Özet: Genel olarak, bilim adamları ve araştırmacılar, kariyerlerinin başlarında en yenilikçi ve yaratıcıdır, yeni bir çalışma raporu.
Kaynak: Ohio Devlet Üniversitesi
Yeni bir çalışma, bilim insanlarının genel olarak kariyerlerinin başlarında en yenilikçi ve yaratıcı olduklarına dair bugüne kadarki en iyi kanıtı sağlıyor.
Bulgular, önemli bir ölçümde, biyomedikal bilim adamlarının yayınlanmış çalışmalarının etkisinin, kariyerleri boyunca yarım ila üçte iki arasında düştüğünü gösterdi.
Ohio Eyalet Üniversitesi’nde ekonomi profesörü ve çalışmanın ortak yazarı Bruce Weinberg, “Bu, etkide büyük bir düşüş” dedi.
“Yaşlandıkça biyomedikal bilim adamlarının çalışmalarının yenilikçi ve etkili olmadığını gördük.”
Ancak bu azalan yenilikçilik eğiliminin arkasındaki nedenler, bulguları daha nüanslı hale getiriyor ve bilim insanlarını kariyerlerinin ilerleyen dönemlerinde desteklemenin neden hala önemli olduğunu gösteriyor, dedi Weinberg.
Çalışma, 7 Ekim 2022’de çevrimiçi olarak yayınlandı. İnsan Kaynakları Dergisi.
Araştırmacılar, yaklaşık 150 yıldır yaş veya deneyim ile yenilikçilik arasındaki ilişkiyi araştırıyor, ancak bir fikir birliği ortaya çıkmadı. Weinberg, aslında bulguların “haritanın her yerinde” olduğunu söyledi.
“Bu kadar çok yaklaşımı olan pek çok insanın bu kadar uzun süredir üzerinde çalıştığı bir konu için, hala kesin bir cevabımızın olmaması oldukça dikkat çekici.”
Bu çalışmanın bir avantajı, yazarların çalışmak için çok büyük bir veri setine sahip olmalarıdır – 1980’den 2009’a kadar 30 yıllık bir süre boyunca yayınlanan ve MEDLINE tarafından derlenen 5,6 milyon biyomedikal bilim makalesi. Bu veriler yazarlar hakkında ayrıntılı bilgiler içerir.
Bu yeni çalışma, standart bir yöntem kullanarak biyomedikal bilim adamlarının makalelerinin yenilikçiliğini ölçtü – diğer bilim adamlarının kendi çalışmalarında bir çalışmadan kaç kez bahsettiği (veya “alıntı yaptığı”). Bir çalışmaya ne kadar çok atıfta bulunulursa, o kadar önemli olduğu düşünülür.
Her makalenin yazarları hakkında ayrıntılı bilgilerle, bu çalışmadaki araştırmacılar, bilim insanlarının çalışmalarına, kariyerlerinin sonraki dönemlerine kıyasla, kariyerlerinin başlarında ne sıklıkla atıfta bulunulduğunu karşılaştırabildiler.
Verileri analiz ederken, Weinberg ve meslektaşları, inovasyonun bir kariyer üzerinde nasıl değiştiğini anlamanın anahtarı olan bir keşif yaptılar.
Kariyerlerinin başlarında en az yenilikçi olan bilim adamlarının, alanı terk etme ve yeni araştırma yayınlamayı bırakma eğiliminde olduklarını buldular. 20-30 yıl sonra araştırma üretmeye devam eden en üretken, en önemli genç bilim adamlarıydı.
“Kariyerlerinin başlarında, bilim adamları çok çeşitli yenilikçilik gösterirler. Ancak zamanla, daha az yenilikçi olan insanların seçici yıpranmasını görüyoruz, ”dedi Weinberg.
“Yani tüm biyomedikal bilim adamlarına bir grup olarak baktığınızda, inovasyonun zamanla azaldığı görünmüyor. Ancak en az yenilikçi araştırmacıların nispeten gençken okulu bırakmaları gerçeği, herhangi bir kişi için yenilikçiliğin kariyeri boyunca azalma eğiliminde olduğu gerçeğini gizlemektedir.”
Sonuçlar, ortalama bir araştırmacı için, kariyerlerinin sonlarında yayınladıkları bir bilimsel makaleye, kariyerlerinin başlarında yayınlanan bir makaleye göre yarım ila üçte iki oranında daha az atıf yapıldığını gösterdi.
Ancak araştırmacıların kariyerlerinin ilerleyen dönemlerinde daha az yenilikçi olduklarını düşündüren sadece alıntı sayıları değildi.
“Bir makalenin etkisinin genişliğini, onu alıntılayan alanların çeşitliliğine, makalenin en iyi ve en yeni fikirleri kullanıp kullanmadığına, en iyi ve en son araştırmalara atıfta bulunup bulunmadığına ve makalenin birden fazla disiplinden alıp almadığına dayalı olarak ek ölçümler oluşturduk. SUNY, Albany Üniversitesi’nde doktora öğrencisi olarak çalışma üzerinde çalışan ortak yazar Huifeng Yu dedi.
“Bu diğer metrikler de azalan yenilikçilik konusunda aynı sonuca varıyor.”
Weinberg, daha az yenilikçi bilim adamları arasında seçici yıpranmayı gösteren bulguların, önceki çalışmaların neden bu kadar çelişkili sonuçlar verdiğini açıklamaya yardımcı olabileceğini söyledi.
Nobel Ödülü Sahiplerini ve yıpranmanın nispeten küçük olduğu diğer seçkin araştırmacıları kullanan çalışmalar, yenilik için daha erken zirve yaşları bulma eğilimindedir. Buna karşılık, bilim adamlarının daha geniş kesitlerini kullanan çalışmalar, normalde yaratıcılıkta erken bir zirve bulmaz çünkü yıpranmayı hesaba katmazlar.
Weinberg, bilim camiasındaki yıpranmanın yalnızca yenilikçilikle ilgili olmayabileceğini kaydetti. Kadın veya yeterince temsil edilmeyen azınlıklardan olan bilim adamları, bu çalışma bu etkiyi ölçemese de, başarılı olmak için ihtiyaç duydukları fırsatlara sahip olmayabilirler.
“Başarılı olan bu bilim adamları, muhtemelen bunu yetenek, şans, kişisel geçmiş ve önceki eğitimin bir kombinasyonu yoluyla yaptılar” dedi.
Ayrıca bakınız
Bulgular, bilim insanlarını finanse eden kuruluşların gençliği desteklemek ve deneyim arasında hassas bir denge kurması gerektiğini gösteriyor.
“Genç bilim adamları yaratıcılıklarının zirvesinde olma eğilimindedir, ancak bazılarının diğerlerinden çok daha yenilikçi olduğu büyük bir karışım da vardır. Araştırmanın ortak yazarı ve Albany Üniversitesi’nde ekonomi doçenti olan Gerald Marschke, “En iyi araştırmacıları desteklemiyor olabilirsiniz,” dedi.
“Daha yaşlı, daha deneyimli bilim insanlarıyla, zamana direnen, ancak ortalama olarak artık en iyi durumda olmayanları elde ediyorsunuz.”
Çalışmadaki diğer ortak yazarlar, New York Üniversitesi’nden Matthew Ross ve ABD Sayım Bürosu’ndan Joseph Staudt’du.
Finansman: Araştırma, Ulusal Yaşlanma Enstitüsü, Davranış ve Sosyal Bilimler Araştırma Ofisi, Ulusal Bilim Vakfı, Ewing Marion Kauffman ve Alfred P. Sloan vakıfları ve Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu tarafından desteklendi.
Bu sinirbilim araştırma haberleri hakkında
Soyut
Yayınla ya da Yok Ol: Kariyer Boyunca İnovasyondaki Kalıplar İçin Birleştirici Bir Açıklama Olarak Seçici Yıpranma
Otuz yılı aşkın bir süredir yayınlanan 5,6 milyon biyomedikal bilim makalesini inceleyerek, seçici yıpranmayı kontrol ederek ve araştırma niceliği ve kalitesi arasında ayrım yaparak bilim insanlarının yaşam döngüsü üretkenliği üzerine uzun süredir devam eden disiplinler arası bir literatürdeki çelişkileri uzlaştırıyoruz.
Araştırma kalitesi kariyer boyunca monoton bir şekilde düşerken, daha yüksek “yetenek” yazarlarının daha uzun yayıncılık kariyerlerine sahip olması nedeniyle bu düşüş kolayca gözden kaçabilir.
Sonuçlarımız, fonları kariyerin başındaki araştırmacılara kaydıran kariyer ve federal araştırma politikaları üzerindeki insan sermayesi birikimine ilişkin daha geniş sorular için çıkarımlara sahiptir – araştırmacıları en yaratıcı şekilde finanse ederken, bu politikalar dikkatli bir şekilde ele alınmalıdır çünkü genç araştırmacılar bu konularda daha az “güçlüdür”. ortalama.
Kaynak ve İleri Okuma: https://neurosciencenews.com/scientists-creativity-21607/