Bunun yerine, “akışkan teleskop” konseptiyle, yalnızca şemsiye şeklindeki bir uydu çanağı gibi bir çerçeve yapısı ve galyum alaşımları ve iyonik sıvılar gibi ayna sıvısı içeren bir tank fırlatması yeterlidir. Fırlatmadan sonra, sıvı çerçeveye enjekte edilecektir. Uzayda, damlacıklar yüzey gerilimi nedeniyle birbirine yapışır ve Dünya’nın yerçekiminin sinir bozucu kuvveti araya girmez ve şekillerini bozmaz. Bu, geleneksel cam aynalar için kullanılan taşlama ve cilalama gibi mekanik işlemlere ihtiyaç duymadan inanılmaz derecede pürüzsüz bir ayna ile sonuçlanacaktır. Daha sonra otomatik bir süreçle teleskopun diğer bileşenlerine bağlanacaktır.
Ekip, uçakta ve Uluslararası Uzay İstasyonunda yapılan testleri kullanarak, sıvı polimerlerle mercek yapmayı zaten öğrendi ve büyütme derecesini sıvının hacminin belirlediğini belirlediler. NIAC fonuyla, bir sonraki adıma hazırlanacaklar: bu on yılın sonlarında uzayda küçük bir sıvı ayna testi yapmak. Amaçları sonunda 50 metrelik bir ayna tasarlamak, ancak bu teknoloji ölçeklenebilir olduğundan, Balaban aynı fiziksel ilkelerin bir ayna tasarlamak için kullanılabileceğini söylüyor. kilometre geniş. JWST’nin büyük aynası, onu şimdiye kadar yapılmış en hassas teleskoplardan biri yapıyor, ancak ilerleme kaydetmeye devam etmek için bu yeni yöntemle daha büyük aynalar yapmak gerekebileceğini savunuyor.
Bir MIT uzay araştırmacısı olan Zachary Cordero, bükme şekillendirme adı verilen uzayda üretim tekniği geliştirmek için yeni bir projeye öncülük ediyor. Tek bir tel telini belirli düğüm noktalarında ve açılarda bükmeyi ve ardından sert bir yapı oluşturmak için eklemler eklemeyi içerir. Cordero ve ekibi belirli bir uygulama üzerinde çalışıyor: yüksek yörüngedeki bir uydu için, atmosferdeki nem değişikliklerini ölçerek fırtınaları ve yağışları izleyebilecek bir reflektör tasarlamak.
Diğer birçok kazananda olduğu gibi, önerisi, roket yolculuğunun boyut ve ağırlık kısıtlamalarına rağmen, uzayda gerçekten büyük şeyler inşa etme zorluğunu üstleniyor. “Geleneksel reflektörlerle, bunları ne kadar büyütürseniz, yüzey hassasiyeti o kadar kötü olur ve sonunda temelde kullanılamaz hale gelirler. İnsanlar on yıllardır uzayda 100 metre veya kilometre ölçeğinde reflektörler yapmanın yollarından bahsediyor” diyor. Süreçleriyle, tek bir rokette 100 metrelik bir çanağa yetecek kadar malzeme fırlatılabileceğini söylüyor.
Diğer 14 kazanan arasında: Satürn’ün en büyük uydusu olan Titan’a uçmak için bir deniz uçağı konuşlandırma önerisi ve komşusu Enceladus gibi davranan kalın bir dış buz tabakasıyla çevrili okyanusa girmek için ısıtılmış bir sonda önerisi. donma noktasının altındaki sıcaklıklar sayesinde kaya.
Bu projelerden bazıları başarılı olamayacak olsa da, program NASA’nın mümkün olanın sınırlarını test etmesine yardımcı oluyor, diyor LaPointe: “Bir proje başarısız olursa, yine de bizim için yararlıdır. Eğer işe yararsa, gelecekteki NASA misyonlarını değiştirebilir.”
Kaynak : https://www.wired.com/story/its-not-sci-fi-nasa-is-funding-these-mind-blowing-projects/