Yeni bir çığlık patlaması oldu. Şişkin iki kadın, biri saçları dökülmüş, aynı tencereyi tutmuş ve birbirlerinin elinden koparmaya çalışıyorlardı. Bir an için ikisi de çekişti ve sonra tutamak çıktı. Winston onları tiksintiyle izledi. Ve yine de, sadece bir an için, sadece birkaç yüz boğazdan gelen o çığlıkta neredeyse ürkütücü bir güç duyulmuştu! Neden önemli olan hiçbir şey hakkında böyle bağıramazlardı?
Şöyle yazdı: Bilincine varıncaya kadar asla isyan etmezler ve isyan ettikten sonra da bilinçli olamazlar.
Bunun neredeyse Parti ders kitaplarından birinden alınmış bir çeviri olabileceğini düşündü. Parti, elbette, proleterleri esaretten kurtardığını iddia etti. Devrimden önce kapitalistler tarafından korkunç bir şekilde ezilmişler, aç bırakılmışlar, kırbaçlanmışlar, kadınlar kömür madenlerinde çalıştırılmışlar (hatta kadınlar hala kömür madenlerinde çalışıyordu), çocuklar satılmıştı. altı yaşında fabrikalara Ama aynı zamanda, çiftdüşün ilkelerine sadık kalarak Parti, proleterlerin, hayvanlar gibi, birkaç basit kuralın uygulanmasıyla tabi kılınması gereken doğal astlar olduğunu öğretti. Gerçekte proleterler hakkında çok az şey biliniyordu. Çok şey bilmek gerekli değildi. Çalışmaya ve üremeye devam ettikleri sürece diğer faaliyetleri önemsizdi. Arjantin ovalarında başıboş bırakılan sığırlar gibi kendi başlarına bırakılmışlar, kendilerine doğal görünen bir yaşam tarzına, bir tür atalardan kalma bir modele dönmüşlerdi. Doğmuşlar, bataklıkta büyümüşler, on ikide işe gitmişler, kısa bir güzellik ve cinsel arzu döneminden geçmişler, yirmi yaşında evlenmişler, otuz yaşında orta yaşlı olmuşlar, öldüler. çoğu, altmış yaşında. Ağır fiziksel işler, ev ve çocuk bakımı, komşularla ufak tefek kavgalar, filmler, futbol, bira ve hepsinden önemlisi kumar zihinlerinin ufkunu dolduruyordu. Onları kontrol altında tutmak zor değildi. Düşünce Polisinin birkaç ajanı her zaman onların arasında hareket etti, yanlış söylentiler yaydı ve tehlikeli olabileceğine karar verilen birkaç kişiyi işaretleyip ortadan kaldırdı; ama onlara Parti’nin ideolojisini aşılamak için hiçbir girişimde bulunulmadı. Proleterlerin güçlü siyasi duygulara sahip olması arzu edilen bir şey değildi. Onlardan istenen tek şey, daha uzun çalışma saatlerini veya daha kısa tayınları kabul etmeleri gerektiğinde başvurabilecekleri ilkel bir vatanseverlikti. Ve bazen olduğu gibi, hoşnutsuz olduklarında bile, hoşnutsuzlukları hiçbir yere gitmedi, çünkü genel fikirlerden yoksun olduklarından, bunu yalnızca küçük özel şikayetlere odaklayabiliyorlardı. Daha büyük kötülükler her zaman dikkatlerinden kaçtı. Proleterlerin büyük çoğunluğunun evlerinde tele-ekran bile yoktu. Sivil polis bile onlara çok az müdahale etti. Londra’da büyük miktarda suçluluk vardı; hırsızlar, haydutlar, fahişeler, uyuşturucu satıcıları ve her türden haraççılarla dolu bir dünya içinde; ama bunların hepsi proleterlerin kendi aralarında gerçekleştiğinden, bunun bir önemi yoktu. Ahlakla ilgili tüm sorularda atalarının kurallarını takip etmelerine izin verildi. Partinin cinsel püritenliği onlara empoze edilmedi. Eşcinsellik cezasız kaldı, boşanmaya izin verildi. Bu nedenle, yandaşlar buna ihtiyaç duyduklarına veya istediklerine dair herhangi bir işaret gösterselerdi, dini ibadete bile izin verilirdi. Şüphe altındaydılar. Parti sloganının belirttiği gibi: ‘Proles ve hayvanlar özgürdür.’
…AHappyLobster tarafından gönderildi
[comments]