Cynthia’nın çağrısını bitirdikten sonra Emilia’nın bakışları sakin ve hesaplıydı. Arkadaşlığını daha uzun süre sürdürmek istese de, artık yeteneklerini uygun anlar için korumanın ne kadar önemli olduğunu anlamıştı.
Artık “dünya iradesinin” neler yapabileceğini daha net anladığına göre, “Takipçi Çağırma”nın yararlılığına ilişkin önceki varsayımlarının doğru olmadığını biliyordu.
Cynthia’nın sistem istemlerini kontrol etmek dışında herhangi bir becerisi olmadığı için, arkadaşlık aradığında, kendini yalnız hissettiğinde veya partneriyle dalga geçmek için biraz eğlenmek istediğinde bu beceriyi kullanabileceğine inanmıştı.
Ama artık ‘dünya iradesinin’ Cynthia’yı herkesin içinde ifşa etse bile tespit edemeyeceğini anladığında, artık durum böyle değildi. Özellikle acil durumlarda, kendisine yardımcı olacak gerçek bir bedeni varsa, Cynthia’nın yararlı olabileceği pek çok senaryo düşünebiliyordu.
İronik bir şekilde, ‘dünya iradesi’ dünyayı ancak ‘seçtiği’ aracılığıyla gözlemleyebilirdi. Ancak Amos yok olduğunda veya ‘dünya iradesi’ tarafından terk edildiğinde, her şeyi bilen görüşü geri dönecekti, ancak o zamana kadar çok geç olacaktı.
Bu yüzden emin olması gereken tek şey, Amos’un kendisinin bir “uzaylı” olduğundan “emin” olmaması gerektiğiydi. Kahraman daha önce Danielle hakkında fazla bir şey bilmeyi umursamadığından, bu pek de zorlayıcı bir görev değildi. Bir şeyden şüphelense bile, onun yerine bir uzaylının geçmesini asla beklemezdi.
Aslında, denerse muhtemelen onu ikna edemezdi.
Sadece bu da değil, bu düzlemin ‘dünya iradesi’ hem akıl hem de güç açısından bir çocuk gibiydi. Oyuncaklarıyla oynamaktan zevk almasına rağmen, onların hareketlerinin çoğunu tam olarak anlamadı. Ve etkisi zayıf iradelilerle sınırlıydı, bu da onların belirli insanlar hakkında olumlu ya da olumsuz izlenimler oluşturmalarını daha olası hale getiriyordu.
Örneğin, daha önce ‘bu adam havalı görünüyor’ diye düşünen bir kız, ‘dünyanın iradesi’nden etkilenirse, kahramana takıntılı bir şekilde aşık olması muhtemeldir. Ancak ondan tiksiniyorsa, işe yaramayacaktır. Ancak ‘dünya iradesi’ daha güçlü olsaydı, bu başka bir hikaye olurdu.
Emilia, hem kahramanın Danielle’e duyduğu mantıksız nefretin hem de Amos’a olan saplantılı aşkının, dünya iradesinden gelen bu “dürtme”den kaynaklandığından şüpheleniyordu. O zamanlar sadece çocuk olduklarına göre, ne kadar iradeye sahip olabilirlerdi?
“Bütün bunları neden bilmek istediğini anlamıyorum Emilia~ Sadece ne istersen yap ve görevleri bitir, önemli olan bu!”
Emilia odasından çıkarken başını salladı. “O kadar basit değil Cynthia. Her ne kadar bu dünyanın iradesinin zayıf olduğunu söyleyip duruyorsan da, gelecek dünyalar için durum böyle olmayacak, değil mi? Hâlâ elimizde varken tüm bunları bilmek ve burada denemek daha iyi biraz boşluk.”
En azından artık geleceğin dünyalarında kahramanların önünde bu kadar umursamaz olamayacağını anlamıştı. Çünkü onların gözleri, o uçağın ‘dünya iradesinin’ gözleriyle aynıydı.
“Mhm… Sanırım mantıklı.”
“Dünya iradesi” ile ilgili tüm mesele artık onun için az çok açık olsa da, kadın kahraman Crystal meselesi biraz daha karmaşıktı.
“Doğru anladıysam, Amos dünyanın ‘en sevdiği oyuncağı’, Crystal ise bu dünyadaki en büyük ‘ruh gücüne’ doğuştan sahip olan, değil mi?
Cynthia ona cevap vermeden önce biraz tereddüt etmiş gibiydi. “Doğru, onunla ilişki kurmak hem Amos’a hem de dünya iradesine faydalı. ‘Dünya iradesini’ tüm dünyanın ruh gücünden sızan bir parazit olarak düşünebilirsiniz.”
Elbette bu, araştırma sırasında eşinin doğal olmayan ilk duraksaması değildi. Açıkça, ona söyleyebileceklerini ve söyleyemeyeceklerini filtrelemeye çalışıyordu.
“Öyleyse buna neden ‘dünya iradesi’ diyorsun?”
“II… kökenlerinden dolayı onlara öyle diyorum ama…”
Bu sefer duraklama daha da uzundu ve görmezden gelinemeyecek kadar barizdi.
Emilia gülümsedi. “Bana söylemek istemiyor musun?”
Sesinden Cynthia’nın ne düşündüğü veya ne hissettiği belli değildi, ancak hafif bir pişmanlık hissi vardı. “… Üzgünüm… Sana yalan söylemek istemiyorum ama söyleyemem.”
“Peki.”
Cynthia’nın düşüncelerinin aksine, Emilia hiç kızmadı. Aslında, bu kıza ne kadar borçlu olduğunu herkesten daha iyi biliyordu. İsim olarak ortaktılar, ancak ilişkileri gerçekten eşit değildi.
Zaman zaman oynasalar da, sırf Cynthia ona iyi davrandı diye kendi konumunu unutmazdı.
———-
Samantha eve döndüğünde küçük kız kardeşini koridorda onu beklerken buldu. Hâlâ dünkü gibi görünse de genç kızın aurası biraz farklıydı, biraz daha otoriterdi. Sanki onu tutan başka bir pranga seti daha serbest kalmış gibi.
“Eve hoş geldin Sam.”
Samantha gülümsedi. Yaptıkları hakkında övünememesinin üzücü olduğunu hissetti ama küçük kız kardeşi karanlıkta daha iyiydi.
“Beni mi bekliyordun?”
Yanındaki noktaya hafifçe vururken Emilia’nın duruşu rahattı. “Evet. Buraya gel. Sana bir şey sormam gerekiyor.”
Büyük kız, kanepede ablasının yanına kayarken merakının kabardığını hissetti. “Ne var? Eğer okuldaki duş olayıyla ilgiliyse, merak etme, ben zaten ayarladım…”
Emilia aniden onun sözünü kesti. “Söyle bana, günün nasıl geçti? Ne yaptın?”
“Uh… j-sadece her zamanki gibi. Bilirsiniz. Evrakları imzalamak, müşterilerle konuşmak falan?”
Emilia uzanıp ablasının ellerini tuttu ve çevirdi. Samantha, levyenin aşırı kullanımından dolayı avuçlarında uzun, yatay mavi işaretlerin açıkça görülebildiğini çok geç fark etti.
“Hm… ve avuç içlerin neden morarmış? Dün böyle değildiler.”
“Uh, ben… ah! Dövüş sanatları yapıyordum!”
Emilia gülümsedi. “Ah?”
O anda Samantha, küçük kız kardeşinin kendisinin dövüş sanatları öğrenmek için bir dojoya gittiğini ve ‘idman’ veya başka bir şey denemek isterse bu yalanın kolayca ortaya çıkacağını hatırladı. O zaman inanması mümkün değil.
Sadece dişlerini gıcırdatıp başka bir yalan uydurabilirdi. Umarım kız kardeşi derine inemeyecek kadar iğrenirdi.
“Üzgünüm Emilia! Yalan söyledim, tamam mı~ Erkek arkadaşımla dışarıdaydım ve gerçekten müstehcen şeyler yaptık! Demek bu morluklar böyle oldu. Çok fazla soru sorma, utanç verici!”
Samantha yüzünü kapatmak için ellerini ablasının elinden çekerken utanmış gibi davrandı.
Ablasının bileklerini tutup çekerken şaşkın yüzünü ortaya çıkaran Emilia’nın bakışları karanlıktı.
“Bana yalan mı söylüyorsun Sam?”
Emilia’nın bakışlarında bir şeyler yanlıştı. Ama Samantha bunun ne olduğunu anlayamadı. Ablasının gözleri nasıl bu kadar keskin ve otoriter bakabiliyordu?
“Ö-Üzgünüm Emilia, ben sadece… Bunlar sadece bazı şeyleri bilmene gerek yok!”
Emilia’nın dudakları eğleniyormuş gibi hafifçe kıvrıldı. “O takipçilerle mi ilgili?”
Büyük kızın ağzı şokla açık kaldı. Zaten biliyorsa kendini böyle utandırmasının ne anlamı vardı?!
“Bu kadar şaşırmış görünme. O kadar iyi saklamıyordun, o yüzden aklıma bir fikir geldi. Her neyse, şimdi benden saklanmana gerek yok, tamam mı? Bana tam olarak ne olduğunu anlat.”
Artık böyle köşeye sıkıştırıldığına göre Samantha, meselenin gerçeğini Emilia’ya ancak itiraf edebilirdi. Tabii ki, ona o zorbaların, hatta haydutların son akıbetini hâlâ anlatmamıştı.
Ama yine de Emilia’nın durumun özünü anlaması için bu yeterliydi.
———-
“Bu da ne böyle, Morgan?!”
Ufak tefek kadın polis memuru, masasına kalın bir dosya çarptığında irkilmeden edemedi.
“Başka ne olduğunu düşünüyorsun? Bundan sonra üzerinde çalışacağımız durum bu.”
Uzun boylu, esmer adam homurdandı. “Bunu GÖREBİLİRİM. Bilmek istediğim şey, benden tüm bu saçmalıklara katlanmamı nasıl beklersin?”
Memur Morgan kafası karışmış gibi başını yana eğdi. “Anlamadım?”
Erkek memur, dosyanın ilk sayfasını açmadan önce oturmak için bir sandalye çekerken içini çekti.
“İçinde ne olduğuna bakmadın mı?”
Bayan beklediğinin aksine başını salladı. “Yaptım… İlk raporlara göre, Bay White şehirde başıboş dolaşmak için özel kuvvetleri kullanıyor. Şehrin merkezi bölgesinde, Miller’s restoranının çevresinde çok sayıda insanın kaybolmasını ve iki çocuğu araştıracağız. Bay White’ın aniden kaybolan kızıyla bir çatışması oldu.”
Adam öfkeyle elini kısa saçlarının arasından geçirdi. “Hayatımda daha önce hiç böyle bir saçmalık görmedim! Bay White’ın kim olduğunu biliyor musunuz? Adam yıllardır her türlü hayır kurumuna ve sosyal yardım fonuna bağış yapıyor!”
Bayan gözlerini devirdi. “Peki hangi zengin adam bunu yapmaz, Mark? Henüz bir tane görmedim.”
Mark bir an afalladı. Bay White’ın en çok bağışta bulunduğunu iddia etmek istese de, Morgan’ın zaten en zengini olduğu için bunu çürüteceğini biliyordu.
“Her neyse, ama… Bence bu şehirdeki tüm zengin piçler arasında, muhtemelen bu tür bir boku becerebilecek en az kişi o. Belli ki biri ona iftira atmaya çalışıyor!”
Morgan, polis memurunun omzuna hafifçe vururken içini çekti. “Dinle Mark, karının ameliyatının ancak o hayır kurumları sayesinde başarılı olabileceğini biliyorum ama kişisel önyargını bunun dışında tutmalısın. Soruşturmamız kanıtlara ve gerçeğe dayanmalı.”
Mark gözlerini devirdi. “Tamam. O zaman bana bu ön raporun nereden geldiğini söyle?”
Ufak tefek bayan sadece omuz silkmekle yetindi. “Bilmiyorum. Komiser gizli kaynaklardan geldiğini söyleyerek doğrudan bana verdi.”
“Öf.”
Ufak tefek hanımefendi boğazını temizlemeden önce ikisi arasında bir an garip bir sessizlik oldu.
“Endişelenme Mark. Bay White’ın bununla gerçekten bir ilgisi yoksa, soruşturmamız onun yalnızca adını temize çıkarmasına yardımcı olacaktır.”