıyorlar.
“Size ödeme yapmak için sizden çalıyorlar,” dedi.
“Onlara gücü vermezsen, sana böyle davranmazlar.”
Bir Arriva sözcüsü, mevcut görüşmeler devam ederken yorum yapamayacağını söyledi.
Kaynak : https://www.aljazeera.com/news/2022/8/15/uk-goes-on-strike-in-summer-of-discontent