Mitsubishi F1M 'Pete' planları
Burada Mitsubishi F1M 'Pete' gözlem şamandıra uçağının ön, üst ve yan planlarını görüyoruz, kanatların kavisli şeklini ve büyük merkezi şamandırayı gösteriyor.
Yamato sınıfı Savaş Gemisi Tasarım Tarihi
En güçlüleri olan Yamato sınıfı zırhlıların tarihi oldukça uzun ve ilginçti.
İlk yineleme, Hiraga'nın burada yayınladığım 1929 Savaş Gemisi önerisiydi:
hiraga-yuzuru-s-1929-battleship-design-t8884.html
Daha sonra 1934'te Yuzuru Hiraga: Keiji Fukuda ve Kikuo Fujimoto: Ezaki Iwiakichi'nin öğrencileri, 45 veya 50 kalibrelik 46 cm'lik silah taşıyan savaş gemileri için çeşitli tasarımlar hazırladılar ve bunu bu başlık altında yayınladım:
yamato-savaş gemisi-tasarımları-of-ijn-t8911.html
Bu tasarımların fikirleri kısa süre sonra Yamato sınıfı Zırhlıların sayısız ön hazırlıkları olan A-140 zırhlı tasarım serisine taşındı.
Ve şimdi kendilerini tasarlıyor:
Ama işte gerçek tasarımlar:
İlk seri:
Yamato Ön Tasarım A-140:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -742537189
Dünya okyanuslarında yüzen şimdiye kadarki en büyük, en güçlü, en ağır silahlı ve zırhlı zırhlı Yamato sınıfı, tasarım hayatına 300 metreye yakın uzunluğa, tamamen ileri bir ana silah düzenlemesine, ancak benzer silah ve zırha sahip daha da büyük bir gemi olarak başladı. Üstyapı ve güverte yapıları, gelişimin bu erken evresinde farklıydı, ancak daha sonra yeniden tasarlanan uzun pagoda tarzı üst yapı belirgindi. Bu gemi 57km/sa (31knot) azami hıza, iyi menzile ve mükemmel dengeye sahip hızlı bir gemi olacaktı!
Tasarım seçenekleri burada görülebilir: Uçakların yanı sıra ağır ve hafif uçaksavar silahlarını korumak için, ana silahlar ve ikincil silahlar, patlama etkilerini bu hassas ekipmanlardan uzağa koyarak gövdenin uçlarında yoğunlaşmıştır. Uçaklar, güverte altında ve mancınıklara erişim görevi gören bir rampa ile 155 mm taretlerin arkasında korumalı bir askıda saklandı. Hafif uçaksavar topları, ana top patlamalarından uzaklığın yanı sıra net ateş yayları sağlamak için üst yapının yükseklerine monte edildi. Tekne deposunu gövdenin altına koyma kararı da benzerdi, ancak yine de kıç kısımlarında ve ana güvertenin her iki yanında Yamato için seçilene benzer şekilde onun dışındaydı, tek fark boyut, çünkü bu daha büyük bir gemiydi. tekne depolama çok daha uzundu.
Bu, Yamato sınıfına giden ilk tasarım olmasına rağmen, 50 kalibre 46cm toplara sahip tek tasarımdı. Tasarımı değerlendirdikten sonra (diğer şeylerin yanı sıra) Japonya Silah endüstrisinin bu kadar uzun namlulu silahlar üretemediği ve bu nedenle sonraki tasarımlarda 45 kalibreye geçildiği bulundu. Diğer kritik noktalar, gemiyi donatma, tamir etme veya onarım işleri için tutabilecek hiçbir rıhtım olmadığı için hem gövde uzunluğu hem de yer değiştirme açısından büyük boyuttu.
Tamamen kapalı 127 mm'lik top kulelerini, onları patlama etkisinden korumak için değil (3. taretin silahını aşırı kıçtan ateşlemek onları etkileyebilir!) ama onları hafif bombalardan ve düşman uçaklarının bombalama ateşinden korumak için seçtim. Yamato'nun açılı hunisi, çünkü tüm kazanlar, arkalarında türbinler olan pagoda üst yapısı gibi kulenin altına yerleştirildi.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti:
Boyutlar: 294 (wl) x 41,2 x 10,4m
Deplasman: 69.500ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 200.000 hp, 4 şaft, Buhar Türbinleri
Hız: 57km/sa (31knot)
Menzil: 33km/s'de 14.800km (18 knot'ta 8.000nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
6x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Yamato Ön Tasarım A-140A:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -744033811
İlk Yamato tasarımı doğduktan sonra, A-140A olarak adlandırılan biraz yeniden tasarlanmış bir versiyon oluşturuldu. Daha kısa gövde ve daha düşük bir düğüm hızı, bunun yerine yalnızca türbin tahriki, buhar ve dizel karışımı (isterseniz COSAD) seçildi, bu da geminin menzilini 2.000 km veya 1.200 nm'den önemli ölçüde artırdı. Bu değişikliklerin dışında, tüm silahların genel düzeni değişmedi, sadece gövdenin kısaltılmış uzunluğu nedeniyle birbirlerine biraz daha yakın yerleştirildiler.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti:
Boyutlar: 277 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 68.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 200.000shp, 4 şaft, Kombine Buhar Türbinleri (132.000shp) ve Dizel motorlar (68.000shp)
Hız: 56km/sa (30 knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Ve teklifin çizimi:
Yamato Ön Tasarım A-140A1:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -744589378
A-140 tasarım sürecinin A alt varyantı bittiğinde, silahların farklı düzenlerinin etkilerini ve görünümlerini gösteren iki varyant daha yapıldı.
A1 varyantında 3 üçlü taret, en az 3 taretin bordasını sağlayacak şekilde ayarlanmış iki ileri, bir kıç ve ikincil taretten oluşan klasik bir şekilde dağıtıldı.
Uçaksavar düzeni, önceki 8 düzende 4'ten daha üstün olan 8'de 6 taretten oluşan bir borda ile sonuçlanacak şekilde değiştirildi. Aksi takdirde, A tasarımına göre gövde boyutu, motor gücü ve tipi değişmedi.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti: (Tasarım A-140A ile aynı)
Boyutlar: 277 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 68.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 200.000shp, 4 milli, Kombine Buhar Türbinleri (132.000shp) ve Dizel motorlar (68.000shp)
Hız: 56km/sa (30 knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Ve teklifin çizimi:
Yamato Ön Tasarım A-140A2:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -745216267
A2 varyantında 3 üçlü taret, süper ateşlemeli çiftler halinde ileri ve geri eşit olarak dağıtılan 4 ikiz kuleye değiştirildi. Ateş gücü tek bir namlu ile azaltılırken, bu düzen, ana topların daha iyi ateşleme düzenine izin vererek, 3 üçlü kuleden çok daha iyi menzilli atışlar yaptı.
A2'deki A ve A1 varyantları ile karşılaştırıldığında, AA düzeni yine her iki tarafta 3-3 çift silah yuvası ile değiştirildi ve geri kalanlar köprünün kıç tarafına ve en sondaki üst yapının kıç tarafına yerleştirildi ve bu da daha iyi bir AA borda veya 10 topun dışarı çıkmasıyla sonuçlandı. 16
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti: (Tasarım A-140A ile aynı)
Boyutlar: 277 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 68.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık)
Motorlar: 200.000shp, 4 milli, Kombine Buhar Türbinleri (132.000shp) ve Dizel motorlar (68.000shp)
Hız: 56km/sa (30 knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
4x2 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Ve teklifin çizimi:
Yamato Ön Tasarım A-140B:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -745811009
İlk Yamato ön hazırlık modeli A-140, tamamı buhar türbini tahrikli büyük ve hızlı bir gemi iken ve A varyantları, karışık Dizel ve Buhar Türbini tahrikli daha küçük ve biraz daha yavaş tasarımlardı iken, B varyantları daha da küçüktü ve dolayısıyla daha yavaş tekliflerdi. ancak bir Donanmanın Japon İmparatorluk Donanması gibi Pasifik Okyanusu yüzeyinde uzun mesafeler kat etmesi için ideal görünen tam bir Dizel tahrik sistemi ile.
Bu tasarımlar A varyantlarından 30 m daha kısaydı, ancak aynı zırh, silah ve genel düzeni koruyorlardı, ancak büyük bir huni olmaması, merkez hattında önemli bir alan ayrılabileceği anlamına geliyordu, bu nedenle orada yoğunlaştırılmış ağır uçaksavar silahları.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti:
Boyutlar: 247 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 60.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 140.000 hp, 4 şaft, Dizel motorlar
Hız: 52km/sa (28knot)
Menzil: 33 km/sa'da 17.000 km (18 knot'ta 9.200 nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Ve teklifin çizimi:
Yamato Ön Tasarım A-140B1:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -746145207
A-140A1 versiyonuna benzer şekilde, B1 varyantı, A-140B'de olduğu gibi aynı kısaltılmış gövdede, 2 ana taret, 1 kıç ve ikincil 155 mm'deki ilgili değişikliklerle birlikte, bu tekliflerin tamamen dizel versiyonudur. 127 mm ağır uçaksavar silahlarının yanı sıra kompakt görünümlü bir zırhlı oluşturuyor.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti: (Tasarım A-140B ile aynı)
Boyutlar: 247 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 60.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 140.000 hp, 4 şaft, Dizel motorlar
Hız: 52km/sa (28knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Çeşitli varyantları gösteren veri tablosu:
Teklifin orijinal çizimi:
Yamato Ön Tasarım A-140B2:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -746278041
B1 versiyonunun A-140A1'in Dizel tahrikli daha küçük varyantı olduğu gibi, B2 varyantı da A2 varyantının tamamen dizel daha küçük versiyonuydu:
İkincil silahlanmadaki değişikliklerle birlikte ileri ve kıçta eşit olarak dağıtılan 4 ikiz taret. AA düzeni, düz B varyantındakiyle aynıdır.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti: (Tasarım A-140B ile aynı)
Boyutlar: 247 (wl) x 40,4 x 10,3m
Deplasman: 60.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 140.000 hp, 4 şaft, Dizel motorlar
Hız: 52km/sa (28knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
4x2 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Teklifin Oriirawing:
Yamato Ön Tasarım A-140C:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -746759332
Önceki tasarımlar için eskiz çizimleri varken, çizimlerimi C varyantından başlayarak yapmak için kullanabilirim, sadece başkalarının hayal gücünü ve çeşitli tasarımların nasıl görüneceğine dair fikirlerini kullanabilirdim. Tasarım A-140 dışında sadece A-140A için de bir taslak bulamadım.
Şimdi gerçek tasarım hakkında. Versiyon C, kelimenin tam anlamıyla düz B varyantının bir kopyasıdır, ancak motor gücü azaltılmış ve dolayısıyla daha yavaş bir hıza sahiptir. Gerçek bir yavaş savaş gemisi, ancak daha küçük motorlar kurulu olduğu için kaydedilen ağırlık sadece 2.000 ton idi.
AA düzenini farklı görünecek ve B versiyonuyla aynı olmayacak şekilde biraz değiştirdim.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti:
Boyutlar: 247 (wl) x 40,4 x 10,2m
Deplasman: 58.000ton (standart)
Zırh: 230mm Güverte, 430mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arasında kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 105.000 hp, 4 şaft, Dizel motorlar
Hız: 48km/sa (26knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
3x3 46cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Yamato Ön Tasarım A-140D:
https://www.deviantart.com/tzoli/art/Ya . -746763878
C versiyonunda olduğu gibi, D versiyonunda da eskiz çizimleri bulamadım, bu yüzden hayal gücümü ve kendi fikirlerimi kullanarak benzersiz bir tasarım yaptım.
Aynı silah ve motor gücüne sahip B versiyonu ile aynı boyutta, ancak 5000 ton daha hafif ve bir düğüm daha hızlı olması, daha verimli bir gövde şeklinin tasarımcı tarafından seçilmesi gerektiği anlamına geliyordu, bu nedenle ben de Final Yamato tasarımına daha benzer bir gövde seçiyorum ( A-140F6) önceki tekliflerden daha fazla. Aynı şekilde ikincil ve uçaksavar silahlar için de farklı bir düzen seçtim.
Bu tasarımdaki önceki versiyonlardan farklı olarak ana silah olarak 46cm/50 toplar yerine 41cm toplar seçilmiş ve buna göre zırh düşürülmüştür.
Tasarım aşağıdaki özelliklere sahipti:
Boyutlar: 247 (wl) x 40,4 x 10,1m
Deplasman: 55.000ton (standart)
Zırh: 200mm Güverte, 380mm Kemer (20.0000 ile 30.000m arası kendi 46cm mermilerine karşı bağışıklık) 25 dereceye eğimli
Motorlar: 140.000 hp, 4 şaft, Dizel motorlar
Hız: 54km/sa (29knot)
Menzil: 33km/sa'da 17.000km (18 knot'ta 9.200nm)
silahlar:
3x3 41cm/50 Tip 94 Top,
4x3 15,5cm/60 Tip 90 Silah
8x2 127mm/40 Tip 89 DP-AA tabancaları
8x2 25mm/60 Tip 96 AA Silahlar
6x Deniz Uçakları (Nakajima E8N Dave ve Aichi E10A Hank uçaklarını seçiyorum)
Çeşitli varyantları gösteren veri tablosu:
R-194, 1944'te Yunanistan'da Korfu açıklarında Müttefik uçakları tarafından batırılan Alman Donanması mayın tarama gemisi
Pierre Kosmidis Fotoğraf ve araştırma George Karelas tarafından gönderilmiş ve izin alınarak kullanılmıştır BATIK VİDEOSUNU İZLEMEK İÇİN BAĞLANTIYI TIKLAYINIZ: https://www.youtube.com/watch?v=le3Y_TSC-Y8 Yaklaşık 55 metre derinlikte, 2015 yılında bir grup deneyimli Yunan tüplü dalgıç tarafından bir 2. Dünya Savaşı batığı bulundu. Nikos Vasilatos, Eleni Tsopouropoulou, [&hellip]
Japon gemiye monte deniz uçakları hakkında sorular (1 İzleyici)
Herkese merhaba, Nakajima E8N "Dave", Aichi E13A "Jake" ve Mitsubishi F1M2 "Pete" gibi IJN kruvazörlerinde ve zırhlılarında taşınan deniz uçakları hakkında birkaç sorum var.
Hepsinde radyo var mıydı, yoksa ne zaman donatıldılar?
Kendi 'ana' gemileri dışındaki gemilerle ne kadar kolay telsiz bağlantısı kurabilirler, yoksa mesajları 'ana' gemi aracılığıyla mı iletilir?
ThomasP
Kıdemli Başçavuş
Evet, normal şartlar altında hepsi telsiz taşıyordu. Uzun menzilli iletişim, genellikle radyo ile kesintiye uğramış CW (Sürekli Dalga veya bazen Taşıyıcı Dalga) olarak adlandırılan şeyi kullanan Mors kodu (veya başka bir kod biçimi) ile yapıldı. Pasifik'teki deniz savaşının başlangıcında, bahsettiğiniz tüm izci tipleri radyo ile donatılmış olacaktı - o zamandan sonra, takılmadıkları tek örnek, hiçbiri mevcut değilse (tedarik sorunlarından dolayı).
Keşif uçağının kiminle iletişim kurduğuna gelince - bu biraz karmaşık olabilir. Normalde izciler 'ana' gemileriyle iletişim kurarlar ve mesaj daha sonra uygun komuta gemilerine veya karadaki karargâhlara iletilirdi. Bu kısmen keşif uçağı mürettebatı ve 'ana' geminin iletişim ekibinin iyi gelişmiş bir çalışma ilişkisine sahip olmasından ve kısmen de komuta gemilerindeki iş yükünü düşük tutmasından kaynaklanıyordu. Ancak, bu dinamik bazen istihbaratı doğrudan komuta gemilerine ve karadaki karargâhlara ulaştırmak için değiştirildi. İletişim frekansları, kodlar ve bazı durumlarda iletimlerin zamanlamasının, fırlatmadan önce koordine edilmesi/ayarlanması gerektiğinden, gözcülerin doğrudan 'ana' gemi ile iletişim kurması genellikle daha etkiliydi. Ancak, uygun koordinasyon normal uygulamanın değiştirilmesine izin verebilir/yapabilirdi. Normalde, keşif uçağının 'ana' gemileriyle bağlantı kuramazlarsa farklı bir frekansa geçeceği, umarız izcinin istihbaratı başka bir yoldan filoya ulaştırmasına izin verecek 'acil durum' planları da vardı. Operasyonlarda, normal olarak, olağan dışı durumlar için telsiz odasında bir ayakta nöbet bulunur ve mürettebat, tam da bu tür olasılıklar için belirli frekansları izler.
Referanslar
Kilroy buradaydı. Perrine ve Lynette de öyleydi.
Ağır kruvazör Takao -- Takao (高雄), önceki Myoko sınıfı tasarımına göre bir gelişme olarak tasarlanmış dört Takao sınıfı ağır kruvazörün ilkiydi. Myoko'nun kararsız olduğu ve Takao tasarımına dahil edilen gerekli modifikasyonların olduğu kanıtlandı. Takao sınıfı gemiler, Japon İmparatorluk Donanması'nın Kararlı Savaş stratejisinin bir parçası olarak 1927 mali yılı bütçesi kapsamında onaylandı ve çok amaçlı uzun menzilli bir saldırı gücünün omurgasını oluşturdu. Takao, Yokosuka Donanma tersaneleri tarafından inşa edildi ve kardeş gemileri gibi, bir dağın adını aldı.
Amiral Hipper sınıfı kruvazör -- Anlaşmaya göre tasarlanan ağır kruvazör Almanya, Washington anlaşmasına taraf değil, yine de anlaşma sınırı olan 10.000 ton yer değiştirmeyi çok az dikkate aldı. Hipper-sınıfı için tasarım 12.500 tonda başladı ve geliştirme sırasında istikrarlı bir şekilde arttı. Bir dereceye kadar, gemiler, Akdeniz'deki İtalyan kruvazörlerine karşı olan 8 inçlik (203 mm) top Fransız kruvazörü Algérie'ye bir Alman yanıtıydı. Hipper tasarımı için birkaç farklı tabanca kalibresi düşünüldü, ancak sonunda Hipper için sekiz adet 8 inçlik (203 mm) tabancadan oluşan bir batarya seçildi. Bu, önemli ölçüde daha büyük olmasına rağmen, onlara British County sınıfı bir kruvazörle karşılaştırılabilir ateş gücü verdi. Zahmetli tahrik, 15 deniz milinde (28 km/s) 5.000 deniz miline (9.000 km) kadar sınırlı seyir menzili – orijinal tasarım hedefi olan 17 deniz mili (31 km/s) 6.500 deniz mili (12.000 km) değerinden çok daha az. Hipper ve Blücher'in yapımından sonra, ana özellikler benzer kalsa da, tasarım biraz genişletildi. Bu yeni tasarımdan başlanan üç tasarımdan sadece biri tamamlandı – Prinz Eugen. Neuroi'nin bir atom bombası gibi şekillendirildiğini hisseden izleyiciler için Prinz Eugen özellikle uygun bir seçim olacaktır. ABD Donanması tarafından savaş tazminatı olarak alınan şu anda USS Prinz Eugen, iki nükleer testten yalnızca küçük bir hasarla kurtuldu. Bununla birlikte, o zamana kadar, gövdedeki sızıntıları gidermek için düzenli onarımlara tabi tutulamayacak kadar radyasyona maruz kaldı ve suya düştü.
Vurucu Cadılar Filmi
Heidemarie W. Schnaufer gece devriyesini bitiriyor, gecenin sorunsuz geçmesinden mutlu. Minna, St. Trond üssünden nasıl olduğunu öğrenmek için bağlantı kurarken, bağlantı aniden kararsız hale gelir ve artık Minna'nın sözlerini duyamaz. Hemen ardından Heidemarie, bir Neuroi'nin yakında olduğunu fark eder ve onunla savaşmaya hazırlanır, doğrudan altına gelene kadar nasıl fark etmediğini merak eder. Ancak, kilitlenip ateş etmeye hazır olduğu anda, Neuroi formda bir değişikliğe uğrar ve tekrar bulutlara dalar. Sonra tekrar arkasında belirir ve onun arkasına geçme girişimini geride bırakır, ancak yoğun bir mücadeleden sonra nihayet dümdüz uçmayı başarır, sonra inerken çekirdeği ortaya çıkarır. Son iki ışını ateşler ama ıskalar ve Gece Cadısı onu hemen yok eder. Minna sonunda yeniden temas kurar ve kavgayı duyduktan sonra Heidemarie'ye üsse dönmesini ve ona tam bir rapor vermesini emreder.
Micchan, ormanda en iyi arkadaşını arıyor ve aniden Yoshika'nın sırtına bindiği bir ayıya rastlıyor. Şaşırtıcı bir şekilde, Yoshika, annesine geri dönecekleri ayının arkasına binmesini söyler. Bunun, Yoshika'nın ilkbaharda kurtardığı ayı yavrusu olduğunu öğrendikten sonra ve savaş nedeniyle tıbbi çalışmalarının pek iyi gitmediğini itiraf eden Yoshika, nehirde yardım için havlayan bir köpek yavrusu duyar, ortadaki bir kayada mahsur kalır. Yoshika, köpeğe ulaşmak için daha fazla kayanın üzerinden cesurca atlar, ancak diğer tarafa geri dönmeye çalıştığında dengesini kaybeder ve düşer. Güvenli bir yere yüzmeye çalışır, ancak bir şelaleden düşer.
Bir cadı aniden gökten iner, Yoshika'yı yakalar ve onu ve köpeği güvenli bir yere geri götürür. Cadı, kurtardığı kızın Yoshika olduğunu anlayınca birden çok heyecanlanır ve kendisini Hattori Shizuka olarak tanıtır, Yoshika'yı ne kadar çok beğendiğini (kendisine anlattığı hikayeler sayesinde) açıklar ve şöyle açıklar: Aslında, Yoshika'yı doktor olarak okumak için Avrupa'ya getirmek için arıyordu.? Yoshika'nın evine döndüğünde Shizuka, Helvetian Tıp Okulu'nun Yoshika'yı tıp okuduğunu duyar duymaz davet etmek istediğini açıklar. En iyi tıp fakültelerinden biri olarak kabul edilen Yoshika, her şeye rağmen gidebileceği en iyi doktor olacağına söz vererek gitmeye karar verir.
Ertesi gün Yoshika ve Shizuka, Carrier Amagi'ye binerler ve ayrılırken Yoshika, ailesi ve Micchan ile en iyi dileklerini sunar.
Aynı gün, Shirley ve Lucchini, Venezia'daki bir kanalda bir teknede kürek çekerler ve yeniden yapılanma çabalarının gidişatına hayran kalırlar. Lucchini daha sonra bir tekne yarışı görür ve Shirley'e bunun bir hız yarışı olduğunu söyler söylemez Liberion Cadısı ilgi gösterir. Yerel Romagnan Cadılarından üçü başka bir teknedeyken, Martina Crespi ve Fernandia Malvezzi ortakları Luciana'nın en hızlı olduğunu ilan ederek zaferin tadını çıkarırken, Shirley birdenbire cesurca kendini en hızlı ilan eder ve çok az çabayla yetişir. Shirley, üçüne Martina ve Fernandia'nın kabul ettiği bir yarış için meydan okur (Luciana'yı çok üzer). İlk başta, Romagnan Cadıları üstünlük sahibi gibi görünüyor, ancak Shirley kısa sürede hızlanıyor ve Fernandia, Luciana'yı sihrini kullanmaya zorluyor. Çok öfkeli bir Shirley, hemen kendini harekete geçirerek tepki verir ve onları çok geride bırakarak saniyeler içinde hedefe ulaşır. ama Shirley duramayacağını anlayınca Lucchini'nin övünmesi kısa kesilir, ikisi de kendilerini başka bir tekneye çarpmaktan ve yüksekten havaya uçurulmaktan alıkoyamazlar.
Fernandia, Lucchini'nin kaza sırasında aldığı büyük bir yumruyu iyileştirirken, beşli Yoshika'nın onu nasıl daha hızlı iyileştirebileceğine dair yorumlarda bulunur ve büyüsünü nasıl kaybettiğine dair ağıtlar verir. Shirley, özellikle Yoshika'nın endişeyle nasıl olduğunu merak ediyor, ancak Lucchini iyileşir iyileşmez alarm çalar ve bir Neuroi'nin hareket halinde olduğunu gösterir. Neyse ki Shirley onu ve Lucchini'nin Grevcileri'ni böyle bir şey olması ihtimaline karşı hazırlamıştı ve ikisi de telsizlerini kullanamayacaklarını fark etseler de gökyüzüne çıkıyorlar. Heidemarie'nin savaştığı ile aynı şekle sahip olan Neuroi, onu şehirden uzak tutmaya çalışırken onları meşgul eder, ancak tam Lucchini kesin bir ölüme sahip olduğunu düşündüğünde, Neuroi ışınlanır ve dönüşerek şehre geri döner. . Martina, Luciana ve Fernandia, Shirley Neuroi'yi havaya kaldırmak için yarışırken, kalkanlarını kullanmak için bir plan yaparlar ve Lucchini'ye onu cezasız bir şekilde öldürmesi için bir fırsat verir. 504'üncü grubun üyeleri kutlama yapar, ancak Lucchini ve Shirley, Neuroi'nin aniden ortaya çıkmasından dolayı kafaları karışır ve endişelenir.
Shizuka, Yoshika'nın bazı başarılarını detaylandıran bir fotoğraf albümüne ve kendisinin ve Yoshika'nın çektiği bir fotoğrafa bakıyor ve idolüne Avrupa'ya eşlik ettiği için ne kadar şanslı olduğunu düşünüyor. O anda, Yoshika yeniden girer ve Shizuka'nın albümü çabucak elinden almasına neden olur. Yoshika, Shizuka'nın yaşını öğrendiğinde şaşırır çünkü Shizuka ondan çok daha olgun davranmaktadır. Shizuka'dan kendisinden "Pilot Subay Miyafuji" diye bahsetmeyi bırakmasını ister ve Mio'nun ona ikisi de donanmada olduklarında rütbe konusunda çok fazla endişelenmelerine gerek olmadığını söylediğini açıklar. Her ne sebeple olursa olsun ona "Miyafuji-san" diye hitap etmek için mücadele eden Shizuka, Yoshika'nın ne kadar çok - daha doğrusu ne kadar az- seyahate çıktığı konusunda çok şaşırır ve ona Pilot Subayı olarak okuduğunu ve giyinmesi gerektiğini hatırlatır. buna göre (ki komik bir şekilde, Yoshika ekranda hiç yapmadı).
İçindekiler
Japon Donanması Yeni Gine Seferini (Lae ve Salamaua'ya karşı hava saldırıları, Huon Körfezi, Yeni Britanya (Rabaul), Yeni İrlanda (Kavieng), Finch Limanı (Finschhafen olarak da adlandırılır) ve Morobe ve Buna'nın ele geçirilmesini planlarken ), stratejistler bu bölgeleri Port Moresby'nin ele geçirilmesini uygulamak için destek noktaları olarak tasavvur ettiler. Bu operasyonların uygulanması, Java kampanyasını tamamladıktan sonra, Amiral Chūichi Nagumo liderliğindeki Japon Donanma görev gücüne atandı. Bir diğer önemli adım, Java'nın güneyindeki Christmas Adası'nın işgal edilmesiydi. Japon Donanması Genelkurmay Başkanlığı, 1938'den beri Mo Operasyonunu Büyük Doğu Asya Ortak Refah Alanında Güney Denizleri bölgelerinin konsolidasyonunda bir adım olarak düşünüyordu. Dai-tō-a Kyōeiken) . [ kaynak belirtilmeli ]
Mo Operasyonu Yönergesi 1938'de tasarlandı, ancak uygulanması için belirli bir zaman yoktu, fethin birinci ve ikinci aşamalarında güney bölgesinde daha önceki başarılar bekleniyordu.
Nisan 1942'de operasyon dört büyük eylemde düzenlendi ve Ordu ve Deniz Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı tarafından onaylandı:
- 3 Mayıs'ta Hafif Görev Gücü, bir deniz uçağı üssü ve Mercan Denizi bölgesindeki operasyonlar için bir üs kurmak üzere Solomon Adaları'ndaki Guadalcanal yakınlarındaki Tulagi limanını işgal etti. Aynı kuvvet, değerli fosfat yatakları için Nauru ve Banaba'yı (Okyanus Adası) almaktı.
- Güney Denizleri Müfrezesi, 10 Mayıs'ta Port Moresby'de karaya çıkacaktı ve başka bir kuvvet, başka bir deniz uçağı üssü için Louisiade Takımadaları'ndaki bölgeyi işgal edecekti.
- Güney Denizi Müfrezesinin bir diğer hedefi, Yeni Kaledonya, Fiji ve Samoa'ya yapılan saldırı olan FS Operasyonu idi. IGHQ yeni bir çifte hedef belirledi: Donanma ile işbirliği içinde Port Moresby'yi ele geçirmek ve güvence altına almak ve Doğu Yeni Gine'deki stratejik fırsat noktalarını ele geçirmek.
- Truk'tan ayrılan bir diğer önemli Deniz kuvveti, Doğu Solomons bölgesini güneye geçmek ve sonunda düşmanı durdurmak için batıya doğru ilerlemekti. Bunu takiben, Queensland'deki Coen, Cooktown ve Townsville kıyı kentlerinde ABD ile Avustralya arasındaki ikmal hattında sonlandırma noktaları olan grevler planlandı. Nihai hedef, Cape York'un kuzeyindeki Perşembe Adasıydı.
- Japonların Rabaul, Lae, Salamaua ve Buna'da müstakil bir Hava Donanması kara tabanlı filosu vardı. Bu Hava filosu, 7 Mayıs'taki Japon çıkartmasına hazırlık olarak 5 Mayıs ve 6 Mayıs'ta Port Moresby'ye hava saldırılarını gerçekleştirdi.
Japon planlamacılar, Rennel ve Deboyne Adaları arasındaki paralelin batısındaki bir görev gücünü ve aynı noktanın doğusundaki bir diğerini ayırarak operasyona Müttefik bir tepki verdi. Bu önlemler, bir Japon işgal kuvvetinin Jomard Geçidi'ni doğrudan Port Moresby'ye kullanmasına izin verecekti. Japon deniz istihbaratı da Amerikan uçak gemisi USS'nin varlığından şüpheleniyor Yorktown Bu dönemde Mercan Denizi sularında.
9 Nisan 1942'de bir Japon mesajı, Port Moresby'ye karşı "RZP Kampanyası"nın bir hava saldırısı değil bir istila olacağını ve Avustralya'yı Amerika'dan izole edeceğini belirtti. FRUMEL'deki USN kod kırıcısı Rudy Fabian, hedefin Yeni Kaledonya olmasını beklediği için "inanılmaz" olan MacArthur'a brifing verdi, bu yüzden Fabian (JN-25) kod kırma sürecini açıkladı ve ona Japon komutanın düşmanı kısıtlama hedefleriyle birlikte ele geçirilen mesajını gösterdi. filo hareketleri ve Avustralya'nın kuzey kıyılarına saldırı. Böylece ertesi gün Yeni Kaledonya'ya gidecek olan bir nakliye aracı Port Moresby'ye gönderildi. 23 Nisan'da Fabian, MacArthur'a IJN'nin Truk'ta büyük bir güç topladığını ve Tulagi'yi de işgal etmeyi planladığını gösterdi. MacArthur, 5 Mayıs'ta Mercan Denizi Savaşı'na yol açan Port Moresby işgal gücünü "keşfedecek" bir Avustralya keşif uçağı aldı (bkz. Merkez Büro). [1]
Tuğamiral Kiyohide Shima liderliğindeki Tulagi saldırı gücü, aşağıdaki birimlerden oluşuyordu:
- Mayın gemisi-kruvazör Okinoşima
- deniz uçağı ihalesi Kiyokawa Maru
- Yok Ediciler Kikuzuki, Minazuki, Mochizuki ve Yuzuki
- iki nakliye
- daha küçük destek gemileri
Tuğamiral Sadamichi Kajioka liderliğindeki Port Moresby işgal gücü, aşağıdaki birimlerden oluşuyordu:
- hafif kruvazör Yubari
- Yok Ediciler Mutsuki, yayoi, Uzuki, asanagi, oite ve Yunagi ve deniz devriye gemileri
- deniz uçağı ihalesi Kamikawa Maru
- Mayın gemisi Tsugaru
Bu operasyonları destekleyen ve herhangi bir Müttefik müdahalesini önleyen Tuğamiral Aritomo Goto şu emri verdi:
Operasyon sırasında Yamamoto, Tuğamiral Chuichi Hara liderliğindeki Truk'tan aşağıdaki ağır destek gücünü gönderdi:
- Filo taşıyıcıları Shokaku ve Zuikaku
- Ağır kruvazörler Myoko ve Haguro
- Yok Ediciler asashio, Arashio, Nadir, Kagerō, Shiranui ve kasumi
- yardımcı gemiler
Bu kuvveti desteklemek, Rabaul, Lae, Salamaua, Buna ve Deboyne Adaları merkezli Tuğamiral Sadayoshi Yamada liderliğindeki 25. ve 26 Aichi E13A "Jake" ve Mitsubishi F1M "Pete" keşif deniz uçağı. Bu birlik, 5-6 Mayıs'ta, 7 Mayıs'ta Japon Ordusu-Donanma çıkarmasından önce Port Moresby'yi bombaladı.
Tulagi saldırı gücü, 3 Mayıs'ta Tulagi'ye çıkartmaya başladı. 4 Mayıs 1942'de, Güney Denizleri Müfrezesini taşıyan birlikler, Port Moresby'ye gitmek için Rabaul'dan güneye doğru yola çıktı. Aynı gün ABD uçakları Yorktown Tulagi saldırı kuvvetine saldırdı, ağır hasar verdi, ancak Tulagi, Gavutu ve Tanambogo adalarının işgalini önlemede başarısız oldu.
Üç gün sonra, Mercan Denizi'nde bir donanma savaşının demlendiği ortaya çıkınca, Japon Moresby nakliye gemileri, savaştan kaçınmak için hemen kuzeye döndü. Ortaya çıkan Mercan Denizi Savaşı, Dördüncü Filo'da önemli uçak kayıplarına neden oldu. Shoho batırıldı ve Shokaku Hasarlıydı. Nispeten hasarsız olanlar da dahil olmak üzere iki taşıyıcıdan gelen hava grupları Zuikaku, o kadar büyük kayıplara uğradılar ki, yeniden donatmak ve eğitmek için Japonya'ya dönmeleri gerekiyordu.
Japonlar, Güney Denizleri Müfrezesini denizden doğrudan Port Moresby'ye çıkarma planlarından vazgeçti. Japon Ordusu, 11 Temmuz'da, kalan Japon taşıyıcı kuvveti Midway'de yok edildikten sonra, Yeni Kaledonya, Fiji ve Samoa'ya karşı öngörülen eylemlerin FS Operasyonunun askıya alınmasını emrettiğinde, savaş için yeni hazırlıklar yapıyordu.
Bu savaşlar, Japonların Port Moresby'ye karşı çıkarmalarını engelledi. Bunun yerine Japon ordusu, Kokoda Pisti üzerinden Owen Stanley Range boyunca karadan bir yaklaşımla Port Moresby'yi almak için sonuçta başarısız bir kampanya başlattı.
Son IJN savaş gemileri
Bismarck gibi IJN Yamato da savaş sonrası bir efsanenin konusudur. Çok gizli olarak sınıflandırıldığı için gizemli, 1941'de hizmete girdiğinde ABD gizli servisi tarafından sadece isimle biliniyordu. It still fascinates and is the subject of a relatively recent Franco-Japanese underwater expedition, as well as a quantity of books and a film in 2005 in Japan, “The men of Yamato”. He has definitely become an icon in today’s Japanese culture.
In fact, the Yamato was the leading ship in a series of four “new generation” fast battleships, part of a massive naval rearmament plan begun in 1937. The Yamato (the former name of Japan) was literally designed around its main artillery, extremely massive, because for the first time it includes 18-inch (457mm) pieces, while the average caliber of the battleships of the time ranged between 330 and 406mm. This caliber had been banned by the Washington Treaty in 1922, anxious to avoid escalation, but had since slept in the cartons of the admirals.
The only building in service – for a short time – with such artillery, had been the Furious battle cruiser, in 1917. Initially provided with two simple turrets, quickly reduced to one while the rear deck was converted for the first time. aviation. The Yamaot, meanwhile, lined up nine guns, divided into three triple turrets, a configuration that saved space and made it possible to optimize protection. This unparalleled artillery in the world (each turret weighed the weight of a destroyer), carried to 40 kilometers, then largely out of reach of battleships in service. To control the shooting, the battleship had a squadron of 7 seaplanes, lodged and launched from behind. But this theoretical impunity was doubled by a protection equally unparalleled.
Yamato completed in Kure in September 1941.
wow’s rendition of the Yamato, stern view
To increase this protection, the hull was enlarged to nearly 40m, the weight of the total shielding being more than 20,000 tons. In fact, despite a length lower than the Iowa of 1943 (270 meters), the Yamato class ships set a tonnage record for a military ship unmatched at the time, and will remain so until 1960 with the launch of the door nuclear USS Enterprise aircraft (80,000 tons). This shield, both external and lined with internal formwork was sufficient to withstand several 406mm impacts, the standard artillery of American battleships.
The Yamato was started in Kure in a basin specially designed for its size, in November 1937. Throughout its construction, a huge camouflage net covered the shape. The engineers working on the project had only a partial view of it and did not know how to participate in such a large project. Every night plans were sealed in a safe. In August 1940, finally, the building was launched, without any ceremony to keep the secret. The American secret services knew then of it but thought they had to make a ship equivalent to theirs at best.
The class consisted of four buildings. The Yamato, commissioned after Pearl Harbor, was followed by Musashi (In service in August 1942). The other two were to follow during the war, but manpower and materials needed, only the first one could be finished. Bearing the name of Shinano, he will be on active service in November 1944, rebuilt into an armored carrier. Despite their extraordinary potential, the two battleships of the Yamato class were relatively underemployed:
The Yamato became the flagship of Yamamoto Isoroko from February 1942, and will be replaced in this role by Musashi. He will conduct wing exercises but will be out of action, remaining anchored at Truk until the end of 1943, and then won Kure for dry dock maintenance. During this period, his anti-aircraft artillery will be singularly reinforced. In 1944, he had nearly 80 pieces of 25mm. During his return trip to Truk he will be torpedoed by the USS Skate.
The damage will be enough to require repairs that will immobilize it until April 1944. During this period, two 155mm turrets were sacrificed to add additional anti-aircraft guns. In June, he will participate in the Battle of the Philippine Sea, and in October, at the Battle of Leyte, where he sank the USS Gambier Bay, while being held at bay by the action of the US escort destroyers. A USS Franklin Helldiver managed to place a bomb on his deck before, and the Yamato withdrew for repairs.
From November 1944 to March 1945 he returned to Kure, sinking into inaction while his AA artillery was further strengthened. It was during this period of inaction that the sailors nicknamed him “Yamato Hotel” with frustration. However, on March 19, he will be attacked without serious damage by TF58. Then in April 1945, with the situation that degenerated in Okinawa he was mandated for the operation “Ten-Go”.
It was a suicide mission (attacking the landing fleet, then stranding to serve as an improvised coastal battery) because there was not enough fuel oil for the return. On April 7, he was spotted and intercepted by the TF58, which launched no less than 582 aircraft. During an apocalyptic and uneven fight, he received rockets and bombs from the Helldivers (8 made fly) and 13 Avenger torpedoes. He was cut in two by a huge explosion at 2:20 pm and sank shortly after, carrying the bulk of his crew into death. There were only 269 survivors.
The Musashi took longer to finish: The plans were modified along the way following requests from the navy. The lateral armor of the turrets was reinforced, and the communication system modernized. From August 1942 he joined Truk, where he bore the mark of Admiral Yamamoto. He returned to Japan in an official trip with his ashes for the ceremony that was to follow after his death in April 1943. Returned to Truk, he made an exit on March 29 during which he was torpedoed by the USS Tunny.
She had to return to Kure for repairs. Two 155mm triple turrets were disembarked and replaced during this work in dry dock by new 25mm carriages. Back in action, he wore the mark of Vice Admiral Kurita during the Battle of the Gulf of Leyte. Towards the end of the engagement, he was attacked by hundreds of aircraft of the 3rd fleet. Containing 18 bombs and 20 torpedoes, he will eventually turn around and sink. There were however more survivors (around 1900) than for the ill-fated Yamato.
Author’s HD profile illustration of the Yamato in 1945
Özellikler
Yer değiştirme: 62,300 t. standard – 72,800 t. Fully loaded
Boyutlar: 263 m long, 37 m wide, 10.40 m draft (full load)
tahrik: 4 shafts steam turbines, 12 Kampon boilers, 150,000 hp, Maximum speed 27 knots
Armour: Maximum (belt) 409 mm, 650 mm turrets, ammunition magazines 350 mm, 200mm bridge, citadel 600 mm.
silahlanma: 9 x 457 mm (3ࡩ), 12 x 155 mm (4ࡩ), 12 x 127 mm AA (6ࡨ), 24 x 25 mm Type 96 AA (115 in 1945), 8 x 13 mm AA, 6 seaplanes (miscellaneous).
Crew: 2750
A150 “Super-Yamato” class battleships (1942)
The Imperial Japanese Navy recognized from 1896 already it did not had the industrial capacities to out-produce their potential adversaries, notably the UK and USA. The admiralty knew the only solution was to be quality, and the new designs were to be more powerful than the competition. This qualitative lead was maintained for 40 years and each time, the Kongo-class battlecruisers to the the Nagato-class battleships it was always true. Again in the 1930s the numerous studies leading to the final Yamato-class design was perhaps the epitomy of this. The A-150s sticked to that doctrine, but with a step ahead of the possible competition in a decade and a half. Logically, they were to out-do even the Yamato design.
Early studies as a prelude to the A-150 battleship development program called for eight/nine 510 mm guns or 20 inches twin or triple turrets, since there was already a 480 mm (18.9 in) experimental gun tested in 1920–1921 which gave the Japanese confidence in just up-scaling a bit these guns. Designers hoped to maintain also the same top speed of 30 knots (56 km/h 35 mph), knowing that at the time, the best, latest USN battleships designs were capable only of 27-knot (50 km/h 31 mph): The North Carolina class. Specifications were curtailed later as on paper, displacement calculation gave a standard displacement of no less than 91,000 metric tons (90,000 long tons), and the admiralty was not sure this design “too large and too expensive” would be adopted and ratified by the diet (parliament).
Formal design studies however started in 1938–1939, downgraded to a slightly larger Yamato class, which plans were just completed, and the artillery was down to six 510 mm in three twin turrets. The Japanese insisted on this point, fearing US intelligence would have some clues soon or later on the Yamato class’s 18-in guns and would prepare a counter-design of their own. The 510 mm had the advantage of out-ranging anything built or projected for the years to come.
Plans were completed in early 1941. But ordered did not come, as the Yamato class was already in completion in the largest basins available. Later, after Midway, priorities of the naval staff changed radically and priority was given to aicraft carriers, and later smaller ships for ASW warfare.
Two of these battleships were eventually given a provisional designation, Number 798 and 799, FY1942 program. The same dock used by the Shinano and Kure (fourth Yamato-class) respectively. The Completion estimates were 1946–1947.
The design was postponed indefinitely until documentation was lost, burnt in the bombings of 1945. Therefore no plans survived and further destruction of records before or at the start of the US occupation of Japan limited the amount of information available to historians. Everthing concerning the A-150’s specifications are speculative and open to debate. “Reasonable assumptions” gave a displacement similar to the Yamato class, about 70,000 metric tons with a 457 mm belt armor, which reached the limit of what Japanese steel mills in Japan were capable to manufacture. Two layers of lighter armor plates were welded together despite the lower effectiveness of this solution.
Also speculative, the A-150 design was to be given a main battery of six 510 mm/45 guns in three twin turrets, the largest ever fitted to a capital ship, even compared to the already impressive 18-in guns of the Yamato class. Historians William H. Garzke and Robert O. Dulin’s concluded that these paper project, if realized, would have been without doubt the “most powerful battleships in history”. In 1941, development work on the 20-in gun ended with the manfucature of at least one cannon at the Kure Naval Arsenal. The turrets were designed quite precisely around them, giving them space to avoid shell interference. Each turrets was the equivalent of a destroyer in weight: 2,780 metric tons (2,740 long tons). The gun barrels themselves weighted 227 metric tons, protruding 23.56 meters (77 ft 4 in) in and out of the turret, with a bore length of circa 22.84 meters (74 ft 11 in), firing 1,950 kg (4,300 lb) AP shells.
The secondary armament remains unknown, and Historians Eric Lacroix and Linton Wells made an educated guess of a battery of the new 100 m (3.9 in) Type 98 DP guns, perhaps 24 turrets. These guns reached a ceiling of 11,000 meters (12,030 yd), and 14,000 meters in surface fire, a 1,030 m/s (3,400 ft/s) velocity, at 15-19 rpm, however these were susceptible to wear down the barrels quickly. The rest was comparable to the Yamato, a large number of 25 mm guns in quad, triple, twin and single mounts.
B65 project battleships (1942)
What-if rendition of the B-64 by world of warships, where the B-64 is flagged as a heavy cruiser
Conflicting Denominations
The “B64 type” is reported by Conway’s in its capital ship section in the 1990s edition. However in the new one, and now on the updated wikipedia page it is reported as B65 type, “Super Type A cruiser”, and was a kind of intermediate between a battleship and a heavy cruiser. It was studied in 1940 initially as a “cruiser killer”. It seems the ships pre-date the Alaskas class, while the project regained interest and construction was proposed in January 1941, after the US announcement of the Two-Ocean Navy Act including the Alaskas. There were conflicting infos between the old Conway’s book and Lacroix’s book about the denomination and specs.
It was called “Super A” cruiser (page 608 in Lacroix’s book). For Lacroix it was rather the B65 (The B64 was the Amagi), known by Naval General Staff designation V-16 and the first ships of the class designated no.795 and 796. It seems also they were armed with six twin 14-in (and not 14.2-in) guns rather than 3ࡩ 12.2 in as reported by Conways in its 1990s edition. But as for the “super-yamato” ntohing survived as for a documentation, both blueprints and specs? This is left to much speculations among historians.
Design development
The concept of the Type A super-cruiser finds its origin in the decisive battle strategy pushed by the IJN, which in 1936, formed the Night Battle Force (Yasen Butai). This force was to attack the enemy’s outer defense ring of cruisers and destroyers, at night. After this outer ring was done for, IJN cruisers and destroyers would launch torpedo attacks on battleships, negating the enemy’s (by then most likely the US Pacific Fleet) superiority in capital ships. What remained of the fleet was finished-off by IJN’s main battleship line the following day. The IJN assigned one division of fast battleships/battlecruisers for backup to this unit and at first the Kongō-class battlecruiser were assigned, upgraded as fast battleships. However the IJN nava staff planned to replace them with four heavy, “super” cruisers. In 1936, they were desfined as the B-65 cruisers. Their main characteristic was to would mount 310 mm (12.2 in) guns and an armour able to resist 203mm (8 in) AP shells, while being able to rech 40 knots. The “super-A-class cruisers” were placed above in the hierarchy to the “A-class ships”, the designation for heavy cruisers.
Plans were finalized in Circle Five and Circle Six warship construction planning, 7 January 1941. Six B-65s were to be ordered two batches, the first two in Circle 5 and remainder in Circle 6. In between the US Two-Ocean Navy Act was learnt and Alaska class in it, so on 5 September 1940 order came as the IJN feared these USN super cruisers would be part of the “outer ring” and American battle fleet’s wartime screen. Therefore, the B-65s were became a class designed to counter them and the design revised accordingly.
Design of the B-65
Design work started in 1939 and preliminary plans completed by September 1940. However meanwhile, tests of the lower (ASW) protection went on, to deal with pluging shell fire and torpedoes, while main armament preliminary tests went on in 1941. Plans called forbasically a scaled-down version of the Yamato-class battleships, stating a “clipper bow, flush-deck construction, and a generally similar superstructure”. Primary armament (apparently changed in January 1941) called for nine 310 mm (12.2 in)/50 caliber guns in three triple turrets, so basically repeating the Yamato’s configuration. Also sixteen 100 mm (3.9 in)/65 Type 98 DP dual mount guns were in the superstructure, and 12 twin Type 95 25 mm (1 in) AA guns, plus four 13.2mm Hotchkiss HMG. The main turrets were estimated weighting around 1,000 long tons, in which 350 long tons were used for armor alone, but no blueprints susrvived to confirm this.
Protection by a 190 mm (7.5 in) belt armor, sloped at 20°, combined with 125 mm (4.9 in) of deck armor formd the main above waterline protection. The geared turbine sets individually would have been capable of 42,500 shp, reaching a total of 167,674 shp for an estimated 34 kn (39 mph 63 km/h) on hypothetical trials with forced heat, whereas the designe speed was of 33 knots. It was still a far cry to the 40 knos initial design. Also, to answer the Alaska armed by 12.0 in guns, an alternative proposal went for six 356 mm (14 in) in twin turrets instead, while the armor protection was increased to resist 12 in shells. Displacement would have been by then 40,000 long tons with a reduction in performance. In the end, this alternative design was rejeted by the IJN.
Final design & cancellation
In 1941 however, the situation started to chage rapidly for the IJN which started to lean towards aircraft carriers and auxiliary vessels, meanwhile the IJN concentrated more on Circle Three and Four construction programs. Therefore circle five was delayed, and after the fateful Midway Savaşı in June 1942, Circle Five planning was completely revised and Circle Six postponed again. New circle five called forthe two B-65 battleships and their hull numbers 795 and 796. Projected commissioning dates were 1945 and 1946. Of course by 1944, strategic requirements delayed them further, and definitive construction plans were never finalized, and no contracts placed.
Specifications (Conway’s 1990s)
Yer değiştirme: 32,000 t. standard – 34,800 t. Fully loaded
Boyutlar: 244.6 m long/802 ft (240 m wl), 27.2 m/89 ft bream, 8.8 m/28 ft draft (full load)
tahrik: 4 shafts geared steam turbines, 8 Kampon boilers, 160,000 hp, Top speed 33 knots, oil 4545 tons
Armour: Belt 7-1/2 inches (183 mm), decks 5 in (127 mm)
silahlanma: 9 x 12.2 in/310 mm (3ࡩ), 16 x 155 3.9 in/100mm AA (8ࡨ), 12 x 25 mm Type 96 AA, 8 x 13.2 mm AA, 8 x 24 in TTs, 3 seaplanes.
Crew: Bilinmeyen
Design B-65 schematics.
Specifications (Lacroix)
Yer değiştirme: 31,905 t. standard – 35,000 t. Fully loaded
Boyutlar: 246.2 m long/808 ft, same
tahrik: same but 170,000 hp (167,674 shp)
Menzil: 8,000 mi (13,000 km) at 18 kn (21 mph 33 km/h)
Armour: Belt: 190 mm, Barbettes: 190-210 mm, CT 180 mm, Deck: 125 mm
silahlanma: aynı
Crew: Bilinmeyen
wow’s rendition of “Adzuma”, of the B64 class
Notes: According to Conway’s 1922–1946, p. 178, “Super Type A cruisers” were heavy cruisers, but still in the capital ship, not cruiser section. Garzke and Dulin in Battleships: Axis and Neutral Battleships in World War II, p. 86, states they “would have satisfied every basic characteristic of the battlecruiser type.” The Alaska-class cruisers were based on mistaken intelligence reports about IJN “super cruisers” superior to US 8 in-armed heavy cruisers (Gardiner & Chesneau, p. 122, Pike, John “CB-1 Alaska Class”.
Into the Breech
As-built, Mogami displaced 8,500 tons standard, 13,760 tons full, and was armed with five triple 155 mm /60 caliber guns, two twin 127/40 89-shiki guns, two single 40mm /62 caliber HI 91-shiki AA guns, and four triple 610mm torpedo tubes with a set of reloads for each, giving a total of 24 torpedoes. She had an impressive top speed of 37 knots.
Mogami, as built, in 1935
A drawing of Mogami and Mikuma in 1935, the main difference between them was the style of the mainmast.
1,120 tons were added to Mogami, 1,063 tons of which were taken up with hull reinforcement and additional bulges to improve stability. This increased the beam from 19m to 20.2m and resulted in the speed dropping to 35 knots. Other changes at this time were the removal of the 40mm guns, several stowed torpedoes which dropped the total to 18 weapons, and the addition of two more twin 127mm mounts, four twin 25mm mounts, and two 13mm MGs.
There were few changes until 1939, when Fujimoto's plan was put into effect. The triple 155mm guns were all removed, and twin 20 cm/50 3rd Year Type No. 2 mounts (Actual bore of 203.2mm) were put in their place. But despite the plans to do so, there were many issues. The 155mm turrets needed a larger diameter roller path, so when it was time to replace them, the 203mm guns were fitted to bigger turrets to actually fit the rollers properly. Another issue was that the 203mm guns were longer, which prevented the guns of Turret Two from being lowered past 12 degrees when pointed directly ahead.
During these operations, the catapults were replaced with more modern ones, and the number of torpedoes was restored to the full 24 as originally built.
Drawing of Mogami and Mikuma after their 1939-1940 rebuilds, also showing the differences between the two ships.
In late 1941 into early 1942 Mogami operated with Cruiser Division Seven in the southwest Pacific, participating in the invasions of Malaya, Kuching (British Borneo), Sumatra, and Java. On February 28th, 1942 she was involved in the Battle of Sunda Strait, firing six Type 93 torpedoes at USS Houston ve HMAS Perth. While the allied cruisers were sunk, the Japanese paid for their wild torpedo fire, with Mogami probably being responsible for the sinking of a Japanese minesweeper and transport, and serious damage to three other ships, including a hospital ship and the command ship of the IJA force that was landing that night.
The next major action for Mogami would not end nearly as well for the cruiser, since in June 1942 CruDiv7 was attached to the Operation MI force heading to Midway Atoll. At 2138 on June 4th, lookouts on the flagship of CruDiv7 (Kumano) spotted the surfaced US submarine USS Tambor (SS-198). The order is given for the line of cruisers to make a turn to port to evade any torpedoes that might have been launched.
Over the next few minutes, the four cruisers make turns of various tightness, with Suzuya nearly hitting Kumano. But five minutes after the order was given, the last two ships in the line, Mogami ve Mikuma collided. The last moment maneuvers by Mogami helped mitigate the 28-knot impact between the 13,000 ton ships, but the damage was still severe.
Mogami's bow crumpled down to Turret One, forty feet of steel was crushed back and almost 90 degrees to port, and she was dead in the water. Mikuma suffered most of her damage above the waterline, near the bridge tower, though it was still a 20x6 meter gash with bent-in plating, along with a leaking tank of fuel oil.
Her ikisi de Mogami ve Mikuma were detached from CruDiv7 and sent them to the west at Mogami's best speed of 12 knots. Lt. Cdr. Saruwatari Masayushi, Mogami's damage control officer, did a fantastic job at improving his ship's chances. He led teams to shore up the bow watertight compartments and ordered the disposal of as much flammable material as possible, including all 24 of the Type 93 torpedoes.
At 0630 the next day an American PBY flying boat spotted the damaged cruisers, and they were subjected to several air attacks from Midway by Marine Dauntless and Vindicator bombers, and later by Army B-17s, with only light damage and few casualties.
June 6th, 1942 saw the American carriers turn their planes towards the battered CruDiv, now joined by a pair of destroyers. The first attack by dive bombers was at 0950 from USS Hornet (VB-8 and VS-8 with extras) scored near misses on Mikuma, but landed two hits on Mogami. One hit Turret Five directly, killing every man inside, the second passed through the aircraft deck and ended its travel by detonating in the torpedo room. Had she still been carrying her Type 93s, this could very well have been a fatal hit. Despite the fires and the loss of all three floatplanes, the fires were put out in about an hour.
Painting of Mikuma's AA gunners firing at the American dive bombers. Three bombers were shot down by the Japanese fire, none of their crews survived.
Next came Enterprise'ın dive bombers, at 1245 and though the cruisers were now making 20 knots, Mogami took two more bomb hits, one to the aircraft deck and one ahead of the bridge, though these hits only caused moderate damage. Mikuma was not so lucky, and suffered several devastating hits that would ultimately doom her.
The last hit to Mogami stuck the aircraft deck again, the 1000 pound bomb killing nearly every man in the sickbay and starting a large fire. Saruwatari made another hard call and sealed off several hatches in the area to contain the fire, even though there were still men trapped inside.
Despite the loss of Mikuma and most of her crew, and 90 killed and 101 wounded on Mogami, the ship survived to fight another day.
Starting in September 1942, Mogami underwent her last major modification, with the addition of a large aircraft deck on the stern. Except for small details, this would be her final configuration.
The rebuild more than tripled Mogami's aircraft capacity from three to eleven, with the removal of Turrets Four and Five, the conversion of the magazines for those turrets into magazines and fuel tanks for the aircraft, and adding a sprawling arrangement of tracks to store and transport the aircraft.
Originally the aircraft were supposed to be the brand new Aichi E16A1 Zuiun (Allied reporting name 'Paul'), but since there weren't enough of these planes to go around, Mogami got three Mitsubishi F1M2 Type 0 and four Aichi E13A1 Type 0 planes at first ('Pete' and 'Jake' respectively).
Other changes involved the addition of ten triple 25mm AA guns, the removal of the twin 25mm guns, as well as the 13mm guns. She was also fitted with a 1-shiki 2-go/Type 21 air and surface search radar.
Mogami would see some action over the rest of 1943 into 1944, such as the explosion and sinking of Mutsu, some of the Allied raids on Rabaul, the Battle of the Philippine Sea, and received another refit in June 1944 that added several single 25mm guns around the perimeter of the aircraft deck (single mounts denoted by 'X' on the drawing above.
On October 22nd, 1944 Mogami departed Brunei on what would be her last operation.
The battleship Fuso and Mogami under air attack, October 24th, 1944.
Mogami met her end on October 25th, 1944 in the Battle of Surigao Strait. The southern thrust of the IJN's attempt to smash the American beachheads on the island of Leyte was split into two groups. In the van of the Southern Force (Force C) were two old battleships, füso ve Yamashiro, the heavy cruiser Mogami, and four destroyers (Michishio, Asagumo, Yamagumo, ve Shigure).
The Second Striking Force consisted of two heavy cruisers (Nachi ve Ashigara), one light cruiser (Abukuma), and eleven destroyers. Overall command was given to Vice Admiral Shoji Nishimura, with Yamashiro as his flagship. The Second Striking Force was directly commanded by Vice Admiral Kiyohide Shima abord Nachi, they departed later than Force C and would transit the strait about 40 miles behind the van.
Arrayed against them was a force of six American battleships, most of which were battleships repaired from the damage they'd sustained at Pearl Harbor, three heavy cruisers, five light cruisers, twenty-nine destroyers, and thirty-nine PT boats under the overall command of Rear Admiral Jesse B. Oldendorf.
Over the course of October 24th, the Japanese force had come under air attack, with Mogami suffering minor damage from near misses and strafing. But the fiercest combat wouldn't be until well after the sun set.
Just after midnight (0018-0035 hours) Mogami came under torpedo attack from PT boats, none of which connected. At 0105 she was struck by a dud 6'' shell fired by a füso, which failed to identify her in the darkness, killing three men. Then she took station astern of füso.
The formation would be under sporadic torpedo attack from PT boats until 0300, when DesRons 24, 54 and 56 launched their own torpedoes. These attacks did serious damage, sinking the destroyer Yamagumo, crippling Michishio ve Asagumo, and hitting füso ve Yamashiro. These hits would doom füso before she ever came into range of the American battleships, and she would explode and sink around 0345.
At 0342 the USS Bache (DD-470) engaged Mogami with her main battery of 5'' guns, scoring several hits. Once in the strait Mogami turned to port and accelerated to 25 knots, in an effort to bring her torpedoes to bear on the enemy. At 0354 Hutchens ve Daly joined Bache, scoring several more hits, setting fires, and disabling the rear radio room. These destroyers were misidentified as Japanese, which delayed Mogami's return fire.
Mogami continued southeast, making smoke and making ready to launch her torpedoes when she came under fire from two heavy cruisers. One 8'' shell hit and disabled the #3 turret, another that hit at 0359 set a fire near the starboard air intakes, which forced the evacuation of the Number Three engine room and the shut down of the outboard screw on the starboard side.
Shortly after 0400, the port side tubes fired four torpedoes towards the American battle line. Then a barrage of 8'' shells, probably from USS Portland, started to hit home. Two hit the compass bridge and air defense platform on the bridge tower, killing Mogami's CO (Captain Toma Ryo, posthumously promoted to Rear Admiral), his XO (Captain Hashimoto Uroku), and several other senior officers. Two more shells knock out Engine Rooms One and Four, leaving only Engine Room Two and the portside outboard screw operational.
LtCdr Arai Giichiro, Mogami's gunnery officer, took the conn and ordered the stricken cruiser to withdraw. She only managed 8 knots and was steered by hand and with the sole remaining engine.
At 0415, 11 miles southwest of Hibuson Island, lookouts spotted the heavy cruiser Nachi, flagship of Vice-Admiral Shima Kiyohide.
In the confusion of the battle and darkness, the crew on Nachi didn't realize that Mogami was still underway, and the two ships collided at around 0420. The impact tore a hole above the waterline on Mogami's starboard side, near the #1 turret. Nachi came away far worse, with one AA gun destroyed, and a 15-meter gash in her bow near the chain lockers. With the realization that the van of the Southern Force was all but annihilated, the surviving ships start to withdraw to the southwest.
At 0441, Mogami manages to get to 14 knots, but the fires reached unlaunched torpedoes and caused them to detonate. Less than five minutes later the last engine room was evacuated, though the turbine continued to run. At 0450 the badly damaged Asagumo joins Mogami, ve Ashigara manages to avoid running into Mogami around 0500.
But the Americans weren't about to let some Japanese warships run without making an effort to pursue them. The heavy cruisers Louisville, Portland, and the light cruiser Denver caught up with Mogami around 0530. Despite at least ten additional hits amidships, LtCdr Arai managed to steer Mogami away from the American ships to escape.
From 0600 to 0630 Mogami, with the other surviving warships of the Southern Force managed to drive off several attacks by PT boats, who failed to score any hits on the ships.
VADM Kiyohide ordered Mogami, limited to 12 knots, and Akebono to head for Cagayan (on the island of Luzon, at the northern tip of the Philippine islands) or Coron (on the island of Coron, west of the main islands of the Philippines).
But it would not come to pass, starting at 0717 hours American aircraft started to make themselves known. The first attack was beaten off without damage, but at 0902 six Avengers and Five Wildcats from the USS Ummaney Körfezi (CVE-79) strike. The Avengers claim five hits, but actually only manage three hits with 500 pounds bombs. But these are enough.
The last turbine is stopped, and uncontrollable fires start from the forward aviation gas tanks. At 1047 the crew depart, and at 1256 Akebono fires a single Type 93 torpedo into Mogami's port side. The cruiser finally sinks by the bow at 1307, taking 191 sailors and one civilian worker down with her. 700 survivors, 125 of whom are wounded, are rescued by Akebono.
A map that shows the general location of Mogami's wreck, the strait is the north-south waterway north of Surigao City. Coron would be at least 400 miles away, and Cagayan would be at least a thousand miles away.
The Battle of Surigao Strait was a crushing victory for the American force, all of Force C except the destroyer Shigure were sunk by the 26th, and most of the ships in the Second Force were sunk by aircraft or submarines in the next few months of the Philippine Campaign.
Imperial marine paratroopers at the Battle of Manado (Menado), c. 1940.
“Imperial marine paratroopers at the Battle of Manado”, propaganda postcard, 1942, Japan’s first ever combat air drop. The lightly armed parachute units of the 1st Yokosuka Special Naval Landing Force were airlifted by Mitsubishi G4M bomber-transports, with the target objective of capturing Langoan airfield, south of Menado City, and the Kakas seaplane base.
“The Battle of Menado took place as part of the Japanese offensive, from 11–12 January 1942, to capture the Dutch East Indies. The battle was noted as the first time in Japanese history that the country deployed paratroopers in a military operation.
“The seizure of Menado was outlined as part of Japan’s Eastern Offensive prong to capture the Dutch East Indies in their attempt to open a passage from which to attack Australia. The 1st Yokosuka SNLF (‘Special Naval Landing Force’, under Commander Toyoaki Horiuchi), in conjunction with the Sasebo Combined Special Landing Force, were to carry out a paradrop operation on the enemy airfield. Their objectives are to seize Langoan airfield and the Kakas Seaplane Base, two facilities that were to provide support for subsequent Japanese operations in the Dutch East Indies campaign.
“Mitsubishi G4M aircraft provided the airlift transport for the 1st Yokosuka SNLF. Each plane carried 12 paratroopers armed with rifles and pistols, and seven cargo containers containing heavier weapons. The paradrops occurred at an altitude of 500 ft and at a speed of 120mph. Tragically, while the flight approached northern Celebes, a group of Mitsubishi F1M ‘Pete’ fighter plans that was covering the naval invasion force mistakenly attacked them, shooting down one aircraft and killing all 12 paras aboard.
“Within three hours of the paradrop, the airfield and seaplane base were under Japanese control. The remaining Dutch troops retreated inland to wage a guerilla war.
“Menado remained under Japanese occupation until October 1945, when the Australian-composed ‘Menado Force’ liberated the region.”
– Vikipedi
“Paratroopers at Battle of Manado (Menado)”, propaganda postcard, 1942. Imperial navy paratroopers were officially part of the Special Naval Landing Forces (SNLF or Rikusentai), first formed in September 1941. The paratroop force was planned to be used as a diversion, to create maximum surprise, with Rikusentai paratroopers landing inland from the assault beaches. A key objective would be for paratroopers to disable airfields, preventing enemy warplanes from interfering with amphibious landings.
Tone-Kai Type Heavy Cruiser Design
According to the Japanese Wiki:
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E6%94%B9 . B%E8%89%A6
There was a warship design which was proposed in 1939 for the Maru 4, Naval Armaments Supplement Program. This cruiser was to be based on Tone with same armament and arrangement (4 twin 20cm gun turrets all forward) but slightly larger displacement of 13.000tons standard. 2 ships to be built, but the design never progressed beyond the proposal.
I've been intrigued by this design and decided to create a drawing of it which I now present here as well.
Because of so little information available, I had rather free hand to design this never were warship. The changes compared to the original Tone class heavy cruisers as follows: - Slightly different main armament arrangement: 3 facing forward, 1 aft resulting one shell handling room to be closer to the hull's centre. This should slightly help the ship's stability and weight distribution. - 10cm Type 98 DP-AA Guns which are designed at the time these warships proposed and are vastly superior to the 12,7cm Type 89 DP-AA Guns. - 4 quadruple torpedo launchers instead of the original triple, providing the same torpedo firepower as the later Ibuki class heavy cruisers. - More numerous and differently arranged triple 25mm Type 96 AA guns to provide heavier AA support - Slightly different superstructure and platforms with 4 instead of 3 large reflectors. - Seaplane hanger very similar to that used on the Oyodo class light cruiser and which able to carry 3 seaplanes of various types (Mitsubishi F1M Pete, Aichi E13A Jake or Kawanishi E15K Shiun/Norm) - 3 catapults to launch the seaplanes, 2 of the regular 19,4m long type and 1 45m long type for the E15K Shiun. - Total seaplane capacity: 3 on the catapults, 3 in the hanger and possible 1 more on the deck totalling to 6-7 seaplanes. Alternatively without the large 45m catapult the seaplane capacity could rise to: 2 on the catapults, 3 in the hanger and 3-4 on the deck totalling 7-9 aircrafts - Possible slightly stronger engines of approximately 160.000shp - Possible thicker armour of 127mm Machinery and 150-160mm Magazine belt with 75mm deck
A very likely 1943/44 refit for the Tone-Kai design similar to what happened to the IJN Oyodo:
Removal of the 45m large catapult, using it's space to carry E13A Jake Floatplanes, more 25mm triple and twin AA guns and the green-light green camouflage pattern used on many IJN warships.
http://orig13.deviantart.net/b33a/f/201 . 999wr1.png
Now I would like to ask the opinions of you as where I've posted these there were not much attention!