Bitki Yiyen Dinozorlar – Otoburlar
dinozorlar / 2023
Çoğu insan dört odacıklı midesi olan hayvanları düşündüğünde inekleri düşünür.
Bununla birlikte, dünyada yaşayan başka birçok geviş getiren hayvan türü vardır. Ruminantlar, bitkilerden selülozu sindirmelerini sağlayan özel bir sindirim sistemine sahip memelilerdir.
Ruminant hayvanların rumen, retikulum, omasum ve abomasum'a bölünmüş dört odacıklı bir midesi vardır. Midenin ilk üç odası bitkilerden selülozu fermente etmek için kullanılır. Bu fermantasyon işlemi, midenin dördüncü odasında sindirilebilmesi için bitki materyalini parçalar.
Geviş getiren hayvanlar, diğer hayvanların sindiremeyeceği bitkilerden çok sayıda besin alabilir. Örneğin, inekler bitkilerden diğer hayvan türlerinden daha fazla protein ve esansiyel amino asit çıkarabilir. Bunun nedeni, dört odacıklı midelerindeki fermantasyon sürecinin bitki materyalini daha eksiksiz bir şekilde parçalamasıdır.
Ruminant hayvanlar da diğer hayvanlardan çok daha uzun bir sindirim sistemine sahiptir. Bunun nedeni, dört odacıklı midelerinde fermantasyon sürecinin uzun sürmesidir. Sindirim sisteminin uzunluğu, bitki materyalinin daha eksiksiz bir şekilde sindirilmesine izin verir.
bu Afrika mandası (Syncerus caffer), beş türü bulunan bir Sahra altı Afrika sığırıdır. Bu hayvanlar büyüktür ve yaygın olarak Afrika kıtasındaki en tehlikeli hayvanlardan biri olarak kabul edilir. Çok öngörülemeyen bir mizaca sahiptir ve hiçbir zaman evcilleştirilmemiştir; aslında, evcil sığırların atası değildir ve diğer büyük sığırlarla yalnızca uzaktan akrabadır.
Bu hayvanlar Syncerus cinsine ve ailesine aittir. Bovidae . Çoğunlukla savanlarda, bataklıklarda ve taşkın yataklarında bulunurlar. Geviş getiren hayvanları otlatıyorlar, ot ve sazların yanı sıra geviş getiren ya da bolus yiyorlar. Afrika mandasının çok az yırtıcısı vardır ve kendilerini büyük hayvanlara karşı koruyabilirler. Afrika aslanları . Buna rağmen aslanlar düzenli olarak bufalo yerler.
Aday alt tür olan Cape buffalo, 'büyük beş' ve bu nedenle ganimet avcılığı için aranır.
Avlanma, habitat kaybıyla birlikte, Afrika manda popülasyonunun azalmasının ana nedenlerinden biridir. Şu anda IUCN Kırmızı Listesi tarafından Tehdit Altında olarak listeleniyor.
geyik (Cervus canadensis), 'açık renkli geyik' anlamına gelen bir Amerikan yerlisi kelimesi olan 'wapiti' olarak da bilinen toynaklı bir memelidir. Geyik ve Sambar Geyiği ile birlikte dünyanın en büyük geyik türlerinden biridir. Elks, tanıtıldıkları ülkelere iyi adapte olmalarına rağmen, Kuzey Amerika ve Doğu Asya'ya özgüdür.
Asya'nın bazı bölgelerinde boynuzlar ve onların kadifeleri geleneksel ilaçlarda kullanılmaktadır. Elks, etleri sığır veya tavuktan daha yağsız ve protein açısından daha yüksek olduğu için bir av türü olarak avlanır. Kuzey Amerika'da erkek geyiklere 'boğa' ve dişilere 'inek' denir, ancak Asya'da erkeklere 'geyik' ve dişilere 'arkadan' denir. Çiftliklerde ve vahşi doğada bulunanlar da dahil olmak üzere dünya çapındaki geyik nüfusu yaklaşık 2 milyondur.
Elks dört odacıklı mideye sahip geviş getiren hayvanlardır, ilk oda yiyecek depolar ve diğer üç oda onu sindirir. Saçları yaz aylarında kırmızımsı bir renk tonuna sahiptir ve kış aylarında daha açık/gri bir renge dönüşür. Renklendirme mevsime ve habitata bağlı olarak değişebilir. Geyiklerin sağrılarında açıkça tanımlanmış devetüyü renkli yamalar vardır. Buzağılar birçok geyik türünde yaygın olan benekli doğarlar ve yaz sonunda beneklerini kaybederler.
bu Zürafa (Zürafa camelopardalis 'hızlı yürüyen deve leoparı' anlamına gelir) karada yaşayan tüm hayvan türlerinin en uzunu olan Afrika çift parmaklı toynaklı bir memelidir.
Zürafa, geyik ve sığır ile ilgilidir, ancak yalnızca zürafa ve en yakın akrabası olan okapi'den oluşan ayrı bir aile olan Giraffidae'ye yerleştirilir.
Zürafaların menzili Çad'dan Güney Afrika'ya kadar uzanır. rağmen okapi zürafadan çok daha kısadır, ayrıca uzun bir boynu vardır ve yaprakları yer ve her iki hayvanın da uzun dilleri ve deri kaplı boynuzları vardır. Zürafaların ataları ilk olarak yaklaşık 15 milyon yıl önce Orta Asya'da ortaya çıktı, ancak zürafanın kendisinin İsrail ve Afrika'dan gelen en eski fosil kayıtları yaklaşık 1,5 milyon yıl öncesine dayanıyor.
Zürafalar besinlerden besinleri ve sıvıları işlemede son derece verimli olduklarından, uzun süre susuz yaşayabilirler. Zürafalar, aralarında uyku dönemleri olan gündüz veya gece geviş getirirler. Zürafalar, diğer geviş getirenlere kıyasla alışılmadık derecede uzun bir ömre sahiptir ve 38 yıla kadar yaşayabilir.
Yerli koyun (Ovis aries) dört ayaklı, geviş getiren memelilerdir. Çiftlik hayvanları . Tüm geviş getiren hayvanlar gibi, koyunlar da genellikle çift tırnaklı hayvanlar olarak da adlandırılan çift parmaklı toynaklı hayvanlardır. 'Koyun' adı birçok tür için geçerli olsa da, günlük kullanımda neredeyse her zaman Ovis koçunu ifade eder. Yerli koyunlar, kendi cinslerinde en çok sayıda türdür ve büyük olasılıkla Avrupa ve Asya'nın yabani koyundan türemiştir. Bugün gezegende yaklaşık bir milyar koyun ve bunların çoğu alt sınıflara ayrılabilen yaklaşık 900 farklı ırk var.
Dişi koyunlar aranan Koyunlar. Sağlam erkeklere Koç denir. Kastre edilmiş erkeklere Wethers denir. Bir yaşındaki koyunlara Hoggets denir. Bebek koyunlara Kuzular denir Bir grup koyuna mafya veya sürü denir. Farklı koyun ırkları yün ve et gibi belirli amaçlar için yetiştirilmektedir. Diğerleri farklı süt türleri için yetiştirilir.
İnekler, 'Bovidae' ailesinin 'Bovinae' alt ailesinin üyeleridir. Bu aile aynı zamanda Ceylanları, Bufaloları, Bizonları, Antilopları, Koyunları ve Keçileri de içerir.
İnekler, süt, peynir, diğer süt ürünleri, sığır ve dana eti gibi etler ve deri gibi malzemeler için de dahil olmak üzere birçok nedenden dolayı yetiştirilir. Eski zamanlarda, arabaları çekmek ve tarlaları sürmek için iş hayvanları olarak kullanıldılar.
Hindistan gibi bazı ülkelerde inekler kutsal hayvanlar olarak sınıflandırılır ve dini törenlerde kullanılır ve çok saygı gösterilir.
Bugün, inekler, kırsal kesimde yürürken veya araba kullanırken çiftçilerin tarlalarında çimleri çiğnerken gördüğümüz evcilleştirilmiş toynaklı hayvanlardır (her bir toynak üzerinde iki parmak bulunan toynaklı hayvanlar). Bugün dünyada tahminen 1,3 milyar baş sığır ve 920 inek türü var. İnekler, insanların içtiği sütün çoğunu ürettikleri için 'insan ırkının koruyucu anneleri' olarak anılır.
bu Thomson'ın Ceylanı ceylanların en küçüğü, en zarifi ve en hızlısıdır. Bazen 'Tommy' olarak anılan bu ceylan, adını 1890'da Afrika'yı keşfeden İskoç kaşif Joseph Thomson'dan almıştır. Bu zarif antiloplar, Doğu Afrika'daki en yaygın ceylanlardan biridir ve sayıları diğer bölgelerde azalmış olabilir. Afrika , Thomson'ın Ceylanı hala tarım arazilerinde büyüyor, otlaklar ve doğuda savanlar.
Thomson'ın Gazelleri otoburlar . Thomson'ın Ceylanları çim ve diğer düşük bitki örtüsü ile beslenir. Ayrıca çalılara da göz atacaklar. İhtiyaç duydukları suyun çoğu, Grant'in Ceylanı'ndan daha fazla suya bağımlı olmalarına rağmen, yedikleri bitki örtüsünden gelir. Thomson'ın Ceylanları, belki de sayıca güvenlik nedeniyle, beslenmek için büyük sürüler halinde toplanır. Ayrıca antiloplar, zebralar ve sığırlarla bir araya gelecekler çünkü bu daha büyük hayvanlar uzun otları ezecek ve ceylanın kısa otları yemesini çok daha kolaylaştıracak.