Bu hafta eski Los Angeles Meclis Üyesi Jose Huizar’ın Los Angeles siyasetini sarsan bir yolsuzluk skandalındaki rolü nedeniyle federal haraç suçlamalarını kabul edeceği haberi çıktığında, hemen “Amerikan Ben”i düşündüm.
Hayır, Edward James Olmos’un Meksika Mafyasının kökenleri hakkındaki abartılı filmi değil – 1948’de yayınlanan, Doğu Yakası ve çevresindeki Meksikalı Amerikan yaşamı hakkında uzun zamandır unutulmuş kitaptan bahsediyorum. Happy Valley, Belvedere ve Maravilla gibi varoşlarda sosyal hizmet uzmanı olan yazar Beatrice Griffith, gördüğü şeyin gülünçlüğünü belgelemek için en çok satanı kaleme aldı: ırkçılık ve şarlatanlar tarafından iyi hayattan aldatılan iyi insanlardan oluşan bir topluluk.
Meksikalı Amerikalıların 2. Dünya Savaşı döneminde karşı karşıya kaldıklarının güçlü ve güzel bir şekilde yazılmış bir açıklaması, o zamanlar ve ne yazık ki Doğu Yakası’nı etkileyen polis vahşeti, konut eşitsizliği, yetersiz finanse edilen okullar, uyuşturucular gibi sorunları ele almak için kısa öyküler ve sokak düzeyinde gönderiler arasında gidip geliyor. bugün devam
Pek çok sorunun arkasındaki suçlu olarak haklı olarak beyaz üstünlüğüne işaret etti. Ama Los Angeles’ın en önemli arketiplerinden biri de aynı derecede kötüydü: Eastside politico.
Kurgusallaştırılmış bölümde, bir José Villa pahalı bir puro içiyor ve “Bir pueblo unido fuerte pueblo es un pueblo unido(Birleşmiş bir halk, güçlü bir halktır) haksız yere hapsedilmiş bir oğlunu kurtarmak için yardıma ihtiyacı olan bir esnafı sarsarken.
Kurgusal olmayan denemesinde Griffith, Villa’nın gerçek hayattaki muadillerini, “yolların her iki tarafında da kendi çıkarlarına göre” çalışan ve “halklarının korkuları, cehaleti, yoksulluğu ve siyasi izolasyonu üzerinde” gelişen “satılmış sanatçılar” olarak kabul etti.
Griffith, “Böyle bir birey,” diye bitirdi, “hızla çoğunluğa atlar ve kendi yararına olduğunda, ‘halkımın’ içinde bulunduğu kötü durum hakkında göğsünü döver.”
Bu, Griffith’in “Amerikan Ben”i yayınlamasından bu yana geçen 75 yıldaki en önde gelen Doğu Yakası liderlerinin çoğunu anlatıyor.
Bu Huizar’dı. Bu, Huizar’ın halefi, Konsey üyesi Kevin de León. Bu De León’un eski meclis meslektaşı Gil Cedillo. Bu, Cedillo’nun Roosevelt Lisesi’nden sınıf arkadaşı, eski Belediye Başkanı Antonio Villaraigosa. Bu, Villaraigosa’nın eski siyasi danışmanı Richard Alatorre ve arkadaşı Richard Polanco. Ve onların arkadaş, Art Torres.
Cuma günü suçunu kabul eden Huizar ve Belediye Meclisindeyken kendisini etkilemeye çalışan insanlardan aldığı parayı bildirmediği için 2001 yılında federal vergi kaçakçılığından suçunu kabul eden Alatorre, suçlamalarla karşı karşıya kalan tek kişiler.
Ama onlar ve benzerleri felsefi yoldaşlar. Neredeyse bir erkek için – ve neredeyse hepsi erkekti – Doğu Yakası siyaseti, LA Latino yaşamında çok büyük, zehirli bir rol oynadı.
Kayıt için:
9:35 21 Ocak 2023Bu sütunun daha önceki bir versiyonu, Jose Huizar’ın birkaç LA Eastside politikacısından cezai suçlamalarla karşı karşıya kalan tek kişi olduğunu belirtiyordu. 2001 yılında, eski LA meclis üyesi Richard Alatorre, seçilmiş bir yetkiliyken nüfuzunu kazanmaya çalışan kişilerden aldığı yaklaşık 42.000 doları bildirmediği için ağır vergi kaçakçılığından suçunu kabul etti ve Büyükşehir Ulaşım Otoritesi yönetim kurulunda yer aldı.
Bu yerli evlatlar, ısmarlama takım elbiselerin, lüks yemeklerin, kampanya bağışlarının ve diğer lükslerin tadını çıkarmalarına olanak tanıyan gücü toplarken, medya kameraları ve izleyiciler önünde paçavradan zenginliğe giden hikayelerle övünürler.
Belediye Binası ve Sacramento’da -seçilmiş yetkili, lobici, danışman, komiser- pozisyonlara girip çıkıyorlar, bu da ömür boyu siyasi oyunda kalmalarına izin veriyor. Fırsatları – gönüllü, kampanya yöneticisi, personel – idealist yeni başlayanlara sallıyorlar, gençlerin özgeçmişlerini dolduruyorlar ve içlerindeki reformistleri emiyorlar.
Her biri, halka açık yerlerde ve insanlar onun kökleriyle bağını kaybettiğini fısıldadığında, haklı bir temsil ve özverilik klişesi haykırıyor. İçlerinden biri yanlış bir şey yaptığında Doğu Yakası siyasetçileri mazeretler ve gerekçeler üretiyor veya sessiz kalıyor. Onlara karşı çıkan herkes hain ve yabancı olarak damgalanıyor. Devam eden skandalları ve rakip klikleri, nesiller boyu Latin seçmenleri, Doğu Yakası siyasetinin hayatta kalmasına, gelişmesine ve çoğalmasına izin veren demokrasinin kendisine karşı alaycı hale getirdi.
Elbette bu özellikleri bünyesinde barındıran sadece Latin politikacılar değil. Ancak Doğu Yakası politikacıları, artık çoğunluğu Latin olan bir şehrin ilerlemesi için kendilerini her zaman mücadelenin üstünde gördüler. Öyleyse, Griffith’in onları “Amerikan Ben”inde bu kadar iğneleyici bir şekilde çağırmasından bu yana, bunca on yıl boyunca seçmenlerine ne getirdiler?
Tasvir ettiği aynı yatırımsızlık ve siyasi cehalet sorunlarıyla karşı karşıya olan mahalleler – ama artık zalimler beyazlar değil, Latinler.
Hiç kimse Eastside politico’sunun çürümesini Huizar kadar somutlaştıramadı – ve hiç kimse bu politik stok karakterin neden sonunda ölmesi gerektiğini daha iyi kişileştiremez.
Huizar doğrudan “Muhteşem Gatsby”den bir biyografi kullandı: İşçi sınıfından bir ailenin Boyle Heights’ta büyüyen oğlu, prestijli kolejlere girmeyi başardı ve Los Angeles Kent Konseyi’ne seçilen ilk Meksikalı göçmen oldu. Los Angeles şehir merkezindeki üst düzey partilerde, Federación de Clubes Zacatecanos del Sur de California’nın yıllık ziyafetleri için Montebello’daki Quiet Cannon’da olduğu kadar rahattı – Huizar’ın memleketi Zacatecas, ailemin bulunduğu eyalet yüzbinlerce Angelenos’un doğduğu ve kök saldığı yer.
Bu arka planı, kendisini Los Angeles şehir merkezi ve Boyle Heights’ın nezihleşmesine izin verdiğini iddia eden eleştirmenlerden korumak ve tüm bu gelişmenin gerçekleşmesi için milyonlarca dolar rüşvet aldığını iddia eden federal savcılara karşı savaşmak için kullandı. Meşhur şaka nihayet sona erdiğinde, herhangi bir akıllı Doğu Yakası siyasetçisinin yapacağı gibi kendini Katolik ikonografisine sardı.
Doğum sancıları, rezil LA Şehir Meclisi ırkçı ses sızıntısının üzerinde belirdi. Kayıttakiler – Doğu Yakası siyasetçileri De León ve Cedillo, ruhen siyaset ve o zamanki meclis başkanı Nury Martinez ve o zamanki LA İlçe İşçi Federasyonu Başkanı Ron Herrera – akranlarının yasadışı eylemlerini rasyonalize ettiler ve bunu yaptıkları için sırtlarını sıvazladılar. .
De León, “Jose Huizar’ı asla eleştirmedim,” dedi ve Martinez buna hemen, “Bu akıllıca,” diye yanıt verdi ve ardından, “Söylenecek ne var? que Jose’nin çocuklarının okuluna da borcu yoktu ve üniversite masraflarını nasıl karşılayacağını bulmaya çalışıyordu.[?]”
Huizar’ın suçunu kabul etmesiyle, onu savunmaları her zamankinden daha aptalca görünüyor – ve bir kez daha gösteriyor ki, Eastside politikacılarının her şeyden önce savundukları tek şey kendilerininki.
Şu anda Los Angeles’ta esen ilerici siyasi rüzgarlar, Huizar ve türünün sayılı olduğuna dair umut veriyor. De León, ırkçı kaset sızıntısının ardından istifa etmeyi reddettiği için siyasi bir parya. En yeni iki Latin konsey üyesi, Eunisses Hernandez ve Hugo Soto-Martinez, siyaset karşıtı olarak koştular ve şimdiye kadar seleflerinin süslerini reddettiler: Hernandez, Martinez’in gösteriş yaptığı Louis Vuitton’lar yerine dokuma Oaxacan çantalarını tercih ederken, Soto-Martinez görünüyor Huizar gibi gösterişli takımlar yerine eskimiş ceketini tercih etmek.
Umarım onlar ve diğer seçilmiş genç Latin yetkililer bu alçakgönüllü yolda devam ederler. Bununla birlikte, Doğu Yakası siyasetinin ölümü, bu gazetenin daha önce ilan ettiği ve her zaman yanıldığı bir şeydir.
2009’da, o zamanki Times köşe yazarı Hector Tobar, siyasetçilerin Cedillo’nun bir kongre seçimini “Latin Doğu Yakası’nı arkasında birleştiremeyeceğini” yazdığında oldu. Tobar haklıydı – Cedillo kaybetti. Ancak o zamanlar bir eyalet senatörü olan Cedillo, ertesi yıl eski Meclis koltuğunu kazanırken, De León Cedillo’nun eyalet Senatosu koltuğunu aldı.
2002’de merhum Frank del Olmo, o yıl Villaraigosa ile o zamanki görevdeki Nick Pacheco arasındaki çirkin Council District 14 yarışının “yıpranmış bir Eastside siyasi ‘makinesi’ için ölüm çanı çalmış olabileceği” görüşünü dile getirdi.
Bu, Del Olmo’nun 1987’de, Gloria Molina’nın Alatorre makinesine karşı çıkıp bir konsey koltuğu kazandığında, efsanevi köşe yazarının “Molina ile arasındaki gibi siyasi savaşların birbirini yok edeceğini” ummasına yol açtığında ifade ettiği duygunun neredeyse aynısıydı. [her opponent]”, “rutin” olmayacaktı.
Ne yazık ki yaptılar.
“American Me” nin kurgusal Doğu Yakası siyasetçisi Villa, hiçbir ceza alamadı. Son sahnesinde Griffith, şehir merkezindeki ofisinde nasıl oturduğunu “Meksikalı bir fötr şapka ve charro kostümü içinde, tamamen yumuşak ve gülümseyen şişman belediye başkanıyla el sıkışırken” bir resmiyle anlatıyor.
Villa, Meksikalı bir tüccarı bir kez daha dolandırdıktan sonra sandalyesinde arkasına yaslanıyor, gülümsüyor ve tekrarlıyor, “Mi pueblo me mantiene” Halkım beni ayakta tutuyor.
Bu, Eastside’dan Villas, Huizars ve De Leóns’un çok uzun süredir, çok az itirazla söylediği bir şey. Şimdi, Huizar en az dokuz yıl federal hapis cezasıyla karşı karşıya ve De León’a karşı bir geri çağırma kampanyası hazırlanıyor.
Pueblo, Eastside siyasetini kesin olarak susturmaya hazır olsun.