[Ruşen Eşref, 'Damla Damla'sında şöyle der: Ressam gider, resmi kalır; şair ölür şiiri kalır; mimar yıkılmış, yapısı ayakta; bestekâr susmuş, besteler kulakta. Bu dünya
hep yaratılmışların dünyası mı ki yaratanlar birer birer geçip gidiyor. (s.103)]
Ortaokuldaydım. Cumhuriyet Gazetesi'nde okuduğum bir makaleden kesmiştim bu yazıyı... Kitap sayfaları arasından, duvarda asılı bir tablonun kenarına, dolaşıp durdu benimle... Arada bir fazlalıkları ayıklarken elime geçti. Kıyamadım atmaya. Beş, altı yıl önce çerçevelettim. Salonumun duvarında asılı şimdi... Çerçeveyi yapan usta; sararıp solmuş, kayıp ilanı büyüklüğünde bir gazete kupürüne paspartu ve çerçeve yapmasını istediğimde şaşırmıştı. Sosyoloji eğitimi, annelik, öğretmenlik... Bu minik nesne, tarihimi yazan ayrıntılardan biri olarak yaklaşık otuz yıldır benimle. Bir ilk kitaba yazılacak özgeçmişte rol çalmayı hak etmediğini kim söyleyebilir?