filmde Cennet otoyoluJuliette Binoche, hem insan kaçakçılığı mafyasıyla hem de metnin ve performansın küçük ve büyük kusurlarıyla uğraşmak zorunda! Zumji incelemeleri ile bizi izlemeye devam edin.
Anna Goto’nun ilk uzun metrajlı filminin ilk otuz dakikalık bölümü, yeterince dramatik bir ağırlık taşıyan bir durumu tanıtıyor.
İlk başta, durum çok kötü görünmüyor. Anna Goto’nun ilk uzun metrajlı filminin ilk otuz dakikalık bölümü, yeterince dramatik bir ağırlık taşıyan bir durumu tanıtıyor. Sally (Juliette Binoche) adlı bir sürücünün hikayesi; Hapisteki kardeşini güvende tutmak için kamyonuyla yasadışı kargo taşımak zorunda olan. Bilinen bir kalıba göre, “son sefer” ortadadır ve görünüşe göre Sally, kardeşinin yaşam tehditlerinin taleplerine bir kez daha boyun eğerse, hesabı çözülecektir. Son gönderi, ancak her zaman yasak olmayan mallar, Lila (Hala Finley) adında genç bir kızdır.
Senaryonun sürükleyici fikri de işe yarıyor. Kızı ticaret grubuna teslim etme operasyonunun başarısız olması, Sally ve Leila’yı istenmeyen bir yola sokar ve hikayenin deneyimli sürücüsü, belirli bir varış noktası olmadan ve asi bir gençle Amerika’nın güney eyaletlerinin sınır yollarında seyahat etmek zorundadır. Ama neden bu fikirlerin hiçbiri kurtaramıyor? Cennet otoyoluve onu dikkate değer bir çalışmaya dönüştürmek?
Bütünden parçalara geçelim ve farklı sahnelerdeki kusur örneklerine dikkat etmeden önce, Goto’nun üretiminin sadece anlatısının ana hattına odaklanmadığını ve geleneksel bir modele ulaşma çabası içinde olduğunu belirtelim. Suç gerilim filmi, aynı zamanda hikayeye birkaç dedektif katıyor.Başlangıç: Davada sözde danışman ve resmi olarak baş görevli olan emekli bir ajan olan Griek (Morgan Freeman) ve Sterling (Cameron). Monahan), Yale Üniversitesi’nden yeni mezun olmuş genç bir ajan. İşte temel soru şu: Bu iki karakteri senaryodan çıkarırsak olayların seyrinde ne gibi değişiklikler olacak?
Griek ve Sterling’in hikaye boyunca nasıl bir rol oynadıklarını görmek güzel: suç mahallinde ortaya çıkıyorlar ve kurbanın kimliğini ve kaçış arabasının türünü tespit ediyorlar, çocukların boş tutulduğu evi buluyorlar, yanlışlıkla varıyorlar. Sally’nin bulunduğu aynı durakta, onu bulamazlar ve büyük kamyonunu kovalarlar, sonunda devriye ekibi aradığında onu bulmayı başarırlar, onu tutuklamak yerine, kıza götürmesi için onu yalnız bırakırlar. , onu tekrar kaybederler. Kaybederler ve sonunda o ve ağabeyi terk edince babasının evini bulurlar… Griek ilk yüz yüze görüşmede Celie’nin güvenini kazanmaya çalıştığında ve ona iletişim numarasını verdiğinde , bu bağlantının daha fazla kullanılacağından neredeyse eminiz, ancak şaşırtıcı bir şekilde, filmin doruk noktasında dedektif çift tamamen yok ve polis gücü yerine Celie’nin kamyon şoförü arkadaşları Leila’yı kurtarmak için soldan ve sağdan görünüyor. !
Bu, polis gücünün etkisizliğini ve filmin anlatı boyunca ve akla gelebilecek en retorik cümlelerle izleyiciye aktarmayı amaçladığı “sistem”i mi temsil ediyor? Öyle olduğunu varsayalım. O halde Griek’i sistemin vicdanlı, alaycı bir ajanı olarak göstermenin ve onu tecrübesiz ve ham Sterling’den ayırmanın amacı nedir? Sonunda, Sterling bu görevle ilgili olası sorundan bahsettiğinde (ve sorun yaratacak bir şey yapıp yapmadıklarını merak ettik mi?), Griek davanın sorumluluğunun ve onların “isyanının” tamamen kendisine ait olduğunu söyler. ..bu nedenle, O’nun -ve Goto’nun- bakış açısına göre filmin sonu, Yunan asi bireyselliğinin sistem üzerindeki zaferidir (Amerikan hikaye anlatımı sinemasında pek çok örneği olan bir model). Hangi bireysellik ve hangi zafer? Belirtilmemiş!
Anlatının merkezi çizgisi bazen doğru bir neden-sonuç sistemine sahip değildir ve nihayetinde makul bir sonuca ulaşmaz.
Sahnelerinin yarısından fazlasının fazla olduğu bir film, iyi bir senaryonun ürünü değildir, ancak Goto’nun metnindeki temel kusurların burada bitmesini diliyorum! Filmin, polis çiftinin hikayedeki varlığını haklı çıkaramamasına ek olarak, anlatının merkezi çizgisi bazen doğru bir neden-sonuç sistemine sahip değildir ve nihayetinde makul bir sonuca varmaz. Olayların mantığı birçok sahnede sorgulanabilir. Kaçakçı çiftin hikaye metnindeki pasif ve askıda kalmış varlığından, yoldaki durak sahnesinin sonunda huzursuz bir Seli ve genç bir kızın böyle büyük bir kamyonu tehlikeden uzaklaştırma şekline kadar. ve sonunda karanlık bir köşede polisten başarılı bir şekilde saklanır. . Griek’in kamyon kabinini doğru dürüst incelemeden kayıp çocuğu Sterling’e bildirdiği andan itibaren, anlatının en önemli noktasında Sally’nin arkadaşlarının birdenbire ortaya çıkmasına kadar; Bu, tüm deneyimi ciddiye almayı zorlaştırıyor.
Senaryonun yapısını ve anlatının mantığını bir kenara bırakırsak, metindeki uzun kusurlar listesi bitmiyor. Çünkü Anna Goto’nun kalemi, yazarın bu yılın eserlerinde tanık olduğu en kötü diyalog yazarlığı örneklerinden bazılarını içeriyor! Birçok sahnede Goto, aklındaki fikri aktarmanın uygun yolunu bulmak yerine, fikrin kendisini karakterlerin ağzına koyuyor. “Sistem” ve polis gücü ve kaynak tahsisinin öncelikleri ve ABD hapishane sistemi hakkındaki sayısız rantın yanı sıra, bu yanlış yönlendirilmiş yaklaşım, filmin daha küçük, daha kişisel sahnelerinde bile devam ediyor. Film yapımcısının Leila’nın çocuksu kurtuluşunu Celie’nin ihtiyatlılığı ve gerçekçiliğiyle karşılaştırmayı amaçladığı ve bu karşıtlığı göstermenin yolunun Leila’nın kafasını kamyonun penceresinden dışarı çıkardığı bir sahne tasarlamak olduğu gibi, Celie onu işinin tehlikesi konusunda uyarıyor ve Leila’nın cevabı, “Önemli değil!” Serin!”
Dennis’in (Frank Grillo) gerçek kimliğinin ortaya çıkması çok yapmacık ve inorganik görünüyorsa, bunun nedeni kısmen son sahnede konuştuğu abartılı diyaloglardır. Daha önce mantıklı ve doğal davranan bir karakter bir anda gülünç cümlelere dönüşüyor ve bu kelimelerle şimdiye kadar gördüklerimiz arasında bir bağlantı kuramıyoruz.
Filmin Griek ve Sterling ikilisini sinematik bir çift haline getirememesi kısmen bu sorundan kaynaklanıyor. Daha ilk sahneden ve Sterling’in soyadıyla anılmaktaki doğal olmayan ısrarından, akademik eğitimi ve bir Yunan değişkeni olmakla ilgili tüm o saçma sapan şakalara kadar. Elbette yanlış seçim ve Cameron Monahan gibi bir aykırılık, Sterling’in iticiliğini pekiştiriyor ve Morgan Freeman ile arasında kimyanın oluşmasını engelliyor, ancak diyalog yazımı ve oyuncu seçimi bir yana, Goto’nun performansı da bu başarısızlıktan sorumlu değil.
Sinematik bir çifti oyunculukta detaylara dikkat ederek vermek, bir suç drama hikayesinin acısı ortasında komik anları inandırıcı kılmak ve sahnelerin tonunu ayarlamak, bir film yönetmeninin sahip olduğu becerilerdir. Cennet otoyolu Olmalıydı ve Goto – en azından ilk filminin bize gösterdiğine göre – onlardan yoksun. Görsel dil ve sinemasal anlatım açısından, yapıtları tutarsız ve dengesiz görünmektedir. Öte yandan, Celie’nin yol kenarındaki bir durakta kamyonların önündeki izleme çekimi veya Leila’yı benzer bir yerde bulamamasının etkili iç çekimi gibi ilginç fikirlerin olduğu her sahne, onun görsel hikaye anlatımındaki yeteneğini gösteriyor. Öte yandan, barda Sterling ve Greek’in sorgulanması gibi bir sahnede, kalabalık mekan ortamında kontrolünü kaybeder (filmin kötü kurgulanması bu karmaşayı azaltmaya yardımcı olmaz) ve diğer sahnelerde ise bir türlü beceremez. Motivasyon olmadan her yerde sinematik bir mizansen tasarlamak için Dramatik Roshan mekanın içindeki karakterleri takip ediyor.
Morgan Freeman törensel bir oyunda eğlenen emekli bir futbolcu gibi görünse de genel olarak filmdeki oyunlar, seyircinin hikayenin dramatik akışına en önemli bağlantısı olarak kabul edilebilir. Hala Finlay, Lila rolünde ikna edici ve elbette filmin en iyi performansının, böyle bir eserdeki varlığı bile şaşırtıcı olan Juliette Binoche tarafından verilmesi bekleniyor.
Ne zaman kamera Binoche’u yakalasa, yüzünde akan duygu miktarı karşısında şaşkına dönüyoruz.
Ne zaman kamera Binoche’u yakalasa, yüzündeki etkileyici duygu miktarı karşısında şaşkına dönüyoruz. Sanki nasıl bir filmde oynadığını bilmiyormuş gibi ve eşlik eden diğer unsurların kalitesizliğine aldırmadan, bulunduğu çoğu an Anna Goto’nun prodüksiyonunu bir üst seviyeye çıkarıyor. Elbette hiçbir oyuncu sihirbaz değildir ve Binoche filmin tüm sahnelerini kurtarmayacak (ve ne yaparsa yapsın, o Amerikan yabancı laneti Fransız aksanlı ifadesine uymuyor!), ama kesinlikle böyle bir deneyim. oyunculuğu olmadan dayanamazdı.
Sonunda filmi sadece bu açıdan tavsiye edeceğimi düşünüyorum: Juliette Binoche’un bilinen imajına uymayan bir rolü oynama zorluğuyla nasıl yüzleştiğini ve daha büyük bir meydan okuma olan bir filme hayat vermenin zorluğunu görmek isterseniz. az ve cansız sahneler, belki bir İzleme süreleri Cennet otoyolu Kötü bir karar değil!