Bruno Correa de Almeida y Cesar Gomes Agostinho Junior, Uluslararası Bidasoa (Pamplona) İlahiyat Okulu'ndaki ilahiyat eğitimlerini yeni tamamlamış iki Brezilyalı ilahiyat öğrencisidir. Ülkelerine umut ve minnettarlık dolu bir şekilde dönüyorlar.
Geçtiğimiz 9 Haziran'da Bruno ve Cesar, 17 papaz adayından ikisiydi. kutsal gemi̇ vakalari CARF Vakfı Mütevelli Heyeti'nin, hizmet verdikleri bazı yerli köyleri gibi uzak yerlerde Kutsal Ayin kutlamalarını sağlamak için sağladığı.
25 yaşındaki Bruno Rubiata'dan. Ailesi Itaguaru'da yaşıyor. Babası devlet memuru, annesi ise erken çocukluk eğitimi öğretmenidir. Bir çiftlik ürünleri dükkanında çalışan 21 yaşında bir erkek kardeşi var. Ailesi ibadet etmese de Katolik bir eğitim aldı. Anne ve baba tarafından büyükanneleri sayesinde kiliseye gitmiştir.
13 yaşında yatılı bir devlet okuluna gitmek üzere evden ayrıldı ve burada Tanrı ile daha derin bir deneyim yaşadı. Karizmatik Yenilenme aracılığıyla dua hayatını keşfetti. 2013 yılında, WYD sırasında, papaz okuluna girmek için eğitimini bıraktı.
"Mesleğimi, Rab ile temas kurduğumda, O'nunla yakınlaştığımda keşfettim. Üniversitedeydim. Sabahları günlük ayinlere gidiyor, ruhani yönlendirme ve günah çıkarmayı ciddiye alıyordum. Bir gün piskopos bana rahip olmak isteyip istemediğimi sordu ve bir yıl boyunca onunla birlikte yaşamamı teklif etti. Kabul ettim. İkinci yıl felsefe okumak için Rio de Janeiro'daki papaz okuluna geçtim ve 2017'de Bidasoa'da teolojiye başladım ve henüz bitirdim" diye anlatıyor Bruno.
28 yaşındaki Cesar, Nova Friburgo'dan. Katolik bir ailede yetişmiştir. Eğitimini tamamlamak için İspanya'ya gittiğinde babası üç yıl önce ölmüş. Her zaman duvar ustası olarak çalışmıştır. Annesi her zaman bir fırında çalışmış. Üç kardeşler.
"Ailem basit ama bize ebeveynlerin verebileceği en büyük değeri öğretti: sevgi. Babam ve annem birer örnektir, babamın kutsallığı konusunda hiçbir şüphem yok" diye açıklıyor.
Daha önce rahiplik mesleğini hiç düşünmemişti. Hayali, bedenini ve ruhunu adadığı bir futbolcu olmaktı. Ancak bazı arkadaşları onu 3 günlüğüne bir inzivaya davet etti ve bu onu çok değiştirdi.
"Dua etmeye ve ayinlere katılmaya başladım. Eskiden sahada yaşadığım neşeyi şimdi ayinlerde ve Kilise'de başkalarına yardım ederken keşfediyorum. Mahalle rahibim bana rahiplik mesleğini düşünüp düşünmediğimi sordu, ben de hayır dedim ama bu soru kalbimde kaldı. Kısa bir süre sonra evet dedim ve beni bir muhakeme gününe davet etti. Takımımla oynarken yaşadığım sevinci kiliseye götürdüm ve Tanrı'ya verdim" diyor.
"Hayatını Tanrı'ya vermek bir sevinçtir, hayat kazanmaktır, her şeye sahip olmaktır".
Cesar Gomes Agostinho Junior ve Bruno Correa de Almeida mesleklerini nasıl keşfettiklerini anlatıyor.
2013 yılında, WYD sırasında, Bruno papaz okuluna girmek için eğitimini bıraktı. "Mesleğimi, Rab'le temasa geçtiğimde, O'nunla yakınlık kurduğumda keşfettim. Üniversitedeydim.
Cesar futbol sahasının neşesini kutsal ayinlerin neşesiyle değiştirdi: "Üç günlük bir inzivadan sonra dua etmeye ve kutsal ayinlere sık sık katılmaya başladım. Mahalle rahibim bana rahiplik mesleğini düşünüp düşünmediğimi sordu, ben de hayır dedim ama bu soru kalbimde kaldı. Kısa bir süre sonra evet dedim ve beni bir muhakeme gününe davet etti. Takımımla oynarken yaşadığım sevinci kiliseye götürdüm ve Tanrı'ya verdim".
Bruno: "Yaşamımız için en iyi seçenek Tanrı'nın isteğini yerine getirmektir. Tanrı bizi bir şey için düşündü. Her zaman onun yardımıyla zorlukların üstesinden geliyoruz. Tanrı'nın planını kabul ettiğimizde tamamlanmaya ulaşırız, çünkü Tanrı'nın bizim için gerçekten planladığı şey olabiliriz. Ve hissettiğimiz neşe hali inanılmazdır. Tanrı'nın bana verdiği tüm armağanları harekete geçirebilirim. Tanrı'ya yaklaşım, O'nun yaşamımıza girmesine izin vermektir. Yaşamımıza O'na yönelik bir arzu koymuştur ve bu nedenle Tanrı'yla birlikte değilsek bir şeyleri kaçırıyoruz demektir. O bize bolluk içinde yaşam vermek için geldi. Tanrı'nın hayatımızda olması, sağlık ve para eksik olsa bile her şeye sahip olmak demektir."
Cesar: "Bir keresinde John Mary Vianney'e günah çıkarmaya giden genç bir adam, onun günahlarını bağışladıktan sonra ağladığını gördü. Genç adam ona neden ağladığını sordu ve o da şöyle cevap verdi: Çünkü gençler günahları için ağlamazlar. Genç insanlar Tanrı'ya sırtlarını döndüklerinde hepimizin incindiğini düşünüyorum. Bence bir cömertlik krizinden geçiyoruz ve gençler Rab'be evet demekten, O'nun iradesine ve isteğine evet demekten korkuyorlar. Tanrı'ya Evet demekten korkuyordum, sadece futbol oynamak istiyordum. Ama ona Evet dediğimde, bana hiç bitmeyen bir sevinç verdi. Yaşamını Tanrı'ya vermek bir sevinçtir, yaşam kazanmaktır, her şeye sahip olmaktır.
Cesar: "En önemlisi, bu karşılaşma birçok meslek. Pamplona'da Discalced Carmelite rahibelerinden oluşan bir manastırı ziyaret etme fırsatım oldu. Bu rahibelerle konuşurken onlara mesleklerini sordum ve bana hepsinin Brezilya'daki WYD'nin meyveleri olduğunu söylediler. Brezilya'da bir manastıra girdiler ve şimdi Pamplona'dalar. Bir anekdot olarak, bende iz bırakan bir şeyi anlatabilirim: Papa Francis bulunduğum papaz okulunun önünden geçti ve sokaktan geçerken tüm papaz adayları diz çökerek onu kutsadı. Birisi bize bunu neden yaptığımızı sordu. Biz de cevap verdik: Bir insanı sevmenin farklı yolları vardır, biz Papa'yı seviyoruz çünkü o bizim için Mesih'tir. Papa'nın şahsında yanımızdan geçen ve bizi kutsayan Mesih'tir".
1970'lerde Brezilya'da Kilise, siyasi ve sosyal yardım konularıyla yakından ilişkiliydi ve bu da Katolik inanç eğitiminin erozyona uğramasına yol açtı. Yıllar geçtikçe, Kilise'nin sosyal yardımlarına artık bağımlı olmayan Hıristiyanlar - bunun yerini hükümetin sosyal projeleri aldı - Kilise'yi artık dini eğitim için bir referans olarak kabul etmiyorlardı. Aynı zamanda, Protestanlık da zorlu bir ahlaki kurallar bütünü ve dini eğitime verdiği önemle ilerleme kaydediyordu. sola scriptura.
Kilisenin kalbinde, aynı dönemde Katolik Karizmatik Yenilenme (CCR) ve Brezilya'da büyük bir görünürlük kazanıyor. 1990'ların sonunda ve 2000'lerde topluluk ve TV Canção Nova aracılığıyla. Bunlar, medya aracılığıyla Katoliklerin ruhani oluşumunda büyük bir hizmet sağlayan, dua ve eylemden oluşan "yaşam boyu" Katolikliğin bir ifadesidir.
Karizmatik Yenilenme, Papa Francis tarafından CHARIS'in kuruluşuna kadar her zaman Kilise'nin çobanlığı altında olmuştur. CCR ile birlikte Kilise'deki "Encontro de Casais com Cristo", Dua Havariliği gibi diğer pek çok hareket müjdeleme için temel teşkil etmektedir. reklam içi Kilise'nin. İtiraflarını değiştirenler Katolik deneyimi az olan kişilerdir. Bu nedenle iyi bir Katolik formasyonu çok gereklidir.
Brezilya'daki piskoposların kaygısı Protestanlığın büyümesinden çokpratik ateistlerin ve dine kayıtsız kalanların sayısının giderek artması. Protestanlar bizimle aynı inancı paylaşsalar da (hatta Hıristiyan inancına aykırı faturalar karşısında yaşamın iyiliğini savunmak konusunda birleşsek de) sakramental bütünlükten yoksundurlar. Öte yandan ateistler dinin varlığına karşı duyarsız ve bazen de hoşgörüsüzdür.
"İtiraflarını değiştirenler Katolik deneyimi az olan kişilerdir. Bu nedenle iyi bir Katolik formasyonu çok gereklidir".
Bruno kardeşi, annesi ve babasıyla birlikte Rio de Janeiro'daki Kurtarıcı İsa Tapınağı'nda görülüyor. Ailesi Itaguaru'da yaşıyor. Babası devlet memuru, annesi ise okul öncesi öğretmenidir. Bir çiftlik ürünleri dükkanında çalışan 21 yaşında bir erkek kardeşi var. Ailesi ibadet etmese de Katolik bir eğitim aldı. Anne ve baba tarafından büyükanneleri sayesinde kiliseye gitmiştir.
Kilisedeki ihtiyaçlarla ilgili olarak, Papa'nın talep ettiği şeye dikkat çekiyoruz: her piskoposluk bölgesinde, din adamları tarafından istismara uğrayan mağdurları karşılamaya ve dinlemeye adanmış, bu konuda uzmanlaşmış kişilerin bulunması gerekmektedir.
Reşit olmayanların önlenmesinin anahtarlarından biri, aileleri desteklemek, çocuklarının bütüncül eğitiminde onları teşvik etmek ve onlara yardımcı olmaktır. Potansiyel kurbanlar neredeyse her zaman bir aile geçmişinden gelmektedir. kırılgan aile gerçekliği. Aile, diğerini bir armağan olarak görmeyi öğrendiğimiz yerdir. Kilise'nin bu endişesinin bir işareti de 19 Mart'ta başladığımız Aile Yılı'dır.
Brezilya, farklı dini gerçeklikleri olan çok büyük bir ülkedir.. Elbette, Amazonya'nın bir inanç topluluğu olarak kendine özgü zorlukları vardır, öyle ki Papa tarafından toplanan bir sinodu hak etmiştir.
Tüm Katolikler için olduğu gibi, kutsal ayinler imanımızı yaşamanın zirvesi olarak temel öneme sahiptir, ancak iman işitmekle başlar (Romalılar 10:17) ve vaaz insanları Tanrı'nın lütfunda yaşamaya sevk eden bir araçtır. Bu nedenle Kilise, Söz ile topluluklar oluşturmaları için misyonerler gönderir. Kilise'nin bazı hareketlerinin bu tür girişimleri vardır.
Bu yerlerdeki toplulukları dua etmek, yaşayan bir imanı ve Hıristiyan pratiğini sürdürmek için oluşturmak, bizim açımızdan, Rab'bin rahiplik mesleklerini yükseltmesi için onlarla birlikte dua etmek gerekir. "Sevgili Amazonia" belgesiyle, çözümün rahiplik adaylarından talep edilenleri gevşetmek değil, daha ziyade şunları yapmak olduğuna inanıyoruz rahiplere duyulan ihtiyaç, rahiplere duyulan ihtiyaç karşılandığında karşılanacaktır.Katoliklerin çok canlı bir inancı var. Kilise cemaatinin sıcaklığı gençleri kendilerini Tanrı'ya adamaya teşvik edecektir.
Bruno: "Benim piskoposluk bölgemde iki yerli topluluk var. Ayda bir kez kutlanan ayinlerin yanı sıra ruhani yardım, vaftiz ve onaylama törenleri de yapılmaktadır. Cemaatlerinde onlara ilmihal dersleri veren Katolik liderler vardır.
Kurbanların ve ölümlerin sayısı korkunç ama hepsinden önemlisi, Covid nedeniyle bir yakınını kaybeden her ailenin çektiği acı: Bruno, "Büyükannemin depresyona girmemesi için haberleri izlemesini yasaklamak zorunda kaldık," diye yakınıyor.
Böyle bir durumda Kilise'nin en büyük yardımı "orada olmaktır". Yaslı ailelerin yanında bulunmak, acıya Hıristiyanca bir değer verilmesine yardımcı olmak, ölümün anlamı, ölmek üzere olanlara son saatlerde verilen sakramentler, "ağlayanlarla birlikte ağlamak" (Romalılar 12:15) ve aynı zamanda "ağlayanlarla birlikte olmak" (Romalılar 12:15). din adamlarını (65 rahip ve 3 piskopos) kaybetmenin yasını tutmaktadır. Öte yandan Kilise, inananların kalplerinde inancı canlı tutmak için müjdeleme misyonunda kendini yeniden keşfetmek zorunda kalmıştır: arabada günah çıkarma ve bazıları oturma kapasitesi azaltılmış ayinler, canlı yayınlar, çevrimiçi ilmihal ve rahipler tarafından hastanelerin kutsanması. Risk şu ki insanlar topluluk yaşamının ve kutsal ayinlerin kabulünün önemine dair farkındalıklarını kaybederler.