Geleceğin Rus Donanması: Geçit Töreni İçin mi Savaş İçin mi?
Bugün dünyada çok garip şeyler oluyor. Nükleer klübün üye devletlerinin cephaneliklerinin yardımıyla tüm canlıların yok edilmemesi konusunda son zamanlarda yaptığı çağrı nedir? Çok... tuhaf görünüyordu. Uyuşturucuya karşı taş, bala karşı arılar gibi. Nükleer cephaneliklerini istikrarlı bir şekilde geliştiren güçlerin beyanı kabaca böyle görünüyordu.
Tanrıya şükür, dünya henüz bir tiyatro değil ve sahnede bir silahın patlaması gerekmiyor. Kadar.
Sözde dünya silahlanma yarışını sınırlamak için tasarlanan bu çeşitli anlaşmalar ve anlaşmalar her yıl daha komik görünüyor. Ama aradan yüz yıl geçti...
Tamam, neredeyse yüz yıl. Washington anlaşmasının gemileriyle ilgili makalelere zaten değindim. Bu arada, yakında 100 yaşında olacak. Aslında bu, ölümcül makineleri daha fazla sayıda ve daha etkileyici bir kalibre ile perçinleme arzusunu bir şekilde sınırlamaya yönelik ilk girişimdir.
Evet, 6 Şubat 2022, Birleşik Krallık, ABD, Fransa, İtalya ve Japonya'nın çok sayıda savaş gemisi ve ağır kruvazör inşa etmemeye karar vermelerinin üzerinden tam 100 yıl geçmiş olacak. Hayır, adım elbette büyüktü, ama ...
Ama herkes hemen hile yapmaya koştu. Bazıları ise anlaşmayla yasaklanmayan uçak gemileri, hafif kruvazörler ve muhripler inşa ediyor. Ve hiçbir şey imzalamayan, ancak Versailles Antlaşması'na sahip olan Almanya, öyle bir denizaltı filosu inşa etti ki, herkes çok uzun süre hıçkırdı.
1936'da Antlaşma yürürlükten kalktığında herkes rahat bir nefes aldı ve her şeyi inşa etmeye koştu. Ve sonra inşa edilen her şeyi ısıtın. Çoğunlukla Pasifik Okyanusu'nda.
Pasifik Okyanusu…
Birinci Dünya Savaşı sırasında, nispeten sakindi. Alman kruvazörleri ve İngilizler tarafından nadir operasyonlar filo... İkincisinde hava sıcaktı. Japonya vs. ABD, İngiltere, Avustralya, Yeni Zelanda ve Hollanda.
Bugün, İkinci Dünya Savaşı sırasında olduğundan daha aşağı hiçbir şekilde bir çatışma ana hatlarıyla gösterilmiyor. Ancak daha fazla katılımcı var, katılımcıların çok etkileyici güçleri var ve çatışma bölgesinin kendisi daha da büyüdü. Hint Okyanusu, Pasifik Okyanusu'na eklendi.
Bugün uzmanlar genellikle Hint-Pasifik harekat tiyatrosunun yakında askeri haritalarda görüneceğini söylüyor. Hindistan ile ÇHC, ABD ile ÇHC, Japonya ile ÇHC, Japonya ile Rusya vb. arasındaki çatışmaların tahmin edildiği yer burasıdır. Çok fazla güçlü oyuncu, çok fazla ilgi alanı var.
Artı, Tayvan'ın ele geçirilmesiyle başlayacak olası bir Çin genişlemesi korkusu.
Çin bugün filosunu benzeri görülmemiş bir hızla inşa ediyor. Beşi (proje 12) füze kruvazörlerine çok benzer olan 055 muhrip hizmete alınmak üzere hazırlanıyor. Batı'da onlar böyle kabul edilir. Artı üçüncü uçak gemisi ve dördüncüsü yolda.
Japonya, Çin'den hiçbir şekilde aşağı değildir. İnşa edilen yeni Maya sınıfı muhripler (ki bunlar da Arleigh Burke'den çok daha aşağı değildir) ve ayrıca Izumo helikopter gemilerinin uçak gemilerine dönüştürülmesi - çok umut verici görünüyor.
Ayrıca, ÇHC ve Japonya'nın filoları açıkça planlanandan önce inşa ediliyor. Bu kadar çok sayıda geminin sınırlarını korumak/savunmak gereksiz olmaktan öte bir şeydir.
Amerika Birleşik Devletleri ile yaklaşık olarak aynı.
Bu arada, Amerikan filosu da "partide". Tüm bölgelerde görev yapmak zorunda kalan ABD Donanması'nın gemileri, bu yarışa açıkça dayanamıyor. Gemilerin denizde çok fazla zaman geçirmesi, bakım ve onarım sürelerinin minimuma indirilmesini gerekli kılmaktadır.
Çin'in güç gösterisi bizi yanıt vermeye zorluyor, ancak ÇHC'nin güç göstermesi gerçeği, aslında ABD'de ve bugün uydular arasında Çin'in tüm dünyayla birlikte Kötülük İmparatorluğu olarak tasvir edilmesine bir yanıttır. ardından gelen sonuçlar.
Çin'in genişlemesi, daha sonra ilhak edilmesiyle Tayvan'a karşı saldırganlık - bunun hakkında çok yüksek sesle ve çok konuştular, ama ... İşe yaramadı. İlhak, ABD'nin müttefiklerini koruma yeteneği gibi hala büyük bir soru.
Ancak ittifaklar genellikle hassas bir konudur. Avustralya denizaltı sözleşmelerini çevreleyen olayların gösterdiği gibi, müttefikler arasındaki ilişkiler para yardımı ile kolayca torpido edilebilir. Ve Avustralya'nın genel olarak Fransa'dan Büyük Britanya'ya keskin dönüşü, ittifakı özel bir şeyle tehdit etmiyor, ancak özellikle daha fazla olay gösterecek.
Tabii mesele durmadıkça ABD'nin tekneleri kimin yapacağı umurunda değil. Pasifik Okyanusu'ndaki gruplaşmayı güçlendirmek gerekecek, ancak burada ABD'nin tek başına bunu yapamayacağı açıkça görülüyor. Müttefiklere ihtiyaç var.
Ancak, uygulamanın gösterdiği gibi, tüm müttefikler aslında Japonya kadar yönetici olamaz. Her şeyden önce, genel olanı değil, kendi çıkarlarını düşünenler var.
Bu arada bölgede yeni bir oyuncu daha var. Burası Hindistan.
Başka bir uçak gemisi olan Vikrant'ı inşa eden Hindistan komutanlığı, bu sınıfın üçüncü bir gemisini düşünüyor. Artı Hindistan, çabalarını hem kendi üretimi hem de örneğin Rusya'dan alınan çok sayıda denizaltı yaratmaya odakladı.
Enjeksiyon devam ediyor. Büyük Britanya, bir uçak gemisi liderliğindeki gemi grubunu bölgeye gönderdi. Genel olarak o bölgeyle hiçbir ilgisi olmayan rahatsız Fransa ve Almanya bile gemilerini gönderdi.
Bayrağın gösterimi? Tabii ki. Kimsenin savaş istemediği, plan bile yapmadığı açık. Ama herkes barış mücadelesine o kadar çok hazırlanıyor ki bazen korkutucu oluyor.
Evet, bir asır önce devletlerin deniz kuvvetlerini tonaj, gemi sayısı, silah kalibresi olarak hesaplamak mümkündü. Bugün her şey dengelendi.
Ancak dünyanın kaderi denizde kolayca belirlenebilir. Keşke bir deniz savaşında nüfusu olan şehirleri yok etmeden düşmana hasar verebildiğiniz için. Bu, elbette, bir dirgen ile suya yazılmıştır, ancak deniz savaşları, ne derse desin, hala devam etmektedir. Arjantin-İngiliz Falkland hesaplaşmasından Hint-Pakistan savaşlarına.
Deniz alanı eşsiz bir şeydir. Tüm topraklar, topraklar üzerindeki egemenliklerini kıskançlıkla savunan devletler arasında bölünmüştür. Kara üzerindeki hava da, devletlerin kara sınırlarından daha az gayretle korunan sınırlarla bölünmüştür. Ve deniz/okyanus hala özgür.
Bugün, herhangi bir ülkenin gemileri (askeri olanlar dahil) hala diğer devletlerin karasularına serbestçe yaklaşabilir ve hatta geçebilir. Ayrıca, donanması olan herhangi bir ülke, bu alanın nerede olduğuna bakılmaksızın, denizlerle yıkanan alana kolayca güç yansıtabilir.
Tüm denizler ve okyanuslar bir şekilde birbirine bağlıdır.
Böylece Falkland Adaları ve Körfez Savaşı, iyi bir donanmanın neleri başarabileceğini çok iyi gösterdi. Tek bir ülkenin devletliğinin yok edilmesine kadar.
Bugün denizdeki çatışma, geçen yüzyılın başlarındaki dretnotlar yarışından veya ortadaki uçak gemileri ve savaş gemilerinden çok farklı. Nükleer kullanma olasılığı оружия (ki biz bunu kabul etmiyoruz, sözleşmeler çerçevesinde savaşmaktan bahsetmeyi tercih ediyoruz) çatışmanın nasıl ilerleyebileceğine dair bir iz bırakıyor.
Soğuk Savaş'ın sıcak aşaması gibi.
Ve burada savaş gemilerinin sayısı önemli bir unsurdur. Ancak yardımcı bir filoya sahip olmak gibi şeyler de bir o kadar önemli. Örneğin Çin, yaklaşık bin balıkçı gemisini denizaltı karşıtı olarak kolayca sergileyebilir. Üzgünüm Sonar, kimin çalışacağı önemli değil, bir morina sürüsü veya bir denizaltı.
Arkanızda böyle bir gücün varlığı, filonuzun ömrünü büyük ölçüde kolaylaştırabilir ve düşman gemilerinin eylemlerini zorlaştırabilir.
Liman altyapısı. Gemilere yakıt ikmali yapabilen, yiyecek ve mühimmat yükleyebilen çok sayıda limanın varlığı çok önemli bir bileşendir.
Ve çok yakın bir gelecekte, güçlendirilmiş balıkçı teknelerinin gezileri, AUG baskınları kadar önemli olacak. Ve uygun şekilde ayarlanmış liman altyapısı, belirli bir bölgenin sularını kontrol edecek çok sayıda geminin denizdeki varlığını sürekli olarak koruyabilecektir.
Peki, dün ıssız bir resifteki ülkelerin bugün nasıl bir hava sahası olan bir ada yarattığını da hatırlarsanız ...
Doğal olarak, her şey bir bütün olarak düşünülmelidir. Suda, su altında, kıyılarda ve gemilerin üstünde havada. Daha zor, daha spesifik, çünkü kara çatışmalarından farklı olarak burada su altında başka bir boyut var.
Dolayısıyla herhangi bir ülkenin deniz kuvvetlerinin yetenekleri, siyasi ve askeri çatışmalarda çok önemli bir ayrıntıdır.
Ve geçen yılın sonuçlarına bakarsanız, Donanmamız ideal olmaktan çok çok uzak. Özellikle Pasifik Okyanusunda.
2020'de yeni bir virüs gezegende yürüyüşüne başladığında, bir an için burada, tüm insanlığın dünyayı yok etme olasılığını unutabileceği bu tehdidin burada olduğu göründü, çünkü bu sefer dünya olacak. insan yardımı olmadan yok edildi. Neredeyse yardım yok. Bir yandan evet, virüs herkesi eşit derecede tehdit etti: hem Çinli pirinç yetiştiricileri hem de Soho'lu işadamları.
Ama hayır, tam tersine virüs bazılarıyla kötüleşmeye, bazılarıyla sıcak dostluklara neden oldu.
Artık her büyük (ve büyük olmayan) ülkenin kendi etrafında bir tür güvenlik kozası yaratmaya çalışması oldukça doğaldır. Virüsler, yoksul ülkelerden gelen mülteciler vb. gibi yeni moda fenomenleri beklemenin nispeten güvenli olduğu bir yer.
Rus politikacıların ağzından da dahil olmak üzere herkes "etki bölgesi" gibi bir terim duymuştur. Aslında, “sadece içerdekiler için” bir çevredir. Ve birçok aktif oyuncu bu tür planlar geliştiriyor.
Çin, "Asya Akdeniz" konseptini uyguluyor. Türkiye - Mavi Vatan projesi. Hindistan - SAGAR projesi. Avustralya, Arjantin, Brezilya. Genel olarak Brezilya savaş gemileri, Brezilyalıların korsanlara karşı savaşıyor gibi göründüğü Güney Atlantik'teki Afrika kıyılarında sıklıkla görülmeye başlandı.
Genel olarak, iyi bir askeri filoya sahip hemen hemen her ülkede benzer projeler bulabilirsiniz. İstisnalar, belki de, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya'dır. İlki için ilgi alanı tüm dünya, Rusya... Belki de böyle bir kavramın geliştirilmesinde böyle bir kavramın olmaması bile garip.
Bu arada, denizlerin kilit bölgelerini kontrol etme hakkı çok ciddi. Bu açıdan, kilit denizcilik oyuncuları olan Çin, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri'nin çok gerisindeyiz. Bu arada, filomuz PRC ve Japonya'da olup bitenlerin arka planına karşı yıldan yıla daha da anlamsız görünüyor.
Kırk yıllık Sovyet yapımı gemileri modernize ederek denizlerdeki sorunlarımızı çözmeye çalışacak kadar battık. Ve biz de (neyse ki, halkın yurtsever kesimi bunu alkışlarla karşılıyor) böyle bir modernleşmenin başarılması için taviz veriyoruz.
Rus filoları, yalnızca dağılmış ve denizlere dağılmış olmaları değil, bugün en azından bir şeyi kontrol edebilecek bir güç olarak görünmüyor. Maksimum - evet, bir yerde bir bayrak göstermek için, başka bir şey değil.
Bazı nedenlerden dolayı, ülkemizde sadece meslekten olmayanlar düzeyinde değil, filonun amiraller için bir tür pahalı oyuncak olduğu ve onlara kariyer gelişimi sağladığı genel olarak kabul edilmektedir. Ve daha fazlası değil.
Yakında böyle bir hızda düzgün bir askeri filomuz olmayacak. Ve zamanımızın ikinci eksisi, denizcilik politikasının gerçek yokluğudur.
Ve burada nahoş bir sonuç ortaya çıkıyor: eğer donanma bir lüksse, o zaman donanma politikası, güçlü bir donanmayı ima ettiği için kabul edilemez bir lüks.
Bu arada, tehdidi ülke sınırlarından uzaklaştırabilecek güçlü, güçlü ve modern bir filo olan filodur. Belarus ve Rusya arasında, bence şüpheliden daha fazlası olan askeri bir ittifak değil, filo. Örneğin, füzelerin veya önleyici füzelerin Belarus topraklarında konuşlandırılabilmesi bir kahkahadır. Bütün bunlar, Moldova, Polonya, Ukrayna, Estonya, Letonya, Litvanya topraklarında aynı füzeler ve füzesavarlar tarafından dengeleniyor.
Nükleer savaş başlıklarına sahip seyir füzeleri ile doldurulmuş iki düzine denizaltı kruvazörü - bu, aynı ABD'yi gerçek tehdidin doğrudan sınırlarında olduğunu düşünmesini çok daha etkili bir şekilde yapacaktır. Evet, deniz. Ama karadan fırlatılan bir roket, su altından fırlatılandan daha değerli ne olabilir?
Rusya, filo kadar önemli bir stratejik bileşene sahip olmamayı göze alamaz. Bir denizcilik kavramının ve aktif bir denizcilik politikasının olmaması için uygun değildir. Çaresiz kalmaya hakkımız yok.
Gücü olmayanlar yenilgiye mahkumdur.
- Yazar:
- Roman Skomorokhov
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter