Demir eksikliğinin teşhisi zor olabilir. Bir çocuğun demir durumunu doğru olarak karakterize eden tek bir laboratuar önlemi yoktur. Bu nedenle, risk değerlendirmesi tanıda önemli bir yer tutmaktadır. Prematürite tarihi, formülasyonsuz inek sütü alımı ve demirden zengin gıdaların günlük alımları yardımcı olacaktır. Empirik terapi, yüksek riskli çocuklarda tek başına kan sayımına dayalı olarak garanti altına alınabilir.
Çocuklarda demir eksikliğinin teşhis edilmesinde büyük bir zorluk, akut enfeksiyonun karışık etkisidir. Hafif akut enfeksiyonlarda bile hafif demir eksikliği anemisinin tanısını, hemoglobin konsantrasyonunda bir azalmaya, demir doygunluğunda bir azalmaya ve serum ferritininde bir artışa neden olarak zorlaştırabilir. Enfeksiyon, MCV’yi veya RDW’yi etkilememelidir. Demir durumunun kan testini, enfeksiyonun çözülmesinden 4-6 hafta sonraya kadar ertelemek tercih edilebilirken, akut acil servis ya da yatarak tedavi hizmetleri bağlamında teşhisi, tam kan sayımından elde edilebilir.
Çocuklarda demir eksikliğinin en yaygın nedeni, yetersiz beslenme alımının ya yalıtımlı olmasının ya da yukarıdaki risk faktörlerinin yanında olmasıdır. Zayıf absorpsiyona (ör. Çölyak Hastalığı) neden olan gastrointestinal hastalık veya kronik kan kaybı (örneğin İnflamatuar Bağırsak Hastalığı, İnek sütü proteininin neden olduğu kolit) dahil olmak üzere diğer nedenleri düşünmek gerekir.
Yetersiz beslenmenin en olası nedeni olması durumunda, tedaviye yetersiz tepki verilmedikçe daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulmaz.
Transfüzyonlara, kalp yetmezliği dışında veya acil ameliyat gerekmesi dışında nadiren ihtiyaç duyulur. Çocuklar sıklıkla kronik demir eksikliği anemisini çok az hemoglobin, az sayıda semptomla birlikte tolere eder. Genellikle gün içinde hemoglobinin artışı ile oral veya IV demir takviyesine çok hızlı bir klinik bir düzelme olur. Transfüzyona ihtiyaç duyulduğunda hemoglobin için kesin bir kesme düzeyi yoktur ve transfüzyonun gerekip gerekmediğini belirlerken tüm klinik faktörler dikkate alınmalıdır.