ÇÖLLER ve ÖZELLİKLERİ
Yağışların ya hiç ya da pek az olduğu ve yüksek sıcaklıkların hüküm sürdüğü biyocoğrafik bölgelerdir. Çöllerde aylarca, hatta bazen bütün yıl boyunca geniş bitki topluluklarına rastlanmaz. Burada rüzgar erozyonu olumsuz faktör olarak etkili olur ve bitkilerle bağlanmamış kumlu toprakları sürekli hareket halinde tutar. Yalnız geceleri bir miktar çig düşmekte ve bu da nemin oluşumunu sağlamaktadır. Bundan dolayı hayvanların önemli bir kısmı, büyük ölçüde, uygun gecelerde hareketli olur. Çöl memelileri, özellikle küçük kemirgenler, gün boyunca mağaralarda ve bizzat kendileri tarafından açılmış oyuklarda yaşarlar. Bu nedenle çöllerde, kazıcı, koşucu ve sıçrayıcı hayvan tiplerinin yaygın olduğu görülmektedir.
Tür sayısı, neme paralel bir şekilde, kurak bozkırlardan başlayarak, yarı çöl, kumlu çöl, taşlık çöl ve kayalık çöllere doğru gittikçe azalır. Bununla birlikte, bütün bu arazi tiplerinde yaşayan özel türler mevcuttur. Böyle türler, ekosistemdeki besin kıtlığından dolayı az sayıda bireyle temsil edilir. Afrika kıyılarının hemen hemen tamamen kuru ve adeta uçarcasına hareketli olan ince kumlarında bile, toprak altında yaşayan böcek topluluklarına (kınkanatlılardan Tenebrionidae) ve az sayıda kemirgene rastlanır. Bunlar su gereksinimlerini metabolik yolla karşılarken besin maddelerini de rüzgarın etkisinden korunmuş kuytu yerlerdeki organik tozlar oluşturur.
Kıtaların merkezinde bulunan büyük çöller ve buraların özellikle küçük yapılı hayvanları, insan tahribatına hemen hemen hiç uğramamışlardır. Bu biyocoğrafik bölgelerin çok fakir olması, insan yerleşimini önlediği gibi, tahribatını da önlemektedir.