Mart 2020’de, pandemi kendini hissettirirken binlerce insan ofislerine ve sınıflarına veda ederek, çoğu kişinin birkaç hafta, en fazla bir ay sürebileceğini düşündüğü yeni bir evde izolasyon gerçeğine yöneldi.
Bir buçuk yıl sonra, sosyal mesafe artık sözlüğümüzün sıkı bir parçası ve hayat biraz açılırken, “normale dönüşün” biraz zaman alabileceği kabul ediliyor.
Ayrıca, kişisel yaşamla ilgili kaygıların arttığı anlamına gelir. Önemli bir endişe alanı mı? Kilo alımı.
Birçok Kanadalı için evden çalışmak daha az aktif oldukları anlamına geliyor. Dalhousie Üniversitesi’nin Nisan ayında yayınladığı bir rapor, Kanadalıların yüzde 74’ünün beslenme alışkanlıklarının pandemiden etkilendiğini bildirdiğini ve yüzde 40’tan fazlasının kilo aldıklarını söylediğini ortaya koydu.
Fakat bu Kanadalılar yeni kilolarını kabul etseler de, fazla kiloları vermek isteyip istemeseler de, birçok insan vücutlarının kendileri gibi iyi olduğuna karar verdiğinden, kilo hakkındaki konuşma yeniden canlanıyor.
Kültürel bir konu olarak şişman
Via Reyes, yarı zamanlı fotoğrafçı olarak çalıştığı ve yerel turizm için sosyal medya kampanyaları oluşturduğu Prince Edward Adası’nda yaşıyor.
Vücuduyla olan ilişkisinin kolay olmadığını söylüyor ve hala üzerinde çalışmak zorunda olsa da birkaç yıl öncesine göre çok daha iyi bir yerde.
Reyes, cilt beyazlatıcı ve saç düzleştirici ürün reklamlarının yaygın olduğu Filipinler’de büyüdü.
“11 yaşındaydım, internette ‘Nasıl anoreksik olunur’ diye araştırıyordum” dedi.
Bu çocukluk deneyimleri, yalnızca pandeminin karantinaları sırasında şiddetlenen mücadele yıllarının başlangıcı oldu.
Sosyal medyada sonsuz bir şekilde gezinmek, hayattan zevk alan “mükemmel” bedenler görmek ve gidecek hiçbir yeri olmayan bir evde mahsur kalmak onu karanlık bir yola sürükledi ve akıl sağlığının tehlikede olduğu hissine kapılmasına neden oldu.
Araştırmaları kilo damgalama ve yeme bozukluklarına odaklanan Victoria Üniversitesi’nde danışmanlık psikolojisi profesörü olan Sarah Nutter’a göre, vücut büyüklüğü ve kabul ile ilgili ilk mesajların bir ömür boyu sürebilecek bağlantılar oluşturmanın bir yolu var. .
Dr. Sarah Nutter’ın çalışması, sağlık hizmetlerini nasıl etkilediğini daha iyi anlamak için ağırlık damgasına odaklanıyor. (Sarah Nutter tarafından gönderildi)
Nutter, insanların kilo ve sağlığı kişisel ve ahlaki sorumlulukla ilişkilendiren kültürel mesajları ve ipuçlarını içselleştirdiğini söyledi.
“İster yeme bozukluğunda, ister düşük benlik saygısına sahipmiş gibi hissedilsin, ister düşük benlik değerine sahipmiş gibi hissedilsin, [veya] beden imajıyla mücadele etsin, tüm yaşamları boyunca bununla mücadele edeceklerdir. ve beden memnuniyetsizliği” dedi.
Birçoğu için bu bağlantılar ve etkileri bir ömür boyu sürebilirken, Nutter diğerlerinin, belki de yıllarca kilo alıp verdikten sonra kilolarının gitmediğini fark ettikleri bir “aydınlanma anı” yaşadıklarını söyledi. herhangi bir yere.
“Bir kilo damgası araştırmacısı ve hayatımda böyle bir anı yaşayan biri olarak, içinde yaşadığımız kültürü eleştirebildiğim ve onlara kıyasla daha özgür olduğumu hissettiğim için kendimi şanslı hissediyorum. sağlık ve kilo hakkındaki düşüncelerimde ve vücudumla olan ilişkimde birçok insan için.”
Eleştirel düşünce, Nutter’ın kilo damgalamanın (daha yüksek vücut ağırlığına sahip bireylere yönelik olumsuz tutumlar, inançlar ve potansiyel davranışlar) daha büyük bedenlerin yaşam kalitesini nasıl olumsuz etkilediğini incelemesine izin verdi. insanlar.
Bu damgayı, tıbbi sistemin şişman insanlara nasıl davrandığı, daha büyük insanların işyerinde ayrımcılığa maruz kalma biçimleri ve hatta ebeveynlerin kilolu çocuklarını zayıf çocuklarından farklı şekilde besledikleri konusunda gördüğünü söyledi.
Kiloyu ahlaki bir sorun olarak görmek, kilolu insanların motivasyonları hakkında her türlü varsayıma yol açar ve boyutu açgözlülük ve tembellik gibi olumsuz özelliklerle ilişkilendirir.
Kilonun sağlıkla algılanan bağlantısını eklerseniz, daha fazla kilolu olanları damgalamak bir tür endişe haline gelir – Nutter’in dediği gibi, genellikle yanlıştır.
Amerikalı şarkıcı Lizzo, kariyeri boyunca ‘vücut pozitifliğini’ savundu.
Bunun yerine, beden normatif terimini tercih ettiğini söylüyor. ‘Vücudumu normalleştirmek istiyorum.’ (Mike Coppola/MTV için Getty Images)
Kilo ve sağlık arasındaki incelikli ilişki genellikle üstü örtülüp basit bir sohbete dönüştüğünü söyledi.
“Sağlık ve kiloyu birbirinden ayırabilmek için yapılması gereken önemli bir konuşma olduğunu düşünüyorum. Kilo sağlığın bir göstergesi değil – ama bu toplumumuzda aldığımız mesajlara aykırı bir şey ”dedi.
Birinin ne kadar büyük veya küçük olduğuna bakarak ne kadar sağlıklı olduğunu söyleyebileceğimizi düşünmemiz öğretilse de, kilo çok daha karmaşık ve boyutla ilişkili risk faktörleri basit değil, dedi Nutter.
‘Çikolatalı gözler ve kızarmış ekmek butları’: Hindistan Ülkesinde Şişmanlık korkusu
Moda endüstrisinin ‘büyük beden’ etiketi kadınları sığdırmak için utandırıyor sağlıksız bir standart
“Yerleşik davranışları inceleyen araştırmacılar, ağırlıkları ne olursa olsun, daha hareketsiz olan kişilerin ölüm veya ölüm riskinin daha yüksek olduğunu buldu. spektrum.”
Daha kilolu bireyleri damgalamanın bir yolu olarak sağlığı kullanmanın yararlı olmadığını ve daha da fazla zarara yol açabileceğini söyledi.
“Bence yapabiliriz. sağlıklı davranışlara ve sağlıklı bir yaşam tarzına odaklanmaya odaklanın.
Winnipeg ve Edmonton’da devlet konutlarında büyüdü.
Kendi ifadesiyle “şişman bir aileden” geliyor.
Erika Thorkelson, tıbbi şişmanlık korkusunun tehlikeli olabileceğini savunuyor. Hastaları hasta olduklarında kilo vermeleri için utandıran doktorlar, insanların tıbbi tedavi aramayı bıraktığı bir durum yaratır. (Erin Flegg )
Büyürken, vücudundan utanmaması gerektiğinin, annesinin bitmek bilmeyen geçici diyetlerle mücadele etmesini ve annesinin ağırlığının nasıl sosyal ve ekonomik engeller yarattığını görmesi gerektiğinin kesinlikle farkındaydı, Thorkelson daha büyük bedenlerin bir sorun olduğu mesajını içselleştirdi.
“Bunu bir baskı biçimi olarak görmektense içselleştirdim. Başarılı olacaksam, iyi bir kadın olacaksam benim de öyle yapacağımı içselleştirdim. bu savaşı sürekli kendi ağırlığımla yapmak zorundayım.”
Thorkelson, gençliğinin çoğunu yeme alışkanlıklarını sıkı bir şekilde izleyerek ve yola çıkarak geçirdi. Weight Watchers tartımlarına.
Ama nihayetinde, sürekli kilolarıyla savaşmanın bedelinin çok büyük olduğunu söyledi. Sonunda, vücudu fethedilecek bir şey olarak görmektense onunla barışmanın daha iyi olduğuna karar verdi.
“‘Neden şişmansın?’ sorusunda üstü kapalı bir yargı var. Başka türlü farkları olan insanlara ‘neden’ sorusunu dile getirmekten çekinmeyiz, insanlar gelip ‘Neden hala 5’4’ demiyorlar, 12 yaşında kahve içtin mi? ?'”
Thorkelson, insanların vücut ölçüleriyle ilgili sorgulamalarını ve endişelerini bir kontrol biçimi olarak görüyor: kimin vücudunun sorunlu kabul edilip kimin olmadığını belirlemenin bir yolu.
‘Şişman İnsanlar Daha Eğlenceli’ yazan bir tişört giyen bir kişi, New York’ta Yağ Kabulünü Geliştirme Ulusal Birliği (NAAFA). NAAFA kendisini ‘şişman insanların haklarını korumaya ve yaşam kalitesini iyileştirmeye adamış bir şişman hakları örgütü’ olarak tanımlıyor. (Stephen Chernin/Getty Images)
Belirli vücut türlerine değer vermenin köklerinin yalnızca şişmanlık korkusundan değil, aynı zamanda sağlamlıktan da kaynaklandığını söylüyor.
“Şişman insanlardan istediğim şey, onların içsel değerlerini yaptıklarıyla, yapabileceklerimizle ölçmemektir. fit olmak son derece yeteneklidir.”
Ancak tüm bunları geride bıraksa bile, formda olma ile değer arasında yanlış bir bağlantı olduğunu düşündüğüm bir bağlantı oluşturuyor.”
Yeni bir normal
Ağırlığı sağlıktan ayırmanın sürekli zorluğuna rağmen, Nutter son yıllarda dil ve boyuta göre tutumlarda bir değişiklik gördüğünü ve bu konuşmaları ne sıklıkta yaptığımızı söylüyor. < /p>
“Popüler medyada daha incelikli bir şekilde kilo hakkında konuşmak için çok daha fazla fırsatın ortaya çıktığını gördüm. Bu tür konuşmaların sıklığını görmek benim için gerçekten heyecan vericiydi.”
Obezite konusunda araştırma yapan ve politika oluşturan kuruluşlar da kilo stigma hakkındaki tartışmaları iç tartışmalarının ön saflarına koymaya başladı, dedi. , bunun 10 veya 20 yıl önce olan bir şey olmadığına dikkat çekiyor.
“Bence çok fazla olumlu değişiklik oldu ve daha gidilecek uzun bir yol var.”
< div>
Bir plaj ziyaretinde Via Reyes, kocasına fotoğraf çektirdiğini söylüyor.(Via Reyes tarafından gönderildi)
P.E.I.’ye dönersek, pandemi Via Reyes’e bir “aydınlanma anı” sundu.
Akıl sağlığı kötüleşiyordu ve sosyal medya deliğinden bir çıkış yolu bulmakta zorlanıyordu. Bu nedenle, yalnızca belirli bir güzellik idealinin (ince, cisgender ve beyaz) görüntülerini sunan hesapları takibi bırakmaya karar verdi.
Beslemelerini farklı vücut tiplerine açmaya çalıştı ve sonunda, hayatlarında olumlu şeyler yapan aktivistler de dahil olmak üzere çeşitli insanları takip etti.
Bir parıltı umut yakında takip edildi.
Bana göre vücut pozitifliği, nasıl görünürse görünsün bedenlerimizin aynı saygıyı hak ettiğine inanmak anlamına geliyor.- Via Reyes
COVID-19 kısıtlamalarının kısmen kaldırılmasından sonra, Reyes ve kocası sahile indiler. Havanın hala soğuk olduğunu hatırlıyor ve kot pantolon ve süveter giyiyordu. Ama evden çıktığı için çok heyecanlıydı ve kocasından aptalca davranıp kumsalda dans ederken fotoğraflarını çekmesini istedi. Resimlere bakmak dönüştürücü hissettim.
“Yüzümdeki neşeyi görmek ve uzun zamandır ilk kez vücudum hakkında olumsuz bir şey düşünmemek bile çok güzel bir andı” dedi. .
“Sadece gerçekti: Gerçekten ben ve gerçek neşe.
Bunun radikal bir kabullenme olduğunu söyleyebilirim.”
Çocukluğundan beri beden sorunlarıyla uğraşmasına rağmen, Reyes kendisiyle ilişkisini iyileştirme yolunda adımlar attığını söyledi.
“Artık bedenimi gerçekten sevebileceğim, kucaklayabileceğim ve sahip olduğum bedende iyi hissedebileceğim anlar var. Ama bir yandan da üzüldüğüm zamanlar oluyor; her zaman sevgi ve kabul değildir. Ama nasıl görünürsem görüneyim layık olduğumu kendime hatırlatıyorum.”
Bu bölümün konukları:
Via Reyes
Strong>, Prince Edward Adası’nda yaşayan bir sosyal medya içerik yaratıcısıdır.
Erika Thorkelson serbest yazar ve Emily Carr Sanat ve Tasarım Üniversitesi’nde beşeri bilimler ve yaratıcı yazarlık eğitmenidir. . Aynı zamanda British Columbia Üniversitesi’nde yaratıcı kurgusal olmayan alanında yardımcı profesördür.
Sarah Nutter, Victoria Üniversitesi’nde psikolojik danışma alanında yardımcı doçenttir.
*Bu bölüm Naheed Mustafa tarafından hazırlanmıştır.