Dini hümanizmin doğası ve hümanizm ile din arasındaki ilişki, her türden hümanist için büyük önem taşımaktadır. Bazı seküler hümanistlere göre, dini hümanizm terimlerle bir çelişkidir. Bazı dinsel hümanistlere göre, tüm hümanizm dini - hatta laik hümanizm, kendi tarzındadır. Kim haklı?
Din tanımlamak
Birçok laik insancıl, özsel din tanımlarını kullanır; Bu, dinin “özünü” içeren bazı temel inanç ve tutumları tanımladıkları anlamına gelir. Bu özelliğe sahip olan her şey din ve bir din olamayan her şeydir.
Dinin en çok bahsedilen "özü", doğaüstü varlıklar, doğaüstü güçler veya basit doğaüstü alemler gibi doğaüstü inançları içerir. Onlar da hümanizmi temel olarak natüralist olarak tanımladıkları için, sonuç, hümanizmin kendisinin dindar olamayacağını izler - doğaüstü bir felsefenin, doğaüstü varlıkların inançlarını içermek için bir çelişki olurdu.
Bu din anlayışı altında, dini hümanizm, bazı hümanist ilkeleri kendi dünya görüşlerine dahil eden Hıristiyanlar gibi dinî inananlar bağlamında var olduğu düşüncesi olabilir. Ne var ki, bu durumu, hümanist bir din olarak (önceden var olan bir dinin hümanist felsefeden etkilendiği) bir dini hümanizmden (hümanizmin doğada dindarlıktan etkilendiği yerlerde) tanımlamak daha iyi olabilir.
Dinin özcü tanımları kadar yararlı olmalarına rağmen, bunlar yine de çok sınırlıdır ve hem kendi hayatlarında hem de başkalarıyla ilişkilerinde dinin gerçek insan için içerdiği şeyin genişliğini kabul edemez. Aslında, özcü tanımlamalar felsefi metinlerde kullanışlı olan ancak gerçek hayatta sınırlı uygulanabilirliğe sahip olan “idealize” tanımlamalar olma eğilimindedir.
Belki de bu sebepten dolayı, dini hümanistler dinin işlevsel tanımlarını seçmeye eğilimlidirler, bu da dinin işlevinin amacının (genellikle psikolojik ve / veya sosyolojik anlamda) neye benzediğini belirlediklerini ve bunu hangi dine açıklamak için kullandıklarını belirtmektedirler. gerçekten.
İşlevsel Bir Din Olarak Hümanizm
Dinsel hümanistlerin sıklıkla kullandıkları dinin işlevleri arasında, bir grup insanın sosyal ihtiyaçlarını yerine getirme ve yaşamdaki anlam ve amacı keşfetmek için kişisel görevleri yerine getirme gibi şeyler vardır. Onların hümanizmi, bu hedeflere ulaşmaya çalıştığı hem toplumsal hem de kişisel bağlamı oluşturduğundan, hümanizmlerinin doğada dinî hümanizm olduğunu, dolayısıyla da dini hümanizmin oldukça doğal ve makul bir biçimde sonuca varmışlardır.
Ne yazık ki, dinin işlevsel tanımları özcü tanımlardan çok daha iyi değildir. Eleştirmenler tarafından sık sık dile getirildiği gibi, işlevsel tanımlar, kesinlikle herhangi bir inanç sistemine veya paylaşılan kültürel uygulamalara uygulanabilecek kadar belirsizdir. "Din" hemen hemen her şeye uygulanıyorsa işe yaramaz, çünkü o zaman hiçbir şeyi açıklamak için gerçekten yararlı olmaz.
Öyleyse, kim haklıdır - din hümanizmine izin verecek kadar geniş bir dinin tanımı mıdır, yoksa bu aslında bir çelişki midir?
Buradaki sorun, din tanımımızın özsel ya da işlevsel olması gerektiği varsayımında yatmaktadır. Birinde veya diğerinde ısrar ederek, pozisyonlar gereksiz bir şekilde kutuplaşır. Bazı dinsel hümanistler, tüm hümanizmin dini olduğunu (işlevsel bir perspektiften) varsayarlarken, bazı seküler hümanistler, hiçbir hümanizmin doğada dinsel olmadığını (özcü bir perspektiften) varsayarlar.
Keşke basit bir çözüm sunabilseydim, ama yapamıyorum - dinin kendisi, burada bir çözüm üretebilecek basit bir tanıma kendisini ödünç veren bir öznenin çok karmaşık. Basit tanımlamalar yapılmaya çalışıldığında, yalnızca, yukarıda şahit olduğumuz anlaşmazlık ve yanlış anlaşılma morozunda oluruz.
Sunulabileceğim tek şey, çoğu zaman dinin oldukça kişisel ve öznel bir biçimde tanımlandığı gözlemidir.
Dinler için ortak olan ve tanımlayabildiğimiz nesnel olarak ayırt edilebilir nitelikler vardır, ama sonunda, bu niteliklerin hangisinin öncelikli olduğu sistemden sisteme ve kişiden kişiye değişir.
Bu nedenle, dininizin temeli ve özü olarak tanımladığımız şeyin mutlaka bir başkasının dininin temelini ve özünü oluşturmasına izin vermemeliyiz. Böylece bir Hıristiyan bir Budist veya bir Unitarian için "din" tanımlayamaz. Aynı nedenden ötürü, hiçbir dine sahip olmayanlar da, bir şeyin ya da başka bir şeyin mutlaka bir dinin temelini ve özünü oluşturması gerektiği konusunda ısrar edemezler. Bu nedenle laik bir hümanist, bir Hristiyan ya da bir Din Hümanist için “din” i tanımlayamaz. Aynı zamanda, dini hümanistler, laik hümanizmi başkaları için bir din olarak “tanımlayamaz”.
Hümanizm doğası gereği dindarsa, o zaman onların dini. İşleri tutarlı bir şekilde tanımlayıp tanımlamadıklarını sorgulayabiliriz. İnanç sistemlerinin bu tür bir terminoloji tarafından yeterince açıklanıp tanımlanamayacağını sorgulayabiliriz. Onların inançlarının özelliklerini ve rasyonel olup olmadığını eleştirebiliriz. Ancak, ne yapabildiklerimiz, inanabilecekleri her şeyin gerçekten dindar ve hümanist olamayacağını iddia ediyorlar.