Avicenna'nın dualistik teorisi
Pratik olarak felsefenin başlangıcından, dualizm, bedenin ve ruhun iki radikal farklı unsur olduğu fikri Birçok insanın düşünce tarzına nüfuz etti. Bu bizim deneyimimizle çok kolay uyan bir inançtır, çünkü bir şey bizim öznelliğimizle deneyimlediğimiz şeyle bağlantılı olarak bizim bilincimizdir, ve başka bir şey, bizim bilinçli olsun ya da olmasın, onun ötesinde olan şey olduğumuz şeydir: Bizi çevreliyor, diğer insanlar, hatta kendi bedenimiz, kemiklerimiz ve etimiz.
Fakat beden ve ruhun farklı olduğu, bu organizmanın ve o organizmanın zihinsel yaşamı arasında bir ayrılık olduğunu düşünerek yeniden biçimlendirilebilen bu düşünce, kendini belli eden bir gerçek değildir. Bunun arkasında, yüzyıllar önce başlayan ve nesiller boyunca aktarılan felsefi bir gelenek olduğu için vardır. Ardından bu zincirin ilk bağlantılarından birini göreceğiz: Avicenna'nın dualistik teorisi .
- İlgili makale: "Psikolojide Dualizm"
Avicena kimdi?
İbn Sina, Avicena olarak da bilinir (bu soyadı Latince versiyonu) Buhara'da 980 yılında doğan bir filozof, doktor ve bilim adamı , o zamanlarda İran'ın bir parçası. Hayatının ilk yıllarında bir çocuk dahisi olduğunu kanıtladı ve ergenliğinde bir doktor olarak yetenekleri ile meşhur oldu. Şöhreti, birkaç prensliğe bir doktor ve danışman olarak çalışmaya gelmesini sağladı.
21 yaşındayken, neredeyse üç yüze ulaşan çok çeşitli metinler ve kitaplar yazmaya başladı. Versaban tıp, metafizik gibi farklı konularda
Ana dili Farsça olmasına rağmen entelektüel hayatı Arapça olarak geliştirildi Ve aslında o, Arap edebiyatına Aristo'nun fikirlerini aktarmak için sorumlu olanlardan biriydi.
Son olarak, Avicenna 1037 yılı civarında öldü, çünkü muhtemelen birisi ona kullandığı tıbbi preparatlardan birini zehirledi.
- İlgili makale: "Platon'un fikir teorisi"
Avicenna'nın dualist teorisi: ana fikirleri
Bunlar, Avicenna'nın dualistik teorisinin temelleridir.
1. Gerçeğe gerçeği ile erişilebilir
Avicenna, kişinin akılla erişebileceği gerçeğinin olduğuna inandı. Bu düşünceden yola çıkarak, sadece mantıksal kanıtlara dayanan, kendi başına durmayan her şeyi, yüzyıllar sonra ünlü Fransız filozof Rene Descartes'ı da deneyen bir şeye dayanan bir düşünce biçimi oluşturmaya çalışmayı denedim.
Böylece, Avicenna tahrif edilebilecek tüm fikirleri reddetti ve mutlak gerçekleri anladığıyla kalmıştır.
2. Yüzen adamın teorik deneyi
Avicenna mantığın kullanımıyla gerçeğe ulaşmak istediğinden, teorik bir deney yaptı sonucunun, bu egzersizin yürütüldüğü bağlama bağlı detaylara bağlı olmaması gerektiğinde, insanın doğasının ne olduğunu bilmek; Eğer bir şey kendini belli ediyorsa, maddi olarak gerçekleşen şeylere dayanmak zorunda değildir.
Böylece Avicenna, bir kişinin henüz doğduğu ve materyal hakkında herhangi bir deneyime sahip olmadan, ancak akıl yürütme kabiliyetine sahip olduğu bir durumu hayal etti. Başından beri, ayrıca, ilginç bir durum var: Bu kişi havada, bacakları ve kolları uzanmış halde kalıyor. ve tüm duyuları iptal edildi: ne görüyor ne de duyuyor, ne de bir şeyin dokunuşunu hissedebiliyor.
Bu varsayımsal durum göz önüne alındığında, Avicenna bu kişinin bir vücuda sahip olduğunu bilmeyeceğine, ancak bir aklına sahip olduğunu bileceğine işaret eder.
3. Akıl var olduğunu bilir
Zihin ve beden arasındaki temel fark, ilkinin var olduğunu bilmesidir, ikincisi ise, ne olursa olsun, bu yeteneğe atfedilemez. Zihinselliğin varlığı kendini belli eder varlığının bilincinde olan. Bu, ruhani ve malzemenin radikal bir şekilde farklılaşmasını sağlar: bedenler hiçbir şeyin farkında değildir, ama yaparız. Bu nedenle, “ben” dediğimizde, bedenin kendisi olmayan bir bileşen vardır.
Aristoteles'in (İslam'ın bazı temellerini inkar etmesine bile sebep olan) düşüncesine çok fazla ilham verilmiş olmasına rağmen, maddi ve maneviyatın aynı iki boyutta olduğu düşüncesinden farklıdır. Avicenna için insan bedeninde zihni ve bedeni tamamen farklı bir doğaya sahip iki maddedir.
İkilikli eleştiriler
Psikoloji ve günümüz Felsefesinin iyi bir kısmı, birçok nedenden ötürü, dualizmi reddetmektedir. Birincisi sadece spekülasyonlara dayanır ne gerçek ne de durumlar olabilir.Eğer dualizmi göstermek için gerçek olmayan ya da gerçek olabilecek deneyimler hayal etmelisiniz, o zaman gerçek olanla ilgili hiçbir şey söylemezler.
İkinci eleştiri, dualizmin savunmasının birçok kez başlamasıdır. dil kullanımındaki hatalar . Örneğin “bilinç” ile “akıl” ya da “zihinsel yaşam” ile kafa karıştırıcı, çok soyut fikirleri gruplamak için basit kategorileri kullanmaktır; bu, bu kategorilerin her birinin anlamını farkında olmadan zaman içinde anlamını değiştirmesine yol açabilir. o.
Son olarak, üçüncü büyük eleştiri, geçerliliğini korumak için, erişilemeyen manevi bir boyuta ait birçok şeyin var olduğunu varsaymak, yani onlara inanmak için bir neden olmadığı anlamına gelir. Bu anlamda ikicilik Bir tür dairesel akıl yürütmenin parçası : Ruhsalın (maddeden ayrı bir şey gibi) var olduğu sonucuna varmak için var olduğunu varsayalım.
Avicenna'nın deneyi, örneğin, ortaya çıkamayacak bir durumla bize sunar: doğuştan beri duyusal olarak uyarılmayan biri kendini fark edemez ve muhtemelen çok erken ölür.