Bir görüntü oluşturduğumuzda, onu sıradan olmaktan ilginç hale getirmek için yapabileceğimiz şeyler vardır. Burada yapılandırmanın en önemli yönlerinden bazıları ve keşfetmekle sınırlı olduğunuz erişilemez bir faktör var.
Bir çok kişinin kafasını karıştırıyor. Fotoğrafçıların bir hikaye anlatmakla ne demek istediğini bilmiyorlar. Her fotoğrafın bir hikayesi vardır, ancak en ilgi çekici fotoğraf “Bu X’tir”den fazlasını anlatır: Bu bir kuş. Buna başka bir anlam ekleyin ve “Bu X, Y yapar” olur: Bu bir kuşun havalanmasıdır.
“Bu, bir kedi uçtuğu için havada uçan bir kuş.”
“Bu, aşık oldukları için birlikte dans eden bir çift.”
“Bu sakin bir denizde bir ada.”
Bunu ikincil bir konuya genişletebilirsiniz.
“Bu kuş havada uçuyor çünkü yetersiz beslenen kedi bayılıyor.”
“Bu yaşlı çift aşık oldukları için birlikte dans ediyor. Ama onları arka planda daha genç olanlarla karşılaştırın.”
“Denizin yumuşaklığı adanın pürüzlülüğüyle tezat oluşturuyor ve doğal formları deniz fenerinin düz yapay çizgileriyle tezat oluşturuyor.”
Bu son öyküler grubu ilişkiler yaratmakla ilgilidir ve bu ilişkiler çelişkilidir. Bu, kelime karşıtlığının, fotoğrafçılıkta genellikle bahsettiğimiz ton farklılıklarından daha geniş anlamda kullanılmasıdır.
Kontrast kontrast tekdüzeliktir. Birleştirme, üniformalı askerler, düğünde nedimeler, sürüdeki kuşlar gibi benzer özelliklere sahip konularla ilgilidir. Bununla birlikte, daha az fark edilebilir: bitişik renkler (renk çarkında birbirine bitişik olanlar, örneğin mavi, yeşil, sarı, turuncu vb.), hareket yönü, boyut, şekil, şekil.
Tabii ki, hikayenin “Bu X” den başka bir şey söylememesini istediğiniz zamanlar vardır. Birkaç yıl önce inşaat sektörüne tedarik ettiğim bir işletme için farklı tipteki çakılların fotoğraflarını çekmekle görevlendirildim. Ürünlerinin standartlaştırılmış, anlamsız resimlerini web sitelerinde sergilemek istediler. Bu yüzden, ürünün doğru bir tanımından biraz daha fazla olan düzinelerce fotoğraf çektim. Ancak çoğu zaman bundan daha fazlasını elde ederiz.
Bir görüntüdeki veya bir grup görüntüdeki tekdüzelik, bir istikrar, sakinlik, rahatlık, uyum ve onay hissi verebilir. Öte yandan, görüntülerdeki kontrastlar kontrast ekler. Resimleri daha uyarıcı hale getirir, heyecan, anlaşmazlık ve olumsuz duyguları ortaya çıkarır. Daha önceki bir makalede açıkladığım gibi, olumsuz duygular bir imaj üzerinde olumlu duygulardan daha güçlü bir etkiye sahiptir.
Bir şeyi tanımlamak için bulabileceğimiz hemen hemen her sıfatın bir zıtlığı olabilir: büyük/küçük, geniş/dar, yukarı/aşağı, doğal/yapay, yakın/uzak, yumuşak/kaba, eski/küçük, hareket/hareketsiz vb. Renklerin de karşıtları vardır; Bunlar tamamlayıcı renklerdir: kırmızı/yeşil, sarı/mor ve mavi/turuncu.
Görüntüler genellikle tekdüzelik ve kontrast el ele gittiğinde en iyi performansı gösterir. İstisnalar vardır, ancak çok fazla tekdüzeliğe sahip fotoğraflar hoş olabilir – çektiğiniz çakıl taşları kesinlikle şimdiye kadar çektiğiniz en heyecan verici nesneler değildi – çok fazla kontrasta sahip olanlar çok meşgul, kafası karışmış veya eksik görünebilir. organizasyonun.
Bir çerçeve içindeki karşıt öğelerin optimizasyonu, bunların birbirlerine göre konumlarıyla çok ilgilidir. Farklı kompozisyon kurallarının farkındalığının devreye girdiği yer burasıdır. Bunların çoğu, genellikle yanlış anlaşılan, yetersiz uygulanabilen ve bazen aşırı kullanılabilen üçte bir kuralından altın orana, reeskont, armatür vb. Mart ayında bununla ilgili bir makale yazdım, bu yüzden hepsini burada tekrar ziyaret etmeyeceğim.
Temaları çerçeveye yerleştirmek, onları iyileştirdiğimizde en iyi sonucu verir. Bunu genellikle önde gelen ve ön plandaki çizgilerle yaparız. Bu çizgiler izleyicilerin gözlerinin dinlenmesini istediğimiz noktaya veya noktalara gider. Tüm çizgiler aynı yönden gelmek zorunda değildir. Bir örümcek ağında, tümü sarmalın merkezindeki odak noktasına giden çoklu radyal çizgileri düşünün. Ayrıca ısrarcı olmaları da gerekmez; Ayrıca ima edilebilir. Çizgilerin beyni uç noktalarının ötesine uzanır, bu nedenle gözlerimiz doğal olarak uzanacakları yere kadar olan uzantıyı takip eder.
Konuyu sahne içinde konumlandırmak büyük ölçüde kameranın konumu ile ilgilidir. Deneyimli manzara fotoğrafçıları, bir siteye geldiklerinde nadiren ilk gördükleri yerde dururlar. Etrafta dolaşıp bölgeyi keşfederler ve kamera yerleşimi için mümkün olan en iyi konumu ve yüksekliği hesaplarlar. Kendinizin boyutunu değiştirmek, bakış açısını ve bakış açısını değiştirir. Benimsemek istedikleri belirli bir çekim stili varsa, bu, kameralarını nasıl konumlandırdıklarına bağlı olabilir.
Aynı anlama gelen bazı argo ifadeler İngiltere’nin farklı bölgelerinden gelmektedir. Biri, şu anda yaşadığım yerin yakınında, kuzey İngiltere’deki tekstil ticaretinden kaynaklanan “skew kokusu”. Bu, atkının eğri olduğu ve dolayısıyla kumaşın düzensiz olduğu anlamına gelir. Diğeri ise daha az bilinen “on huh” tabiridir. Eski bir İngilizce dilidir ve ülkenin büyüdüğüm yerlerinde hala kullanılmaktadır. Bir deniz manzarası fotoğrafçısı olarak, ufku düz almak ve çok fazla değil, esastır. Bir tarafa sadece yarım derece eğilirse, etki rahatsız edicidir. Ancak, fotoğrafçının kameranın açısını yönlendirmek isteyebileceği bazı durumlar vardır. Bu dengesizlik, aksi halde ilginç olmayan bir çekime gerilim ve drama ekleyebilir.
Pozlamayı, alan derinliğini kontrol etme ve hareketi durdurma veya gösterme gibi tüm bu ve daha fazla teknik, değerli olmakla birlikte, kendi başlarına bir şey değildir. Birleştirildiğinde, parçalarının toplamından daha fazlasıdırlar. Bununla birlikte, o zaman bile, imajınızı yeni bir düzeye yükseltecek birden az temel öğe eklerler. Bu, fotoğrafçılığınızda kişiliğinizi sağlamlaştırmak içindir. Bu sadece senin yapabileceğin bir şey. Benim ya da bir başkasının yazacağı hiçbir şey size bunun ne olduğunu öğretemez.