GSYİH (2005): 4,45 milyar dolar.
Büyüme oranı: %6.0.
Kişi başına GSYİH: 1000 $.
Enflasyon (2005): %14.
İşsizlik (2002): %10,6.
Bütçe: Gelir ................. 1,37 Milyar Dolar
Harcama ...... 1,37 Milyar Dolar
Başlıca Ürünler: Patates, meyve, sebze; hayvancılık ve süt ürünleri; balık Doğal Kaynaklar: Şeyl yağı (kukersit), turba, fosforit, kehribar, kambriyen mavisi kil, kalker, dolomit
Başlıca Endüstriler: Petrol şist, gemi yapımı, fosfatlar, elektrik motorları, ekskavatörler, çimento, mobilya, giyim, tekstil, kağıt, ayakkabı, konfeksiyon
Tarım ve Ormancılık
Sadece birkaç kuşak önce tarım, Estonyalıların ana işgaliydi. Günümüzde işgücünün sadece yaklaşık %3'ü tarımla uğraşmaktadır ve sektör toplam üretimin %3'ünden ve GPD'nin 1,7'sinden biraz fazlasını sağlamaktadır. 1990'ların başındaki ekonomik ve mülkiyet reformlarının bir sonucu olarak, Estonya kollektif ve devlet çiftlikleri tarih oldu ve yerini küçük çiftliklere ve birliklere bıraktı. 1990'ların geçiş dönemi tarım için zor bir dönemdi - ucuz ithal ürünlerle rekabet bir sorun haline geldi, işletmelerin yeni ekipman ve araçlara ihtiyacı vardı, ancak bunun için para bulunamadı. 1990'ların sonlarında, Sovyet döneminde Estonya tarım ürünlerinin başlıca satış noktası olmasına rağmen, iç krizler nedeniyle Rusya'ya ihracat yapmak imkansız hale geldi. Avrupa Birliği'ne katılmak Estonya tarımı için iyi oldu, çünkü artık herhangi bir gümrük veya ithalat kısıtlaması olmadığı için gıda ürünlerini diğer Avrupa ülkelerine satmak mümkün oldu ve Rusya pazarı da yeniden açıldı. Estonyalı çiftçiler, üretim maliyetleri hemen hemen aynı seviyeye yükselmesine rağmen, Batı Avrupa'dakinden önemli ölçüde daha küçük olan çeşitli hibeler almaya başladılar. Son yıllarda Estonya tarım işletmelerinin büyüdüğü görüldü. Modern teknolojiler giderek daha fazla kullanılıyor, eski imalat sektöründen neredeyse hiçbir şey kalmadı.
Süt sığırları, ayrıca domuzlar ve kümes hayvanları, Estonya'da yetiştirilen başlıca çiftlik hayvanlarıdır. Tarla bitkileri tahıl ürünleri, patates ve sebzeleri içerir. Bitkisel ürünler daha çok iç kullanım içindir, önemli miktarda et ithal edilmektedir. Bazı süt ürünleri ve bazı özel ürünler – ör. ekili ve yabani meyveler, mantarlar, ekolojik olarak saf ürünler vb - ihracat içindir. Estonya tarımının üretkenlik rakamları, iklimsel olarak daha iyi konumdaki birçok ülkeninki tarafından geride bırakılmıştır, ancak yerel ürünler önemli ölçüde daha az kimyasal içermektedir ve organik tarım popülerlik kazanmaktadır.
Ormancılık ve İlgili Endüstriler
Orman, Estonya'nın en önemli doğal kaynakları arasındadır ve önemli miktarda hammadde kaynağıdır. Estonya'nın işgücünün sadece %1'i ormancılıkla uğraşıyor ve şube Estonya üretiminin %1'inden biraz fazlasını sağlıyor olsa da, toplam üretimin %6'sını oluşturan ve daha fazlasını istihdam eden kereste, kağıt ve mobilya endüstrileri için hammadde sağlıyor. işgücünün %4,5'inden fazlası.
Estonya'nın ormancılık ve ilgili endüstrilerinin çıktısının büyük kısmı ihracata giderken, Estonya giderek daha yüksek değerli mallar ihraç ediyor. Ahşap yapı detayları, ahşap mobilya ve ahşap evlerin üretimi ve ihracatı istikrarlı bir şekilde artmaktadır. Ana ihracat destinasyonları Finlandiya, İsveç, Almanya, Norveç ve Büyük Britanya'dır. Kereste şirketleri, Estonya'nın her yerinde, birçoğu küçük kasabalarda ve hatta köylerde bulunmaktadır.
Estonya - Ülke tarihi ve ekonomik kalkınma
1561. Estonya, İsveç reformları tarafından boyun eğdirildi, köylülerin ekonomik durumunu iyileştirdi.
1721. Estonya, Rusya'nın Büyük Petro'ya devredildi.
1816. Rus reformları serfliği ortadan kaldırır ve köylüler toprak satın alma hakkını elde eder. Milliyetçilik büyüyor.
1905. Birinci Rus devriminin ardından, milliyetçilik modern basın ve edebiyat tarafından destekleniyor.
1917. Rus Çarı, İkinci Rus Devrimi ile devrildi.
1918. 24 Şubat'ta bağımsız bir Estonya demokratik cumhuriyeti ilan edildi.
1920. Sovyet Rusya ile Estonya arasındaki Tartu barış anlaşması, Estonya'nın egemenliğini tanıyor.
1921. Estonya Cumhuriyeti Batılı güçler tarafından tanınıyor ve Milletler Cemiyeti üyesi oluyor.
1934. Darbe, otoriter bir rejim kurar.
|KÖİ Terimlerinde Hanehalkı Tüketimi|
|Ülke||Tüm Yiyecekler||Giyim ve ayakkabı||Yakıt ve güç a||Sağlık hizmeti B||Eğitim B||Ulaştırma & İletişim||Başka|
|Estonya||41||7||24||8||4||9||7|
|Amerika Birleşik Devletleri||13||9||9||4||6||8||51|
|Rusya||28||11||16||7||15||8||16|
|Letonya||30||5||16||6||23||11||10|
|Veriler, PPP cinsinden tüketimin yüzdesini temsil eder.|
|a Taşıma için kullanılan enerji hariçtir.|
|b Devlet ve özel harcamaları içerir.|
|KAYNAK: Dünya Bankası. Dünya Kalkınma Göstergeleri 2000.|
1939. Estonya, Almanya ile SSCB arasında imzalanan bir saldırmazlık paktı ile Sovyet sahasına bırakıldı.
1940. Sovyetler Estonya'yı işgal etti ve 6 Ağustos'ta ülke SSCB'ye katıldı.
1941. Nazi Almanyası SSCB'yi işgal eder ve 1944'te sürülene kadar Estonya'yı işgal eder.
1945. Sovyet yönetimi yeniden kurulur ve ekonomi Sovyet çizgisinde reforme edilir.
1985. Sovyet cumhurbaşkanı Mihail Gorbaçov'un reformlarıyla Estonya bağımsızlığa doğru ilerliyor.
1991. Komünist yönetim çöker ve SSCB Eylül ayında Estonya'nın bağımsızlığını tanır.
1991. Estonya, Birleşmiş Milletler'e üye olur ve demokratikleşme ve özelleştirme reformlarını kabul eder.
1994. Rusya, Estonya'dan askerlerini çekiyor.
1995. Estonya, Avrupa Birliği'nin ortak bir üyesi olur.
1998. Estonya, Avrupa Birliği'ne tam üyelik müzakerelerine başladı.
Estonya Önemli Bilgiler
- Resmen Estonya Cumhuriyeti olarak adlandırılan Estonya, kuzey Avrupa'da bulunan bir ülkedir.
- Estonya kuzeyde Finlandiya Körfezi, batıda Baltık Denizi, güneyde Letonya ve doğuda Rusya ile komşudur.
- Estonya, 20 Ağustos 1991'de bağımsızlığını yeniden ilan etti.
- Estonya'nın toplam alanı 45.227 kilometrekaredir (17.462 mil kare).
- Estonca, Estonya'nın resmi dilidir.
- Estonya'nın para birimi Euro'dur.
- Dünya Bankası'na göre, Estonya'nın 2016 yılında toplam nüfusu 1,3 milyondu.
- Sadece 1,4 milyonluk nüfusu ile Estonya, Avrupa Birliği'nin en az nüfuslu üyesidir.
- Estonya'nın en yüksek dağı, 318 metre (1.043 ft) yüksekliğe sahip Sur Munamägi'dir.
- Estonya, 2005'te internette siyasi seçimler yapan dünyadaki ilk ülke oldu.
- Estonya, 2014 yılında dünyada e-ikamet sağlayan ilk ülke oldu.
- Estonyalı lise öğrencileri 2015 PISA testinde Singapur ve Japonya'nın ardından dünya üçüncüsü oldular.
- Estonya, 2007 ve 2012'de Basın Özgürlüğü Endeksi'nde üçüncü sırada yer aldı.
- Estonya 22 Eylül 1921'den beri Milletler Cemiyeti'ne, 17 Eylül 1991'den beri Birleşmiş Milletler'e, 1 Mayıs 2004'ten beri Avrupa Birliği'ne ve 29 Mart 2004'ten beri NATO'ya üyedir.
Estonya ekonomisinin yüz yılı
20. yüzyılın başında Estonya, Rus İmparatorluğu'nun en gelişmiş bölgelerinden biriydi. Emperyal ortalama ile karşılaştırıldığında, Estonya 1.000 kişi başına iki kat daha fazla işçi ve üç kat daha fazla çıktı ile övündü.
Estonya, Dvigatel, Krenholm Manufacturing Company ve selüloz fabrikaları gibi Rusya pazarına hitap eden birçok büyük şirkete ev sahipliği yapıyordu, ancak Rus-Baltık tersanesi Bekker gibi Rus filosunu restore etmesi gereken dönemin gerçek endüstriyel büyükleri. & Co ve Noblessner hala yapım aşamasındaydı veya henüz büyük ölçekli gemi inşasına başlamamışlardı.
Küçük ölçekli sanayileşme ve Rusya ile daha zayıf bağlar, ülke 1918'de bağımsızlığını kazandıktan sonra Estonya'ya faydalı oldu. Kısmen tahliye edilen metal sanayi devleri bir yana, ülke nispeten az sayıda tamamen gereksiz üretim şirketiyle kaldı. Kalan büyük tekstil, selüloz ve kereste işletmelerinin çoğu, bağımsızlık yıllarında bile faaliyet göstermeye devam etti ve değişken başarılarla Rusya'ya alternatif pazarlar aradı. Ekonomiye hakim olan küçük ve küçük ev sanayileri her halükarda esas olarak iç pazara odaklanmıştı.
Ancak ekonominin temel işleyişini değiştirmemize gerek kalmaması ve Estonya'nın bir tarım ülkesi olması ayaklarımızı bulmamızı kolaylaştırdı. Çiftçiler, savaş zamanı taleplerinden dolayı önemli ölçüde acı çekmişlerdi, ancak hayat onlara ne olursa olsun çalışmaya devam etmeyi öğretmişti.
Tarım önde gidiyor
Tarım, Estonya endüstrisinin %59'unu oluşturmuş ve onu iki savaş arası dönemin önde gelen ekonomik sektörü haline getirmiştir. Savaştan sonra imalat üretimi %15.7'den %17.4'e yükseldi. Ticaret ve iç hizmet sektöründe küçük bir düşüş kaydedildi. Estonya'nın bağımsız bir devlet olması nedeniyle sosyal faaliyetlerle (hükümet, kültür vb.) bağlantılı işlerin önemi %5.6'dan %6.5'e yükseldi.
Uygulanan değişikliklerin en büyük etkisi toprak reformu olmuştur. Reformdan önce, 1.149 büyük hane 2,4 milyon hektardan fazla (%58) araziye ve 1,8 milyon hektardan biraz daha az 51.600 özelleştirilmiş çiftliğe sahipti. tarım topraksızdı.
Reform, 2,3 milyon hektardan (5,7 milyon akre) fazla malikanenin ve Rus devlet arazisinin mülksüzleştirilmesini başlattı. Sonuç olarak, Estonya'da çeşitli büyüklüklerde 133.000'den fazla çiftlik vardı. Örneğin, bir ila beş hektar (2.5 ila 12.4 dönüm) arasında 20.000'den fazla çiftlik ve 100 hektardan (247 dönüm) büyük 500'den az çiftlik vardı.
Estonya'da hem tarım hem de hayvancılık önemliydi, ancak yıla bağlı olarak hayvancılık, mahsul ekiminden %10-20 daha karlıydı.
Hayvancılığa, bu alandan elde edilen karın yarısından fazlasını sağlayan büyükbaş hayvancılık hakimdi ve bunu yaklaşık %25 ile domuz yetiştiriciliği izledi. Koyun ve diğer evcil hayvanlar toplamda yaklaşık %15 verim vermiştir. 1939'da Estonya'da 218.000 at olmasına rağmen, at yetiştiriciliği, hayvancılık üretiminin sadece yaklaşık %2'sini oluşturuyordu.
Tarıma, tarımsal kârın ortalama %60'ını veren tahıl çiftçiliği hakimdi. Bunu, her biri %10-12 ile patates ve keten izledi. Bahçıvanlık daha az katkıda bulundu, sadece %4-6, ancak alan hızlı bir büyüme gördü.
Tarımsal ürünlerin %72'si yerel olarak tüketilirken, geri kalanı ihraç edildi. Bununla birlikte, bu, 1938'deki ihracatın yarısından fazlasını oluşturuyordu. Buna karşılık, yerel olarak tüketilen tarımsal ürünlerin çok daha azı ithal edildi. 1930'ların sonlarında, tarımsal ürün ihracatını pekiştirmek için Estonya Et İhracatı, Estonya Tereyağı İhracatı ve Estonya Yumurta İhracatı gibi kurumların kurulduğu görüldü.
Tarımsal kalkınma için ihtiyaç duyulan fonları elde etmek için, tarımsal ihracat ve ithalatın vergilendirilmesi iyileştirildi ve 1935'te Domuz Yetiştiriciliğini Geliştirme Fonu ile birlikte Sığır Yetiştiriciliğini Geliştirme Fonu'nun kurulmasına izin verildi.
1930'larda Estonya'nın ana ticaret ortakları İngiltere ve Almanya
II. Dünya Savaşı'ndan önce, Estonya'daki büyük ve orta ölçekli endüstriler, çoğunluğu tekstil endüstrisinde olmak üzere yaklaşık 60.000 işçi istihdam etmekteydi ve bunu metaller ve mühendislik, inşaat, gıda, içecek ve çeşniler, kereste ve selüloz, giyim ve süslü ürünler izliyordu. Hızla gelişen kimya ve mineral sanayi ile taş ocakları ve maden ocaklarında binlerce kişi istihdam edildi. Elektrik santrallerinde ve gaz ve su temininde sadece 1.200 kişi çalıştı.
Büyük ve orta ölçekli endüstrilere ek olarak, Estonya'da ortalama bir veya iki kişinin çalıştığı 20.000 küçük kulübe endüstrisi vardı. Zanaatkarlar büyük sanayilerle aynı faaliyet alanlarında faaliyet gösterseler de, bu sektör ezici bir şekilde 12.500 işçiyle giyim sanayisinin hakimiyetindeydi.
Sanayi sektörü giderek iç piyasaya daha fazla odaklandı ve 1938-1939 mali yılına kadar üretiminin dörtte üçünden fazlası iç piyasaya gitti. Yerli hammadde kullanımı arttı. 1936 yılında kullanılan malzemelerin %45'ini oluştururken, iki yıl sonra bu oran %53'e ulaştı. Sorunlu ve korumacı bir dünyada, kendi kendine yeterlilik hayati hale gelmişti.
Sanayi sektörünün yaklaşık yarısı yabancı şirketlere aitti. Bu tekstil, kağıt, selüloz ve çimento endüstrilerinde yaygındı. Özel şeyl-petrol endüstrisi, yalnızca yabancı sermayenin yardımıyla kurulmuştur. Estonya'da faaliyet gösteren şirketlerin yabancı bankalara olan yükümlülükleri de benzer büyüklükteydi.
Hükümet ayrıca sanayi ve ticarete daha fazla dahil oldu. Şeyl-petrol, ormancılık ve turba endüstrilerinin çoğunluğu devlet veya yarı devlete ait işletmelerdi. Devlet ayrıca, Büyük Buhran'dan (çoğunlukla 1930'larda meydana gelen, Amerika Birleşik Devletleri'nden kaynaklanan, dünya çapında şiddetli bir ekonomik bunalım - editör) sonra tarımsal ürün ve gıda maddelerinin ihracatını organize etme konusunda önemli sorumluluklar üstlendi.
Estonya'nın ana ticaret ortakları, Estonya ihracatının %60'ından fazlasını oluşturan İngiltere ve Almanya idi. İhraç edilen malların %5'inden fazlası Finlandiya'ya, %4'ünden fazlası ABD, İsveç ve Rusya'ya ve %3'ü Fransa'ya gitti. Malların yaklaşık %1'i diğer hedef ülkelere ihraç edildi.
Estonya ihracatı esas olarak iki pazarda yoğunlaşırken, ithal edilen malların menşe ülkeleri biraz daha çeşitliydi. Malların çoğunluğu Almanya'dan (%31), ardından İngiltere (%19), İsveç (%8,2), ABD (%6,6), Rusya (%4,9) ve Finlandiya (%4,3) takip etti. İngiliz kolonilerinden de önemli miktarda mal ithal edildi.
Demiryolunun hakim olduğu kara taşımacılığı
Kara taşımacılığına devlete ait demiryolu hakimdi. 1939'da demiryolu ağı, 1.232 kilometre (766 mil) standart ölçü ve 909 kilometre (565 mil) dar hat ve yan hatlardan oluşuyordu. 1939'da demiryolunda 5.044 memur ve 3.363 işçi çalışıyordu. 1938 mali yılında, ulusal demiryolu, Estonya'nın devlet bütçesinin %14,5'ine katkıda bulunan önemli bir kâr sağladı.
Estonya'da 23.000 kilometre (14.292 mil) yol vardı ve bunların 3.500 kilometresi (2.175 mil) yıl boyunca trafiğe açıktı. 1938'de Estonya'da 6.000'den az araba, 2.300 kamyon ve yazın 119, kışın 103 güzergahta hizmet veren 300'den az otobüs vardı. Aynı yıl hizmete giren 523 vagonda demiryolu ile 11,6 milyon sefer gerçekleştirilmiştir. Her biri ortalama bir kamyondan daha fazla yük kapasitesine sahip olan yük minibüsleriyle 5.633 yolculuk yapıldı ve 2.4 milyon metrik ton malın taşınmasıyla sonuçlandı.
Deniz taşımacılığı da bir diğer önemli alandı. 1938'de Tallinn limanı, toplam 836.000 metrik ton mal ve 105.000 yolcu taşıyan 1.764 uzun mesafeli gemi ve 1.991 altlık tarafından ziyaret edildi. Pärnu, Tartu ve diğer küçük limanlarla birlikte, yaklaşık bir milyon metrik ton mal deniz yoluyla taşındı; bu, ilgili mesafeler göz önüne alındığında demiryolu ile taşınan hacimlerle karşılaştırılabilir.
Estonya denizcilik sicili, 125'i vapur olan 221 gemiden oluşuyordu. Bunların en büyüğü 4.688-GRT SS Eestirand idi.
Hava trafiğinin gelişimi, İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle kesintiye uğradı. 1939'da Tallinn Havaalanı, %65'i Helsinki'ye bağlı olan 993 kalkış gerçekleştirdi. Yıllık hava yolcu sayısı 13.300 oldu.
1927'den sonra istikrarlı bir para birimi
Estonya hükümet bütçesine gelen gelirin çoğu doğrudan ve (çoğunlukla) dolaylı vergilerden geldi. Dolaylı vergiler gümrük ve tüketim vergilerini içeriyordu. Ayrıca devlet, ruh tekelinden gelir elde etti. Doğrudan vergiler, gelir ve işletme vergilerini ve harçları içeriyordu. Hükümet bütçesinin yaklaşık üçte biri devlete ait varlıklardan ve işletmelerden geldi - bunun yaklaşık yarısı ulusal demiryolundan ve beşte biri telefon ve telgraf hizmetlerinden geldi. Geri kalanı devlet ormanlarından, topraklarından, limanlarından, sularından ve diğer varlıklarından geldi.
Bütçenin çoğu, yaklaşık yarısı trafik yönetimi ve ulaşıma giden ekonomik faaliyetlere harcandı. Geri kalan kısım ise tarımın geliştirilmesi, vergilendirme ve kamu maliyesinin düzenlenmesi ve iç ve dış güvenliğin güçlendirilmesi için ayrıldı. Halk eğitimi ve kültürel etkinlikler, sosyal güvenlik ve refah, adalet yönetimi ve halk sağlığı konularında da çok şey harcandı.
Estonya para birimi 20 yıl boyunca çeşitli değişiklikler geçirdi. Estonya Bağımsızlık Savaşı'nın başlangıcında, daha önce kullanılan tüm para birimleri birbirinin yerine kullanılıyordu: Alman Reichsmarks, Ostmarks ve Ostrubles ve çarlık, Duma ve Kerensky rublesi. Bunlar için döviz kurları işgal sırasında Alman makamları tarafından belirlenmişti.
Para basımını organize etmek zaman aldığından, hükümet Finlandiya'dan ödünç alınan işaretleri serbest bıraktı. Bu nedenle, Estonya markası, piyasaya sürüldüğü sırada hem Alman hem de Fin markalarına sabitlendi, aynı zamanda kendi tanımlanmış değeri olmayan Rus para birimlerinin değerlerine de sabitlendi.
Devlet, Estonya Bağımsızlık Savaşı'nı finanse etmek için para basmaya devam etti ve sonuç olarak, işaretin döviz kuru İngiliz sterlini karşısında hızla düştü. 1921'in sonunda, ilk 60 marktan pound'a 1.523'e ve 1923'ün sonunda 1.758'e düşmüştü.
Döviz kuru sürdürülebilir olmadığı için Estonya, Tartu Barış Antlaşması kapsamında aldığı altın rezervlerini harcamak zorunda kaldı. 1924 gibi erken bir tarihte, devletin para birimini istikrara kavuşturmak için borç para alması gerektiği ortaya çıktı. Para reformu 1927'de uygulandı, ardından Estonya kronu (1928'de işaretin yerini aldı) sabit kaldı.
Diğer ülkelerle karşılaştırıldığında, Estonya halkının satın alma gücü, daha gelişmiş ülkeler arasında ortalama düzeydeydi. ABD, Estonya'dan dört kat daha fazla satın alma gücüne sahipti Kanada ve Avustralya üç kattan fazla ve İsveç, Danimarka, İngiltere ve Hollanda, Estonya'nın İtalya'ya yakın olduğu iki ila iki buçuk kat daha fazla. İşçilerin ortalama yıllık geliri açısından, Estonyalılar Polonya, Rusya ve Güneydoğu Avrupa'nın oldukça önündeydi.
Büyük endüstriler tarafından istihdam edilenler oldukça iyi durumdaydı. 1939'da ortalama bir erkek işçi ayda 95 kroon kazanırken, ortalama bir kadın ayda 60 kroon kazanıyordu. Tekstil ve gıda gibi sözde kadın endüstrilerinde ücretler ortalamanın altındaydı.
Bu saatlik ücretler çok küçük ve bize çok az şey anlatıyor. Karşılaştırma için, 1940 yılında bazı gıda maddelerinin fiyatları şöyleydi: tereyağı 1,85–2,2 kroon/kg, süt 11–20 cent/l, domuz eti 0,95–1,05 kroon/kg, morina filetosu 0,5 kroon/kg.
Çarlık dönemine (Estonya Rus İmparatorluğu'nun altındayken - editör) kıyasla yaşam koşulları önemli ölçüde değişti. Gıda fiyatları %20 oranında düştü. Benzer bir düşüş posta ve ulaşım hizmetlerinde de görüldü. Isıtma ve aydınlatma yaklaşık %30 daha ucuz hale geldi. Buna karşılık, konut ve giyim daha pahalı hale geldi ve eğlence fiyatları iki katından fazla arttı. 1930'ların başındaki şiddetli ekonomik krize rağmen, insanlar genel olarak 1938'de savaş öncesi dönemin en iyi zamanlarına göre yaklaşık %20 daha zengindi.
Sovyet işgali
1940'tan 1944 sonbaharına kadar olan dönem, yalnızca baskıyı, mülkiyetin ulusallaştırılmasını, Estonya ekonomisinin doğuya doğru yönlendirilmesini, sosyoekonomik paradigmadaki değişiklikleri ve girişimcilik özgürlüğünün komuta ekonomisinin diktatörlüğü ile değiştirilmesini değil, aynı zamanda etkili çalışma için gerekli olan koordinasyon ve ölçüm sistemi ve bunun yerine tüm istatistikleri güvenilmez kılan anlamsız göstergeler.
1944'te savaştan çıkan ülke tamamen değişmiş olsa da hala çalışıyordu. Ne yapılacağına karar vermek, harabelerin temizlenmesi veya köprülerin ve elektrik santrallerinin restore edilmesi gibi nispeten kolaydı. Daha sonra bu daha da zorlaştı. Bu, liderlik yönetiminden veya teşvik eksikliğinden değil, merkezi hükümetin olanaklarını esasen ve tutarlı bir şekilde sınırlayan ve merkezi olarak yönetilen tüm ekonomik sistemin çökmesine neden olan ve üzerinde duracak bir ayak bırakmayan temel bir liderlik sorunuydu. .
Çok büyük ve karmaşık bir sistemin her şey hakkında yeterli geri bildirim sağlayamaması temeldir. Bu aynı zamanda böyle bir sistemin her detayının merkezi olarak planlanıp yönetilememesinin nedenidir. Dolayısıyla Sovyetler Birliği (Estonya'yı 1940'ta ve ardından 1944'te tekrar işgal etti – editör) birçok şey üretirken, günlük ihtiyaçlar ve makul kalitede nihai ürünler kıt hale geldi. Teknik liderlik sorununa ek olarak, gerçek fiyatlandırmanın olmaması normal hayatı imkansız hale getirdi.
Yine de ülke tamamen karanlıkta kalmadı. Sınırın ötesine bakıldığında, neyin üretilmesi gerektiği ve hangi teknolojilerin ve organizasyonel yöntemlerin kullanılması gerektiği görülebilir. Ancak, merkezi planlama ve ölçüm sisteminin eksiklikleri bir sorun olarak kaldığından, görülenler yalnızca kısmen kopyalanabildi.
İş giderek verimsiz hale geldi, bu da işçilere makul ücretler ödemeyi imkansız hale getirdi ve motivasyonlarının düşmesine neden oldu. Aynı zamanda, insanlar tüm sistemde temelde yanlış bir şeyler olduğunu fark ettiler.
Komuta ekonomisine ek olarak, aşırı derecede pahalı silahlanma yarışı (esas olarak Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri - editör) ekonomik çöküşte rol oynadı. Daha küçük ve ekonomik olarak daha zayıf olan taraf, Batı ile silahlanma açısından bir denge kurmaya veya bu dengeyi sağlamaya çalıştıysa, daha küçük bütçesinden çok daha fazlasını harcamak zorunda kalması tamamen mantıklıdır.
Soru, yalnızca finansmanın oranı veya hacmiyle ilgili değil, aynı zamanda kaynakların kalitesiyle de ilgiliydi. Örneğin, silah sanayisine kaliteli çelik verilseydi, tarım çeliğinden yapılan ve önemli bir güvenlik faktörü ile tasarlanması gereken traktörlerin ve tarım aletlerinin ağır olduğu ve tamamıyla bozulduğu aşikardı. zaman.
Bu sırada ekonomik alanda neler olup bittiğine dair nesnel raporlama karmaşıktı. İlk başta, savaştan sonra ve daha sonra, sistem bir bütün olarak tarafsız kaldığında bile, bireysel ve kolayca ölçülebilir hedefler belirlemek ve bunlara ulaşmak bazen oldukça başarılı oldu.
Birkaç istisna dışında, yaklaşık beş yıl içinde şehirlerden harabeler kayboldu - benzersiz bir başarı. Bununla birlikte, üretim rakamlarına bakarsak, Estonya ekonomisi - yaşam standartları değil - 1950 yılına kadar büyük savaş hasarına rağmen ana sanayi sektörlerinde toparlandı. Ancak insanların yaşam standartları hakkında güvenilir bir veri yok. Yine de o dönemde şanslarının değişmediğinden emin olunabilir. Ne münasebet. Yeterli mal veya para yoktu ve günlük ihtiyaçlar için kuyrukta beklemek gerekiyordu. Hepsinden öte, insanlar küçük gelirlerini zorunlu devlet kredi bonolarına harcamak zorunda kaldılar.
Estonya'nın enerji endüstrisi kuzeybatı Sovyetler Birliği'ni besliyor
1950 yılına gelindiğinde, imalat önde gelen endüstri haline gelmişti. Enerji endüstrisi özellikle hızlı gelişti – kuşkusuz yerel ihtiyaçları karşılamak için değil, esas olarak Leningrad (şimdi St Petersburg – editör) ve daha sonra Rusya'nın kuzeybatı bölgesine elektrik sağlamak için.
1950'deki kaya petrolü üretimi, 3.5 milyon metrik tonla 1939'un iki katıydı. Komünizm dünyayı ve Estonya'yı ele geçireceği sırada (1961'deki konuşmasında, Sovyet lideri Nikita Kruşçev “komünizmin 1980'e kadar inşa edileceğine” söz verdi - editör), kaya petrolü madenciliğinin hacmi 31,3 milyona ulaşmıştı. metrik ton.
Elektrik üretimi de iyi gidiyordu 1950'deki üretim, 1938'dekinden yaklaşık üç kat daha fazlaydı, ancak birkaç saatlik elektrik kesintileri birkaç yıl boyunca olağan bir olay olarak kaldı. Elektrik üretimi 1980'lerde zirveye ulaştı ve o zamana kadar üretim 1938'dekinden 122 kat daha fazlaydı. Ancak bunlar sadece birkaç büyük başarı örneğidir.
Baltık çevresinde ve Estonya'da elektrik santrallerinin inşası ile ikincisi, kuzeybatı Sovyetler Birliği'ndeki en büyük elektrik üreticilerinden biri haline geldi ve kişi başına Finlandiya'dan sonra dünyada altıncı sırada yer aldı. Çevre sorunlarını görmezden gelirsek bu büyük bir başarıydı. Sovyet işgali altındaki Estonya, savaştan önce üretilen miktarın 66 katı olan 173 milyon metreküp (6,1 milyon fit küp) kömür türevi gaz üretti.
Estonyalı çiftçiler acı çekiyor
En çok kimin acı çektiğini belirlemek ekonomi alanına ait olmasa da, savaştan sonra bu unvanın Estonyalı çiftçilere ait olduğu kabul edilmelidir. Savaştan sonraki ilk on yıl boyunca kırsal yaşam, sürgünler, zorunlu kollektifleştirme ve toprağa daha az çiftçiyle ve fazla ücret ödemeden bakma zorunluluğu ile karakterize edildi.
Kırsal kesimdeki insanlar için daha zor olanı ölçmek zordur: ahlaki veya fiziksel baskı. Ancak kolektivizasyon sürecine bakacak olursak, çiftçiler çalışmaktan değil kollektif çiftliklerden korktular. 1949'dan önce (1949'dan itibaren, Sovyetler Birliği kırsal kesimdeki insanları bastırmak için sürgünleri ve diğer taktikleri kullandı - editör), devlet çiftliklerin sadece % 5,8'ini kollektif çiftliklere katılmaya ikna etmeyi veya korkutmayı başardı, ancak bu sayı büyüdü. Önümüzdeki iki yıl içinde %93 (119.000 çiftlik).
İlk başta kırsal yaşam çok zordu. Savaş öncesi döneme göre daha az insan ve at vardı ve görünürde yenileri olmayan traktör eksikliği vardı. Bu nedenle, 1950'lerin ortalarında traktör ve biçerdöver sayısındaki hızlı artışa rağmen, ekilen alanın ancak 1970'lerin sonunda 1940 düzeyine ulaşması mantıklıdır.
Her şeye rağmen tarım 40 yılda tamamen makineleşti. 1939'da 200.000 at, 1.807 traktör, 685 kamyon ve bir biçerdöver varken, 1980'lerin sonunda Estonya'da 20.000'den fazla farklı kapasitede traktör, 12.000'den fazla kamyon ve 3.500 büyük biçerdöver vardı. Yarısı geleneksel yöntemlerle yapılan patates ekimi dışındaki tüm tarımsal faaliyetler ya büyük ölçüde ya da tamamen makineleştirildi.
Bu dönem ayrıca Estonyalı çiftçilere kalıcı bir değer kazandırdı: drenaj ağı alanı iki katından fazla arttı.
Sığır yetiştiriciliğinde savaş sonrası durum daha da kötüydü. Domuz eti üretimi ancak 1957'den sonra 1940 düzeyine ulaşırken, sığır eti ve kümes hayvanı üretimi sırasıyla 1959 ve 1960'ta savaş öncesi düzeye ulaştı. Zamanla üretim daha yoğun hale geldi ve 1989'da Estonya, 1940'a göre üç kat daha fazla domuz eti, 3,5 kat daha fazla geyik eti ve 14 kat daha fazla kümes hayvanları üretti. Ancak kuzu üretimi 1940 yılına hiç ulaşamadı. Koyunlar kollektif çiftliklerde kullanılan ahırlara pek düşkün değildi ve kuzu üretimi 1940 yılına göre yarıdan fazla azaldı.
Süt üretimi 1960'ların sonunda tekrar aynı seviyeye ulaştı ve sonraki 30 yılda %50'nin biraz üzerinde arttı. İnek başına ortalama üretim iki katından fazla arttı.
Sığır yetiştiriciliğinde değişen tek şey üretim hacimleri değildi. 1950'lerden önce elektrik eksikliği nedeniyle otomatik sağım neredeyse hiç duyulmamıştı, ancak 1960'ların sonunda devlet çiftliklerinde ve bir miktar gecikmeyle kollektif çiftliklerde manuel sağım sona ermişti.
Büyüyen ormanlar
Estonya'da Sovyet döneminden açıkça yararlanan bir endüstri ormancılıktı. 1940 yılında Estonya'nın 929.000 hektar (2.3 milyon akre) ormanlık alanı vardı. Bunun 853.000 hektarı (2.1 milyon akre), toplam hacmi 85 milyon metreküpün (üç milyar fit küp) biraz üzerinde olan orman stantları altındaydı. 1960'lara gelindiğinde, toplam ormanlık alan 1.420.000 hektara (3.5 milyon dönüm) ulaştı ve Sovyet işgalinin sonunda, Estonya'da 1.916.000 hektar (4.7 milyon dönüm) ormanlık arazi ve 1.814.000 hektar (4.5 milyon dönüm) ormanlık alan vardı. toplam hacmi 260 milyon metreküp (9,2 milyar fit küp) olan orman meşcereleri.
Sovyet döneminde fazla bir şey kesilmedi: öngörülen verim, yıllık büyümeden oldukça düşüktü. Bu arzın 1990'lı yıllarda Estonya ekonomisine yaptığı katkı hatırlanmaya değer.
Sovyetler Birliği'nin otomotiv endüstrisinin gelişmiş ülkelerinkine ayak uyduramamasına rağmen, Estonya'daki en büyük değişiklik motorlu taşımacılığın gelişmesinde meydana geldi. Toplu taşıma araçlarının kullanımı kitlesel olarak artmış ve seyahatler daha konforlu hale gelmiştir. 1980'lerin sonunda, neredeyse 8.000 kilometre (4.971 mil) asfalt yol vardı.
Aynı zamanda, hava taşımacılığının kullanımı beklendiği kadar artmadı. Ne de olsa, insanlar uçaklarda sebepsiz yere oturmazlar ve hava yolculuğu yalnızca uçacak bir yeriniz varsa faydalıdır (Tallinn Havaalanı, Sovyetler Birliği'ndeki birçok şehre uçan Sovyet devlet havayolu şirketi Aeroflot tarafından hizmet verdi. sadece - editör).
Ekonominin kırsal alanlardan şehirlere taşınması ve savaş hasarı inşaat malzemeleri ve inşaat işçileri için büyük talep yarattı. Sonuç olarak, Sovyet işgalinin 45 yılı boyunca şehir ve kasabaların konut stoku yaklaşık yedi kat artarken, bir şehir sakini için ortalama genel alan 1940'ta 16 metrekareden (172 fit kare) neredeyse 20 metrekareye yükseldi. 215 metrekare). Kırsal nüfus azaldıkça ve tarım şirketleri ve çiftçiler daha zengin hale geldikçe, kırsal alanlarda kişi başına düşen ortalama alan şehirlerden çok daha fazla oldu – 26 metrekare (280 fit kare).
En çok kazananı üretmek
Sovyet işgalinin sona ermesiyle, ekonominin yapısı ve çalışma durumu tamamen değişmişti. 1940 yılında nüfusun yaklaşık üçte ikisini istihdam eden tarım, işçilerin %15'i ile bırakılırken, %45'i artık uluslararası olarak kabul edilen sanayi sektörlerinde istihdam edildi: işleme, inşaat, enerji vb. Milli gelirin yarısı geldi. imalattan, dörtte biri tarımdan, %6'sı ulaşım ve iletişimden ve toplamda %14'ü ticaret, yemek, barınma vb.'den. Eğitim, sağlık ve kamu idaresi, milli gelirin yaratıcılarından ziyade harcama yapan olarak kabul edildi. Bu yanlış anlama, çağdaş Estonya'da bile böyle olma eğilimindedir.
Sovyet işgali altındaki Estonya, mallarının çoğunu bağımsız Estonya'dan daha fazla ihraç etti. Ancak bunun içeriği ve coğrafyası bizim bugün ihracat olarak gördüğümüzle örtüşmüyordu. İhraç edilen malların %93 kadarı, “birlik cumhuriyetleri arasındaki işbölümü” tarafından öngörüldüğü üzere Sovyetler Birliği'nin diğer bölgelerine gitti. Kalan %7'lik kısım şu şekilde bölündü: %2'si Batı ülkelerine ihraç edildi (yarısı Finlandiya'ya ve geri kalanı Batı Almanya, İsveç, ABD, İspanya, İtalya ve Portekiz'e), %2,5'i Avrupa'daki Sovyet uydu devletlerine ve geri kalanı Küba, Angola, Moğolistan, Vietnam ve Nikaragua gibi egzotik uzak yerlere.
İthalat söz konusu olduğunda, Estonya kendisini ayrıcalıklı bir konumda buldu - ithal ettiği malların yaklaşık beşte biri Sovyetler Birliği dışından geliyordu. This meant high-quality factory equipment and better agricultural technology, but also highly valued clothing and (a minimal amount of) household appliances and drinks.
After the restoration of independence
After the collapse of the Soviet economy and the Soviet Union itself, Estonia once again found itself in a relatively good position. It was ahead of everyone else in the Soviet Union – not because it produced more than the other republics or because of state-of-the-art technology, but because Estonia was a place that Western countries often called the Soviet West.
By the late 1980s, Estonia had more foreign and joint enterprises (the reforms of Mikhail Gorbachev, the last Soviet leader, allowed private ownership from 1988 – editor) than the other republics the country had had more contact with foreigners, had a clearer understanding of the problems accumulated as a nation, and many of Estonians had always fostered a negative emotional connection with the whole “Russian business”. Estonia was therefore more decisive and motivated when it began to remove obstacles to development. It is no wonder that Estonia led the way in developing and implementing necessary economic reforms, getting an early head start over the others.
The Estonian Supreme Council adopted the first of the laws required to liberalise prices as early as December 1989. The end of price regulation made changing the taxation system both possible and necessary and laid the groundwork for free enterprise and the emergence of competition. Most of the required steps had to some extent already been taken before the collapse of the Soviet Union. The taxation system was entirely replaced, privately owned public and private limited companies began to emerge, and state enterprises were gradually privatised. It did not matter how elegant these new laws were. What mattered was that Estonians gained experience on which to build.
New economic model easy to choose
After the collapse of the Soviet system in 1991, choosing a new economic model was easy – because there was no choice. The only option was to undergo so-called shock therapy and opt for the simplest model available at the time, which was also somewhat painful. It is no use to argue over whether other models might have been better. Attempts to demonstrate that Estonia could have done better would remain speculative in any case. No simulation could provide a reliable vision of what could have happened here if Estonia had chosen an alternative model. At the same time, several things could have been achieved in a more reasonable manner and several mistakes could have been avoided, but only in principle. In reality, things went the way they did.
One guarantee of Estonia’s success was certainly the implementation of monetary reform before the parliamentary election in 1992. This helped eliminate hyperinflation, which was obstructing effective management, while the convertibility of the Estonian currency, the kroon, provided fertile ground for the development of foreign trade.
The biggest task facing the new government formed after the adoption of the constitution was the radical reform of ownership: auctioning off state-owned enterprises, restitution and the privatisation of housing stock and other assets in exchange for privatisation vouchers. Of these three components, restitution and its principles – such as leaving debts, money and securities out of the picture and determining the individualised form of assets – shook the tree the most.
However, the greatest problem, which remains a painful open wound for many people today, was that of forced tenancies (in the post-Soviet Estonia, many people who had got their homes in Soviet times found themselves in a position where they no longer owned their homes, as the property would be claimed by relatives of its erstwhile owners, so people found themselves tenants in their own homes, or, in worse cases, thrown out to the street). While the return to its rightful owner of once worthless land that had been transformed into valuable residential land over 50 years may be considered an unforeseen detail, even though the difference in values may have been astronomical, the problem of forced tenants was predictable. Nevertheless, this did not become a nationwide problem. The majority of people lived in new apartment buildings or private homes.
Privatisation also seems rather successful in hindsight, even though there are some who are convinced that the government could have held onto a considerably larger proportion of its industry. This is doubtful because, even though Estonia is able to produce, Estonians are not very good at selling.
The economy grew and Estonia became increasingly more integrated into the Northern and Western European economic space, joining the European Union in 2004 and the eurozone in 2011.
In hindsight, the nominal figures for economic growth seem unbelievable: in 1992, the GDP was less than €1 billion, against more than €22 billion in 2017. In real terms, growth in that period was naturally not that big, and remained somewhere near 500-600%.
Nevertheless, it is difficult to say how much life has improved, because needs have grown hand in hand with wages and prices. In any case, our life has been considerably more dynamic and wealthy in the last 25 years than in the interwar period (1918-1940).
The fact that Estonia does not have the same growth figures over the last 25 years as during the post-war period is irrelevant. Today, the country produces 78,000 metric tonnes of meat against 190,000 metric tonnes in 1989 783,000 metric tonnes of milk compared with 1,277,000 metric tonnes 200 million eggs against 600 million and less grain. However, there is more meat in the shops, the quality is better and the choice considerably wider.
The same can be said about residential construction. It is unlikely that Estonia will match the intensive level of flat-building seen during the mass construction of concrete-panel apartment buildings as before, nor as many large power stations and high-voltage power lines, or as much land improvement. Instead, we think about how to reduce electricity consumption even more, or how to increase the yield of milk from one cow to more than 8,000 kg.
Current production and consumption can no longer be compared with the 1989 levels. Development has been very fast. Today, we mainly produce and consume things that were unheard of 25 years ago or were of completely different quality and vice versa.
Today’s Estonia is a developed country
Estonia is no longer an agricultural country. Only 3% of the workforce is employed in agriculture, but their productivity is 20% higher than the country’s average. Yet Estonia is not an industrial country either, because only 28% of workers are employed in the processing industry, energy production, transport, communications etc. Most Estonians (69%) work in the tertiary sector, a figure that is certain to increase as a result of the digital revolution and the automatisation of all routine and physically demanding jobs in the next 25 years.
The Estonian economy is extremely open: many companies export their entire production and a very large proportion of consumer goods is imported. People tend to check the place of production only in the case of some foodstuffs. Estonia has close export and import ties with its neighbours, but on a smaller scale it trades with at least half the countries in the world. A notable quantity of goods comes from China alone.
Today’s Estonia is a developed country as the result of a quarter-century of work. Excluding small countries and territories with varying legal status, Estonia ranks 37th among the world’s wealthiest countries (the GDP and the PPP per capita out of 175 countries). Of countries that used to be wealthy in the 20th century, we have left Argentina, who was one of the richest countries in the first half of the 20th century, considerably far behind while countries that used to be poorer per capita such as Singapore, South Korea, Ireland, Taiwan and Hong Kong have gained considerable headway compared with Estonia.
It is difficult to say where Estonia belonged in the interim (during the Soviet occupation), because the measurement system was different. It was not rich but was still one of the wealthiest countries among those with a similar history. However, Estonia’s past position in economic prosperity rankings is not that important anyway. Most of us never wanted to live in such a country, be it rich or poor.
The road to Estonia’s 100th anniversary has not been smooth. The country’s economy experienced the first setback during the 1998 Russian financial crisis, when many of our producers lost their main market. Still, this loss was nothing compared with what happened during the global financial crisis the Estonian GDP fell from €19.1 billion in 2007 to €17.3 billion the following year and €13.7 billion in 2009 (2010 prices). However, the tables provided by Statistics Estonia do not yet indicate when Estonia’s GDP is forecast to reach pre-crisis levels again in constant prices. Although, it may be presumed that when the figures for 2017 have been calculated, this will have been achieved.
We do not need to worry about this: Estonia’s GDP in 2007 was simply a bubble that grew due to our inexperience or naiveté. The sustainable level would have been around €17 billion, and this has already been exceeded, in 2014.
This is a lightly edited and shortened version of the article originally published in Diplomaatia magazine. Cover: Estonian employees of kolkhoz Kalevipoeg on a trip to Muhu island in the 1970s (the image is illustrative).
Estonia consistently ranks as a world leader in human capital, digital capability, and ease of doing business. This creates a competitive environment which allows solutions and services to be researched, developed and delivered globally.
From multinational companies to high growth startups, Estonia has a two-decade track record of successful investments and innovations.
Estonians are high achievers from an early age. IT skills are taught extensively in primary school, and our students rank in the top 10 globally in science, mathematics and reading at the secondary school level.
The majority of our workforce is multilingual and value added is high, Estonia recently ranked 1st in Europe for entrepreneurial employee activity and competitiveness. The nation’s digital mindset makes our workforce highly adaptable.
Our workers also possess world class skills. In the Industrial sector we excel in engineering and electronics while in IT we are recognised leaders in software development, high-tech systems and cyber security.
Design, engineering and digital expertise are increasingly integrated, making Estonia a pioneer in the fields of IOT, Blockchain and telecommunications.
Estonia consistently ranks as one of the most open, competitive and transparent economies in the world. This success is due to a commitment to low red tape, the rule of law and significant investment in infrastructure and human capital.
Ultra-high IT usage across the economy creates significant efficiencies, real-time data and flexible, scalable business models.
Estonia’s R&D ecosystem and digital capabilities make it an innovation hotspot. Successful startups include TransferWise and Starship Technologies. Global giants like Ericsson, Arvato, and NATO all conduct R&D in Estonia. The Estonian government, a pioneer in smart grids and electric vehicles, has a successful R&D partnership with Telia in 5G telecommunication and Google in location technologies.
As a result of its two-decade commitment to IT, Estonia is the world’s most advanced digital society and recognised leader in digital skills, infrastructure and legislation.
We have unique capabilities in the research, development and application of software, high-tech systems, digital identity technologies and telecommunications. Our companies lead the world in blockchain, connected networks, and cleantech, and are at the cutting edge of IOT, big data, automation and real-time computing.
We are also the first country in the world to offer e-Residency, a government-issued digital identity and status that provides access to Estonia's advanced digital society, allowing to securely authenticate online and start and manage an Estonian company location-independent.
Estonia boasts a full digital ecosystem, world class cyber-security, and soon-to-be 5G infrastructure.
Homegrown successes like Fortumo, Guardtime and Skeleton Technologies mix with global giants like Microsoft, CGI and Fujitsu, to create dynamic environment ideal for investment and innovation.
Estonia is one of the most globalised economies in the world. Foreign ownership is high and output exported across all key sectors of the economy. As a full EU- and Eurozone member with a competitive economy, Estonia increasingly serves as a base for pan-European activity. A history rich in trade, now augmented by modern integrated supply chains, makes the country a preferred location for doing business with the Nordic region and Germany.
In the Industrial sector global giants like ABB and Ericsson export Estonian-produced products worldwide. In the IT sector over 130 countries utilise our solutions and we research, develop and support global software and systems 24/7 in multiple languages. As technology redefines business and borders, Estonia is the scalable location for the 21st Century.
solid investment track record
Estonia has an outstanding track record of delivering return on investment across all key sectors of the economy. Costs are competitive by European standards. Productive workers and ultra-high usage of IT ensure high added value. In the global business services, supply chain, and industrial sectors, our workers are recognised for their precision and ability to optimise processes.
We also have an excellent record of commercialising intellectual property in startups as well as in in-house R&D departments such as Ericsson, Telia and NATO. Estonia’s digital capabilities provide better and faster data for decision-making while our agile business environment and smart people allow business to flex easily.
With the most competitive tax code in the OECD and a government committed to maintaining a strong investment-grade credit rating, Estonia offers true sustainable financial attractiveness.
Estonia Economy - History
Economy - overview:
Estonia, a member of the EU since 2004 and the euro zone since 2011, has a modern market-based economy and one of the higher per capita income levels in Central Europe and the Baltic region, but its economy is highly dependent on trade, leaving it vulnerable to external shocks. Estonia's successive governments have pursued a free market, pro-business economic agenda, and sound fiscal policies that have resulted in balanced budgets and the lowest debt-to-GDP ratio in the EU.
The economy benefits from strong electronics and telecommunications sectors and strong trade ties with Finland, Sweden, Germany, and Russia. The economy’s 4.9% GDP growth in 2017 was the fastest in the past six years, leaving the Estonian economy in its best position since the financial crisis 10 years ago. For the first time in many years, labor productivity increased faster than labor costs in 2017. Inflation also rose in 2017 to 3.5% alongside increased global prices for food and energy, which make up a large share of Estonia’s consumption.
Estonia is challenged by a shortage of labor, both skilled and unskilled, although the government has amended its immigration law to allow easier hiring of highly qualified foreign workers, and wage growth that outpaces productivity gains. The government is also pursuing efforts to boost productivity growth with a focus on innovations that emphasize technology start-ups and e-commerce.
Agriculture - products:
grain, potatoes, vegetables livestock and dairy products fish
Endüstriler:
food, engineering, electronics, wood and wood products, textiles information technology, telecommunications
Key Facts & Information
GİRİŞ
- Estonia is a lowland country, bordered by the Baltic Sea, Latvia, and Russia.
- There are numerous lakes, rivers, and forests throughout this country.
- The rivers flow into the sea in the Gulf of Finland as well as in the largest lake in Estonia, Lake Peipus.
- Estonia’s capital city is Tallinn.
- The neighbor countries of Estonia are Sweden, Finland, Russia, and Latvia.
- Estonia is east from the Baltic Sea and northeast of the Baltic States.
- Estonia became a part of the North Atlantic Treaty Organization (NATO) on March 29, 2004. Estonia joined the European Union on May 1, 2004.
HISTORY
- Ancient Estonians resided on the shores of the Baltic Sea for thousands of years. They are one of the longest-settled folks on the continent of Europe.
- They settled independently until the 1200s when they were conquered by many different empires including Denmark, Germany, Sweden, and Russia.
- Estonia’s people who were dominated by other nations remained under the rule of other countries until after the first world war.
- In 1918 Estonia was given independence and in 1920 they signed a peace treaty with Russia.
- Sadly, when the second world war began Russian troops occupied Estonia, which turned the country into part of Russia.
- In 1941 the German army took over. Then in 1944, the Russians took Estonia back again where they sent tens of thousands of Estonians to be deported to Siberia.
- Eventually, after being oppressed for centuries, the Estonians and other Baltic countries joined together in a non-violent organization to bring about change.
- They assembled together and sang their patriotic songs in public and started ‘The Singing Revolution’ in 1988.
- This peaceful revolution directed them to their independence and helped them regain their freedom in 1991.
- They became a democracy and one of the ten states to join the EU, the European Union.
ECONOMY
- Estonia has farming, forestry, as well as fishing industries that make good use of the land and its resources.
- The main crops are potatoes, barley, and hay. They also have cattle and pig farms too.
- A large number of rivers, lakes, and surrounding seawater provide for fishing industries.
- The timber in the forests can be felled and used to make paper, pulp, plywood, and other timber products.
- These industries support many people working in Estonia.
- The most significant mineral in Estonia is oil shale. Oil shale is a type of rock that can produce petroleum products.
- Estonia also has reserves of peat, phosphorus, limestone, dolomite, marl, and clay.
- Public transport is free. There are 3 ports near Tallinn and 1 inland port at Narva. The state of Estonia runs the shipping company and the state airlines.
- The currency used in Estonia is the Kroon, but recently the country has started using the Euro as well.
CULTURE
- People in Estonia love singing and music. They have a song celebration that dates way to 1869 when they held the first festival. Currently, the festival held every five years, which is one of the largest choral events in the world.
- Most people speak Estonian or Russian. The people who live on the island of Muchu have their own dialect and a culture that is closer to Scandinavia.
- Estonians are not very religious. Most of them are atheists. The people who do go to church are frequently Christians or Lutheran and some from Eastern Orthodox communities.
TRIVIAS
- Estonians enjoy a non-Olympic sport named ‘wife carrying.’ They won the wife carrying championships for 11 consecutive years, between 1998 and 2008.
- Estonia is one of the cleanest places to breathe on earth with 50% of the country being forests and 22% being agricultural land.
- Estonia is defined as the most internet-focused country in Europe – you can still get the internet in the middle of the forests!
- Estonia has the greatest collection of folk songs in the world – 133,000 altogether. Estonians love singing.
Estonia Worksheets
This is a fantastic bundle which includes everything you need to know about the Estonia across 20 in-depth pages. These are ready-to-use Estonia worksheets that are perfect for teaching students about the Estonia which is a country in Northern Europe, officially known as The Republic of Estonia. It has a great deal of water surrounding it and consists of many islands as well as the mainland.
Complete List Of Included Worksheets
- Estonia Facts
- Estonia FB Page
- Estonia Economy
- Estonia Learnings
- Counties of Estonia
- Coğrafi Gerçekler
- Timeline of Estonia
- Fatihler
- Famous People
- Incredible Facts
- Estonia Collage
Link/cite this page
If you reference any of the content on this page on your own website, please use the code below to cite this page as the original source.
Use With Any Curriculum
These worksheets have been specifically designed for use with any international curriculum. You can use these worksheets as-is, or edit them using Google Slides to make them more specific to your own student ability levels and curriculum standards.
Soviet Era
The period from 1940 to the autumn of 1944 not only brought repression, nationalisation of property, orientation of the Estonian economy towards the east, changes in the socioeconomic paradigm and replacement of entrepreneurial freedom with the dictatorship of the command economy, but also the eradication of the system of coordination and measurement needed for effective operation and its replacement with meaningless indicators that made all statistics unreliable.
Even though the country that emerged from the war in 1944 had changed completely, it was still working. Deciding what to do was relatively easy, be it the clearing of ruins or restoring bridges and power stations. Later this became more difficult. This was not due to leadership management or a lack of incentive, but a basic problem of leadership that essentially and consistently limited the possibilities of central government and brought about the collapse of the entire centrally managed economic system, leaving it without a leg to stand on.
It is elementary that a very large and complicated system cannot provide adequate feedback on everything. This is also why every detail of such a system cannot be centrally planned and managed. Hence, while the Soviet Union produced many things, the daily necessities and end products of reasonable quality became scarce. In addition to a problem of technical leadership, normal life was made impossible by the absence of real pricing.
Still, the country did not remain entirely in the dark. By looking across the border one could see what had to be produced and which technologies and organisational methods should be used. However, what was seen could only be copied in part, because central planning and the shortcomings of the system of measurement remained an issue.
Work became increasingly unfruitful, which made it impossible to pay workers reasonable wages and led to a drop in their motivation. At the same time, people realised that there was something fundamentally wrong with the whole system.
In addition to the command economy, the prohibitively expensive arms race played a part in the economic collapse. It is entirely logical that if the smaller and economically weaker side tried to maintain or achieve a balance with the West in terms of armament, it had to spend a lot more from its smaller budget.
The question was not only about the proportion or volume of finances, but also about the quality of resources. For instance, if high-quality steel was given to the arms industry, it was obvious that tractors and agricultural equipment, which were made of so-called agricultural steel and had to be designed with a significant safety factor, were heavy and broke down all the time.
Objective reporting of what went on in the economic field at this time was complicated. At first, setting and meeting individual and easily measurable goals after the war and later was sometimes quite successful, even when the system as a whole was stuck in neutral.
With a few exceptions, ruins disappeared from cities in about five years—an unparalleled achievement. However, if we look at production figures, the Estonian economy—but not living standards—had recovered in the main industrial sectors by 1950 in spite of major war damage. But there is no reliable data about people’s living standards. Still, one can be certain that their luck did not change during that period. Far from it. There were not enough goods or money, and one had to stand in a queue to buy daily necessities. On top of it all, people had to spend their small incomes on mandatory state loan bonds.
By 1950, manufacturing had become the leading industry. The energy industry had developed particularly fast—admittedly, not to meet local needs, but mainly to supply Leningrad and later the north-western region with electricity.
Shale-oil output in 1950 was double that of 1939 at 3.5 million tonnes. By the time communism was due to take hold of the world and Estonia, 1 the volume of shale-oil mining had grown to 31.3 million tonnes. Electricity production was also doing well output for 1950 was 435 million kWh compared to 155 million in 1938, but power cuts of several hours remained a regular occurrence for a number of years. Electricity production peaked at 18,898 million kWh in the 1980s, by which time production was 122 times greater than in 1938. However, these are only a few examples of great accomplishments.
With the construction of power stations around the Baltic and in Estonia, the latter became one of the largest electricity producers in the north-western Soviet Union and was ranked sixth in the world in per capita terms after Finland. This was a great achievement if we ignore environmental issues. Soviet Estonia produced 173 million cubic metres of coal-derived gas, which was 66 times the amount produced before the war.
Even though identifying who suffers most does not belong to the realm of economics, it must be admitted that, after the war, this title belonged to Estonian farmers. Rural life during the first decade after the war was characterised by deportations, forced collectivisation and the obligation to till the land with ever fewer farmhands and without much pay.
It is difficult to measure which was more difficult for the people in rural areas: the moral or physical strain. However, if we look at the process of collectivisation, it is clear that farmers were not afraid of work, but of collective farms. Before 1949, the state had managed to lure or scare only 5.8% of farms into joining collective farms, but this number grew to 93% (119,000 farms) over the next two years.
Rural life was very difficult at first. There were fewer people and horses than in the pre-war period, and a lack of tractors with no new ones in sight. It is only therefore logical that, despite the rapid increase in the number of tractors and combine harvesters in the mid-1950s, the area under cultivation reached the level of 1940 only in the late 1970s.
In spite of everything, agriculture became completely mechanised in 40 years. While in 1939 there were 200,000 horses, 1,807 tractors, 685 lorries and one combine harvester, by the end of the 1980s Estonia had more than 20,000 tractors of different capacities, more than 12,000 lorries and 3,500 large combine harvesters. All agricultural activity except potato planting—half of which was done using handed-down traditional methods—were either largely or completely mechanised.
Crop yield was what it was. Even though the average grain yield had increased up to threefold, in both the 1950s and late 1980s Estonia still yielded between half and two-thirds less than intensive-production countries (the Netherlands, Denmark and West Germany), depending on the crop. At the same time, Estonia’s yield was considerably higher than that of countries that used the extensive production model (the US, Canada and the USSR). The situation was the same for potato cultivation: it did not matter whether Estonia’s yield was 10 or 19 t/ha, as this was still half what was produced by the world’s best (the Netherlands or West Germany).
Still, this period gave our farmers something of lasting value: the drainage network area increased from 274,000 to 696,000 hectares.
The post-war situation in cattle farming was even worse. Pork production reached the 1940 level of 41,000 tonnes only after 1957, while production of beef and of poultry reached 22,600 tonnes in 1959 and 1960 respectively. In time, production became more intensive and in 1989, Estonia produced three times more pork, 3.5 times more venison and 14 times more poultry than in 1940 (25,400 tonnes against 1,800). However, mutton production did not reach the 1940 level at all. Sheep were not fond of the barns used on collective farms and mutton production decreased by more than half compared to the 6,500 tonnes of 1940.
Milk production again reached 800,000 tonnes by the end of the 1960s and grew to 1,277,000 tonnes over the next 30 years. Average production per cow increased from 2,000 litres to more than 4,000.
Production volumes were not the only things that changed in cattle farming. Automatic milking was almost unheard of before the 1950s due to the lack of electricity, but by the end of the 1960s manual milking had ceased on state farms and, with some delay, on collective farms as well.
One industry in Estonia that clearly benefited from the Soviet era was forestry. In 1940, Estonia had 929,000 ha of forested land. 853,000 ha of this was under forest stands, the total volume of which was a little over 85 million cubic metres. By the 1960s, the total area of forested land had grown to 1,420,000 hectares and at the end of the Soviet period, Estonia had 1,916,000 hectares of forested land and 1,814,000 hectares of forest stands, with a total volume of 260 million cubic metres. Not much was felled during the Soviet period: the prescribed yield was considerably lower than annual growth—only 1.3–1.5% in the last 15 years. The contribution this supply made to the Estonian economy in the 1990s is worth remembering.
Despite the inability of the Soviet Union’s automotive industry to keep up with that of developed countries, the greatest change in Estonia occurred in the development of motor transport. While the number of railway passengers doubled in 45 years (reaching 23 million journeys) and the carriage of goods by rail increased eightfold (reaching 30 million tonnes), the use of public vehicle transport increased by a factor of 1,700 in the case of carriage of passengers (407 million passengers) and 400 in the case of carriage of goods (781 million tonnes). Travelling became more comfortable. By the late 1980s, there were 7,670 km of paved roads.
At the same time, the use of air transport did not increase as much as one might have expected—by a factor of 131. After all, people do not sit on planes without a reason, and air travel is only useful if you have somewhere to fly.
The relocation of the economy from rural areas to cities, as well as war damage, created great demand for building materials and construction workers. As a result, the housing stock of cities and towns increased about sevenfold in the course of 45 years, while the average general area for one city resident increased from 16 m 2 in 1940 to almost 20 m 2 . As the rural population decreased and agricultural companies and farmers became wealthier, the average area per person in rural areas became considerably larger than in cities—26 m 2 .
By the end of the Soviet era, the structure of the economy and labour status had completely changed. Agriculture, which had employed nearly two-thirds of the population in 1940, was left with 15% of workers while 45% were employed in sectors that are now internationally regarded as industrial: processing, construction, energy, etc. Half of national income came from manufacturing, a quarter from agriculture, 6% from transport and communications and 14% in total from trade, catering, housing, etc. Education, healthcare and public administration were considered spenders rather than generators of national income. This misunderstanding tends to be the case even in contemporary Estonia.
The Estonian Soviet Socialist Republic exported more of its goods than the Republic of Estonia. However, the content and geography of this did not correspond to what we regard as exports today. As much as 93% of exported goods went to other parts of the Soviet Union, as prescribed by the “division of labour between the union republics”. The remaining 7% was divided as follows: 2% was exported to Western countries (half of it to Finland and the rest to West Germany, Sweden, the US, Spain, Italy and Portugal) 2.5% to socialist countries in Europe and the rest to exotic distant destinations such as Cuba, Angola, Mongolia, Vietnam and Nicaragua.
When it came to imports, Estonia found itself in a privileged position—nearly one-fifth of its imported goods came from outside the Soviet Union. This meant high-quality factory equipment and better agricultural technology, but also highly valued clothing and (a minimal amount of) household appliances and drinks.
Estonia Economy - History
Economic Changes For The Baltic Sea States
World War II and Baltic Sea State Economies
The Baltic Sea countries have served as an economic powerhouse in Europe since the Middle Ages. Economists frequently discuss the synergistic effect that each country in this area has in supporting the economy of one another to create this powerhouse effect. The economy in the Baltic Sea countries has faced many pressures over the years in the midst of World War II and control under the Soviet Union.
From 1940 to 1953, the economies of states like Estonia, Latvia, Lithuania, Poland and other Baltic Sea States were impacted by the control of the Soviet Union regime. Many workers were lost due to the deportations that the Soviet Union forced, such as the deportation of over 200,000 individuals to remote areas of the Soviet Union.
In 1941, the Nazis of Germany then invaded the Baltic Sea States and interrupted the control that the Soviet Union had over these states. The harm that was done to workers and the Baltic Sea citizens was intensified under the Nazi regime. There were thousands of people deported and killed in the masses as a result of the invasion of the Nazis.
|A good way of making economies is saving money on car insurance. Many people who own classic cars only drive them for a few days at a time so short term car insurance can give real savings. UK motorists can insure their classic vehicles for as little as one single day click here to visit the website.|
Under the Nazi regime, the Baltic Sea States were forced to create a national collectivist agricultural industry that supported Germany. The private farms of farmers were taken away to serve this collectivist notion.
Present Day Baltic Sea State Economies
Today, the economies of the Baltic Sea States can be divided into two groups according to income. The high-income states of the Baltic Sea region are Finland, Denmark, Norway, Sweden and Germany. The low-income states of the Baltic Sea region are Latvia, Lithuania, Estonia, Russia and Poland. The latter countries are now considered to have economies that are in the post-socialist stage and are contributing to the European economy as a whole.
The Baltic States are now part of the European Union (EU) and North Atlantic Treaty Organisation (NATO) today. Being part of these organizations have helped the Baltic States to integrate into European culture and the global economy. Baltic States like Lithuania, Latvia and Estonia are no longer dependent on Russia as they once were in their socialist stages.
The regional integration of the Baltic Sea States also now attracts investors from all around the world. The integration of the Baltic Sea States also has a profound impact on the individual economies of each state. For example, lower-income Baltic States like Lithuania, Estonia and Latvia are now able to gain access to sophisticated investors and consumers from around the world. They now have the opportunity to become players in an expansive market. The higher-income countries now have the opportunity to gain greater access to global markets and can also engage in specialization of their products.
As the Baltic Sea States continue to work to become stronger members of the European Union, the regional economy will only continue to strengthen in the future. Lower-income countries in the Baltic Sea region will benefit as a result.