DENİZİMSİ - DENİZ KADAR MAVİ (2)
By vaenoctis
Yaşanmışlıkların gölgesi birer birer karanlıkta kaybolurken bir fırtına kopar ve bir dönüm noktası kendini belli etmeden hemen önünde belirir. Uyuyan güzel, gözlerini açar ve uyanır. Ölümün kıyısından dönmek onu olgunlaştırmıştır ve artık dünyaya bambaşka bir gözle bakıyordur. İçine attıkları birer birer soluk borusunu tıkarken nefessiz kalır; gözleri dolar ama ağlayamaz artık. Kendi başına atlatamayacağı zorlu bir dönem onu bekliyordur. Geçmişin saklanan gerçekleri birer birer gün yüzüne çıktığında, senelerce kabullenemediği keskin doğrular bedenine saplanır ve acı kavramına bambaşka bir boyut kazandırır.
Tuna'nın geçmişindeki kalıntılar tamir edilmiş bir şekilde ortaya çıktığında, bu sefer sakin kalma ve öfkesini bastırma sırası Tuna'dadır. Ama işler önceki kadar kolay olmayacaktır.
O, ruhunu kapalı kapılar ardına hapsetmiş bir balık artık... Acı yok, acı geçti sanarken bambaşka bir yerinden vuran bir dalga, onu alışık olduğu ılık sulardan soğuk akıntılara sürükler. Balık boğulur mu hiç denizinde?
×××
"Yıldızlar," dedi aniden. Gözlerimi açmadan cevap verdim.
"Ne olmuş yıldızlara?"
"Milyonlarca, trilyonlarca ışık yılı uzaktalar ama gece olduğunda onları görebiliyoruz. Milyonlarca, trilyonlarca ışık yılı olmasa bile kilometrelerce öteden kalp ritmini, nefesini hissedebilirim. Her şeyini değiştirsen gözlerinden sen olduğunu anlayabilirim," dedi. "Sen de kilometrelerce öteden hisset, Mavi Gözlü Güzel Kız; bil ki bu kalp senin için atıyor."
×××
"O haklıydı. Biz aynıydık. Gerçeklerle aramıza bir perde çekmiş, geride saklanıyorduk. Kabul etmiyorduk, reddediyorduk. Ya da korkup kaçıyorduk... Sırılsıklam olmaktan nefret ettiğini söylüyordu ama sevdiğini, sadece kabullenemediğini biliyordum. Çünkü çaresizce yanmaya mahkum ruhların kurtuluşu yağmurdadır."
×××