We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Trenler, 1940’daki Dunkirk tahliyesinden sonra hayati bir rol oynadı. Trenler, birçoğunun barakalarına ya da evlerinden ayrılmaları için evlerine geri verilmesi gereken 338.000 tükenmiş askeri taşımak için kullanıldı. Otobüsler sayılarla başa çıkmayacaktı, ancak trenler başarabildi ve Dunkirk tahliyesinin başarısındaki rolleri çoğu zaman göz ardı edildi.
33.000.000 askerin çoğu 200.000 erkek - Dover Docks'a geldi. Bazıları şehir içi otobüsleri kullandı ve Kent ve Sussex'in etrafındaki kışlalarına geri döndüler. Ancak, 181.000'den az asker, 327 özel tren kullanarak bir tarlaya daha taşındı. İkinci en işlek liman Ramsgate'di ve 82 özel tren sadece 43.000 adamın altına taşındı. Bu trenlerin adı “Dynamo Specials” olarak adlandırıldı - Operasyon Dynamo - görevlileri Dunkirk ve çevresinden çıkarma operasyonuna verilen ad. Güney Demiryolları, erkekleri Kent'ten ve ötesinden hareket ettirme görevi verildi. Şirket, askerleri taşımak için 2000 koç topladı. Birçoğu Güney Demiryoluna aitti, ancak arabaları Büyük Batı, Londra Midland ve İskoç gibi diğer şirketlerden ödünç alındı. Güney Demiryolu da diğer demiryolu şirketlerinden arabaları çekmek için fazladan 180 adet buharlı tren ödünç aldı.
Lojistik problemler o kadar çok adam hareket ediyordu ki. Tahliye aynı zamanda, çocukları tahliye etme politikasının bir parçası olarak 48.000 çocuğu belirlenmiş tehlike alanlarından uzaklaştırma zorunluluğu ile Güney Demiryolu ile aynı zamana denk geldi.
Güney Demiryoluna bir plan yapmak için çok az zaman verildi. Gerektiğinde ve gerektiğinde çok fazla planlama yapıldı. Londra'nın mümkün olduğunca kaçınılmasına karar verildi. Bu nedenle, Kent dışındaki Güney Demiryolu için ana merkezler Redhill, Guildford ve Reading idi. Büyük Batı Demiryolları, birlikler Reading'e ulaştığında da yakından ilgiliydi, çünkü Okuma sırasında Güney Demiryolu sınırındaki bu şirketti. Askerler ülkenin diğer bölgelerine Reading'den seyahat etti.
Her tren yaklaşık 550 asker taşıyordu. Birçoğu, bazı günler boyunca ve özellikle Dunkirk veya çevresinde sıkışıp kaldıklarında düzgün bir şekilde yemek yememişti. Trenlerle beslenmeleri gerektiğine karar verildi. Dover veya Ramsgate'de beslenmeleri korkusu, bunun limanlardan çıkmalarını ciddi şekilde geciktireceği korkusuydu. Ancak, erkekleri beslemek, Güney Demiryolu’ya büyük bir lojistik sorun sağladı. Belli başlı tren istasyonları, hepsi Kent'teki besleme istasyonları (Headcorn, Tonbridge ve Paddock Wood) olarak belirlenmiştir. Her trene askerlerin yemek ve içmeleri için sadece sekiz dakikalık bir süre verildi - bu trenlerin akışıydı. Her tren, ambulans trenlerinin ana hatların kullanımına göre öncelikli olduğuna karar verildiğinden bir tarafa çekmek zorunda kaldı. Headcorn, Tonbridge ve Paddock Wood istasyonlarının hepsinde, istasyonları barındıracak uygun düzenlemeler yapıldı. Yerel WVS gönüllüleri, besleme istasyonlarındaki işçilere yardım etmek için hazır bulunurken, bazı askerler de yiyecekleri yemek için seçildi. Sekiz dakikalık zaman sınırına kesinlikle uyulmuştu, ancak genel olarak bunun, trenlerdeki bütün erkeklerin iyi bir yemek yediği günlerde ilk defa olduğu kabul edildi.
Güney Demiryolunun kendisini organize etmek ve eylem planı hazırlamak için bu kadar az zamana sahip olduğu göz önüne alındığında, başkalarının yardımı ile elde ettiği şey çok etkileyiciydi. Bilinmeyen bir ordu generali şöyle bir ses çıkardı: “Ordunun, Southern Railway'in acil bir durumda yaptığı kadar az yazılı talimatla çalışmasını diliyorum.”