Üvey babası tarafından ihanete uğrayıp bir köle tüccarına satıldıktan sonra, Marie umutsuzluğa kapıldı.
Marie’nin gerçek babası gençken ölmüş ve annesi hastalıktan ölmeden önce yeniden evlenmişti. Akraba olmadığı bir kız çocuğu yetiştiremeyeceğine karar vererek, Marie’nin annesinin son arzusunu görmezden geldi ve Marie’yi sattı.
Öz babası gibi sevdiği biri tarafından ihanete uğrayan Marie, yaşamaktan ümidini kesmiştir.
Onun gibi genç yaşlarındaki bir kız, olağanüstü bir görünüme sahip olmadıkça bir genelev tarafından satın alınmazdı. Bu tür kızların ucuz fiyatlarla satın alınması ve bir madende ağır el işçiliği yaparak ölene kadar çalıştırılması yaygındı.
Umutsuzluğa düştüğü için kimse Marie’yi suçlayamaz.
“Fufu, ne güzel bir gelin. Lütfen adını söyle…”
Bu yüzden, ödeme olarak bir Vampire verildiğini öğrenince rahatlamış hissetti ve her şeyin yakında biteceğini düşündü.
Bir mucize eseri iyi bir alıcı tarafından satın alınıp bir gün serbest bırakılacak kadar kutsanmış olsa da, artık onu önemseyen bir ailesi yoktu.
Kalan on yıllarını böyle bir üzüntü içinde yaşamak ona acıdan başka bir şey getirmezdi.
“Demek konuşamıyorsun… Önemli değil. Yakında bu dişlerle ve bu dille her şeyin tadına bakabileceğim.”
Vampirin dişleri ortaya çıkarken, belirgin yüzü canavara benzer bir ifadeye büründü.
Dişler Marie’nin boynuna kapanırken –
Lordun evinin pencereleri dışında Niarki kentindeki diğer pencerelerin çoğundan farklı olarak cam içeren pencere paramparça oldu ve camlar yere saçıldı.
“Ne?! Guah!”
Sırtında ve yanlarında siyah gölgeler parladı ve her biri vücudundan kan fışkırmasına neden oldu.
Marie bu inanılmaz manzaraya boş boş baktı. Karşısındaki varlık, şampiyonlar veya kahramanlar tarafından yenilmesi gereken kötülüğün vücut bulmuş hali olan bir Vampir’di. Biri böyle bir varlığı tek taraflı olarak parçalıyordu.
“Lanet olsun seni korkak!” Vampir lanetledi. “Bunun gibi yaralar yakında…!”
“İyileşmeyecekler,” dedi bir ses. “Bunlar, Kutsal Oğul’un İyileştirici Olumsuzlamasını uygulayan kunailerdir.”
“Onlarda ayrıca Vampirler üzerinde etkili olan ölümcül zehir var,” dedi bir başkası.
“N-ne?! Bu… olamaz… Gobuh!”
Sanki bir çeşmeymiş gibi ağzından kan fışkıran Vampir hareket etmeyi bıraktı.
Marie’ye hayatına son vermesi gereken Vampir yok olmuştu.
Hatta cesedi maskeli bir Titan tarafından götürülmüştü.
Şimdi ona ne olacağını belli belirsiz merak eden Marie, korkudan bunalmıştı. İçgüdüsel olarak keskin bir cam parçası aldı.
“Beklemek.”
Marie cam parçasını boğazına götüremeden, küçük kiralık katil onun kolunu tuttu.
“Neden beni durduruyorsun?!” diye sordu. “Sana yalvarıyorum, lütfen bırak öleyim!”
“HAYIR!” dedi kiralık katil. “Ölmen sorun olur!”
“Neden?” diye sordu. “Hemen her yere bakarsanız, benim yerime geçebilecek insanları bulabilirsiniz!”
“Senin yerini doldurabilecek kimse yok!” dedi kiralık katil, güçlü bir ses tonuyla.
“– Ha?” Marie içgüdüsel olarak gücünün kolundan dışarı akmasına izin verdi.
Braga bu fırsatı cam parçasını alıp bir kenara atmak için kullandı.
Sonra Marie’nin cam tarafından kesilen elini tedavi etmeye başladı.
“Herkes seni önemsiyor,” dedi ona. “Gidip bu kadar kolay ölme.”
Kralları Vandalieu, Braga ve diğerlerinden Vampirlerin kurbanlarını ve tutsaklarını mümkün olduğunca çok korumalarını istemişti.
Bu yüzden Marie gibi kurbanları korumaya ve güvende tutmaya özen göstermişlerdi.
Braga yalan söylemiyordu.
Ama o anda, kalbi kırık Marie için beyaz atlı bir prens gibiydi.
“İşte böyle King. Bu benim sevgilim Marie,” diye duyurdu Braga.
“Lütfen evliliğimiz için hayır dualarını sun.”
Vandalieu, gururlu görünen Braga’ya ve yanında duran, on iki ya da on üç yaşlarında görünen kıza bakarken, o kişiyle nerede karşılaşacağınızı gerçekten asla bilemezsiniz, diye düşündü.
“Onur vermekten gerçekten çekinmiyorum ama… Braga bir Kara Goblin. Bu senin için uygun mu?” diye sordu Vandalieu.
Kara Goblinler, normal Goblinlerden çok daha fazla insana benziyordu ve Braga’nınki gibi iyi kişilikleri vardı. Vandalieu arkadaş olmayı anlasa da, çoğu normal insanın eş olarak bir Kara Goblin seçmekte tereddüt etmesine neden olacak bir engelin hala olmadığını merak etmesi gerekiyordu.
“Elbette,” diye yanıtladı Marie, Vandalieu’nun şüphelerine rağmen. “Beni umursayan tek kişi vefat eden annem. Eminim Braga ve diğerleri beni o Vampir tarafından öldürülmekten kurtaran kaderdir!”
“Anlıyorum,” dedi Vandalieu. “Bu ülkeye en az on yıl daha dönemeyeceksin. Hala böyle hissediyor musun?”
“Umursamıyorum!”
“O zaman sana iyi dileklerimi sunmaktan ve ‘tebrikler’ demekten başka yapacak bir şeyim yok.”
Marie’nin kendisi tatmin olduysa, muhtemelen sorun yoktu. Aslında, ninja biriminin kaptan yardımcısı Braga, Kara Goblinlerin en başarılısı ve iyi bir bireydi. İtiraz edecek bir şey yoktu.
Ve Marie, Talosheim’a gelseydi muhtemelen daha lüks bir hayat yaşayabilirdi.
“Ah, Kutsal Evlat, alçakların tutsak ettiği fahişeler ve onlar için çalışan kadınlar hakkında…” diye başladı Zran. Nedense sözleri oldukça anlaşılmazdı.
Vandalieu ona bakmak için döndüğünde, maskesinden bile rahatsız olduğu belliydi.
“Nedir?” diye sordu Vandalieu. “Onları susturmak, biraz para vermek ve sonra serbest bırakmak için Zihinsel Tecavüz becerisini kullanmayı planlıyorum.”
Devraldığı Karanlık Gecelerin Dişleri’ni en fazla birkaç ay kullanmayı planlıyordu, bu yüzden genelevleri gibi işlerinin yönetimini sürdürmeye hiç niyeti yoktu. Hemen çekilmeye niyetliydi, bu yüzden fahişe gibi davranan kötü kadın yönetimi ortadan kaldırmayı ve geri kalanları serbest bırakmadan önce susturmayı planlıyordu.
“Bu konuda,” dedi Zran. “Marie-jouchan’ı gördükten sonra, yanlış anlamış görünüyorlar ve bize yalakalık yaparlarsa öldürülmeyecekleri izlenimine kapılıyorlar… Orada Kara Goblinlerle toplu bir evlilik görüşmesi yapıyorlar.”
“… Vay.”
“Ve hiçbiri kadınlara alışkın değil, bu yüzden işler oldukça ilginç hale geldi.”
“… Kadınlar sağlamdır, değil mi?”
“Peki, Vandalieu-sama, o kadınları ne yapacağız?” diye sordu.
Gerçekten de, Vandalieu onlarla ne yapmalı?
“Öncelikle mülakatları ve fiziki muayeneleri yapalım” dedi.
“Tatlım, ona benden de bahsetmelisin” dedi bir kadın.
“Ah, doğru. King, benim de bir sevgilim var,” dedi başka bir Kara Cin.
“… Tebrikler,” dedi Vandalieu.
Aynı sıralarda, Hartner Dükalığı’nın bir sonraki lordu, ikinci oğlu Belton tarafından yönetilen yetiştirme projesini yok etmek için komplo kuranlar, durumu bildirmek için toplanmıştı.
“Yani, bu Dhampir çocuk yüzünden planlarımızın boşa çıktığını mı söylemek istiyorsun?”
“Kesinlikle, Karcan-dono!”
Hartner ailesinin en büyük oğlu Lucas’ın bir şövalyesi olan Karcan, Alda’nın rahibi kılığına giren Froto’nun raporundan şüphe ediyor gibiydi. “Öyle diyorsunuz ama… Hayır, size güvenmediğimi söylemiyorum. Ama yine de biraz…”
Gözlerinde şüpheli bir ifadeyle keçi sakalını okşadığı için Karcan’ı kimse suçlayamaz. Froto ve arkadaşlarının raporunun içeriği çok tuhaftı.
Bir Dhampir, tüm köylüleri orada dağıtılan zehirden kurtarmak için Beşinci Yetiştirme Köyü’ne doğru gökyüzünden uçmuştu.
Köye saldıran bir grup Ork’u yenmek için çıplak elle gökten görünmesine ek olarak, göz açıp kapayıncaya kadar bir kuyu yaratarak su sıkıntısı çeken köye bol miktarda su sağladı.
Karcan, komutasındaki şövalyelere İkinci Yetiştirme Köyü’ne zehirli gübre götürme emrini bizzat vermişti; önümüzdeki baharda bir hayalet kasabaya dönüşmesi gerekiyordu. Ama görünüşe göre Dhampir gelip köylülere Goblinleri acil durum tayınları olarak nasıl kullanacaklarını öğretmişti.
Ve Froto, şehirdeki casuslar tarafından gönderilen haydutların kaybolmasında Dhampir’in parmağı olduğuna dair hiçbir şüphe olmadığını iddia etti.
Karcan’ın adamları tüm bunların tek bir Dhampir çocuğu tarafından yapıldığını bildiriyorlardı.
Karcan’ın tüm bunların ‘şüpheli’ olduğunu düşünmesi mantıksız değildi.
“En azından Karcan-dono, orklarla olan olayı bizzat ben gördüm. Gönderdiğim orkların bir anda Dhampir’e yenildiğini bu gözlerle gördüm!” dedi orkları evcilleştiren adam.
O bir Canavar Büyücüsüydü – canavarları kontrol etmek için sihir yoluyla onlarla zihinsel bağlar kurulmasına izin veren bir Meslek.
Froto’nunkilere ek olarak onun sözlerine bakıldığında, bu haberlerin yalan olduğuna inanmak zordu.
“Ve dağıttığım zehre karşı koymak için… Bu zehrin kurbanlarını öldürmesi zaman alıyor, çünkü bir hastalık gibi görünmek üzere tasarlandı, ancak normal zehir önleyici büyüler veya panzehir İksirleri ile etkisiz hale getirilemez. Dhampir’in becerisi yüzeysel değil. hiçbir şekilde,” dedi genç bir adam, orta yaşlı gezgin bir tüccar kılığına girmek için makyaj yapmış olan bir casus.
Adamların sözleri, işlerinde başarısız oldukları için basitçe bahaneler ürettiklerini varsaymak için fazla doğal değildi. Böylece Karcan, onların raporlarını gerçek olarak kabul etmeye karar verdi.
Bütün bir şövalye tarikatının başındaydı. Yeterince uzun süre şövalyelik yaparlarsa, yaşlarına ve görünüşlerine rağmen inanılmaz şeyler başarabilen adamlar olduğunu kendi gözleriyle görmüştü.
Karcan, “O çocuk bir Dampir miydi? İnanması ne kadar zor olsa da, gerçekten bir Dampir ise bu mümkün bir hikaye,” dedi. “Ama başka bir deyişle, bu köylerde D-sınıfı bir maceracının gücüne sahip yetenekli bir şifacı büyücü olduğu anlamına geliyor,” diye bitirdi sözlerini.
Dhampir’in üç Orku yenmiş olması etkileyiciydi ama aslında birini sürpriz bir saldırıyla yenmiş ve ivmesini diğer ikisini yenmek için kullanmıştı. Bu muhtemelen D sınıfı bir maceracının gücüne sahip herkes için mümkün olacaktır.
“En önemlisi, köyü mülteci maceracılar gibi faaliyetler için bir üs olarak kullanmıyor. Onun sadece bir maceracı olmak için şehre doğru geçtiğini söyledin, değil mi? O çocuk köylerde yokken bir şeyler yapılmalı” dedi Karcan.
“Gerçekten düzelecek mi?” diye sordu.
Karcan güldü. “Çok endişeleniyorsun. O Dampir bile köyleri gözetlemek için muhafızlar kurmak gibi bir şey yapmaz,” dedi.
“Sanırım haklısın.”
Gerçekte, Vandalieu her yetiştirme köyüne Familiar’ları, Lemures ve düzinelerce Stone Golem yerleştirmişti.
Karcan, “Eğer bu Dhampir çocuğu maceracı olmaya niyetliyse, en az bir yıl maceracılar okuluna gitmeye zorlanmalı” dedi. “Bu süre zarfında, haydut gibi davranacağız ve yetiştirme köylerini yok edeceğiz… Adamları kendim yöneteceğim.”
Karcan’ın kendisinin ve adamlarının haydutluk yapacaklarını açıklaması, adamları heyecanlandırdı.
“Gerçekten sorun değil mi? Eğer ortaya çıkarsa, kurbanlarımız sadece mülteci olsa bile, asılacağız ya da köle olacağız!”
Karcan, “En azından bu kadar riski almaya istekli olmalıyız” dedi. “Her şey, insanların ve Lord Lucas’ın iyiliği için, Hartner Dükalığımızı parazitler gibi yiyip bitiren bu utanmazca rezil aptalları Sauron Dükalığı’ndan yok etmek için!”
Vandalieu’nun düşündüğü gibi Karcan, tarım köylerinde yaşayanlar da dahil olmak üzere Sauron Dükalığı’ndan kaçan mültecileri kendi ulusunun insanları olarak kabul etmiyordu.
Bahsettiği ‘insanlar’ Hartner Dükalığı’nın insanlarıydı; Sauron Dükalığı gibi diğer düklüklerden gelenler esasen yabancıydı.
Bununla birlikte, Karcan’ın asıl amacı, Lucas’ın adına anlamlı bir şey elde edemediği için sabırsız olmasıydı, bu nedenle Lucas, ailenin halefi olsa bile, Karcan istediği sosyal statüye ulaşamayacaktı.
Karcan, “Şirketim önümüzdeki ay sefere çıkacak” dedi. “O zaman, Yedinci Yetiştirme Köyü ile başlayacağız ve ardından diğer yetiştirme köylerine saldıracağız. Froto-dono, seni de bize katacağım.”
“B-ben mi?”
“Kimseyi canlı bırakmamamız için sana ihtiyacımız var, Froto-dono, çünkü köylerde nasıl dolaştığını onlara vaaz veriyormuş gibi yapmaktan biliyorsun. Bu başarılı olursa, sen de dükün evinin bir tebaası olacaksın. Sana güveniyorum.”
“Tabiki.”
Froto, umduğundan daha derin bir komploya karışmaktan aldığı uğursuz duyguya rağmen artık geri dönemezdi.
Karcan’ın tüm planlarını istemeden durduran Vandalieu, pazar yerinden geçerek Maceracılar Loncası’na doğru ilerliyordu.
Amacı elbette bir maceracı olarak kaydolmaktı.
Çeşitli şeyler öğrendikten sonra işler değişti ama şimdi kaydolmak için mükemmel bir fırsat.
Artık Hartner Dükalığı’nın Talosheim’a ihanet ettiği anlaşıldığına göre, Vandalieu’nun yeni bir hedefi vardı: Titan kölelerini hâlâ sömürüldükleri kölelerin işlettiği madenlerden kurtarmak.
Bununla ilgili olarak Talosheim ile zaten temasa geçmişti; Görünüşe göre Borkus o kadar öfkeliydi ki, şu anda dükalığı işgal etmek istiyordu.
Ne kadar güvenilirdi.
Vandalieu’nun buna rağmen hala bir maceracı olarak kaydolmasının nedeni, bu şansı şimdiye kadar kaçırırsa, bunu yapmak için bir sonraki fırsatın yıllar sonra olabilmesiydi.
Vandalieu, Neşeli Hayatın Kötü Tanrısı’na tapan Safkan Vampirler tarafından buraya yerleştirilen Vampir’i de ortadan kaldırmış ve onu bir müttefik haline getirmişti. Niarki şehrini kontrol eden suç örgütü bile onun kuklası olmuştu.
Hemen kayıt olacağım, şehri hemen terk edeceğim, Eleanora ve diğerleriyle yeniden bir araya geleceğim, gecenin çökmesini bekleyeceğim ve sonra dükalığın başkentine uçacağım.
Her iki durumda da, Vandalieu’nun uçmadan önce geceyi beklemesi gerekiyordu, dolayısıyla bunda bir sorun yoktu.
Yine de suçlu maceracılarla klişe bir karşılaşma yaşaması sorunlu olurdu.
“Yine de bir maceracı olarak çalışmak için ihtiyaç duyduğum birçok şey olduğunu öğrendiğim iyi oldu. En azından bir eve ihtiyacım olacağını düşünmek.”
Normalde, maceracıların bir maceracı olarak çalışmak için bir eve ihtiyaçları olmaz. Yeni maceracılar ucuz pansiyonları kullanırken, birçok eski maceracı aşina oldukları hanları üs olarak kullandı.
Ancak Vandalieu’nun diğer maceracılardan farklı olarak, endişelenmesi gereken Borkus, Zadiris, Sam ve Eleanora gibi koşulları vardı.
Onlara “insan” muamelesi yapılmaz. Onlar, Vandalieu’nun evcilleştirdiği “canavarlardı”. Bu nedenle Vandalieu bir hanı kullanamadı.
Dünya üzerindeki müşterilerinin evcil hayvan getirmesine izin vermeyen restoranlara ve pansiyonlara benziyordu. Ve bu durumda, onlar evcil hayvan değil, vahşi hayvanlardan daha çok korkulan canavarlardı.
Pixies gibi küçük canavarlar olsalardı, muhtemelen herhangi bir sorun olmazdı ve Eleanora ve Zadiris gibi ilk bakışta normal insanlar gibi görünenler için bazı hanlarda işler yolunda gidebilirdi. Ama Knochen ve Bone Man için kesinlikle imkansız olurdu.
Elbette terbiyeci olan maceracılar da vardı ama hanları kullandıklarında canavarlarını ahırlarda bırakıyorlardı. İster Goblinler, ister Koboldlar ve hatta Ghoullar olsunlar, ahırlarda kalmaları gerekecekti.
Bu nedenle, eğer Vandalieu bir han kullanmak isterse, Borkus, Kemik Adam ve hatta Eleanora ve Ghoul’ların misafir odasını kullanmalarına izin verilmediyse, atlar gibi muamele görmeleri ve bir ahırda tutulmaları gerekecekti.
Gerçekten vahşi davranış.
Gerçi dün gece bunu fark ettikten sonra Eleanora, “Vandalieu-sama’dan başka birinin önünde kendimi böyle küçük düşürmek… Ama bu Vandalieu-sama’nın hatırı içinse,” diye düşünerek kendini buna hazırlamıştı.
Vandalieu, “Bir maceracı olarak çalışabilmem için maceracılar okuluna gitmem gerekiyor ama ondan önce bile haydutlardan ve suç örgütlerinden para almam, Zindanlardan hazineler toplamam ve büyük bir ev almam gerekiyor” dedi. “Ha, normalde tam tersi olmaz mı?”
Bir maceracı olmak ve kendi başına başarılar elde etmek için zengin olması ve bir ev alması gerektiğini düşünmek garipti. Ancak tek başına çalışırsa, laneti nedeniyle Deneyim Puanı elde edemez ve yalnızlığa dayanamaz.
Üstüne üstlük, maceracılar okulunda bir parti kuracak yoldaşlar edinebileceğine dair hiç güveni yoktu.
Sonuçta bir ev gerekliydi.
Vandalieu, “Bir ev satın almak için para kullansam bile, onları evcilleştirdiğimi kanıtlayan tasmalar ve kolyeler almadığım sürece, herkesin içinde şehirlerde dolaşamam. Maceracı olmak çok zahmetli,” diye yüksek sesle düşündü Vandalieu. terk edilmiş bir Vida Kilisesi’ni geçti ve Maceracılar Loncası binasına ulaştı.
O kadar büyük bir alana inşa edilmiş iki katlı bir binaydı ki, Yedinci Yetiştirme Köyü’ndeki şube, yani her türlü ticaret dükkânının tamamı içine onlarca kez sığabilirdi. Bölge lordunun binaları hariç, Niarki şehrinin en büyük beş binası arasında yer alıyordu.
Şehirlerdeki Lonca şubelerinin binaları gerçekten büyüktür. Normalde Talosheim’ın kraliyet şatosunda yaşayan Vandalieu bile etkilenmişti.
Suçlu bir maceracıyla kavga etmeyeceğini umarak kısa bir dua okudu.
“Hadi gidelim.”
Kararını topladı ve Lonca’nın kapısını açtı. Lonca’nın kabul etmek için istek arayan maceracılarla dolu olduğu gün geçmişti, bu yüzden orada çok az maceracı vardı. Resepsiyon masasında oturan resepsiyonistler vardı ve onların arkasında evrak işlerini yapan başka çalışanlar vardı.
Vandalieu sessizce ilerledi ve tezgâha ulaşmayı başardı. Herhangi bir kavgaya girmeden.
Görünüşe göre duam duyulmuş, diye düşündü Vandalieu ama yanılmıştı. Basitçe maceracıların çoğu onu fark etmemişti ve fark etseler bile onun gibi bir çocukla kavga edecek pek kimse yoktu.
Maceracılar Loncasına gelen çocukların çoğu ya kaydolmak için gelen yeni başlayanlar, G-sınıfı maceracılar ya da maceracılar okulunun öğrencileridir.
Ve birisi “Senin gibi bir veletin maceracı olabileceğini mi sanıyorsun?” ve şehirde el işçiliği gibi çalışan ve Lonca’yı temizleyen G sınıfı bir maceracıyla kavga çıkarsa, yalnızca küçümseyici kahkahalar alırlardı.
Maceracılar okuluna kayıtlı bir öğrenciyle kavga çıkarsa işler onlar için daha trajik olurdu. Maceracılar okulunda eğitmenlik pozisyonları, ön saflardan emekli olan maceracılar için popülerdir. İnsanlar sebepsiz yere kavga çıkarır ve başkalarını tehdit etmeye çalışırsa, yalnızca kıdemlilerini kızdırır ve gelecekte yeniden istihdam edilmelerini zorlaştırır.
Bu nedenle, “acemilerle kavga çıkaran kaba kıdemli maceracı” klişe senaryosu, yalnızca yeni maceracılar maceracılar okulundan mezun olup gerçek maceralarına başladıklarında ortaya çıkar. Alternatif olarak, genellikle kavgayı başlatan çocuktur.
Gerçekten de tüm iş kollarında, sağduyularını yitirecek kadar umutsuzca aşağılık insanlar var, ama… onlar günün her saatinde her Lonca şubesinde bulunmazlardı.
Belki de şu anda Lonca’nın Niarki şubesinde böyle insanların olmaması anlamında, Vandalieu’nun duası gerçekten duyulmuştu.
“Affedersiniz,” dedi Vandalieu bir resepsiyon görevlisine seslenerek. “Bir maceracı olarak kaydolmak istiyorum.”
“! A-ah, evet.” Görünüşe göre resepsiyonist onu fark etmemişti; bir an şaşırmış göründükten sonra ona iş gibi bir gülümsemeyle bir kalem ve bir kağıt uzattı. “Adınızı, yaşınızı, ırkınızı ve varsa uzmanlık alanlarınızı yazınız. Sizin adınıza doldurması gereken biri var mı?” diye sordu.
Vandalieu, “Hayır, sorun değil,” dedi. “Ama uzmanlık alanlarına ne tür şeyler yazmalıyım?”
İki yüz yıl önceki Maceracılar Loncası başvuru sürecini Borkus’tan ve Mirg kalkan ulusundaki süreci Kachia’dan duymuştu ama farklı zaman dilimlerinde ve farklı ülkelerde işler farklıydı. Formu doğru doldurduğundan emin olmak en iyisiydi.
Resepsiyonist, “Uzmanlıklar için, eski maceracılardan aldığınız herhangi bir eğitim, niteliklere olan yakınlığınız, nitelikleriniz ve sahip olduğunuz benzersiz beceriler gibi şeyleri yazmalısınız” dedi.
“Eşsiz becerilerim bile mi? Lonca Kartımı verdiğinde becerilerimi öğrenmiyor musun?” diye sordu Vandalieu.
“Evet, bu doğru, ancak kayıt olduğunuzda ortaya çıkan becerileriniz gizli tutulur, bu nedenle yalnızca kaydınızdan sorumlu personel tarafından bilinecektir. Formun uzmanlık alanına benzersiz becerinizi yazdığınızda, Bu, bu benzersiz beceriyi herkese açık hale getirme ve rekabet halindeki isteklerde kullanma niyetinizin bir beyanıdır,” diye açıkladı resepsiyon görevlisi.
Örneğin, bir maceracı, Goblin Slayer veya Dragon Slayer gibi belirli canavar türlerine ekstra hasar verme yeteneği sağlayan benzersiz bir beceriye sahipse, Lonca, bu beceriye uygun talepler oluşturur ve uygun müşterileri o maceracıya tanıtır.
Ancak maceracı, beceriyi bir sır olarak saklamak isterse, temel olarak personelin zihninde mühürlenirdi.
Yine de istisnalar olacak gibi görünüyor… Lonca Ustasına gerçekten söyleyecekleri gibi ya da onun gibi bir şey.
Ne de olsa Maceracılar Loncası insanlar tarafından yönetiliyordu, bu yüzden onların gizlilik politikalarına çok fazla güvenmemek muhtemelen en iyisiydi.
Aslında, Vandalieu bundan habersiz olsa da, Mirg kalkan ulusundaki Maceracılar Loncası’nın bir Lonca Lideri, Earl Thomas Palpapek’in talebi üzerine Yeşil Rüzgar Mızrağı Riley’yi hileli bir şekilde terfi ettirmişti.
Elbette şubelerini sağlıklı bir şekilde yöneten bazı Lonca Ustaları vardı ama aynı zamanda yapmayanlar da vardı.
Bu durumda, uzmanlık alanını boş bırakabilirim.
Vandalieu kayıt olduktan sonra şehirden fırlayacaktı. Sadece adı, ırkı ve yaşı için alanları doldurduktan sonra formu teslim etti.
“Bu…” Her nedense resepsiyonist, o formu alırken gözlerini iri iri açtı ve ardından Vandalieu’ya acıklı bir bakış attı. “Bu formda yazdıklarına göre sen yedi yaşında bir Dhampirsin. Bu doğru mu, Vandalieu-san?”
Vandalieu onu aldatmaya çalışsa bile gerçek adı, yaşı ve ırkı, Lonca Kartı verildiğinde ortaya çıkacaktı. Yani, elbette, formu tam bir dürüstlükle doldurmuştu.
“Evet, doğru,” dedi resepsiyon görevlisine.
Vandalieu, ona gerçekten bir Dhampir olduğunu göstererek, gözlerinin birini örten kumaşı çıkarırken, sanırım Dampirler nadirdir, diye düşündü.
“Öyleyse… korkarım kayıt yaptıramazsınız,” dedi resepsiyon görevlisi onun kıpkırmızı ve mor renkli tuhaf gözlerini görünce ciddi bir ifadeyle.
Vandalieu bu inanılmaz tepki karşısında şaşkına dönerek birkaç kez gözlerini kırpıştırdı. Ancak resepsiyonistin ifadesi değişmedi, ifadesini düzeltmedi.
“Nedenmiş?” O sordu. “Maceracı olmak için kaydolan on yaşın altındakilerin basit bir sınava girmeleri gerektiğini sanıyordum?”
Sınav başarılı olursa… Başvuru sahibi, on yaşındaki bir çocuğunkine eşdeğer zeka ve karar verme yeteneğine sahip olduğunu kanıtlayabilirse, G sınıfı bir maceracı olarak kaydedilecekti. Diğer reşit olmayan maceracılar gibi F-sınıfı veya üstü olabileceklerine, maceracılar okulundan mezun olduktan sonra karar verilecekti.
En azından, böyle olması gerekiyordu, ama –
“Lord Belton ve Hartner Dükalığı Lonca karargahının Lonca Lideri’nin ortak imzasıyla kurallar değişti. Lamias ve Lamias gibi canavarlardan kaynaklanan Vida ırklarının kanı da dahil olmak üzere karışık kana sahip on yaşın altındaki çocuklar. Centaurların sınava girme hakları yoktur,” dedi resepsiyon görevlisi. “Elbette buna Dampirler de dahildir.”
Sistem değişmişti, öyle ki Vandalieu, maceracılar okuluna gidebileceği on yaşına gelene kadar Hartner Dükalığı’na bir maceracı olarak kayıt olamıyordu – yaklaşık üç yıl daha.
Kasım ve arkadaşları bundan bahsetmemişlerdi ama kasıtlı olarak Vandalieu’dan da saklamamışlardı. Hepsi insandı; bu sistem değişikliğinden etkilenenler yalnızca Canavar-insanlar, Titanlar, Kara Elfler ve bu ırkların kan karışımı olan insanlardı. Vampirler veya Lamias gibi varlıklar canavar olarak kabul edildi. İnsan özellikleri canavar özelliklerinden daha belirgin olan insanlarla bu tür varlıklar arasında doğan çocuklar azınlıktı.
Kasım ve arkadaşları değişikliği hatırlamadıkları için suçlanamazdı.
Ve şimdi bunu düşündüğünde, Vandalieu onlara yedi yaşında olduğunu hiç söylemediğini fark etti. Bir Goblin Barbarın kafasını kestiği ve Ivan’ı iyileştirmek için gelişmiş yaşam özellikli büyü kullandığı (ya da en azından Kasım ve diğerleri buna inandıkları için) olduğundan, Vandalieu’nun göründüğünden daha yaşlı olduğunu varsaymaları şaşırtıcı olmazdı.
“Anlıyorum.”
“Evet. Ve söylentilere göre bu yıl kurallar tekrar değişecek, böylece bu tür kişiler maceracılar okuluna kaydolma hakkına sahip olmayacak…” resepsiyonist, sözleri yavaşlarken pişmanlık dolu bir ifade takındı.
Eğer söylediği şey gerçekleşirse, Vandalieu üç yıl, boşver sekiz yıl daha maceracı olamayacaktı.
“Ben… görüyorum…” dedi Vandalieu, düşünebilmek için yaşadığı şoku bastırmaya çalışarak.
Lord Belton ve Lonca Lideri’nin sistemde ve kurallarda özellikle onu hedef alıyor gibi görünen bir değişiklik yapması tatsızdı. Talosheim ve Titanların ihanete uğraması da dahil, Vandalieu bunu asla unutmayacaktı.
Ama burada protesto etmenin bir anlamı olmazdı. Vandalieu’nun pes etmesi ve şehri terk etmesi en iyisiydi.
Ve elindeki meseleleri hallettikten sonra, başka bir düklükte bir maceracı olarak kaydolmak için bir fırsat araması yeterli olacaktı.
Sekiz yıl beklemezdi. Gelecek yıl veya sonraki yıl kayıt yaptırmak iyi olur. Normalde, bu dünyada yaşayan bir çocuğun başka bir düklüğe (aslında başka bir ülke olan) gitmesi, o çocuk düklükler arasındaki sınıra yakın bir ticaret şehrinde olsa bile zor olurdu. Ancak Vandalieu bunu gökyüzünde uçarak kolayca yapabilirdi.
Bu büyük bir sorun değildi. Evet, tatsızdı ama büyük bir sorun değildi.
Ama Vandalieu’nun arkasından biri sesini yükseltti. “Dur bir saniye, olur mu?”
Vandalieu’nun önündeki resepsiyon görevlisi ve hatta diğer çalışanlar ve maceracılar dikkatlerini sesin sahibine çekince ortalığı karıştırmaya başladılar.
Vandalieu arkasına dönmeden gözlerini kocaman açtı.
Bu sesi daha önce bir yerlerde duymuştu.