Rusya devrimi önümüzdeki yüzyılda başlattığımız materyaller döngüsünün bir parçası ve onunla ilgili tartışmalı konuların bir parçası olarak, ülkenin çöküşüne doğru atılan ilk adım olanlardan birini atmak imkansız. 29 Mart 1917, Geçici Hükümet, pek çokları için beklenmedik bir şekilde, "bağımsız Polonya devleti" hakkında bir açıklama yaptı. O zamanki devrim bir ay bile sürmedi, Geçici Hükümet yalnızca 14 günlerini sürdürdü. Öyleyse neden böyle bir telaş içinde, ülkenin toprak bütünlüğü meselesini çözmek gerekliydi?
Polonya meselesiyle ilgili açıklama, Zemstvo hareketinde ünlü bir şahsiyet olan bir aristokrat olan Prens Lvov, Zemstvo hareketinde ünlü bir şahsiyet olan ve Çarlık hükümetine karşı çıkan görüşleri nedeniyle yapılan ilk hükümeti tarafından yapıldığı için de kafa karıştırıcıdır. Zemstvo hareketlerinin çalışmalarını inşa etti), ancak ülkeye karşı derin bir vatansever. Bir yıl önce, Mart 1916’te, Zemstvo Komiserleri toplantısında konuşan Lvov, “Anavatana karşı büyük zafer ve ahlaki görev sebebinin” önemine değinerek, hükümetin “ülkenin iç birliğinin yıkılmasının gerçeğini” açıkça dile getirdi: "Anavatan gerçekten tehlikede."
Aynı zamanda dışişleri bakanlığı, Rusya’daki muhalefetin “Majesteleri’nin muhalifi” olacağını (Rusya’nın ve en iyisi değil mi? onun için "Milyukov-Çanakkale Boğazı" olarak adlandırıldı.
Ve iktidarı alan bu insanlar hemen Polonya’ya katılmaya karar verdi mi? Bu tür davranışlar açıklamalar gerektirir ve birçoğu onları Geçici ve Çarlık hükümetlerinin Polonya meselesiyle ilgili eylemlerinin sürekliliği içinde bulur.
Polonya'nın kalbi için mücadelede
Aralık 1916'da, Başkomutan olarak II. Nicholas orduya döndü ve filo savaşı sürdürme hedefleri arasında ilk olarak "özgür Polonya'nın yaratılmasından" bahsettiği 870 sayılı emirle. İmparatorun ve imparatorluk haysiyetlerinin bundan önce ne daha önce ne de daha sonra konuşmaması ilginçtir. Ama sırayla söylenen kelimeler tarihsel İsterseniz, çarın devrimden kısa bir süre önce Polonya sorunu üzerindeki pozisyonunda köklü bir değişiklik teorisi elde etmenin zor olmadığı bir gerçek.
Emri çıkarırken Nicholas II, söylentileri Almanya ile olası ayrı bir barış konusunda çürütmeye çalışmak da dahil. “Şimdi savaş sırasında güçlenen müttefikler ... kendileri için uygun buldukları bir zamanda barış görüşmeleri yapma fırsatına sahip oldular. Zaman henüz gelmedi. Düşman henüz ele geçirdiği alanlardan sürülmedi. Rusya’nın savaşın yarattığı bütün görevleri yerine getirmesi: Tsargrad’ın mülkiyeti ve sınırların yanı sıra şu anda izole edilmiş olan üç alanın da ücretsiz bir Polonya’nın yaratılması henüz sağlanamadı. Şimdi barış yapmak, tarif edilemez emeğinizin meyvelerini, kahraman Rus birliklerini ve filonuzu kullanmamanız olur. ”
Hatırladığımız Polonya, 1815 yılında Almanya, Avusturya ve Rusya İmparatorluğu arasında bölündü. Rusya'nın bir parçası olarak Polonya Krallığı kuruldu - güçsüz bir ulusal kurtuluş ve devrimci harekete sahip, dengesiz bir bölge. Askerler tarafından büyük 1830 ve 1863 isyanları bastırıldı. Ancak, Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasıyla, Rus İmparatorluğu ile Merkez Güçleri arasında, temas hattında olan Polonyalıların yürekleri için ideolojik bir savaş başladı.
14 Ağustos 1914, Baş Komutanı (o sırada) Büyük Dük Nikolai Nikolayevich Polonyalılara hitap etti ve Polonya'nın bütünüyle yeniden canlanmasına söz verdi. “Babalar ve büyükbabalarınızın aziz rüyası gerçekleşebildiği zaman, Polonyalılar, saat çarptı” dedi. - Bir buçuk asır önce, Polonya'nın canlı bedeni parçalara bölündü, ama ruhu ölmedi. Polonya halkının diriliş saatinin, büyük Rusya ile kardeşçe uzlaşmasının geleceği umuduyla yaşadı. Rus birlikleri bu uzlaşmanın iyi haberlerini size getiriyor. Polonya halkını parçalayan sınırların silinmesine izin verin. Rus Çarı asası altında tekrar bir araya gelebilir. Polonya, bu asaranın altında, inancından, dilden ve özyönetimden tekrar birleşecek. ”
Polonya Krallığı'nda ve daha önce özerkliğin yanı sıra din özgürlüğünün de var olduğu belirtilmelidir. Bu nedenle, özgürlük hakkındaki sözler yanıltıcı olmamalıdır - Baş Komutanının konuşması, savaşın bir sonucu olarak daha önce Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın bir parçası olan toprakların Polonya'ya geri gönderilmesine yol açtı. Rus Çarının asası altındaki birleşme hakkında.
1915 yazında, Polonya Krallığı, Merkezi Güçler tarafından işgal edildi. Kısa süre sonra Almanya ve Avusturya, Polonya topraklarında “özgür”, “bağımsız” bir Polonya Krallığı oluşturma niyetlerini açıkladı. Ve hatta "Polonya Wehrmacht" da insanları işe almaya başladı. Polonyalı muhalefetin çeşitli kanatları, her şeyden önce gerçek bağımsızlığı koyarak, bununla birlikte, Rusça'yı düşünen ve Alman seçenekleri olan bir kişi bunun için önemli bir adım olarak kabul edildi (toprakların yeniden birleşmesi). İdeolojik savaş böylece 1916'in sonuna kadar devam etti. Ve Nicholas II'nin çekiciliği - “şu anda ayrılmış alanlarının üçünden de ücretsiz bir Polonya oluşturulması” - bu ışıkta tamamen farklı bir biçimde okunur. İmparator, daha önce Büyük Dük Nikolai Nikolayevich tarafından daha önce dile getirdiği formülü yineledi - Rus asası altında birliğin restorasyonu.
Bu nedenle, Polonya arifesinde Çarlık politikasını değiştirmek için devrim arifesinde konuşmak için hiçbir neden yoktur.
Özgürlük ise, o zaman evrensel
Devrimciler kesinlikle farklı düşünüyorlardı. Bugün, Bolşevikleri, devletlerin çöküşündeki kapsamlı devlet ilkeleriyle suçlamaları geleneksel olduğu zaman, Decembristler Güney Topluluğu Derneği'nin kurucusu Pavel Pestel'in şunları yazdığını hatırlamakta fayda var: Rusya ve kendisi için yeni bir yaşam kazanır. Bu yüzden, milliyet kuralına göre, Rusya Polonya'ya bağımsız bir varoluş bahşetmeli. ”
Herzen, sırasıyla şunları söyledi: “Polonya, İtalya gibi Macaristan, Macaristan gibi, Rusya'dan bağımsız olarak, bir varoluş durumuna tam olarak sahip olamaz. Özgür Polonya'yı özgür Rusya'yı reddetmek isteyip istemediğimiz başka bir konudur. Hayır, istemiyoruz ve Polonya bu birliği istemiyorsa, bu konuda üzülebilir, onunla aynı fikirde olmayabiliriz, ancak tüm temel inançlarımızdan vazgeçmeden isteğimizi veremeyiz. ”
Bakunin, Polonya'yı boyun eğdirmek için Rus halkının kendilerine hâkim olduklarına inanıyordu, "çünkü aynı zamanda özgürlük adına isyan etmek ve komşu halkları ezmek için çirkin, saçma, suçlu, gülünç ve pratik olarak imkansız" dedi.
Ulusların Rus devrim felsefesinde kendi kaderlerini tayin hakkı bu idealist ilkelerden doğdu: Başkalarına baskı yapmaya devam ederken özgürlüğünüz için mücadele etmek imkansız. Eğer özgürlükse, o zaman evrensel.
Daha sonra, ulusların kendi kaderlerini tayin hakkı, Sosyal Devrimcilerin, Menşeviklerin ve Bolşeviklerin siyasi programlarına temel olarak dahil edildi. Octobristler, bütün uluslar için değil, aynı zamanda ülkenin bütünlüğü için eşit haklar lehinde konuşan, ara bir pozisyonda kaldı. Öğrenciler, tek ve bölünmez bir imparatorluğun taraftarları olarak kaldılar, ancak kendi kaderini belirleme ve Polonya meselesi tartışması da onlardan kaçmadı. Polonya'ya özerklik vermenin mümkün olduğunu, ancak bağımsızlığın olmadığını düşündüler.
Temel tarihsel hata
“Kardeşçe selamlarımızı Polonya halkına gönderiyoruz ve bağımsız Polonya'da demokratik bir cumhuriyetçi sistemin kurulması için mücadelede başarılar diliyoruz”
Geçici Hükümet neden özünde sosyalist olmaktan uzak bir anda bağımsız Polonya hakkında konuşmaya başladı? Akılda tutulması gerçeğinden dolayı, Petrograd Sovyeti'nin devrimden sonraki fiili otoritesi ile Devlet Duma Geçici Komitesi arasında taviz vermek zorunda olduğu unutulmamalıdır.
Şubat Devrimi'nin ilk günlerinden itibaren, güç Petrograd Sovyeti Menşeviklerin ve Sosyal Devrimcilerin elinde toplandı. Çar yetkililerinin tutuklama sorunlarını çözdüler, bankalar tarafından yaklaştı, işe devam etmek için izin istediler, Konsey üyeleri demiryolu trafiğini yönetti. Petrosoviet Yürütme Komitesi üyesi olan Menshevik Sukhanov, Albay rütbesinde Devlet Duma Geçici Komitesi'nin bir temsilcisinin, Albay rütbesinde Geçici Dekanlık Komutanlığı temsilcisinin, toplantılardan birinde, Devlet Duma Başkanı Mihail Rodozko’dan İdare’den II. “Mesele şuydu” diye yazdı Sukhanov, “Demiryolları İcra Komitesinin izni olmadan bir tren veremediği için, Çar'dan ayrılma isteği ile telgraf alan Rodzianko'nun bunu yapamaması.”
Bunu vurgulamak önemlidir: Petrograd Sovyeti liderleri samimi Marksistlerdi ve Marx tarafından geliştirilen teori, burjuvazinin gücünün (kapitalizm) çarlığın yıkılmasından (feodalizm) sonra gelmesi gerektiğini söylüyor. Onların bakış açısına göre, bu düzeltilmesi gereken tarihi bir yanlışlık olduğu anlamına geliyordu. 14 ve 15 Mart ayında, Petrograd Sovyeti ile Devlet Duma Geçici Komitesi arasında iktidarın devri üzerine görüşmeler yapıldı. Sosyalistlerin, hükümetin dizginlerinden vazgeçme ihtiyacına ikna olmuş olsalar bile, kategorik olarak burjuvaziye güvenmedikleri için karmaşıktı. Yürütme Komitesi'ndeki tartışmalar sırasında şu sözler duyuldu: “Burjuvazinin önde gelen gruplarının, İlerleme Bloğu'nun, Duma komitesinin niyetlerini henüz bilmiyoruz ve kimse onlara kefil olamaz. Henüz kendilerini halka bağlayamadılar. Kralın, bilmediğimiz bir tarafında herhangi bir güç varsa, “halkın tarafını almış” “devrimci” Devlet Duma, kesinlikle kralın devrime karşı tarafını alacaktır. Duma ve diğerlerinin bunun için can attığı gibi, bundan hiç şüphe edilemez. ”
Rus tahtına kimin hakkı var?
Bu tür düşünceler nedeniyle, gücün aktarılması, burjuvaziye uygulanan çok sayıda kısıtlamadan kaynaklanıyordu. Konsey, geçici hükümetin hangi dersi seçeceğini seçerse, devrimin kazançlarının korunmasını görevi olarak görüyordu. Talep etti: Ajitasyon özgürlüğü, toplanma özgürlüğü, işçi örgütleri, iş ilişkileri konularında tecavüzde bulunmamak. Gücün Geçici Hükümete devredilmesinin en önemli ilkesi, Kurucu Meclisin kurulmasından önce Rusya'nın devlet yapısını seçmek konusunda “kararsızlık” ilan edildi. Bu talebin temeli, Cumhuriyetin Konsey isteklerinin aksine, Geçici Hükümetin monarşiyi restore etmeye çalışacağı korkusuydu. Milyukov, konuşmaların birinde Mikhail Romanov’un rejiminin lehine konuştu.
Ancak resmi olarak Hükümeti Geçici Hükümete devretse bile, Petrosoviet siyasetten çekilemez ve burjuvazinin mevcut güvensizliğinin üstesinden gelemezdi. Geçici olarak Geçici Hükümeti "düzeltmeye" başladı. Ve eğer doğrudan konuşursanız - arkasından karar vermek. Söz konusu tarihsel hatanın asıl içeriği, gerçekten egemen Petrosoviet’in, isyancıların güvencesine sahip olmayan, burjuvazinin gücünü aktarma girişiminin içeriğindeydi. Ve arzuya göre, her şeye rağmen, yeni hükümetin eylemlerini hâlâ kontrol etme ya da Petrograd Sovyeti için gerekli kararlara doğru itme isteği.
Sosyalistlerin hizmetinde burjuvazi
Dolayısıyla, Geçici Hükümetin orduyu iyileştirme konusundaki eylemlerini beklemeden, Mart ayında düzenlenen 14 Petrograd Sovyeti, ordunun tamamen demokratikleştirildiği ünlü Sipariş No. 1'i yayınladı - ordunun komutanların seçiminden kart oyunlarının çözülmesine kadar. Askeri ve denizcilik bakanı Guchkov'un daha sonraki emirleri sona erdirme girişimleri iptal edildi. Geçici hükümet bunu kabul etmek zorunda kaldı. Mart ayında zaten 23 Petrosovet ve Petrograd üreticileri ve yetiştiricileri topluluğu, fabrika komitelerinin kurulmasına ve 8 saatlik bir çalışma gününün kurulmasına ilişkin bir anlaşma yaptı. Böylelikle işletmelerde Geçici Kontrol Başkanlığı aracılığıyla işçi kontrolü sağlanmıştır. Sonunda, Mart 28'te İzvestia, sosyalistlerin devam eden savaşa karşı tutumunu belirten bir Petrosoviet Manifestosu “Dünyanın Uluslarına Doğru” yayınladı. Özellikle, “Canavar bir savaşta yıkılan ve yıkılan tüm halklara hitap ederek, zamanın tüm ülkelerin hükümetlerinin saldırgan özlemlerine karşı kararlı bir mücadele başlatmaya başladığını ilan ediyoruz; Halkların savaş ve barış sorununun çözümünü ellerine almalarının zamanı geldi ... Rus demokrasisi, egemen sınıflarının el koyma politikalarına kesinlikle karşı çıkacağını ve Avrupa halklarına barış için kararlı bir şekilde hareket etmeleri çağrısında bulundu. ”
Buna paralel olarak, Milyukov, Galiçya'nın ilhak edilmesi ve Konstantinopolis'in kazanılmasının yanı sıra Boğaz ve Çanakkale Boğazı'nın boğuşmasından bahsettiği savaşın hedefleri vizyonuyla konuştu. Petrosovet ve Geçici Hükümet arasında hemen çıkan ihtilaf, 9 Nisan’daki 9’teki savaşın amaçlarına ilişkin Geçici Hükümet’in uzlaşma beyanının yayınlanmasıyla sona erdi. Dedi ki: “Dünya savaşı ve sona ermesi ile ilgili tüm meseleleri nihayet çözmek için müttefiklerimizle yakın ilişki içinde olan halkın iradesini sağlayarak, Geçici Hükümet, özgür bir Rusya’nın amacının başka milletlere karşı değil, diğer milletlere hükmetmediğini beyan etmekte hak ve görev olduğunu düşünüyor. milli servetleri yabancı bölgelerin zorla ele geçirilmesi değil, halkların kendi kaderini tayin etmesine dayanan kalıcı barışın kurulması ”dedi.
Bu nedenle, Mart ayının sonunda Guçkov'un General Alekseev'i cepheye telgraf etmesi şaşırtıcı değil: “Zaman. Hükümetin herhangi bir gerçek gücü yoktur ve emirleri yalnızca Konsey kölesi tarafından izin verilen ölçüde yapılır. ve asker milletvekilleri ... Bunu doğrudan zaman söyleyebilirsin. Hükümet, ancak köle izin verdiği sürece var olur. ve asker milletvekilleri ".
Anarşi karmaşasından kardeşçe selamlar
Aynı şekilde, sosyalistler Geçici Hükümeti Polonya sorusuyla “düzeltti”. 27 March Petrosovet, "Polonya Halkı" na bir mesaj gönderdi. “Petrograd İşçi ve Asker Vekilleri Sovyeti”, “Rusya’da demokrasinin, halkların ulusal-politik öz-kararlılıklarının tanınmasının temelinde duruyor ve Polonya’nın devlet-uluslararası ilişkilerinde tamamen bağımsız olma hakkına sahip olduğunu ilan ediyor” dedi. Kardeşçe selamlarımızı Polonya halkına gönderiyoruz ve bağımsız Polonya'da demokratik bir cumhuriyetçi sistemin kurulması konusundaki mücadelesinde başarılar diliyoruz. ”
Resmen, bu itiraz en ufak bir yasal güce sahip değildi, ancak pratikte Geçici Hükümeti bir şekilde tepki vermeye itmiştir. Petrograd Sovyeti ile olan çatışma, Petrograd garnizonunun aynı devrimci askerleri tarafından Geçici Hükümetin derhal devrilmesi anlamına geldiğinden, sonuncusu, Polonyalıların temyize götüreceği temel noktaları desteklemek zorunda kaldı. Sadece ileride Polonya ile “serbest bir askeri birlik” kurulmasını beklediğini ve Kurucu Meclis toplanıncaya kadar Polonya ve Rusya sınırlarının kesin olarak belirlenmesini ertelediğini belirtti.
Zaten, “boyunduruğu düşüren Rus halkının kardeşinin tam kardeşlik kardeşliğini Polonya halkı için kendi kaderini belirleme hakkını” tanıdığı resmi bir açıklama (yani, ulusların kendi kaderini tayin hakkının en üst düzeyde tanınması), imparatorluğun dağılması sürecini başlattı. 1917 yazında, Finlandiya bağımsızlığını ilan etti, Ukrayna kendinden kararlılıktan bahsetti ve daha fazla parçalanma hızlandırıldı.
Geçici Hükümetin kaderi bu nedenle doğrudan çeşitli iktidar merkezlerinin mücadelesinden kaynaklanıyordu. Bu mücadeleye daha sonra "ikili iktidar" adı verildi. Fakat aslında, devrime eşlik eden güçsüzlüğün kaosundan bahsetmeliyiz.