Mayıs ayında, Tank Silahlanma Testleri Birimi (WaPruf 1942) Baş Tasarımcısı 6, E. Knipkamp, şahsen yönettiği özel bir araştırma ekibi kurdu. Bu grup, zırhlı araçlar alanında bu alanda edinilen tüm savaş deneyimini göz önünde bulundurması gereken bir takım savaş araçları projeleri geliştirecekti. Bu çalışma, Knip-Kamp'ın kişisel bir girişimi idi ve doğal olarak oldukça yavaştı - tank silah test bölümünün ana güçleri, tankların seri üretimini sağlamak ve ordu için yeni tasarımların geliştirilmesinde yer aldı. Bununla birlikte, Nisan 1943’a kadar, grup yeni savaş araçlarına çevrilmesi gereken temel gereksinimleri formüle etmişti. Tüm proje "E serisi" (E, Almanca "Entwicklung" den "geliştirme" anlamına gelir) adını aldı. E serisinin makineleri aşağıdaki prensiplerin uygulanmasını öngörmüştür:
- Vücudun ön kısmının korunmasını maksimize etmek, silahları ve mobil mühimmatı güçlendirmek;
- şanzıman için tek bir ünite oluşturun ve bakım ve onarımı kolaylaştırmak için mahfazaya basit montaj ve demontajını sağlayın;
- gövdenin iç hacmini arttırmak ve süspansiyonu gövdenin dışına elastik elemanların yerleştirilmesiyle kullanmak için makinelerin toplam yüksekliğini azaltmak ve aynı zamanda motoru şanzımanla birlikte iç tarafa yerleştirmek için düzeni değiştirmek;
- Süspansiyonun tasarımı, oluk veya silindirlerin bir kısmı, tankın arkaya düşmesine izin vermek için yırtıldığında tırtıl gerginlik imkanı sağlamalıdır;
- üretim, bakım ve onarımı kolaylaştırmak için tüm savaş araçlarında azami sayıda özdeş ünite ve düzenek kullanmak.
Farklı kütleden beş farklı paletli şasi yaratılması planlandı:
E 10 - 10-15 ton ağırlığındaki hafif savaş aracı;
E 25 - orta sınıf makine, kütle 25-30 ton;
E 50 - "Panter" den üstün özelliklere sahip 50 tonluk makine;
E 75 - "Tiger" yerine geçmesi düşünülebilecek 75-80 ton ağır makine;
E 100 - 130-140 ton olarak süper ağır tank ağırlığı.
Bu arada, bazı kaynaklarda, Borgward B-5V “Borgward” el bombası fırlatıcısında kendinden tahrikli bir 88 mm roket fırlatıcı “Pantsershrek” olan makine hakkında bilgi bulabilirsiniz. Ancak, bu bilgi belgelenmemiş ve bazı yazarların fantezisidir.
Ana “tank” şirketlerinin mevcut görevlerin uygulanmasıyla aşırı yüklenmesinden dolayı Knupkamp, kara kuvvetlerinin yönetiminde tasarımda tank üretimine dahil olmayan firmaları dahil etmek için izin aldı.
O zamanın tüm Alman tanklarının aksine, E-Serisinin arkadan çalışan düzeni (100 E hariç) motor ve şanzıman için planlandı. Tank silahlanma test departmanının (WaPruf 6) bazı temsilcilerine göre, arka tekerlek tahrik tekerleği mayınlara bir tank ateşlerken veya baltalarken daha fazla korunuyordu.
Aşağıda, aşağıda anlatılacak olan E 100 haricinde, E serisinin makinelerinin projeleri hakkında bilgiler bulunmaktadır.
PROJE E 10
Nisan ayında, yılın 1943'i, Ulm şehrinde, Klockner-Humboldt-Deutz Magirus Werke şirketi ile, 15 tona kadar çıkan en küçük E-serisi savaş aracının geliştirilmesi için bir sözleşme imzalandı. Magirus Hasselgruber’ın baş tasarımcısı olan E 10’in tasarımını yönetti. Bundan önce, şirket hiçbir zaman tankların tasarımına dahil olmamıştı, ancak izlenen RSO traktörlerinin serbest bırakılmasıyla uğraşan "bitişik" alanda bir miktar tecrübeye sahipti.
Göreve göre, yeni tip bileşenlerin ve montajların - motorlar, transmisyonlar, süspansiyon sistemleri, vb. Testlerinin yapılacağı bir kütle 10-12 ton ile tank şasisinin geliştirilmesi amaçlandı. Bu makinenin servis için kullanılması konusu dikkate alınmadı, gelecekte tanklarda kullanılabilecek yeni birimlerin test edilmesi için bir test tezgahı olarak kabul edilebilir. Aynı zamanda, yaratılması gereken birçok öğe, Argus'un E-25 projesi için paralel olarak tasarlandı. E 10'in çizimleri ve ön tasarımları, 6 yazının sonunda incelenmek üzere Tank Silahlanma Test Bölümüne (WaPruf 1944) sunuldu.
Bunun gibi bir şey, bir 10-mm top Cancer 75 L / 39 (S. Fedorov tarafından yapılan model) ile donatılmış hafif tank avcısı E 48 gibi görünebilir.
Makine, 75-mm top Cancer 39 L / 48 ile donanmış bir tank avcısıydı. Ancak, bu kesin olarak onaylanmış bir silah türü değildi ve 10 E'ye hangi topçu sisteminin kuracağı sorusu savaşın sonuna kadar açık kaldı. Aracın zırhlı gövdesinin büyük eğim açılarıyla monte edilmiş zırh plakalarından monte edilmesi gerekiyordu: üst ön 60 mm (60 derecelik bir açıyla), alt ön - 30 mm (60 derecelik), yanlar - 20 mm (10 derecelik), yem - 20 mm (15 derecelik) 33 ve 10 derece), çatı ve alt - XNUMX mm.
E-serisindeki diğer tüm makineler gibi, E 10 arka plan düzenine ve şanzımana sahipti. Bakım kolaylığı için, arka yem tabakaları menteşelidir, bu da makinenin bakım ve onarımını büyük ölçüde kolaylaştırmıştır.
Santral motor Maybach HL 100 400 güç l kullanmak için planlandığı gibi. a. Gelecekte, E 10 üzerine farklı bir motor varyantı - 550 güçlü Maybach HL 101'in doğrudan silindirlere yakıt enjeksiyonlu olarak takılma olasılığının göz önünde bulundurulması planlandı. Bu tür güçlü motorların nispeten hafif bir makinede kullanılması (tahmini E 10 kütlesi, seçilen silahın türüne bağlı olarak 15-16 ton idi), Amerikan tank avcısı M18 "Hel-Cat" olan "Alman tepkisi" idi, 17,7 ton hızını geliştirdi. karayolu üzerinde 90 km / s. Bu nokta, Wehrmacht'ın Fransa'daki savaşlar sırasında Helkat'ın kendinden tahrikli silahlarıyla buluştuktan sonra Magirus mühendisleri ile Tank Silahlanma Test Departmanı temsilcileri (WaPruf 6) tarafından da belirtildi. Sonuç olarak, karayolu üzerindeki 10'in tahmini E hızı 70 km / s'den daha fazlaydı.
Şaside E 10 (her iki tarafta) lastik bantlı dört adet destek makarası çapı 1000 mm kullanılmıştır. Her biri panoya ayrı olarak tutturulmuş, bu da bakım ve onarımı kolaylaştırmıştır. Silindirik yuvalara monte edilmiş Belleville yayları (bardak rondelalarından oluşan bir yay) elastik bir süspansiyon elemanı olarak kullanılmıştır. Lerom tarafından geliştirilen bu süspansiyon sistemi, E serisinin tüm projelerinin kendine özgü bir özelliği "haline geldi" Bu makineleri tasarlarken, "panter" ve "kaplan" larda olduğu gibi, gövdenin tabanının üstündeki çapraz burulma millerinin kullanımından vazgeçmeye karar verdiler. Bu, sadece aracın toplam yüksekliğini düşürmekle kalmayıp, tankçıların defalarca istediği tankın altındaki mürettebata acil bir kapak temin etmeyi de mümkün kılmıştır. Е 10 üzerindeki silindirler birbirleriyle yer değiştirdi, böylece aralarındaki iz şeridi geçtileri geçti.
X-NUMX-mm topu Cancer L / 25 olan orta tank avcısı £ 75'in yandan görünüşü. Ancak, bu makineyi kurma seçeneği kesin olarak belirlenmemiştir.
Bununla birlikte, E 10 projesi, E serisinin diğer tüm makinelerinden farklıydı - süspansiyon elemanları, kendinden tahrikli tabancanın yerden boşluğunu değiştirebildiği ek bir hidrolik tahrikle donatıldı (bazı kaynaklara göre, 10 X, 200 mm'de “çömelebilir”). Genişliği 400 mm olan tırtılların alt takımındaki kullanım, zeminde düşük bir özgül basınç ve sonuç olarak iyi geçirgenlik sağladı. Ve E 10 1,04 için yapılan uzunluk-genişlik oranı nedeniyle, araç iyi manevra kabiliyetine sahip olmalıydı. Boyutları (6,91 top m ile uzunluğu, 5,35 gövde m uzunluğu, 2,86 metre genişliğinin uzunluğu, 1,76 m yüksekliğinin uzunluğu) tank avcısı E 10, "Hetzer" ile karşılaştırılabilir.
Projeyi inceledikten sonra, tank silahlanma test departmanı (WaPruf 6), üç prototip üretimi ve testleri için Magirus ile bir sözleşme imzaladı. Ancak, işin sonunda hiçbir son tarih belirlenmedi. Magirus, zırh üretimine dahil olmadığından, Hetzer yapımı zırhlı gövde üretimi yapan Breslau'daki Linke-Hofmann fabrikasından E 10 için zırhlı tekne sipariş edildi. Şehir Şubat 1945’te Kızıl Ordu’nun birimleri tarafından çevrilinceye kadar tamamlanamadı.
PROJE E 25
Şasi E 25 kütlesi 25-30 ton bahar 1943 yılı geliştirilmesi için sözleşme Karlsruhe şehrinde Argus Werke şirketi ile imzalandı. Burada makinenin tasarımı Dr. G. Klaue yönetiminde yapıldı.
Bir tank avcısı olan makinenin ön taslağı, 1944'in sonbaharında orduya teslim edildi. E 10 ile ortak bir düzeni vardı (düzen, genel şema), ancak daha ağırdı. Argus tarafından sunulan varyantta, E 25 silahlandırması, X-NUMX-mm savaş topu L / 75'tan oluşuyordu. Bununla birlikte, bu son versiyon değildi, çünkü ordu başka seçenekler, örneğin bir 70-mm kalibrelik silah olarak değerlendirdi. Ancak savaşın sonuna kadar silahların seçimi nihayet belirlenemedi.
E 10'te olduğu gibi, E 25 gövdesi, geniş eğim açılarıyla monte edilmiş zırh plakalarından monte edildi: üst ön 50 mm (50 derecelik bir açıyla), ön 50 mm (55 derecelik bir açıyla), 30 mm (üst taraf 52 derecelik bir açıyla) , alt düşey), 30 mm besleyin (sırasıyla 40 ve 50 derecelik açılarda), çatı ve alt 20 mm.
Makine aşağıdaki ebatlara sahipti: vücut uzunluğu 5,66 m, genişlik 3,41 m, yükseklik 2,03 metre, yerden yükseklik 0,51 m Tank avcısı, iyi bir manevra kabiliyeti sağlamak için 1,08 uzunluğunun genişliğine sahiptir.
Alt takım, 10 E'deki ile aynı palet silindirlerini kullandı, ancak şimdi bir tarafında beş tane vardı. E 25 üzerindeki boşluğun yüksekliğini ayarlama mekanizması temin edilmemiştir. Makinede geniş 700-mm rayların kullanılması planlanmış, tasarıma özel basınç 0,65 kg / cm2 seviyesindeydi.
E atamasında, 25 en az 201 güç yoğunluğuna sahip olmalıydı. a. ton başına. Bu nedenle, E 10 - 400 güçlü Maybach HL 100 ile aynı motor, santral olarak planlanmıştı, 101 hp'de daha güçlü Maybach HL 550 ile değiştirilmesinin ardından, 1945 hp testinde tamamlanması bekleniyordu. Bu motorların geliştirilmesindeki gecikmeler nedeniyle, 25 600 güçlü Argus hava soğutmalı motorun (gövdeye yerleştirilmesi planlandı) ve 4001'de Otto havacılık motorunun montajı yapıldı. a. Ancak bu seçenekler başarısız oldu. Sonuç olarak, Maybach HL 230'i üretime kurmaya karar verdiler.
İlk önce, E 25'te manuel bir şanzıman kullanılması planlandı. Ancak, Tank Silahlanma Test Departmanı'nın (WaPruf 6) talimatı üzerine, Friedrichshafen'deki Zahnradfabrik, Temmuz 1’ta Temmuz 1944’tan itibaren Е 25 için yarı otomatik bir şanzıman geliştirmeye başladı. Yılın 1945'unun başlangıcına kadar yapılması planlandı.
Ocak ayında, tank geliştirme komitesi 1945, E 25'in üç prototipini üretmeye ve testlerini yapmaya karar verdi. Başarılı bir şekilde tamamlanmalarıyla, kendiliğinden çalışan bu tabanca, 25 ton tank avcısı sınıfında umut verici olarak düşünülebilir. E 25 için üç muhafaza Berlin-Spandau'daki Alkett fabrikasında toplanmaya başladı, ancak savaşın sonuna kadar tamamlanamadı.
E 50 ve E 75 Projeleri
E 50 ve E 75 makineleri için şasenin geliştirilmesi, Bad Einhausen'deki Weserhutte'ye verildi. E 50 ve E 75 projeleri standart tank olarak planlandı. Aynı motorlara, soğutma sistemine, yakıt depolarına, sürüş ve direksiyon simitlerine, paletlere, palet tansiyon mekanizmasına ve birçok başka düğüme sahip olacakları varsayılmıştır. Kabuklar aynı şekle ve aynı boyutlara sahip olmalıdır. E 50'in iç hacmi, daha ince zırh plakalarının kullanılması nedeniyle bir miktar daha büyüktü.
Böylece, bu proje iki tip tankın eşzamanlı olarak üretilmesini sağladı - makineler aynı montaj hattında, aynı aletler ve fikstürler kullanılarak monte edilebilir.
X 50 ve X 75'teki bir enerji santrali olarak, yılın başında 233’in seri üretime alınması planlanan Maybach HL 1945 P motorunun kullanılması planlandı. Diğer yatakları kullanan Maybach HL 230'in modernize edilmiş bir versiyonuydu, krank milinin ve bağlantı çubuklarının tasarımını güçlendirdi. Ek olarak, 9001'e kadardı. a. Profesör Kamm tarafından geliştirilen bir supercharger kurulumu nedeniyle artan motor gücü. Ancak bir supercharger oluşturma çalışmaları hala tamamlanamadığından, Maybach HL 50 motorunun silindirlere doğrudan yakıt enjekte edilmesi seçeneği E 75 / 234 motorunda göz önünde bulunduruldu. Bu motorun, 9001'deki güce ulaşacağı varsayıldı. a. 3000 rpm'de Ancak, savaşın sonuna kadar Maybach HL 234 üzerindeki çalışmalar hiçbir zaman tamamlanmadı.
Şanzımanların, frenlerin ve kontrol mekanizmalarının geliştirilmesi, her iki tankın gövdelerine de özel bir problem olmadan kurulabilecek şekilde gerçekleştirildi. Çok yarıçaplı dönme mekanizmalı hidromekanik 8 vitesli şanzıman kullanımı için sağlanmıştır. E 50 için tahmini hız, 60 km / s için 75 km / s'dir.
Ayrıca, bir Klockner-Humboldt-Deutz 8 silindirli dizel motor, bir Voith hidromekanik dişli kutusu ve bir Mech-Hydro mekanik şirketi kullanılması gibi diğer enerji santrali ve iletim seçenekleri de düşünüldü.
E 50 ve E 75 makinelerinde, her biri yay yüklü dengeleyicilere monte edilmiş iki makaradan oluşan araba süspansiyonunun kullanılması planlandı. Silindirler birbirlerine göre yer değiştirmiştir, böylece tırtıl iz sırtı aralarında geçmiştir. Makinenin tabanına paralel olarak düzenlenmiş silindirik kasalara monte edilmiş Belleville yayları elastik elemanlar olarak kullanılmıştır. E 50 süspansiyonunda, gemide üç el arabası pateni pisti ve E 75'te her biri dördü. Bu durumda, E 50 parçalarının ağır E 75 için taşıma parçaları olarak kullanılması planlandı. 1944'un sonunda, Dortmund-Hoerder Huttenverein bitkisinin, E 50 / 75 makinelerinin askıya alma elemanlarını Kraliyet Kaplan tankının gövdesindeki süspansiyon elemanlarını test etmesi gerekiyordu, ancak bu mümkün değildi.
E 50 ve E 75 silahlanmasına gelince, bu makineler için kulelerin geliştirilmesi Krupp şirketini içeriyordu. Ancak, savaşın sonuna kadar, bu tanklara ne tür silahların yerleştirileceği sorusu nihayet çözülmedi. Bu nedenle, birçok yayındaki kuleli E 50 ve Е 75 tanklarının planları gerçek durumlara uymuyor.
Muhtemel tank avcısı seçicilerinden biri ЕNNUMX-С 25-mm top L / 75 top ve kabinin çatısında bir makineli tüfek ile taret. Bu seçenek aynı zamanda makinenin ön tasarımları arasında da bulunur (S. Fedorov tarafından yapılan model).
Savaşın sonuna kadar E 50 ve E 75 makinelerindeki tasarım çalışmalarının tamamlanmadan çok uzak olduğu söylenmelidir. Sadece prototiplerin üretimi değil, aynı zamanda eksiksiz bir çizim setinin hazırlanması bile bir soru olamazdı. Adler, bireysel unsurların geliştirilmesine katkıda bulundu.
Süspansiyon elemanları, şanzımanlar ve frenler gibi tanklar, ancak tam ölçekli örnekler bile vermedi. Her şey hesaplamaları yapmak, bir dizi test yapmak ve gerekli düzenleri inşa etmekle sınırlıydı ve bunun için duruyor.
Proje E 100
Garip bir şekilde, E serisinin en ağır tankı tamamlanmaya en yakın olanıydı ve geliştirilmesi Haziran 1943'ta Frankfurt am Main'deki Adler tarafından başladı. Eserler, Adler K. Enshke'nin teknik direktörü ve baş tasarımcısı tarafından denetlendi.
Proje, yılın ilkbahar 1944'i için hazırdı. Diğer E serisi otomobillerin aksine, E 100 arkada motorlu ve önde dişli kutuları ile klasik bir Alman tank düzenine sahipti. Otomobilin gövdesinin kayda değer kalınlıkta zırhtan yapıldığı öne sürüldü: 200-150 mm alnı (sırasıyla 30 ve 45 derecesinin eğim açısı), 120 mm, 150 mm besleme kartı. Ek olarak, tahtanın üst kısmı ve tırtılın üst kolu, tankın taşınması sırasında çıkarılmış olan 50 mm zırhlı önlüklerle kapatılmıştır.
E 100, Maybach HL 230 motor, Maybach dişli kutusu OLVAR OG 401216 ve Henschel L 801 direksiyon ile donatılmıştır. Gelecekte, daha güçlü bir motor olan Maybach HL 234 ve hidromekanik kullanılması planlandı.
Voith şanzıman veya mekanik şirketi Mech-Hydro. Adler'in hesaplamalarına göre, bu birimlerle, 140 tonlu E 100, karayolu üzerinde 40 km / s hıza ulaşmış olmalıydı (ki bu genellikle olası görünmüyor).
Alt takımda, elastik elemanlar olarak spiral yayları olan 900 mm çapında kesilmiş palet silindirleri kullanıldı. Tırtıl, 1000 mm genişliğe sahip, ek olarak, E 100 için daha dar bir taşıma geliştirilmesi planlanmıştır.
E 100 tankının silahlandırılması ile ilgili son karar verilmedi. İki seçenek vardı - araçlar kalibre 150 veya 174-mm. Kule, 3060 mm ışığında çaplı bir havaya sahipti, gelişimi Krrr şirketine devredildi. Ayrıca, kendinden tahrikli kurulum için bir taban olarak E 100 kasasını kullanma seçeneği olarak kabul edilir.
Hitler, Haziran 1944’te ağır tanklarla ilgili tüm deneysel çalışmayı durdurma emri vermesine rağmen, E 100’in üretimine yavaşça da olsa devam etti. Prototip, Paderborn yakınlarındaki Hausenbeck'te inşa edildi. Yılın 1945'unun başlangıcında, motor, şanzıman ve şasi bileşenleri şasiye monte edilir. Savaşın sonunda, araba Müttefikler tarafından yakalandı.
Kuşkusuz, E 100 ağır bir tankın gelecek vaat eden bir versiyonu olarak kabul edilemez. Araba o kadar pahalı ve düşük teknolojiye sahipti ki seri üretimi konusu hiç göz önüne alınmıyordu. Ek olarak, kalın zırh ve güçlü silahlara rağmen, E 100'in yüksek dövüş özellikleriyle ilgili soru da ciddi şüphelere yol açıyor.
Büyük olasılıkla, E 100'in üretimi yalnızca F. Porsche tarafından tasarlanan "pik" tank "Maus" ta gerçekleştirildi. Tank Silahlandırma Test Bölümünün (WaPruf 6) Baş Tasarımcısı E. Knipkamp'ın Porsche tankı hakkında çok olumsuz konuştuğu bilinmektedir. Belki de pozisyonunu kullanarak, E 100'in yapımının finansmanını “itti”, bu arabanın “Fare” den daha iyi olacağını kanıtlamaya çalışıyordu.
Sadece zırh plakalarının kalınlığı ve süspansiyon arabalarının sayısı bakımından farklılık gösteren E 50 (üstte) ve Е75 (altta) projelerinin ağır tanklarının şasisi
Olası silahlar 88-mm top tankları E 50 (üstte) ve E 75 (altta). 50 E'de “dar” bir kule kuruldu (Panter Ausf F için geliştirilen tipe göre) ve 75'te kule, tasarım olarak Kraliyet Kaplan kulesine benziyordu (S. Fedorov tarafından yapılan modeller).
Dolayısıyla, E serisinin projeleri, yakın bir zamanda Panzerwa ile hizmette olabilecek umut verici savaş araçları olarak kabul edilemez. E-serisi programına dahil olan birçok çalışan da bunun farkındaydı: Örneğin, tank silah test departmanında (WaPruf 6) çalışan inşaat danışmanı Avgustin, “bu program için tankların geliştirilmesinin sadece bir araştırma görevi olmadığını, seri tank üretimiyle ilgisi yok. Bu gelişmeler ciddiye alınmamalıdır ”dedi.
Bu nedenle, E serisi araçlar asla Panter, Royal Tiger veya üretimde olan kendinden tahrikli tanklar tarafından değiştirilmesi gereken projeler olarak ciddiye alınmadı. Bu, tabiri caizse, tank temaları üzerine bir araştırma çalışmasıydı ve hiç kimse sonunda neyin ortaya çıkacağını söyleyemezdi. Bu nedenle, E serisi, Panzervaffe tarafından benimsenmesi planlanan, çeşitli kitlelere sahip gelecek vaat eden bir dizi savaş aracı değildir. Bu bilgi doğru değildir ve çeşitli yazarların hayal gücünün bir ürünüdür. Bunun kanıtı, diğer şeylerin yanı sıra, E projelerinin tank inşaatı konularından çok uzaktaki şirketlere emanet edilmiş olmasıdır. Hizmete alınması planlanan umut verici bir tank geliştirme sorunu olsaydı, tankların tasarlanması ve imalatında deneyim sahibi olan bazı büyük şirketler, örneğin Daimler-Benz, Krupp, MAN, Alkett veya Henschel gibi bir emir alırdı.
Ek olarak, E serisinin prototiplerinin üretimi için testleri ve seri üretim organizasyonu kabul edilirse en az bir buçuk yıl sürdü. Bazıları yalnızca tek örneklerde bulunan ve stantlarda test edilen motorların test edilmesinin yanı sıra yeni dişli kutuları ile E-serisi araçların süspansiyon sistemi ciddi sorular ortaya koyuyor.
Hesaplamalar, Belleville yaylarını kullanarak önerilen seçeneğin burulmasının daha kolay olacağını ve kayda değer bir yüke dayanacağını göstermiştir. Buna ek olarak, yeni süspansiyon bakımı ve onarımı daha kolaydı - bir makarayı veya arabayı çıkarmak, makaraların yarısını "satranç" süspansiyonu ile sökmekten daha kolaydı.
ABD ordusu, Haustenbek (NW) kentindeki bir meclis tesisinde yakalanan E 100 tankının gövdesini denetledi
Aynı zamanda, E serisinin önerilen varyantlarında dengeleyici ve makara ekseni üretimi torna ve freze makinelerinde işleme için çok zaman gerektiriyordu. Ek olarak, bardak yayları için malzemenin toplanması ve bunların üretimi için teknolojinin çalışması gerekiyordu. Sonuç olarak, üretim maliyetinde yeni süspansiyonun, bükülme malzemesinden daha pahalı olabileceği ve kıt malzeme ve pahalı makinelerin kullanılmasını gerektirebileceği ortaya çıktı.
Dolayısıyla, yukarıdakilerin hepsini özetlersek, E serisi otomobiller otomotiv açısından “konsept tanklar” olarak düşünülebilir.
E 100 tankının gövdesi, takılı destek makaraları ile, soldan görünüm. Gövde montaj dükkanından (NW) çoktan çıkarıldı.
Süper ağır tank E 100'in süspansiyon elemanları: iyi desteklenmiş makaralar ve dengeleyiciler (NW) açıkça görülebilir