Uzun yıllar hamile kalmak için mücadele ettikten sonra, ortağım Rob ve ben nihayet 2020 yılının Ağustos ayında, bilim ve tesadüfün simyası sayesinde kızımıza sahip olduk. Tüp bebek deneyimimize bir çocuk isteyerek gitmiştik. Ama o doğduktan sonraki o yorucu günlerde -ve o zamandan bu yana geçen aylarda- sıvı nitrojen içinde dondurulan IVF döngümüzden arta kalan beş embriyo bana seslendi.
Daha fazla çocuğun daha fazla enerji, daha fazla para ve daha az zaman anlamına geleceğini zaten yorgun olan kemiklerimin derinliklerinde anlıyorum. Ama ara sıra başka bir bebek denemek için çekişme hissediyorum. Kendimi daha büyük ebeveynler olduğumuz için – ya da tıp alanının bana “geriatrik” dediği gibi – kızımız Clementine’in o kaçınılmaz gün için hayattaki sevinçleri ve zorlu dönemleri paylaşabileceği bir kardeşi olması gerektiğini düşünürken buluyorum. gitmiş olacağız.
Embriyolarımızı (bilime veya başka bir çifte) atabilsek veya bağışlayabilsek de, her ay 55 dolarlık depolama faturamız geldiğinde, bunu tıslıyorum. Kullanmak için somut bir planımız olmayan bir hücre koleksiyonunu saklamak için tıslıyorum çünkü o embriyoların temsil ettiği olasılığı bırakmaya dayanamıyorum: Hayatlarımızın başka bir bebekle anlam kazanacağı paralel bir evren olasılığı. Embriyolarımızın dışarıda olduğunu bilmek, her zaman tekrarlama şansı olduğunu hatırlattı. Ancak embriyolarımızı donmuş halde tutmak, onların yaşam ile hemen önceki potansiyelde ne varsa arasında bir belirsizlik içinde var olmaya devam etmeleri anlamına gelir.
Kararım – ya da gerçekten, karar verememem – beni rahatsız etse de, bu seçimlerin yakında ellerimden ve ülke çapındaki diğer ailelerin elinden alınabileceği konusunda artık iki kat daha fazla endişeliyim. Roe v. Doğrama bloğunda Wade, döllenme veya gebe kalma anından itibaren kürtajı yasaklayacak mevzuata yönelik artan bir baskı var – yalnızca kürtaj erişimini değil, aynı zamanda bazı doğum kontrol biçimlerine ve hatta IVFI’ye erişimi tehdit edebilecek bir mevzuat, döllenmiş bir yumurta bir yumurta olarak kabul edilir. Bir gün embriyoları atmak adam öldürme olarak kabul edilebilir mi? Onları süresiz olarak dondurucuda saklamaya ne dersiniz?
Kürtaj karşıtı aktivistler kasıtlı olarak IVF’den sonra gelmiyor gibi görünse de, korku, kürtajın kısıtlanmasında eyalet yasalarının yardımcı üreme teknolojilerini de engelleyebileceğidir. Tüp bebek, Roe v. Wade kararı verilene kadar aileler için bir seçenek değildi, bu yüzden keşfedilmemiş sulara giriyoruz. Bu, uzmanları yalnızca yukarıdaki sorularla değil, aynı zamanda IVF kliniklerinin oluşturulan embriyo sayısını sınırlamak zorunda olup olmayacağı, hatta aksi takdirde kalanların sayısını azaltmak zorunda kalacaklarından daha fazla embriyo implante edip etmeyeceği konusunda endişelendiriyor. Tüm bunlar IVF’yi daha pahalı ve erişimi daha zor hale getirebilir – pek çok Amerikalı ailenin erişemeyeceği zaten külfetli bir sürece bir yük ekleyerek.
Belki de bir çocuğum olacak kadar çok şey yaşadığım için embriyolarımızdan vazgeçemiyorum. Çocuk istemeyen bir adamla evlilik bıraktım. Sonra Rob ile tanıştım ve birlikte bir aile kurmaya karar verdiğimizde, sigorta poliçem olduğuna inandığım donmuş yumurtalarımın hiçbirinin geçerli olmadığını öğrendik. Kısa bir süre sonra, doktorlarımın haftalarca bana hormon pompaladıktan sonra yumurtalarımı cerrahi olarak çıkarmak zorunda kaldıkları iki tur IVF geçirdim, vücudumu ve zihnimi çürük ve hırpalanmış halde bıraktılar.
Bilime özüme inanıyorum ve bir çocuğun potansiyeli ile gerçek bir çocuk arasındaki farkı anlıyorum. Yine de tüm bunlardan sonra embriyolarımızı çöpe atmak yanlış geliyor.
Kısırlık uzmanım Isaac Sasson, onu ikilemim hakkında konuşmak için aradığımda “potansiyel” kelimeniz gerçekten önemli” dedi. “Bu, çocuk olma potansiyeline sahip hücre kümenizdir – eğer bir bazilyon şey gerçekten düzgün çalışıyorsa.”
Dr. Sasson, bu potansiyel bebeklerin gerçek bebekler olması için milyonlarca şeyin olması gerektiği konusunda haklı. Ancak, bu belirli hücre koleksiyonunun Chesterbrook, Penn’de donması için çok fazla şeyin olması gerektiği hissini üzerimden atamıyorum.
Bu arada, bu konum önemli. Pennsylvania, karmaşık kürtaj politikalarına sahip koyu mor bir eyalettir. Son zamanlarda, oradaki kürtaj karşıtı milletvekilleri, seçmenler tarafından onaylanırsa kürtajı yasaklayabilecek ve eyaletteki IVF prosedürlerini tehdit edebilecek bir eyalet anayasa değişikliğini düşünüyorlar. Eğer bu değişiklik geçerse embriyolarımızla ne yapacağımızın kararı bizim yerimize verilebilirdi.
Bir parçam, bu kararı benim yerime başka birinin vermesi fikriyle hafif bir rahatlama hissediyor; en azından o zaman kararsızlığın sarkaç salınımını durdurabilirdim. Ama benim bir insan olarak nasıl tanımlandığıma ve bir aile olarak nasıl tanımlandığımıza bağlı olarak devletin karar vermesine öfkelenen çok daha büyük bir parçam var.
Rob ve ben embriyolarımızı New York’a taşımayı tartıştık, uzun zamandır kürtaj hakları için bir sığınak olarak kabul edildi. Ancak bu pahalı ve lojistik açıdan karmaşık olabilir – ve açıkçası, embriyolarımız hakkında belirleyici olmak bizim güçlü yanımız değil. O yüzden şimdilik bekliyoruz ve görüyoruz.
Amerikan Üreme Tıbbı Derneği’nden Sean B. Tipton, geçtiğimiz günlerde konuştuğumuzda, “Önümüzdeki yıl ya da öylesine, insanların belirsiz bir ortamda kararlar alması gerekecek” dedi. “İlgili herkes için çok rahatsız edici bir yer.”
Sonuç olarak, embriyoların taşınması, saklanması veya atılması açısından nelere izin verildiği, hangi durumda yaşadığınıza veya embriyolarınızın nerede saklandığına bağlı olabilir. Her durum, yaşamın ne zaman başlayacağına karar vermek için etkin bir şekilde bırakılacak – tıbbi olarak tanımlanamayan bir şey. Dr. Sasson, “Hastalarımla şakalaşıyor ve ‘Tıp fakültesinde bize hayatın ne zaman başladığını öğrettikleri günü özledim’ diyorum” dedi. “İmplantasyonda mı? Sperm yumurtayla buluştuğunda mı? Kimse bilmiyor.”
Kimse bilmiyor – ne doktorum, ne bir eyalet milletvekili ve kesinlikle ben değil.
Bazen donmuş embriyolarımızı “Fındıkkıran”daki askerler gibi hayal ediyorum – Rob ve ben sihirli değneklerimizi sallasaydık, aniden gözlerini açacak, cılız vücutları ileri geri sallanacaktı. Bu fantezi daha karmaşık bir gerçeği gizler. Ama aynı zamanda benim için çok değerli bir şeye de sahip: Şimdilik, embriyolarımızın bir gün çocuk olma şansına sahip olup olmayacağına, kollarımızda canlanmak için uzuvlarını gererek karar vereceğiz.
Ruthie Ackerman, Ignite Writers Collective’in kurucusu ve baş yazı koçu ve bir anı kitabı üzerinde çalışıyor.
Times, editöre çeşitli mektuplar yayınlamaya kararlıdır . Bu veya makalelerimizden herhangi biri hakkında ne düşündüğünüzü duymak isteriz. İşte bazı ipuçları . Ve işte e-postamız: [email protected] .
Facebook , Twitter (@NYTopinion) ve Instagram’da The New York Times Opinion bölümünü takip edin .