Birçok Afrika ülkesi bir borç kriziyle karşı karşıya çünkü bütçelerinin büyük bir kısmı borç ödemeye ayrılıyor ve ülkeyi yönetme işi için çok az şey kalıyor.
Başkan Kenyatta birçok altyapı projesine cömertçe para harcadı, ancak şimdi halefi bu projeleri ödeyecek parayı bulmak zorunda. Uganda Gelir İdaresi, en büyük dilimin borç geri ödemesine gittiği, giderek daha büyük bütçeler için vergilendirmeyi yükseltmek için mücadele ediyor. Yakın zamanda uluslararası bağışçıların bu borç konusunu tartışmak için bir araya geldikleri bir toplantıda konsensüs borç hafifletilmesinden yanaydı, ancak buna karşı çıkan ülke Çin’di.
Çin şu anda Afrika ülkelerinin en büyük alacaklısı ve herhangi bir iyi tefeci gibi, fonları önkoşulsuz, ancak arazi tapuları ve katı faiz oranları sunarak ödünç verdi.
Borç krizi, bir ulusun mali yönetiminde disiplin ihtiyacı ile hükümetin bütçesini kontrol eden politikacıların kaprisleri arasındaki uyumsuzluğun altını çiziyor. Seçimi kazanan ve hükümet kuran herhangi bir partinin, ücretsiz sağlık ve ücretsiz eğitim gibi daha iyi hizmetler vaat etmesi normaldir. Ayrıca altyapıyı iyileştirmek ve yeni yollar ve hükümet binaları inşa etmek isteyecektir. Bununla birlikte, Afrika’daki çoğu hükümet, iktidarda kalabilmek için siyasi ortamı da kontrol etmek istiyor. Bazıları bunu şiddet ve sindirme yoluyla yapıyor, ancak siyasi kontrol, muhalif politikacıları saflarına katmak ve bölge temsilcilerini mutlu etmek için mali teşviklerle de sağlanabilir. Politik makine büyüdükçe, harcamalar artar ve böylece bütçenin önemli bir kısmı politik zorunluluklar için yönlendirilir. Böylece, bütçenin büyük bir bölümü borç ödemelerine, büyük bir bölümü de siyasetin yönetimine ayrılarak, ülkeyi yönetme işine oldukça küçük bir pay kalıyor. Hükümetler daha sonra bütçe açığını kapatmak için yüksek faizli tahviller çıkarır ve böylece önceki borçları ödemek için daha fazla borç yaratılan bir kısır döngü yaratılır. Özel sektörde buna saadet zinciri adı verilir.
Siyasal sistemdekileri ödüllendirmenin diğer bir sonucu da, bireylerin sıkı çalışması ve büyümeye ve gelişmeye neden olan işleri yürütmesi için daha az motivasyona sahip olduğu, ancak siyasi kervana katılmaya daha fazla teşvik ettiği sapkın bir teşvik yaratmasıdır. Pozisyon ve zenginlik siyasi bir atamayla elde edilirken, dürüst çaba ve bireysel sıkı çalışma bu kadar hızlı ödüller getirmez. Uganda’da rol modeller yanlış. İnsanlar başarılı olanları dürüst çabaların sonucu olarak görmezler; insanlar bunu siyasi bağlantıları nedeniyle başaranları görüyor.
Pek çok hükümet vaatleri ve programları sonucunda Uganda’da yarattığımız bir başka sapkın teşvik de, birçok insanın artık kendine güven duygusunun kalmaması ve her şeyin hükümetin sorumluluğunda olduğunu hissetmesidir. Bu, kendi çocuklarına bile bakmayan, eşlerini terk eden ve yükü onlara yükleyen erkeklerin gösterdiği gibi, bireysel sorumluluk eksikliği yarattı. Bu tür davranışlar, ailelerini terk eden babaların doğrudan maaşlarından kesilen ağır nafaka yükümlü olduğu batı toplumlarında ağır bir şekilde cezalandırılacaktır. Ancak Uganda’da hiçbir sonuç yok.
Siyasi mülahazalara öncelik vermenin ve ücretsiz hükümet programları için birçok vaatte bulunmanın sonucu, ilerlemenin tek yolunu siyaset olarak gören ve kendi hayatları üzerinde kontrolleri olduğunu hissetmeyen bir Ugandalı nesli oldu. Ugandalı ve Kenyalı işçiler arasında bir fark var: Kenya ortamı çetin ve iş bulmak zor, bu nedenle Kenyalılar çalışma fırsatına değer veriyor, ancak Ugandalılar çalışmayı gerekli bir kötülük olarak görüyor, üretken olmayan faaliyetlere göre ikincil önemde görüyorlar. boş vakit geçirmek veya düğün ve cenazelere katılmak.
Kenya bir borç kriziyle karşı karşıya olabilir, ancak birçok Kenyalı bu zorluğa rağmen ilerlemeye devam edecek. Ugandalılar çukurlardan geçmeye devam ederken, aynı zamanda hükümetin işleri düzeltmesini bekliyor ve petrolün gelişiyle daha iyi zamanların geleceğini umuyorlar. Tabii ki, sıkı çalışan ve zorluklara rağmen başarılı olan kendine güvenen Ugandalılar var, ancak onlar kuraldan çok istisna. Uganda’daki borç krizi, siyaset kurumuna yapılan harcamalara öncelik verilmesinin, verilen siyasi vaatlerin ve bunun yarattığı hükümete bağımlılık kültürünün altını çizdi. Ancak, geliştirmemiz gereken değerler sıkı çalışma, özgüven ve kişisel sorumluluktur ve bunlar olmadan hiçbir toplum gelişemez.
Topluluğunuzda bizimle paylaşmak istediğiniz bir hikayeniz veya fikriniz mi var?: [email protected] adresinden bize e-posta gönderin.
Kaynak : https://www.watchdoguganda.com/op-ed/20230526/154216/dr-ian-clarke-a-culture-of-dependency.html