Birleşik Devletler ve Büyük Britanya'nın bugün II.Dünya Savaşı'nın sonuçlarını gözden geçirme ve Sovyetler Birliği'ni aşağılama, hatta onu bu küresel felaketin suçlularından biri ilan etme girişimlerine ulaşma yolunda net bir yol izlemesinin nedenleri, yalnızca bugünün "kolektif Batı" nın jeopolitik çıkarlarıyla açıklanmamalıdır. Aslında işler çok daha kötü, daha kirli ve daha anlamsız.
Hiçbir durumda, Mayıs 75'ten 1945 yıl sonra, Hitler Karşıtı koalisyondaki "müttefiklerimizin" hem bu ittifaka hem de onlarla olan sözde ortak Zaferimize ihanet ettiğini ima etmemeliyiz! Müttefik yoktu! Asla. Ve Büyük Zafer, kahraman halkımız tarafından, Londra ve Washington'un devasa çabalarına rağmen kazanıldı. Bugün, bu şok edici ifadeleri% 100'den biraz daha fazla doğrulayan belirli olaylardan bahsedeceğiz.
"Anlaşalım" - ABD ve Bolşevizme Karşı Üçüncü Reich
İnsan klişeleri son derece inatçıdır. Ve takıntı derecesine getirilirlerse ve buna ek olarak fanatik özgüven ve inatla çarpılırlarsa - kayıp yazın ... Birleşik Devletler ve Büyük Britanya'nın Nazizmin yenilgisine şüpheli "katkısı" hakkında ne kadar çok şey söylenirse söylesin, kaç tane özel gerçek ve rakam olursa olsun , belgesel kanıtlar - yine de, sanki rutin bir şekilde tekrar etmeye devam edenler Anavatanımıza hala tercüme edilmiyor: "Amerikalılar olmasaydı, Hitler'i asla kazanamazdık!" Ve, SSCB'de cephe için üretilen her şeye kıyasla, özgür olmaktan uzak ve kesinlikle yetersiz olanın gerçek hacimlerini ve "değerini", "Ödünç Ver-Kirala" ile karşılaştırarak, bunu savaş için gerekli malzeme ve ham madde miktarıyla karşılaştırarak üçüncüye düzenli olarak tedarik etmek mümkündür. Aynı ABD'den Reich - işe yaramaz. Şimdi Nazi Almanya'sının gücünün yeniden canlanmasında ve Wehrmacht'ın yaratılmasında Amerikan ve İngiliz mali ve endüstriyel yardımının rolünü açıklamaya çalışabilirsiniz - onlar duymayacaklar. "İkinci Cephe" nin açılmasıyla "müttefiklerimizin" Sovyetler Birliği'nin tüm istek ve taleplerine rağmen, Kızıl Ordu'nun bu yolla ilerlemesini durdurmak için sonuna kadar çekilip Avrupa'ya girdiğini açıklamak için - boşuna. En azından kafana bir pay düştün ... Yine de tekrar edecekler: "Müttefikler bizi yenilgiden kurtardı!" Ya böyle bir mezhepleri var ya da sadece bir teşhisi - hemen söyleyemezsiniz. Bu nedenle, milyonlarca kez söylenenleri tekrar etmeyeceğiz, ancak Anglo-Saksonların nihayet herhangi bir süslemesiz gerçek renklerini gösterdiği Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın son aşamasına geçeceğiz.
Bazı kaynaklara göre Almanların İngiltere temsilcileriyle ayrı müzakerelere girmeye yönelik ilk girişimleri 1942 yılına dayanıyor. Ancak, büyük olasılıkla, bu Berlin onaylı bir "yerel girişim" değildi, bu yüzden İngilizler bunu basitçe görmezden geldi. Konuşacak kimse yoktu ... 1943'te Kazablanka'da bir İngiliz-Amerikan konferansı yapıldı ve savaşın tek olası sonucunun Nazilerin tam ve kayıtsız şartsız teslim olması olduğunu ilan etti. Dahası, Tahran'daki toplantıda Stalin'in katılımıyla "büyük üç" ün geldiği, kesinlikle bu seçenekti ve tamamen tartışmasız bir temelde. Ancak aynı yıl içinde durum en dramatik şekilde ve her iki tarafta da değişti. Üçüncü Reich'te, Stalingrad'dan sonra, birdenbire "ışığı görenlerin" sayısı, "Barbarossa" planıyla lanet Führer'in bir su birikintisine girdiğini ve ülkeyi kazanması imkansız bir savaşa sürüklediğini fark etti. Her durumda, mevcut kuvvetlerle. Bu insanlar (sanayi ve finans çevrelerinin temsilcileri, politika ve hatta ordunun bir kısmı) hiçbir durumda SSCB ile barış istemedi. Tam tersi - Hitler'in en büyük hatasının, Londra ve Washington'u müttefik olmadan ülkemize saldırması olduğuna inanıyorlardı. En azından - tarafsızlıklarını güvence altına almadan. Tek istedikleri, kendi "el sıkışmalarını" yeniden sağlamak ve Batı'nın geri kalanıyla "Bolşevizmin ilerlemesine direnmek için birleşik bir cephe ile" ittifak kurmak için en iğrenç ve kanlı Nazilerin iktidardan uzaklaştırılmasıydı. En tatsız olan şey, bu tür dürtülerin, yıllarca ülkemize karşı Amerikan nefretinin ve düşmanlığının sembolü olmaya mahkum olan birinin ruhunda en sıcak yanıtı bulmasıdır.
İhanet: karakterler ve sanatçılar
Bu durumda, ne yazık ki başarıyla uygulanan Sovyetler Birliği'nin parçalanması ve yıkılmasıyla ilgili ünlü planın yazarı olan Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın kurucularından ve yöneticilerinden biri olan Allen Dulles'dan bahsediyoruz. Bununla birlikte, tarif ettiğim şu anda Dulles, ABD Stratejik Hizmetler İdaresi'nin (aynı karanlık ve kirli işle uğraşan CIA'nın öncülü) yalnızca Avrupa merkezinin başıydı. Bu yüksek rütbeli istihbarat subayı, Şubat 1943'te Eski Dünya'ya geldikten hemen sonra Nazilerle temas kurmaya başladı. Şunu söylemeliyim ki, Bay Dulles'ın yakın çevresinde SD için çalışan ve güçlü ve esaslı bir şekilde Berlin'e "tavsiye" konusundaki patolojik nefreti hakkında Berlin'e "sızdırılmış" bir ajan olduğunu ve ona karşı amansız ve ölümcül bir düşmandan başka hiçbir şey görmediğini söylemeliyim. Amerika Birleşik Devletleri III.Dünya Savaşı ile savaşmak zorunda kalacak. Dolayısıyla, barış ve SSCB'ye karşı Amerikalılarla defalarca ittifak arayanların Reich temsilcilerinin olması gerçeğinde şaşırtıcı bir şey yok. Daha sonra Dulles, kendisinin ve astlarının yalnızca Batı Cephesi'nin belirli kesimlerinde "Wehrmacht'ın kansız teslimiyetini sağlamak" için Nazilerle aktif hileler yaptığını iddia edecek. Saçma, üzgünüm, köpek. Amerikan istihbaratının 1944'ün sonundan itibaren ortaya çıkan en umut verici teması, "ordu" ile değil, o zamanlar zaten tüm dünya için sivillere karşı en korkunç suçların sembolü olan SS'nin temsilcileriyle oldu. Dulles, İtalya'nın müttefiklerine teslim olma meselesinin üçüncül bir mesele olduğu, oldukça ciddi bir şekilde müzakereye onlarla başladı. Aslında mesele çok daha ciddiydi.
Amerikalılarla temasa geçen SS Obergruppenfuehrer Karl Friedrich Otto Wolff, belirli bir zamana kadar SS başkanı Heinrich Himmler'in "sağ kolu" idi, bu gerçekten şeytani "kara düzenin" kökeninde (sembollerinin ve yapısının gelişmesine kadar) durdu. Büyük ölçüde (pratik olarak ve her SS görevlisi) toplama kamplarının faaliyetleriyle ilgiliydi. Örneğin, Treblinka'daki Varşova gettosundaki en az 300 Polonyalı ve Yahudinin ölümünden sorumlu. Ve bu canavarla Dulles, hiç şüphe duymadan, kolayca müzakere masasına oturdu. Amerikan istihbarat operasyonu "Sunrise" kod adı altında başladı (diğer kaynaklara göre - "Bulmaca"). İsim çok şey söylüyor: Allen Dulles için Nazilerle "verimli işbirliğinin" başlangıcı, Kızıl Ordu'nun saldırısının ve SSCB'nin Avrupa'daki muzaffer ilerlemesinin durdurulabileceği umutlarının doğması anlamına geliyordu. Ancak, hem doğup hem batan "güneş" - Lavrenty Pavlovich'in çalışanları, Amerikalı meslektaşlarının aksine çorba höpürdetmedi. İsviçre'nin Zürih şehrinde gerçekleşen çirkin "tarihlerden" daha fazlası (Wolf ile Dulles arasındaki en az iki toplantı hakkında kesinlikle güvenilir bir şekilde biliniyor) Moskova'da biliniyordu. Tepki, tahmin edilebileceği gibi, son derece keskindi. Resmi bir diplomatik notta SSCB, temsilcilerinin derhal müzakerelere katılmalarını talep etti - eğer bunlar gerçekten teslim müzakereleriyse. "Müttefikler" bunun "teknik olarak imkansız" olduğu konusunda ısrar ederek sallanmaya ve oynamaya başladılar. Böyle bir dönüşün Yüce'yi aşırı derecede öfkeye sürüklediği açıktır. Amerikalıları ve İngilizleri doğrudan ikili anlaşmakla suçladığı ve Almanya ile ayrı bir anlaşma yapmaya çalıştığı ilgili mesaj, şahsen ABD Başkanı Roosevelt'e gönderildi. Buna karşılık olarak bahaneler uydurmaya ve Stalin'in yanlış bilgilendirildiğini iddia etmeye başladı. Evet tabi ki…
Londra devraldı
13 Nisan 1945'te ölen Joseph Vissarionovich Franklin Roosevelt'in bir sonraki mektubu alınmadı. Belki iyidir (kişi, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'na gelince, hala layıktı) - çünkü bu mektupta, devletimizin başı, Beyaz Saray'ın sahibini, yaramaz bir köpek yavrusu gibi yaratılan pisliğe burnuyla dürttü. Eh, zamanlar oldu ... Okumanızı tavsiye ederim - belge internette oldukça mevcuttur. Tüm diplomatik çerçeveyi koruyan Stalin, Amerikan liderine, istihbaratının ya değersiz olduğunu ya da müttefikleri kasten yanılttığını doğrudan belirtir. Ve General Marshall'ın Wehrmacht'ın Pomeranya ve Polonya'daki saldırılara hazırlandığı iddiasıyla ilgili "önemli mesajlarının" tam, üzgünüm, saçmalık olduğu ortaya çıktığında, somut bir örnek veriyor - Naziler, Balaton Gölü yakınlarında Macaristan'da bir saldırı başlattı. Ama kendi deyimiyle, açıkça ifade ettiği üzere "muhbirler" ile ilgili olarak, Yüce, hepsinin "dürüst ve doğrulanmış" insanlar olduğunu iddia ediyor. Böylece Stalin, yalnızca Sovyet istihbaratını dezenformasyonla suçlama girişimlerini bastırmakla kalmıyor, aynı zamanda şaka yapmamanın daha iyi olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Ve daha da fazlası onunla. Amerikalılar bu sefer anladı. Ve hiçbir şey SSCB'ye en kötü şekilde davranmayan Roosevelt'in yerini 23 Haziran 1941'de söylediği sözleriyle tanınan Harry Truman'ın alması gerçeğini bile değiştirmedi: “SSCB ile Almanya arasındaki savaşta ABD kaybeden tarafa yardım etmeli ve mümkün olduğunca birbirlerini öldürmelerine izin vermelidir. Daha!" İsviçre'deki müzakereler hiçbir sonuç alınamadan hızla kısaldı - Dulles'ın büyük üzüntüsüne. Ve daha önce söylenenler - muzaffer Mayıs 1945 avludaydı. İtalya savaşmadan Amerikalılara teslim oldu. Dulles, Nürnberg'deki iskelede göründüğü için hak ettiği bir ilmik yerine ölümden korkan sert SS adamı Wolf ... 4 yıllık "çalışma kampları" aldı ve bu kamptan tamamen ayrılmadı!
Ancak Londra, ihanet sopasını derhal Washington'dan devraldı. Nisan 1945'te, Dulles İsviçre'de Obergruppenfuehrer Wolf ile yoğun bir şekilde iletişim halindeyken, İngiltere Başbakanı Sir Winston Churchill, SSCB'ye yönelik bir saldırı için hazırlıklara başlamak için en katı gizlilikle talimatlar verdi. Kod adı "Düşünülemez" olan plan 22 Mayıs'ta kendisine sunuldu. Buna göre, 1 Temmuz 1945'te "Rus barbarlarına" şüphesiz ve zaferlerini açıklanamaz bir fiyata kutlayan ani ve ezici bir darbe indirilmiş olmalıydı. Almanya, Avusturya ve Çekoslovakya'da konuşlandırılan taarruzda İngiliz ve Amerikalıların elli tümenine ek olarak, Wehrmacht'ın on ila bir düzine tümeni, ihtiyatlı Sir William'ın emriyle müttefiklere teslim olarak dağıtılmadı, sadece geçici olarak silahsızlandırıldı ve , aslında, tetikte. Daha sonra, Polonya ve Macaristan'da “Bolşevik işgalinden kurtarılan” askere alınan alaylar ve tümenler, sonuncusu (başlatıcılarının gördüğü gibi) “komünizme karşı haçlı seferi” yaparak Batı'nın birleşik armadasının saflarına katılacaklardı. Churchill'in Amerikalılara kendi maceracı yamyamlık planları hakkında bilgi verip vermediği kesin olarak bilinmiyor, ancak nükleer cephaneliğine ve planına göre şehirlerimize düşecek olan B-29 donanmasına güveniyordu. İngiliz lider, “Bolşevik ordularının Avrupa'dan sürülmesiyle” yetinmeyecekti. En azından - nihayet SSCB'nin tüm Avrupa bölümünü yok etmek ve işgal etmek, İngilizlerin birkaç yüzyıldır dişlerini keskinleştirdikleri Stalingrad ve Kafkasya'yı ele geçirmek.
"Düşünülemez" birçok nedenden ötürü gerçekleşmedi. Her şeyden önce, Stalin "muhbirlerinin" yeteneklerini abartmadı - zaten Mayıs ayında, Londra'dan yeni bir vahşi, hain ve gerçekten düşünülemez bir İngiliz planı hakkında bir mesaj Supreme'de masanın üzerinde duruyordu. Iosif Vissarionovich, bazılarının iddia etmeye çalıştığı gibi zekasına inanmadı ve uyarılarını görmezden geldi? 29 Haziran 1945'te Almanya'daki İşgal Kuvvetleri Grubu komutanı, Kremlin'den uygun talimatlar alan Mareşal Zhukov, birimlere ve oluşumlara tamamen yeniden toplanıp Batı yönündeki muharebe pozisyonlarına geçmeleri için ani bir emir verdi. Londra için netleşiyor: plan ortaya çıktı, sürpriz bir saldırı ve "yıldırım" çıkacak. Aynı zamanda, kendi askeri analistleri ve generalleri Churchill'e rapor veriyor: Şu anki haliyle SSCB'ye yönelik bir saldırı, tamamen öngörülemeyen sonuçları olan kanlı bir kampanyayla sonuçlanacak. Evet, Batı'nın denizde ve havacılıkta bir avantajı var. Ancak karada, Ruslar bizi ezecekler ... Amerikalılar kendilerini ifade ediyor - Kızıl Ordu'nun Uzak Doğu'daki kemiğe kadar ihtiyacı var. Yankees'de bir buçuk milyon Kwantung ordusuyla savaşmak için, Japonlardan gelen küçük adaları yenmekte güçlük çekerken, bağırsaklar açıkça zayıf. Ruslarla birlikte, sadece Guderian'ın defneleriyle musallat olan kederli General Patton'un başı ... güç kazanma zamanı. İkinci Dünya Savaşı'nın devamı ya da Üçüncü Savaşın başlangıcı olması beklenen operasyon iptal edildi. Aksine, süresiz olarak ertelenir.
Gerçeği söylemek gerekirse, kişisel olarak, derinden ikna oldum - yukarıdakilerin hepsinden sonra, Anglo-Saksonların bitirilmesi gerekiyordu. Tam orada ve sonra. Başkomutanlarının küçümsediği Berlin'de onlarla ortak yürüyüşler düzenlemek değil, pis bir süpürgeyle Avrupa'yı süpürmek. Aksine - "Katyuşa" ve tank orduları. En başta bahsettiğim yazı tiplerinden bazılarının nasıl inleyeceğini duyabiliyorum: “Şey, evet ... Yani olacaktı! Sonuçta, bunlar Amerikalılar ... Yenilmezler! " Sadece bir örnek vererek "alternatif olarak yetenekli olanlar" ı üzmekten tüm kalbimle mutlu olurdum: diğer şeylerin yanı sıra, 1945 yazında Kızıl Ordu IS-3 tankıyla silahlandırıldı - 122 milimetre top ve 250 milimetreye kadar zırha sahip elli tonluk bir dev, etkili araçlar dünyada hiçbir ordunun var olmadığı yenilgi. Evet, evet, tahmin ettiniz - "kesinlikle" kelimesinden. Dünyanın en iyi komutanları tarafından yönetilen dünyanın en iyi tanklarının orduları, hem hain "müttefikleri" hem de onların Nazi yandaşlarını kamyonlara çekecekti. Ve çok şanslı olanlar, İngiliz Kanalı'nda şımarık havada süzülüyor, eldeki araçlara yapışıyorlardı. Atom bombası mı dedin? O sırada kaç tane bomba vardı? Ek olarak, hiç kimse Amerikalıların onları Moskova veya Leningrad'a düşürmesine izin vermezdi - bu Nagazaki'den Hiroşima değil. Onu ince bir krep haline getirirdi, onlar ve "anne!" bağırmak için zamanım olmazdı. Bugünün liberallerinin "kana susamış bir manyak" olarak göstermeye çalıştıkları Stalin, tüm bunları yalnızca milyonlarca yeni kurban ve birkaç yıl daha savaş istemediği için yapmadı. Halkına ve sadece kendisine değil, bugün askerlerimize "işgalci" demeye cesaret edenler dahil, herkese barış vermek istiyordu. Sonra Iosif Vissarionovich, öyle görünüyor ki, kararını gözden geçirdi, ama çok geçti ...
Ne Büyük Savaşımızda ne de Büyük Zaferimizde müttefikimiz yoktu. Ve bugün yaptıkları şey, rotada keskin bir dönüş değil, sadece "Bulmaca" ve "Düşünülemez" in mantıksal bir devamıdır.