Henry Billings Brown, 2 Mart 1836'da Massachusetts, South Lee'de doğdu. Brown, 1860'ta Detroit'teki baroya kabul edildi ve üç yıl sonra, Michigan'ın doğu bölgesi (1863-68) için ABD avukat yardımcısı oldu. Devre hakimi olarak hareket etmenin yanı sıra kendi hukuk pratiğini geliştirdi.
1890'da Başkan Benjamin Harrison onu Yüksek Mahkemeye atadı. Brown çalışkan bir yargıçtı ve mahkemenin birikmiş dava yükünü azaltmaya yardımcı oldu. Bu, 1894'te, ilhak edilmiş topraklardaki insanların anayasal olarak garanti edilen haklara ve ayrıcalıklara sahip olmadığını tartışmalı bir şekilde savunduğu bir davayı içeriyordu.
1896'da Brown, Homer Plessey'nin Louisiana'da sadece beyaz bir tren vagonuna bindiği için haklı olarak mahkum edildiğine karar verdi. Bunu yaparken, tesisler "ayrı ama eşit" tutulduğu ve Jim Crow yasalarının sürdürülmesine yardımcı olduğu sürece, ayrımcılığın yasallığını belirledi. Yüksek Mahkeme yargıçlarından sadece biri olan John Harlan bu karara katılmadı.
Yetmiş yaşına geldiğinde mahkemeden emekli olan Henry Billings Brown, 4 Eylül 1913'te Bronxville, New York'ta öldü.
Temas edebilecekleri yerlerde ayrılmalarına izin veren ve hatta zorunlu kılan yasalar, her iki ırkın da diğerinden daha aşağı olduğunu ima etmez ve evrensel olarak değilse de, genel olarak, devletin yetkisi dahilinde kabul edilmiştir. yasama organları polis yetkilerini kullanırken. Bunun en yaygın örneği, beyaz ve siyahi çocuklar için ayrı okulların kurulmasıyla bağlantılıdır; bu okulların, siyah ırkın siyasi haklarının en uzun süreli olduğu eyalet mahkemeleri tarafından bile yasama yetkisinin geçerli bir uygulaması olarak kabul edilmiştir. en ciddiyetle uygulandı.
Dava, Louisiana tüzüğünün makul bir düzenleme olup olmadığı sorusuna indirgenir ve bununla ilgili olarak, yasama organının büyük bir takdir yetkisi olması gerekir. Makullük sorununun belirlenmesinde, halkın yerleşik örf, adet ve geleneklerine göre ve onların rahatını geliştirmek, kamu huzurunu ve düzenini korumak amacıyla hareket etmek serbesttir. Bu standartla ölçüldüğünde, toplu taşıma araçlarında iki ırkın ayrılmasını yetkilendiren ve hatta zorunlu kılan yasanın, Ondördüncü Değişiklik için, Columbia Bölgesi'ndeki renkli çocuklar için ayrı okullar gerektiren Kongre yasalarından daha mantıksız veya daha iğrenç olduğunu söyleyemeyiz. .
Davacının argümanının temelindeki yanlışlığın, iki ırkın zorunlu olarak ayrılmasının renkli ırkı bir aşağılık rozeti ile damgaladığı varsayımından oluştuğunu düşünüyoruz. Böyleyse, olayda bulunan herhangi bir nedenle değil, yalnızca renkli ırkın bu yapıyı üzerine koymayı seçmesi nedeniyledir.
Beyaz ırk kendini bu ülkede baskın ırk olarak görüyor. Ama Anayasa'ya göre, hukuka göre, bu ülkede üstün, egemen, egemen bir yurttaş sınıfı yoktur. Burada kast yoktur. Anayasamız renk körüdür ve vatandaşlar arasındaki sınıfları ne tanır ne de hoş görür.
Medeni haklar bakımından, tüm vatandaşlar kanun önünde eşittir. En alçakgönüllü, en güçlünün akranıdır. Yasa, insanı insan olarak kabul eder ve ülkenin en yüksek yasası tarafından garanti edilen medeni hakları söz konusu olduğunda, çevresini veya rengini dikkate almaz. Bu nedenle, ülkenin temel yasasının nihai yorumcusu olan bu yüksek mahkemenin, bir devletin vatandaşlarının medeni haklarından yararlanmalarını yalnızca ırk temelinde düzenlemeye yetkili olduğu sonucuna varması üzücüdür.
Altmış milyon beyaz, burada 8 milyon siyahın varlığından tehlikede değil. Bu ülkedeki iki ırkın kaderi ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlıdır ve her ikisinin çıkarları, herkesin ortak hükümetinin, yasanın yaptırımı altında ırk nefreti tohumlarının ekilmesine izin vermemesini gerektirir. Irk nefretini daha kesin olarak ne uyandırabilir, bu ırklar arasında bir güvensizlik duygusu yaratacak ve sürdürecek olan şey, aslında, siyahi vatandaşların oturmalarına izin verilmeyecek kadar aşağı ve aşağı oldukları gerekçesiyle ilerleyen devlet kararnamelerinden daha kesindir. beyaz vatandaşlar tarafından işgal edilen kamu arabalarında?