Herkes iki yaşından çok korkar. Ben de çocukların en güzel dönemlerinin 1.5-2.5 yaş arası; kendi benliklerini bulmaya başladıkları; hem bağımsızlıklarını ilan ettikleri, hem hala anne ve babadan kopamadıkları; kah yarım dilli, kah hazırcevap konuştukları; hala mıncıklanıp sıkıştırılabilecek birkaç parça eti budu olduğu bu dönemin en tatlı dönemleri olduğunu düşünüyorum.
Bir yaşgünü daha gelince önce bir geriye sonra ileriye bakıyorum. Doğumgünü, doğurma günü yani. Doğurduğum günü hatırlıyorum. Sonra eski videolar, fotoğraflar. Dişsiz gülüşler, yumuk eller, ilk adım, kardeş sevgisi, komik kostümler. Büyümüş mü bu kız?
Gelecek sene 3. Belki yuva. Eh Kıpırcan da anaokuluna başlayacak! Sonra ilkokul gelecek. Benim kadar gezmeye meraklı olur mu acaba?
Ruh ikizim benim. Ne dua ettim senin gibi bir çocuk doğurmak için bir bilsen.
Ne kadar şükretsem az.
(Bu güzelliklere hayırlı bir gelecek vermesi için)
Ne kadar dua etsem az.
Somewhere, over the rainbow, way up high,
There’s a land that I heard of once in a lullaby.
Somewhere, over the rainbow, skies are blue,
And the dreams that you dare to dream really do come true.
(Oz Büyücüsü filminden)