Halbuki ben Sabahattin Alinin adam olacağından hâlâ ümitli idim. Pertevin ısrarı ile bir iki hikâyesini de Atsız Mecmua'da neşretmiştim. Hattâ o benden, yazacağı piyes için, tarihî ve kahramanâne bir mevzu istediği zaman ona kahraman Kür Şadı yazıp vermiştim. Tarihin en büyük kahramanını, iradesiz bir âşık haline sokacağım bilir miydim? Bilsem ona öğretir miydim?İçimizdeki Şeytan, En Sinsi Tehlike, Hesap Böyle Verilir, Hüseyin Nihal Atsız
Sabahattin Ali yazdığı hicviyeden dolayı 14 ay hapse mahkûm edildi. Muallimlikten de çıkarıldı. Hapisten çıktığı zaman ise artık buz gibi komünist olmuştu. Çünkü Nâzım Hikmetofla arkadaşlığa başlamış ve bermutat, irade za'fı dolayısıyla, her konuştuğunun tesirinde kaldığı için "solcu" oluvermişti. Hattâ zamanını iyi hatırlayamadığım bir günde kendisiyle iddiaya girişmiştik: On yılda Almanya'nın komünist olacağım, Almanya komünist olduktan sonra da bütün dünyanın aynı yola gireceğini, bu arada tabiî bizim de o yolun yolcusu olacağımızı iddia etmiş, ben de aksi iddiada bulunmuştum. Hiç şüphesiz bunu, kendisiyle giriştiğim iddiayı kazandım demek için kaydetmiyorum. Maddeten olduğu gibi manen de miyop olan bir hastayı her hangi bir iddiada yenmek övünülecek bir şey değildir. Yalnız onun nasıl bir fırıldak gibi döndüğünü göstermek için bunu yazıyorum.
Öğleden evvel saat on birdeİçimizdeki Şeytan, Sabahattin Ali
Kadıköy'den Köprü'ye hareket eden
vapurun güvertesinde iki genç yan
yana oturmuş konuşuyorlardı. Deniz
tarafında bulunanı şişmanca, açık
kumral saçlı, beyaz yüzlü bir delikanlı
idi. Bağa bir gözlüğün altında daima
yarı kapalı gibi duran ve eşya üzerinde
ağır ağır dolaşan kahverengi miyop
gözlerini vakit vakit arkadaşına ve
solda, güneşin ziyası altında uzanan
denize çeviriyordu. Düz ve biraz
uzunca saçları, arkaya atılmış olan
şapkasının altından dökülerek sağ
kaşını ve gözkapağının bir kısmını
Örtüyordu. Çok çabuk konuşuyor ve
söz söylerken dudakları hafifçe
büzülerek ağzı güzel bir şekil alıyordu.
...Vaktiyle kocası, avukatlığı dolayısıyla tanıdığı bir sorgu hâkiminden bahsetmiş; bu adamın bütün ustalığının sorgu boyunca kâğıtları güya miyop gözleriyle incelemek, ama asıl can alacak soruda bakışlarını şimşek hızıyla kaldırıp sanığın ani irkilişine bir hançer gibi saplamak olduğunu söylemişti. Sanık, bu keskin şimşek parıltısını yoğunlaştıran dikkat karşısında soğukkanlılığını kaybediyor, dikkatle kolladığı yalanı artık kıvıramaz oluyormuş. Acaba şimdi de kocası bu tehlikeli oyuna mı başvuruyordu, kendisi mi olacaktı kurban?Korku, Stefan Zweig
exodusYasak Sevişmek, Attila İlhan (Sayfa 46 - Türkiye İş Bankası)
miyop yahudilerden korkarım
sanki elleriyle ağlıyorlar
işleri güçleri sonbahar
geçen harpten hatırladığım
yaşamak hesabında yarım kalmışlar
ölmek hesabına katamadığım
bulvardaki alarm akşamları
yaprakları gittikçe azalan
ne kadar geçse de aradan
kurşuna dizilmek kadınları
gözlükleri yağmurda buğulanan
hâlâ karanlık alınları
gök daha kirli her sürgünden
nazi avlularındaki soğuk
büyük bir boşluğa yolculuk
isli karartma şehirlerinden
çok uzak bir mozart çarçabuk
okuldaki temsil günlerinden
miyop yahudilerden korkarım
baksalar da sanki görmüyorlar
içlerinde hazır açık bir mezar
harp bitti biteli kapatamadığım
yaşamak hesabında yarım kalmışlar
ölmek hesabına katamadığım
Rus yazarlarının en sevdiğim yanıdır gerçekçi olmaları. Öyle gerçekçiler ki olaylarına ve karakterlerine günümüzde dahi rast gelme imkânımız çok yüksektir. Bulgakov da biraz Gogol’un izinden gitmiş gibi geldi bana. Neden Gogol anlatsana biraz? Dedim kendi kendime.
Gogol’un karakterleri hayatın, bürokrasinin ve kendini önemli addeden insanların dayatmalarına karşı tek başına mücadele edemezler. Mücadele edemediği gibi bunun altında ezilirler de. Şeytani adlı eserimizde mücadele eden kahramanımızın çabası da bu minvaldedir. Sürekli bir çaresizlik içinde çıkış yolu arayışı vardır ama ne çare!
Gogol gibi kendini önemli addedenlerin cakasını palto gibi basit bir eşya ile bozuyor mu?
İsterseniz bu sorunun cevabını okuduktan sonra siz karar verin. Ben ise bundan sonraki hikâyemi Hem Bulgakov'a hem de eski kız arkadaşıma ithaf ediyorum. Dileyen okuyabilir.
Bilinçaltının Şeytani Oyunu
Yüreğindeki anlamsız duygu yoğunluğuyla yatakta doğruldu. Rüzgâr, tahtakurularının istilaya uğrattığı ahşap pencereden ıslık çalarak ve sinsice içeriye sokuluyordu. Handiyse pencere açık olsa içerde ne varsa dışarı atacakmışçasına da nedensiz öfkeliydi. Sırtındaki atleti eliyle yokladı ve inanılmaz terlemiş olduğunu fark etti. Diğer yandan kalbi, bir ordunun hücum emri almış davulcularının tokmağıyla vuruluyormuşçasına güm güm atıyordu. Derin nefes almaya, ardından sakinleşmeye çalıştı. Ansızın bir siluet, zihninde şimşek çakması edasında göründü ve kayboldu.
Banyoya üstündeki gecelikle atleti çıkartarak yarı çıplak vaziyette vardı. Musluğu açtı ve bir süre sıcak suyun gelmesini beklemeye koyuldu. Aynada kendini aradı. Gözlüğü olmadığından net olmayan görüntüsü onu hoşnut olmayan bir yüz ifadesiyle karşıladı. Aynadaki görüntüsüne cevap gelecekmişçesine umursamaz; “neydi şimdi bu?” diye sordu.
Aynada ilkin, eski bir okul olduğu izlenimi uyandıran aşınmış parkeler, boyası kalkmış duvarlar, tozlanmış iki adet kanepe, çay koymak için parkeden mi yoksa ayaklarındaki ölçütsüzlükten midir anlaşılmayan, sürekli sallanan bir masa ve gazete kâğıtlarının sıkıştırılmasıyla kapatılmış pencerelerin olduğu bir bekleme salonu gözüktü. Ardından birilerinin oradan gelip geçmesiyle görüntü hareketlenmeye hemen ardından da bu görüntünün; kendini de harekete dahil etmeye başladığını fark etti.
Bir süre ne yapacağını bilemedi. İki haftadır devam eden baş dönmeleri şimdilik onu rahat bırakmış gibi gözüküyordu. Ayağa kalktı birkaç adım attı, döndü oturdu, kalktı tekrar oturdu… Neden sonra keskin bir eter kokusu vuku buldu köhne salonun orta yerinde öyle ki tozun rahatsız ediciliğinin artık esamesi okunmaz olmuştu. Hiç duymadığı tuhaf bir zil sesi salondaki tekdüzeliği sonlandırdı. Çocuklar bağrış çağrış sınıflarından çıktılar ve adeta merdivenlerden kayarak bahçeye vardılar. Az zaman sonra sesler uzaklaştı ve neredeyse yok oldu. Gevşek parkenin üzerindeki bacağını, hızlı ve ritimli bir vaziyette sallayarak tedirginliğini geçirmeye çalıştı ama olmadı. Gözü bir sınıfın kapısına odaklandı kaldı. En nihayetinde beklediği an geldi. Bayan D. bir elinde sınıf defteri diğer elinde çantasıyla mağrur, sınıfın kapısında belirdi. Kalbi duracak gibiydi çünkü aşık olduğu kadındı bu. Bayan D. dalgalı saçları, uzun küpeleri, kömür gibi gözleri ve sürekli gülümsüyormuş hissi veren dudakları ile her zamanki gibi alımlıydı. Gözlerini bir an olsun Bayan D.’den ayırmadı. Bayan D.’nin kendisine doğru yaklaştığını fark etti ve kısa zaman sonra yanına oturuverdi. Çantayı ve defteri, sallanan masanın üstüne koymasını ve kendisine dönmesini tüm varlığıyla takip etti. Elleriyle ellerini kavradı. Acı mı çekiyordu yoksa gerçekten mutlu muydu ayırdımına varmadı. Ona, onu ne kadar çok sevdiğini söyledi. O ise sadece susuyor kızgınlık pişmanlık arası bir bakışla ona bakıyordu. Birbirlerinin gözlerinde hiç gerçekleşmeyecek olan geleceklerini gördüler. Gözlerini Bayan D.’nin ellerine nişanladı ve Bayan D’nin yüzüğünü son anda fark etti ve ona “sen evlisin bunu biliyorsun değil mi?” demeye kalmadı sarıldılar ve ne kadar zaman öylece kaldılar bilinmez. Sonraları yalnızca sarsıla sarsıla ağladığını anımsadı.
Eter kokusu şiddetini daha da arttırdı ve bir anlamda eter, kendisine gelmesine yardımcı oldu. Hayır, kimseyle konuştuğu yoktu. Sarıldığı kimsede. Kaldı ki burası bir hastanenin bekleme salonuydu. Durmaksızın salladığı ayağının altındaki parke gıcırdamaya devam ederken sürekli bakadurduğu kapı açıldı ve beyaz önlüklü bir adam üzüntülü yüz ifadesiyle uzaktan kendisini karşıladı ve tek bir kelime etmeden sadece başını iki yana sallamakla yetindi.
Musluktan akan suyun ısınmasıyla ayna buğulandı ve aynadaki hareket hızla yavaşladı, bir zaman sonra durdu hemen ardında da görüntü yok oldu. Geriye miyop gözlerinin güven vermeyen bozuk algısıyla kendini bir kez daha zar zor seçebildi. Aklına bir şey düşmüşçesine hızla yüzünü yıkadı, giyindi, arabanın anahtarlarını aldı ve bahçeye koşar adım vardı.
Siteyşın kasa arabasının bagajını açtı, kilerden omuzladığı kazma ve küreği gelişi güzel yerleştirdi. Araba ilkin çalışmak istemedi ve tekledi. Birkaç denemenin ardından motor bağırarak çalışmaya başladı. Dörtlülerin yanmasıyla hafiften çiseleyen yağmur ve sis; açık seçik belli olmaya başladı. Arka tekerleklerin patinajıyla evden ayrılarak yola koyuldu.
İki saatin ardından şehirden ayrılmış, E. Kasabasına ancak varabilmişti. Yol aldığı bu ıssız istikametin kilisenin karşısındaki mezarlığa vardığını adı gibi biliyordu. Bayan D. iyi bir Hristiyandı ve arzu ettiği gibi E. Kilisesi mezarlığında uyumaya hakkı vardı. Arabanın kapısını çarparak indi. Ara ara kurt ulumasına ve hiç dinmeyen çekirge seslerine E. Kilisesinin çanı eşlik ediyordu. Kazma ve küreği omuzlayıp yürürken ayağındaki botların çıkardığı ses de diğer seslere karıştı lakin o uyumla araziye yayılan besteyi asla bozmadı.
RIP
Bayan D.
1991-2015
Yazılı mezar taşını buldu ve elindeki kazma ile başladı kazmaya. Bir süre sonra yeterli derinliği bulduğunu hissetti, kazmayı gelişi güzel kenara attı. Elleriyle daha önceden bıraktığı kitabı aradı. Buldu da. Paltosundan Bulgakov’un “Şeytani” kitabını çıkardı ve eskisiyle yer değiştirdi. Kürekle kazdığı çukuru tekrardan kapadı. Son olarak toprağı öptü ve oradan ayrıldı.
Ben de yazdım:
Düşünüyorum |
Yoğun bakımları, tekerlekli sandalyeleri, acil servisleri, mahkeme koridorlarını, hapishane koğuşlarını, parkların boş banklarını, okul servislerini, kız isteme törenlerini, düğün kavgalarını, kasık ağrılarını, saatler süren ameliyatları, elektrik faturalarını, kahvelerin acı çaylarını iki şekerle içen işsiz gençleri, savrulan küfürleri, asker uğurlamalarını, trafik kazalarını, bıçak sokulan kavgaları, bebekleri ölü doğan babaları, memelerinde süt olmayan anneleri, aldatılan kadınları, annelerinin hıçkırık sesleri ile büyüyen çocukları, tinercileri, tuvalet kokularını, çiçeklerin gülümseyen yapraklarını, kornoları, yan etkisi ağır ithal ilaçları, tütün kolonyalarını, ellerine kına yakan kızları, yere dökülen simit susamlarına konan güvercinleri, fahişeleri, travestileri, banyolarda ağlayan kadınları, yazları simit satan ilkokul çocuklarını, büyüyemeden ölen çocukları, mezarlıkları, buz gibi mermerleri, zambakları, servileri, ceviz ağaçlarını, ödevlerini teneffüslerde yapan öğrencileri, çocuk esirgeme kurumlarında hiçbir şeye aldırmamayı öğrenenleri, gerçekten hiçbir şeye aldırmayanları, boşanma davalarını, yalancıları, ibneleri, yalakaları, bol küfürlü konuşmaları, sigara dumanlarını, gece kulüplerinin yüksek müzikli danslarını, bir başka şehre üniversite okumaya giderken boğazları düğümlenenleri, yurtlarda midesi bulananları, yaramazlıkları, dondurma yiyenleri, öksürükleri, sürekli öksürenleri, gazete okuyanları, ıhlamur içenleri, çay içmeyenleri, polikliniklerin önünde sıra bekleyenleri, kan verenleri, yardımseverleri, üçkağıtçıları, ölenleri, ölenlerin ardında kalanları, ilk defa uçağa binenleri, trene hiç binmeyenleri, ismi Yasemin olmadığı halde sevilen kızları, -Yasemin sözün gelişi, valla öyle- tecavüzcüsünden çocuğu olan kadınları, kürtaj yaptıranları, hiç sevgilisi olmayanları, gardiyanlık mülakatına katılanları, üniversite sınavına hazırlananları, sınavlardan kötü puan alanları, hep başarılı olanları, meme kanserine yakalanıp bir memesi alınan kadınları, altına bez bağlanan zavallı adamları, ezan seslerini, abdest sularını, seccadeleri, aklına birden lokum yemek gelenleri, karpuz çekirdeklerini, greyfurtun adını, deyyusun manasını, kahkahaları, ümitli şeyleri, güzel şeyleri, gülen gözleri, antibiyotikleri, mesirelikleri, müzeleri, eski elbiseleri, her çeşit kokuyu, nihavent makamında türk sanat müziğini, hiç sevmediğim arabesk müziği bile, evci izinlerini, vesikalık fotoğrafları, haciz ihbarnamelerini, piyano ile caddelerde rüzgar çalan çocukları, flüt çalamayanları ama, rakı içenleri, adını bilmediğim bir şeyler içenleri, damarlarına enjeksiyon saplayanları, milyonda bir hastalığa tutulanları, herkes gibi yaşayan bahtiyarları, kızına Yasemin adını koyanları -Yasemin sözün gelişi, valla öyle- terazileri, fasulye adlarını, tartılamayan patlıcanları, saksıda yetişen cin biberleri, hep acı veren akşam ezanlarını, seçim sonuçlarını, diplomaları, yolları, bir türlü bulunamayan tırnak makasını, soba kovasını çöpe döken yeni gelinleri, çöplerdeki kedileri, karşıdan karşıya geçerken ölen kedileri, kolalı jelibonu, ekmeği, kömür kokusunu, tentürdiyot kokusunu, tespih çekmeyi, tuvalete gitmeyi, sakız çiğnemeyi, naneli şeker yemeyi, sedyeleri, ambulansları, yangınları, yeni kesilen çimenleri, dut ağaçlarını, sokak isimlerini, salıncakları, miyop gözlük numaralarını, koltuk değneklerini, zürafaları, plastik topları, çivileri, kitapları, atkıları, kabanları, heyecanları, beklemeleri, özlemeleri, kavuşamamaları, sevinçleri, karamsarlıkları, kürdanları, saatleri, tükenmez kalemleri, ucu kırılmış kurşun kalemleri, resmi evrakları, asık suratlı memurları, kasiyer kızları, çöp poşetlerini, tuvalet kağıtlarını, şemsiyeleri, kaldırımları, valizleri, havluları, acıları, ağrıları, baş ağrılarını, peçeteleri, hapşırıkları, hakaretleri, hararetli tartışmaları, bombaları, kavgaları ve savaşları, savaş uçaklarını, parmağı bir fabrikada gece vardiyasınde kopanları, evet gece vardiyalarını, fabrika servislerini, depremleri, evi yıkılanları, sürekli ilaç alanları, kahvaltıları, kalp nakli olanları, tuzu, böbreğinde taş olanları, yüksek tansiyonu, müjdeleri, seni seviyorumları, öpücükleri, sevişmeleri, ayıpları, günahları, cenneti, yürüyen merdivenleri, asansörü, mandalinayı, serumu, soruları, sıkıntıları, seksek oynayan kızları, saçlarını ördüren kızları, salaları, cenaze namazlarını, mevlitleri, makam odalarını, işçi tulumlarını, nöbetleri, hizaya dizilmeleri, vücuduna kurşun isabet ederek ölenleri, intihar edenleri, intihardan vazgeçenleri, intihardan vazgeçerken beceremeyenleri, iyi insanları, samimi insanları, güzel insanları, iyi ki olan insanları, şiirleri, yalnız akşamı, deniz kenarını, vapurları, göllerin dinginliğini, bin bir türlü kuşu, kredi kartlarını, siyah kuru üzümü, otobanları, kaplanmış defterleri, rozetleri, konuşmaları, susmaları, düşünmeleri, duygulanmaları, beyin ölümü gerçekleşenleri, okumayı öğrenenleri, devamlı çözülen ayakkabı bağcıklarını, elleri, dökülen saçları, perdeleri, kapı zillerini, telefon seslerini, sokak lambalarını, sisi, yağmuru, buna benzer başka şeyleri, düşmeleri, yaraların kabuklarını, filmleri, logolu poşetleri, gazete ilanlarını, tıklım tıkış otobüsleri, olmayacakları, olmazları, olurları, olacakları, olmuşları, bulaşık süngerlerini, kız ellerini, bilezikleri, boğaz gargaralarını, gofretleri, çamaşır iplerini, mandalları, puding yiyen çocukları, sümküren herifleri, ders notlarını, maden işçilerini, sözlükleri, bilmediğim kelimelerin manalarını, kravatları, solgun yüzleri, yüksek ateşleri, portakal suyunu, miting konuşmalarını, çay ocaklarını, otel odalarını, benzin istasyonlarını, üniformaları, prosedürleri, renkli lensleri, makyaj malzemelerini, fareleri, çekirdek çitletmeyi, tuzlu dudakları, öfkeleri, başörtüsünü, kalp çarpıntılarını, utangaç adamları, uyanıkları, okul bahçelerini, savaş meydanlarını, kışlaları, cami avlularını, şadırvanları, tırabzanları, merdiven basamaklarını, ev anahtarlarını, muhabbet kuşlarını, kimlik numaralarını, banka şifrelerini, taksitleri, kuponları, hayalleri, piyango biletlerini, uzayı, güneşi, boşluğu, ateşi, toprağı, suyu,
Allah'ı.
feylesof; 4 / mart. 2013