Ersa bugünkü eğitimini tamamlarken dünün aksine herhangi acı durumu yaşamadı. Vücudu normal haline dönmüş gibiydi, ama Ersa sadece acının uygun anı beklediğini düşünüyordu. Akşam olduğunda Mely ile buluşunca kızın yüzünde gülümseme barındırdığını gördü.
Kalbine hitap eden bu görüntü ile "Sorunsuz bir şekilde grubuna döndün mü?" diyerek sordu.
"Evet. Hiçbir sorun yok. Beni herhangi bir şekilde kısıtlamayacaklarına da söz verdiler."
Ersa olayların iyi yönde ilerlediğini duyunca gülümsedi. "Güzel."
Mely, Ersa'nın gülümseyen yüzüne baktığında biraz üzüntü hissediyordu. Ayrılmalarına iki aydan biraz fazla vakit kalmıştı. Bu yıl onu çok az görebilmişti. Koskoca altı aylık bir süre ayrıydılar.
...
Zaman akışından bir şey kaybetmeden, sanki hiçbir şey umurunda değilmişçesine aktı ve iki aydan fazla bir süre geçti. Bu süre zarfında Ersa düzenli olarak eğitimini yapsa da altı günde bir eğitim yapamıyordu.
Bedenine yerleşen siyah madde onu deli edercesine acılar çektiriyor, o gün içerisinde pek bir şey yapmasına izin vermiyordu. Bu durumların gerçekleştiği günlere nöbet adını vermişti. Altı günde bir tekrar eden düzenli nöbetler.
Vücudunun bazı bölgelerinde ise çürüme belirtileri vardı. Gittikçe çöküyordu. Ölümün kendisine saniyenin her geçişinde yaklaştığını hissediyordu. Duyguları ilk seferkine göre daha çok durgunlaşmıştı. Sanki ne olacağını kabullenmiş gibi.
Kimseye bu durumu belli etmeden günlerini geçirdiğinde Mely ile vedalaşma günü gelmişti. ''Üç ay sonra görüşmek üzere kendine iyi bak.'' Üç ay sonraya kadar ne olacağını bilmese bile yüzünde bir gülümseme ile bu sözleri Mely'e söylemişti.
Mely isteksizce Ersa'ya baktı. Ona sarılmak istiyordu ama kendisini tutuyordu, ama beklemediği şey karşısındaki çocuğun ona sıkıca sarılmasıydı. Ersa'nın sıcacık vücudu ve kolları vücudu ile temas ettiğinde tüm bedeninin kaskatı kesildiğini hissetti. Rüyalarında bile böyle bir durumun gerçekleşeceğini düşünmemişti. Ersa, kendisine sarılmak için inisiyatif kullanacaktı?
"Mely?"
Ersa'nın biraz boğuk çıkan sesi Mely'nin kalbinin parçalandığını hissettirmişti. "N-ne oldu?"
"Hayatıma girdiğin için teşekkür ederim. Sen benim parmaklarımın sayısını geçmeyecek olan sevdiğim kişilerden birisin. Hayatta ne olursa olsun kendine iyi bakmanı ve amacına pes etmeden ilerlemeni istiyorum."
Ersa'nın birden girdiği duygusal modun nedenini anlamayan Mely içinde kötü bir his oluşmasına engel olamadı. Onun sevdiği kişilerden biri olduğunu söylemesi onu aşırı mutlu etse de kalbindeki kötü hissi engelleyemiyordu. Neden veda ediyormuş gibi hissediyordu?
''Neden bahsediyorsun? Zaten amacıma ulaştığımı göreceksin."
"Yine de ne olursa olsun pes etmeyeceğine ve çalışacağına söz vermelisin. Asla ama asla, pes etmemelisin anladın mı?"
Ersa'nın çok ciddi ses tonu ile söylediği kelimelerle Mely onun kalbini rahatlatmak istedi. Ellerini Ersa'nın bedenine sardı ve "Merak etme Ersa. Ben pes etmeyeceğim, ne olursa olsun. Çalışacağım, çalışacağım ve amacıma ulaşacağım. Senin de bunu görmeni sağlayacağım." dedi.
Ersa, son sözleri ile boğazının düğümlendiğini hissetse de kafasını salladı. "Benim Mely'm her zaman akıllıdır ver sözlerini tutar."
Mely, kalbinin kozasından çıkmak isteyen kelebek misali çırpınmasını engelleyemedi. Yanakları kıpkırmızı olmuştu. Ersa'nın bugün neden bir anda böyle davrandığını anlamıyordu.
Ersa ellerini Mely'nin bedeninden çekti ve yüzünde geniş bir gülümseme oluşturdu. "Kendine iyi bak ve sıkı çalış."
Mely kekelemesini engelleyemedi. "Ta-tamam. Sende kendine iyi bak."
"Mmm." Ersa arkasını döndü ve ayrıldı. Mely, hala kırmızı yanaklarına ve kalbine dokundu. "Sakin ol. Sakin."
Bu sefer enerjisini vücudunda dolaştırsa da kolay kolay sakin olamadı. Göğsünün sol tarafına hafif dokunuşlarla vururken buluşma alanında ayrıldı.
Ersa, akademinin çıkışına yürüyor, güneş ise güzel yüzünü ışıldatıyordu. Muhteşem görünüşünü gören kızlar bakışlarını uzaklaştıramazken, erkekler hayran ve kıskançtı.
Akademiden çıktığında babasının girişin ilerisinde sağ tarafta beklediğini gördü. Gülümsedi ve babasının yanına giderek sarıldı. Karmela, oğlunun güzel yüzüne baktı ve kafasını okşadı. "Hoş geldin oğlum. Yılın nasıl geçti?"
"Güzeldi, ne kadar güçlendiğimi görünce şaşıracaksın baba."
Karmela Ersa'nın iddialı sözlerine güldü. "Hadi ilk olarak, eve gidelim. Annen ve kız kardeşin seni bekliyor."
Ersa annesinin ve kız kardeşinin evin önünde onu beklediği sahneyi düşündü ve hoş bir gülümseme verdi. İkisini de çok özlemişti. "Gidelim baba."
İkili gökyüzünden ilerledi ve kısa sürede gölün yanında tahtadan bir evin yanına vardılar. İki siluet uzaktan göze çarpıyordu. Ersa, evin yanında duran iki kişiye baktığında yüzü parıldıyordu. Alvina, abisine yüzünde kocaman bir gülümseme ile bakıyordu ve sürekli yerinde zıplayarak el sallıyordu.
"Anne, abim geldi! Abim geldi!"
Ela, kızının heyecanlı haline baktı ve güldü. Ersa yere indiğinde Alvina çok hızlı bir şekilde üzerine zıpladı. Ersa kız kardeşini hızı karşısında şok olmuştu. Boynuna sarılan küçük kız çok güçlü bir kuvvet uygulayarak sarılıyordu.
Ersa da Alvina'ya sıkıca sarıldı ve küçük afacana baktı. Alvina olmadığı zaman içinde boy atmış ve yüz hatları daha da oturmuştu. Güzel yeşil gözleri ve kahverengi saçları onun üstün bir güzellik olacağını haykırıyordu. "Abii!"
Alvina uzun bir süre abisini bırakmadı ve kendisine sarıldı. Ersa en sonunda Alvina'ya kendisini bırakması konusunda konuşmak zorunda kalmıştı. "Alvina, annenin yanına daha gitmedim. Bundan sonra birlikteyiz. Annenin yanına gideyim olur mu?"
Alvina kafasını salladı ve abisini bıraktı. Ersa annesine döndü ve gözü yaşlı genç kadına baktı. Kalbi ateş gibi kavrulurken koştu ve annesine sıkı sıkıya sarıldı. Ersa'nın hareketleri Ela'yı şaşırtmıştı.
Ersa ise yaşadığı acılara tek başına dayanmasından sonra annesini görünce sığınacak bir liman görmüş gibiydi. Bunca zamandır içinde barındırdığı acının dağıldığını hissediyordu. Ela, oğlunda bir tuhaflık hissetti ve ne olduğunu merak etti.
O da oğluna sarıldı ve yanaklarından öptü. "Hoş geldin oğlum."
Herkes birlikte içeri girdiler ve sohbete tutuştular. Ela merakla oğlunun neler yaptığını soruyordu, Alvina ise kıyafetinden tutmuş peşini bırakmıyordu.
"Bu yıl nasıldı? Akademide neler yaptın oğlum?"
Ersa annesine yabani yola gittiğini söylerse ne tepki alacağını az çok tahmin edebildiğinden ondan bahsetmeden geçti. "Bu yıl ilk defa göreve çıktım ve geri kalan sürede çalıştım."
"Arkadaşların nasıldı?"
...
Anne oğul muhabbet ederken Karmela dışarıya çıktı ve gökyüzüne yükselerek uçtu. Hızı o kadar fazlaydı ki normal bir insan onu göremezdi. Kısa sürede akademiye vardı ve akademinin girişi yasak bir binasına girdi. İhtişamlı bir saray gibi olan mekan beklenenin aksine bomboştu.
Büyük bir odaya girdiğinde yatakta yeşil kıyafetlerle kaplı bir adam vardı. Karmela odaya girince gözlerini açtı. "Patron? Bir şey mi oldu?"
Karmela çok ciddi bir ifadeye sahipti. "Bu yıl Ersa'nın neler yaptığını anlat." Ersa'nın hareketlerinin normal olmadığını fark etmişti. Kesinlikle bir şeyler yaşamış olmalıydı.