Kasırgalar, rüzgar hızı, dönüşü ve ilerlemesi ile karakterize edilen devasa hava sistemleridir. Kasırgalar genellikle bir haftadan fazla sürer ve ölmeden önce saatte 10 ila 20 mil hareket eder. Okyanustan ısı ve enerji toplayarak hareket ettikçe yoğunlaşırlar. Tüm kasırgaların gözlemlenebilen ve ölçülebilen belirli özellikleri vardır.
kasırga oluşumu
Sıcak okyanus suyu kasırgaların yakıtıdır. Su buharlaştığında, nemli hava, birleşen ve bulutları oluşturan rüzgarlar tarafından yukarı doğru zorlanır. Bu bulutların üzerinde üzerlerine zorlanan rüzgarlar vardır. Fırtınanın çevresinde daha zayıf rüzgarlar toplanır ve fırtınanın büyümesine ve yönünü etkilemesine neden olur.
Rüzgar, kasırgaların önemli bir özelliğidir. Aynı yönde ve aynı hızda üfler ve okyanus yüzeyinden hava toplar. Rüzgar şiddetli bir şekilde fırtınadan dışarıya doğru dağılır. Kasırgalar rüzgar hızlarına göre beş kategoriye göre sınıflandırılır. Minimal bir kasırga, saatte 75 mil hızla devam eden rüzgarlara sahiptir. Büyük bir kasırga saatte 200 mil rüzgar hızına sahip olabilir. Kasırgalar, yüksek ve alçak basınç bölgeleri arasındaki farklar nedeniyle oluşur. Bölgeler çarpışır ve basınç üretir. Bir kasırga oluştuktan sonra kendi basınç sistemini de üretir. İçindeki merkezi hava basıncı, onu çevreleyen basınçtan ve içinde hareket ettiği ortamdan daha düşüktür. Bir kasırgada bulut sirkülasyonu akışı çok büyük olabilir. Kasırgalar her zaman Güney Yarımküre’de saat yönünde veya Kuzey Yarımküre’de saat yönünün tersine olan bir dolaşıma sahiptir. “Coriolis etkisi”, kasırgalarda dönüşün yapılmasına yardımcı olur. Coriolis etkisi, rüzgar gibi serbest hareket eden bir nesnenin dönüşünün Dünya’nın dönmesinden etkilendiği bir olgudur. Kuzey Yarım Küre’de rüzgar sağa sapar. Güney Yarımküre’de rüzgar sola doğru hareket eder. Bu nedenle siklonların dolaşımı sağ ve sol yarım kürelerde zıt dönüşlerde oluşur.