Bu parçaya bir itirafla başlayacağım: Ferrari'yi o kadar çok sevmiyorum.
Bu, Ferrari'nin bireysel ürünlerini sevmediğim anlamına gelmez. F40, F50, Testarossa, F355, F12 Berlinetta, 458 Italia ve çok daha fazlası gibi arabalar kanımın pompalanması için yeterli. Hayallerin malzemesi olan makineler yaptıklarını inkar edemezsiniz.
Hayır, etim Ferrari'de. Muhabirlere davranışlarından ve testler için zil kullanmalarından hoşlanmıyorum. Küstahlıklarından, her şey hakkındaki senden daha kutsal tavırlarından hoşlanmıyorum. Sundukları muhteşem stile ve performansa rağmen, hiç eğlence ya da mizah anlayışları yokmuş gibi görünmesinden hoşlanmıyorum.
(Ve son yıllardaki sıkıntılarına rağmen, kendimi F1 takımları için neşelendiremiyorum; Yankees için kök salmaya çok benziyor, özellikle de New York'tan değilseniz.)
Buna rağmen, Ferrari'ye son derece saygı duyuyorum. Hem ürünlerini nasıl geliştirdikleri hem de imajlarını nasıl geliştirdikleri açısından inanılmaz derecede zeki bir şirket olduklarını düşünüyorum. Dünyanın en güçlü markası oldukları söyleniyor ve buna karşı gelecek bir örnek düşünemiyorum.
Son yirmi yıldır, tüm bunların arkasındaki kişi, geçen hafta kendisiyle Fiat Chrysler arasındaki ilişkilerin Sergio Marchionne'nin savunulamaz hale gelmesinden sonra ayrılan Luca Cordero di Montezemolo idi.
Raporlara göre, her ikisi de zorlu liderlik tarzlarına sahip olan iki adam, Ferrari'nin ileriye giderken nereye gitmesi gerektiği konusunda çok farklı fikirlere sahipti. Marchionne, Volkswagen Grubu'nun Lamborghini ile daha iyi rekabet edebilmek için Ferrari'nin lüks bir marka olarak profilini yükseltmek, yıllık üretimi artırmak ve bunu Fiat Chrysler ailesine daha fazla entegre etmek istiyordu.
Montezemolo, Ferrari'nin üretimini yılda 7.000 arabada ayrıcalıklı tutmayı tercih ederek markanın ayrıcalıklı ve imrenilen kalmasına yardımcı oldu. Bir seçim yapılması gerekiyordu ve bu yüzden bu liderlerden birinin gitmesi gerekiyordu ve sonunda Montezemolo oldu.
Mesele şu ki, Montezemolo'nun yaklaşımı doğru olanıydı. Ve kanıtı pudingin içindeydi.
Görev süresi boyunca, Ferrari rekor karlar ve rekor satışlar elde etti. Bütün tarihlerinin en iyi dizilişlerini ürettiler. Ve Jack Baruth'un dün yayınlanan bir TTAC sütununda belirttiği gibi, arabaları ile çok daha ucuz rakipleri arasında var olan performans açığını genişletmişlerdi.
Fiat Chrysler Mayıs ayında beş yıllık planını açıkladığında, Ferrari sunumunun ana itici gücü çok açıktı: "Ferrari satılık değil." Hayır, kimse olup olmadığını sormuyordu, ama bu kadar değerliyken söylemen gereken şey bu.
Yarış tarafında, son zamanlarda mücadele ederken, sekiz Formula 1 kurucu şampiyonluğu elde ettiler. F1 kesinlikle pahalı bir girişim ve Ferrari'nin buradaki orta halli durumu, son zamanlarda Montezemolo ile Fiat'taki patronu arasında muazzam bir gerilime yol açtı.
Ama padokta yaşanan sorunların yanı sıra, Montezemolo'nun Ferrari'deki zamanına büyük bir başarıdan başka bir şey olarak nasıl bakabileceğinizi bilmiyorum. Karlıdırlar. Arabaları dünyanın en iyileri arasındadır. Kendilerini sedanlarla, SUV'larla veya elektrikli arabalarla asla sulamadılar. Ve her yerdeki pazarlamacılar marka statülerini elde etmek için can atarlar: onlar özel, pahalı, birinci sınıf ve hız ile eş anlamlıdır. Montezemolo sıkı bir gemi işletti ve işe yaradı.
Bundan daha fazlası, Ferrari'yi anlıyordu. Bu, 1970'lerde Enzo Ferrari'nin asistanı olarak ortaya çıkan, Scuderia'yı yöneten, Fiat için yarışan ve Enzo'nun ölümünden sonra görevi devralan ve Ferrari'yi mali bir çukurdan kurtaran bir adamdı. Ayrıldığında, Ferrari'nin hayatındaki en önemli şey olduğunu ve buna inanabileceğiniz bir şey olduğunu söyledi. Şirketi sevdi ve ne olması gerektiğini biliyordu.
Yangınlar ve zengin douchebag sahipleri ve hatta son zamanlarda F1 sonuçlarını işaretlemek gibi bazen markayla ilgili tüm olumsuz bagajları bir saniyeliğine unutun. Ferrari, diğer otomobil üreticilerinden daha fazla, motor sporlarına en yakın olanı, otomobil endüstrisinin kalbine ve ruhuna "Pazar günü kazan, Pazartesi günü sat" a bağlı. Rekabet etme ve kazanma üzerine inşa edilmişlerdir.
XCAR'ın F40 ve yarışçı John Pogson'da yaptığı videoyu izleyin. Bu marka bununla ilgili ve Montezemolo bunu anladı. Kulağa ne kadar aptalca gelse de Ferrari, otomobil üreticileri arasında gerçekten özel. Onlardan hoşlanmadığım anlar olsa bile, onlar hakkında sevdiğim şey bu.
Markanın ne kadar değerli olduğunu ve ne kadar para kazandığını anladığınızda, birdenbire bu kibir, sinir bozucu olsa bile haklı görünür.
Şu an için, Marchionne CEO olarak yerini alıyor, ancak başka bir yedek daha gelebilir. Ama bu kişi Ferrari'yi Montezemolo kadar yakından anlayacak mı? BMW veya Mercedes'ten ya da otomotiv dışı lüks bir markadan uzaklaştıkları biri onu eski CEO'sunun anladığı şekilde alacak mı?
Eleştirmenler ve hatta Montezemolo'nun kendisi, markanın çok "Amerikan" olacağını söyledi. Marchionne, büyüyen zengin müşteri tabanına uyacak şekilde üretimi gerçekten artıracaklarını söyledi.
Bence bu stratejinin başarılı olup olmayacağını veya Ferrari'nin kötü fikirler, zayıf ürün planlaması ve bir zamanlar mükemmelleştikleri her şeyi sulandıran genel bir Fiatlaştırma ile gerçekten mahvolup olmayacağını söylemek için çok erken.
Ben sadece Montezemolo'nun bu şirketi kurma şeklinin tartışılmasının zor olduğunu düşünüyorum ve umarım Marchionne, Ferrari'nin neyle ilgili olduğunu gözden kaçırmaz.
Fotoğraf kredisi AP