1990'ların hüküm süren bir ahlakı varsa, bu ilgisizlikti - ya da en azından basın tarafından tekrarlanan parti çizgisi, on yılın gençliğinin sözde durgun mizacını tanımlamak için defalarca öne sürüldü. X Kuşağı'nda doğan herkesin kavgacı, ancak bağlantısız olduğu, pazen dolu bir gardırop ve boş bir bakışla daha gevşek bir hoşnutsuz olduğu varsayılıyordu. Film müziği oldukça iyiydi: Sonic Youth'un buzlu hoşnutsuzluğu, Nirvana'nın varoluşsal sızlaması, Beck'in mırıldanan, tembel nakaratları vardı.
Ve sonra Vic Chesnutt vardı: her şeyi hissetmek, akustik bir gitarı pataklamak, ağzınızı ellerinizle kapatmak istemenize neden olan türden şarkılar söylemek, o kadar dürüstlerdi.
Vic Chesnutt, 12 Kasım 1964'te Jacksonville, Florida'da doğdu ve yaklaşık 300 mil kuzeyde, Georgia, Zebulon'da beş yaşında evlat edinen ebeveynleriyle birlikte taşındı. Her şekilde, Chesnutt komik ve ara sıra çaresiz bir çocuktu ve Chesnutt'u müziğin daha besleyici nitelikleriyle tanıştıran bir ülke şarkıcısı ve gitaristi olan büyükbabasının nazik vesayeti altında gelişti. 1983'te, 18 yaşındayken, Chesnutt acımasız bir tek araba kazası geçirdi - sarhoş araba kullanıyordu, daha sonra söyledi - bu, sonunda kollarını sınırlı bir şekilde tekrar kullanmasına rağmen, neredeyse tamamen felç olmuştu. eller, bir gitarda çok önemli bir avuç akoru vurmaya yetecek kadar.
1985'te Chesnutt, R.E.M., Neutral Milk Hotel, Elf Power ve B-52'ler gibi kolej rock titanlarını besleyen minik üniversite kasabası olan Atina, Georgia'ya taşındı. Orada, Chesnutt, şarkı yazarlığının ilk şampiyonlarından Michael Stipe ile tanıştı; Stipe sonunda Chesnutt’un ilk albümünü yaptı. Küçük 1990 yılında Texas Hotel Records tarafından piyasaya sürülen albümün en sevilen şarkılarından biri olan “Speed Racer”, Chesnutt'un gelecek 25 yıl boyunca sözlerine hakim olacak ilkeleri olan ateizmini sergiledi: “Ben kurban değilim / Ben bir ateistim, ”Chesnutt tıngırdayan birkaç akor üzerine feryat etti. Sonra başka bir odadaki arızalı bir AM radyodan geliyormuş gibi bir elektro gitar riffi belirdi.
16 albüm ve EP için daha Chesnutt karanlık ve acı hakkında çarpık, güneyli bir şekilde şarkı söyledi. Jon Pareles, yazı içinde New York Times , Chesnutt'un şarkılarının 'çöküş ve çürümenin kaçınılmazlığı' ile ilgili olduğunu ve onun şarkı söylemesini dinlerken, birincil yaratıcı ayrıcalığının dinleyicilerine hepimizin çürümekte olduğumuzu hatırlatmak olduğunu söyledi. ve tüm insan varoluşu, aynı aptal sona doğru giden uzun, saçma bir sürünmeden ibarettir. Performans sergilerken, bir tür boşluğa bakan - ve gerçekten de gerçekten bakmış - bir kişinin rahatlığına sahipti. Bu görüşe kimin ve neden erişim sağladığını anlamak imkansızdır, ancak bu tür bir karanlığa yakınlık kişiyi değiştirir. Bazen gözlerinde bir gevşeklik vardı, kimsenin görmek ya da inanmak istemediği bir gerçeğe ihanet eden bir sarkıklık vardı: Yaşasam da ölsem de önemli değil, dedi ve - o parıltı vardı, puşt parıltı - yok Senin de yapman önemli değil. Chesnutt’un özel ıstırabını felce atfetmek indirgeyicidir (kazadan önce şiddetli depresyon belirtileri göstermiş ve gençken intihara teşebbüs etmişti), ancak hareketsizliği bu acıyı dışa doğru elle tutulur hale getirmişti. Neredeyse - ve bu çirkin bir düşünce - hak etmiş gibi haklı geliyordu. Tabii onu seven insanlar bu fikre şiddetle karşı çıktılar.
Chesnutt, 1990'ların ortalarında rock grubu Throwing Muses'ın önde gelen kadınlarından Kristin Hersh ile solo turlarından birinin açılış eylemi olarak dünyayı dolaşarak geçirdi. Hersh, bir çift hippi ebeveynin çocuğu olarak Atlanta'da doğdu (bu arada büyükbabası güney Baptistleri idi) ve Rhode Island'da büyüdü; Chesnutt gibi, işinde şüphe götürmez bir şekilde güneyde bir şeyler var, çatlak ve açıkça duygulu bir şey. 1995'te, Yuvarlanan kaya Throwing Muses olarak anılan 'alternatif rock'ın en etkili ancak yeterince takdir edilmeyen gruplarından biri', ancak 1997'de Hersh solo bir kariyere yerleşti ve Appalachian folk baladlarından aggro power üçlüsünde lead gitarlara kadar her şeyi çalan bir dizi yaratıcı seçeneği araştırıyordu. Dalga.
Hersh'in Chesnutt'la geçirdiği zamanın anılarında, Chesnutt'un ön camına bir torba tarçınlı şeker attığı bir sahne var ve sevimli bir yol şakası gibi görünen, Chesnutt'un kucaklamak olmasa da tanımasını sağlamak için öfkeli girişimleri için genişletilmiş bir metafor haline geliyor. , olmanın muazzam tatlılığı. Tam burada, ona defalarca söylüyor. Tam burada. Bu işi vahşice ve önemli ve zor bir iş yaptığını bilen birinin vahşi ve itici zulmüyle yapıyor. “Şekeri düştüğü her yerde yakala” fikrini ona ilk kez ortaya koyuyor. (Birkaç dakika sonra ona söylediği 'en gey şey' olduğunu söyler.)
Değişim bana - saflığı ve canlılığıyla - bazen yanlış insanların bizi sevmesini sağlamak için çok uğraştığımızı ve onların isteksizliklerinin bu arzuyu nasıl daha derin ve daha acil hale getirdiğini hatırlatıyor. O sıcak, paniğe kapılmış anda düşünebildiğimiz tek şey 'Bunun ne kadar iyi olacağını hayal edemezsin' ve biz de yalvarıyoruz: 'Sadece dene. Sadece beni dene. ' Ama tatlılık korkusu, yaşam korkusu - diğer tarafında durduğunuzda düşünmek çok imkansız bir şey. Chesnutt, bunu bir madalya gibi gururla kabul etmedi. 'Ben, ben, ben, ben bir korkağım,' diye bağırdı 'Korkak', sondan bir önceki LP'sinden yedek, tutuklayıcı bir parça, Kesimde . Sevmesi ya da sevilmesi kolay bir insan değildi, ama o ve Hersh birbirlerinde bir şeyi fark ediyor gibiydiler - belki de dünya hakkında doğru bir şeyi ifade etmek için paylaşılan bir dürtü, belki de içinde kaybolmanın ortak bir duygusu.
Görünüşe göre Kristin Hersh ve Vic Chesnutt, en azından bir süreliğine birbirleri için tam olarak doğru insanlardı. Derin ve yıkıcı bir ilişkileri, popüler müziğin sınırlarında çalışan iki bağımsız fikirli söz yazarının tuhaf bir yoldaşlığı vardı. Hersh’ün birlikte yaptıkları turları anımsaması, pek çok şeye (müzik, evlilik, akıl hastalığı, aşk, ev ve zamanın geçişi hakkında büyük fikirler) içgörü sağlıyor, ancak o daha çok arkadaşlıkla ilgileniyor. Seks veya romantizmle karmaşık olmayan bu tür ağır platonik ittifaklar, neredeyse yeterli hava oyunu alamıyorlar. Büyük aşklar kadar biçimlendirici ve etkili olabilirler.
Nereden EMMEYİN, ÖLMEYİN Kristin Hersh tarafından. University of Texas Press'in izniyle kullanılmıştır.