Bazıları için, vatanseverlik, yalnızca kişisel alanları etkilendiğinde, alışılmış yaşam biçimlerine müdahale ederek, hayatlarının bir parçası olabilir. Diğerleri için, şefkat ve duyarlılıklarını sadece kendilerine değil, diğer insanların rahatsızlık hissine sınırlayabilir. Yine de diğerleri doğumdan gelen, herhangi bir savaşta yer almak isteyen, sadece ezici adrenalini hissetmek, damarlarda daha hızlı ve daha hızlı koşmak, kalp kaslarını zaman sıkıntısı çekmeye çalışmak için isyancılardır. Ancak, sakin bir ortamda oturmak, geçmiş olayları basitçe analiz etmek, düşünen kişi "daha sonra ateşlemeyi" başlatmaya başlar, yavaş yavaş Bayan’ı zorlayan kararları tamamen saçma olarak görür. tarih İstediğimizden farklı bir bakış açısı gösterelim - tam o anda kendimiz yarattık, bu hikayeyi bizzat kendimiz yarattık!
Bazen nesnel olarak var olan bir resimden çok uzaklaşan basit tanıklar haline geliriz; bu, gerçeği kendi sefilliği, dikkat çekiciliği prizmasıyla ya da tam tersine, duyarlılık ile ele almak anlamına gelir; Ve düşünen bir kişi için bir düşünme çubuğuna ihtiyaç duyulduğundan, bu olumsuz bir hal alır: sizi empati kurmaya, mevcut çıkmazdan bir çıkış yolu bulmaya zorlayan olaylar sorunlardır. Bazıları tamamen duygusal durumlardan memnun olabilir. Birisi daha ileri giderek, ya kendi eylemleriyle durumu ağırlaştırıyor, ya da tam tersi - tam bir öfke ve acıyı bastırıyor, küresel olaylar zincirine dikkatini dağıtıyor, bunun sonucunda meydana gelen durum hakkında bir anlayış ve farkındalık ortaya çıkıyor, aslında olayları birbirine bağlayan önemsiz bir düğüm var Yeni bir bilince hayat veren ebeveynler.
En önemli şey, duygularda ve duyumlarda isyan edenlere ne olduğunu anlamını iletmenin çok zor olmasıdır. Önceki rotayı kör bir şekilde takip ediyorlardı, önlenebilecekleri duruma bakmak istemiyorlardı - eğer bir an önce düşünseydilerdi!
Bu nedenle, toplumdaki mevcut olaylara yönelik tutumları açıklığa kavuştururken, birçoğu öncelikle yalnızca değerler, ahlak, haklar ve ahlakın sosyal çerçevesi tarafından yönlendirilir. Aynı zamanda, “çıkar çatışması” nın ortaya çıktığı insan faaliyet alanlarını tamamen gözden kaçırıyor. Bu, askerlik örneği ve Sivil nüfusun, Kursk'un denizaltısının battığı yılın 2000'in trajik olaylarına karşı tutumu üzerinde açıkça görülebilir. Kuşkusuz, batık bir denizaltıya sahip denizcilerin akrabaları, kederleri ile mantıklı argümanlara neden olan duygusal yükü içeremezlerdi (örneğin, denizcilerin Anavatan'ın hizmetinde olduğu, bu da herhangi bir anda gemide ciddi silahlar kullanarak askeri bir çatışma olasılığının olabileceği anlamına geliyordu). Ve bu durumda, hiç kimse olayların olumlu bir sonucunu garanti etmedi ya da böyle oldu?! Ayrıca, “sokaktaki sıradan insanların” nükleer bir denizaltıda hizmet edemeyeceği unutuldu! nye birden testleri ve nükleer tesislerini emanet edildi savaşın durumları, askeri sırları ve sırları) çeşitli depolayan silahlı tekne kendisi saymıyorum.
Denizaltıda görev yapan bir tanıdığım denizci var. O bir nükleer fizikçi. Nikâh yüzüğünü çıkarmayı unuttuğunda, nükleer bir denizaltı reaktörü ile salona giriyordu. Bu olaydan sonra, ilk limandaki denizaltıdan çıkarıldı, askeri kimliğe böyle bir giriş yaptı, bu askeri adam şimdi füzyon reaktörleriyle değil, 220 volttan başka hiçbir şeyin olamayacağı soketlerle çalışma hakkına sahip olacaktı!
Yılın 2000 etkinliklerini hatırlamak bir soruyu sorabilir: ülkenin liderliği ne yapabilir? Hangi sivil nüfusu üç ülkenin çatışması ve denizin derinliklerindeki muhtemel itiraz hakkında, dünyayı başka bir savaşa götürmeye hazır olan herhangi bir zamanda öğrenebilecekleri nesnel bilgi verin? Ya da savaştan kaçınmak için iç huzurunu “canlandırmaya” çalışın, ancak özel bir duygusal hal altında, bir kişinin kesinlikle nükleer denizaltının nasıl ve kimin battığını anlatması için mutlaka bulunabileceği bir ekibi kurban etmeye çalışmak mı? Ve barış uğruna kendini feda eden bir ekibin kaderi hakkında karar vermiş olanlar için hangi irade gereklidir? Buna günah denemez, çünkü bazılarının ölümü milyonlarca sivilin hayatını kurtardı! Bunun farkındalar mı? Çok zor!