Herhangi bir Sovyet teyp kaydedicisinin vazgeçilmez bir özelliği, SG (ONTS-VG) konektörlerindeki kablolardı. Onlar olmadan, bırakın müziği yeniden yazmak bir yana, kayıt yapmanın da bir yolu yok. Neyse ki, SG-5 konektörleri mağazada serbestçe satıldı, her seferinde konektörden konektöre aynı kabloyu sokmamak için bağlantı kablolarını kendimiz yaptık.
SSCB'de nereden geldiler?
Radyo mühendisliğinin başlangıcında, ev aletlerinde çeşitli konektörler kullanıldı. Her şeyden önce, kelepçeler oldu
Eh, daha doğru "soketler" ve "fişler". İşte 50'lerin USB'si.
Diğer bir ortak bağlayıcı telefon fişi ShTP-3-6.5. Bu konektör, genç bayanların aboneleri kablolarla bağladığı manuel telefon santrallerinden radyo mühendisliğine geldi. TRS konektörünün İngilizce adı
Aslında bu, mevcut kulaklıkların fişlerinin atasıdır.
1956'da SSCB bir teyp üretmeye başladı. "Melodi MG-56". Elektronik doldurma dışında, her şey bir Alman kayıt cihazından ödünç alındı. "Grundig TK-820". Yani teyp tipindeki tüm konektörler TRS
Tüm bu tip konektörler, bağlantı kalitesi ve kullanım kolaylığı ile parlamadı. Üreticilerin güvenilir ve çok yönlü bir konektöre ihtiyacı vardı. Almanya'da yeni bir tip konektör icat edildi, ancak kesin tarihini bulamadım. 1959 Telefunken kataloğu, 5 pinli (stereo) konektörlerdeki kabloları zaten gösteriyor
Aynı zamanda, stereo kulaklıklarda iki standart "mono" fiş bulunur.
Sovyet ekipmanında konektör kullanımı SG (OVC-VG) makaradan makaraya teyp ile başladı "Astra-4" 1966'dan beri üretilen Leningrad fabrikası "Tekhpribor".
Teyp "mono" olmasına rağmen, konektörler beş pimliydi. O zamandan beri, bu konektörlerin kademeli olarak SSCB'nin ekipmanına tanıtılması başladı. Konektörler, Belarus'taki Pruzhany radyo bileşenleri fabrikası tarafından üretildi ve bu güne kadar çalışmaya devam ediyor.
Daha sonra, bu tip konektörler Alman Standartlar Enstitüsü (DIN) tarafından ulusal bir standart olarak kabul edildi ve standardın bir seri numarası verildi. DIN 41524. Bu nedenle, günlük yaşamda çağrıldılar. "din konektörü". Bu konektörlerin birçok çeşidi olmasına ve her birinin kendi standart seri numarasına sahip olmasına rağmen:
Konektörlerin şüphesiz avantajı, aynı zamanda bir ekran (kütle) görevi gören sağlam bir metal kasaydı. Böyle bir konektörü yanlışlıkla kırmak imkansızdır. Mevcut USB konektörlerinin soketi, yanlışlıkla bağlanan kabloya basıldığında bile kırılır.
Bu konektörlerin tasarımının bir diğer önemli kalitesi de bağlantı kurma sırasıydı: ilki her zaman ekipmanın ortak kablosuna bağlı olan konektörün metal muhafazasına dokunuyor. Bu, bağlı cihazların gövdeleri arasındaki potansiyeli eşitler. Aynı Amerikan RCA konektöründe (lale), önce sinyal kontağı, ardından sadece ortak kablo bağlanır.
Konektörün ana dezavantajı USB ile aynıdır: "körü körüne" bağlanmak zordur.
Ev yapımı kordonlar yaptığımda, aynı tırmık üzerine birkaç kez bastım: dikkatlice lehimleyin tüm kabloları pimlere bağlayın, kambriki üzerlerine çekin, koruyucu örgüyü braketlerle sıkıca kıvırın kolordu... ve plastik kasayı kabloya önceden koymayı unuttuğunuzu fark ettiniz))) Her şeyi tekrar lehimlemeniz gerekiyor.
80'lerin ortalarında, Amerikan RCA konektörlerini kullanan Japon firmaları pratik olarak Avrupa pazarını ele geçirdi. Böylece kitle pazarında DIN konektörleri dönemi sona erdi. Bazı üreticiler bu konektörleri ekipmanlarında kullanmaya devam ediyor, ancak çok küçük miktarlarda.
Makaradan makaraya kayıt cihazının bakımını yakında bitirmeyi umuyorum. "Astra-110-1 stereo". Yeniden yazmak için bir bağlantı kablosu yapmanız gerekecek ve iki konektör aldım ONTS-VG-4-5-16v.
Şuna da bakın: İÇİNDEKİLERKanalımda birçok ilginç ve faydalı makale var.