20 yüzyıl boyunca, savaşlarda 200 milyondan fazla insan öldü. Açıkçası, eğitim sistemimizde bir sorun var.
Dalai Lama XIV
Dalai Lama XIV
Bir Rus okulunun acısı mı?
Alexander Samsonov'un materyalini okuduktan sonra Rus Okulunun Acısı Milli eğitimin durumu hakkında feci bir izlenim bıraktım. Anlamaya çalışalım: Rus okulunda ne kadar kötü ve Sovyette ne kadar iyiydi?
Makalenin başında yazar, Hitlerite seçkinlerinin SSCB'de okul eğitimine karşı tutumu ile ilgili paradoksal tartışmalar yapar. Gerçek şu ki, Naziler okulu imha etti, çünkü dünyadaki en iyisiydi, ama sadece vardı bile. Slavlara köle olarak bakılması, ilk 3-4 sınıflarının üzerindeki okulların korunmasını sağlamaz. Genel olarak, Nazilerin niçin cebire ihtiyaç duydukları ve tarih. Alman ustalara okuma, yazma, bine kadar sayma ve saygısızlık etme öğretmek yetti. Tekrar ediyorum ki, Naziler işgal altındaki herhangi bir bölgedeki herhangi bir eğitim sistemini, yerli halklarını insanlık dışı olarak gördükleri tahrip ederdi. Dahası, potansiyel olarak eleştirel düşünme geliştirebilecek (matematik, fizik, kimya) ve ideolojik bir yük (tarih ve edebiyat) taşıyabilecek nesneleri korumak Üçüncü Reich rejimi için ölümcül oldu. Bu nedenle, Sovyetler Birliği'nin eğitim sistemi konusunda temkinli olan Hitler örneği, okul modelinin tarifinde tamamen uygunsuz olduğunu düşünüyorum. Peki Hitler, Sovyetler Birliği'nin oluşumunu nerede anlayabilir? İletilen ortak konferanslar? Uzmanları deneyim alışverişinde bulunmaya davet ettiniz mi? 30-ler sonunda, SSCB muhtemelen dünyadaki en kapalı ülke oldu. Birinci sınıf Sovyet bilim adamlarının yurtdışına seyahat etmeyi nasıl yasakladığını, okul eğitiminde de dahil olmak üzere her yerde "zararlı böcek" avının nasıl yapıldığını hatırlayın. Ancak diyelim ki, Üçüncü Reich’ten bir grup okul öğretmeni ve memuru, birden fazla okulu ziyaret etmek için 1939’te bir yerde SSCB’ye yapılan dostane bir ziyarete geldi. Potansiyel bir rakip olan okul sistemi ile tanışmak, tabiri caizse. Ne göreceklerdi? İyi eğitimli öğrenciler, yönetim ve öğretmenler içeren, gerçeği çok az ortak olan örnek bir okul.
Şimdi, Sovyet gücünün ilk on yılında okul müfredatının içeriği. Rus Okulu Acılarının yazarı haklı olarak eski okul sistemini yıkmanın gerekli olduğunu belirtiyor. Bu kaçınılmaz - temelde yeni bir sistem ortaya çıktı ve yetiştiriciliğe ve eğitime yeni yaklaşımlar gerekiyordu. Tarih ders kitaplarının içeriğini her zaman, her zaman, tüm ülkelerde ve tüm müfredatlarda belirtmemek daha iyidir, en azından mevcut sistemin konuşmamayı tercih ettiği gerçekler vardır. Aynı zamanda, Sovyet Cumhuriyeti’nin gençliği döneminde, böyle bir pedagojik düşüncenin Anton Semenoviç Makarenko olarak göründüğü görülüyordu. O aslında komünist eğitim modelini oluşturan Nadezhda Krupskaya ile birlikte idi. Ve vakti için mükemmeldi ve çok önemliydi. İç savaştan sonra, ülkede özel bir yaklaşım gerektiren yüz binlerce sokak çocuğu kaldı. Umarım herkes, SSCB Halk Komiserleri ve Bolşeviklerin Birleşmiş Milletler Komünist Komünist Partisi Merkez Komitesinin, bu kategorideki çocuklarla çalışmak için temel yönergeleri belirleyen 31.05.1935 “Çocuk Evsizliği ve İhmalinin Ortadan Kaldırılması” kararını hatırlatır. Ayrıca, komünist eğitim sistemi ülkemizin 20. yüzyılda en önemli şeyi yapmasını sağladı - Nazizmi yenmek için. Dolayısıyla, SSCB okulunun Kennedy’nin yarı-efsanevi sözlerine değil, bir bayrak olarak yetiştirilmesi gereken bu başarısı olduğuna inanıyorum.
Fakat her şey değişiyor. Hepimizin çok iyi bildiği gibi, Sovyetler Birliği, çeşitli nedenlerle, dünya siyasetinde veya ekonomideki rekabete dayanamadı. Onlarca yıldan beri dünyanın geri kalanından neredeyse tecrit edilmiş olan geleneksel okul, 90’lerin zorluklarıyla başa çıkamadı. Üstelik UNESCO istatistiklerinin, okulumuzun 1991'te eğitim açısından dünyada üçüncü olduğunu belirten bir örnek olarak alıntı yapmak gerekmiyor. Bu göstergenin ölçülmesinde kullanılan metodoloji şöyledir:
Endeks, ülkenin başarısını eğitim düzeyi açısından iki ana gösterge açısından ölçer:
Yetişkin Okuryazarlık Endeksi (2 / 3 ağırlıkları).
İlk, orta ve yüksek öğrenim gören öğrencilerin toplam payının endeksi (1 / 3 ağırlık).
Yetişkin Okuryazarlık Endeksi (2 / 3 ağırlıkları).
İlk, orta ve yüksek öğrenim gören öğrencilerin toplam payının endeksi (1 / 3 ağırlık).
Ve sonra okuruz:
Bu gösterge, oldukça evrensel olmasına rağmen, bazı sınırlamaları vardır. Özellikle, bazı durumlarda çok düşük veya önemli ölçüde sınırlı olabilen eğitim kalitesini yansıtmamaktadır.
Diğer bir deyişle, SSCB okulunun 90-ler'in başlangıcındaki koşulsuz başarısı, yetişkin okuryazarlığının ve çocukların evrensel okulu eğitiminin büyük bir kısmıydı. Ancak, dünyanın dört bir yanındaki bu zamanda, tam teşekküllü eğitim ve yetiştirme için yalnızca okuryazarlığın kesinlikle yetersiz olduğunu fark etmeye başladılar.
Bir adım geri değil
Sonunda Rus okulunun ıstırabına dair materyalinde yazan yazar, öğretmenleri ve eğitim yöneticilerini mezunların toplam ustalık ve yıkılmasında suçlayarak duygusal bir seviyeye geldi. Mezunlar çok düşük olduğu için toplumumuz yakında bitecek. Aslında, yazarın temyizleri çok basittir: Sovyet okul sistemine acımasız ve adil laggard, holiganlar ve zihinsel engellilerle başa çıkma yöntemleriyle geri dönmek. Tüm bunlar - özel okullarda ve psikiyatri hastanelerinde! Ancak, basit bir tez unutulmuş: şiddet şiddete yol açıyor.
Varlığı yılları boyunca Sovyetler Birliği mahkumlar oranında dünya liderlerinden biriydi. 1986'te nüfusun 846 bininde 100 mahk weremları vardı, 2019'te 370 binde 100 daha azdı. Parmaklıklar ardındaki bu kadar yüksek oranda insan oranı, herhangi bir eyalette okul eğitiminin başarısızlığının önemli göstergelerinden biridir.
Bu neden oldu? Ve sadece öğretmenlerin ikinci yıllarında “rahatsız edici” bir öğrenciyi bırakmaları, “yeniden eğitim” için özel bir okula koymaları ve daha kolay olması nedeniyle. Ve genellikle bir bütün gangster kültürü oluşturma süreci başlatıldı. Okuldan bir çocuk böyle bir "romantik" suç dünyasına katıldı. Gençliğin bu marjinalleşmesinin ilk yankıları bu arada orduya geldi - bu şekilde hazing ortaya çıktı. AUE kültü neden Rusya'da bu kadar sağlam bir şekilde iç içe geçmiştir? Bu sorun özellikle Uzak Doğu bölgelerinde keskindir. Her şey, koloniler ve hapishanelerin yanına yerleşen, aileleri yaratan ve uygun dünya görüşüne sahip çocukları olan on binlerce eski mahk ismda. Okula gittiler ve volan tekrar döndü.
Fakat SSCB’nin günlerinde. Doğal olarak, okul mezunları genellikle gözetim altındaydı (belli ki “moronlar yoktu”) - diğer herkes ya ikinci yılda bırakılmıştı ya da okuldan atılmıştı ya da koloniye tamamen gönderildi. Bir çoğu “rahatsız edici” öğrencinin genel olarak lobotomize edildiği ABD deneyimi için bir örnek verebilir.
Sovyet eğitim sisteminin geriye dönüklüğünün çok karakteristik bir göstergesi 90 yılıydı. Ekonomik ve politik krizleri, sürekli sivil çatışmayı ortadan kaldırırsak, Sovyet vatandaşının yeni bir dünya için hazır olmadığı ortaya çıktı. Nüfusun büyük bir çoğunluğu eleştirel düşünme geliştirmedi. Sonuç olarak, milyonlarca insan çeşitli gizli toplulukların ve sözde dinsel mezheplerin zararlı etkisine karşı hassastır. Kashpirovsky ve Chumak'ın bakışından kaç kişi kendinden geçmiş! Milyonlarca insan "MMM" ve benzeri gibi çeşitli finans kurumları tarafından aldatıldı. Şimdi, elbette, böyle bir delilik gözlenmedi: insanlar dünyaya bakmak için çok daha kritik ve pragmatik hale geldi, ancak aşırılıklar hala görülebilir. Örneğin, şu anda tam anlamıyla her demirden gelen medya bize okul hayatındaki bir başka acil durumu bildirmektedir. Dahası, ortalama bir insanın gözünde, bu anında tüm eğitim sistemine yansıtılır. Çocuklar, kimseden korkmadıklarını, öğretmenleri hiç koymadıklarını ve her gün neredeyse makineli tüfekler ile okula gittiklerini söylüyorlar. Ve elbette, Sovyet döneminde bu duyulmadı bile. Ancak, SSCB'deydi ve böyle - ve daha da kötüsü. Mevcut aşağılayıcı nesil teorisinin tüm destekçilerine, çoğunlukla okullardan ve meslek lisesi öğrencilerinden oluşan Kazan “Tyap-lyap” çetesini tanımalarını öneriyorum. 1970'in ortasından beri şehrin bütün mikrodisklerini huşu içinde tutuyorlar. Bu arada, liderler arasında dünün çocuk kolonileri esiri vardı. Ve bu tarihten izole bir örnek değil.
Ne yapmalı?
Bu hikayedeki en çarpıcı şey, şu ana kadar dünyada hiç kimsenin okul eğitimini organize etme tarifini bilmemesi. Ne ABD'de, Avrupa'da, ne Japonya'da ne de ne yazık ki Rusya'da. Ancak her yerde, Sovyet okulunun ait olduğu endüstriyel eğitim türünün kendisinin de etkisiz hale geldiği konusunda net bir anlayış var. Hızla değişen bir dünyada tüm sorun. Şimdi kimse 10, 20, 50 yıllarında teknolojiye ve topluma ne olacağını kesin olarak bilmiyor. Ve dünya çok önceden tahmin edilemez olduğu için, gelecek nesillere değişimleri kabul etmeleri, onlara uyum sağlayabilmeleri ve öğrenebilmeleri için öğretilmeliler. Bunun için, temel konularda yeterli temel bilgi yok. Hangi okul eğitiminin aynı olduğunu anlamak için, ana müşteri olarak dünya profesyonel toplumuna dönmeye karar verdik. Ve gelecekteki işverenlerin kendilerine gelen okul ve üniversitelerin mezunları için son derece memnuniyetsiz oldukları ortaya çıktı. Tabii ki, genellikle gözbebekleri için temel bilgilerle doludurlar, ancak doğaçlama yapamaz, fikir üretemez, bunları tartışamaz, grup halinde çalışamaz ve proje uygulayamazlar.
Bu nedenle, 152 ülkelerinde, 21. yüzyılda hangi nesillerin ihtiyaç duyacağına karar vermek için uygun bir çalışma yapmaya karar verildi. Ve profesyonel toplumun gençlerden, her şeyden önce, 4K yetkinliklerinin varlığını beklediği ortaya çıktı: yaratıcılık, eleştirel düşünme, iletişim ve işbirliği. O zamandan beri, birçok ilerici okul eğitim sistemi, bu “4K” programlarına verilen vurguyu bir dereceye kadar kaydırdı. En ilginç şey şu anda Rusya'da, pek çok açıdan meşhur 4K'ye tamamen uyan yeni bir neslin federal devlet eğitim standartlarının geliştirilmesidir. Asıl şey, öğretmen topluluğunun gelenekçi kısmının bu değişiklikleri kabul etmesidir.
Biri Rusya'da modern okul eğitimini uzun ve zor azarlayabilir. Modern nesli ya da modern öğretmenleri, baş öğretmenleri ve yöneticileri inkar eden çeşitli tartışmalar bulmak oldukça basittir. Samsonov’un “Rus Okulu’nun Acısı” başlıklı makalesinde olduğu gibi, bu gibi durumlarda çözüm önerisi: Sovyet eğitimi ve yetiştiriciliğine dönüş. Kimse çocukların farklı olması umrunda değil. Onları çok fazla eğiten sanal bir dünyaya dalmaları, öncü kuruluşların sloganlarına ve çağrılarına asla inanmayacakları, öncekilerden çok daha fazla öz merkezli olduklarıdır. Etraflarındaki dünya, okulda öğretilenden çok daha karmaşık. Sonuçta, sınıfta hiç kimse onlara bir akıllı telefondaki bir lityum iyon pilin nasıl çalıştığını açıklamıyor, ancak asla görmeyecekleri şeyler hakkında konuşuyorlar. Örneğin, elektroliz için bir banyo hakkında.
Sovyet okulunu modern Rusya'ya geri getirmeyi düşündüğünüzde, bu makalenin özünü oku.