|Ada'nın sınıfının adı Damlalar|
Bir süre sonra o kadar sahiplendi ki sınıfı, bana gelip "yeter artık bakma bana" bile dedi. Elimdeki kamerayı utançla kapattım. İlk günün programı zaten 9.00 - 11.00 saatleri arasında olduğundan okul bitince evimize döndük. Ertesi gün ise 13.00'e kadar devam edecek gerçek program vardı. Sabah yine birlikte gittik, üst kata sınıfın önüne kadar birlikte çıktık. Sonra Ada'ya onu aşağıda bekleyeceğimi söyledim. Niyetim nasıl gidiyor diye gözlemlemekti. Belki beni ister diye endişeliydim. Ama ne gerek... Bir saat sonra yukarı çıkıp öğretmeninden de aldığım onayla Ada'ya artık işe gideceğimi söyledim. Bana "güle güle anne" dedi. İnanılır gibi değil. Sonraki gün zaten yukarı bile çıkmaz oldum. Okulun girişinde "güle güle anne" diyerek hızlı adımlarla sınıfına koştu Ada. Bir yanım bu uyum sürecini jet hızıyla atlatmasına çok sevinse de, içimden "amma da meraklıymış benden ayrılmaya" şeklinde bir sitem kopmuyor değil. Şaka bir yana, oğlum okuluna çok severek başladı. Hayatındaki bu büyük adımı farkında olarak ve keyifle attı. Şimdi sırada orada mutlu kalabilmesini sağlamak var. Ki zoru da bu sanırım.