Rosa Bonheur Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Rosa Bonheur Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
FRANSIZ RESSAM VE HEYKELTIRAŞ
Doğum: 16 Mart 1822 – Bordeaux, Gironde, Fransa
Ölüm Tarihi: 25 Mayıs 1899 – Thomery (BY), Fransa
Rosa Bonheur (kızlık soyadı Marie-Rosalie), idealist bir sanatçı babası Oscar-Raymond ve piyano öğretmeni annesi Sophie’nin çocuğu olarak dünyaya gelen iki kız ve iki erkek dört çocuğun en büyüğüydü.İlginç bir şekilde, çocukların dördü de yetenekli ve başarılı sanatçılar olarak büyüdüler.Aile, Rosa altı yaşındayken 1829’da Bordeaux kırsalından Paris’e taşındı.Bir kalem tutabildiği anda eskiz yapmaktan hoşlanan, ancak başlangıçta okuma ve yazma ile mücadele eden başıboş bir çocuktu.Annesi, kızından alfabenin her harfi için bir hayvan çizmesini isteyerek temel okuryazarlığı öğrenmesine yardımcı oldu.
Rosa bir gün parlak bir fikri vardı.Bana A’nın karşısında bir eşek, C’nin karşısında bir inek çizmemi söyledi. Annesinin ustaca yöntemini takiben, Bonheur her zaman onu ve hayattaki bu anı kalıcı sevgisi ve derin hayvan anlayışı oluştu.
Paris’in yoğun kentindeki yaşam, Bordeaux’nun sakin kırsal yaşamından farklıydı.Bonheur’un babası, Ütopik sosyalist değerlere bağlı olan ve toplam cinsel eşitliği içeren evrensel bir uyum vizyonunu destekleyen Saint-Simonian felsefesine abone oldu.
Bonheur babası için şöyle diyor;Sanırım bu, babamın her zaman izlediği bir rotanın ilk belirgin adımıydı.Genelde tüm maçlarda liderdim.Arada sırada yumruklarımı kullanmaktan çekinmedim.Varlığıma erkeksi bir eğilim oluşturdu.” Oscar-Raymond, kadınların eğitimine ve eşitliğine o kadar kararlı bir şekilde inanıyordu ki, 1803’te Paris’te devlet sponsorluğunda kurulan kızlar için mevcut tek ücretsiz çizim okulunun müdürü oldu.Babalarının ölümünden sonra Bonheur ve kız kardeşlerinden biri okul başkanlığı görevini devraldı.
Bonheur henüz on yaşındayken Fransa’da bir kolera salgını yayılıyordu. Babası politik ve felsefi arayışlarına karıştı ve annesi tükendi.Aile onların en iyi iç hastalıklardan muzdariptiler. Çocukların ve babanın hepsi hayatta kalmasına rağmen, anneleri Sophie hastalandı ve 36 yaşında öldü.
Bonheur’un babası Rosa’yı Madam Gilbert’in yönettiği bir yatılı okula göndermeye çalıştı ancak sefil bir şekilde başarısız oldu ve sanatçı şunları söyledi: “Gilberts benim gibi gürültü bir yaratığı daha fazla barındırmayı reddetti ve beni eve geri gönderdi.Erkek tavırları, kısa sürede çalkantılı hale gelen yoldaşlarım üzerinde talihsiz bir etkiye sahip oldu.”
Kızının okuldaki asi davranışlarından çekinmeyen Raymond Bonheur, kadınların resmi sanat okullarına gitmelerine izin verilmediğini bilerek kızının sanat eğitimine kendisinin başlamasının daha iyi olacağına karar verdi.Bu sırada George Sands ve Felicite Robert Lamennais’in yazılarını da inceliyordu ve her canlının bir ruhu olduğunu, Bonheur’la paylaştığı bilgileri ve hayvanlara karşılıklı saygılarını tatmin ettiğini öne sürüyordu.13 Yaşındayken Bonheur, günlük görevleri tamamlamak için babasının stüdyosunda çalışmaya başladı.Eğitimi, alçı dökümlerin, gravürlerin ve natürmortların kalem çizimlerini içeriyordu. Bir keresinde, babası dışarıdayken, Bonheur kirazlarla ilgili bir çalışmaya başladı.Döndükten sonra, babası yeteneğinin tüm kapsamını fark etti ve onu doğadan çalışmaya, öncelikle manzaraları, hayvanları ve kuşları boyamaya teşvik etti.
14 Yaşındayken, 1836’da Bonheur’un babası onu Louvre’da resim ve heykel eğitimi almaya gönderdi ve burada en genç öğrencilerden biriydi.”Burada bir aile stüdyosunda çalışmaya devam etti.Her türlü ihtimal ve sonun karışıklığır ağmen aynı zamanda Louvre’a katılırken, öğrenciler Paulus Potter, Wouvermans ve Van Berghem’in eserleri gibi Hollandalı usta resimlerinin aynısını yaptılar.
19 Yaşındayken babası küçük hayvanlardan oluşan bir hayvanat bahçesi oluşturmasına izin verilen bir daire kiraladı.İcinde keçi, tavuk, bıldırcın, kanarya ve ispinoz. Daire, Paris’in tarlalara, çiftliklere ve hayvanlara yakın bir bölümü olan Rue Rumford’da, Bonheur ve üç küçük kardeşinin gerçekçi çizim ve resim yoluyla muazzam yeteneklerini geliştirebilecekleri bir yerdeydi.Ayrıca, hayvan duyguları ve fizyognomi aralıkları hakkında daha derin bir anlayış kazanmak için at fuarları ve Paris mezbahaları gibi “erkeksi” alanları da sık sık kullandığı söyleniyordu, ancak ikincisi ne kadar korkunç olabilirdi.
Ayrıca 1842’de Bonheur ailesinin bir arkadaşı olan Mösyö Micas, babasını, o zamanlar oldukça hasta olan 12 yaşındaki kızı Nathalie’nin portresini çizmesi için görevlendirdi.Daha yaşlı olmasına rağmen, Bonheur genç kıza çok bağlandı ve mutlu bir şekilde Micas aile çevresine dahil edildi.Nathalie, tomurcuklanan sanatçıya kıyafetlerine bakarak, dikiş dikerek ve stüdyoyu temizleyerek yardım etti.Bonheur, 1841’de Paris Salonu’nda iki resim Keçi, Koyun ve Havuç Kemiren Tavşanlarla giriş yaptı.O andan itibaren her yıl 1855’e kadar Theodore Rousseau ve Camille Corot gibi Barbizon Okulu ressamlarından en çok etkilenen hayvan çalışmaları ve manzaraları sergiledi. 1843’te Bonheur resimlerini düzenli olarak satıyordu ve daha fazla koyun, inek ve boğa incelemek için ülkeyi dolaşacak kadar parası vardı.
23 Yaşına gelindiğinde, Rosa Paris Salonu’nda on sekiz eser sergilemişti. Kariyerinin başlarında, Salonda heykeller de sergiledi.Ancak kardeşi Isidore yetenekli bir heykeltıraş olduğu ve kız kardeşi olarak onu gölgede bırakmak istemediği için bunu terk etmeye karar verdi.
Rosa’nın 1848 Salonundaki başarısından sonra altın madalya ile ödüllendirildi. Fransız hükümeti tarafından hayvan gücüyle tarla sürme geleneğini onurlandırmak için büyük bir resim yaratması için görevlendirildi.Daha sonra 1849 Salonu’nda sergilenen Nivernais’te Çiftçilik için eskiz çizmeye başladı. Ayrıca bu yıl boyunca sanatçının babası öldü ve onun yerine Ecole Gratuite de Dessins des Jeunes Filles’in yönetmenliğini yaptı.Ayrıca 56 rue de l’ouest’te arkadaşı Nathalie Micas ile birlikte kendi stüdyosunu kurdu.
1851’de Bonheur, Paris’teki Goupil evi olan bir sanat galerisi ile ilişki kurdu. Gelecek yıllar boyunca Londra’da Lefevre, Paris’te Goupil ve Peyrol tarafından boyanmış görüntüleri çoğaltılacak, adını ve imajını yayacak, böylece Salon ziyaretçilerinin ve müşterilerinin kapsamı dışında ününü artıracaktı.Bonheur’un sanatsal kariyerinin zirvesi, Le Marche aux Chevaux (At Fuarı) adlı destansı resimle geldi. Çalışmaya 1851 yılında başlanmış ve 18 aylık hazırlık çalışmalarının ardından 1853 salonuna teslim edilmiştir.Rosalia Shriver, ‘Rosa Bonheur: Amerikan Koleksiyonlarındaki Eserlerin bir Kontrol Listesiyle’ adlı kitabında bu gönderimin anıtsal doğasını şöyle anlatıyor: “1853 Salonu’nda nihayet bitirilip sergilendiğinde, yaratıcısı sadece 31 yaşındaydı.Oysa başka hiçbir kadın böyle bir güç ve parlaklıkta bir eser elde etmemişti; ve başka hiçbir hayvan ressamı böyle büyüklükte bir eser üretmemişti.”
1853 Salonundan sonra, Rosa “hors de concours” ilan edildi ve onu kabul için daha fazla Salon girişi yapma zorunluluğundan muaf tuttu.1855 Salonu’nda Fenaison D’auvergne’yi Auvergne’de Haymaking sergiledi ve bunun için başka bir altın madalya kazandı.Bu, 1867 Fuar Üniversitesi’ne kadar yaptığı son girişti.Le Marche aux Chevaux (At Fuarı) Bonheur’u uluslararası üne kavuşturmuştu. Kraliçe Victoria bile onu şu anda ziyaret etmeye davet etti.İngiltere’ye yaptığı gezi Rosa’nın Kraliyet Akademisi Başkanı Charles Eastlake ve aralarında yazar ve eleştirmen John Ruskin’in de bulunduğu diğer İngiliz soylularla ve İngiliz ‘hayvancı’ Edwin Landseer’le tanışmasına izin verdi.Ayrıca, 1850’lerde ingiliz ve İskoç kırsalını gezme fırsatı buldu ve burada gelecekteki resimleri için yinelenen konular haline gelmek üzere farklı ingiliz hayvan ırkları üzerine çalışmalar yaptı.Rosa daha sonra seyahatlerini hatırladı. Melankolik sislerine rağmen muhteşem bir ülke. Çünkü yeşil olanı tercih ederim.Viski sislerini, bulutları süpüren dağları, karanlık heather’ı seviyorum onları tüm kalbimle seviyorum.Paris’e döndüğünde, Rosa işinden emindi ve ekonomik olarak güvenliydi.
1850’lerden sonra İngiltere’de müreffeh bir orta sınıf büyüdü.Bunlar evlerinde sanata sahip olmak isteyen insanlardı ve bu nedenle sanatçılar yararlandı.
Dönemin bir sanat tüccarı olan Ernst Gambart, reprodüksiyon yapmak için birçok orijinal tabloyu ve telif haklarını satın aldı.Gambart, diğer sanatçılar arasında Bonheur ile yakın bir çalışma anlaşması yaptı.Bonheur’un devam eden mali refahı onu yeni bir stüdyo kurmaya teşvik etti.Micas ailesi stüdyonun gelişimini denetlerken, Bonheur birlikte yaşamak istediği bir hayvan seçkisi toplamaya odaklandı.Eleştirmen Armand Baschet’in 1854’te anlattığı gibi, Stüdyosunun muhteşem ışıklı penceresi, düvesinin, keçilerinin ve koyunlarının yanı sıra kısrağı Margot’un özgürce yaşayabileceği bu avluya bakmaktadır.Normandiya çiftliğinin tüm kuşları orada.Bazen, Bonheur’un olağandışı hayvanlara olan gayreti aile içinde felakete neden oldu. Pireneler gezisinden bir su samuru geri getirdi ve bu da “… su deposundan çıkıp Madam Micas’ın yatağının çarşaflarının arasına girmek gibi kötü bir alışkanlığı olduğunda” umutsuzluğa neden oldu ve Bonheur’un kayınbiraderini hatırladı.
Kendi yoğun kariyerine rağmen, Bonheur ve kız kardeşi Juliette, babaları tarafından kurulan çizim okulu Ecole Gratitude de Dessins des Jeunes Filles’de ders vermeye devam etti. Rosa, babasının doğrudan gözlem tarzına dayanan “çizim bilimi” adlı bir kurs tasarladı.Aynı zamanda stüdyosuna ve diğer sanatçılarına ve özellikle de hayat boyu arkadaşı Paul Chardin’e önemli sosyeteleri ağırladı.Chardin, İngilizlerin Bonheur’un çalışmalarını çok takdir ettiğini ve onun da İngiliz sanatçılara hayran olduğunu biliyordu.1903’te Chardin şöyle yazdı: “Özellikle Landseer’a hayran kaldım.Bu sanatçının tuvallerinden oldukça fazla sayıda mükemmel gravürü vardı.”1855’ten sonra, Fransız eleştirmenler Bonheur’un salonlara ve Fransa’ya olan ilgisizliğinden dolayı hayal kırıklığına uğradılar, İngiliz aristokrasisi ise eserlerinin çoğunu satın aldı.
Genel olarak, Bonheur hayatına olan ilgisini ve yoğunlaştırılmış şöhret deneyimini oldukça üzücü buldu. Sonuç olarak, 1859 yazında Paris’ten çekildi ve Fountainebleu Ormanının yakınındaki küçük By köyünde bir şato, bir ev ve çiftlik buldu ve satın aldı.Büyüyen hayvan koleksiyonu için büyük bir stüdyonun yanı sıra birçok kalem inşa etti ve Nathalie ve Madam Micas ile birlikte orada çalışmaya geri döndü.
Nice, Fransa’da Rosa Bonheur ve Nathalie Micas (1882)
Bonheur, By köyündeki tenha varlığında son derece mutluydu.Genellikle şafakta güne başladı, ormanda alacakaranlığa kadar çalışabileceği uygun bir yer bulmak için yürüdü.Sevgili bir arkadaş olarak kalan ve sık sık eskiz yapmaya gelen Chardin hariç, önceki yıllara göre daha az sanatçı gördü.Akşamları Bonheur ve yakın ailesi ve arkadaşları birlikte sigara içip şöminenin yanında sohbet ederlerdi.İmparatoriçe Eugenie tarafından 15 Haziran 1865’te Napolyon tarafından kurulduğundan beri Onur Lejyonu’nun Büyük Haçına layık görüldüğü zaman ziyaret edilmesine son derece şaşırdı.Nathalie Micas, Bonheur’un sadık, sakin ve sürekli arkadaşı olarak kaldı. Nathalie 1889’da öldükten sonra Rosa bir arkadaşıyla akraba olduğu için çok üzüldü. “..ayrılmanın ne kadar zor olduğunu bana mortifications ile karşılanır vardı.Beni tek başına tanıyordu ve ben, onun tek arkadaşı, değerinin ne olduğunu biliyordum.”
1893’te Rosa, karakteristik enerjisinin bir kısmını geri kazanmıştı ve Chicago’daki Dünya Kolomb Fuarı’nda Kadınlar Binası’nı gezmek için Amerika Birleşik Devletleri’ne gitmişti.Genç bir Amerikalı kadın sanatçı 1889’da sanatçıyla temasa geçmiş ve portresini çizmesini istemişti ama Rosa o sırada kendini göreve uygun hissetmiyordu.Ancak Amerika’dan Fransa’ya döndükten sonra kendini daha iyi hissediyordu ve Boston’dan portre ve tür ressamı olan Anna Klumpke ile görüşebiliyordu.
Bir öğrenci olarak, Klumpke Fransa’da okudu ve atanmış bir görev için Nivernais’te Çiftçilik kopyalamıştı. Klumpke zaten Bonheur tarafından büyülendi ve çocukken bir “Rosa” bebeğine sahipti.Çok kısa bir süre içinde, kadınlar birbirleri tarafından büyülendi. Bonheur, Klumpke’ye her ikisinin de Ağustos 1898’de imzaladığı bir yaşam anlaşması teklif etti.Klumpke, Bonheur’un birkaç portresini çizmeyi ve eski sanatçının biyografisini yazmayı kabul etti.Bir yazar, günlükçü ve ressam olan Klumpke, hayatının son yıllarında Bonheur’un resmi portrecisi ve arkadaşı oldu. Klumpke, 25 Mayıs 1899’da Bonheur’un ölümünden önce üç portresini tamamladı ve 1908’de Bonheur’un kişisel günlüğü, mektupları, eskizleri ve diğer yazılarına dayanarak ‘Rosa Bonheur: Sa vie et son oeuvre’ (Rosa Bonheur: Hayatı ve Eserleri) yayınladı.
Klumpke, hem kendi ailesinin hem de Bonheur’un ailesinin onaylamamasına rağmen, hayatının geri kalanında Bonheur’un mülkünü yönetti.Bonheur ona mülkün varisi adını verdiğinden beri, Klumpke, 1900 yılında 72 milyon frank karşılığında en çok satan 892 resim ve diğer birçok sanat eserinin satışına başkanlık etti.1924’te Klumpke, By’deki Musée Rosa Bonheur’u açtı ve kadınlara sanat eğitimi verecek olan Rosa Bonheur Memorial Sanat Okulu’nu kurdu.1940’ta Klumpke ‘Bir Sanatçının Anılarını’ yayınladı ve 1942’de öldü. Külleri daha sonra Père Lachaise mezarlığı’nda Rosa Bonheur ve Nathalie Micas ile birlikte gömüldü.
Rosa Bonheur, az sayıda kadının sanat alanında kariyer yapmakta başarılı olduğu bir zamanda ve yerde ticari olarak başarılı bir ressam oldu. Ondokuzuncu yüzyılın Avrupalıları sanatı evinde takip edilen bir kadının eğlencesi olarak görüyorlardı.Ancak babasının eğitimi ve etkileri nedeniyle Bonheur sanat eserine mesleği olarak yaklaştı.Bonheur’un kadın eşitliğine olan inancı ve işyerinde erkek kıyafeti giymeyi, ata binmeyi ve sigara içmeyi içeren alışılmamış kişisel alışkanlıkları onu erken feminist olarak tanımladı.
Kadınları değil hayvanları boyayarak, Bonheur’un diğer kadın sanatçılar üzerindeki etkisi bir nesli atlayıp doğrudan yirminci yüzyıla atlıyor gibi görünüyor.Bonheur’u doğrudan zaman çizelgesinde takip eden Berthe Morisot ve Mary Cassatt gibi sanatçılar, esas olarak kalan ataerkil bir dünyada iç varoluşun sınırlamalarını tasvir ettiler. Yirminci yüzyılın başlarındaki Georgia o’Keeffe ve Claude Cahun gibiler, inşa edilmiş beklentileri ve ikili cinsiyet rollerini, istedikleri sanatı yarattıkları ölçüde kesinlikle reddettiler ve sadece hala kafesli olduklarını ortaya çıkarmak için çalışmadılar.
Bu kadınlar, başarılarının eşit olarak değerlendirilmesinin zamanının geldiğini göstermek için erkek kıyafetleri giydiler ve dikkat çekici bir şekilde, Rosa Bonheur, yirminci yüzyılın kadın sanatçılarıyla aynı tutuma sahipti. zaman içinde, radikal bir şekilde değişti ve kadınların özgürlüklerini ve haklarını değiştirdi.
Yaşam tarzında alışılmamış olan Bonheur, akademik titizlikle boyandı, ancak plein air’de çalışma yöntemleri hala gün için nispeten sıradışıydı. Fransa’daki Barbizon Okuluna hayran kaldı ve bu grubun birçok üyesi manzaralarını açık havada boyadı. Bununla birlikte, on dokuzuncu yüzyılda çalışan sanatçıların çoğunluğu hala stüdyoya dayanıyordu.Özellikle kariyerinin sonlarına doğru, Bonheur her zaman tuvalini ve şövalesini dışarıya çıkardı ve bu eyleminde sanat tarihinin bir sonraki radikal dönüşünü ve hareketini, İzlenimciliği etkiledi. Claude Monet ve Camille Pissarro’nun beğenileri, gerçek benzerliği elde etmek ve en güzel ışığı yakalamak için en plein hava tekniğini savundu ve bunlar, ileri görüşlü düşünür Rosa Bonheur ile paylaşılan ideallerdi.