"Kırmızı oprichnina"
Bolşevikler güçlerini burada güçlü desteği olan Kırım'da ilk kuranlardı - Karadeniz'in devrimci denizcileri filo. Kırım'daki anti-Sovyet unsuru zayıftı. Subayların çoğu “dış politika” idi ve “kırmızı terör” salgınları başladığında kendilerini koruyamadılar. Mülteciler savaşmak için değil, oturmak için yarımadaya taşındı. Güçlü bir milliyetçi unsur yoktu - Ukraynalı ve Kırım Tatarı; milliyetçilerin onları harekete geçirmek için güçlü bir dış patrona ihtiyaçları vardı.
Kırım'daki Kırmızı Oprichnina, General Denikin’in dediği gibi, ağır bir hatıra bıraktı. Rus distemper, korkunç, kanlı bir dönemdi. Devrimci denizciler, esas olarak deniz subayları ve aileleri ve diğer “burjuvaları” “karşı” yu yok etti. Denizciler Sovyet hükümetini de benzer bir senaryoda kurdu: Gemiler kıyı kentine yaklaştı ve silahların altında yerel ya da Tatar yetkililerinden gelen herhangi bir direnişi bastırdı. Böylece Tatar özerk "hükümeti" nin yerleştiği Yalta, Theodosius, Evpatoria, Kerç ve Simferopol alındı. Burada, bıçak altında, “burjuva” ile birlikte Tatar milliyetçilerine de izin verildi.
Bu durumda, Bolşevikleri her şey için suçlamamalısınız. Huzursuzluk içinde, kazananlar altında "yeniden boyamaya" çalışan, "meşru" (zorunlu) bir zeminde güç ve soygun yapmak, tecavüz etmek ve öldürmek için çeşitli suç kötülükleri ortaya çıkıyor. Ek olarak, anarşistler bu sırada güçlü pozisyonlar elde ettiler. Kendilerine Bolşevikler deniyorlar - yemyeşil bir asker denizci özgürlüğü, suçlu bir unsur. Fakat disiplinler, düzen tanımadılar, özgürce yaşamak istediler. Sonuç olarak, Bolşevikler, ülkedeki düzene kavuşma ve Sovyet devletinin oluşumu sürecinde, bu anarşistleri, sorunluları ve suçluları ezmek zorunda kaldılar.
Alman mesleği
Kırım'da Kızıllar uzun sürmedi. Brest Barışı'ndan sonra, Avusturya-Alman birlikleri Küçük Rusya, Donbass ve Kırım'ı işgal etti. Nisan - Mayıs aylarında 1918, General Kosh (üç piyade bölümü ve bir at tugayının) komutasındaki Alman işgalci kuvvetleri yarımadanı direnişsiz işgal etti. Aynı zamanda, Kırım Tatarları yarımadanın her tarafında isyan ettiler. Slutsky liderliğindeki Taurida hükümetinin bazı üyeleri, Alupka bölgesindeki Tatar ayrılıkçıları tarafından yakalandı ve vuruldu.
Almanlar Kırım'ı stratejik nedenlerle işgal ettiler ve güçlülük haklarıyla (Brest dünyasının şartlarına göre, Kırım Sovyet Rusya'ya aitti). Karadeniz’deki iletişimi kontrol etmek için Sevastopol’a ihtiyaçları vardı. Rus filosunu da ele geçirmeyi umdular. Bu nedenle, Bolbochan başkanlığındaki "Ukrayna" birlikleri, Almanları alt etmeyi ve Kırım'ı, Karadeniz Filosunu ele geçirmeye çalıştığında, Almanlar onları hızla yerleştirdi. Almanlar, Sovyet hükümetinin, Kırım'a ilerlemelerini diplomatik yollarla durdurma girişimlerine dikkat etmedi. Onlar basitçe "Kırım" yla geçerken (Lenin'in ifadesi).
Sevastopol kalesi, sayısız topçu ile Rusya'da iktidardaydı. Filonun desteği olmasa bile, aylarca savaşabilirdi. Denizde tam üstünlüğü olan Karadeniz Filosu ile Almanlar hiçbir zaman Sevastopol alamazlardı. Ancak onu savunacak kimse yoktu. Devrimci askerler ve denizciler şu anda tamamen ayrışmış, "burjuvaları" yenmekten ve soymaktan mutlu olmuşlardır, ancak savaşmak istemiyorlardı. Gemilerde neredeyse hiç memur kalmadı ve hızlı bir şekilde operasyonel olmayan bir duruma geldiler. Asıl soru nereye koşulacağı ya da Almanlarla nasıl pazarlık yapılacağıydı. Bolşevikler filosunu Novorossiysk'e götürmek istediler ve Ukraynalı milliyetçiler Almanlarla anlaştılar. Bolşevikler, filoya Amiral Sablin komutanı atadı ve gemileri Novorossiysk'e götürdüler. Filosun bir kısmı Sevastopol'da terk edildi - bu gemilerin çoğu insanlı değildi ya da ekipleri gitmeye cesaret edemedi. Gemiler zamanında kaldı. Mayıs 1 gecesi, Alman-Türk gemileri Sevastopol'un önünde yer aldı. 1 (14) Almanlar Sevastopol'ü işgal etti. Şehir savaşmadan düştü. Karadeniz Filosunun çekirdeği Novorossiysk'e başarıyla ulaştı. Fakat burada, Almanlar tarafından ele geçirilmelerinin kaçınılmazlığı, maddi bir temelin olmayışı ve savaşma olasılığı koşullarında, gemiler sonunda battı ("Ben ölürüm ama pes etmem." Karadeniz Filosu Nasıl Öldü?). Volya savaş gemisinin önderlik ettiği gemilerin bir kısmı Sevastopol'a döndü ve Almanlar tarafından ele geçirildi.
3-4 Mayıs 1918, Almanlar, Sevastopol'da kalan Rus gemilerinde bayraklarını yükselttiler: 6 savaş gemileri, 2 kruvazörleri, 12 destroyerleri, 5 yüzer üsleri ve diğer küçük gemi ve denizaltılar. Ayrıca, Almanlar bir dizi büyük ticari gemiyi de ele geçirdi. Madencilik muazzamdı - gemiler genel olarak hizmete elverişliydi (motor odaları ve topçu imha edilmedi), tüm filo rezervleri, kale topçuları, mühimmat, stratejik malzemeler, yiyecek vb. Sivastopol. Fakat ne Ostrogradsky ne de “Ukrayna devletinin” kendisinin (Alman süngülerine ve Küçük Rusya'nın kendisine bağlı olarak) Sevastopol'da gerçek bir gücü yoktu. Hepsi Alman Amiral Hopman tarafından kontrol ediliyor. Almanlar sessizce Sivastopol'da hem kamu hem de özel mülkünü soydular. Kısa süre sonra Almanlar Prut kruvazörünü (eski Medgidiye) Türklere götürdü, Konstantinopolis'e götürdü. Yüzen atölye çalışması "Kronstadt" ı, kruvazör "Merkür Hafızası" kışla yaptı. Almanlar muharebe gücüne çok sayıda yıkıcı, denizaltı ve küçük gemi girmeyi başardı.
Alman Kırım işgali
Kırım Hanlığı'nı canlandırma girişimi
Kırım'da artık ilgi yok, üs ve Sevastopol'daki gemiler dışında, Almanlar yoktu. İkinci Reich çöküşüne gitti ve tam teşekküllü bir işgal rejimi kuramadı. Asıl görev, soygun ve değerli malzemelerin ve yiyeceklerin ihracatıydı. Askerler, emirleri toparlayan trenlerin hepsini Almanya'ya emretti. Sevastopol limanının dükkanları, depoları ve atölyelerinin anahtarları Alman subaylarındandı ve istedikleri her şeyi aldı. Bu nedenle Almanlar neredeyse yerel hayata müdahale etmedi ve Kırım bölgesel hükümetinin Matvey Sulkevich başkanlığındaki çalışmalarına izin verdi. Korgeneral Sulkeviç, II. Dünya Savaşı sırasında bir bölünme ve kolordu emretti. Geçici Hükümet uyarınca, Müslüman birliğine önderlik ediyordu. Muhafazakar görüşlere bağlı Sulkeviç, Bolşeviklerin sert bir rakibi idi, bu yüzden figürü Almanlar tarafından onaylandı. Almanlar, generallerin yarımada üzerinde düzen ve sakinlik sağlayacağından, sorun yaratmayacağından emindiler.
Sulkeviç hükümeti, Kırım Kurultayının (kurucu meclis) toplanması ve Türkler ve Almanların himayesinde Kırım Tatar devletinin kurulmasını ilan etmeyi planlayan Almanya ve Türkiye'ye odaklandı. Sulkeviç'in kendisi, Alman II. Kaiser Wilhelm'den Khan unvanını aldı. Ancak, Berlin, Kırım'ın bağımsızlığı fikrini desteklemedi. O zamanlar Alman hükümeti Simferopol'ün problemlerine bağlı değildi. Bu soru daha iyi zamanlara kadar ertelendi. Aynı zamanda Simferopol ve Kiev'de iki kukla rejimin varlığı (“böl ve yönet”) Berlin için faydalı oldu. Kiev, yakında tüm bölge iddialarının yerine getirileceğinden emin oldu. Ve Simferopol, Ukrayna hükümetinin iddialarından korunma sözü verdi.
Alman işgal güçlerinin Kırım'da geçit töreni, yaz 1918 yılı.
Kırım hükümeti, Kırım'ı Kiev'e tabi kılmaya çalışan Merkez Rada ve Skoropadsky rejimi (diğer Alman kuklaları) ile kavga etti. General Skoropadsky, yarımadanın Ukrayna'ya ekonomik ve stratejik önemini anladı. O, "Ukrayna Kırım'a sahip olmadan yaşayamaz, bacakları olmayan bir tür vücut olacağını" belirtti. Ancak, Almanların desteği olmadan, Kiev Kırım yarımadasını işgal edemedi. 1918 yazında, Kiev Kırım'a karşı ekonomik bir savaş başladı, yarımadaya gönderilen tüm mallar talep edildi. Bu abluka sonucunda, Kırım ekmek kaybetti ve Küçük Rusya da meyve kaybetti. Yarımadadaki yiyeceklerin durumu kötüleşti, Sevastopol ve Simferopol'de yiyecek damgaları tanıtılmalıydı. Kırım, nüfusunu kendi başına besleyemedi. Ancak Sulkeviç hükümeti inatla bağımsızlık konumunda kaldı.
Simferopol ve Kiev’in 1918’in sonbaharındaki müzakereleri başarıya yol açmamıştır. Simferopol ekonomik konulara odaklanmayı teklif etti ve Kiev için daha da önemlisi, her şeyden önce Kırım'ın Ukrayna'ya katılması için şartlar siyasi konulardı. Kiev geniş bir özerklik, Simferopol - bir federal birliği ve ikili bir anlaşma sundu. Sonuç olarak, Ukrayna tarafı müzakereleri durdurdu, ancak aynı fikirde değildi.
Kırım hükümeti dış bağımsızlık belirtilerine büyük önem verdi. Amblemlerini ve bayraklarını kabul ettiler. Devlet dili, Tatar ve Almanca ile eşit, Rusça olarak kabul edildi. Kendi banknotlarını çıkarmayı planlıyordu. Sulkeviç kendi ordusunu kurma görevini üstlendi, ancak uygulanmadı. Kırım, Ukrayna’dan yalıtımını her şekilde vurgulayarak, Ukrayna’yı harcamamıştır.
Simferopol’deki hükümetin Kırım’ın kendisinde kitlesel bir desteğinin olmadığı, personel üssünün olmadığı dikkat çekiyor. Sadece Tatar entelijansiyası için sempati duyuyordu, ki bu açıkça yeterli değildi. Kırım hükümeti Alman süngülerine karşı tutulduğundan ve Rusya'dan ayrılmaya çalıştığından, memurlar, memurlar, politikacılar, halk figürleri ve burjuvazinin temsilcileri - memurlar, yetkililer, politikacılar, halk figürleri ve burjuvazinin temsilcileri - sayısız mülteci Sulkeviç hükümetine kayıtsız ya da soğuktu. Bu nedenle, Alman yanlısı Sulkeviç hükümeti, halk arasında geniş çapta destek almayan küçük bir insan grubunun işareti oldu. Bu nedenle, Almanlar Kırım'dan ayrılana kadar tam olarak var oldu.
Bu arada Almanlar, büyük miktarda gıda ihracatı olan Kırım'ın yağmalanmasını da gerçekleştirdi. Ayrıca Karadeniz Filosunun ve Sevastopol Kalesi'nin rezervlerini yağmaladı. Almanya'daki Kasım Devrimi'nden sonra Almanlar hızla toplandı ve ayrıldı. Ayrılmalarına tanıklık eden Prens V. Obolensky, Almanların övünen disiplinlerini çabucak kaybettiğini ve ilkbaharda Kırım'a bir tören yürüyüşüyle sonbaharda bırakılan “kabuğu ayçiçeği tohumlarını” yazdığını yazdı.
Kırım hükümetinin başı Matvey Alexandrovich Sulkevich (1865-1920).
İkinci Kırım bölgesel hükümeti
Ekim ayında 1918, Almanların ön desteğini almış olan öğrenciler, Sulkeviç hükümetinin yerine geçmeye karar verdiler. Öğrenciler, Alman ordusunun tahliye koşullarında, Bolşeviklerin Kırım'a döneceğinden ve ayrılıkçılık tehdidinin oluşmasından korkuyorlardı. Yeni ana hükümet, askeri öğrenci Kırım Süleyman'ı gördü. Aynı zamanda, yerel öğrenciler Denikin tarafından onaylandı ve Kırım'da beyaz birimler organize etmek için bir kişi göndermelerini istedi.
3 Kasım Sulkevich'e yazılan bir mektupla, Kırım'daki Alman grubunun komutanı General Kosh'un komutanı 1918, hükümetine destek vermeyeceğini açıkladı. Zaten Kasım 4’ta, Kırım Başbakanı Denikin’den “müttefik filo ve gönüllülerden hızlı yardım” istedi. Ama çok geçti. 14 Kasım Sulkevich istifa etti. Kasım 15 şehir temsilcilerinin kongresinde, ilçe ve ilçe zemstvos, Kırım hükümetinin ikinci bölümünü Süleyman Kırım başkanlığında oluşturdu. Yeni hükümet, öğrenci ve sosyalistlerden oluşacak. General Sulkeviç'in kendisi Azerbaycan'a taşınacak ve orada Genel Kurmay'a önderlik edecek (1920'te Bolşevikler tarafından vurulacak).
Böylece, Kırım, Beyaz hareketinin yörüngesine düştü. Yeni Kırım hükümeti Gönüllü Ordusuna güveniyordu. General Baron de Bode başkanlığındaki Gönüllü Ordusunun Kırım Merkezi, Denikin’in ordusu için gönüllü almaya başlayacak. Ancak bu etkisizdi, Kırım hala apolitikti ve Beyaz Ordu'ya önemli partiler vermedi. Beyaz Komuta, Gershelman, küçük birimler ve Kazak müfrezelerinin Sevastopol ve Kerç süvari alayına gönderilecek. General Borovsky, cepheyi Dinyeper'ın aşağı bölgesinden Don bölgesine kadar işgal edecek yeni bir Kırım-Azak ordusu oluşturma görevini üstlenecek. Borovski'nin ilk kısımları kuzeyden Tavria'ya taşınmaya başladı.
İkinci Kırım hükümetinin başkanı Süleyman Samoiloviç Kırım. Fotoğraf kaynağı: https://ru.wikipedia.org
Devam edecek ...