“Mektubunuzu ve Orhan Veli’nin Garip adlı eserini aldım. Bugün benim için bayram oldu. Garip çok güzel. O benim kitabım oldu. Ve ben onu parasız herkese dağıtmak gibi bir his duyuyorum. Birgün limanda veya istasyonda kucağımda bir yığın Garip olduğu halde beklesem. Ve yeni çıkan yolculara bu şehrin insanlarını tanımaları için birer tane versem. Ondan herkeste olsa. Bende olduğu gibi… Emin ol Salâh, şiirden hiçbir zaman, bugünkü kadar bahsetmedim. Ve beni bugün saat 4’te caddeden bir çocuk gibi koşarak, hatta zıplayarak geçtiğimi görenler garip buldular. Evet artık ben Garip’im. Süleyman Efendi’yle akrabalığımız anadan geliyor.”
Rüştü Onur (Salah Birsel’e yazdığı bir mektuptan)
Halbuki, Garip sadece 500 adet basılmış. Yazıyla beş yüz. Sayıyla 500.
Matematik, Edebiyat’tan biraz uzak dursa. Hatta, hiç yaklaşmasa yanına.
Bir yığın Garip kucağında, parasız herkese dağıtma ihtimalini düşünmeden, sadece hissetse şair.
Ve yazsa.
Edebiyatta olanaksızın olmadığını, sayıların çizdiği sınırları, kelimelerin aştığını.
Kelimeler, bir çocuk gibi koşarak, hatta zıplayarak geçer.
Kimi zaman bir şair,
Böyle bir his yaşar,
Matematikçilerin garip buldukları.
Kimi zaman kelimeler büyür, bir çocuk gibi satırlarda.
Garip bir şair,
Edebiyatla yaşar.