ABD Trump yönetimi, Ekim ayında Dışişleri Bakanı Mike Pompeo'nun Ortak Kapsamlı Eylem Planı'ndan (JCPOA) çekilmesinin ardından “İran'la yüzleşme” stratejisini açıklarken, “İran rejiminin terörist finansmanı ezmek için” yapılacakları bir bir sıraladı. Bu çerçevede kademeli olarak uygulanacak ambargo 4 Kasımda başlatıldı. Belirtilen ABD politikasının olası etkinliğini değerlendirmek için, İran askeri harcamalarının niteliğini ve ölçeğini kavramak ve ekonomik sıkıntının bu harcamaları nasıl etkilediğini anlamak mümkündür.
Mevcut veriler, yaptırımların İran’ın askeri harcamaları üzerinde olumsuz bir etkisi olduğunu göstermektedir. Örneğin, 2006 ve 2015 yılları arasında askeri harcamaların neredeyse üçte bir oranında azaldığını hatta “küresel düzeyde askeri harcamalarda en yüksek oranda düşüş” görüldüğü belirtilir. Diğer yandan JCPOA konusunda anlaşmaya varılmasından sonra bu doğrultuda, askeri harcamalar% 30 arttı. Ancak, son iki yılda askeri harcamalarda bir sıçrama yaşanırken, bu tür harcamaların önceki on yıldaki daralması, artışın sadece 2009 seviyelerine geri dönüş getirdiğini göstermektedir. Ayrıca, artıştan sonra bile, askeri harcamalar gayri safi yurtiçi hasılanın sadece% 3'ünü oluşturmaktadır.
Tarihsel bağlam, İran İslam Cumhuriyeti'nin savunma harcamalarına nasıl yaklaştığını daha iyi anlamamızı sağlar. Örneğin, İran’ın bugünkü bölgesel müdahaleleri ve nüfuzları yüzyıllardır zirvede iken, askeri harcamaları hala Şah dönemindekinden daha düşük. Nitekim, 2016 ABD doları sabitinde, Pehlevi rejimi altındaki askeri harcamalar 1976'da 17.5 milyar dolara ulaşmıştır. Kırk yıl sonra - ve JCPOA sonrası artıştan sonra - savunma harcamaları 16 milyar dolar civarındadır. İslam cumhuriyetinin askeri harcamalarını, ABD harekâtıyla birleştirilen Körfez İşbirliği Konseyi üyesi devletlerle kıyaslarken, gelecek harcamaların 100 milyar dolara ulaşacağı tahmin ediliyor. Fakat toplam askeri harcamalar denklemin sadece bir parçasıdır. Trump yönetiminin İran’ın bölgesel etkisini engellemeye odaklandığı göz önüne alındığında, İran’ın geniş çaplı savunma harcamaları ve yurtdışı harcamaları arasında ayrım yapmak önemlidir. Uluslararası Kriz Grubu'nun yakın tarihli bir raporu, düşük petrol fiyatları ve yaptırımlar karşısında İran bölgesel politikasını ampirik olarak inceleyerek konuya ışık tutuyor. 2011-15 dönemine bakıldığında, zaman zaman İslam Cumhuriyeti'ni hedef alan çok taraflı yaptırımların rejimin, petrol ihracatı, enflasyonu ve ekonomik daralmasını yarıya yarıya indirilmesiyle sonuçlandığını göstermektedir. İran'ın bölgedeki askeri müdahalesinin, “İran'ın Suriye ve Irak hükümetlerine yönelik askeri ve mali desteğini ifade ederken, Yemen'de de Ensarullaha ya da Husilere 'e olan desteği artırdı. Özellikle dikkate alındığında, bu artış sadece çok taraflı yaptırımlar altında değil, aynı zamanda askeri harcamaların azaldığı koşullarda da gerçekleşmiştir. Bu önemli nokta, toplam İran askeri harcamalarının zorunlu olarak dış harcamalarla ilişkili olmadığı şeklindeki kritik düşünceyi vurgular.
İran yurtdışı harcamaları konusunda, ABD ve İsrail kaynaklı bilgilerde şu şekildedir: Örneğin ABD Dışişleri Bakanlığı, İran'ın 2012'den beri “Esad rejimini desteklemek ( Suriye), ayrıca Irak ve Yemen'deki diğer ortaklarını ve vekillerini desteklemek” üzerine 16 milyar dolar harcadığını açıkladı. Hizbullah, yılda 700 milyon dolar harcama yaptığına göre, bu rakam önceki yılda 200 milyon dolara kadar olan ABD tahminlerinin çok üzerindedir. Bu durum Lübnanlı grupların Suriye'deki faaliyetlerinin bir yansımasını yansıtıyor olabilir. Ayrıca, Dışişleri Bakanlığı, İran'ın 2012'den bu yana Yemen’deki Husilere (Ensarullaha ) yardım etmek için “yüz milyonlarca dolar” harcadığını ve Hamas ve İslami Cihad dahil olmak üzere Filistinli gruplara destek olarak yılda 100 milyon dolar harcadığını iddia ediyor. Trump yönetiminin ve İsrail’in İran’ın yurtdışındaki harcamalarını abartmaya eğilimli olduğu varsayıldığında, 16 milyar dolarlık tahmini yıllık 2,28 milyar dolara eşdeğer. Bu, İran'ın GSYİH'nın % 0,5'inde, ister doğrudan isterse de vekaletle olsun, bölgedeki operasyonlar için birleşik harcamalarının maliyetini ortaya koyacaktır. İkincisi, Suriye hükümetine tahsis edilen tahmini 6 milyar dolarlık kredi limitini içeriyor. ABD ve İsrail’in İran’daki yurtdışı harcamalarını tahmin etmeleri, Tahran’ın bölgesel müdahalelerinin niteliğine ışık tutuyor. Örneğin, hem Washington hem de Tel Aviv, İran'ın dış harcamalarının en az% 75'inin Suriye'de yoğunlaştığını iddia ediyor. Eğer doğruysa, yukarıdakiler, İran’ın Suriye’deki müdahalesinin - Irak’la olan 1980-88 savaşının sonundan bu yana en kapsamlı dış taahhüdünün - ayda 140 milyon dolara mal olduğunu göstermektedir. Bu rakamı perspektife koymak için Suudi Arabistan'ın Yemen'de ayda 6 milyar dolara çıkacağı tahmin ediliyor.
Gerçekten de, İran-Irak savaşı sırasında bile, İran askeri harcaması 1982'de yaklaşık 10 milyar dolar ya da GSYİH'nın% 8'i seviyesinde zirveye çıktı. Tam tersine, 1976 yılında Şah barış zamanında 17,5 milyar dolar ya da GSYİH'nın% 12'sini harcadı. Nihayet yukarıdaki analizden de anlaşıldığı gibi bütün tarihsel süreçteki veriler bize ABD yaptırımlarının “İran rejiminin terörist finansmanını ezme” olasılığının olmadığı yönündedir