Konsantre bir şeker çözeltisinden birkaç gün sonra kristalleşen şeker kristallerine akide şekeri denir. Bu kelime aslen İran’dan gelmektedir. Alman sözlüğüne Arabistan ve İtalya üzerinden girmiştir.
Akide şekeri Araplar arasında bir gelenekti
Akide şekeri üretim yöntemi 9. yüzyılda Arap yarımadasında zaten biliniyordu. Doktorlar şekeri 1000 yılı civarında Mısır, İran ve diğer Arap ülkelerinde diğer şeylerin yanı sıra göz ilacı olarak kullandılar. 1850’lerde hala sıklıkla evlerde üretiliyordu. Eski tarif kitaplarında bunun için birçok talimat bulabilirsiniz, bazıları artık gelenek odaklı evlerde yeniden pişiriliyor. Ancak, kendi şekerinizi yapmak çok fazla deneyim gerektirir ve biraz zaman alır. Şeker, Doğu Frizya’nın çay kültüründe özellikle önemlidir. Akide şekeri olmadan gerçek bir Frizya çay saati düşünülemez.
Çok sayıda farklı çeşit
Konsantre şeker çözeltisinden farklı akide şekeri türleri kristalize edilir. İplik şekeri en yüksek kalitede olanlardan biridir. Üretimi için iplikler, üzerinde şeker çubuklarının birkaç hafta içinde büyüdüğü kristalizasyon potalarında gerilir. Bu, şekerleme üretiminde uzun bir deneyim gerektirir. Diğer çeşitler çubuk şeker, kabuk şeker veya kırıntı şekerdir. Doğu Frizya’da Kluntjes özellikle iyi bilinmektedir. Bu büyük bir küp şeker.
Biralarda bile yaygın bir bileşen
Almanya’da Doğu Frizyalılar çay partilerinde çok fazla akide şekeri tüketirler. Bunlar turistler için de düzenlenmektedir. Kırıntı şekeri ve akide şekeri yaygın pişirme malzemeleridir. Özellikle bisküvi ve kek tariflerinde kullanılırlar. Çeşitli Belçika biraları, fermantasyondan önce eklenen akide şekeri ile demlenir. ABD’de akide şekeri tatlı olarak bilinir. Rengarenk boyanır ve bir çubuk üzerinde satılır.
Tarz sahibi bir çay saati
Şeker her şeyden önce keyif veren bir gıda maddesidir. Doğu Frizyalılar bu nedenle çay seremonilerinde kullanırlar. Yaşlı Doğu Frizyalılar törene bir barış cenneti olarak değer veriyor. Şeker, içeceklere normal ev şekerinden farklı bir tatlılık verir.