George Orwell’in kült kitabı Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, yazarın geleceğe ilişkin bir kâbus senaryosudur. Bireyselliğin yok edildiği, zihnin kontrol altına alındığı, insanların makineleşmiş kitlelere dönüştürüldüğü totaliter bir dünya düzeni, romanda en ince ayrıntısına kadar kurgulanmıştır.
Asıl söylenmesi gerekenler hiçbir zaman söylenmeyecek olsa bile, bir gün bir yerde buluşup konuşabilirlerdi. O’Brien, aklından aynı düşünce geçiyormuşçasına ona bakıyordu. Sakin, sohbet edercesine, “Nerede olduğunu biliyor musun, Winston?” diye sordu.
George Orwell 1944 yılında 1984’ü yazmadan üç, yayımlanmasından beş yıl önce, muhteşem romanının ardındaki düşünceyi detaylandıran bir mektup kaleme alır. Liveright Yayınevi’nin Peter Davidson editörlüğünde tekrar bastığı George Orwell: Mektuplarla Bir Yaşam adlı kitapta yeniden yayımlanan bu mektup “iki, iki daha beş eder” diyecek totaliter polis devletlerinin yükselişine karşı bir uyarıdır. Dahası, Orwell’ın kitap eleştirilerinin nasıl yazılacağı hususunda Arthur Koestler’e öğütleri vardır:
Orwell’ın ortaya attığı temel soru, “hakikat” diye bir şeyin olup olmadığıdır. Egemen parti der ki: “Gerçeklik dışsal bir şey değildir. Gerçeklik insanın zihnindedir, başka bir yerde değil… Parti neye gerçek diyorsa, gerçek odur.” Eğer böyleyse, o zaman, Parti insanların zihinlerini denetim altına alarak gerçeği denetim altına alıyor demektir. Parti’nin önde gelen kişisiyle yenik düşmüş asi arasında geçen, Dostoyevski’nin yapıtındaki Engizisyoncu ile İsa arasındaki konuşmaya benzetilebilecek çarpıcı bir konuşmada, Parti’nin temel ilkeleri açıklanır. Ne ki, Engiziyoncu’nun tersine, Parti’nin önderleri sistemlerini insanı mutlu kılmayı amaçlayan bir sistem olarak göstermeye bile çalışmaz, çünkü onlara göre insanlar güçsüz ve korkak yaratıklar oldukları için özgürlükten kurtulmak isterler ve gerçekle yüzleşemezler.