İnsanın iki alanda bir şeyler konuşması zordur:
Birincisi, hiçbir bilgi sahibi olmadığı.
İkincisi, aksine, haddinden fazla bilgili olduğu.
İkinci durumda nereden başlasam diye teredddüt edersin. Anlattıkça anlatmak istersin. Onu da araya katayım, dur şunu da es geçmeyeyim derken, bir noktada her şey çorbaya dönebilir. Detaylarda boğulabilirsin. İşin kötüsü, anlatmak istediğin asıl şeylerin arada kaynama ihtimali de vardır.
Perestişkar derecesinde ve ikinci duruma karşılık gelen konularınız var mı?
(Truffaut, "Yönetmenler hayatları boyunca sadece 1 film çekerler." demişti. Aslında aynı konular evreninde dönüp dolanıyoruz; farklı farklı biçimlerle sunulan.
"İkinci duruma karşılık gelen konularınız var mı?" KS'de onlarca örneği bulunan beylik bir soru işte. Farkı, üslubunda. Demek ki, biçim de içeriği etkileyebiliyor ve makyajlayıp orijinalmiş gibi gösterebiliyor.
Yeri geldi. Hem tek yönlü bir mekanik barındırmaz ki 150 yıl öncesinin teorileri. Üstyapının da altyapıyı etkileyebildiği diyalektik bir süreçtir. Fark şu ki, üstyapının bağımsız bir anlamı/kendindeliği bulunmaz.)
***
Duvarda Grace Kelly kadar güzel misin?
Acidçi misin, metalci mi?
Rust in Peace de bomba gibi düşmüştü değil mi?
Pardon, sehven oldu :)
Bu soru, 1'e karşılık gelir ve o yüzden direkt mevzuya girilir :)
Şu ünlü deyim size ne ifade ediyor?
"Neden ki bu anlamsız yaradılış. Yok olacaksa bir gün her yaratılmış."
***
Dertsiz insan yoktur da. İsmi bende saklı; Beşiktaş'ın yıllar önce 10-0 yendiği Adana Demirspor'un o dönemlerden bir futbolcusu, çeşme akarken küpünü dolduramayan Yeşilçam oyuncularının hal-i pür melalini yaşıyor. Sahnenin dışına itilenlerden. Yadigar Ejder gibi bir meydanda donup ölmese bari. Bir koruda epey dertleştik önceki gün. Daha doğrusu o anlattı, ben dinledim.
Bir an gelir. İnsan, "tanımadığı" birine daha rahat içini dökebilir, dökmek ister. O, seni ön kabullerden daha bir arınık dinler çünkü. Ve bilirsin ki tanımadığın, yarın olmayacaktır.
Siz döker miydiniz?
***
"Bir insanın nasıl güldüğünden terbiyesini, neye güldüğünden zekasını anlarsınız."
Zekaya, duyarlılığı da eklemeli. 1920'lerin slapstick komedilerini hatırlayın. Ekseri fiziksel sakarlıklardan beslenir. Ve ağlanacak haline, bu sakarlıklar sonucu güç durumda kalan birine de gülebilir duyarsız seyirci.
Mizah; bir öfke, yergi ve hınçtır. Muhaliftir, yıkıcıdır. Nihayetinde toplumsal bir faide gözetir, o anlamda yapıcıdır. Ezcümle; mizah "gülümseyen bir öfke"dir ve size gülümseyen birine kızılmaz. İnsanlık varsa ders almaya bakılır.
Bu topraklar, mizaha/hicive hiç yabancı değildir. Zira Nesin'in de dediği gibi malzeme bol.
Bekri Mustafa'lardan ve İncili Çavuş'lardan, göle maya çalanlara; "hakkın belasına diliyle uğrayan" Nefi'lerden, Şair Eşref ve Neyzen'lere; Marko Paşa'lardan, Utanmaz Adam'lara...
DEVAMI GÜNCELLEMEDE:
Peki öfke hala gülümsüyor mu?
En İyi Erkek Görüşü
Sorular parçalı. cevaplar da o şekilde gidecek.
Sokrates "Bildiğim tek şey hiçbir şey bilmediğimdir" derken çok mu bilgiçlik taslıyordu. Bense her şeyi çok az bilip, çok konuşabilecek şekilde öğrendim. İnsanlar neyi söylediğinden ziyade nasıl söylediğinle ilgileniyor. Belirli bir süre sonra işler kolaylaşıyor.
Bildiğim çok şeyin hiçbir ağırlığı yok. Belki distopyalar...
----
Bildiğin çirkinim.
Metalciyim
Megadeth'i sevemedim.
O deyişe karşılık aklıma şu geldi " Ölümün olduğu yerde daha ciddi ne olabilir?"
----
Dökmem diyorum ama orada burada uzun uzun yazıyorum her fırsatta. Anlatmak bir ihtiyaç.
Emekçi. Bu laf çok hüzünlü değil mi? Endüstriyel futbolun karşısında olan emekçi takımlar Adana Demirspor, Livorno vs güzel takımlar. Sinemanın emekçileri Yadigar Ejder vs güzel insanlar. Güzel insanların kaderleri pek güzel olmuyor ama.
----
Orada burada paylaşılan pek güzel bir John Lennon alıntısı ile de bitirelim bu parça parça yazıyı.
“Olay şiddet kullanımına dönüştüğü zaman sistemin oyununa geliyorsunuz demektir. Yerleşik düzen sizi kavgaya sokmak için kızdırmaya çalışacak, sakalınızı çekecek, yüzünüze fiske atacaktır. Çünkü, siz bir kere şiddet kullanmaya başvurduktan sonra sizinle nasıl baş edeceklerini bilirler. Nasıl baş edeceklerini bilmedikleri tek şey, şiddet dışı eylemler ve mizahtır.”
3