Klor, VIIA grubunda bulunan hafif, keskin kokulu, yeşilimsi sarı renkli, tahriş edici ve zehirleyici bir gaz. Havadan 2,5 kat ağır olan klor ilk zamanlar bir bileşik olarak kabul ediliyordu. Klor ilk olarak 1774yılında Carl Wilhelm Scheeletarafından keşfedildi. 1810yılında ise bugünkü ismiHumphry Davy tarafından verildi.
Geçmişte siz ve çalışma arkadaşlarınız iş yerlerinde kullanılan kimyasallarla ilgili olarak Tehlike İletişim Standardında* öngörülen bir eğitimi almış olabilirsiniz. Ama herkesin daima temkinli kalabilmesi için, bu bilgilerin zaman zaman bir hatırlatma olarak gözden geçirmesi gerekir.
İşyerinde veya evde, kimyasallar ve diğer malzemelerden kaynaklanabilen tehlikelerle her an karşı Okumaya devam et Tehlikeli madde veya tehlikeli kimyasal nedir?
Aşındırıcı Maddeler; deri ile temas ettiğinde derinin aşınmasına ve tahrip olmasına neden olan; göz, akciğer, mide gibi organik dokulara zarar veren; metalleri ve bazı yapı malzemelerini aşındıran maddelerdir. Aşındırıcı maddeler, katı, sıvı ve gaz formunda organik yada inorganik maddeler olabilirler. ADR sınıflandırmasına göre 8. sınıfta yer alan aşındırıcı maddelerin bir kısmı asidik özellikte (örn., hidroklorik asit), bir kısmı bazik özellikte (örn.; sodyum hidroksit), bir kısmı asidik-bazik özellik dışında (örn. benzil kloroformat), bir kısmı oksitleyici özellikte (örn. hidrojen peroksit sulu çözeltisi), bir kısmı toksik özellikte (örn. susuz amonyak), bir kısmı hem alevlenir hem toksik özellikte (örn. amonyum sülfit çözeltisi) ve bir kısmı hem oksitleyici, hem toksik özellikte (örn. kırmızı dumanlı nitrik asit) olabilirler. Bazıları kendiliklerinden ısınabilirler (örn.; tert-bütil hipoklorit). Bazıları suyla temas ettiklerinde yanıcı gaz çıkarabilirler (örn. sıvı sodyum bor hidrür). Aşındırıcı maddeler bazı nesnelerde de bulunabilirler (örn. sulu aküler)
Aşındırıcı Maddeler Neden Önemlidir? Okumaya devam et AŞINDIRICI (KORROZİF) MADDELERLE GÜVENLİ ÇALIŞMA NASIL YAPILIR
ABD’de bir madende kullanılmakta olan dinamit ¨lokumları¨
Dinamit, nitrogliserin
in diatomite adsorbe edilmesiyle üretilen bir patlayıcı türüdür. İsveçli kimyager Alfred Nobel tarafından 1866’da keşfedilmiş ve 1867 yılında patenti alınmıştır. Genellikle 20 cm. uzunluğunda ve 2,5 cm. çapında çomaklar halinde satılır ancak başka boyları da mevcuttur.
Fosfor insan vücudunda kalsiyumdan sonra en fazla bulunan kimyasal elementtir. Simgesi P’ ve atom numarası 15 dir.
Bütün organizmalar için fosfor birleşimleri (fosfordiester bağları) DNA yapıları için büyük önem taşır. Bunun dışında insan vücudu fosfora kemik ve diş oluşumu, hücre büyümesi ve onarımı, enerji üretimi, kalp kasının kasılması, sinir ve kas hareketleri, böbrek işlevleri açısından ihtiyaç duyar. Fosfor ayrıca vitaminlerin kullanımı ile besinlerin enerjiye dönüştürülmesinde yardımcı olarak vücuda yarar sağlar. Fosfat (fosforun %85 kadarı kemikte fosfat formunda depolanır) hücre içi sıvıların ana anyonudur. Fosfatlar dönüştürülebilir olmalarından ötürü, birçok koenzim sisteminin ve metabolizma fonksiyonlarının işlemesi için gerekli bileşiklerle birleşme yeteneğine sahiptir. Fosfatların birçok önemli reaksiyonları özellikle ATP, ADP ve fosfokreatinin işlevleri ile ilişkilidir.
Fosfor allotropları
Doğada fosfor üç farklı formda bulunur. Bu değişik biçimlerine allotrop denir. Bunlar beyaz fosfor, kırmızı fosfor ve siyah fosfordur.
Beyaz fosfor doğada en yaygın olan fosfor allotropudur. Kristal yapılıdır ve 44.25 °C’de erir. En önemli özellikleri, karanlıkta ışıldaması ve çok zehirli olmasıdır. Havayla temas ettiği halde tutuşur ve beyaz dumanlar çıkararak yanar. Bu yüzden su dolu şişe içinde tutulur. Beyaz fosfor, böcek ve fare zehiri, sis ve yangın bombaları için kullanılır.
Kırmızı fosfor güneş ışığı ve ısı etkisiyle beyaz fosfordan oluşur. Beyaz fosforun aksine kolayca tutuşmaz, ışıldamaz ve zehirli değildir. Erime sıcaklığı ise çok daha yüksektir. Kırmızı fosfor kibrit
yapımında kullanılır.
Siyah fosfor, beyaz fosforun havasız ortamda ve basınç altında ısıtılmasıyla elde edilir. Siyah fosfor yarı iletkenlerin yapımı için gerekir.
Kimyasal buğu taşınımı, (İng. chemical vapour transport (CVT)) uçucu olmayan katıları billurlaştırmak ya da saflaştırmak için kullanılan yöntem. Schäfer tarafından yaygınlaştırılan bu tekniğin temel prensibi, taşınım sırasında uçucu olmayan bileşiklerin uçucu türevlerine tersinir dönüşümüdür.Bu özelliği ile benzer bir metod ancak biriktirme için bileşiğin uçucu öncüllerinin kullanıldığı kimyasal buhar biriktirmeden ayrılır. Ancak, iyodürün etkin madde olarak kullanıldığı Van Arkel-de Boer işlemi ile benzerlik taşır. Titanyum ve vanadyumun saflaştırılması için kullanılan bu yöntemden esinlenilmiş olması muhtemeldir.
Maddenin gaz halden sıvı hale geçmesi veya suda çözülmesi veya pülverizasyon, köpürme ve sıçrama gibi nedenlerle mekaniksel olarak dağıtılması sırasında havada meydana gelen damlacıklardır,
İnorganik (mineral) ve organik (bitkisel, hayvansal) menşeli tabii ve suni iplik şeklindeki katı ve dayanıklı maddelerdir.
Kömür, hububat, ağaçlar, mineraller, metaller, cevherler ve maden ocaklarından çıkarılan taşlar gibi organik veya inorganik maddelerin doldurulma ve boşaltılmaları, taşınmaları, delinmeleri, taşa tutulmaları, çarpılmaları, püskürtülmeleri, öğütülmeleri, patlamaları ve dağıtılmaları ile meydana gelen ve kendisinden hasıl oldukları maddelerle aynı bileşimde olan veya olmayan ve hava içerisinde dağılma veya yayılma özelliği gösteren 0,5-150 mikron büyüklükte olan katı parçacıklardır.