İlk olarak, Rusya tarafından Volga bölgesinin ve Uralların gelişiminde önemli başarılar elde edildi. 18. yüzyılın başındaki Urallarda, o zamanın en büyük metalurjik üssü kuruldu. Bu zamana kadar Volga bölgesi, ülkenin ekmek sepeti haline geliyor. Ancak, göçebe saldırılarına en savunmasız olan imparatorluğun alanları olan Urallar ve Volga bölgesiydi.
İkincisi, Kuzey Savaşı'nın bir sonucu olarak, Rusya batı sınırlarındaki en acil dış politika görevlerini çözdü ve bu nedenle ana çabalarını doğuda yoğunlaştırabildi. Ve burada hemen imparatorluğun askeri-politik konumlarının zayıflığını ortaya koydu. Böylece, batıda Ruslar Baltık Denizi kıyılarını fethetti ve bu da Avrupa ile ticaret fırsatları açtı. Güçlü bir şekilde zayıflamış olan İsveç ve Polonya artık Rus devletini tehdit edemedi. Doğuda, tamamen farklı bir durum şekillendi. Peter I'in başarısız Prut kampanyasından sonra, Azak Denizi'ne erişim tekrar kaybedildi ve güçlü Osmanlı İmparatorluğu, çok sayıda yarı kitle ve deniz devleti ile birlikte yalnızca Rusya için ılık denizleri kapatmanın yanı sıra askeri olarak da ciddi bir tehdit oluşturdu. Orta Asya karavan ticaret yolları, Hanlıkları ve Emirates’i Rusya’ya düşman olarak kontrol etti. Bekovich-Cherkassky dekolmanı Hiva’daki başarısız kampanya ve daha sonra Kazakların 1723 ve 1724’te Rus topraklarına göçebe saldırıları engellemedeki büyük yenilgileri, tamamen askeri anlamda Rusya’nın yeteneklerinin sınırlı olduğunu gösterdi. Üstelik o kadar sınırlıydı ki, aktif bir saldırı politikası uygulamak sadece zor değildi, aynı zamanda gerçek Rus yerleşimlerinin güvenliği için bile tamamen emin olmak mümkün değildi.
Her şeyden önce, doğrudan Güney Ural fabrikalarına bitişik olan Başkırya'daki tahkimatların tahkimatına dikkat etmek gerekiyordu. Özellikle Zakamsk savunma hattının Samara ve Ufa Kazaklarının görev yaptığı Rus devletinin güney-doğu sınırının savunmasının merkezi sektörüydü. Burada, Mart 15’teki 1728 Senatosu Kararnamesi uyarınca, her yere bir sinyal lambası sistemi tanıtıldı. Şehirden şehre, kaleden kaleye, 20-30 yıllarında tüm Başkıristan, birbirinden görülebilen mesafeli koruma kuleleri (deniz fenerleri) ile kaplandı. Deniz fenerleri dağların veya tepelerin tepelerine yerleştirildi. Deniz fenerlerinde bekçi Kazaklar sürekli görevdeydi. Tehlike, ışık ve duman sinyalleri ile yaklaştığında, deniz fenerinden düşmanın yaklaştığını ve sayılarının ne olduğunu deniz fenerine bildirirler. Gerekirse, kıyafet takviye çağrısı yaptı ya da düşmanın kendisine saldırdı.
Deniz fenerlerine ek olarak, gözlem için devriyeler, direkler ve "sırlar" da organize edildi. Ve böylece Başkıristan'dan Volga bölgesine kadar yüzlerce kilometre boyunca. Fakat Zakamsk hattının zayıf noktası, Yaik Kazakları topraklarıyla bağlantısının kesilmesiydi. Bunlardan en tehlikesi, Başkırdak ile Yaik Orta Çağları arasındaki sınırın, Yaik Kazakları'nın yaşadığı bölgelerin başladığı bölümdü. Bu pratik olarak korunmasız alan, Asyalı avcıların dikkatini çekti, tam olarak burada Rus topraklarına girip serbestçe Volga bölgesine taşındılar. İmparatoriçe Catherine I'in emirleri üzerindeki bu açığı kapatmak için, 1725'teki Askeri Collegium kararnamesiyle, Sakmara Nehri'nin Yaik ile birleştiği yerde bir kasaba kuruldu. Yaitsky Ataman Merkuryev'e, gerekli tüm yardımı ile yeni bir yere yerleşmek isteyen Kazakları sağlama talimatı verildi. Aynı zamanda, Collegium kasabayı, yalnızca ücretsiz Kazaklarla işgal etmeyi açıkça şart koşuyordu ve hiçbir şekilde Rusya'dan köylüler tarafından kaçak olarak görülmüyordu. Ancak kararnamenin bu bölümünde yerine getirilememiştir. Köylülerin bazılarının sınırda zor ve tehlikeli bir yaşam olmasına rağmen, özgür insanların hayatı olan toprak sahiplerinden Kazaklara kaçma isteği vardı. Ve Kazaklar, bu kaçak insanları kabul etme ve bazen cezbetme isteği ve maddi ilgisine sahipti. Kaçaklar, yapılacaklar Kazaklarına işçiler olarak tutuldu ve onlardan cesur adamlar çeşitli askeri etkinlikler düzenlemek için toplandı. Ve Kazaklar, olabildiğince, kaçakçılığı gizlemeye çalıştı. İki yıl sonra, Yüksek Mahremiyet Konseyi kararnamesiyle, Senatoya kaçak ve köylüleri Sakmara kentindeki eski ikamet yerine göndermeleri emrini vermesi tesadüf değildir. Doğru, bu kararname yerine getirilmedi. Bununla birlikte, bu kasaba göçebelerin baskınlarından yetersizdi. Bu alanda yaşayan Başkurdelerin, o zamanlar kendilerinin Rus tahtının güvenilir vatandaşlarını ve genellikle Rus köylerine saldırdığını, göçebelere giden yolu engellemek için buraya birkaç kale inşa etmek istediklerini belirttiği karakteristiktir. Bu, saldırılarının sistematik olduğu ve Kırgız-Kaysak göçebelerinin soyulması gereken küçükleri, Rusları veya Başkurtları sökme eğiliminde olmasından kaynaklanıyordu. 18. yüzyılın 30'inin ortasında, bu bölgede bir tahkimat sistemi oluşturma sorunu gündeme dahil edildi. Bunun için iki olay doğrudan bir neden olarak ortaya çıktı: Gençlerin ve orta zhuzların Aralık 1731'inde (sonra Kırgız-Kaysaklar olarak adlandırıldı) Aralık ayında Rus vatandaşlığına resmi giriş; Başkir isyanı 1735 - 1741.
Rus vatandaşlığını kabul eden Kazaklar, her şeyden önce Rus İmparatorluğunun kendilerine saldıran Dzungarlara karşı mücadelede yardımcı olacağını umdular. Bozkırda Rus askeri varlığı onlara gerekli görünüyordu. Kendileri İmparatoriçe Anna Ivanovna'dan Güney Uralların eteklerinde bir kale inşa etmelerini istedi. 7 Haziran 1734, İmparatoriçe'nin emri ile şehir kuruldu ve “Bu şehre Orenburg'u çağırmak ve her halükarda bu ismi yazıp yazmak” talimatı verildi. Şehir aslen Ori Nehri'nin ağzında kuruldu. Daha sonra, 1740'te Orenburg, Krasnaya Gora yoluna taşındı, eski kale Orsk olarak tanındı. Ekim ayındaki 18 kararıyla 1742, şehir şimdi olduğu Sakmara nehrinin ağzında üçüncü sıraya taşındı ve eski kale Krasnogorsk olarak tanındı. En uygun şartlarda Orenburg'un inşaatına başlandı. Herkes yapımını istedi: Ruslar, Kazaklar, Başkurtler. Fakat farklı, özünde hatta rakip hedeflere ulaşmak istiyorlardı. Yapım aşamasında olan şehir, yalnızca Kazakları Dzungarlardan, Başkurdeleri Kazaklardan korumak için değil, aynı zamanda diğerlerine karşı da korumak için kullanılabilir. Çok çabuk çözdüler. 1735 yazında, Senato Devlet Sekreteri ve Orenburg'un kurucusu IK tarafından yönetilen Rus birliklerine bir saldırı. Kirillov Başkir'e ayaklanma başladı. 2-3 sayesinde bir isyan tüm Başkileri taradı. Her iki savaş partisinin de araçları seçmek için tereddüt etmediği güneydoğu Rus İmparatorluğu'nda eşi benzeri görülmemiş bir partizan savaşıydı. İsyancılar tarafından özellikle sık ve zalim saldırılar, Rus köyleriyle birlikte, Meshcheryaks, Teptyars, Mishars ve Nagaybaks köyleriydi. İsyancılar, yerel Tatarlar ile çok zor bir ilişki yaşadılar. Ayaklanma sırasında bu ülkelerin çoğunun tereddüt etmeden devlet güçleri tarafından desteklenmesi tesadüf değildi. İsyanı bastırmak için, 1736’te BNK’ya, askeri birliklerin yanı sıra, üç bine kadar Volga Kalmis, üç bine, üç bin Ufa bersherik, yaklaşık bin Don, iki bin Yaik Kazak dahil olmak üzere önemli askeri güçler gönderildi. Korgeneral A.I., bölgenin baş komutanı olarak atandı. Rumyantsev. Duma nehrindeki asilere ve Yaik ile Sakmara arasındaki dağlara iki büyük zafer kazandı. Ancak isyan azalmadı. Bölgenin son uzlaşması, Prens V.A’nın faaliyetleri ile ilişkilendirildi. Hükümetin birlikleri yönettiği Urusov. Asyalı bir şekilde acımasızca isyancıları ezdi, baskın yaşlılar da İmparatoriçe adına sunulan isyancıları desteklemiyordu. silah, kumaş, para, notlar. Başkırya'da barış kuruldu. Ancak hükümet ve yerel yönetim, burada barışın güvenilir bir savunma sistemi oluşturmadan güçlü ve dayanıklı olamayacağını anlamıştı. Zaten Başkurt isyanı sırasında, Rus yönetimi IK'nin liderleri 1735-1741. Kirillov, A.I. Rumyantsev, V.A. Urusov, V.N. Tatishchev, Orenburg savunma hattının inşasını tamamlamak için acil önlemler aldı. Samara, Alekseev, Don, Küçük Rus, Yaik ve Ufa Kazaklarının ikamet ettiği yerlerin karakolları, redoubts, kaleler oluşturuluyor. Hükümet, İset ve bitişik bölgelerdeki savunmanın güçlendirilmesine özel önem veriyor. Chelyabinsk, Chebarkul, Miass, Etkul kaleleri, bir yandan Güney Uralların bitkilerini göçebelerden koruyan, diğer yandan Başkır ve Kırgız-Kaysak (Kazak) aşiretlerini ayıran XVIII yüzyılın 30'lerinde inşa edilmiştir.
Şek. 3. Çelyabinsk kalesinin ilk inşaatçılarına anıt
Sonuç olarak, 18. yüzyılın 30-40'inde, Urallar ve Ural bölgesinde, ölçek ve uzunluk bakımından muazzam bir sınır tahkimat sistemi oluşturulmuştur. Altı savunma hattı var:
- Samara - Samara'dan Orenburg'a (kale Krasnosmarskaya, Bordskaya, Buzulukskaya, Totskaya, Sorochinskaya, Novosergeevskaya, Elshanskaya)
- Orenburg'dan Sakmarskaya, 136 üzerindeki Sakmara nehrine karşı (Prechistinskaya ve Vozdvizhenskaya kaleleri, Nikitsky ve Yellow redoubts);
- Nizhneyaitskaya - Orenburg’dan 125’de Yak’dan Iletsk kentine (Kaleler Chernorechinskaya, Berdskaya, Tatishchevskaya, Rassypnaya, Nizhneozernaya ve 19 Kazakları);
- Verkhnejaitskaya - Orenburg Yaik gelen 560 delikleri kadar Verkhnejaitskaya kale (kale Orskaya, Karagaysky, Guberlinskoy Elias, göl, Kamennoozornaya, Krasnogorskaja, Tanalykskaya, Urtazymskaya, manyetik, Kizilskaya, Verkhnejaitskaya üç on üç daha gelişmiş redoubts);
- Isetskaya - Miass nehri boyunca İset ile birleşmesi (Miass, Chelyabinsk, Etkkul ve Chebarkul kaleleri, Ust-Miass ve Isetsky kaleleri);
- Uysko-Tobolsk - Verkhneyaitskaya'dan Zverinogolovskoy kalesine, Karagai, Uisk, Petropavlovsk, Bozkır, Koelsk, Sanary, Kichiginsk, Troitsk, Ust-Uysk kaleleri dahil.
Bu sistemin tamamı, 1780 versiyonu, Orenburg savunma hattı olarak seçildi. Hazar Denizi kıyılarındaki Guriev kasabasından başladı ve Tobolsk il sınırında bulunan Alabuga dekolmanında sona erdi. Savunması için, Yaik ordusuyla birlikte, bir dizi hükümet kararnamesi, Orenburg Kazak ordusunu, serbest Kazaklar ve Kazaklık sınıfına devlet kararnameleriyle dahil olan insanlar birliği temelinde oluşturdu. Askerlerin çekirdeği, Orenburg hattına yerleştirilen Ufa, Alekseev, Samara ve Yaik Kazak topluluklarıydı. Kazaklar (Yermakivtsi'nin torunları), geniş özerkliğe sahip birliklerin bileşimine dahil edildi. 1741'te, 209 ailesinden gelen ilk Ukrayna Kazakları grubu (toplamda 849 Kazaklarına hizmet veren) Ukrayna'dan geldi. Tüfek tüfeği dahil değil, Peter I okçular sırasında taşındı atfedilen Kazak sınıfına. Fakat bütün bunlar eksikti. Kaçak köylülere yönelik tüm sevmediklerinden dolayı, hükümet, Urallar ve Sibirya'daki yerel yetkililerin bağlanmasıyla, Kazaklar olarak kayıtlı olduklarını görmeye zorlandı. Dahası, Başkurdistan ayaklanmasının başlamasıyla, İmparatoriçe Anna Ioannovna'nın Urallar'daki tüm kaçaklara verdiği nominal kararname, yeni kurulan kentlerdeki Kazaklara kaydolmayı kabul etmeleri karşılığında suçlulukları nedeniyle affedildi. Aynı dönemde, sınır çizgisinin savunması için tüm sürgünler ve hatta bazı mahkumlar Kazak olarak kaydedildi. Olabildiği gibi, Orenburg savunma hattındaki Kazak sayısı hızla arttı. 1748’te, Senato Askeri Kolejleri, Orenburg Düzensiz Ordusu’nun örgütlenmesi ve bir askeri ataman kurumunun tanıtımına ilişkin bir kararname çıkardı. İlk başkan Samara Kazak Mogutov Vasili İvanoviç'i atadı. Askerlerin kompozisyonu: Samara, Ufa, Alekseev, Isatyalı Kazaklar, Stavropol, Kalmyks'i, yeniden yerleştirilmiş Yaik, Don ve Küçük Rus Kazaklarını ayrı ayrı ekipler ve vokal, asi, soyguncusu olmayan askerler, subay, soyguncular, subay, asker, asker ve asker, asker, asker ve asker, asker, asi, soyguncusu olmayanlar, eski ve asil olmayan askerler. Orenburg hattının kalelerine yerleşen yabancı insanlar (torunlar). Bu kararname gerçekte Orenburg Kazak ordusunun oluşturulmasıyla ilgili bir dizi hükümeti tamamladı ve yakında Rusya'daki Kazak birlikleri arasında üçüncü sırada yer aldı. Ordunun kıdemi en eski Ufa Kazaklarından ödünç alındı. 1574'te Kazan'ın fethinden sonra, Nagim'in vivodu şehir hizmeti Kazakları'nın yaşadığı Ufa tahkimatını düzenledi. Bu tarih Orenburg ordusunun kıdem yılıydı. Sonuç olarak, Orenburg Kazak ordusunun, Don, Volga ve Yaitsky'nin aksine, kendiliğinden değil, yukarıdan gelen kararnamelerle oluşturuldukları, güçlendirildikleri ve tek bir bütün halinde idari komuta yolu ile oluşturulduğu sonucuna varılabilir. En başından beri o, serbestçe ve Kazak öz yönetimini (Isatian Kazakları hariç) bilmiyordu ve personel ve ordu subayları ve yetkilileri orduyu ateşledi. Ve yine de, büyük imparatorluğun güneydoğusunda, Orenburg Kazak ordusu doğdu, güçlendi ve dürüst bir şekilde Anavatana hizmet etti, güçlü, iyi organize edilmiş ve disiplinli. En başından beri, Rusya'ya inançlı bir şekilde hizmet vermeye ve sınırda barışı sürdürmeye söz vermesine rağmen, komşu Kırgız-Kaysak, Başkır, Kalmık veya Karakalpak militan kabilelerinin saldırgan acımasız saldırılarının aktif eylemlerinden barış ve geçici sürekliliği bilmiyordu - hırsız avı.
Şek. 4. Orenburg at ve ayak Kazakları
Şek. 5. Orenburg Binicilik Kazak Topçusu
Aynı zamanda ekonomide ve Kazakların yaşamında önemli değişiklikler var. Kazak kaleleri, kasabaları, karakolları, yerleşim yerleri ve gardiyanları, geçici yerleşim yerlerinin özelliklerini giderek kaybediyor. Kazaklar gerçekten yaşadıkları bölgelerde yaşarlar. Kazakların ekonomisi daha istikrarlı ve çok yönlü hale geliyor. Kazakların refahı, devlet maaşlarının yanı sıra hakların ve ayrıcalıkların boyutuna da bağlıydı. Parasal maaş ve giysi ödeneğinin çok küçük olduğu, o dönemde Kazak başına yılda bir buçuk ruble geçmediği söylenmelidir. Önemli olmasına rağmen. Karşılaştırma için: o sırada ortalama köylünün yıllık kirası (toprak sahibine veya devlete ödeme) yaklaşık iki rubleydi. Bu nedenle, Kazakların en önemli imtiyazı, askerlik dışındaki tüm vergilerden (aidat) ve görevlerden muaf tutulmasıydı. Kazaklar, Ural ve Sibirya köylülerinin bile toprak ve toprakla donatıldığından çok daha iyidir. Onların varlıkları, komşu köylülerin mallarının 4-8 katıydı. Doğru, Urallar'da önemli bir öneme sahip değildi, herkes için yeterli toprak vardı. Çok daha önemli olan, arazilerin kalitesi ve meralar, avlanma ve avlanma alanlarının, ormanların, nehirlerin ve göllerin kullanım haklarının büyüklüğüdür. Bu nedenle, gerçekte, Kazaklar daha müreffeh yaşadılar ve komşu köylülükten daha iyi yaşam koşullarına sahipti. Ancak Kazakların, özellikle rütbe ve dosyanın ömrü pembe renk ve renklerde boyanamaz. Bu basit ve kolay değildi, çünkü Kazak'ın ana görevi - Anavatan'ın askerleri ve savunması çok zor, zahmetli ve tehlikeliydi. Maaş haricinde hangi Ural Kazak gelirine sahip olabilir? Onlardan birkaçı vardı:
1. Askeri kampanyalarda elde edilen madencilik. Şans durumunda, özellikle Kazaklar çok değerli olan safkan atları yakalamayı başarsa, çok önemli olabilir. Bu yüzden Başkır, Nogai, Kırgız-Kaysak, Karakalpak sürülerinin ele geçirilmesi Kazaklar arasında en yaygın askeri sanayi türlerinden biriydi. Bununla birlikte, buradaki göçebeler köylülerden daha aşağı bir şekilde değildir. Bu olaylarla ilgili belgeleri okuyarak, bunlar ve diğerleri için sadece günlük bir iş değil, aynı zamanda bir tür spor olduğu söylenebilir.
2. Önemli bir gelir kaynağı tarımdı. Doğru, tarım en azından önemli fakat ikincildi. Gelişmesi, Kazakların uzun süre evden ayrılmaya zorlanmaları nedeniyle askerlik hizmeti tarafından engellendi. Tarımın gelişmesi, sahada çalışan işçilere özellikle isteyerek saldırmaktan uzak bir şekilde saldıran göçebelerin askeri tehlikesini sınırlandırdı. Ancak hayvancılık, özellikle de atların yetiştirilmesi iyi gelişmiştir. Bahçecilik de gelişiyordu, fakat esas olarak aile ihtiyaçlarını karşılamak için. Güney bölgelerinde karpuz ve kavun satışı için bol miktarda yetiştirildi.
3. Kazakların en önemli gelir kalemlerinden biri avcılık ve balıkçılıktı, balık ve oyunun yararı çok fazlaydı. Nehirler boyunca yaşayan Kazaklar için balıkçılık, zipun gezilerinden daha karlıydı. Kıskanç bir şekilde Kazaklar kendi ayrıcalıklarını korudu - bugrenin hakkı. Sadece hizmetkar Kazakların ağırlaşmasına izin verildi (emekli ya da bu haklara hizmet etmeyen). “Öyle ki, kırk ila elli veya daha fazla mersin balığı için yeterince şanslı olan bir Kazak yakalayacak ve aynı şekilde yirmi veya otuz ruble kazanacak ...” Ticari balıkçılık sadece Yaik'te değil, aynı zamanda Miass, Tobol, Iset'de de geliştirildi. ve bu topraklarda sayısız olan diğer nehir ve göller.
4. Orenburg Kazakları el sanatlarına katılma hakkına sahipti. Bunlara dahil olanlar: taşıma, taşların bakımı ve taşıma, taş kırma, tahta rafting, arıcılık. Özel el işlerinde keçi derisinden harika şallar ve Ermeni deve kılı üretildi.
5. Orenburg Kazakları ticaretle uğraştı. Ticaretin ana kalemleri ekmek, sığır, deri, yağ, domuz yağı, balık, tuz, fabrika ürünleri ve ürünlerdi.
Genel olarak, bu ve diğer gelirler göz önüne alındığında, Urallarda Kazaklar, özellikle Rusya'nın merkez illerinin köylülüğü ile karşılaştırıldığında, her zaman oldukça müreffehdi. Ancak bu daha yüksek yaşam standardı, barışçıl ve ordunun sürekli, çok zor işleri pahasına gerçekleştirildi.
Ayrı olarak, yeni Kazak ordusunun etnik kökenleri üzerinde durmak istiyorum. Asırlık çok etnik gruptan oluşan tarih ve yerli ve doğal Rus Kazak birliklerinin (Don, Volga, Yaik) daha sonraki Ruslaştırılması süreci, Kazak tarihçileri ve yazarlar tarafından detaylı bir şekilde tarif edildi ve ayrıca Cossacks tarihine ilişkin dizinin birçok makalesinde de değinildi (http://topwar.ru/22250-davnie-kazachi-predachi-predki-) .html; http://topwar.ru/31291-azovskoe-sidenie-i-perehod-donskogo-voyska-na-moskovskuyu-sluzhbu.html).
Ancak buna rağmen, gerçeklere ve hatta kendi gözlerine rağmen, Rus vatandaşlarının çoğunluğu, Kazakların yalnızca bu vatandaşları kendileri göz önünde bulundurmak istediklerinden dolayı tamamen Rus bir fenomen olduğuna inatla inanıyor. Bu bakımdan, birliklerin artık kendiliğinden oluşmayan çok etnikli karakterlerine ve devletin idari önlemlerine dikkat çekmek ilginçtir. Hiç şüphe yok ki, savaşçıların yeni kurulan ordunun ana sağlayıcısı Rus etnolarıydı, ancak diğer etnik grupların daha sonraki Ruslaştırma ve yeniden sermayelendirme çalışmalarına katılımı hafife alınmamalıdır. Bilindiği gibi popüler atasözleri ve sözler, geçmiş felsefesinin yoğunlaşmış bir pıhtısıdır. Bu nedenle, “Pasaport gözü dar, burun kat, Rus pasaportuna göre - Volga'nın dışındaki başlıca insanlarımız”, Volga bölgesindeki, Urallar ve Sibirya'daki etnografik durumu karakterize ediyor. Ve bu konudaki Orenburg Kazakları bir istisna değildir.
Orenburg Kazaklarının oluşturulmasına katılan başlıca etnik gruplar nelerdir?
Neredeyse aynı anda Orenburg Kazak ordusuyla ve yakın çevresinde Stavropol Kalmyk Kazak ordusu kuruluyor. Kalmyk ordusu, Rus vatandaşlığını 1655’e geri götürdü ve o zamandan beri kralların askerlik hizmetine katıldı. Rus hükümeti, Kalmık uluslarının iç işlerine müdahale etmedi, ancak Ortodoks Kilisesi aralarında oldukça aktif bir şekilde misyonerlik gerçekleştirdi. Sonuç olarak, 1724'te 1500'e kadar Kalmık ailesi (çadırlar) Ortodoks inancını kabul etti. İlk başta Tsaritsyn ve Astrakhan arasındaki eski yerlerinde yaşamaya devam ettiler, ancak vaftiz edilmemiş kişilerle birlikte yaşamak iyi gitmedi, "ve vaftiz edilmemiş Kalmyks ile çevrede varabilmek her zaman kendi aralarında kavga etmedi ve yaşayamaz." Kalmık Hanı Donduk Ombo, vaftiz edilen Kalmiler'i vaftiz edilmeden çıkarmak için Rus makamlarından “sıkıca istedi”. 21 Mayıs 1737, İmparatoriçe Anna Ioannovna'nın kararnamesiyle Zakamsk savunma hattına yerleştirildi ve Stavropol şehri (Volzhsky) kuruldu. Komuta ve kontrol bir Kazak düzenine göre düzenlenmiştir. Daha sonra, Stavropol Kalmyk ordusu Orenburg Kazak ordusuna dahil edildi ve yeni hatlara taşındı. Orenburg Kazakları ile asırlık birlikte yaşama ve servis sırasında, bugün vaftiz edilmiş Kalykler neredeyse Ruslaştırıldı.
Şek. 6. XIX. Yüzyılın sonlarında Orenburg Kazaklarının grup fotoğrafı. Bireylerin çeşitliliğine dikkat etmemek mümkün değil.
Başkurdular'ın oldukça sık ayaklanmasına ve Pugachev isyan hükümetine aktif katılımlarına rağmen, ne kadar uzakta olursa, Başkurtları askerlik hizmetine ve sınır çizgisinin korunmasına daha fazla çekiyordu. Bu doğrultuda atılan ilk adım, Livonian Savaşı'na katılmak üzere Başkırça müfrezelerini çeken Korkunç İvan tarafından atıldı. Peter I, Başkurdulu isyancılardan korktuğuna rağmen, Kuzey Savaşında askerlerini yaygın olarak kullandı. Bashkir'in 1735-1741 ayaklanmasının bastırılmasından sonra, Bashkirler sınır servisine giderek daha fazla ilgi duyuyor, ancak Tatarlara, Nagaibaks'lara ve Kazaklara hizmet veren mecheryakov'dan daha güvenilir birimlerle bir araya getiriliyorlar. Bu olduğu gibi Başkurdular, mülkleri ve yasal statüleri gereği, Kazaklarla birleşmeye başlıyorlar. 1754 yılında Başkurdular, haraç ödeme yükümlülüğünü ortadan kaldırdı. Çarın kararnamesi doğrudan Başkurdelerin “haraç için bir haraç ödemeden, Kazaklar gibi tek hizmetkar olacağını” belirtti. 10 Nisan 1798, Başkıristan'da kanton kontrol sistemini tanıtan bir kararname ile sonuçlandı. Sonunda Başkurtler ve mescheryaks, Kazaklar'dan sonra modellenmiş askeri bir mülke dönüştü. Savaşlara ve yabancı kampanyalara katılmak için Başkurt ve Meşcheryak Kazaklar ve ayrıca şüphe götürdü. 1812-1814 yıllarında, Don'dan sonra, Urallardan gelen Kazak birlikleri cepheye gönderilen en büyüklerdi. 43 alayı, Bashkir 28 de dahil olmak üzere onları Napolyonla savaşmaya gönderdi. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Orenburg Kazaklarına birkaç bin Fransız savaş esiri katıldı. Ancak, Uralların asıl görevi sınır hattını Tobol'dan Guriev'e korumaktı. XIX. Yüzyılda 20-30-lerde, sınır çizgisindeki Kazakların% 70'i Başkurt ve Mescheryaks idi. Genel olarak Başkurt-Mescheryak ordusu, 19. yüzyılın başlarında Urallar'daki en büyük Kazak ordusuydu.
Şek. 7. Başkurt Kazak XIX yüzyılın başında
XIX. Yüzyılın 30-50'inde Başkurt-Mescheryak ordusunun kademeli olarak dağılmaya başlaması. Başkurdular ve mecheryakov iç kantonlarının bir kısmı, vergi toplayan nüfustaki diğerleri olan Orenburg ve Ural birliklerine transfer edildi. Kırım Savaşı ve Kafkasya'nın fethi sona erdikten sonra Rusya'da iç reformlar başladı. Askerde, bazıları Kazaklarla ilgili olan Savaş Bakanı Milyutin tarafından yürütüldü. Kazakları Rus halkının genel kitlesinde çözme fikri vardı. O hazırladı ve yılın 1 Ocak 1863 birliklerine bir not gönderdi, bu önerdi:
- Kazak genel hizmetini, bu işi seven istekli kişilerle değiştirmek;
- Kazak devletinden insanların serbest erişimini ve çıkışlarını sağlamak;
- kişisel arazi görev süresinin tanıtılması;
- Kazak bölgelerinde bir askeri birimi bir sivilden, yargısal olanı bir idari bölümden ayırmak ve emperyal kanunu yargılama işlemlerine ve adli sisteme sokmak.
Kazaklar adına, bu reform keskin bir muhalefetle bir araya geldi, çünkü aslında Kazakların ortadan kaldırılması anlamına geliyordu. Kazaklar, Savaş Bakanına Kazak yaşamının değişmez üç başlangıcını gösterdi:
- kamu mülkiyeti;
- kast izolasyon askerleri;
- Seçim ve özyönetim gelenekleri.
Kazakları yenilemenin belirleyici muhalifleri birçok ihtişam ve hepsinden öte, Kafkasya'yı esasen Kazak kılıçlarıyla bastıran Prens Baryatinsky idi. İmparator II. İskender'in kendisi, Kazaklar'ın böyle bir reformuna karar vermedi. Ne de olsa, yılın 2'unun 1827'unda bile (9-yaşlarında), o, varis ve Büyük Dük, tüm Kazak birliklerinin atamanlığına atandı. Askeri atamanlar Kazak bölgelerinde valileri oldu. Çocukluğunun, gençliğinin ve gençliğinin tümü Kazaklar ile çevriliydi: amcalar, emirler, emirler, eğitmenler, eğitmenler ve eğitimciler. Sonunda, birçok anlaşmazlığın ardından, Kazakların haklarını ve imtiyazlarını onaylayan bir mektup ilan edildi. Ancak Başkurt-Meshcheryak ordusu savunamadı. Ordu, 2’un Temmuz 1865’inden itibaren, Danıştay’ın “Başkurdüler’in ordudan sivil departmana kontrolünü devretmesi üzerine” kabul ettiği en yüksek görüşüne göre kaldırıldı. Ancak Başkır, Mishar, Nagaibak ve Teptyar askerlerinin bu zamana kadar önemli bir kısmı Orenburg ordusundaydı. Bu savaşçıların soyundan gelenlerin çoğu artık tamamen Ruslaştırıldı ve kökenlerini yalnızca aile efsanelerinden biliyorlar.
Şek. 8. 20. yüzyılın başlarında grup fotoğrafı: Paris köyünün Kazakları-Nagaibaks
Aynı zamanda, Çelyabinsk bölgesindeki Chebarkulsky ve Nagaybaksky semtlerinde küçük yerleşim yerlerinde, Kazakların soyundan gelenler - Nagaibaks (vaftiz edilmiş Tatarlar) şimdiye kadar iki dilli olanları (Rusça ve Tatarca konuşurlar) ve birçok ulusal kültür unsurunu korudu. Fakat kentleşme ve sanayileşme zorunluluğu var. Nagaibak Kazaklarının torunları şehirlerde kalıcı ikamet için gönderilir ve diasporada yaşayanlar artık pratik olarak Ruslaştırılmıştır.
Şek. 9. Sabantuy (pulluk festivali) zamanımızda Nagaibak köyü Paris, Chelyabinsk bölgesinde
Orenburg Kazak ordusunun oluşması ve Rus İmparatorluğu'nun parlak askeri tahtındaki on bir incinin, onbir Kazak birliğinin en büyük üçüncü olmasıydı. Kazakların Sovyet yetkilileri tarafından tasfiye edilmesine kadar, Orenburg Kazakları birçok asil iş yaptı, ama bu tamamen farklı bir hikaye.
Kullanılan malzemeler:
Mamonov V.F. ve diğerleri, Uralların Kazakları'nın tarihi. Orenburg, Çelyabinsk, 1992.
Shibanov N.S. Orenburg Kazakları. XVIII - XIX yüzyıl. Chelyabinsk, 2003.
Gordeev A.A. Kazaklar Tarihi.