Bu bölümü, Rûmi'nin Mesnevi'sinde yer alan bir hikâye ile bağlayalım:
Bir grup Çinli ressam, en iyi ressamlarn kendileri olduğunu ileri sürmüşler. Fakat, bir grup Rum ressamı da, bunun aksini iddia edip, kendilerinin en iyi olduğunu söylüyorlarmış. Bu iki grup, çok zaman bir biriyle atışmış. En sonunda Çinli ressamlar sultanın huzuruna çıkmışlar ve:
"Bize bir oda verin, size hünerimizi gösterelim" demişler.
Sultan teklifi kabul etmiş ve hem Çinli, hem de Rum ressamlara birer oda vermiş. Gariptir ki, odalar bir birine açılıyormuş.
Çinli ressamlar güzel resimlerle duvarı süslemeye başlamışlar ve sultanın hazinesinden yüzlerce fıçı boya istemişler. Rumlar ise:
"Bizim boyaya ihtiyacımız yok" deyip, odanın duvarını cilalamaya başlamışlar. Bütün zamanlarını, en küçük bir leke dahi kalmayıncaya dek, duvarını cilalamaya ve parlatmaya ayırmışlar. Sonunda, duvar ayna gibi parlamaya başlamış. Çinliler duvarı boyama işini bitirdiklerinde hallerinden memnun görünüyor, neşe içinde davul çalıp eğleniyorlarmış.
Sonunda sultan gelmiş. Önce Çinlilerin duvardaki süslemelerini görüp çok beğenmiş. Sonra Rumların olduğu tarafa geçmiş. Rumlar aradaki örtüyü kaldırmışlar. Karşı duvardaki süslemelerin ayna-misal duvar üzerindeki yansıması, hiç şüphesiz, çok daha güzelmiş.
**Hikâyedeki Rumlar, kalbini, zihnini temizleyip parlatan ve kendilerini hırstan, malikiyet iddiasından ve garazdan soyutlayan sufileri simgeler. Ayna, içsel benliği temsil eder. Bu benliğin şeffaflık ve saflığı, içsel ve dışsal Hakikat'in sayısız yönünü yansıtır.