Bugün bir alıntıyla karşılaştım ve bu da torunların dedesiyle olan özel ilişki hakkında düşünmemi sağladı. Alıntı “Büyükanneler hariç ev gibi bir yer yok” idi. Kendi torunlarıyla, dairemize dönerken konuştuğumuzda gözlerinde görünen özel bir ışıltı olduğunu fark ettim.
Açık olmak gerekirse, mekanım hakkında özellikle özel bir şey yok. Rahat, küçük bir daire. Oyuncak veya video oyunları dolu kutulara sahip değilim. Torunlarım ziyarete geldiğinde, en yeni Disney filmini seyretmekten daha fazla kolyeyi veya beraber çizim yapmamız daha olası. Dairem, televizyon izlemediğim kahkaha ve sıcak çikolata için bir yer.
Sanırım bu, “büyükannenin yeri” meselesi. Torunlarımızın bizi ziyaret etmelerinin nedenlerinden biri, onlara farklı davranmamızdır. Gündelik hayatın baskılarıyla meşru bir şekilde baskı altına alınan ebeveynlerinin aksine, torunlarımıza sadece birkaç saatliğine bile olsa tüm dikkatimizi verebiliriz.
Bu konudaki düşüncelerinizi duymak isterim. Aşağıdaki soruları yanıtlamak ve "beğenmek" için birkaç dakikanızı ayırın ve sohbeti sürdürmek için bu makaleyi paylaşın.
Ziyarete geldiklerinde torunlarınızla ne yapıyorsunuz? Torunlarımız için bu kadar özel kılan “büyükannenin yeri” ile ilgili ne düşünüyorsunuz? Birlikte yaptığımız aktiviteler mi? Ya da torunlarımıza verdiğimiz bölünmemiş dikkat mi? Ya da sadece bir manzara değişikliği mi?