Rus Devrimi'nden sonra Amerika Birleşik Devletleri'nde kırmızı bir korku gelişti. Başsavcı Palmer liderliğindeki hükümet yetkilileri, radikal komünistlerin hükümeti devirmeye çalışacağından emindiler. Buna tepki olarak Palmer, Kasım 1919 ile Ocak 1920 arasında radikal bağları olduğundan şüphelenilen kişileri tutuklayan baskınlara öncülük etti. Baskın sonucunda 500 yabancı uyruklu sınır dışı edildi. Diğerleri tutuklandı, ancak mahkemeler tutuklamaları desteklemedi.
1917 Rus Devrimi'nin bir sonucu olarak, ABD hükümetinin bazı üyeleri, ABD'deki radikallerin ABD hükümetini devirmeye çalışacaklarından korkmaya başladı. En çok endişelenenler arasında Başsavcı Palmer vardı. Palmer, radikal İtalyan ve Doğu Avrupa Yahudi göçmenlerinin komünist destekçileri olduğuna ve bir devrime öncülük etmeye hazır ve istekli olduklarına mahkum edildi.
Endişe, 1919 yılının Nisan ayının sonlarında, önde gelen işadamlarına ve politikacılara postayla gönderilmişti. Şu kişiler hedef alındı:
Theodore G. Bilbo, Mississippi Valisi
Frederick Bullmers, editör, Jackson, Mississippi Daily News
Albert S. Burleson, Birleşik Devletler Genel Posta Müdürü
John L. Burnett, ABD Temsilcisi, Alabama
Anthony Caminetti, Göçmenlik Genel Komiseri
Edward A. Cunha, Bölge Savcı Yardımcısı, San Francisco
Richard Edward Enright, Polis Komiseri, New York
T. Larry Eyre, Pensilvanya eyalet senatörü
Charles M. Fickert, Bölge Savcısı, San Francisco
Rayme Weston Finch, saha ajanı, Soruşturma Bürosu
Ole Hanson, Seattle, Washington Belediye Başkanı
Thomas W. Hardwick, eski ABD Senatörü, Georgia
Oliver Wendell Holmes, Jr, Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi yargıcı
Frederic C. Howe, New York Limanı Göçmenlik Komiseri
John F. Hylan, Belediye Başkanı, New York
Albert Johnson, ABD Temsilcisi, Washington
William H. King, ABD Senatörü, Utah
William H. Lamar, Postane Avukatı
Kenesaw Mountain Landis, ABD Bölge Yargıcı, Chicago
J. P. Morgan, Jr., işadamı
Frank Knowlton Nebeker, Başsavcı Özel Yardımcısı
Lee S. Overman, ABD Senatörü, Kuzey Karolina
A. Mitchell Palmer, Amerika Birleşik Devletleri Başsavcısı
John D. Rockefeller, işadamı
William I. Schaffer, Başsavcı, Pensilvanya
Walter Scott, belediye başkanı, Jackson, Mississippi
Reed Smoot, ABD Senatörü, Utah
William C. Sproul, Pensilvanya Valisi
William B. Wilson, Birleşik Devletler Çalışma Bakanı
William Madison Wood, başkan, American Woolen Company
Hedefine ulaşan tek bomba George Senatör Thomas Hardwick'e gönderildi. Hizmetçisinin ellerini havaya uçurdu ve karısını yaraladı. Diğerleri, amaçlanan hedeflerine ulaşmadan önce durduruldu.
Haziran 1919'da sekiz şehirde sekiz hedefe başka bir bomba seti hedeflendi. Hedeflerden biri Başsavcı Palmer'ın eviydi. Bombaların hiçbiri hedeflerinden hiçbirini öldürmezken, Palmer'ın evi büyük ölçüde yıkıldı ve caddenin karşısındaki komşusu Franklin Roosevelt neredeyse ölüyordu. Bombalamaların her birinde geride bırakılan radikal bir broşürdü.
Bu saldırılar sonucunda Palmer Kongre'ye gitti ve radikalleri takip edebilmek için bütçesinde 500.000 dolarlık bir artış istedi, Kongre ona 100.000 dolar verdi. İlk baskınını Buffalo'daki bir anarşist gruba karşı yaptı. Ancak dava hakim karşısına çıkınca çöpe gitti. Yargıç, grubun hükümeti konuşma yoluyla dönüştürmeyi planladığını ve konuşmanın korunduğunu söyledi.
Palmer, karmaşık bir yargı denetimi olmaksızın sınır dışı edebileceği göçmenler üzerinde yoğunlaşması gerektiğine karar verdi. 7 Kasım 1919'da, Soruşturma Bürosu ajanları (FBI'nın öncüsü) Rus İşçiler Sendikası'na yönelik 12 şehirde baskınlar düzenledi. Sadece New York'ta 43'ü sınır dışı edilen 650 kişiyi tutukladılar.
Ocak 1920'de başka bir dizi baskın gerçekleşti. Baskınlar 2 Ocak 1920'de başladı ve altı hafta devam etti. Baskınlar 30 şehirde gerçekleşti ve toplam 3.000 kişi tutuklandı.
Toplamda 10.000 kişi tutuklandı, 3.000 kişi gözaltına alındı ve 556 yerleşik yabancı sınır dışı edildi. Ancak, sivil özgürlükler savunucuları eylemleri eleştirmeye başladı ve Çalışma Bakanı Louis Freeland Post Vekili baskınlara karşı çıkmaya başladı. Massachusetts Bölge Mahkemesi Yargıcı George Anderson, tutuklananların birçoğu hakkındaki suçlamaları reddetti: "İster Adalet Bakanlığı'nın talimatlarına göre hareket eden Hükümet yetkililerinden, isterse suçlular, aylaklardan ve kötü sınıflardan oluşan bir çete, bir çetedir." Bu, baskınları etkili bir şekilde sona erdirdi.
White Haven, Pennsylvania, ABD Washington, DC, ABD Alexander Mitchell Palmer (4 Mayıs 1872 - 11 Mayıs 1936), 1919'dan 1921'e kadar Birleşik Devletler Başsavcısıydı. En çok Kızıl Korku sırasında Palmer Baskınlarını denetlemesiyle tanınır. 1919-20.
Orta Çağ'da, bir palmer (Latince: palmarius veya palmerius), normalde Batı Avrupa'dan, Filistin'deki kutsal yerleri ziyaret etmiş ve Kutsal Topraklara yaptığı ziyaretlerin bir simgesi olarak, bir palmiye ağacını geri getiren bir Hıristiyan hacıydı. yaprak veya bir haç şeklinde katlanmış bir palmiye yaprağı.
Palmer Baskınları
3 Ocak 1920'de Ellis Adası'nda soruşturma ve sınır dışı edilmeyi bekleyen Palmer Raid tutukluları. Corbis Images for Education veritabanı.
2 Ocak 1920'de ABD federal hükümeti, tarihinin en büyük siyasi saldırılarını gerçekleştirdi. "Palmer Baskınları" yasadışıydı ve anayasaya aykırıydı; bu da ifade özgürlüğüne, basın özgürlüğüne veya siyasi katılıma verdikleri zararı ortadan kaldırmaz. Adalet Bakanlığı tarafından, (yabancıların sınır dışı edilmesinden sorumlu olan) Çalışma Dairesi ile birlikte yönetiliyorlar, isimleri onları emreden Başsavcı A. Mitchell Palmer'dan alıyor. Daha sonra 1920'de Palmer, Demokratların Başkan olarak aday gösterilmesi için ciddi bir aday olacaktı.
Başsavcı A. Mitchell Palmer golf oynuyor, Mart 1920. Kongre Kütüphanesi.
Ancak 2 Ocak kampanyasının ana mimarı, 25 yaşındaki Adalet Bakanlığı'nın yükselen yıldız yardımcısı J. Edgar Hoover'dı. Önceki haftaları düşman listeleri oluşturmakla geçiren Hoover (gelecekteki yazılarda onun hakkında daha fazla bilgi) ABD Komünist Partisi, Komünist İşçi Partisi veya sadece komünist ideolojiyle bağlantılı insanları ve yerleri, özellikle de vatandaş olmayan sakinleri hedef aldı. Baskınlar ABD'nin 35 şehrinde gerçekleşti, ancak en çok New York şehrini vurmuş olabilir.
Başsavcı A. Mitchell Palmer, Nisan 1920. Kongre Kütüphanesi.
Hoover baskının akşam 9:00'da başlamasını emretti, ancak New York'ta, Özel Ajan Frank Francisco ve ekibinin ofislerine vardıklarında 20:30'da başladılar. Novy Mir, Rusça yayınlanan Komünist gazete. Takip eden bir saatte, 183 Henry Street ve 255 Grand Street'teki* Komünist Parti genel merkezi ve 274 Grand Street'teki Komünist İşçi Partisi karargahı da dahil olmak üzere on iki ek yere baskın düzenlediler. Her yerde kayıtlara el koydular ve tabii ki, görünürdeki herkesi gözaltına aldılar ve sorguya çektiler. Vatandaşlık kanıtı olanlar çoğunlukla tutuklanmaktan kurtuldu, olmayanlar ise sınır dışı edilmeyi beklemek için çoğunlukla Ellis Adası'na gönderildi.
Jacob Adler'in Büyük Tiyatrosu, 255 Grand Street, Chrystie Caddesi'nde. Brockhaus ve Efron Yahudi Ansiklopedisi'nden bir çizim (1906–1913)
O gece yedi yüz New Yorklu tutuklandı ve ülke genelinde 2.800 kişi taciz edildi, taciz edildi veya yerinden edildi, sadece baskınların yıkıcı etkisine işaret eden rakamlar.
*255 Grand, NYC'nin Yidiş yapımları için özel olarak inşa edilen ilk tiyatrosu olan Grand Theatre'ın da adresi oldu. Muhtemelen üst katta ofisler vardı. Paylaşılan adres tesadüf olmayabilir.
Palmer Baskınlarının Tanımı
Bombalamalardaki bir hedef, yeni Başsavcı A Mitchell Palmer'dı. Palmer'ın evi özellikle Haziran ayında hedef alındı ve bomba yanlışlıkla kapısının önünde patladı.
Zarar görmemiş olsa da, girişim onun anarşistler ve aşırı sol radikallerle ilgili görüşlerini ve sonraki eylemlerini etkilemiş olabilir. Palmer başlangıçta grevcilere ve anarşistlere karşı ciddi önlemler almak konusunda isteksiz olsa da, sonunda genel nüfusun taleplerine boyun eğdi.
Anarşistlere ve radikallere karşı bir baskı için halk desteği yüksekti. İşçi hareketlerindeki artan etkinlik, giderek doğrudan radikal faaliyete bağlandı.
Birinci Dünya Savaşı'ndan kalma yerlici duygular, sıradan Amerikalıların ülkelerine radikallerin sızdığına dair korku ve endişelerini körükledi. Ülke ayrıca artan karantina önlemlerinin görüldüğü 1918-1920 grip salgınından da çıkıyordu.
Palmer bu korkulara göre hareket etti ve birçok durumda sözde tehditle ilgili kamu endişelerini artırmak için alevleri körükledi. Palmer popüler ve bilgili bir politikacıydı ve 1920 seçimlerinde Demokratik adaylığı kazanmak için radikallere karşı başarısını bir kampanya platformu olarak kullanmayı umuyordu.
Haziran bombalamalarının ardından Palmer hızla harekete geçti. Ağustos ayında Adalet Bakanlığı'nın Soruşturma Bürosu içinde (FBI'ın öncüsü) yeni bir bölüm açtı.
Genel İstihbarat Birimi (GID) olarak adlandırılan görevi, üyelerini belirlemek amacıyla radikal grupları araştırmaktı. Bölümün başına genç bir J. Edgar Hoover getirildi.
İstihbarat ve yüksek profilli radikallerin bir listesiyle donanmış Palmer, harekete geçmeye hazırdı. Ardından gelen Palmer Baskınları, Adalet Bakanlığı tarafından radikal solcuları tutuklamak ve sınır dışı etmek amacıyla gerçekleştirilen bir dizi yüksek profilli baskındı.
Palmer Baskınları (1919-1920)
ABD Adalet Bakanlığı, şüpheli anarşistleri ve solcu radikalleri toplamak, tutuklamak ve sınır dışı etmek için bir dizi baskın düzenledi.
Kaynaklar
Vaka Analizi
Goldman bir göçmen ve anarşistti ve onu ABD göçmenlik yasaları uyarınca sınır dışı edilmeye karşı savunmasız hale getirdi.
Tartışma soruları
Palmer baskınlarında ne oldu?
“red korku” sırasında göçmenler neden hedef alındı?
Palmer baskınları sivil özgürlükleri nasıl ihlal etti?
Özet
Başsavcı A. Mitchell Palmer, anarşistleri, komünistleri ve diğer siyasi radikalleri toplama ve mümkün olduğunda sınır dışı etme çabalarına öncülük etti. Birinci Dünya Savaşı ve 1917 Rus Devrimi, Amerika'nın radikalizmin yayılmasına ve Avrupa'dan göçe ilişkin korkularını alevlendirdi ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk “kızıl korkuya” katkıda bulundu. Eyalet ve yerel yönetimler radikalleri kamu hizmetlerinden temizlerken ve solcu işçi örgütlenmesini çökerterken, Palmer radikal örgütlere, genellikle Güney ve Doğu Avrupa'dan gelen göçmenlere karşı en görünür kampanyayı üstlendi. Kasım 1919 ile Ocak 2020 arasında Palmer'ın ajanları, aralarında ünlü anarşist Emma Goldman'ın da bulunduğu yaklaşık 250 kişiyi sınır dışı etti ve yetmiş şehirde yaklaşık 10.000 kişiyi tutukladı.
KaynakOgden standardı. (Ogden City, Utah), 08 Kasım 1919. Chronicling America: Historic American Newspapers. Lib. Kongre'nin. <http://chroniclingamerica.loc.gov/lccn/sn85058396/1919-11-08/ed-1/seq-1/>
Palmer Baskınları
20. yüzyılın ilk yıllarına kitlesel göç, kötü çalışma koşulları ve toplumsal huzursuzluk damgasını vurdu. Şiddet, işçi hakları için erken mücadeleyi noktaladı: grevler çoğu zaman gaddarlıkla bastırıldı ve birçok işçiyi radikalleştirdi. Bombalar ve silahlar protesto araçları haline geldi. Başsavcı A. Mitchell Palmer'ın evi bir anarşist tarafından bombalandığında ve daha fazla bombalama planları ortaya çıktığında, hem halk hem de hükümet göçmenler için daha sıkı kolluk kuvvetleri ve daha kısıtlayıcı yasalar için yaygara kopardı, bu da toplama, sınır dışı etme ve halkla sonuçlandı. öfke.
© 2021 Şikago Tarih Müzesi. Her hakkı saklıdır.
Birden çok anket türünü yürütmek için bize ücretsiz anket şablonları sağladığı için QuestionPro'ya teşekkür ederiz. Kâr amacı gütmeyen ailemizi güçlendirmeye yardımcı olur.
Haber bültenimize abone olduğunuz için teşekkür ederiz!
Sergiler ve programlardan özel etkinliklere ve daha fazlasına kadar Chicago Tarih Müzesi'nde neler olduğu hakkında güncellemeler alın.
SOĞUK SAVAŞ ANTİ-KOMÜNİZM
II. Dünya Savaşı sırasında, Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) o sırada mevcut olmadığı için, Hoover'ın bürosu hem yurt içinde hem de yurt dışında casusluğu soruşturma sorumluluğunun çoğunu üstlendi.
İkinci Dünya Savaşı yerini Soğuk Savaş'a bıraktığında, Hoover dikkatini yeniden hayat boyu süren takıntısına çevirdi: komünizme karşı savaş. FBI, Sovyet casuslarının kökünü kazımak ve casusluk ağlarını dağıtmak için çalışmaya başladı, Alger Hiss, Julius ve Ethel Rosenberg gibi suçlanan casusları agresif bir şekilde kovuşturdu.
İçindekiler
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Amerika Birleşik Devletleri'nde, göçmenlerin ve etnik grupların, menşe uluslarına çok fazla bağlı olduklarından korkulan gerçek ve hayali bölünmüş siyasi bağlılıklarına karşı ülke çapında bir kampanya vardı. 1915'te Başkan Wilson, "sadakatsizlik zehrini ulusal hayatımızın atardamarlarına döken" tireli Amerikalılara karşı uyardı. "Böyle tutku, sadakatsizlik ve anarşi yaratıkları" diye devam etti Wilson, "ezilmeli" diye devam etti. [2] 1917 Rus Devrimleri, işçi ajitatörlerinden ve anarşizm ve komünizm gibi ideolojilerin yandaşlarından duyulan korkuya özel bir güç kattı. Şubat 1919'da Seattle'daki genel grev, işçi huzursuzluğunda yeni bir gelişmeyi temsil ediyordu. [3]
Wilson ve diğer hükümet yetkililerinin korkuları, Galleanistler -anarşist Luigi Galleani'nin İtalyan göçmen takipçileri- 1919 yılının Nisan ve Haziran aylarında bir dizi bombalama gerçekleştirdiğinde doğrulandı.[4] Nisan ayının sonunda, yaklaşık 30 Galleanist mektup bombası atılmıştı. çoğunlukla önde gelen hükümet yetkilileri ve işadamları olmak üzere, aynı zamanda kanun uygulayıcı yetkililerden oluşan bir dizi kişiye postalanmıştır. [4] Sadece birkaçı hedeflerine ulaştı ve açıldığında hepsi patlamadı. Senatör Thomas W. Hardwick'in evindeki bir hizmetçinin ellerini uçuran bir hizmetçi de dahil olmak üzere bazı insanlar yaralandı. [4] 2 Haziran 1919'da, Galleanistler tarafından sekiz Amerikan şehrinde çok daha büyük paket bombaların patlatılmasıyla ikinci bombalama dalgası meydana geldi; bunlardan biri Başsavcı A. Mitchell Palmer'ın Washington DC'deki evine hasar verdi [4 ] Bu ikinci saldırıda en az bir kişi öldü, gece bekçisi William Boehner ve başkentte meydana geldiği için korkular arttı. [4] [5] [6] Her bombaya, anarşist ilkeler adına kapitalistlere savaş ilan eden el ilanları eşlik etti. [4]
Haziran 1919'da Başsavcı Palmer, Meclis Ödenekleri Komitesi'ne, tüm kanıtların radikallerin "belirli bir günde ayağa kalkıp hükümeti bir çırpıda yok edeceklerini" vaat ettiğini söyledi. Radikallerle ilgili araştırmalarını desteklemek için bütçesinin 1.500.000 $'dan 2.000.000 $'a çıkarılmasını istedi, ancak Kongre artışı 100.000 $ ile sınırladı. [7]
Temmuz 1919'da New York, Buffalo'da bir anarşist gruba karşı yapılan ilk baskın, federal bir yargıç Palmer'ın davasını reddettiğinde çok az şey başardı. Davada, İç Savaş'tan kalma bir yasa uyarınca suçlanan tutuklanan üç radikalin, hükümeti şiddet kullanarak değil, özgür konuşma haklarını kullanarak değiştirmeyi teklif ettiğini tespit etti. [8] Bu, Palmer'a, yabancı anarşistlerin sınır dışı edilmesine izin veren daha güçlü göçmenlik yasalarını, şiddet içeren veya içermeyen, kullanması gerektiğini öğretti. Bunu yapmak için, Çalışma Bakanlığı'ndaki yetkililerin işbirliğini kaydetmesi gerekiyordu. Sadece Çalışma Bakanı, Göçmenlik Yasasını ihlal eden yabancıların tutuklanması için emir çıkarabilir ve bir göçmenlik müfettişi tarafından yapılan bir duruşmanın ardından sınır dışı edilme emirlerini sadece o imzalayabilir. [9]
1 Ağustos 1919'da Palmer, 24 yaşındaki J. Edgar Hoover'ı, Adalet Bakanlığı'nın Soruşturma Bürosu, Genel İstihbarat Birimi'nin (GID) radikal grupların programlarını araştırmaktan ve onların kimliklerini belirlemekten sorumlu yeni bir bölümünün başına atadı. üyeler. [10] Eylül ayı başlarındaki Boston Polis Grevi, siyasi ve sosyal istikrara yönelik olası tehditlerle ilgili endişeleri dile getirdi. 17 Ekim'de Senato, Palmer'ın radikal uzaylılara karşı hangi eylemleri yapıp yapmadığını ve nedenini açıklamasını talep eden oybirliğiyle bir karar aldı. [11]
Bolşevik devriminin ikinci yıldönümü olduğu için seçilen bir tarih olan 7 Kasım 1919 günü akşam saat 21.00'de, Soruşturma Bürosu ajanları, yerel polisle birlikte, Rus Birliği'ne karşı iyi duyurulan ve şiddetli bir dizi baskın düzenlediler. 12 şehirde işçiler. Gazeteler, tutuklamalar sırasında bazılarının "kötü dövüldüğünü" bildirdi. Birçoğu daha sonra sorgulama sırasında tehdit edildiklerine ve dövüldüklerine yemin etti. Hükümet ajanları, bazı Amerikan vatandaşlarını, Rus olduklarını kabul eden, bazıları Rus İşçileri üyesi olmayan yoldan geçenleri getirerek geniş bir ağ oluşturdu. Diğerleri, hedeflenen radikal grupla paylaşılan uzayda gece okulu dersleri veren öğretmenlerdi. Tutuklamalar, tutuklama emri sayısını çok aştı. Hükümet New York'ta tutuklanan 650 kişiden sadece 43'ünü sınır dışı etmeyi başardı. [12]
Palmer, Senato'nun 17 Ekim'deki sorularını yanıtladığında, departmanının büyük bir çabayla 60.000 ismi bir araya getirdiğini bildirdi. Tüzüğün Çalışma Bakanlığı aracılığıyla çalışmasını zorunlu kıldığı 7 Kasım baskınlarında 250 tehlikeli radikali tutuklamışlardı. Anarşistleri kovuşturma yetkisini artırmak için yeni bir İsyanı Önleme Yasası önerdi. [13]
Başsavcı Palmer yorgunlukla mücadele ederken ve tüm enerjisini Kasım ve Aralık 1919'daki Birleşik Maden İşçileri kömür grevine adadığında, [14] Hoover sonraki baskınları organize etti. Tutuklananları avukat hakları konusunda derhal uyarma konusundaki ısrarını hafifletmesi için Çalışma Bakanlığını başarılı bir şekilde ikna etti. Bunun yerine, İşçi, temsilcilerinin, "hükümetin çıkarlarını korumak için" sanık aleyhindeki dava açıldıktan sonraya kadar bekleyebilecekleri yönünde talimat verdi. [15] Daha az açık bir şekilde, Hoover, İşçi Partisi'nin Komünist Partiye karşı hareket etme anlaşmasını farklı bir örgütü, Komünist İşçi Partisi'ni içerecek şekilde yorumlamaya karar verdi. Son olarak, Çalışma Bakanı William B. Wilson'ın bir izin için bir örgüte üyelikten fazlasının gerekli olduğu konusunda ısrar etmesine rağmen, Hoover daha uyumlu İşçi yetkilileriyle çalıştı ve istediği izinleri almak için İşçi personelini ezdi. Palmer ve Hoover da dahil olmak üzere Adalet Bakanlığı yetkilileri daha sonra bu tür ayrıntılardan habersiz olduklarını iddia ettiler. [16]
Adalet Bakanlığı, 2 Ocak 1920'de bir dizi baskın başlattı ve sonraki birkaç gün içinde takip operasyonları yaptı. Daha küçük baskınlar önümüzdeki 6 hafta boyunca uzatıldı. En az 3000 kişi tutuklandı ve diğerleri çeşitli sürelerde tutuldu. İşletmenin tamamı, arama emri olmaksızın tutuklamalar ve el koymaların yanı sıra aşırı kalabalık ve sağlıksız nezarethanelerde gözaltı da dahil olmak üzere Kasım eylemini daha geniş bir ölçekte tekrarladı. Hoover daha sonra "açık vahşet vakalarını" kabul etti. [17] Baskınlar 23 eyalette 30'dan fazla şehir ve kasabayı kapsıyordu, ancak Mississippi'nin batısı ve Ohio'nun güneyi, çabayı ülke çapında görünür kılmak için tasarlanmış "tanıtım jestleriydi". [18] Baskınlar örgütlerin tamamını hedef aldığı için, ajanlar örgütün toplantı salonlarında bulunan herkesi tutukladı, sadece radikal olmayan örgüt üyelerini değil, aynı zamanda hedef örgüte ait olmayan ziyaretçileri ve bazen tutuklama ve sınır dışı edilmeye uygun olmayan Amerikan vatandaşlarını da tutukladı. [19]
Adalet Bakanlığı bir noktada birkaç bombayı ele geçirdiğini iddia etti, ancak birkaç demir top basına gösterildikten sonra bir daha onlardan hiç bahsedilmedi. Tüm baskınlar, toplamda sadece dört sıradan tabancayı netleştirdi. [20]
Basında yer alan haberlerin çoğu olumlu olmaya devam ederken, yalnızca aşağıdaki gibi solcu yayınlardan gelen eleştirilerle Millet ve Yeni Cumhuriyet, bir avukat ilk kayda değer protestoyu gündeme getirdi. ABD'nin Pensilvanya Doğu Bölgesi Başsavcısı Francis Fisher Kane protesto için istifa etti. Başkana ve Başsavcıya yazdığı istifa mektubunda şunları yazdı: "Bana öyle geliyor ki, çok sayıda kişiye yönelik baskınlar politikası genellikle akılsızca ve adaletsizliğe yol açmaya çok müsait. Gerçekten suçlu olmayan kişilerin tutuklanması muhtemeldir. Bir siyasi partiyi bastırmaya çalışıyor gibi görünüyoruz. Bu tür yöntemlerle yeraltına giriyor ve daha önce tehlikeli olmayan şeyleri tehlikeli hale getiriyoruz." Palmer, bireysel tutuklamaları bir "salgın"ı tedavi etmek için kullanamayacağını söyledi ve anayasal ilkelere bağlılığını ileri sürdü. "Hükümet, özgür siyasi düşünceyi ve siyasi eylemi teşvik etmelidir, ancak kesinlikle kendi muhafazası için, parlamento tarafından yapılması gerekenleri başarmak için güç ve şiddet kullanımını caydırmak ve engellemek için kesinlikle hakkı vardır. ya da politik yöntemler." [21] Washington post Palmer'ın yasal süreç üzerindeki aciliyet iddiasını destekledi: "Özgürlük ihlali yüzünden saç kesmeye harcayacak zaman yok." [22]
Birkaç hafta içinde, Çalışma Bakanlığı'ndaki personelde yapılan değişikliklerden sonra, Palmer, 2.000'den fazla tutuklama emrini yasadışı olduğu gerekçesiyle iptal eden, Çalışma Bakan Yardımcısı Louis Freeland Post'ta yeni ve çok bağımsız fikirli Çalışma Bakan Vekili ile karşı karşıya kaldı. [23] Tutuklanan 10.000 kişiden 3.500'ü yetkililer tarafından gözaltında tutuldu. 556 yerleşik yabancı, 1918 tarihli Göç Yasası uyarınca nihayetinde sınır dışı edildi. [24]
Nisan 1920'deki bir Kabine toplantısında Palmer, Çalışma Bakanı William B. Wilson'ı Post'u kovmaya çağırdı, ancak Wilson onu savundu. Başkan, ihtilaflı bölüm başkanlarını dinledi ve Post hakkında herhangi bir yorumda bulunmadı, ancak Palmer'a "bu ülkenin kırmızı görmesine izin vermemesi" gerektiğini söyleyerek toplantıyı sonlandırdı. Görüşmeyi not alan Donanma Sekreteri Josephus Daniels, Başsavcı'nın Başkan'ın "öğütünü" hak ettiğini, çünkü Palmer'ın "her çalılığın ve ücret artışına yönelik her talebin arkasında kırmızı görüyor olduğunu" düşündü. [25]
Palmer'ın Kongre'deki destekçileri, Louis Post'u görevden alma girişimiyle ya da bunda başarısız olursa, onu kınama girişimiyle yanıt verdi. Post'a karşı yönelim, Başsavcı Palmer'ın 1920 1 Mayıs'ında yapılacak bir radikal ayaklanma girişimi öngörüsü gerçekleşmeyince enerjisini kaybetmeye başladı. Daha sonra, 7-8 Mayıs'ta Ev Kuralları Komitesi önünde verdiği ifadede Post, "yakıcı bir dili olan ikna edici bir konuşmacı" olduğunu kanıtladı [23] ve kendini o kadar başarılı bir şekilde savundu ki, bir Demokrat olan Kongre Üyesi Edward W. Pou'nun coşkulu bir destekçisi olduğu varsayıldı. Palmer, kendisini tebrik ederek, "Görev duygunuzu kesinlikle takip ettiğinizi hissediyorum." [26]
28 Mayıs 1920'de, baskınlara yanıt olarak kurulan Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU), [27] raporunu yayınladı. Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı'nın Yasadışı Uygulamaları Üzerine Rapor, [28] şüpheli radikalleri tutuklamada yasa dışı faaliyetleri dikkatle belgeleyen, ajan provokatör, ve yasadışı iletişimsiz gözaltı. Felix Frankfurter, Roscoe Pound ve Ernst Freund gibi önde gelen hukukçular ve hukuk profesörleri imzaladı. Harvard Profesörü Zechariah Chafee 1920 sayısında baskınları ve sınır dışı etme girişimlerini ve yasal sürecin eksikliğini eleştirdi. Konuşma özgürlüğü. Şöyle yazdı: "Bir Quaker'ın kötü düşünmeye karşı koymak için hapis ve sürgünü kullanması, zamanımızın en üzücü ironilerinden biridir." [29] Kurallar Komitesi, Palmer'a Haziran'da bir duruşma verdi ve burada, Post'a ve "toplumsal devrim için hassas ilgileri ve suçlu anarşistlere sapkın sempati besleyen" diğer eleştirmenlere saldırdı. ve Kongre'nin kurtulma niyeti." Basın, anlaşmazlığı, son aylarına yaklaşırken Wilson yönetiminin etkisizliğinin ve bölünmesinin kanıtı olarak gördü. [30]
Haziran 1920'de, Massachusetts Bölge Mahkemesi Yargıcı George W. Anderson'ın bir kararı, tutuklanan 17 yabancının serbest bırakılmasını emretti ve Adalet Bakanlığı'nın eylemlerini kınadı. "İster Adalet Bakanlığı'nın talimatlarına göre hareket eden Hükümet yetkililerinden, isterse suçlular, aylak aylaklardan ve kötü sınıflardan oluşan bir mafya bir mafyadır" diye yazdı. Kararı, baskınların yenilenmesini etkili bir şekilde engelledi. [31]
Bir zamanlar olası bir başkan adayı olarak görülen Palmer, yılın ilerleyen saatlerinde Demokratların başkan adaylığını kazanma teklifini kaybetti. [32] Anarşist bombalama kampanyası, on iki yıl daha aralıklı olarak devam etti. [33]
PALMER BASKINLARI
PALMER BASKINLARI. Palmer Baskınları (1919-1920), Birinci Dünya Savaşı sonrası kızıl korkunun zirvesinde radikallerin kitlesel tutuklamalarını ve sınır dışı edilmesini içeriyordu. Başsavcı A. Mitchell Palmer, başkanlık hedeflerini ilerletecekleri umuduyla baskınları teşvik etti. Sonuç olarak, bu eylemin anayasa dışı doğası Palmer'ın siyasi kariyerini mahvetti. O bir kurtarıcı olarak değil, tüm Amerikalıların sivil hak ve özgürlüklerine yönelik bir tehdit olarak görülüyordu. Baskınları fiilen organize eden Adalet Bakanlığı'nın Radikal (daha sonra Genel İstihbarat) Bölümünün şefi J. Edgar Hoover, Federal Soruşturma Bürosu'nun (FBI) (başlangıçta Büro olarak adlandırılan) direktörü olarak kırk sekiz yıllık bir kariyere devam etti. Soruşturma). Diğer müdür, Çalışma Bakanlığı Göçmen Bürosu'ndan Anthony Caminetti, belirsiz bir bürokrat olarak kaldı.
Palmer Baskınları
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Amerika Birleşik Devletleri'nde, menşe uluslarına çok fazla bağlılık göstermelerinden korkulan göçmenlerin ve etnik grupların gerçek ve hayali bölünmüş siyasi bağlılıklarına karşı ülke çapında bir çaba vardı. Özel hedefler, anavatanlarına sempati duyan Almanlar ve vatandaşları Amerika'nın müttefiki Birleşik Krallık'a isyan eden İrlandalılardı. Başkan Wilson, "sadakatsizlik zehrini ulusal hayatımızın atardamarlarına döken" tireli Amerikalılara karşı uyarmıştı. "Böyle tutku, sadakatsizlik ve anarşi yaratıkları" diye devam etti Wilson, "ezilmeli" diye devam etti.
Nisan ve Haziran 1919'da kolluk kuvvetlerine, ABD Başsavcısı Alexander Mitchell Palmer'ın evi de dahil olmak üzere önde gelen hükümet yetkililerine ve anarşist ilkeler adına bazı işadamlarına bir dizi mektup bombalı saldırı düzenlendi. hedefler ve hepsi açıldığında patlamaz. Bir ABD Senatörünün evinde bir hizmetçi de dahil olmak üzere bazı insanlar yaralandı ve bir gece bekçisi öldürüldü.
A. Mitchell Palmer
Başsavcı Palmer, Temsilciler Meclisi Ödenekler Komitesi'ne, tüm kanıtların radikallerin "belirli bir günde ayaklanıp hükümeti tek hamlede yok edeceklerini" vaat ettiğini söyledi. Kongreye, bütçesi artırılırsa radikalleri takip edip sınır dışı edeceğine söz verdi.
Palmer'ın Adalet Bakanlığı, çoğunlukla İtalyan ve Doğu Avrupalı göçmenler ve özellikle anarşistler ve komünistler olmak üzere şüpheli radikal solcuları yakalamak ve tutuklamak ve onları ABD'den sınır dışı etmek için bir dizi baskın düzenlemeye başladı. Radikal örgütleri bastırmaya yönelik bu girişim, abartılı söylemler, yasadışı arama ve el koymalar, haksız tutuklamalar ve gözaltılar ve yüzlerce şüpheli radikal ve anarşistin sınır dışı edilmesiyle karakterize edildi.
Bu işi kolaylaştırmak için Palmer, 24 yaşındaki J. Edgar Hoover'ı, Adalet Bakanlığı'nın Soruşturma Bürosu'nun, radikal grupların programlarını araştırmaktan ve üyelerini belirlemekten sorumlu Genel İstihbarat Birimi'nin (GID) yeni bir bölümüne başkanlık etmek üzere atadı. Palmer ayrıca Çalışma Bakanlığı'ndaki yetkililerin işbirliğine de başvurdu. Sadece Çalışma Bakanı, Göçmenlik Yasasını ihlal eden yabancıların tutuklanması için emir çıkarabilir ve bir göçmenlik müfettişi tarafından yapılan bir duruşmanın ardından sınır dışı edilme emirlerini sadece o imzalayabilir.
J. Edgar Hoover
Bolşevik devriminin ikinci yıldönümü olduğu için seçilen 7 Kasım 1919'da, Soruşturma Bürosu ajanları, yerel polisle birlikte, 12'de Rus İşçileri Sendikası'na karşı iyi duyurulan ve şiddetli bir dizi baskın düzenlediler. şehirler. Gazeteler, tutuklamalar sırasında bazılarının "kötü dövüldüğünü" bildirdi. Birçoğu daha sonra sorgulama sırasında tehdit edildiklerine ve dövüldüklerine yemin etti. Tutuklananların bir kısmının Amerikan vatandaşı, yoldan geçenlerin Rus olduğunu kabul ettiği ve bir kısmının da sendika üyesi olmadığı göz önüne alındığında, tutuklamalar yakalama emri sayısını çok aştı. Diğerleri, hedeflenen radikal grupla paylaşılan uzayda gece okulu dersleri veren öğretmenlerdi. New York'ta tutuklanan 650 kişiden hükümet sadece 43'ünü sınır dışı etmeyi başardı.
Hoover sonraki baskınları organize etti. Tutuklananları avukat hakları konusunda derhal uyarma konusundaki ısrarını hafifletmesi için Çalışma Bakanlığını başarılı bir şekilde ikna etti. Bunun yerine, Çalışma Bakanlığı temsilcilerinin "hükümetin çıkarlarını korumak için" davalı aleyhindeki dava açılana kadar bekleyebilecekleri yönünde talimat verdi. Çalışma Bakanı William Wilson'ın bir izin için bir örgüte üyelikten fazlasının gerekli olduğu konusundaki ısrarına rağmen, Hoover istediği izinleri almak için daha uyumlu İşçi yetkilileriyle çalıştı ve İşçi personelini bunalttı.
Ocak 1920'de başlayan ve altı hafta boyunca devam eden bir dizi baskın düzenlendi. Baskınlar 23 eyalette 30'dan fazla şehri ve kasabayı kapsıyordu, ancak Mississippi Nehri'nin batısı ve Ohio Nehri'nin güneyi, çabayı ülke çapında göstermek için tasarlanmış "tanıtım jestleri" idi. En az 3.000 kişi tutuklandı ve pek çoğu da çeşitli sürelerde gözaltında tutuldu. Baskınlar tüm örgütleri hedef aldığı için, ajanlar örgütün toplantı salonlarında bulunan herkesi tutukladı, sadece radikal olmayan örgüt üyelerini değil, aynı zamanda hedef örgüte ait olmayan ziyaretçileri ve bazen tutuklama ve sınır dışı edilmeye uygun olmayan Amerikan vatandaşlarını da tutukladı.
Baskınlar için basında çıkan haberler genel olarak olumluydu. Washington post Palmer'ın yasal süreç üzerindeki aciliyet iddiasını onaylayarak: "Özgürlüklerin ihlali üzerine saç kesmeye harcayacak zaman yok."
Palmer, Çalışma Bakanlığı'nda personel değişikliği olduğunda beklenmedik zorluklarla karşılaştı. Çalışma Bakan Yardımcısı Louis Freeland Post'ta yeni ve çok bağımsız fikirli Çalışma Bakan Vekili, yasadışı olduğu gerekçesiyle 2.000'den fazla arama emrini iptal etti. Tutuklanan 10.000 kişiden 3.500'ü yetkililer tarafından gözaltında tutuldu, ancak 1918 Göç Yasası uyarınca yalnızca 556 yerleşik yabancı sınır dışı edildi.
Louis Freeland Postası
Palmer, Post'un kovulması için çağrıda bulundu ve Palmer'ın Kongre'deki destekçileri, Louis Post'u suçlama girişiminde bulundular ya da bunu başaramazlarsa, onu kınadılar. Post'a karşı yönelim, Başsavcı Palmer'ın 1920 1 Mayıs'ında yapılacak bir radikal ayaklanma girişimine ilişkin öngörüsü gerçekleşmediğinde enerji kaybetmeye başladı. Post, Mayıs ayında daha sonra Meclis Kuralları Komitesi önünde ifade verdi ve kendisini o kadar başarılı bir şekilde savundu ki, Palmer'ın coşkulu bir destekçisi olduğu varsayılan bir kongre üyesi onu tebrik ederek "Görev duygunuzu kesinlikle takip ettiğinizi hissediyorum" dedi.
Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği, raporunu yayınladı. Amerika Birleşik Devletleri Adalet Bakanlığı'nın Yasadışı Uygulamaları Üzerine Rapor, şüpheli radikalleri tutuklamada yasa dışı faaliyetleri dikkatlice belgeleyen, yasadışı tuzaklar ajan provokatör, ve yasadışı iletişimsiz gözaltı. Several prominent lawyers and law professors including future Supreme Court Justice Felix Frankfurter endorsed the report.
In June 1920, a decision by the Massachusetts District Court effectively prevented any renewal of the raids. The judge wrote in his decision that "a mob is a mob, whether made up of Government officials acting under instructions from the Department of Justice, or of criminals and loafers and the vicious classes."
Attorney General Palmer, once seen as a likely presidential candidate, lost his bid to win the Democratic nomination for president later in the year. J Edgar Hoover would secure a life-time appointment as the first Director of the Federal Bureau of Investigation.
President Warren Harding
With the "Red Scare" dying down, the eventual 1920 Presidential winner, Warren Harding stated that "too much has been said about Bolshevism in America. It is quite true that there are enemies of Government within our borders. However, I believe their number has been greatly magnified. The American workman is not a Bolshevik neither is the American employer an autocrat."
The Palmer Raids were influential in the subsequent enactment of the Immigration Act of 1924, which also targeted Southern European and Eastern European immigrants on not just political grounds, but also ethnic and racial grounds.
The Palmer Raids - History
During the 20th century, a number of trials have excited widespread public interest. One of the first cause celebrities was the case of Nicola Sacco, a 32-year-old shoemaker, and Bartolomeo Vanzetti, a 29-year-old fish peddler, who were accused of double murder. On April 15, 1920, a paymaster and a payroll guard carrying a factory payroll of $15,776 were shot to death during a robbery in Braintree, Massachusetts, near Boston. About three weeks later, Sacco and Vanzetti were charged with the crime. Their trial aroused intense controversy because it was widely believed that the evidence against the men was flimsy, and that they were being prosecuted for their immigrant background and their radical political beliefs. Sacco and Vanzetti were Italian immigrants and avowed anarchists who advocated the violent overthrow of capitalism.
It was the height of the post-World War I Red Scare, and the atmosphere was seething with anxieties about Bolshevism, aliens, domestic bombings, and labor unrest. Revolutionary upheavals had been triggered by the war, and one-third of the U.S. population consisted of immigrants or the children of immigrants.
U.S. Attorney General A. Mitchell Palmer had ordered foreign radicals rounded up for deportation. Just three days before Sacco and Vanzetti were arrested, one of the people seized during the Palmer raids, an anarchist editor, had died after falling from a 14th floor window of the New York City Department of Justice office. The police, judge, jury, and newspapers were deeply concerned about labor unrest.
No witnesses had gotten a good look at the perpetrators of the murder and robbery. The witnesses described a shootout in the street and the robbers escaping in a Buick, scattering tacks to deter pursuers. Anti-immigrant and anti-radical sentiments led the police to focus on local anarchists.
Sacco and Vanzetti were followers of Luigi Galleani, a radical Italian anarchist who had instigated a wave of bombings against public officials just after World War I. Carlo Valdinoci, a close associate of Galleani, had blown himself up while trying to plant a bomb at Attorney General Palmer's house. Palmer's house was largely destroyed the powerful blast hurled several neighbors from their beds in nearby homes. Though not injured, Palmer and his family were thoroughly shaken by the blast.
After the incident Sacco and Vanzetti acted nervously, and the arresting officer testified that Sacco and Vanzetti were reaching for weapons when they were apprehended. But neither man had a criminal record. Plus, a criminal gang had been carrying out a string of armed robberies in Massachusetts and Rhode Island.
Police linked Sacco's gun to the double murder, the only piece of physical evidence that connected the men to the crime. The defense, however, argued that the link was overstated.
In 1921, Sacco and Vanzetti were convicted in a trial that was marred by prejudice against Italians, immigrants, and radical beliefs. The evidence was ambiguous as to the pairs' guilt or innocence, but the trial was a sham: the prosecution played heavily on the pairs' radical beliefs the men were kept in an iron cage during the trial the jury foreman muttered unflattering stereotypes about Italians. In his instructions to the jury, the presiding judge urged the jury to remember their "true American citizenship."
The pair was electrocuted in 1927. As the guards adjusted his straps, Vanzetti said in broken English:
Today, many historians now believe Sacco was probably guilty and Vanzetti was innocent but that the evidence was insufficient to convict either one.List of site sources >>>