Zamanının çoğunu iyiliğini istemeyenlere nefret beslemeye yatıranlar çok önemli bir şeyi unuturlar: onları gerçekten sevenleri sevmek. . Nefret ve kızgınlık, genellikle birçok zihinde çok derin kökler alan iki uğursuz ve ısrarcı düşmandır. Çünkü gerçekte, kendimize zarar veren olumsuz duygulara yakalandığımız tuzaklardır.
'Nefret sevginin zıttıdır' demek, ancak bu tamamen doğru olmadığında genellikle gelenekseldir. Nefret, farklı duyguların iç içe geçtiği özel ama acımasız bir egzersizdir: öfkeden aşağılanmaya veya tiksintiye. Çok ilkel bir içgüdüyle karşı karşıyayız ki, onun gücü ve beynimiz üzerindeki etkisi nedeniyle, dengemiz ya da bizi seven insanlar gibi gerçekten önemli olan şeylere öncelik vermeyi durdurabiliriz.
Öfke ya da kızgınlık için vaktim yok, benden nefret edenlerden nefret etmek için daha az zamanım yok, çünkü nefret zekanın ölümü ve beni sevenleri sevmekle çok meşgulüm.
Hem Aristo hem de Sigmund Freud nefreti şiddet ve yok olma hissinin var olduğu bir durum olarak tanımladılar. Martin Luther King ise bu duygudan yıldızların olmadığı bir gece, insanın şüphesiz var olma nedenini, özünü kaybettiği karanlık bir boyut olarak bahsetmişti. . İnsan olmanın en tehlikeli ucunda olduğumuz açık ve bu nedenle sizi konu üzerinde düşünmeye davet ediyoruz.
Nefret kör değildir, her zaman bir nedeni vardır
Nefret kör değildir, somut bir amacı, bir kurbanı, bir kollektifi ve hatta paylaşılmayan ve kişinin tepki verdiği değerleri vardır . Örneğin Carl Gustav Jung, ilginç olmaktan asla vazgeçmeyen bir kavram teorilerinde konuştu: Nefretin gölgesi veya nefretin gizli yüzü.
Bu bakış açısına göre, birçok insan başkalarını hor görmeye başlar çünkü onlarda görmedikleri bazı erdemler görürler. Bir örnek, karısının kariyerinde zafer kazanmasına dayanamayan adam ya da gerçekte varlığının derinliklerinde hissettiği bir başkasına karşı nefret ve aşağılama duygularını besleyen iş arkadaşı olabilir. imrenme .
Nefretin asla kör olmadığını, bizim için geçerli nedenlere yanıt verdiğini açıkça görebiliriz. Bunun bir başka kanıtı, 2014'te dergide yayınlanan ilginç bir çalışmada bulundu ' Psikolojik bilimler derneği ',' Günlük nefretin anatomisi 'başlıklı. Çalışma, insanlarda en yaygın nefret biçimlerinin neler olduğunu ve ilk kez hangi yaşta 'nefret etmeye' başladıklarını ortaya çıkarmaya çalıştı.
İlk ilgili gerçek, en yoğun nefretin neredeyse her zaman bize çok yakın olan insanlara karşı üretilmesidir. Görüşülen kişilerin çoğu, yaşamları boyunca 4 veya 5 kez şiddetle nefret ettiklerini belirtti.
- Nefret neredeyse her zaman aile üyeleri veya iş arkadaşları üzerinde yoğunlaştı.
- Çocuklar 12 yaş civarında nefret etmeye başlar.
- Nefret stüdyoda çok kişisel bir unsur olarak sunuldu. Bir politikacıyı, bir karakteri veya belirli bir düşünce tarzını küçümseyebilirsiniz, ancak en doğrusu olan otantik nefret, neredeyse her zaman kişinin en yakın çevresinin somut insanlarına yansıtılır.
Açıklama yapmayı bıraktım
Kişisel özgürlüğü ve girişkenlik sanatını uygulayın: Hayatınızın her yönü hakkında açıklama yapmayı bırakın: sizi sevenlerin buna ihtiyacı yoktur.
Nefret düşüncenin ve özgürlüğün ölümüdür
Buda söyledi seni kızdıran kişi sana hükmeder . İçimizdeki nefreti ve hınçları uyandıran şey, bizi, ister inanın ister inanmayın, aynı yoğunluk ve olumsuzlukla genişleyen bir duygunun tutsağı yapar. Eve patronlarına kızgınlıkla dönen ve gece gündüz iletişim kuran bir ailenin babasını düşünelim. kadın eş ve çocuklarına onun küçümsemesini, nefretini. Tüm bu sözler ve bu davranış modeli dolaylı olarak küçüklere akıyor.
Nefret dolu bir dünyada affetme ve umutlu olma cesaretine sahip olmalıyız. Nefret ve umutsuzluğun yaşadığı bir dünyada, hayal etme cesaretine sahip olmalıyız.
Beynimizdeki nefret ateşini söndürmenin o kadar kolay olmadığını da biliyoruz. Öyle görünüyor Bizi inciten veya aşağılayanlara mağfiret etmek topallamak gibidir, ama hiç kimse bir mahkumun varlığını hak etmez, özellikle de en önemli yönü ihmal edersek: mutlu olmamıza izin vermek. Özgürce yaşayın.
Bu nedenle aşağıdaki boyutlar üzerinde düşünmeye değer.
Nefret tuzağından nasıl kurtulurum
Nefretin, prefrontal kortekste yer alan yargılama ve sorumluluktan sorumlu alanlara nüfuz eden somut bir beyin devresi vardır. Başlangıçta da belirttiğimiz gibi, nefret kör değildir, bu nedenle bu düşünceleri rasyonelleştirebilir ve kontrol edebiliriz.
- İddialı ve saygılı bir şekilde, rahatsızlığınızın ve ağrınızın nedenini tartışarak sorumlu kişiye kininizi bırakın. Seninkini ifade et duygular Muhtemelen karşı tarafın sizi anlamadığını veya gerçekliğinizi paylaşmadığını net bir şekilde açıklayarak.
- Bu patlamadan sonra, pozisyonunuzu netleştirdikten sonra, bir son, bir veda belirleyin. Çemberi daha iyi kapatmak ve 'kendinizi özgürleştirmek' için, eğer mümkünse, affetme yoluyla kendinizi bu rahatsızlık bağından kurtarın.
- Kusursuzluğu, uyumsuzluğu, karşıt düşünceyi kabul edin, hiçbir şeyin sakinliğinizi, kimliğinizi, hatta özgüveninizi bozmasına izin vermeyin.
- Zihinsel gürültüyü, kızgınlığın sesini kapatın ve en tatmin edici ve olumlu duygusallığın ışığını açın. Yetiştirilmeyi hak eden kişi: sevdiklerinizin sevgisi ve sizi mutlu eden ve sizi tanımlayan şeye duyulan tutku.
Bu, her gün uygulamamız gereken basit bir alıştırmadır: nefret ve kızgınlığın mutlak serbest bırakılması.