Lambayı söndürdü. Karanlıkta, iç sıkıntısı daha da arttı. Ölüm kalbindeydi. Kendi kendine, ''Evet, en iyi kadınların, sahip olmadıklarımız olduğunu yazarken gerçekten haklıymışım,'' diye düşündü.
Bir kadının, iki, üç yıl sonra, artık ulaşılmaz hale gelip evlendiğini, Paris dışında, Fransa dışında, uzaklarda namuslu bir hayat sürerken öldüğünü işitmek; yanınızdayken bile inanmaya cesaret edemediğiniz gibi, sizi sevdiğini öğrenmek; rüyaydı bunların hepsi! Bu gerçek ama elle tutulmaz, melankoli ve özlemlerle uzaktan devam eden aşklardan başka bir aşk yok! Üstelik pisliğin mayası yok içinde!
Uzaktan ve umutsuzca sevmek, birbirine ait olmamak, iffetini koruyarak çekici olmayı, olanaksız öpücükleri, ölülerin unutulmuş alınlarından söndürülen okşamaları hayal etmek! Bu, muhteşem ve geri dönüşsüz bir dalgınlık sanki! Gerisi iğrenç ya da boş! Fakat yine de bu, Tanrı'nın, yeryüzündeki yaşamın ebedi bayağılından dehşete kapılmış sefil ruhlara verdiği, gerçek anlamda saf, kibir dolu tek mutluluğu temsil ediyorsa, varoluş iğrenç demektir.