Ve biz geleceğe inananlar, şu eski beklentiyi hiç durmadan yücelteceğiz: ''Öldürmeyeceksin!'' Dünyadaki yasa kitaplarının tümü, bir an gelip de öldürmeyi yasaklayacak olsa bile (savaşta öldürmek ve cellat tarafından öldürülmek de bunun içinde), beklenti hiçbir zaman dinmeyecektir. Çünkü o her ilerleyişin, her insanlaşmanın özünde yatar. O kadar çok öldürüyoruz ki! Evet, yalnız anlamsız savaşlarda, devrimin anlamsız sokak çatışmalarında ve anlamsız idamlarda öldürmüyoruz, adım başı öldürüyoruz. Yetenekli genç insanları, zorunluluklar nedeniyle kendilerine uygun olmayan mesleklere sokarak öldürüyoruz. Toplum, devlet, okul ve din alanlarında, ölmekte olan kurumlara kesin kes sırt çevireceğimize, rahatımız kaçmasın diye istifimizi bozmadan bunlara seyirci kalarak ve ikiyüzlülüğe rıza göstererek öldürüyoruz. Nasıl tutarlı bir sosyalizm için mal mülk hırsızlıksa, bizim tarzımızdaki tutarlı inanç sahibi biri için de, yaşama her karşı çıkış, her haksızlık, her ilgisizlik, her küçümseme, öldürmekten başka bir şey değildir. İnsan yalnız şu andakileri değil, aynı zamanda gelecektekileri de öldürebilir. Bir parça alaycı bir kuşku aracılığıyla, genç bir insanın içindeki geleceğin büyük kısmı öldürülebilir. Yaşam her yerde beklemekte, her yerde gelecek çiçek açıyor ve bizler her zaman bunların ancak çok azını görüyor, birçoğunu da sürekli ayaklar altına alıyoruz. Her adım başı öldürüyoruz.