We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Gerçek anlamı konusunda uzun süredir devam eden bir yanlış anlama var. anıtlar. Süslemeler, üç renkli bayraklarla süslenmiş, La Marseillaise söyleyen erkekleri karşılayan bu hafıza yerleri, bu anıtlara verilmesi gereken gerçek yorum konusunda şüphe uyandırıyor. Dolayısıyla bunlar cumhuriyetçi anıtlar mı yoksa milliyetçi anıtlar mı?
Ölüler için anıtların yapımı
1914-1918 savaşının sonunda savaş anıtlarının dikilmesi yeni bir fenomen değil. Fransa'daki hemen hemen tüm belediyelerin bir savaş anısına sahip olduğunu açıklamak için iki faktör öne sürülebilir. Bir yandan, Birinci Dünya Savaşı seferberliğin ölçeği ve ölümlerin sayısıyla belirlendi. Öte yandan, 1918 zaferiyle işaretlenen olumlu sonucu, daha az insan hareketliliğine sahip olan ve sonucu olan 1870-1871 savaşının aksine, anıtların inşasının kökenini ölülere açıklayabilir gibi görünüyor. yenilgiyle sonuçlandı. Bu çatışma sırasında, savaş anıtlarının inşası özel girişimlerin (komiteler, dernek) ve savaştan yirmi ila otuz yıl sonra son zamanlarda bir meyvesiydi. Savaş bağlamının dışında inşa edilen bu anıtlar, ulusun temsilcileri, yerel topluluklar veya Devlet gibi diğer aktörleri içermeyen bir intikam arzusunu yansıtıyor. Tersine, 1914-1918 savaşı farklı aktörleri, vatandaşları, belediyeleri ve bu anıtların inşası için Devleti bir araya getirdi. Yasaya göre, Devlet belediyelerdeki anıtların inşasına mali destek vermeyi taahhüt eder. Resmi tanımaya izin verir, ancak bir anıtın inşasını gerektirmez, onu maddi yardım yoluyla teşvik eder.
Nüfuslar, belediyeler tarafından ölü anıtların yapımında ilişkilendirildi. İnşaatları belediye faaliyetlerinden kaynaklanmaktadır. Savaşta ölenlere haraç ödeyenler kendi belediyelerinden vatandaşlardır. Savaş anıtlarındaki en yaygın yazıt şudur: Fransa için ölen çocuklarının ... komünü. Kolektif girişimin geldiği belediye, vatandaşlar, haraç alanlar ve fedakarlıklarını alan ve onu haklı çıkaran Fransa arasında bir bağ devam eder.
Savaş anıtlarının inşası, Ekim 1919 yasasının uygulanmasından ve Kasım 1919'da mavi ufuk odasının seçilmesinden önce bile çok hızlı bir şekilde gerçekleştirildi. Anıtlar, neredeyse tüm köylerde inşa edildi. Ancak 1922'den önce Fransa, tartışmaların damgasını vurduğu ve 1930'ların başlarında hala anıtların dikildiği şehirlerde inşaatlarının daha karmaşık ve daha uzun olduğunu kanıtladı. Her şeyden önce, anıtların anlamı daha önce anlaşılmış görünüyor. savaşın ölülerine gösteriler yoluyla onların terbiyesi. Mütarekeden önce doğan bu tarikat, savaşın sonucunun hala belirsiz olduğu bir bağlamda inşa edildi. Tüm bu etkenler üzerinden, milliyetçi sürdürülebilir bir hipotez mi okuyor?
Savaş anıtlarının tipolojisi
Siyasi yelpazenin solunda çok yaygın olan bir önyargı, savaş anıtlarının, anıtları aşan kıllı insanlar aracılığıyla milliyetçiliği ifade ettiğini iddia etme eğilimindedir. Bununla birlikte, bu tür bir temsil yaygın değil, hatta azınlık. Böylece, bu tür bir önyargı yoluyla, savaş anıtlarının şifresinin çözülmesinin daha karmaşık olduğu ve savaş anıtlarının gerçek anlamını anlamak için belirli sayıda unsurun devreye girdiği görülmektedir.
Ölüler anıtının ilk anlamı uzaya yazılmıştır. Birkaç tanesi dışında köylerin büyük çoğunluğunda konumu çok önemlidir. Yer seçimi, Belediye Binası, Kilise veya yoğun bir kavşaktan geçerken asla masum değildir. Başka bir temsil olsa bile genellikle kıllı olan heykelin varlığı ya da olmaması, bir ölü anıtının yorumlanmasında önemli bir unsurdur. Maliyetinden veya ideolojik nedenlerden dolayı, bu tür binalar azınlıktadır. Gerçekçi olarak tasvir edilen veya idealize edilen tüylü, anlamını etkileyebilir. Çıplak bir stel, bir çömlek veya bir cenaze meşalesinin yanı sıra bir savaş haçı ile değiştirilebilir. Yetimlerin eşlik ettiği dul eşler, hayatta kalanlar için yas tutan yaşlı ebeveynler gibi başka temsiller de oluşturuldu. Açık olan ve üzüntü, ahlaki ya da saygı göstergesi olarak duyguları yankılanan çok çeşitli yazıtlar vardır. Anıtlara yazılan kişilerin isimleri çok az bilgi veriyor.
Milyonlarca insanın günlük yaşamında bir dizi anıt var.
Sivil ve vatansever anıtlar
Şehir anıtı, belediye binasının bulunduğu bir mekana inşa edilmiş çıplak bir stelden oluşmaktadır. Bu anıtın üzerinde çok sık kullanılan bir formülle birlikte ölülerin isimleri yazılıdır: "Fransa için ölen çocuklarına ... belediyesi". Bir varyant var, "... Anavatan için ölüm". Bu ifade daha ulusal bir dile atıfta bulunur ve yerel bir geleneğe atıfta bulunmaz. Bu anıt, Croix de Guerre'den ayrı olarak, alegorik temsilin yokluğuyla işaretlenmiş sıyrılmasıyla karakterize edilir. Belediyenin ve yaşayan vatandaşlarının savaşta ölen vatandaşlara saygılarını ifade ediyor. Bu tür bir anıt, büyük hesaba katılarak vatandaşların görüşlerine zarar vermez. Herkes duygularını ifade etmekte özgürdür. Herhangi bir dini ayrımdan kaçınan cumhuriyetçi ve laik bir anıt. Bu anıt, daha vatansever ve başka bir cenaze töreni arasında yer almaktadır. Birine veya diğerine doğru kaymak nispeten kolaydır.
Bir başka anıt türü, vatansever bu, halka açık bir meydanda, bir kavşakta ve herkes tarafından görülebilir. Farklı ikonografisi ve yazıtları vardır. "... Anavatan için ölüm" formülü burada, semantik onur, şan ve kahramanlık alanlarından alınan bir formülle birlikte mevcuttur. Önden yazıtın yanına, anıtın diğer yüzlerinde vatansever bir çağrışım olan diğer yazıtlar eklendi. Savaş anıtları, örneğin, böylece cumhuriyetçi boyutunu onaylayan Victor Hugo'nun şiirlerini taşıyor. Galya horozu, muzaffer tüylünün heykelleri, bir bayrağın varlığı, sivri bir miğfer veya çiğnenmiş bir imparatorluk kartalı gibi belirli işaretlerle milliyetçiliğe geçebilen bir vatansever anıt. Semboller, taç tutan kanatlı bir zafer tasviri ile daha da şiddetlendirilmiş bir milliyetçilik oluşturmaktadır.
Bu unsurlardan bazıları aynı anıta eklenmiştir. Ancak bu alegorik temsiller daha karmaşıktır. Taç ille de zaferi sembolize etmez, aynı zamanda yas tutmayı da temsil edebilir. Kadın figürleri de. Kanatsız bir kadın bir Fransa'yı veya bir Cumhuriyeti sembolize edebilir. Tüylü heykel mutlaka vatansever değildir. Bazı anıtlarda nöbetçi gibi nöbet tutan kıllı bir adam var. Vatanseverliğin ilk unsurunu oluşturan bir idealleştirme vardır. Sentinel temsil ediliş biçimiyle cumhuriyetçi vatanseverlikten, poza, görünüşüne bağlı olarak şiddetlenmiş milliyetçiliğe kayabilir ... Bununla birlikte, diğer kıllı insanlar, noktadaki bir asker imajıyla açık bir vatanseverliği ifade ediyor bayrağı kefen olarak kullanarak ölmek. Bu temsil kategorisi, bu vatansever anıtın da cenaze anıtına doğru kaydığını göstermektedir.
Cenaze ve pasifist anıtlar
Cenaze anıtı, Kilise'nin yakınında veya bir haçla işaretlenmiş mezarlıklarda duruyor. Bu tür bir anıt, ölülerin kurban edilmesini yüceltmekte ve yukarıda bahsettiğimiz tasvirlerle kırılmaktadır. Bir dine olduğu gibi, Anavatana adanan sevgi ile görevin yerine getirilmesi yükümlülüğünü sunar. Böylelikle fedakarlığı haklı çıkarır. Bu anıt, bireyin toplumun sonu olduğu cumhuriyetçi ruhla çelişiyor gibi görünüyor. Cenaze anıtları mutlaka bir heykele ve vatansever çağrışımının olmadığı bir yazıt içerir: "Ölü çocuklarının komünü".
Pasifist anıt nispeten nadirdir. İkonografi, bu durumda, bu pasifist anıtları tanımlamak için paha biçilmezdir. Bir işçinin kılıç kırdığı, savaşı bozan proletaryanın bir temsili olan Levallois-Perret davası bu açıdan çağrıştırıcıdır. Bu tipolojinin tamamı, bu anıtların inşa edildiği dönemdeki yerel siyasi hassasiyetlerle doğrudan bağlantılıdır. Ölü anıtlarının amacı, vatandaşların kanunen eşit olmasını isteyen bu binaların cumhuriyetçi ruhunu ölüm karşısında da dahil olmak üzere gösteren belediyede ölülerin her birinin adını saklamaktır. Maddi gerçekliğin ötesinde, tarih, toplumun evrimi ve bazı önemli olaylarla ilişkili olarak savaş anıtlarının yorumlanmasında da rol oynadı. Vatandaşlar tarafından gerçekleştirilen törenler, savaş anıtlarının anlamlarına yeni bir anlam kazandırmıştır.
Kaynakça
- Antoine PROST, “Ölülerin anıtları, Cumhuriyet kült mü? Sivil ibadet mi? Vatansever ibadet mi? », Pierre NORA (yön.), Hafızanın Yerleri, Paris, Gallimard, 1984, s. 195-225.
- Annette BECKER, ölülerin anıtları. 1991.