Öncelikle kitap beklentimi karşılamadı çünkü realist birisi olarak Schopenhauer’ un düşüncelerinin bana çok yabancı geldiğini söyleyemem ama öte yandan tanrıtanımazlığın, karamsarlığın, kötümserliğin ve hiççiliğin mükemmel bir şekilde sentezlenmesi karşısında kayıtsız kaldığımı söyleyemem. Barışçıl veya hümanist biriyseniz veya hayat sizin için toz pembe ise bu kitap sizde geri dönüşü olmayan etkiler bırakabilir lakin ki öyle değil iseniz okuyuverin gitsin, vesselam.
İntihar üzerineHayatın Anlamı, Arthur Schopenhauer
Sırf bu sebepten ötürü birçok iyi insan dört ayaklılardan dost edinmiştir: çünkü dürüst yüzlerine herhangi bir güvensizlik kırıntısı taşımaksızın bakabileceği köpekler olmamış olsaydı, insanların sonu gelmez riyakârlıklarına, sahtekârlıklarına ve garazkârlıklarına nasıl tahammül edebilir, neyle teselli bulabilirdi insan?
Lennie sımsıkı kapadığı avucunu George’tan uzakta tutuyordu. “Bir şey var sayılmaz ki George, küçük bir fare işte.”Fareler ve İnsanlar, John Steinbeck (Sayfa 10 - undefined)
“Fare mi? Canlı bir fare mi?”
“Yok yok. Ölü bir fare George. Ben öldürmedim ama. Doğru söylüyorum, ben öldürmedim. Bulduğumda ölmüştü çoktan.”
“Ver onu bana,” dedi George.
“Olmaz. Ne olur bırak da cebimde dursun George.”
“Çabuk ver onu bana!"
Lennie’nin kapalı avucu söyleneni yavaşça yaptı. George fareyi alıp hızla gölün karşı kıyısındaki çalılığa fırlattı. “Hem ölü bir fareyle ne yapmayı düşünüyordun ki sen?”
“Yürürken başparmağımla okşarım diye düşünmüştüm,” dedi Lennie.