O kadife sesli bayan bendim. Bugünün kadını ben seçilmiştim. Yeni eteğimi ve sweat'imle tamamdım, kimse bana emir veremezdi.
Ama o vermişti işte, takmadım, aklımda gene binbir şeyle ''Ooo, Champs Elysées'' diye mırıldanarak devam ettim. Kısacası boştum bugün. Dolapdere'ye neden hiç şarkı yapılmamıştı? Ya da FSM Köprüsü'ne?
Ben belki ileride yapardım.
Belki de yapmazdım.
Ancak bugün birinden gerçekten intikam almayı daha çok istiyordum. O kızın saçlarını yolarak ya da kız kavgası yaparak değil... Kız kavgası denilen şey çok aşağılayıcı. Gerçekten tırmalayarak, saçlarından çekerek kendisini savunanlara gerçekten saygı duyuyorum. Ve saçma diyerek konuyu kapatıyorum.
Ya da kapatmayacağım:
O kızın gideceğini bile bile gereksiz bir arkadaşlık kurmuştum ancak üç kişiyi aynı anda idare edebileceğini sanıyorsa yanılıyordu. Dört kişiydik, birinden hiçbirimiz hoşlanmıyordu, ben de sevilmiyor değildim. Yani benim adıma problem yoktu ancak onlar geldiği anda beni bir köşeye atması da sinir bozucuydu gayet de... Olay çıkarmadım ya da ''Bir beş dakikalığına ölebilir misin?'' demedim. Bunu çok diyorum. Ama ona söylersem bir daha birbirimizi kullanamazdık. Ben de somurtup durdum. Banane-idi benim için. Şimdiye kadar isim ve soyisimlerimi soğuk havadaki battaniye ve tatil günü gibi görmüştüm. İçinde saklanıp rahatça nefes alabilirdim. Onlarla mutluydum ben. Onların içinde anılarım vardı. Ne olursa olsun ben adımla mutluyum işte. Arkadaşlarım ve bazı davranışlardan olmasam da...