"Kulikovo Savaşı" sembolik olaylara atıfta bulundu ...
Bu tür olaylar önceden belirlenmiş getiridir.
Henüz çözülmediler. ”
Alexander Blok.
Bu tür olaylar önceden belirlenmiş getiridir.
Henüz çözülmediler. ”
Alexander Blok.
Rusların en ünlü olaylarından biri olan Kulikov savaşının seyri ve sonucu hikayelerMonografilerde ve ders kitaplarında, panegyrics ve şiirlerde, stantlardan ve toplantılardan, bir yandan ekleyecek pratik olmayan hiçbir şey olmadığını, diğer yandan da farklı dönemlerin icatlarını gerçekte olanlardan ayırmanın neredeyse imkansız olduğunu söylüyor.
Gerçekten de, Mamaev’in katliamının dikkatlice incelenmesi, tamamen “karanlık” noktalardan oluşuyor ve ayrıntılı açıklamalara rağmen, Rusya’nın gelişiminin vektörünü büyük ölçüde belirleyen olaylardan yüzlerce yıl sonra, genel olarak kabul görmüş bir görüşün gerçeğin çarpıtılmış bir versiyonunun olması muhtemel . Bu konuda birçok makale ve belge okuduktan sonra, bilim insanlarına tek bir şey açıkça geldi: Söz konusu savaşta zafer, daha sonra Donskoy adlı Moskova Prens Dmitry Ivanovich tarafından kazanıldı. Diğer tüm efsaneler ve mitler sadece makul şüphelere neden olur.
Kulikov savaşının ana noktaları ve onu öngören olaylarla uğraşmaya çalıştıktan sonra, Mamai'nin kim olduğunu ve neden gerçekten Rusya’ya savaşla gittiğini belirlemek gerekli mi? "Igor’un Alayının Konuşması" na benzer şekilde yazılmış olan “Zadonshchina” nın şiirsel sunumu, Mamai’yi Altınordu’daki yetkililerin yasal temsilcisi olarak görüyor. Bununla birlikte, diğer kaynaklar kendi görüşlerine göre hareket eden ve Litvanya prensleriyle fetih ve şüpheli ittifaklar yoluyla güç elde etmek isteyen bir temnik (on bin askerin lideri) olduğu düşüncesini bu görüşü desteklememektedir.
Mamaia biyografisinden, kendisine bir gelir kaynağı olarak hizmet eden tüm Kırım'ı yönettiği bilinmektedir. Ve 1361'ta gücünü Karadeniz'in bozkırlarına, Volga-Don müdahalesine ve Kuzey Kafkasya'nın eteklerine yaydı. Sonra aktif bir asi faaliyete başladı, Horde'u böldü. Volga'nın sol yakasında, Khan Tokhtamysh hükmetti ve sağ yakasında da güç Mamai tarafından sağlandı. Han ünvanını talep etme hakkına sahip olmayan, sürekli olarak kuklasını tahtına koydu. Sonuç olarak, annem hemen hemen aynı anda Tokhtamysh ve Dmitry ile savaşmak zorunda kaldı. Kayıp Don savaşından sonra Mamai bozkırlara kaçtı ve Tokhtamysh onu bitirmeye karar verdiğinde Feodosia'da Kırım'da saklandığı yerde öldürüldü.
Bazı yazarlar, Mamai'ye, Moskova'nın Dmitry'a karşı çıkmalarını tavsiye eden ve Moskova'nın Litvanyalı (Moskova) ve Ryazan (Vladimir, Kolomna, Moore) topraklarını fethetme girişimlerini engellemek için desteklerini vaat eden Mamai'ye Moskova'nın Dmitry'a karşı çıkmalarını tavsiye eden Ryazan ve Litvanyalı yöneticiler olduğunu söylemeye meyilli ve tüm prenslikleri kanadının altında birleştirin. Düşmanlıkların başlatıcılarının saldırganlığı oldukça anlaşılırdı, çünkü Kulikov savaşından kısa bir süre önce Dmitry, Moskova için çaba gösteren Litvanyalı birlikleri yenmeyi ve Tver ve Nizhny Novgorod toprakları üzerindeki yönetimini kurmayı başardı.
Diğer tarihsel verilere göre, Moskova, Batı düşmanlarına (Almanlar ve Litvanyalılar) karşı karşıya gelmek için yardım almak isteyen, düzenli olarak haraç ödeyen, Horde'un en sadık ve itaatkar taşlarından biriydi. Altınordu'ndaki güç, gerçek Moğol han-Chingizids cinsine ait olmayan asi Mamai'yi ele geçirmeye çalıştığında, Dimitry'nin Ulu Ulus'un meşru hükümdarı ile yüzleşmekten başka çaresi yoktu.
Resmi olarak kabul edilen verilere göre, Kulikov savaşı, o Mamayev’in savaşı, o da Don Savaş’ı, Eylül 16’te (eski Eylül 8 stilinde) yılın 1380’inde gerçekleşti. Bunun nedeni, Moskova Prens Dmitry I'in Anneme verilen haraç artırmayı reddetmesiydi. Hemen hemen Rusya'nın Kuzey-Doğu topraklarının temsilcileri Moskova Prensi Dmitry kampanyasına katıldı ve daha sonra Novgorod ve Litvanyalı prensler Dmitry ve Andrey Olgerdovichi, ekipleriyle birlikte ona katıldılar. Mamai’nin birliklerinin Oleg Ryazansky ve Litvanya prensi Jagiello ile bir araya gelme tehlikesinin farkında olan Ağustos sonunda, Dmitry, Oka’yı hızla geçip Moskova’da stratejik bir rezerv bıraktı. Tokhtamysh’in saldırısı, henüz azami güç toplamamış olan Volga’yı açık alanda Ruslarla savaşmaya zorlayan Mamai’yi zorladı. Günlük hayattan katliamın "Don Ustryadva ağzında" gerçekleştiği bilinmektedir.
Eylül ayında, 7, akşamları, savaş oluşumlarına beş Rus alayı inşa edildi. Prens Vladimir Andreevich Serpukhovsky başkanlığındaki altıncı alay, nehrin yukarısındaki bir meşe korusunda saklandı. Tatarlar, ertesi gün öğle saatlerinde Kulikovo sahasında da ortaya çıktı. Savaş, ileriye doğru atılanların küçük kavgalarıyla başladı, ardından Chelubey ile Alexander Peresvet arasındaki ünlü düello gerçekleşti. Ondan sonra ana güçler bir araya geldi. Tatarların asıl darbesi sol elinin alayına gönderildi, Ruslar direnemedi ve ardından Nepryadva'ya doğru koştu. Tatarlar çizgilerin arkasına pusu alayı kurduğunda, Prens Vladimir Andreevich bir saldırı emri verdi. Bu saldırı savaşın sonucuna karar verdi. Ünlü Tatar süvarileri nehre sürüldü ve öldürüldü. Aynı zamanda, Litvanya alayları saldırıya geçti. Mamai'nin hiçbir rezervi yoktu, bütün ordusu karıştı ve kaçtı. Tatarlar birkaç kilometre daha takip etti.
Ders kitaplarında belirtilen versiyona göre, bu zafer Moskova’nın Doğu Slav topraklarının yeniden birleşmesi için ideolojik bir merkez olarak statüsünü koruyarak yabancı bir boyunduruktan kurtuluşlarının başlangıcını işaret ediyor.
Eylül ayında, 7, akşamları, savaş oluşumlarına beş Rus alayı inşa edildi. Prens Vladimir Andreevich Serpukhovsky başkanlığındaki altıncı alay, nehrin yukarısındaki bir meşe korusunda saklandı. Tatarlar, ertesi gün öğle saatlerinde Kulikovo sahasında da ortaya çıktı. Savaş, ileriye doğru atılanların küçük kavgalarıyla başladı, ardından Chelubey ile Alexander Peresvet arasındaki ünlü düello gerçekleşti. Ondan sonra ana güçler bir araya geldi. Tatarların asıl darbesi sol elinin alayına gönderildi, Ruslar direnemedi ve ardından Nepryadva'ya doğru koştu. Tatarlar çizgilerin arkasına pusu alayı kurduğunda, Prens Vladimir Andreevich bir saldırı emri verdi. Bu saldırı savaşın sonucuna karar verdi. Ünlü Tatar süvarileri nehre sürüldü ve öldürüldü. Aynı zamanda, Litvanya alayları saldırıya geçti. Mamai'nin hiçbir rezervi yoktu, bütün ordusu karıştı ve kaçtı. Tatarlar birkaç kilometre daha takip etti.
Ders kitaplarında belirtilen versiyona göre, bu zafer Moskova’nın Doğu Slav topraklarının yeniden birleşmesi için ideolojik bir merkez olarak statüsünü koruyarak yabancı bir boyunduruktan kurtuluşlarının başlangıcını işaret ediyor.
Kulikovo Sahası'ndaki savaşın bir başka nedeni de Mamai’nin Moskova tüccarlarının Kırım tüccarlarıyla ticaretini engelleme arzusu. Moskova prensi, katılımlarının yanı sıra, performansını finansal olarak destekleyen on Surozlu (Kırımlı) tüccar aldı. Görünüşe göre, neler olduğu konusunda faydalarını gördüler. Volga'ya olan yaklaşımların Horde tarafından engellendiğini düşünürsek, bu durum açıkça ortaya çıkıyor ve Dinyeper, Litvanyalı Prens Jagiello tarafından kontrol ediliyor. Mamaia savaşının Don’u engellemiş olması, bu yönde serbest ticaret için doğrudan bir tehdit oluşturdu. Moskova tüccarlardan vergi aldığı için, prens de harabelerini sessizce izlemekten kârlı değildi.
O zamanlar Altınordu artık eski büyük bir güç değildi. Özbek'teki (1312-1342) iktidarın zirvesine ulaştı, daha sonra iç kargaşası onun üzerinde yemek yemeye başladı. Annals sürekli darbelerden bahseder, bundan sonra Rus prensleri Sarai'ye geri döner ve etiketlerini onaylarlardı. Yirmi yıl içinde, çoğu Chingizids'i aktif bir şekilde manipüle eden Mamai'nin arkasında kalan iki düzine Han değişti. Kanlı alem Tokhtamysh iktidara gelene kadar devam etti.
Savaşın başlangıcındaki asıl sebep ne olursa olsun, tarihçilerin sorduğu bir sonraki önemli soru, karşı tarafların gücüdür. Mamai Altınordu'nun gerçek hakimi olmadığından, bazı kaynaklarda belirtilen birliklerinin sayısı elli ila sekiz yüz bin kişi ve Dmitry’in destekçilerinin kantitatif tahmininin büyük bir şüphesi var. Araştırmacılar, daha sonra olaylar ordu yazarları tarafından tanımlandığında orduların sayısının hatalı bir şekilde tahmin edildiğini, ordunun muharebe birimi olarak “bin” in gerçek bir bin asker olarak alındığı gerçeğine rağmen, bu oluşumda sadece yüz kadar olabileceğini öne sürüyorlar. Ek olarak, eski zamanların anlatıcıları her zaman yöneticilerinin haklarını çoğaltmak için abartılı olmaya meyilliydi ve Kulikovo savaşının tarihi esas olarak on dördüncü yüzyılın Moskova'lı kronik yazarları tarafından yazıldı.
Savaş hakkında temel bilgileri içeren dört eski Rus kaynağı var: "Kulikovo Savaşı'nın Kısa Bir Masalı", "Don Savaşı'nın Uzun Bir Masalı", "Mamai Savaşı'nın Masalı" ve "Zadonshchina". Son iki eser şüpheli doğrulukla ilgili çok sayıda ayrıntı içermektedir. Ayrıca, bu dönemi kapsayan ve yeni ilginç ayrıntılar ekleyen Batı Avrupa kroniklerinde Donskoy Savaşı ile ilgili bilgiler bulunur. Buna ek olarak, Kulikovo katliamının kısa bir sekonder saldırısı “Büyük Dük Dmitry Ivanovich'in yaşamı ve ölümü hakkında” ve Radonezh Aziz Sergius'un Yaşamında. Uçucu referanslar, Johann Poshilge ve Ditmar Lubeck'teki Order kronikler'de saklanmaktadır.
Mevcut durum değerlendirmesi, savaşa katılan askerlerin mütevazı rakamlarından bahsetmeyi mümkün kılıyor. Horde’daki gücün bir elçisi olan Mamai, Kulikovo savaşının bir kaç tanımında atıfta bulunulan bu kadar büyük bir orduyu toplayamadı. Ek olarak, ordusunun sözlerinin neredeyse tamamı Kuban (Peçenekler ve Polovyalılar), Kafkaslar (Alans ve Yasy), Karadeniz Kıyısı (Çerkassi ve Vagrants) ve Kırım (Bezsermen ve Fryagi) halklarından paralı askerlerin varlığını göstermektedir. Tade Ordusu, Horde'un yerli halkı olarak. Bu sürpriz olamaz, çünkü orijinal fikre göre, Mamai kendi adına konuşan, anavatanının çıkarlarını savundu. Görünüşe göre, kendisinin bir paralı asker olduğu iddiasına gerek duymadan, üçüncü bir ilgiliyi temsil eden, örneğin Kırım'daki Rus tüccarlarının şahıslarındaki rekabeti ortadan kaldırmak isteyen aynı Litvanyalılar veya Cenova olduğu gerekçesiyle değiller. O zaman Mamai tarafındaki Cenevizlilerin katılımı ve Temnik'in gösteriden önce tuttuğu tuhaf geçici duraklama oldukça anlaşılabilir. Desteklerini beklerken, Mamai bunun için çok para ödeyebilirdi, çünkü diğer yandan Tokhtamysh’in birlikleri onu tehdit etti.
“Zadonshchina” da ve aynı zamanda temelinde yazılan “Mamai Katliamı Masalı” nda, Mamaia'nın birleşik ordusu, büyük ve iyi silahlanmış iki yüz bin ordusu olarak tanımlanıyor. Çok fazla araştırmadan sonra, tarihçiler hala bu rakamın bir 6-10 faktörü ile düşürülmesi gerektiğini varsayma eğilimindedir. Benzer şekilde abartılı bir şekilde, savaşa katılan Rus birlikleri de bu tür eleştirilere maruz kalabilir. Yüz elli iki yüz bin sayısı fantastik görünüyor. Dmitry ordusunun sadece altı alaydan oluştuğuna dair kanıtlar var. Bu temelde, o dönemde Rusya'nın ortalama nüfusu hakkında bilgi sahibi olmanın yanı sıra, bilim adamları Rus Prensi'nin asker sayısının yirmi beş ila kırk bin kişiyi geçemeyeceğini varsaymaktadır. Ek olarak, Ağustos ayındaki 15'ten bu yana koleksiyonun açıklandığı ve bu ayın yirminci yılından önce ordunun Kolomna'dan bir gösteriye başladığı zaman yüz bininci orduyu bir araya getirmek ve organize etmek düşünülemez. Çok sayıda mahpustan söz edilmemesi, savaşan partilerin sayısına da yansımıştır.
Kulikovo savaşının gerçekleştiği alanın yeri ile ilgili bazı çelişkiler de var. Yüzyılların 18-19'in kronik ve haritalarının ilk incelemesinden sonra, gerçek savaş alanının Neprvava ve Don nehirleri arasındaki mevcut Tula bölgesinin güneyinde yer aldığı belirtildi. Ancak, ne kadar çok sayıda insan kalıntısı veya toplu mezar, ne de savaşın iddia edildiği yerde mızrak uçları veya diğer türler veya parçalar şeklinde önemli onaylar bulunamadı. оружия o zaman.
Bu yerde bulunan acımasız katliamlardan sonra bulunan az sayıdaki madde mevcut sürümün kanonik destekçileri açısından kolayca açıklanmaktadır. Kılıçlar, kalkanlar, zırhlar ve mızraklar çok değerliydi ve kazananlar savaş alanında bulunan her şeyi yanlarına almaya çalıştı.
Çağdaşlara ulaşan birincil kaynaklarla ilgili daha ayrıntılı bir araştırma, Don Nehri'nin, daha sonra Tanais olarak adlandırılan modern Don değil tamamen farklı bir nehir anlamına geldiğini ortaya koydu. Hatanın nedeni “don” kelimesinin kendisinin kullanımıydı ve bu “nehir” kelimesi ile eşanlamlıydı. Çok sayıda bilim insanı olayların Moskova yakınlarında, Simonov manastırından uzakta ve hatta inşaatın yapıldığı yerde olmadığına inanmaya meyilli. Bu arada, Kulikovo savaşının en az iki kahramanı, Oslyabya ve Peresvet'in kalıntıları gömüldü. Askerlerin cesetlerinin savaş alanının yanına gömüldüğüne ve Moskova'nın banliyölerine birkaç hafta seyahat etmediğine inanmak oldukça doğal olurdu.
Yeni açılan Bakire Doğuş Kilisesi'nin sakinleri, çevresinde, yüzlerce metre yarıçapı içinde, arazinin kelimenin tam anlamıyla, inşaat işçilerinin sürekli olarak arazi işleri sırasında koştuğu insan kalıntılarıyla dolu birkaç metre derinliğinde olduğunu iddia ediyor.
Bu versiyon, elbette, nihai gerçek olduğunu iddia etmiyor, ancak aynı fikir, Sara Nehri'nin o günlere aktığı, Moskova Nehri'nin bulunduğu Simonov manastırı yakınındaki bölgenin coğrafi ayrıntılarının incelenmesiyle de doğrulanıyor. Savaş alanından geçen küçük Nepryadva nehri, Moskova'daki Kulishki'deki Naprudnaya nehri olabilir. Eski metinlerin yeniden inşası sürecinde, isimler kısmen değişmiş olabilir.
“Kulikovo Field” isminin kökeni tam olarak belli değil. Geleneksel tarihî versiyon, bölgeye kurulan sokağa çıkma yasağı (bozkır kuşu) ile bağlantılıdır. Ancak, bu epitel yalnızca bir kez kullanıldı ve daha sonra yokmuş gibi derhal unutuldu. Yaygın olarak kullanılan bir diğer versiyon ise, çok uzak bir yer olan halk "kulikkah" (kulichkah). Diğer modern akademisyenler, ismin "sürgün" kelimesinden geldiğine katılıyorlar - nehir kıyısında düz ve ağaçsız bir yer. İlk kroniklerde böyle bir sözün olmadığı, savaşın Nyadryadva nehrinin Don'a aktığı noktada nasıl gerçekleştiğini gösterdiği belirtilmelidir.
Tabii ki, Kulikovo zaferinin, Tatarlarla yapılan savaşlar tarihindeki en büyük olduğu ve birçok prensliğin ortak çabalarıyla gerçekleştiği söylenebilir. Ancak ... Birliklerimizdeki komuta personelinin yaklaşık yüzde altmışı ve tüm askerlerin yaklaşık üçte biri savaşta öldü. Yaralı savaşçıları taşıyan vagonlar ana güçlerin arkasına düştüğünde, Litvanyalılar Yagailo ve bazı Ryazan birlikleri acımasızca sona erdi ve onları yağmaladı. Daha sonra Tokhtamysh, Horde bölünmüşünü bir araya getirmeyi başardı ve birkaç yıl sonra geri kalan Ruslarla ilgilenmeye başladı. Moskova nüfusunun neredeyse tamamı katledildi ve kurtulanlar esir alındı. Şehir yandı ve neredeyse prensliğin tüm kültürü yangında yok oldu, zira basurmandan kaçan yerel halk tüm değerli eşyaları sermayeye getirdi. Maaş ödemesi de devam etti ve Dmitry Donskoy'un en büyük oğlu Vasily, Horde'ye rehin olarak gitti. Dmitry Ivanovich saltanatından yarım yüzyıl sonra, Kulikovo savaşının değerlendirmesi değişmeye başladı. Her geçen gün daha fazla politik ağırlık kazanan Moskova yöneticileri, nefret dolu Tatarların kazananı olan görkemli bir büyük ataya çok ihtiyaç duyuyorlardı. Bu nedenle, Masal’ın sayfalarında, Dmitry Ivanovich tam teşekküllü bir otokrat olarak görünmekte ve prensler, hiçbir şekilde 14. yüzyılda olamayacak sadık arkadaşlarıdır.
Görünüşe göre, torunlarımız hakkında hala düşünecek bir şeyleri olacak, çünkü Gerçek şu ki sadece bu unutulmaz olaylara tanıklık ediyor ve ne yazık ki, uzun zamandır bu zayıf ışık altında bulunmuyorlar. Kulikovo savaşı ve ondan önceki olaylar birçok sır saklıyor. Örneğin, bazı belgelerin ve belgelerin neden Prens Dmitry'i Radonezh Sergius savaşına kutsamalarını anlattıklarını, diğerleri ise prensin doğrudan Kulikovo savaşından önce kiliseden ayrılmasından bahsederken uzun süredir öğrenebilirsiniz. Araştırma bilim adamlarının, aziz ve prens arasındaki herhangi bir anlaşmazlık hakkında güvenilir verilere sahip olmamasına rağmen, kroniklerin yetersiz çizgilerinin arkasında, çatışmalarıyla ilgili bazı gerçekler görülebilir, örneğin, bu yıllarda, igumen egemenlerin oğullarını vaftiz etmedi. Muhtemelen uzlaşma, Sergius'un Moskova-Ryazan ihtilafını çözmesi için Dmitry Donskoy'a yardım etmesiyle savaştan beş yıl sonra gerçekleşti. 1380 yılında, Dmitry Kolomna piskoposu Gerasim'den bir nimet aldığına dair kanıtlar var.
Bazı kaynaklara göre, savaşın yönetiminden kaçınan Prens Dmitry Ivanovich ve orduyu yönetmek zorunda kalan Prens Dmitry Ivanovich, olayların ana “kahramanı” nın katılım derecesi hakkında da tartışmalar ortaya koydu. Prens ayrıca zırhını çıkardı ve onları atla ve sevgili boyar Brenku ile birlikte teslim ederek diğer insanların giysilerini aldı. Olayların böyle bir açıklaması şanlı bir Rus liderinin itibarını karartma girişimlerini hesaba katmadan bile oldukça şüphelidir. Birliğin savaşa girmeyi reddettiği zırhın yapısını, değerlerini ve Rus prenslerinin muazzam prestijini hatırlamak yeterlidir. Dimitri'nin doğrudan savaş alanında bulunmamasının nedeni, görünüşe göre, tam olarak, diğer Rus prenslerin Tatar-Moğol boyunduruğuna karşı mücadeleye devam etmemesinin yanı sıra, tam olarak gizli kalmaya devam edecektir. Ve işte başka bir gizem. Eski Rusların ülkemizin her bir sakini bildiğini söylemesi nasıl anlaşılır: “Mamai'nin geçtiği gibi!” Tokhtamysh, Baty veya Devlet-Girey değil, Mamai. Rus topraklarının sınırında ıssız bir yerde mağlup edilen Mamai.
Her ne kadar Kulikovo savaşı, daha sonraki dönemlerin kronikleri tarafından büyük ölçüde süslenmiş olsa da, gerçek koşullar ile toz kaplı zaman eserleri arasındaki tutarsızlık, bu alanda Rus toprakları için savaşanların kahramanlıklarından uzak durmuyor. Kulikovo savaşı, Rus tarihinin XIV. Yüzyılın ana askeri bölümü ve bitmeyen Tatar soygunları, kanlı ve aşağılayıcı ilkel "kavgalar" döneminin yerini alan bir dönüm noktasıdır. Bu zamandan itibaren, küçük Moskova, Avrupa politikasının merkezine yolculuk etmeye başladı ve Rusya'da, ruhsal bir yükseliş başladı, atalarımızın psikolojisinde, baskı ve umutsuzluğun üstesinden gelen, ülkeyi terör ve yağmalarla besledi.
Bugün, Kulikovo sahasında meydana gelen olayları kendi yollarıyla yorumlayan zaten dört ana kamp var. Örneğin, gelenekçiler muhafazakar bir versiyona bağlı kalıyorlar ve “Ortodoks” yorumunun destekçileri, Hıristiyan Rusya ile bozkır bozkırlarının arasındaki yüzleşmeye odaklanarak savaşı güçlü bir şekilde mitolojiye çeviriyor. “Liberal hiperkritiklerin” taraftarları, Dmitry Donskoy'un sadece Tatar kralını sahtekâr ve sahici Mamai'den koruduğuna inanıyor. Rakipleri makul bir şekilde soruyorlar, neden Tokhtamysh Moskova'yı iki yıl içinde tahrip etti? Son "Avrasya" kampı, esasen modern Tatar tarihçileri tarafından temsil ediliyor. Görüşleri, Kulikov savaşının haksız yere abartıldığı, etnik açıdan düşmanlığı artırdığı ve mülklerini tek bir “federasyonun” özneleri olarak algılayan (Kutsal Roma İmparatorluğu prensleri gibi) iki yönetici arasında küçük bir çatışma olduğu yönünde. Tataristan'ın liderliği, Mamayev katliamının yıldönümünün kutlanmasına karşı çıkıyor ve bu pozisyonun yankıları son zamanlarda Kremlin'den duyuldu. Bununla birlikte, bu teori destekçilerinin politik ağırlığı onu doğrulamaz.
“Dört görüşün” destekçileri güçlerini birleştirmeye çalışmak istemiyorlar ve sürekli suçlamalara dayanarak, gerçekten tarihin şarlatan yorumları gelişiyor. Anavatanımızın uzak geçmişinde ne olduğunu bilmeliyiz. Atalarımız bu savaşı nasıl gördü, kültürdeki izlerin efsaneler bıraktı. “Güzel” bir efsane ya da “sıkıcı” bir gerçeklik seçme hakkını koruyarak, bu seçimi bilinçli ve sorumlu bir şekilde yapmalıyız.
Bilgi kaynakları:
-http: //www.vokrugsveta.ru/telegraph/history/427/
-http: //www.diletant.ru/blogs/2815/101/
-http: //x-files.org.ua/articles.php? article_id = 2742
-http: //pereformat.ru/2013/01/kulikovskaya-bitva/
-http: //ru.wikipedia.org/wiki/