Her şey, bir yere doğru akar ya da yükselir. Irmaklar denize doğru yol bulur, ağaçlar göğe doğru. Bir dağ, bir çiçek, bir tırtıl, bir harf gider nereye doğru?
Toprağa ekilmiş bir tohum, bakarsın bir sabah filizlenivermiş birden… Küçücük bir şey, kocaman olmuş sana bakar. Ve bir zaman sonra aniden tüm yükünü bir çiçek olarak patlatıverir yüzüne doğru.
Bir kozanın içinde bekleyen tırtıl, zamanı gelince kendini baharın güneşine atar özlemle. Ve sonra bembeyaz kanatlarıyla uçup gider çiçeğe doğru.
Diktiğin bir fidan geceler boyu, gündüzler boyu büyütür adımlarını. Bahar gelir tomurcuklanıverir ansızın dalları. Yemyeşil bir giysiye bürünür ve karışır yaprakları kuşlara doğru…
Her yerden geçerek her şeyi toplamış bir bulut, zamanı gelince bırakır kar veya yağmurdan oluşan yükünü dağlara, ağaçlara, toprağa doğru.
Bir dağ nasıl biriktirdiyse yükünü dumanlar çıkarır önce. Sonra birden kızmışçasına püskürtür içindeki lavları göğe doğru.