Brighton’ın kuleleri azalıyor, o yolları aşarken yeşil tepeler tüm ufku
kaplıyordu. Beyaz ve kara bulutlar mavi gökyüzünü kirletmeye başladı ve Hector
kaskının vizöründe hafif bir çiseleme olduğunu gördü. Garovel daha önceden çarpışmaya
karışmış bir kaskı kullanmaya devam etmenin güvenli olmadığını vurgulamıştı,
Hector da çok güvenlik bilincine sahip olduklarından en kısa sürede yeni bir
tane bulacağına söz vermişti.
Daha önce hiç Atreyan kırlarını bu kadar net gördüğünü hatırlamıyor, en sıradan
şeyler bile ilgisini çekiyordu. Cüsseli, yalnız bir ağaç dallarıyla Brighton’da
gördüğü her şeyden daha yükseğe ve daha geniş bir çevreye yayılıyordu. Bir
tepenin üstünde şirin bir koyun sürüsü otluyor, çoban ve köpek ise çok da uzağında
olmayan bir yerde duruyordu. Neyse ki doğu dağlarının hafif gölgeleri kendisi
ve Sescoria arasında değil sağında yer alıyordu.
Sonra motorun altında titrediğini hissetti ve yolun ortasındaki sarı sırtın
üzerinde durduğunu fark etti. Hemen rotasını düzeltti ve bön bön bakmayı
sonraya saklamaya karar verdi.
‘Oraya ulaşmadan önce sana söylemem gereken bazı
şeyler var.’ Dedi Garovel.
‘Şeyler mi?’
‘Tam olarak söylemek gerekirse, isimler var.
Başkentte neyle karşılaşırız bilmiyorum ama bunun eninde sonunda karşımıza çıkacağını
düşünüyorum. Bu yüzden şimdiden söyleyeceğim.’
‘Tamam.’ Hector sadece gözünü yolda tutmaya çalışıyordu.
‘Ölüm melekleri iki büyük gruba ayrılır: Fesih ve
Öncü. Güç dengesi bu ikisi arasında dolaşır. Gerçi, bildiğim kadarıyla
bugünlerde üçüncü bir büyük güç ortalıkta olabilir. Bu kadar alenen olduğundan
biraz çemberin dışında kaldım.’