İsrailli Yazar Katz: Yahudi-Arap çatışmaları Hamas için bir zaferdir
İşgal devleti İsrail gazetesi The Jerusalem Post yazarı Yaakov Katz, “Yahudi-Arap çatışmaları Hamas için bir zaferdir” yorumunda bulundu.
İsrail gazetesi The Jerusalem Post yazarı Yaakov Katz, “Yahudi-Arap çatışmaları Hamas için bir zaferdir” yorumunda bulundu.
Yaakov Katz'ın The Jerusalem Post'ta Hamas'la ilgili yayımlanan makalesi şöyle:
Şeyh Cerrah'daki çekişmenin Hamas ile devam eden savaşla hiçbir ilgisi yok ve sadece uygun bir bahane. Ama dünya bizi Kudüs'ün doğusundaki tahliyelerin her yerinde olduğuna inandıracaktı.
Koku, hafta başında dünyanın dikkatini çeken doğu Kudüs mahallesi Şeyh Cerrah'ın üzerinden Pazartesi günü havada asılı kaldı. Koku, isyanları çürümüş kokulu sıvıyla dağıtmak için kullanılan polis arabası "kokarca" dan geliyordu.
Şeyh Cerrah'a bazı sakinlerle konuşmak, tüm dünyayı İsrail'de kucaklayan bu Filistinli ailelerin ne olduğunu anlamak için gelmiştim; Hamas'ın komutanı Muhammed Deif'in burayı nadir bir ültimatom yayınlamak için kullanmasına neden olan şey bu yerle ilgili: Tahliyeler devam ederse İsrail'in ağır bir bedel ödeyeceği.
Orada, evi tahliye edilecek olan Dajani ailesinin bir üyesiyle tanıştım. Dajaniler, Kudüs'ün Katamon mahallesinde yaşıyorlardı, dediler ve orijinal ev hala Rehov Rachel Imeinu'da. 1948'de Kurtuluş Savaşı sırasında kaçtılar ve sonraki yılları Suriye ve ardından Ürdün'de mülteci olarak geçirdiler. 1956'da Şeyh Cerrah'da yeni bir ev inşa etme izni aldıklarında, sonunda taşınabileceklerini düşündüler.
Şeyh Cerrah ile ilgili hukuk mücadelesi devam ediyor ve nasıl biteceğini bilmiyorum. Orada o gün öğrendiğim şey Şeyh Cerrah hikayesinin öncelikle bir insanlık trajedisi olduğuydu. Siyaseti ve ideolojiyi bir kenara bırakın ve 73 yıl önce bir savaştan sonra mülteci olan ve şimdi yeniden mülteci olabilecek Arap ailelerinin hikayesi.
Bunun tahliye edilip edilmemeleri ile ilgisi yok. Sonuçta onlar insan ve acıları gerçektir.
Diğer sonuç, Şeyh Cerrah'da olanların Gazze Şeridi'nde Hamas'la deva eden savaşla kesinlikle hiçbir şey olmadığı. Hamas'ın 34 yıl önce kurulduğu günden bu yana uğraştığı şeyi yapması için bu haftanın uygun bahanesi: İsrail'in Yahudi devletini yıkmak.
Ne yazık ki, dünya bizi - onların da inandıkları gibi - bu çatışmayı Decaniler ve komşularının planlı tahliyesi üzerine kışkırttığına ve Kudüs'teki isyanları Kudüs Günü yaklaşırken nasıl yönettiğini örtbas ettiğine inandıracak.
Başbakan Benjamin Netanyahu'nun Kudüs'teki olayları nasıl ele aldığına dair meşru eleştiriler var. Ramazan ayında Arap gençlerinin Şam Kapısı yakınında oturmasını engelleme kararı verildi, bu yapıldığında pek mantıklı gelmiyordu; ve sonra - son dakikada - Yahudilerin yıllardır geleneksel olan Kudüs Günü'nde o kapıdan geçmesini engellemeye karar verdi.
Yanlış anlamayın. Kapıdan kimse geçmemeliydi. Ancak yürüyüşü yasaklama kararı, yürüyüşçülerin bir kısmı zaten oradayken, gerçekleşmesi beklenenden birkaç saniye önce değil, günler önce alınmış olmalıydı. Bu, İsrail'in korkmuş ve güçsüz görünmesini sağladı. Bu nedenle, Hamas'ın birkaç saat sonra İsrail'in başkenti yönünde yedi roketlik bir yaylım ateşlemesi şaşırtıcı değildi.
Ancak tüm bunların Hamas'ın İsrail'e saldırma kararına yol açtığı fikri saçmadır. Sanki Hamas'ın bir nedene ihtiyacı var. Varoluş nedeni İsrail'in yıkımıdır. Bir gün bahane Kudüs olacak ve ertesi gün başka bir şey olacak.
Gazze'deki tırmanışın arkasındaki gerçek hikaye, Hamas'ın Filistin halkına Filistin Yönetimi Başkanı Mahmud Abbas'ın değil, Kudüs'ün gerçek koruyucusu olduğunu göstermeye çalışmasıdır. Hamas bunu bu ayın sonlarında yapılması planlanan parlamento seçimlerinde göstermeyi umuyordu, ancak Abbas tarafından iptal edildi.
Abbas, seçimlerin neden gerçekleşemeyeceği konusunda Kudüs'ü bir bahane olarak kullandı - İsrail'in Doğu Kudüs'te oy pusulası açmayı reddetmesi - ama bu bir yalandı. Gerçek sebep, kaybedeceğini bilmesiydi.
Ve bu çok önemli, çünkü medyaya ve diplomatik çevrelere inanacaksak, o zaman bu çatışmayı kışkırtan İsrail, bunu gerçekleştiren İsrail oldu: Şam Kapısı, Şeyh Cerrah, Tapınak Dağı, Kudüs Günü ve daha fazlası. Maalesef yalanlar yayılır ve işe yarar.
SORU şimdi nasıl ilerleyeceğimiz ve bu savaş turunun nasıl sona erdirileceğidir.
Kolay olmayacak. İsrail Savunma Kuvvetleri'nin (IDF), ilk bir buçuk gün tamamen gafil avlanmış gibi görünen bu çatışmayı nasıl yönettiğini ciddi bir şekilde gözden geçirmesi gerekecek.
Genelkurmay Başkanı Lt.-Gen. Eski bir Gazze Tümeni komutanı ve Askeri İstihbarat başkanı olan Aviv Kohavi - IDF, Kudüs'teki roket bombardımanına hazır değildi ve yetişmesi biraz zaman aldı. İsrail kritik zamanı kaybetti.
Pazartesi günü ordu, Salı günü başlaması gereken büyük çaplı bir tatbikat için hazırlık yapmakla meşguldü. Sadece Pazartesi öğleden sonra iptal edildi ve o gün daha sonra roketler Kudüs yakınlarına indiğinde, IDF'nin tepkisi asgari düzeydeydi. Bu kısmen Kohavi'nin durumu kontrol altına alma girişimiydi, ancak aynı zamanda Kudüs'teki mevcut hükümetin nasıl işlemediğini de yansıtıyordu. Netanyahu'nun dikkati, devam eden rüşvet davası ve yine devam eden siyasi sorunları yüzünden dağılmış durumda.
IDF üst komutasında, Hamas'ın zarar görmesi gerektiği anlayışı var. Ordunun ilk şoku atlattığı ve yüzlerce hedefi ve birkaç düzine orta ve üst düzey komutanı ortadan kaldırmaya çalıştığı doğrudur. Ancak bunların hiçbiri roket ateşini durdurmayı başaramadı.
Hamas, bu turda İsrail'in karşı operasyonlarına rağmen roket fırlatmaya devam etme konusunda etkileyici bir yetenek gösterdi. Bu, sağlam ve sofistike bir komuta ve kontrol sisteminin yanı sıra gelişmiş iletişim yeteneklerini gösterir. Etkileyici bir roket cephaneliği ve onları ateşlemek için çok namlulu fırlatıcılarla birleştiğinde İsrail, Hamas'ın çok geçmeden daha da büyük bir tehdide, İsrail'in Güneyinde yeni bir Hizbullah'a dönüşebileceğini düşünmelidir.
Bu, İsrail'in Gazze'ye kara birlikleri göndermesi gerektiği anlamına mı geliyor? Bilmiyorum. Bildiğim şey, Hamas bugün ne kadar güçlü ve gelişmişse, bundan üç, dört veya beş yıl sonra çok daha kötü olacak.
Diğer sorun ise İsrail'in şu anda halka sunabileceği gerçek bir zafer imajına sahip olmamasıdır.
Zafer Kimde var? Doğrusu, birkaç tane var. Birincisi Kudüs'e roket ateşi, ikincisi Tel Aviv'e yapılan ve benzeri görülmemiş boyutlardaki baraj ve üçüncüsü en önemli ve en endişe verici olanıydı: İsrail'de iç çatışmayı ateşlemek.
Yahudi-Arap isyanları Hamas için büyük bir zaferdir. İsrail, ekonomik teşvikleri kullanarak yıllardır Filistin halkını, kendilerini kontrol eden otoriter liderlere karşı başarılı olmadan ayaklandırmaya çalıştı.
Öte yandan Hamas, İsrail'e kimsenin nasıl söndüreceğini bilmediği bir yangını nasıl başlatabileceğini başarıyla gösterdi. Hamas için etkileyici bir başarı elde etmenin yanı sıra Lod, Bat Yam, Haifa, Acre ve Negev'deki durum İsrail'e on yıllar değilse de yıllarca zarar verecek hasara neden oluyor.
Ve bugün İsrail için gerçek tehdit budur. Bir gün, bir hafta veya daha uzun sürebilir, ancak Hamas'la olan bu savaş turu sona erecek ve ülkeyi yeniden gergin bir sessizlik çökertecek.
Bununla birlikte, iç çekişme ve onunla birlikte gelen etnik şüphe ortadan kalkmayacak. İsrail'deki Yahudiler ve Araplar bugün birbirlerine biraz farklı bakıyorlar. Hamas'ın istediği buydu ve Hamas bunu başardı.
Son olarak, tüm bunların arka planında, elbette, İsrail'in devam eden istikrarsız siyasi durumu var.
Eminim ki birçoğunuz bu hafta Netanyahu'nun bu tırmanışı planladığı, istediği ve bundan siyasi çıkarları için faydalandığına dair teoriler duymuşsunuzdur. Tartışma Gazze'de ne kadar uzun sürerse, tartışma devam ediyor, Naftali Bennett ve Yair Lapid'in Mansour Abbas'ın İslamcı Ra'am partisinin desteğiyle sağ-merkez-sol bir hükümet kurması o kadar zor olacak. Netanyahu bunu biliyor ve bu nedenle İsrail'i çatışmaya yönlendirmek istiyordu.
Şahsen, Netanyahu'nun şiddeti istediğine inanmıyorum, ancak Kudüs'te patlak verdiğinde, denemek ve hafifletmek için hemen daha fazlasını yapmamış olmasının mümkün olduğunu düşünüyorum.
Ama konuyla ilgili nerede durursanız olun, işte bu sorunun asıl sorunu: sorunun kendisi.
Bunun bir olasılık olup olmadığını kendimize sormamız bile gerekmesi, ülke savaş halindeyken yargılanan bir başbakan olması sorununun altını çiziyor. Ölüm kalım sonuçları olanlar da dahil olmak üzere her karar şüpheli hale gelir. Bu kötü - İsrail için kötü ve İsrail'in kırılgan demokratik karakteri için kötü.
Şiddet sonunda sona erdiğinde, İsrail'in parçaları yeniden inşa etmenin ve toparlamanın bir yolunu bulması gerekecek. Kolay olmayacak, ancak gözümüzü büyük resme ayırmamız gerekecek. Alternatif yok.
Kaynak: The Jerusalem Post
Bu yazı Timeturk.com'dan alınmıştır.