Makale Judith A. Berling tarafından Asia Society's Focus on Asian Studies için yazılmıştır.
(Vol.II, No.1, Asian Religions, pp. 9-11, Fall 1982. Copyright AskAsia, 1996)
Güneş Davenport tarafından Tercüme Edilmiştir
insanlar
kendilerini dünya ile
yeryüzünü cennet ile
cenneti YOL ile
ve YOL'u da doğal oluş ile
belirlerler.
-- Laozi (Lao Tzu)
Daodejing (Tao te ching), #251
[2] Çin dini, takipçilerinin sosyal panoramasına ayna tutar ve bakış açısının genişliği ölçüsünde farklı anlamlar içerir. Aynı şey Taoculuk veya Taoizm olarak anılan dağınık gelenek için de geçerlidir. Taoculuk, izdeşlerinin tarihsel, sosyal veya kişisel konumlarını yansıtan pek çok farklı biçimde anlaşılmış ve uygulanmıştır. Bu çeşitlilik, geleneğin dışındaki biri için akıl karıştırıcı olsa da, Taoculuğun Çindeki yerine belli bir esneklik kazandırmıştır. Bu sayede Taoculuk, yaşamın karmaşasının yol açtığı spiritüel boşlukları dolduracak yönde evrimleşme imkanı bulmuştur.
Tanınmış bir Çin antropologa göre
Taoculuk için öteki YOL demek de mümkündür, çünkü Çin imparatorluğundaki kurumlar ve uygulamalar için etik ve dini bir temel teşkil etmiş olan Konfüçyus geleneğiyle kendi tarihi boyunca yan yana varolmuştur. Taoculuk, kökten bir değişim yaratmasa da, Konfüçyuscu yaşam ve düşünce biçimine bir dizi alternatif sunmuştur. Ancak bu alternatifler birbirini tümden dışlayan bir nitelik taşımıyordu. Aslında Çinlilerin büyük bir çoğunluğu için Konfüçyusculuk ile Taoculuk arasında bir seçim söz konusu değildi. Bir kısım pedantik Konfüçyus taraftarı ve bazı tutucu Taocular dışında, Çinli kadınlar ve erkekler kişiliklerinin ve zevklerinin paralelinde veya yaşamlarının farklı fazlarında her ikisini de uygulamayı yeğlemişlerdir.
Laozi (Yaşlı Usta, İ.Ö. 5.yy), Daodejingin (YOL ve YOLun gücü üzerine ölümsüz bir yapıt) isimsiz editörü ve Zhuangzi (İ.Ö. 3.yy) tarafından formalize edilmiş olan klasik Taocu felsefe, kadim zamanlara ait bir doğaya tapınma ve kehanet geleneğinin gelişmiş bir yorumuydu. Büyük bir sosyal karmaşa ve dinsel şüpheciliğin (bknz. Konfüçyanusculuk hakkındaki makale) egemen olduğu bir dönemde yaşayan Laozi and Zhuangzi, dünyadaki her oluşumun ve değişimin gerisinde yatan, özü bilinmeyen ama tezahürleriyle gözlenebilen, tüm yaratılışın ve gücün kaynağı olan Dao (Tao --YOL) kavramını geliştirdiler. Daoda ve doğada, yaşama spiritüel bakışın temelini ve gündemdeki sorunun yanıtını bulduklarına inandılar: Dengeli, birlik içinde ve kalıcı sosyal bir düzen nasıl sağlanır?
Laozi and Zhuangzi, doğadaki düzen ve uyumun, devletin gücüyle veya insan bilgisiyle geliştirilmiş kurumlardan çok daha dengeli ve sürekli olduğuna dikkat çektiler. Onlara göre doğru bir yaşam, ancak Dao ile uyum içinde, yani doğal, sade ve kolay bir yaklaşımla mümkündür
.
İlk Taocular doğal düzenle uyumlu yaşama sanatını öğretmeyi hedeflediler. Eyleme yaklaşımlarını, doğayı gözlemle tasarladıkları wuwei (eylemsizlik) kavramıyla ifade ettiler. Taocu bilge, eğitimi ve etik anlayışıyla bir model teşkil eden Konfüçyuscu öğretmenden farklıydı. Zhuangzi'nin bilgeleri çoğunlukla kasap veya marangoz gibi esnaf sınıfından oluşuyordu. Alçakgönüllü esnaflar, sanatın gizini ve yaşama sanatını idrak etmişlerdi. Ustalıklarını ve yaratıcılıklarını gereğince icra edebilmeleri için, içsel bir konsantrasyon geliştirmeleri ve maddi kazanç, ün, unvan gibi dışsal kaygılardan arınmış olmaları gerekiyordu. Sanatsal süreç, tıpkı yaşam gibi, toplumun insani değerlerini değil doğanın yaratıcı yolunu takip ediyordu.
Çin tarihi boyunca, sosyal aktivizmden yorulan ve beşeri kazanımların anlamsızlığını fark eden insanlar, dünyadan el-etek çekerek doğaya dönmüşlerdir. Doğal güzellikle iç içe olmak özlemiyle şehirlerden uzak, kırlık veya dağlık bir bölgeye yerleşirlerdi. Doğanın yaşamsallığının merkezinde yatan yaratıcı gücü hissetmek adına şiir okur, şiir yazar veya resimle uğraşırlardı. Arada sırada arkadaşlarıyla veya ender de olsa eşleriyle, güz yapraklarının veya ay ışığının güzelliğinde şarap içmeye çıkarlardı.
Ütopik Çin yazılarında da sıkça Taocu göndermelere rastlanır. Tao Qian'nın (T'ao Ch'ien, İ.Ö. 372?-427?) ünlü "Şeftali Çiçeğinin Baharı adlı eserinde, asırlar önce savaşın yerle bir ettiği bir bölgeden kaçan ve o günden beri sınırlarının ötesindeki tarihin karmaşasından habersiz, mükemmel bir sadelik, uyum ve barış içinde yaşayan pastoral bir toplumu tesadüfen keşfeden bir balıkçının öyküsü anlatılır. Ütopyacılar kalması için ne kadar ısrar etse de, balıkçı deneyimini arkadaşlarıyla ve lokal bir yöneticiyle paylaşmak için bu toplumdan ayrılır ve bir daha asla dönüş yolunu bulamaz. Balıkçı, ideal dünyanın dışsal değil spiritüel bir yolculuğun ürünü olduğunu, ütopyanın bir zihin hali, bir tavırlanmadan öte olmadığını anlayamamıştır. [3]
Taocu fikirler ve imgeler, Çinlilerde güçlü bir doğa sevgisi, dinlenmek ve yenilenmek adına arada sırada günlük sıkıntılarından doğaya sığınma alışkanlığı yarattı. Ama Taoculuk aynı zamanda sağlık, huzur, canlılık ve hatta ölümsüzlük gibi doğrudan fiziksel yaşamı olumlayan konularda da esin kaynağı oldu. Laozi and Zhuangzi kadim doğaya tapınma kültürünü ve ezoterik sanatları yeniden yorumlamışlardı; ancak iş, Daonun bilgisini yaşamı besleme ve yaşam süresini uzatma gibi alanlarda kullanmaya gelince, geleneksel yöntemlere başvurmaktan çekinmediler. Bazı Taocular ölümsüzlük adasını aradılar, bitkiler veya kimyasal karışımlarda ölümsüzlüğün sırrını bulmaya çalıştılar. Ama daha ziyade sağlıklı yaşam adına bitkisel ilaçlarla yaptıkları deneylerle eczacılık disiplininin gelişmesine büyük katkıları olmuştur. Makrobiyotik beslenmenin ve diğer bazı sağlıklı diyetlerin prensiplerini buldular; bedeni genç ve güçlü tutmak adına jimnastik ve masaj yöntemleri geliştirdiler. Taocular hem gizil ilimlerin, hem de ilkel bilimin takipçileriydiler ve Çin kültürünün doğayı en çok inceleyen ve doğayla deneyler yapan bir öğesi oldular. [4]
Bazı Taocular ruhların doğaya (bedenin hem dışındaki, hem de içindeki doğal dünyaya) nüfuz ettiğine inanırdı. Dinsel bakış açısıyla, belli bir form taşımayan bu ruhlar Daonun tezahürleriydi. Taocu panteon, gelişimiyle paralel olarak gitgide daha fazla cennet ve cehennemdeki emperyalist bürokrasiyi yansıtmaya başladı. Cennetsel bürokrasinin başındaki yorgun imparator, doğal alemin çalışmasından ve ahlaksal adaletin idaresinden sorumlu ruhları yönetmekteydi. Cennetteki tanrılar, insanın dünyasındaki memurlar gibi davranmakta ve böyle değerlendirilmekteydiler. Tanrılara ibadet, laik otoriteye karşı takınılması gereken tutumun bir provası gibiydi. Bunun yanı sıra, cehennemdeki şeytanlar ve hayaletler ise fiziksel alemdeki zorbalar, haydutlar ve tehlikeli yabancılar gibi algılanıyordu. Onlara rüşvet veriliyor ve ruhsal bürokratların milis güçleri tarafından ritüellerle yakalanıyorlardı. [5] Dünyasal yönetimde fazlaca etkin olamayan sıradan insanlar ise dertlerden uzak kalmak, sağlıklı, varlıklı ve uzun yaşamak adına ruhlara tapınmayı seçiyorlardı.
İnisiye edilmiş bir Taocu rahip için tüm tanrılar Daonun tezahürleriydi. Önemli ruhların isimlerini, rütbelerini ve güçlerini bilmek, meditasyon ve imgeleme yöntemleriyle onları yönlendirebilmek için gerekli eğitimden geçmesi gerekirdi. Meditasyonunun amacı, bu ruhları uyumlamak ve Dao ile yeniden bir olmalarını sağlamaktı. Ancak, yalnızca eğitimli izdeşler rahibin dahil olduğu kompleks teolojik sistem hakkında bir fikir sahibi olabilirlerdi. Bu yüzden özel ritüeller iki aşamadan oluşurdu:
(a) rahibin meditasyonu ile yönlendirilen ve ancak eğitimli sınıfın katılabildiği rahip seviyesi;
(b) daha düşük rütbeli Taocu asistanların yönettiği ve tiyatrosal bir nitelik taşıyan, halka açık dramatik ritüeller. Bu ritüeller, kılıçtan merdivenlere tırmanmak, fenerler yakmak veya yüzdürmek biçiminde görsel aktivitelerle içrek manayı aktarmayı hedefliyordu. Aynı ritüel, bir teolog için süptil metafizik-mistik bir kurgu sunarken, sıradan seyirci için ise görsel dramatik bir yapı taşımaktaydı. [6]
Taoculuk aynı zamanda edebiyat, tiyatro ve folklorik öykülerde önemli bir motif teşkil etmiştir. Toplum içinde para ve ün peşinde koşmayan tuhaf kişiler, Konfüçyuscu değerleri ve ödülleri reddettikleri için genellikle Taoist olarak nitelenirdi. Edebiyatta da Taocular tuhaf kişilerdi, ruhsal kazanımlarını sembolize eden gizil, büyülü güçleri vardı. Şifa verirler, gençlik ve canlılık yollarını bilirler, geleceği tahmin edebilir ve kişilerin ruhlarını okuyabilirlerdi. Onlar aynı zamanda ahlaksal adaletin hizmetkarları olarak tasvir edilirlerdi hatalar için cennet ve cehennemdeki Taocu tanrıların belirlediği kesin ve katı cezalar vardı ve hiçbir günahkar bundan kaçamazdı. Bir yandan, farklı değerler ve yaşam biçimleri benimsemiş olmaları ile toplumsal yapıda muhalif bir tavır sergilerken, diğer yandan ise katı ahlaksal adalet anlayışları ile toplumun mevcut değerlerini destekleyen bir konumları vardı. Taoculuk, öteki YOLdu, ama toplumsal uzlaşmayı tehdit etmemekteydi. Bir anlamda Taoculuk, toplumsal baskılara karşı bir çeşit emniyet sübabı veya alternatif fikirler ve değerler için tamamlayıcı bir kanaldı.
Çinli komünistler, Taoculuk kaderci, pasifist ve yeniden yapılanmaya zarar veren bir unsur olarak gördüler. Çin Halk Cumhuriyeti, geleneksel bitkisel ilaçların kullanımı gibi kökeni Taoculuğa dayanan bazı pratik sanatları yaşatmaya özen gösterdi. Daha geniş bir açıdan ise, Taoculuğun politik arenadaki çatışmalardan bir kaçış işlevi gördüğü imparatorluk döneminden bu yana, günümüzde Dörtler Çetesindeki aşırılığa bir reaksiyon olarak ortaya çıkan politik rahatlamanın, Çin Maoizminde Taoist bir fazı temsil ettiği söylenebilir.
Notlar:
1. Wm. DeBaryden adapte edilmiştir. Sources of Chinese Tradition (New York,: Columbia University Press, 1960, I: 56)
2. Arthur P. Wolf, "Gods, Ghosts, and Ancestors", Religion and Ritual in Chinese Society (Stanford: Stanford University Press, 1974, p. 131)
3.Cyril Birch, Anthology of Chinese Literature (Vol. 1, New York: Grove Press, 1965, pp. 167-168)
Bu antoloji dinsel tavırlanmayı başarıyla yansıtan pek çok şiir, biyografi, makale ve öykü tercümesi içermektedir. Okullar için faydalı bir kaynak.
4. Joseph Needham, Science and Civilization in China (Vol. 2, Cambridge: Cambridge University Press, 1956, pp. 33-164)
5. Arthur P. Wolf, "Gods, Ghosts, and Ancestors", Religion and Ritual in Chinese Society (Stanford: Stanford University Press, 1974, p. 131-182)
6.Michael Saso, Taoism and the Rite of Cosmic Renewal (Pullman: Washington State University Press, 1972)
Kaynakça:
Feng, Gia-fu and Jane English. Lao Tsu, Tao te ching (New York: Knopf, 1972)
Chuang Tzu: Inner Chapters (New York: Random House, 1974)
Çin kaligrafisiyle bezeli büyük resimli ciltler. Öğrenciler arasında oldukça popüler. Çeviriler yer yer zayıf ve modern fikirlere adapte edilmiş, ama ciddi yanlışlar yok.
Mote, Frederick. Intellectual Foundations of China (New York: Knopf, 1971)
Zhou döneminin sosyal ve tarihsel yapısına ilişkin kısa ve mükemmel bir çalışma.
Welch, Holmes. Taoism: The Parting of the Way (Boston: Beacon Press, 1957)
Kısa, okunması kolay, ama dinsel Taoculuğun derinliğine nüfuz eden bir eser. Belli ölçüde yanlı ve yargılı, yeterince objektif değil.
Eğitsel Kaynaklar:
Filmstrip: "Confucianism and Taoism," World's Great Religions Series, Part III (Time-Life, 1964)
Filmstrip: "Tao: The Harmony of the Universe," Asian Man: China, Encyclopedia Britannica Education Corporation.
Filmstrip: "Ch'i: The Arts of China," Asian Man: China, Encyclopedia Britannica Education Corporation.
Instructional Units from Indiana Religion Studies Project: Bknz. Konfüçyusculuk üzerine yazılmış olan makale.
Not: Bu makale ile Konfüçyusculuk üzerine yazılmış olan makale, Indiana İlahiyat Enstitüsü tarafından orta öğrenim sosyal branş öğrencilerine yönelik din eğitimi müfredatı çerçevesinde kaleme alınmıştır. Her iki yazı da, ders kitaplarında ve yardımcı kaynaklarda yer alan bilgileri derlemek ve denetlemek sorumluluğunu taşıyan sosyal bilimler öğretmenleri tarafından değerlendirilmiştir. Tıpkı Çin tarihi boyunca Taoculuk ve Konfüçyusçuluğun bir arada yer alması gibi, bu iki makale de birbirini bütünlemesi açısından beraber okunmalıdır.
*Editörün Notu: Pinyin** kurallarına uygunluğu açısından Taoculuk/Taoizm/Taocu/Taoist yerine Daoculuk/Daoism/Daocu/Daoist (bknz. Focus, cilt 1, no. 3, sayfa 39) terimlerinin kullanılmasının gerektiği yönündeki yorum, halen akademik bir tartışma konusudur. YOL anlamına gelen Tao kelimesini Dao ile değiştirmemize karşın, buradaki tercihimiz batıda alışılageldiği üzere Taoculuk kelimesini kullanmak oldu. Halen Çin literatüründe her iki yazılış da mevcuttur. Hangisinin galebe çalacağını gelecek günler belirleyecek.
** Pinyin: Çin alfabesindeki sembolleri Latin alfabesine uyarlamak için geliştirilmiş ve Çin Halk Cumhuriyeti tarafından 1979 yılında resmen kabul edilmiş olan sistem. (G.D.)
[Ana Sayfa ][Yazılar]