Tarih, Liderler Sosyal Sözleşmeleri Alt Ettiğinde Toplumların Çöküşünü Gösteriyor
Bütün güzel şeyler sona ermelidir. Toplumlar ister acımasız diktatörler, isterse daha iyi niyetli temsilciler tarafından yönetilsin, zamanla farklı şiddet derecelerinde dağılırlar. Yeni bir makalede antropologlar, modern öncesi 30 toplumun geniş ve küresel bir örneğini inceledi. Halklarına mal ve hizmet sağlayan ve zenginlik ve gücü kesin bir şekilde yoğunlaştırmayan “iyi” hükümetlerin dağıldıklarında, çökmekte olan despotik rejimlerden daha yoğun bir şekilde parçalandıklarını keşfettiler. Ve araştırmacılar, iyi hükümetlerin çöküşünde ortak bir ipucu buldular: temel toplumsal ilkeleri, ahlaki değerleri ve idealleri korumaktan vazgeçen ve altını oyan liderler.
Pre-modern devletler modern devletlerden pek de farklı değildi. Chicago Field Museum’daki MacArthur antropoloji küratörü ve Frontiers’de yeni bir çalışmanın yazarlarından biri olan Gary Feinman, bazı pre-modern eyaletler iyi yönetime sahipti ve bugün bazı demokratik ülkelerde gördüğümüzden çok da farklı değildi ”diyor. Politika Bilimi. “İyi yönetime sahip olan eyaletler, otokratik yönetime göre biraz daha uzun süre ayakta kalabilmiş olsalar da, daha kapsamlı ve daha şiddetli bir şekilde çökme eğilimindeydiler.”
Purdue Üniversitesi’nde antropoloji profesörü ve çalışmanın baş yazarı Richard Blanton, “Doğru bir şekilde öngörüldüğünde yönetilebilir olabilecek bir iç faktörün neden olduğu başarısızlık potansiyelini kaydettik” diyor. “Ana liderliğin, önceki liderlerin eylemlerine uzun zamandır rehberlik etmiş olan değer ve normları sürdürmedeki açıklanamaz başarısızlığından, ardından liderliğe ve hükümete ve ardından yurttaşların güven kaybından söz ediyoruz.”
Blanton, Feinman ve meslektaşları, yaptıkları çalışmada dört toplumun hükümetlerini derinlemesine incelediler: Roma İmparatorluğu, Çin’in Ming Hanedanlığı, Hindistan’ın Babür İmparatorluğu ve Venedik Cumhuriyeti. Bu toplumlar yüzlerce (veya antik Roma durumunda, binlerce) yıl önce gelişti ve incelenen diğer vakaların çoğundan nispeten daha adil güç ve servet dağılımına sahipti, ancak bugün “iyi hükümetler” olarak kabul ettiğimizden farklı görünüyorlardı. halk seçimleri olmadı.
“Modern zamanlardan önce temelde seçim demokrasileri yoktu, bu nedenle, günümüzdeki iyi yönetişimi geçmişteki iyi yönetişimle karşılaştırmak isterseniz, bunu çağdaş demokrasilerde çok önemli olan seçimlerin rolüyle gerçekten ölçemezsiniz. Feinman, başka ölçütler bulmanız gerekiyor ve iyi yönetişim konseptinin temel özellikleri bunun uygun bir ölçütü olarak hizmet ediyor ”diyor. “Seçimleri yoktu, ancak kişisel güç ve servetin birkaç kişi tarafından yoğunlaştırılması konusunda başka kontrolleri ve dengeleri vardı. Hepsinin sosyal refahı artıracak, az sayıda kişinin ötesinde mal ve hizmet sunacak araçları ve halkın seslerini ifade etmeleri için araçları vardı. ”
Akademik “iyi yönetişim” tanımına uyan toplumlarda, hükümet halkın ihtiyaçlarını karşılamaktadır, çünkü hükümet, devleti ayakta tutan vergiler ve kaynaklar için bu insanlara bağımlıdır. “Bu sistemler, kaynaklarının büyük bir kısmı için büyük ölçüde yerel nüfusa bağlıydı. Seçimleriniz olmasa bile, hükümetin yerel nüfusa en azından biraz duyarlı olması gerekir, çünkü bu hükümeti finanse eden şey ”diyor Feinman. “Liderlerin hem gücü hem de ekonomik bencillikleri sık sık kontrol ediliyor, bu yüzden tüm serveti istifleyemiyorlar.”
İyi yönetişime sahip toplumlar, gücü tek bir kişiye veya küçük gruba yoğunlaştıran otokratik hükümetlerden biraz daha uzun süre dayanma eğilimindedir. Ancak madalyonun diğer yüzü, “iyi” bir hükümet çöktüğünde vatandaşlar için işler daha zor olma eğilimindedir, çünkü günlük yaşamlarında o hükümetin altyapısına güvenmeye başlarlar. “İyi yönetişimle, vergi toplamak, hizmetleri sürdürmek ve kamu mallarını dağıtmak için iletişim ve bürokrasiler için altyapılara sahipsiniz. İnsanları birlikte ayakta tutan ve hükümete fon sağlayan bir ekonominiz var ”diyor Feinman. “Ve böylece sosyal ağlar ve kurumlar ekonomik, sosyal ve politik olarak son derece bağlantılı hale geliyor. Oysa otokratik bir rejim çökerse, farklı bir lider görebilir veya farklı bir başkent görebilirsiniz, ancak bu tür yöneticiler genellikle kaynakları tekelleştirdikleri ve rejimlerini daha az bağımlı şekillerde finanse ettikleri için, insanların hayatlarına tam anlamıyla nüfuz etmez. yerel üretim veya geniş tabanlı vergilendirme. ”
Araştırmacılar ayrıca iyi yönetime sahip toplumların çöküşünde ortak bir faktörü incelediler: toplumun kuruluş ilkelerini terk eden ve kendi halkı için ahlaki rehber olarak rollerini görmezden gelen liderler. Feinman, “İyi bir yönetişim toplumunda, ahlaki bir lider, toplumun genelinin temel ilkelerini ve ahlakını, inançlarını ve değerlerini savunan kişidir” diyor. “Çoğu toplumun bir tür sosyal sözleşmesi vardır, bu yazılı olsun ya da olmasın ve bu ilkeleri çiğneyen bir lideriniz varsa, o zaman insanlar güvenlerini yitirir, vergi ödeme isteklerini azaltır, uzaklaşır ya da altını çizen başka adımlar atar. yönetimin mali sağlığı. ”
Toplumlarını istikrarsızlaştıran bu ahlak dışı liderler modeli çok eskilere dayanıyor – makale örnek olarak Roma İmparatorluğu’nu kullanıyor. Roma imparatoru Commodus, ekonomik ve askeri istikrarsızlığı olan bir devleti miras aldı ve bu duruma ayak uydurmadı; bunun yerine, bir gladyatör olarak performans sergilemek ve kendisini Herkül ile özdeşleştirmekle daha çok ilgileniyordu. Sonunda suikasta kurban gitti ve imparatorluk bir kriz ve yozlaşma dönemine girdi. Bu modeller, bugün yozlaşmış veya beceriksiz liderlerin temel ilkeleri ve dolayısıyla yönettikleri yerlerin istikrarını tehdit ettiği şeklinde görülebilir. Eşitsizliğin artması, siyasi gücün yoğunlaşması, vergilendirmeden kaçınma, bürokratik kurumların boşaltılması, altyapının azalması ve kamu hizmetlerinin gerilemesi bugün demokratik uluslarda kanıtlanıyor.
Feinman, “Çevremde gördüklerim, diğer dünya bölgelerinin derin tarihlerini incelerken gözlemlediklerime benziyor ve şimdi bunu kendi hayatımda yaşıyorum” diyor. “Arkeologlar ve tarihçiler için Bugün Aslında Dündü Günü gibi.”
Blanton, “Bulgularımız, günümüzde değerli olması gereken içgörüler sağlıyor; en önemlisi, iyi yönetilen, müreffeh ve çoğu vatandaş tarafından büyük saygı gören toplumlar bile başarısız olabilecek kırılgan insan yapılarıdır,” diyor. “Ele aldığımız durumlarda, felaketten büyük olasılıkla kaçınılabilirdi, ancak vatandaşlar ve devlet kurucuları da kendi liderlerinin toplum yararına beklendiği gibi yapma yükümlülüğü hissedeceğini isteyerek varsaydılar. Öngörmedeki başarısızlık göz önüne alındığında, ahlaki başarısızlığın sonuçlarını en aza indirmek için gereken kurumsal korkuluk türleri yetersizdi. ”
Ancak Feinman, geçmişte toplumların çökmesine neyin yol açtığını öğrenmek, şimdi daha iyi seçimler yapmamıza yardımcı olabilir: “Tarihin bize bir şeyler söyleme şansı var. Bu tam olarak tekrar edeceği anlamına gelmez ama kafiye olma eğilimindedir. Ve bu, bu durumlarda dersler olduğu anlamına geliyor. ”