İngiliz İç Savaşları (1642-1651), I. Charles ile Parlamento arasındaki İrlanda ayaklanması üzerine çıkan çatışmadan kaynaklandı. İlk savaş, Oliver Cromwell’in 1645 Naseby Savaşı’nda Parlamento güçleri için kazandığı zaferle sonuçlandı. İkinci aşama, Charles’ın Preston Savaşı’ndaki yenilgisi ve ardından 1649’da idam edilmesiyle sona erdi. Charles’ın oğlu Charles, daha sonra bir İngiliz ve İskoç Kraliyetçileri ordusu kurdu ve bu da Cromwell’in 1650’de İskoçya’yı işgal etmesine neden oldu. Ertesi yıl, Cromwell kalan Kraliyetçi güçleri paramparça etti ve “üç krallığın savaşlarını” sona erdirdi, ancak II. Charles sonunda 1660’ta tahta çıktı.
On yedinci yüzyıl İngiltere’sinin iç savaşları, Stuart hanedanı tarafından yönetilen diğer iki krallığı, İskoçya ve İrlanda’yı da içeriyordu. İngiltere’nin 1639’da ve 1640’ta dini tavizler arayan bir İskoç ordusu tarafından işgali, Londra’da siyasi çıkmazı hızlandırdı ve bu da Katolik İrlanda’nın (Ekim 1641) isyanının yolunu açtı. Kral I. Charles ile Westminster Parlamentosu arasındaki İrlanda ayaklanmasını bastırmak için orduyu kimin kontrol etmesi gerektiği konusundaki mücadelesi, İngiltere’de iç savaşın patlak vermesine neden oldu (Ağustos 1642). Başlangıçta kuzey ve batı İngiltere, İrlanda’nın çoğuyla birlikte kralı temsil ederken, güneydoğu (Londra dahil), Kraliyet Donanması ve İskoçya Parlamento için savaştı. Ancak, Marston Moor’da (2 Temmuz 1644) Charles kuzeyin kontrolünü kaybetti; ve ertesi yıl, Naseby’de (14 Haziran 1645) Oliver Cromwell liderliğindeki Parlamento kuvvetleri ana orduyu bozguna uğrattı.
Tüm İngiltere’yi sakinleştiren Parlamento, İrlanda ve İskoçya’nın fethine döndü. 1642’den beri Kilkenny Katolik Konfederasyonu İrlanda işlerini kontrol ediyordu ve Charles’a periyodik olarak yardım ediyordu. Bununla birlikte, İrlanda’da Kraliyetçi davayı yeniden alevlendirme şansı, Oliver Cromwell’in Drogheda’da İrlanda Konfederasyonları ve Kraliyetçilerin birleşik kuvvetini katletmesi ve ertesi ay Wexford’da Konfederasyon filosunu ele geçirmesiyle Eylül 1649’da sona erdi.
İrlanda’nın Cromwell’in yeniden fethi, üçüncü İngiliz İç Savaşı’nın patlak vermesi nedeniyle Nisan 1652’de Galway’in düşüşüne kadar sürdü. 1650’nin başlarında, idam edilen I. Charles’ın oğlu ve varisi II. Charles, İngiliz ve İskoç Kraliyet yanlılarından oluşan bir orduyu bir araya getirdi ve bu da Cromwell’in İskoçya’yı işgal etmesine yol açtı; Dunbar Savaşı’nda (3 Eylül 1650) İskoçya’nın çoğunun kontrolünü kazandı. Ertesi yıl Worcester’da (3 Eylül 1651) Cromwell kalan Kraliyetçi güçleri paramparça etti ve “üç krallığın savaşlarını” sona erdirdi.
İngiliz çatışmasında 34.000 Parlamenter ve 50.000 Kraliyetçi öldü, en az 100.000 erkek ve kadın savaşla ilgili hastalıklardan öldü ve İngiltere’deki üç iç savaşın neden olduğu toplam ölü sayısı neredeyse 200.000’e ulaştı. İskoçya’da daha fazlası ve İrlanda’da çok daha fazlası öldü. Ayrıca, 1650’ler boyunca görevlendirilmiş bir hükümdarın yargılanması ve infazı ve daimi bir ordunun varlığı, radikal dini mezheplerin çoğalmasıyla birleştiğinde, İngiliz toplumunun temellerini sarstı ve nihayetinde II. Charles’ın 1660’ta yeniden tahta geçmesini kolaylaştırdı. Bu, İrlanda ve İskoç topraklarında olmasa da, İngiliz topraklarında yapılan son iç savaştı.