Bu göl, okyanus olduğuna inanıyor. Aynı dili konuşuyor - rüzgar gibi bir dil, tek kelime bitmeyen bir ıslık. Halka gagalı martılar eklembacaklıları ve balıkları arar, zeki oğlanların yaptığı kağıt uçaklar gibi kanatlar bileklere doğru bükülür. Sesleri, çürüme kokan, tuzsuz acı veren havayı böldü. Birden çok satırda farklı uzunluklarda alçak, beyaz kapaklı dalgalar, Mors kodunun dizeleri gibi kıyıya vurur.
Okunamayan sadece su değil. Gökyüzü, bir tür metin için karayı tarıyor, ancak plaj, dalgalarla dokunmuş dev bir sayfaya örülmüş yosunlardan oluşan güneşte ağartılmış Cladophora tabakasıyla kaplı. Verdiği tek şey bir çocukluk oyunundaki kuralların doğrulanmasıdır: Kağıt, kayayı örter diyor.
Bu Michigan Gölü. Kivi kabuğunun rengini uzun şeritler halinde havlayan kalabalık bir sedir ormanı beyaz dolomit blöflere açılır. Tek çöp, sönmüş parti balonları - bir zamanlar koyu renkli olan folyo renkleri artık hava şartlarına dayanıklı - uçurumun dibini işaret ediyor. Mutlu yıl dönümleri! uzaktaki bir kişiye derler. Kendini - bacaklarını, koltuğunu, kollarını ve sırtını blöfle aynı köşeli beyaz taşlardan oluşturmuş gibi görünen bir sandalye sahili emniyete alıyor.
Kocamın ardından, Wisconsin Rock Island Eyalet Parkı'ndaki kamp alanımızdan kazara basamakları iniyorum. Tek bir hayvan gibi kıyı boyunca izliyoruz; Ben, arka ayaklar, botlarımı tam olarak ayağının yükseldiği noktaya yerleştiriyorum. Aniden sandaletinin çamur-kahverengi kayışı fırlamış ve suya doğru kayıyormuş gibi görünüyor. 'Yılan!' Bağırıyorum. Bir an için, adımın ortasında, bizimle yüzleşmek için dönen hayvanın üstüne bindi. Sonra yüksek bir yay ile ayaklarını güvenli bir şekilde yeniden birleştirir ve gözlemlemek için döner.
Yılan, bir göl için alışılmadık bir yer değil, okyanusa yabancı bir kuzey su yılanıdır. Yine de yılan bile oyunun bir parçası gibi görünüyor. Kahverengi şeritleri, sanki kendi içinde kamufle olmaya çalışıyormuş gibi zar zor görülebiliyor. Sonsuzluk sembolüne kıvrıldı. Yılanın söylediğine, bu suyun sonsuza kadar devam ettiğine inanmak istiyorum, ama yılanı bir uyarı olarak görmeyi öğrendim.
Great Lakes kıyılarında ilk kez kamp yaptığımda Michigan’ın Yukarı Yarımadası’ndaydı. Kumtaşı kayalıklarından, okside bakırın yeşili olan 60 metreye kadar suya baktım. Uzaklıkla küçülen göl dibindeki taşlar, bir alışveriş merkezi çeşmesindeki madeni paralar gibi derin şeffaf suların arasından bana bakıyordu. Kayalıkların tepelerindeki dar köşelerden akan su, 1980'lerin TV şovunun girişinde olduğu gibi, akarsuları giderek genişleyerek doğrudan Superior Gölü'ne doğru güçlü bir şekilde düştü. Fantezi Adası .
Resimleri gönderip arkadaşlarıma ve aileme gezi hakkında yazdığımda, yanlışlıkla buraya 'Resimli Kayalar Ulusal Deniz Kıyısı' dedim. Bu sahil nerede? arkadaşlarım sordu. Oops— göl kıyısı, yeniden yazdım. Bunun bir eski sürüm olduğunu düşünmeden edemedim. Ama bundan da öte, bir doğu treni olan benim hata yaptığım için şaşırdım.
Kendi kıyılarından en fazla uzaktaki bir mitos olan okyanuslara gidip gelmekten daha fazlasını yapmamış olan bu göl ile kendi şartlarında tanışmak nasıl olurdu? Ziyaret ettiğim her yere yerli olmak, onu tüm Dünya olarak görmek istiyorum. Bir manzarayı diğeriyle karşılaştırma, analiz etme, değerlendirme zorunluluğundan kurtulmak ne güzel olurdu. Ülkenin ne dediğini duymak için. Artık seçim yapmak, sevmek ya da nefret etmek zorunda kalmamak, korumamı yüzüstü bırakmak ve bu Büyük Göl'de denizin gücünü hissetmek.
Ben okyanustan doğmadım. Deniz anneden daha büyük halaydı. Garip tavırları - sürekli sesinin kükremesi, nereye giderse gitsin beni nasıl tutup çekeceği - her zaman beni biraz korkuttu. Ama yıllık ziyaretlerim sırasında, onun eksantrik tarzlarını sevmeye başladım: tuzlu kokusu, taşındığımda bana ne kadar hafif hissettirdi.
Ailemin merkezi Maryland'deki evinden Ocean City, Maryland'e arabayla üç saatlik bir yolculukla Chesapeake Körfezi'ni geçer geçmez, arazi değişikliğini hissettim. Arabanın penceresinden kasvetli bir şekilde göründü. Sadece bisiklet sürmek için iyi, diye düşündüm. Ancak hedefimize vardığımızda, sahilin gücünü inkar edemiyordum: Yaşayan Dünya'nın görünen yatağı.
İlk başta oraya dağıttığı oyuncaklarla oynadım - temiz, eski bir toprak, sakinlerinin evlerinin pürüzsüz parçaları. Onun çağırması hakkında ne düşüneceğimi bilmiyordum. Sonra, büyüdükçe, kırıcıların ötesine yüzdüm ve bir tür ters doğumda, göğsünün üstümde yükselip alçaldığını hissederek, şişliklerden daldım.
Yılan sonrası, kocam ve ben Michigan Gölü'nün kıyı şeridini daha da keşfediyoruz. Keşfimizi sallayamıyorum, şaşırarak - aptalca, çabucak karar verdim - Büyük Göl'de bir kuzey su yılanına rastladım. Wisconsin'de serpilmiş küçük göllerde her zaman böyle yılanlar görüyorum.Bu Büyük Göl'ün havasında hâlâ hafif acı verici bir şeyler var ve daha sonra evde, kafa karışıklığımın ardındaki mantığı aradım.
Ama burada, bu gölün karşı kıyısını, martıların altında ve kulaklarıma çarpan dalgalarla görememek, at nalı yengeci daha uygun görünüyor. Bu tuzlu su değil, kendime hatırlatıyorum. Bu okyanus değil. Dünya'nın okyanuslarındaki tuz, hem eski hem de aktif olan yanardağlardan ve hidrotermal menfezlerden gelir. Aynı zamanda, yağmur, nehirler ve yeryüzündeki kayalarda sodyum klorürü çözen akarsulardan gelir ve onu bir su molekülünün ortalama kalış süresinin yüzlerce ila binlerce yıl olduğu, bol miktarda tuzun su olarak birikmesine yetecek kadar uzun olduğu denize taşır. Onu orada taşıyan moleküller buharlaşır.
İşin garibi, dünyanın en tuzlu su kütleleri aslında göllerdir: Antarktika'daki Don Juan Göleti, okyanustan 12 kat daha tuzludur; Cibuti'deki Assal Gölü on kat daha tuzlu; ve Utah’ın Büyük Tuz Gölü 7,7 kata kadar daha tuzlu olabilir. Ancak bu göller, okyanuslar gibi, ancak diğer göllerin çoğundan farklı olarak hiçbir çıkışa sahip değildir. Büyük Göllerde, bir su molekülü ve tuzları, gölden göle ve ardından St. Lawrence Deniz Yolu üzerinden Atlantik'e gitmeden önce uzun süre - sadece yaklaşık 200 yıl - orada kalmaz.
Yine de, bu Büyük Göl'ün havasında hala hafif acı verici bir şeyler var ve daha sonra evde, kafa karışıklığımın arkasındaki mantığı aradım. Onu, hem deniz hem de tatlı su ortamlarına özgü, normal olarak yarı saydam yeşil, yapraksı bir alg olan, burada su altındaki evinden gelen dalgalarla parçalanan, kıyıda biriken bir püre haline getirilen ve küçük kabukluların dış iskeletleriyle birleştirilen Cladophora'ya yazıyorum. martı dışkısı.
Tüm bunların şeklinin - kerevit ve tatlı su karidesi ile değiştirilen aynı yosun ve martı kakası, kum pireleri ve yengeçleri - burnuma girmesi ve deniz havası moleküllerinin yıllar önce yaptığı gibi tam reseptörlere bağlanması gerektiği sonucuna varıyorum. kokunun bir çeşit iskelet anahtarı, beynimin okyanusa açılan kapısının kilidini açıyor (tuzlu veya tuzsuz).
Yaptığım şeye gülüyorum. Neden bana bir okyanusu hatırlattığına dair bir kanıt olmadan bu gölün temel gücüne boyun eğemiyorum ya da bunu yapmak istemiyorum. Nasıl hissetsem de deneysel kanıt istiyorum. Sallayamayacağım bir uyarı var, belki kandırıldığım korkusu, gölün gücünün bir illüzyon olabileceği fikri. Tıpkı hayatının geri kalanında karşılaştığı her erkekte ilk sevgilisinin yüzünü bir anlığına görecek olan çok küçük yaşta terk edilmiş bir kadın gibi, bir masumiyeti, bir etkilenebilirliği yitirdim, geri alamıyorum. Bu gölü asla objektif olarak göremeyeceğime ya da tam olarak sevemeyeceğime dair korkuyorum.
__________________________________
Nereden Varsa Burayı İmzalayın .Yayıncının izni ile kullanılır,Ohio State University Press'in bir baskısı olan Mad Creek. Telif Hakkı 2020, Jill Sisson Quinn.