MADRİD – Hiçbir şey yoktu. Gürültü yoktu. Santiago Bernabeu sessiz, boyun eğmiş, zilin çalmasını bekliyordu. Kıvılcım yoktu. Real Madrid’in fikirleri çoktan tükenmişti ve onların da umutları azalıyordu. En önemlisi, zaman yoktu. 30 saniye kalmıştı, artı belki biraz fazladan araf vardı ve sonra bitecekti.
Real Madrid’in bu sezon Şampiyonlar Ligi’ndeki kampanyası sihir ve mucizeler üzerine kurulu. Paris St.-Germain tarafından belirsiz bir takım şeklinde düzenlenen Instagram etkileyicilerinin ışıltılı dizisine karşı geri dönüş . Chelsea’ye karşı Luka Modric’in durdurulamaz tek bir pasına bağlı olan canlanma .
Ama gerçekliğin araya girmesi, kaosun yerini düzene bırakması gereken bir nokta gelir. Futbolun en büyük kendini gerçekleştirenleri, yalnızca kendi hayal gücünün gücüyle çalışan bir takım olan Real Madrid’in bile kabul etmesi gereken bazı kaçınılmazlıklar var. Bu onlardan biriydi. Bu, her şeyin sona erdiği noktaydı.
Ve sonra, tek, kör edici bir flaşla oldu. Hiçbir uyarı işareti, gök gürültüsü, kehanet, haberci yoktu. Bir dakikada Manchester City yarı finalinin tam kontrolündeydi ve gecede tek bir gol ve toplamda iki golle öndeydi. Jack Grealish skor çizgisine biraz parlaklık katmak için birkaç fırsatı kaçırmıştı ama kimse fazla endişeli görünmüyordu.
Sonra bir anda dünya tersine döndü. 89 dakika 30 saniye oynanırken, Rodrygo, Karim Benzema’nın yere serilmesine en hızlı tepkiyi verdi ve Éderson’ın yanından bir vuruş yaptı. Topu filenin arkasından silip süpürdü ve doğruca orta çizgiye geri koştu. Bernabeu canlandı. Gürültü vardı.
Kenarda, dördüncü hakem Davide Massa elektronik çetelesini kurcalıyordu. Başının üstüne kaldırdı, altı numara parlak, canlı yeşil renkte yanıyordu: altı dakika daha. Şimdi, birdenbire zaman vardı ve arkasında umut taşıyordu. Ancak Real Madrid’in buna ihtiyacı yoktu. Böyle çalışmıyor. Yine sahayı süpürdü. Dani Carvajal bir haç yarattı. Yine Rodrygo vardı, kafa vuruşu Éderson’ın yanından geçiyordu.
Bu sefer topu aramadı. Bu sefer, koşarak uzaklaştı, sahanın kenarına koştu, tribünlere olabildiğince yakın bir kariyer yaptı. Takım arkadaşları onu takip etti. Hayranlar, hezeyanlarında sıvı bir kütle olarak birbirlerinin üzerine döküldüler. Birkaç saat önce stadyuma geldiklerinde tam da bunu bekliyorduk ve yine de Real Madrid’in bunu tam olarak nasıl yaptığını tam olarak kavrayamadılar.
Ne de, bu konuda, başka biri olamaz. Real Madrid’in futbolda takımları yenmekten çok, çevresinde doğal olarak meydana gelen bazı temel güçlerden yararlanarak onları bunalttığını söylemek, çok gösterişli, çok eterik görünmüyor. Oyuncuları, zamanlarının önemli bir bölümünü, hayranlarını daha fazla gürültü yapmaya teşvik ederek, tam da bu amaçla, onları giderek artan bir Eleusis çılgınlığına iterek harcarlar.
Zaman zaman, bir simya biçimini, bir dizi adi metalin dönüşümünü andırıyor – saçılmış çelenkli eski askerler, birkaç ham umutlu, etkileyici kaşları ve kolay çekiciliği olan bir antrenör, tanınabilir, inandırıcı bir planı olmayan bir ekip. kendi kaderinin yaygın bir duygusunun ötesinde – değerli bir şeye.
Ancak burada başka bir şey vardı, daha çok Big Bang’e benzer bir şey. Real Madrid, evrenin aldığı dönüşü özellikle beğenmedi. Manchester City’nin Şampiyonlar Ligi finalinde olduğu ve olmadığı bir boyutta var olmak için büyük bir arzusu yoktu. Böylece, göz açıp kapayıncaya kadar, yeni bir tane yarattı, beğenisine çok daha fazlasını buldu.
Maçı uzatmaya gönderen ikinci gol, bir gerçekliğin sona erdiği ve bir diğerinin ortaya çıktığı anı işaret ediyordu. Manchester City artık Real Madrid’in dünyasında yaşıyordu ve Real Madrid’in dünyasında son hep aynı.
Uzatma dakikalarına birkaç dakika kala Karim Benzema, Ruben Días’ın uzattığı bacağının üzerinden yuvarlandı. Hakem Daniele Orsato teatral bir havayla penaltı noktasını gösterdi. Açıkçası Benzema gol attı çünkü Benzema her zaman gol atacaktı. Arada bir mola ve bir soluklanma ile beş dakika içinde, Manchester City’nin işlerin nasıl yürüdüğüne dair anlayışı paramparça olmuştu.
Pep Guardiola’nın takımı bunu deneyimleyen ilk kişi değil elbette. Bernabéu’nun bunu yapan bir şey olup olmadığını veya kendini gerçekleştiren bir kehanet içinde yaşıyormuş gibi hissetmenin etkisi olup olmadığını söylemek zor, ancak burası en büyük oyuncuları bile huzursuz etmek için rakipsiz bir yeteneğe sahip. en sorunsuz takımlar Beyni karıştırır, kodu karıştırır, kabloları kısa devre yapar.
Gianluigi Donnarumma topa tökezlediğinde ve Neymar ve Lionel Messi gözden kaybolduğunda PSG’ye de oldu. Sonunda Chelsea’ye de oldu – ya da çok yakın zamana kadar, sonuncusu gibi görünen – Avrupa şampiyonu görünüşte zafere koşuyor ve sonra, gerçekten fark etmeden, yenilginin namlusuna bakıyor.
City, herkesten daha fazla bağışık olmalıydı. Fikirlerinde Manchester City’den daha tecrübeli bir takım – Liverpool’un bir davası olsa da – veya ilkelerine bağlı kalmak için daha donanımlı bir takım hayal etmek zor.
Ve yine de City de dondu. Her şey dağılmadan önce bile, biraz daha acımasız ve biraz daha şansla – geçen hafta ilk ayakta altı ya da yedi gol atabilecek takımın küçültülmüş bir versiyonu olan, çekingen, kurnaz, bir şeyden rahatsız görünüyordu. Riyad Mahrez’in gol atmasından sonra, Mayıs ayının sonunda Liverpool’a karşı finalde yer alma ihtimali umut verici derecede yakınken, ancak biraz sakinleşmişti.
Bu, nihayetinde Real Madrid’in inancının etkisidir. Öyle bir inançla kazanacağına inanıyor ki bulaşıcı olduğunu kanıtlıyor. Sihrinin aldığı şekil budur: Bir çekiciliktir, bir rakibin gözünü kamaştırma, dünyanın sizin gördüğünüz gibi, olmasını istediğiniz gibi olması gerektiğine onu ikna etme gücüdür.
Açıklanamaz. Gerçekten belirli bileşenler veya herhangi bir bileşen gerektirmez. Gürültü, umut, kıvılcım ve zaman olamaz ve yine de Real Madrid onu havadan, gökten, derinlerdeki bir şeyden çağırabilir. Olan bir şey, Real Madrid’in başına gelen bir şey ve yolunda durma talihsizliğine sahip olan herkesin başına gelen bir şey.