Yaşamın ilk yılında ebeveyn çocuk etkileşimleri genellikle olumlu, şefkatli ve eğlencelidir. Bebekler çocuklara dönüşmeye başladığındaysa, artan hareket yetenekleri, dürtüsellikleri ve keşif istekleri başlarını belaya sokmalarına sebep olur. İlk yılın koşulsuz şefkat ve sevgisi yerini yüksek sesli “Hayır, dur, yapma”lara bırakır ve çocuğun isminin kullanım amacında şefkatten emir verme ve uyarıya doğru bir geçiş olur. Bu ebeveynden çocuğa uyarı mekanizması, hayvanlarda da görülmektedir ve çocukların hareketini dondurmak, böylece onları tehlikelerden korumak üzere tasarlanmıştır. Bu donuk kalma tepkisinin yansıması otonom sinir sistemininde, Sempatik sinirlerin getirdiği meraktan, parasempatik sinirlerin getirdiği kısıtlanmaya hızlı bir geçiş yaşandığında da görülür. Deneysel bir şekilde, çocuklar da keşif modundan donup kalma moduna çok hızlı bir geçiş yaparlar. Bunun sonucunda çocuk durur, aşağı bakar, kafasını sallar ve omuzlarını düşürür. Engellendikten sonra gelen bu boyun eğme hali, köpeklerin azarlandıktan sonra kamburunu çıkarma, kuyruğunu bacaklarının arasına alma ve sessizce yürüyüp gitmesi ile birebir aynıdır. Benzer vücut pozisyonları sosyal olarak dışlanma, çaresizlik ve boyun eğme durumlarına tepki olarak neredeyse tüm sosyal hayvanlarda görülür. Bu yetişkinlerin “Lütfen beni incitme.” “Tamam, patron sensin.” gibi sözlerinin doğadaki ifadesidir. Ama çoğu çocuk için sempatik sinirlerle ilgili keşiften, parasempatik sinirlerle ilgili geri çekilmeye bu kadar hızlı bir geçişin oluşu “Ben sevilesi değilim”, “Benim ailedeki yerim sallantıda” gibi her ikisi de hayatta kalışı karşılıksız sevgiye bağlı olan çocuğun yaşamını tehdit edecek yorumlarla içselleştirilir.