Köyde büyüdüm ben, dış dünyadan haberi olmayan bir kız, ailesinin yanında kalan. Küçük yerlerde açıklanılmaz kalır öbür dünyadan gelen kimi şeyler. Büyük şehirlerde çıkmazlar ortaya, çekingenlerdir, ya da çıksalar bile, belki topluma ayak uydurmak; belki kendi ruh sağlıklarını korumak için, tepkisiz kalır insanlar. Köyümüz ufak bir köydü, yirmi hane belki vardı, belki yoktu, ailemle beraber… (DEVAMI…)
Bitirdiğimde aklıma gelen ilk şey bu. Biri bu öyküyü devirse şiir oluverecekmiş gibi. Uç uca eklenmiş bir sürü cümle ve devriklik… Öyküler elbette devrik cümleler yardımıyla yazılabilir. Ancak bunun tüm öyküye sirayet etmesi dilimizin algısına terstir ve zihni yorar. O nedenle eğer bir şiir yazmıyorsanız devrik cümleyi ya kısa tutmalı ya da bu cümlelerin sayısını azaltmalısınız.
Bildiğim kadarıyla dilimizde “açıklanılmaz” diye bir kelime yok. Başka bir şey ifade etmeye çalıştığınızı düşünüyorum.
Birbirini takip eden ayrık cümleleri virgülle ayırmak yerine birkaç cümleye bölmelisiniz. Öte yandan, yazının genelinde virgüllerin kronik bir yanlış kullanımı söz konusu. Dil bilgisi kurallarını gözden geçirmeniz yerinde olur.
Son olarak gerek ifade noksanlıkları gerekse işleyişteki eksiklikler öykünüzün sönük kalmasına neden olmuş. Her şeyden önce daha çok okumanız gerektiği izlenimine kapıldım. Diğer seçkilerde görüşmek üzere.