Ural Kazaklarının kökenleri Ortaçağın derinliklerine gider. Kazaklar kendilerine Volga ve Hazar bölgelerinde Türklere, Perslere, Nogayların kendilerini “balık avlamaya” karşı askeri kampanyaları olarak adlandırdılar. Bu kampanyalara, tanrı ve değerli bir iş olarak kabul edilen Rus ve diğer Hıristiyanların kölelerinin serbest bırakılması eşlik etti.
Ural Kazaklarının kanlı çatışmalarıyla komşuları arasındaki acımasızlıkları ya da kana susamışları ile açıklanmıyor. Toprakları üzerinde çatışmalar, daimi ikamet yerleri ve ev temizliği her zaman anavatanlarının savunması olmuştur. Yaik Kazakları balıkçılar, avcılar, ekme ekmekler, kavunlar ve su kabakları, sığır yetiştirme bahçeleri, aralarında doktorlar vardı, ama savaşçılar topluluğun temeli idi. Yaik topluluğu, çok küçük, bazen huzursuz ama çok gerekli olan büyük Rusya'nın bir parçasıydı.
Sovyet döneminde, Kazakların Kazaklar için sömürgecilik yaptıklarını söyleyen bir klişe vardı. Ancak 150 yıldan daha uzun süre - XVIII yüzyılın başına kadar. - Kazaklar Kazaklarla hiç karşılaşmadı. Kazaklar daha sonra Kazaklar'da Yaik kıyılarında (Ural Nehri) göründü. Kazaklar birçok kez Nogais, Bashkirs, Kalmyks ile karşılaştı, ancak hiçbir zaman Kazaklarla birlikte olmadı. Sonra, 200 yıldan daha uzun bir süre boyunca, kendi bölgelerinde yan yana yaşadılar. XIX yüzyılda. bunlar sadece komşular değildi, Kazaklar ticaret için Kazaklara geldiler ve aralarında yaşamadılar. XIX yüzyılın sonundan beri. Kazaklar, çobanlar tarafından zengin Kazaklara kiralanmaya başladı. Kazaklar - doğuştan gelen, ağırlaştırılmış adalet duygusundan ötürü - Kazakların geleneklerine ve geleneklerine saygı duyuyorlar.
Yaik Kazakları ilk dönemlerinde neredeyse bağımsızdı hikayelerve Rus hükümeti ile olan tüm ilişkiler Büyükelçilik Düzeni ile yürütülmüştür. Kral, kampanyalardan gerekli Kazak sayısını hizmete sokmalarını istedi ve onlara bir ödül verdi. 1721'li Peter I, Askeri Collegium aracılığıyla Kazaklarla iş yapmaya başladı ve Ural (Yaitsky) Kazaklarının toprakları daha sonra Astrakhan'a girdi ve sonra - 1744'ta - Orenburg eyaletinde. Moskova, ikna ederek ve Kazakları boyun eğdirmeyi her zaman emreder. Kazaklar haklarını savundular, ancak daha az olarak kabul edildiler. XVIII yüzyılın ünlü köylü isyanında. Kazaklar Pugachev tarafını tuttu. Ayaklanmanın bastırılmasından sonra, Yaik ordusu tamamen Rus hükümetine tabi tutuldu ve ordunun kendisi Urallar olarak değiştirildi. Atamanı artık seçilmemekle birlikte St. Petersburg yetkilileri tarafından atandı. 1830'ten sonra, sözde. “Wardens” bazen yerel Kazaklar bile değildi.
1917 yılı, Ural Kazaklarının tarihine son verdi. 1918'te - 1920 Kızıl Ordu birimleri art arda Ural Kazak birlikleri topraklarına geldi ve ardından Uralsk'a girdi. Mart ayında seçilen 1919, Ordu Ataman Vladimir Sergeyevich Tolstov, bir süredir askeri harekatları Kazaklar lehine döndürebildi, ancak uzun sürmedi. "Kırmızı" nın gelişine toplu idameler eşlik ediyordu - ölülerin tüm isimleri, 2000'te yayınlanan Bellek Kitabının üç cildinde zar zor yer alıyordu. Yoksullar ve zenginler, memurlar ve erler, köylüler, rahipler, Kazaklar ve Ruslar, Başkurtler ve Tatarlar ve diğerleri vuruldu, Kazak ordusuyla birlikte askeri nüfus geri çekilmeye başladı. Binlerce insanın ölümüyle sona erdi - yaralılar, tifüslü hasta, açlıktan ölmek ...
Rusya'dan İran ve Çin'e yapılan göç, anılarında ataman V.S. Kalın. Kitabın ilk baskısı Türkiye'de eski yazımlarla birlikte yayınlandı; daha sonra bir defadan fazla tekrar basıldı. Bu kitap, trajik olayların ve insanların çektiği acıların hepsini tanıyan ve deneyimleyen kişi tarafından tanımlandığı korkunç zaman hakkındaki tek ayrıntılı bilgi kaynağıdır. Ardından, trajik olayların diğer tanıklarının anılarının, aynı V.S.'nin günlüklerinin ve kayıtlarının yanı sıra, trajik olayların diğer tanıklarının anılarının aktarıldığı “Kırmızı Paws'tan Bilinmeyen Bir Mesafeye” daha ayrıntılı bir kitap daha yayınlandı. Tolstova.
Bu kitaplarda verilen verilere göre, "kırmızı pençeler" den Ural sakinleri bilinmeyen bir mesafeye gitti. Kimse kaderin onları nerede kullanacağını bilmiyordu. Bazıları Rusya'ya döndü - çoğunun kaderi trajikti - diğerleri Fransa'ya gitti. Ataman VS liderliğindeki büyük bir grup Tolstoy Avustralya'ya gitti.
Yukarıda belirtilen kitapların materyallerinin ifade ettiği gibi, İç Savaş sırasında Ural Kazaklar Kızıllar'a karşı çıktılar, ancak monarşi için değil toprak sahipleri için değil - burada sonuncular yoktu, çünkü özel mülkiyete sahip değillerdi. Urallar insanlar, inançlarını, Urallarda yaşam hakkını savundular. Askeri operasyonlar, salgın hastalıklar, 1921'ta kıtlık - tüm bunlar local yerel Kazakları mahvetti. Kızılları bırakarak, Ural Kazaklar ve aileleri “Buhara tarafı boyunca” Hazar Denizi'ne, Perslere doğru yöneldiler.
Mart 1919'da, 16 kişilik bir ordu toplayan ataman Tolstov, Kızıllar'dan oldukça büyük bir bölgeyi temizledi ve Beyaz Ordu Başkomutanı Amiral A.V. Kolchak, V.S. Tolstov'un teğmen general. Ataman birliklerini güneye Guryev'e, daha sonra Hazar Denizi'nin doğu kıyısı boyunca Aleksandrov Kalesi'ne götürdü. Yolda, birçok kişi soğuk algınlığı, hastalık ve yaralanma nedeniyle öldü. 12 bin kişiden sadece 3 bini kaleye ulaştı, Kızıllara teslim olmak istemeyen kalan Kazaklar, İran'a (İran) deniz yoluyla yelken açmayı amaçlıyordu. Ama Hazar denizcileri filotilla Kazaklardan para "geçiş için" alındı, ama sözlerini yerine getirmediler ...
Zaten bir yıl boyunca 1921 oldu. Ataman V.S. 214 insanında kopma ile Tolstoy, Türkmenistan çölünden Perslere gitti. Yol boyunca Türkmenlerle çatışmalar yaşandı, ekibin bir kısmı öldü. İran'dan sonra, Uralların çoğu İngilizlerin sahip olduğu Irak'a ulaştı. Uralis, Basra'da, o zamana kadar yabancı bir ülkede çok fazla birikmiş olan Rus göçmen kampında dikkat çekiyordu. Oradan Ataman V.S. Tolstov, W. Churchill'e, Uralların doğuya gitmesine yardım etmesini isteyen bir mektup yazdı. Cevap çok yardımsever değildi, ancak hala bir vapur sağladılar - Ural Kazaklar Vladivostok'a gidiyorlardı. İlk önce Ataman V.S. Tolstov, St. George Askeri bayrağını General Wrangel'in ellerine verdi. Daha sonra, bu bayrak Belgrad'daki Kutsal Üçlü Kilisesi'nde (Rus Ortodoks Kilisesi'nin avlusunda) bulundu; 126 afişlerinin ve eski Rus Ordusu'nun standartlarının tutulduğu bir Rus ihtişamı müzesi de var.
Ural Kazaklar Ekim ayında, Uzak Doğu Beyaz Ordusunun Kazak Tugayına girdikleri 1921 Vladivostok'a geldiler.
Kasım ayında, Kızılların 1922'i Uzak Doğu'nun tamamını işgal etti ve Urallar Çin'e, özellikle Harbin'e taşındı. Bazıları bir kısmı Ataman V.S. ile birlikte Çin'de kaldı. Kasım ayında Japonya'nın Nagasaki limanı üzerinden Tolstov, 1923 Avustralya'ya gitti. Rusya'da kalan ve eve dönen birkaç kişi vuruldu. Bunlar arasında VS babasıydı. Tolstova, Ataman TK Borodin. Her şeyden önce hepsi kırmızı hayat garantilidir.
Uzun süredir Çin'e taşınan Kazakların çoğu burada iş bulamamıştır. Birçoğu Amerika Birleşik Devletleri'ne veya Avrupa'ya taşınmak istiyor, ancak Avustralya'ya gelmek daha ucuzdu. Çoğunlukla oraya gittiler. Vapur, Kasım 4’te onları Brisbane 1923’e getirdi, elbette çoğunun sonsuza dek burada kalacağını tahmin etmediler. İlk “Ural yerleşimciler” para ve dil konusunda büyük zorluklar yaşadılar. Uralların ikinci kuşağı diline hâkim oldu ve üçüncü İngilizcenin yerel olması için.
İlk başta, Avustralya’da, Ural’lar neredeyse sadece yoğun işlerde çalışıyorlardı - limandaki yükleyicilerdi, çiftlikler üzerinde çalıştılar, şeker kamışı. VS Tolstov, Kazakların ana grubunun gelmesinden önce bile, diğer vatandaşlarını çalışmaya davet ettiği çiftliğini organize etti. A.V. ona "kendi işi" için para verdi. Ural’ları tanıyan ve biraz daha erken Avustralya’ya gelen, Don ordusundan bir Kazak olan Bolkhovitinov. Ayrıca yerel okulda Kazak çocukları kaydetti. Daha sonra, 1927, A.V. Bolkhovitinov Quisland'da bir mağaza açtı ve 1934'te Amerika'ya gitti.
Kazaklar-“Tolstoy çiftliğinden” Urallar orada sebze yetiştirmek için uzun yıllar çalıştı; bazıları mevsimsel kırsal işler için ayrıldı. Uralların Kazakları, kürekleri, baltaları ve turşuları olan bir sütunla sıralanan, işin içine giden, Rus şarkıları söyleyen yerli halkın ilgisini çekti - birçoğu harika seslere sahipti. Yakında Kordalba'nın mülkü - burası Brisbane'nin kuzeyindeki 380 km - Rus yerleşiminin merkezi oldu. Yavaş yavaş, Kazaklar çiftliklerini almaya başladılar, bir çiftlik aldı, bazıları Kordalba kentinde evler satın aldı. Küçük bir kasaba - bir merkez cadde, birkaç dükkan, üç otel - yakında neredeyse tamamen Rus oldu. Evlerin kapısındaki plaklar, Karamisevlerin, Piunovların, Potorokininlerin, Tarşkov'ların ve diğerlerinin burada yaşadığını söyledi: 45 Ural halkının aileleri şehre yerleşti; Tamamen Kordalb'da, yüzlerce elli Rus mmigré ailesi vardı.
Kazaklar ve diğer Rusların bir tür sosyal ve kültürel merkezi, kasaba ve çevresinde yaşayan ve çalışan Potorochins çiftliği idi. Kazak Alexander Yulianovich ve eşi Ekaterina Fyodorovna, Avustralya'daki Ural Kazaklarının bir nevi “kulübü” olan küçük bir ev satın aldı. Misafirperver sahipler, Rusça'daki kayıtları da içeren kitaplar yazmak için bir gramofon aldı. Pazar günleri yakınlarda çalışan Ruslar onları ziyarete geldi. İnsanlar okur, müzik dinler, loto ve kart oynar. Hem yalnız Kazaklar hem de aileler geldi, sırayla akşam yemekleri için düzenlendiler ve ellerinden geldiğince ellerinden geldiğince keyif aldılar. içecekler, atıştırmalıklar ve şarkı söyleme ile. Özellikle sık sık ustaca kelimelerle bir şarkı geliyordu:
Tüm Ural Nehri'ni biliyorlar.
Ve Ural mersin balığı,
Sadece çok az biliyorum
Ural Kazaklar Hakkında
Büyük büyükbabalarımız ve büyükbabalarımız
Peter zamanından beri
Sahalarda zaferler vardı.
Onların "Hurra" sı ne kadardı?
1930'in başında Tolstov, Kazakların Urallardan ortaklığını korumak ve korumak için Kordal'da bir “köy köyü” kurdu. Şimdi toplantılar hem evde hem de piknikte yapıldı. Çok fazla ikram vardı, şarkılar seslendi, danslar yapıldı. Genç Kazaklar, yaşlıların geçmiş zamanları ve kampanyalar hakkındaki hikayelerini dikkatle dinledi. 21 özellikle her Kasım ayında St. Ural Askeri Festivali'nde kutlandı. Başmelek Mikail. Sadece Kazaklar değil, aynı zamanda Kordalb'a gelebilecek olan tüm Ruslar da şölene davet edildi. Ortodoks bayramları ilahi servislerle kutlandı (Brisbane'de bir Rus rahip vardı), Noel için Kazaklar tarafından çekilen Kordalb “kamu salonunda” bir Noel ağacı düzenlediler.
1940 tarafından. Pek çok Rus, oldukça büyük Brisbane şehri için terk etti; bu durumda ucuz arsalar satın almak mümkündü. Kordalb'de çok az Rus var, ama burada Ural Kazakları'nda yaşayan Ruslar hala burada hatırlıyor, bir süredir hem halk müziği enstrümanlarını hem de şarkı söyleme ve çalma, hem de pişirme alanında bir tür geleneksel kültüre bağladılar. Yerel halk, sayısız güçlüğün - dil bilgisi, sıkı çalışma, vb. - Kazakların ömrünü karmaşıklaştırdığını, ancak kadere teslim olmadıklarını söylüyor.
O zamandan beri, Urallar kendilerini çeşitli endüstrilerde yeterince ortaya çıkardılar. Öyleyse, I.M. Persia kampanyasında bacağını kaybeden çobanlar, Çin'de ise el sanatları işini öğrendi - hasır sepetler, tepsiler, bebek arabaları vb. Üretti. Üretim başarılı oldu ve yakında Çobanlar el sanatları dükkanını açtılar.
Uralets G.A. Avustralya'da Mitryasov oldukça iyi tanınan bir elektrikçi uzmanı oldu ve Avustralya Mühendislik Enstitüsü'nden mezun oldu. Elektrik mühendisliği şirketi için çalışmaya başladı, burada yüksek pozisyona geldi ve danışman olarak birkaç kez Yeni Gine'ye gitti. Aynı zamanda, 1980'lerin önünde bulunan Brisbane Genel Müteahhit Köyü atalarından seçildi.
Brisbane'de 1923'e gelen Ural Kazaklar, Avustralya'da iş aramak için dağılmış kendi ayrı stanitsalarında yaşamalarına rağmen, yine de Kazak geleneklerini, belirli bir toplumu, birbirlerini önemsemeyi ve sürekli karşılıklı yardımı bir araya getirdiler.
II. Dünya Savaşı sırasında, Müttefik ordusuna Japonya'ya karşı savaş operasyonlarına katılan Avustralya'dan birçok Ural Kazak, madalya ve emir verildi. Torunlarının ve torunlarının, atalarının kendilerine verdiği sevgiyi yüreklerinde tuttukları ve büyük Rus halkının önemli bir parçası olan Ural Kazaklarının geleneklerini onurlandırdıkları bilgisi var.
Makalenin hazırlanmasında aşağıdaki çalışmalar kullanılmıştır:
1. AG Tregubov "Gugni'den Tolstova'ya." Atamans Yaitsky Kazak birlikleri. Optina yayınevi Uralsk, 2006.
2. AG Tregubov. Avustralya’da Urallar. Ural Kütüphanesi. Yayınevi "Optina". Uralsk, 2007.
3. N. Chesnokov. Sakatlamak. Açlık "Series" Ural Library ". Yayınevi "Optina", Uralsk, 2005.