Demek böyle ha? Demek böyle. Hesap kitap devreye girdi mi yaptıklarınla değil, yapmadıklarınla anılıyorsun. Muhasebe defterleri çıkıyor, gelirle gider birbiriyle yarışıyor. Yaptıkların sıfırlanıyor, yapmadıkların zirveye doğru koşuyor. Sen üç kere yaptın, ben beş kere yaptım. Hep ben yaptım, sen hiç yapmadın. Siyah ve beyaz ezeli rekabetini sürdürüyor. Üç yanlış bir doğruyu götürüyor. Muhasebe kapanışı hükmen yenik sonlanıyor. Medusa yeraltı tapınağında taş eden gözleriyle kıs kıs gülüyor. Gülünecek bir şey yok, gülünecek bir şey yok!
Kesenin saklı köşesinden ötekileri çıkarıyorsun. Seçip oldukların, olmayı bıraktıkların, sarılıp tuttukların, itip yolladıkların, vazgeçtiklerin, kabullendiklerin, bunlar sayılmıyor mu? Onlar iş görmüyor, elle tutulmuyor, karın doyurmuyor, adam yerine konmuyor. Dünya düzeni içinde her bir görünmeyen gibi unutulup gidiyor. Ötekileşen tüm benler gittiğiyle kalıyor.
Demek böyle ha? Demek böyle. Yeryüzü grevine giriyorsun. Kanatlı sandaletlerini giyiyor, ayna kalkanını takıyor, görünmezlik pelerininle örtünüyorsun. Görünmeme dünyasına iniyorsun. Gorgon kardeşler yanyana uyuyor, sen kıkır kıkır gülüyorsun. Hesap kitap, hesap kitap. Gülünecek çok şey var, gülünecek çok şey var!