Küçük bir çocukken annem Presbiteryen kilisesinin papazıydı, Pazar Okulu'nda öğretmenlik yaptı. Bunu hatırlayamayacak kadar gençtim. Yahudi olan üvey babamla tekrar evlendikten sonra Pazar Okulu öğretmeyi bıraktı.
O ve annem evlendiğinde ben sadece dört yaşındaydım. Evlendiklerinde dini gerçekten anlayamayacak kadar gençtim. Ama evimiz onunla ve üvey kardeşimle kaynaşınca, büyükannemin evinde Yahudi bayramlarını kutlamaya başladık. Harmanlanmış bir Roshashana, Fısıh ve daha da harmanlanmış bir Hannukah vardı.
Biyolojik büyükannem olmayan büyükannem bana ve erkek kardeşime Yahudi torunlarından farklı davranmadı. Hannukah'ın bir gecesi, hepimiz Menoranın etrafındaki evinde toplanırdık ve ona Hannukah'ın hikayesini anlatmamızı isterdi.
Noel çok farklıydı. Noel arifesini babam ve üvey annemle geçirdim. Katolik akşam ayinlerine sık sık katılırdık. En iyi Noel'imde süslenirim. Cemaat yapmadığım için, kraker yeme ve şarap içme zamanı geldiğinde kardeşim ve ben geride kalmak zorunda kalacaktık. Babam bizimle birlikte sıradaydı. Yedi yaşındaki beynimde, her ikisinin de cemaatlere katılmasına izin verilmedi ve arkadaşlarımın düzenlediği tüm o cemaat partilerini kaçırdım.
Bu benim inanç öğretilerimin temeliydi. Çok olmasa da, Yahudi inancıyla ilgili deneyimim kapsayıcıydı ve hikaye anlatıcılığını memnuniyetle karşıladı. Hristiyanlıkla ilgili deneyimim çok farklıydı, dışlayıcı ve elitistti.
New Jersey'deki devasa, karmaşık Katolik kilisesinde çocuk olmayı düşünüyorum. Güzel vitray pencereler duvarları sıraladı ve sonra ortasında İsa vardı. Çarmıhta asılı durmak, hepimiz için kendini feda etmek. Onun devasa imajına o kadar odaklandığımı hep hatırlıyorum, çok üzgün görünüyordu.
Babam, erkek kardeşim ve diğer herkes İsa'nın krakerlerini yemek ve onun kırmızı şarap kanını içmek için sıraya dizildiğinde genellikle tek başımıza oturan tek kişi olurduk. Sırada babam ve erkek kardeşimle yalnız kalmak bana tek bir şey söyledi; Ben buraya ait değildim.
Entelektüel olarak sağlam bir çocuk olduğumu düşünmeyi çok sevsem de, durum böyle değil. Büyüdüğümde, kendime Yahudiliğin çok daha kapsayıcı olduğunu (bu zorunlu olarak doğru değil) ve Yahudiler zulüm gördükleri için dinin bana daha rahatlatıcı ve bütün olduğunu söyledim. Ama bu gerçek değil. Dünyanın dört bir yanındaki Katolikler ve Hıristiyanlar da inançlarından dolayı zulüm görmektedir.
Sokaktaki insanların Rapture hakkında çığlık attığını duyduğumda ya da ön kapıma sıkışmış bir broşür bulursam, öfkeyle doluyordum. Kendi kendime bunun LGBTQ + insanları kabul etmedikleri veya inançları konusunda çok katı ve saldırgan oldukları için olduğunu söylerdim. Ama bunu kişisel olarak hiç yaşamadım.
Gerçek şu ki, hoş karşılanmadığım bir partiye davet ediliyormuşum gibi hissettim.
O zamanki erkek arkadaşımın ailesinin ilk büyük toplantısında teyzesi tarafından köşeye sıkıştırıldım. Hangi kiliseye katıldığım sorulmadan bir dakika kadar önce keyifler başladı. Tanıdığım biri tarafından ilk kez evanjelleştirildim. Sarsıcı ve rahatsız ediciydi.
İnanç yapısının ne kadar yaygın olduğunu anladığım Evanjelik bir aileyle evlenene kadar değildi. Vaaz verdiğimde, hâlâ sıranın başında oturan üzgün yüzlü İsa'ya bakan o küçük kız gibi hissediyorum. Hâlâ ait değilmişim gibi hissediyorum.
Şimdi, yıllar sonra ve sayısız sohbet, akşam yemeği duaları ve cansız nesnelerin kutsamaları, inanç yapısının çoğunun gerçeklere veya nesnelliğe dayanmadığını anlıyorum. Korku, sevgi ve körü körüne inanmaya dayanır.
Yıllarca yeni ailemde asla gerçekten hoş karşılanmayacağıma inandım . Din hüküm sürerken kenarda yalnız oturacağımı düşündüm. İyi bir ruh hali içinde başımı sallardım. Ama bu bana ağır gelmeye başladı. Onlar akşam yemeğinde dua ederken başımı eğiyordum ve otantik benliğimden kopmuş hissediyordum. Kayınpederimin gerçek anlamda kim olduğumu bilmesini istedim.
Onlar tarafından teselli edilmek yerine namazlarına kırgın hissettim. Çünkü mesele sadece Tanrı'nın beni koruması için dua etmekle ilgili değildi, aynı zamanda benim Tanrı Sözü'nü bulup ona uyum sağlamakla da ilgiliydi. Bana ait olduğunu hiç hissetmediğim bir şey. Ağırlık ağırlaştı ve ağırlaştı.
Bana "kızımın ruhunu beslemem" gerektiği söylendi. Yani, Hıristiyan inancı olmadan ruhu beslenmez. Benimki beslenmedi mi? Onu Tanrı Sözü ile aynı hizaya getirmezsek kötü ebeveyn olur muyduk?
İnanç zihni mantıkla değil inanç ve duygularla yönetilir. Benim ve kızımın ruhları beslenmeseydi kurtarılamazdık. Bu korku o kadar gerçektir ki, ne zaman ve nerede yapabildiklerini bildirmek için harekete geçerler. Bizi kurtarmak için.
Empati üzerimi yıkamaya başladı. O Küçük Mindy'yi sıralarda tek başına ait olmadığını hissetmekten koruduğumu fark ettim. Onu kilisede hissettiği üzüntü ve yalnızlıktan koruyorum.
Kayınpederim o küçük kızı tanımıyor. Gerçeğini biliyorlar: İsa kurtarır ve Tanrı yargılar. Ve eğer hizalanmazsanız, kurtarılmayacaksınız ve yargılanacaksınız.
İnanç akıllarına o kadar kalıcı bir şekilde kazınmıştır ki, torunlarının hayatındaki Hıristiyan inancıyla büyümediğini düşünmek onları korkutur. Tıpkı kızımın kendisine ait olmadığını düşünmesi beni korkutuyor.
Mindy Morgan Avitia bir yazar ve iletişim danışmanıdır. Daha cesur iletişim ve Kendin Yap pazarlama ipuçlarını okumak için bültenine kaydolun.
Mindy Morgan Avitia'dan daha fazlası…Evlilik Beklentilerimi Karşılamadı Hayatınıza Daha Fazla Neşe Getirmenin 3 Yolu
Duolingo'yu yaklaşık 9 aydır kullanıyorum ve şu anda Duolingo'dan önce hiçbirini çalışmadığım üç yabancı dilde ders alıyorum. Birkaç arkadaşımı bana katılmaya davet ettim ve onlardan uygulamanın amaçlarına hizmet etmediğini hiç duymadım.
Maxwell Maltz tarafından yazılan Psikosibernetik, zihnin nasıl çalıştığının temellerini araştırıyor. Kitap şunu vurguluyor: Maltz'a göre başarısızlıklarımızın ve hayal kırıklıklarımızın temelinde kendi kendimizi sınırlayan olumsuz inançlarımız vardır ve olumsuz inançlarımızı değiştirebiliriz.
Küçümsediğim bir Başkan için dua etmekten nasıl kaçınmayı başardım Hristiyanlar derken, özellikle öne çıkan biri değilim. Çok huysuz, çok küstah, fazla küfür.
Siyah kadınlar kurguda kendilerinin yuvarlak tasvirlerini görmeye yeni alışıyorlar, bu yüzden bizi tam insanlar olarak sunan bir hikaye koleksiyonu bir kutlama gibi geliyor. Kilise Kadınlarının Gizli Yaşamları'nda Deesha Philyaw, güneydeki Siyah kadınlara ve Siyah kiliseye, din adamlarının onlardan istediklerinin çelişkilerini ve sınırlamalarını tanıyan bir aşk mektubu yazdı.
Geçen yazın ulusal ırk hesaplamasından 58 yıl önce, Atlanta, Georgia'da bir papaz protestolarla dolu bir yaza yansıyarak, bunu anıtsal bir "hoşnutsuzluk yaz" olarak nitelendirdi. Kürsüdeki ve sıralarındaki birçok Hıristiyan için, 2020 yazı bizim memnuniyetsizlik yazımız ve toplu olarak ırk karşıtı Hıristiyan olmaya adanma anımızdır.
The Catcher in the Rye'nin sonlarına doğru Holden Caulfield, kendi kendine Batı'dan uzaklaşacağını ve kendisini herkesten ve her şeyden uzak tutacağını, muhtemelen sağır-dilsiz kılığında olacağını söyler. Eğer sağır-dilsizmiş gibi davranırsa, diye düşünür, insanlar ona bir kağıda mesajlar yazmak zorunda kalacaklar ve ondan yorulduktan sonra hayatının geri kalanında konuşmaları bitirecek. .