Eugene Atget Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Eugene Atget Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
FRANSIZ FOTOĞRAFÇI
Doğum tarihi: 12 Şubat 1857-Libourne, Fransa
Ölüm Tarihi: 4 Ağustos 1927-Paris, Fransa
Eugene Atget’in Biyografisi
Jean Eugene Auguste Atget, Libourne’da (Fransa) işçi sınıfı ebeveynleri Jean Eugene Atget, fayton yapımcısı ve saraç ve Clara-Adeline Atget’in çocuğu olarak dünyaya geldi.Babası kariyerini seyahat eden bir satıcı olarak değiştirdi.Ancak birkaç yıl sonra iş için öldü.Kısa bir süre sonra annesi Clara da öldü.Onu beş yaşında yetim bırakan sert ve affetmez bir çocukluk ile karşı karşıya kalan, Fransa’nın Bordeaux kentinde yaşayan yaşlı dedesi Victoire ve Auguste Hourlier tarafından büyütüldü.Atget kısa süre sonra bir kabin çocuğu olarak denizcilik hayatına katıldı.
1878’de Atget Paris’e taşındı ve Fransa’nın en önemli oyunculuk okulu olan Ulusal Müzik ve Drama Konservatuvarı’na başvurdu.Çok az parası olduğu ve aynı zamanda şehrin pis bir bölgesinde yaşadığı için tüm umudunu bu fırsata döktü.Ne yazık ki, sadece oyunculuk okulu tarafından reddedilmedi, daha sonra beş zorunlu hizmet yılı için orduya alındı.Kendisi için oyunculuk kariyeri yapmaya kararlı olan Atget, bir yıl sonra yeniden başvurdu ve kabul edildi.Oyunculuktaki geleceği, akıl hocası ve ünlü aktörü Edmond’a göre parlak görünüyordu.Bununla birlikte, 5’5’lik kısa boyu” kendisini sahnede ideal bir varlığa ödünç vermedi ve Edmond daha sonra Atget’i “inelegant aksanı” olarak nitelendirdi.”Bir dizi talihsiz olayda, 1881’de mezuniyetten önce görevden alındı ve aynı yıl büyükanne ve büyükbabası öldü.
Atget işten çıkarıldıktan sonra performans göstermekten vazgeçmedi. Bunun yerine, Fransız kırsalında dolaşan küçük topluluklarda oyunculuk yapmaya başladı.Bu deneyim, yaşam boyu arkadaşı olan diğer aktör Valentine Delafosse Compagnon da dahil olmak üzere birçok arkadaş edinen Atget için verimli oldu.
Topluluktan ayrıldıktan kısa bir süre sonra, Atget yeni bir yaratıcı çıkış aradı ve resim yapmaya başladı.Paris’e taşındı ve 1888’de profesyonel bir fotoğrafçı olarak çalışmaya başladı, ayrıca fotoğrafçılıkta resmi bir eğitimi yoktu, ancak seçimi büyük olasılıkla finansal zorunluluktan yapıldı.
Değişen bir Paris’i ele geçirme çabası tamamen kendi isteğiyle yapılmış olsa da, geçimini sağlayabileceği bir iş alanı da bulmuştu.Yaşam tarzında tutumlu kaldı, tamamen kullanılmayan kağıtları asla atmadı, eski kıyafetler giydi ve ihtiyatlı bir ekmek ve süt diyetinden kurtuldu (sindirim sorunları nedeniyle değil, aynı zamanda daha fazlası “ölçüsüz lüks”olduğu için). Arkadaşlarından biri onu ‘uzlaşmaz, inatçı ve bağımsız’ olarak nitelendirdi.
İnatçı kişiliği ve tutumlu doğası, cam plakaları kullanan hantal, tripoda monte edilmiş görüş kamerası gibi eski fotoğraf teknolojilerini de benimsemesine neden oldu.Bu çok büyük kamerayı onunla birlikte dışarı çıkardı ve mevcut el kameralarından ziyade düzenli olarak kullandı.Aynısı kullandığı film için de geçerli, albüm kağıdı tripod kamera kadar eskiydi.Film üretilmeyi bıraktığında, Atget yine de filmi bulabildi ve albümen kullanarak basabildi.
Atget çalışmalarını belge yapmak olarak tanımladı.Bununla birlikte, en plein air’in resminin hızla popüler hale geldiği bir dönemde ressam olarak geçirdiği ve Fransa’da yaşadığı kısa süre, onu Monet gibi Empresyonist sanatçıların son derece kızarık olan zambak pedleri, tomurcuklanan ağaçlar ve samanlıklar gibi birçok doğa fotoğrafı yaratması için etkiledi.Bununla birlikte, Atget, zamanının gelişen fotoğraf veya sanat kulüplerinden hiçbirine katılmadı.
1898’de Atget, Paris fotoğraflarını Musee de Sculpture Compare ve Musee Carnavalet ve daha sonra Bibliotheque Historique de la Ville de Paris ve École des Beaux-Arts gibi çeşitli devlet kuruluşlarına sattığında fotoğrafçılıktaki ilk gerçek başarısını gördü.
1901 Yılına gelindiğinde, Atget başarılı bir şekilde Paris ” uzmanı oldu.Eski Paris’in Fotoğrafik Görünümlerinden oluşan bir Koleksiyonun Yaratıcısı ve Tedarikçisi E. Atget, “Okuyan yeni kartvizitler bastı” dedi.”Tiyatro tutkusu devam etti ve 1904’ten başlayarak Paris’in çeşitli üniversitelerinde tiyatro dersleri verdi.Ticari başarısı artmaya devam edecekti, ancak hayatının ilerleyen zamanlarına kadar çalışmaları için yeterli para almadı, bu da modası geçmiş fotoğrafçılık biçimlerini ve sade yaşam tarzını sağlamlaştırdı.
Eugene Atget Paris Tarihi sokaklar
Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Atget çok az görüntü üretti.Savaştan sonra Paris’in yeniden inşasına eski şehrin fotoğraflarından daha fazla ilgi gösterildi.Yine de, cam tabak negatiflerinin 2.600 binini Fransız Devletine satarak ticari bir başarı daha elde etti.Özenli ayrıntılı olarak Paris belgeleyen kalbini hissettim.
Fotoğrafçılık babasına karşı hissettiği bağlılığı gösteriyor: “20 yılı aşkın bir süredir yalnız ve yaşlı Paris’in bütün eski sokaklarda kendi inisiyatifimi 19. yüzyıla kadar 16. güzel kent mimarisinin 18 x 24 fotoğraf negatifleri: sanatsal bir belge koleksiyonu yapmaya çalışıyorum. Bugün bu muazzam sanatsal ve belgesel koleksiyonu bitti; Tüm eski Paris’e sahip olduğumu söyleyebilirim.”
Atget, Sürrealist Adam Ray ve stüdyo asistanı Bernice Abbott ile tanıştığında, çalışmalarının algısı sonsuza dek değişti. Abbot, Atget’in fotoğraflarını Ray’in stüdyosunda gördü ve sık sık Atget’i ziyaret etmeye başladı.Abbott elinden geldiğince fotoğraflarını aldı ve sonunda onu stüdyosunda bir fotoğraf için oturmaya ikna etti.Atget’in ölümünden sadece bir yıl önce, Sürrealist hareketin birkaç üyesi Atget’e fotoğraflarından birini dergileri La Revolution Surrealiste’nin kapağı olarak kullanması için yaklaştı.Fotoğraf tarzının rüya gibi niteliklerinden ve öznelerinin esrarengizliğinden zevk aldılar.Atget kabul etse de, fotoğraflarının sanat eseri değil, sadece belge olduğuna inandığı için fotoğrafların kendisine geri atfedilmesini istemedi.Atget, bir sanatçı rolüyle hayatı boyunca pek tanınmadı. Bunun yerine, fotoğrafları Maurice Utrillo, Georges Braque ve André Derain gibi ünlü Fransız ressamlar tarafından toplandı ve kullanıldı.
Eugene Atget
Atget’in sağlığı, 4 Ağustos 1927’de vefat edene kadar sürekli olarak azaldı. Abbott, yaklaşık 5.000 baskı ve 1.300 negatiften oluşan Atget arşivinin geri kalanını satın aldı ve New York City galeri sahibi Julian Levy ile görüntülerini tanıtmak için çalıştı.Eserinin diğer kısmı Commission des Monuments Historiques’e verildi.Abbott Amerika’ya döndüğünde, Atget’in fotoğraflarının daha büyük bir halk tarafından görülmesine izin vermek için çalışmaya başladı. Atget’in sahip olduğu tüm plakaları ve baskıları kataloglayarak, çalışmalarının bir kitabını yayınlamayı umuyordu ve çeşitli gezici sergiler için fotoğraflar seçti.Avrupa’da tüm bu zaman boyunca Fransız dergileri zarif mimari çekimlerini toplamaya başladı ve çalışmaları Le Crapouillot ve L’ART Vivant’ta yayınlandı.1930’da Abbott’un Atget hakkındaki kitabı basitçe Atget adıyla yayımlandı.Görüntüleri sanat eseri olarak ve Paris’in modernizmin ardından kaybedebileceği her şeyi belgelemek için ömür boyu sürecek bir taahhüt olarak tanınmaya başladı.
Atget’in fotoğraf çekme tarzı Abbott’un New York’taki fotoğrafında devam etti ve ardından müze sergileri Atget’in Paris’i ve Abbot’un New York’unu karşılaştırdı. Son olarak, uzun yıllar Atget’in fotoğrafçılığını tanıttıktan sonra Levy ve Abbott arşivlerini fotoğraf küratörü John Szarkowki’nin bursu ve çalışmalarının ölümünden sonraki sergilerinin Atget’in öncü bir Fransız fotoğrafçı olarak ününü sağlamlaştırdığı Modern Sanat Müzesi’ne sattılar.
Atget’in kariyeri birçok yönden iyi bilinenden daha etkiliydi.Fotoğrafçılığı Berenice Abbott, Walker Evans gibi fotoğrafçıları ve daha sonra Irving Penn ve Lee Friedlander gibi devleri büyük ölçüde etkiledi.Abbott’un 1930’larda yükselen New York gökdelenleri, Manhattan ev kapıları ve vitrinlerinin görüntüleri, Atget’in anıtlar ve ikonik binalar konularıyla güçlü bir bağlantıya sahiptir.Fotoğraflarını kırpmayan Atget gibi Abbott da fotoğrafları manipüle etmeye inanmayan heteroseksüel bir fotoğrafçıydı.
Eugene Atget
Atget’in pencere yansımalarına olan ilgisi, Lee Friedlander’ın 1960’larda ve 1970’lerde üretken olan fotoğrafçılığının çalışmalarında devam etti. Fotoğrafları daha çok şehirlerin “sosyal manzarasına” odaklanmış olsa da Friedlander, fotoğraflarına daha karmaşık bir anlatı eklemek için mekanı birleştirmek veya ayırmak için yansımaları da kullandı. Muhtemelen 20. yüzyıldan çıkan en etkili fotoğrafçılardan biri de Atget’in belgesel tarzından etkilenmiştir.Walker Evans’ın küçük kasaba ana caddeleri ve sokaklara dağılmış insanlarıyla modern Amerika’nın ansiklopedik koleksiyonu, Atget’in ünlü sokak manzaralarına ve Fransa’daki alt sınıfların resimlerine çok benziyor.
Fotoğrafçılığın Ötesinde
Dahası, Atget’in fotoğrafları Pierre Mac Orlan, Robert Desnos, Louis Aragon ve Andre Breton gibi Fransız yazar ve şairleri etkiledi.Böylece Sürrealist hareketin ilham kaynaklarından biriydi.
Atget’in çalışmaları, kent merkezlerinde bulunan yansıtıcı yüzeyleri yoğun bir şekilde çizen Richard Estes gibi çağdaş ressamları da etkiledi.Parlak arabaların ve vitrinlerinin ayna görüntüsü, toplumumuzda en belirgin yüzeylere bakarak Atget’in mirasını güçlendiriyor.
Son olarak, Atget’in çok derinden hissettiği modernizm korkuları savaş sonrası Pop art akımına ve postmodernizme yansıdı.Andy Warhol, Claes Oldenburg ve Ed Ruscha gibi çeşitli Pop ve kavramsal sanatçılar, kitlesel tüketim kültüründen ve tek boyutlu bir medeniyetin etkilerinden giderek daha fazla yoruldular.