Buna karşılık, Magomedov (Muhammed Magomedov, Dağıstan bölgesel kamu kuruluşu Adalet Birliği - yaklaşık E.H.'yi temsil ediyor), NG'ye, kendisi ve ortakları tarafından hazırlanan eylemin “tamamen Kafkas” olarak planlanmadığını söyledi. “Biz Kafkasyalıyız, ancak bu konuda kendimizi kapatmak istemiyoruz” dedi ve diğer milletlerin onlarla dayanışma içinde olabileceğini belirtti. “Ülkenin ulusal ve dini sınırlar boyunca problemleri olduğunu söylüyoruz ve bu süreçleri sevmiyoruz. Kuzey Kafkasya hareketinin temsilcisi, inancımızı paylaşan Kafkasyalılar ve hatta Müslüman olmayanlar gibi birçok insan var. ”
Tabii ki, öfkeyle öfkelenebilirsiniz, öfkeli bir "gelip" sakinleri tarzında: "Ah, nankörler, onları besliyoruz (Kafkasya), Rusya'da (Orta Asya) para kazanma fırsatı veriyoruz, ama yine de burada anlıyorlar, pompalama hakları var!” Hepsi icinde tarihsel habitat ve Orta Asya ile - acil bir vize rejimi! ”
Ama bir an düşünelim. Sovyet sonrası gerçeklik için Rusya’daki etno-itiraf reddetme derecesi neden artıyor?
Şimdi Kafkasya hakkında konuşmayacağız, bu ayrı bir konudur. Avrasya Birliği'nin yakın doğumunun ışığında, Orta Asya teması (veya Sovyet sonrası uzman topluluğunun belirttiği gibi, Orta Asya), Rusya menşişlerimizde giderek daha fazla önem kazanacak. Zaten yeni Birliğin “koridoru” nda Kırgızistan, Tacikistan’ın girişinin olma olasılığı oldukça yüksektir, İslam'ın yerini alan Abduganiyevich’in yerini kimin alacağına ya da tam tersine, Özbekistan’ın yeni Birliğin görünüşünü hızlandırmayacağına, işte, herkesin ikna edeceğini ve Gurbanguly Myalikgulyevich.
Ve Rusya ve Orta Asya Avrasya'nın kavşağında yeniden bir araya geldiğinde (bu iki “kız kardeş” er ya da geç uzlaşmalılardı), o zaman ne ortak yönelimli vatandaşlar tarafından (“çok hafif radikal milliyetçiler diyelim”) ortak alandan söylenecek, birbirlerini “gönderecekler” ev "? Ortak bir ev ve “odanız” komşunuzun anahtarı ile kapatılamaz.
SSCB'nin çöküşünden hemen sonra, insanlar ulusların dostluğunun ne olduğunu hala hatırladıklarında, Sovyet sonrası mekanın güneyindeki “yabancı” sorunu değildi. Yavaş yavaş arttı (ya da bilinçli olarak ağırlaştı), yavaş yavaş arttı, yeni bir Rus kuşağı büyüdü, yirmi yıllık Rus “seçkinlerini” attı ”ve Sovyet sonrası alana alanın gerçekte uluslararası ilişkilerde gerginlik sorununu çözen herhangi bir şeyi kendi başına konuştuğu bir yerde sunamadı. Sorunlar kapatıldı, bir yerlerde her şey gerçek beyanlarla onaylanmayan boş beyanlarla sınırlı. Rusya medyasında son birkaç yıldır sadece bir bakış açısı çok aktif olmuştur - Orta Asya'dan gelen göçmenler olumsuz bir sorundur.
Hiç kimse bu “sorunu” nasıl çözeceğini bilmiyor gibi görünüyor. Aynı şekilde, örneğin uçaklar düşerse, taktiksel yasaklayıcı tedbirler hemen gerçekleşirse ve devletin tüm sivil toplum dalının en iyi şekilde olmadığı, en az söyleyemediği ve işin belirli bir cezadan daha kapsamlı bir şekilde çözülmesi gerektiğine dair devlet insanlarının sistematik düşüncesini ne kadar çabuk kaybettik? havayolları - hayır, hayır, çok zor ve aniden baş edemiyoruz. Benzer şekilde, Orta Asya'dan çalışmaya gelen insanlarda akış artmıştır - yasaklayıcı ve kısıtlayıcı önlemler, sadece tatlı kelimelerle uyum.
Ve bir süre sonra yeni bir Birliğe katıldıklarında, Rusya'da Orta Asyalıları “kapıda” gösteremeyecekler ve ortak bir devletin aynı vatandaşı olacaklardı, bir şekilde tahammül edecekler mi? Sorun hiçbir yere gitmeyecek ve bu “sorun” zaten memnuniyetsiz ve bu konuda Tacik Gençlik Birliği'nin aynı başkanının ifadeleriyle açıkça konuşuyor ve mütevazi bir şekilde hoşnutsuzluğun makul olmadığını belirtmek istiyor. Orta Asya'dan işe gelenler normal şekilde muamele görmüş, zehirlenmemiş, küçük düşürmemiş, başkentlerde çalışan bir sığır olarak bakmamışlarsa, Tacik gençlerinin temsilcisine aynı şeyi söylemek için herhangi bir sebep olabilir mi?
Sonuçta, hemen bu hoşnutsuzluğu etno-itiraf düzlemine çevirmek ve ateşe yağ dökmek isteyen bir kitle olacaktır.
SSCB'nin çöküşünden yirmi yıl sonra, Rus “seçkinlerimiz”, ulusal kimliğimizi (ve aniden düşük olduğunu söyleyenler) ve devletliğini ulusal bir temelde inşa etmekten ve en önemlisi ve en önemlisi de olsa, devletçiliği inşa etmekten daha ilerici bir projeyle gelmedi. çok uluslu bir ülkenin etnosu.
Tarihimizi, ülkemizi ve geleceğimizi kimler alabilir - Tacikler, Özbekler, Türkmenler, Kazaklar, Kırgızlar?! Dahası, bu hikaye yaygın - uluslararası. Biz kendimiz buna gülünç değiliz, neden ulusal kompleksleri besliyoruz?
Bu arada, 1996'e geri döndüğümde, makalelerden birinde Andrei Grigorievich Zdravomyslov (Ph.D., Rusya Bağımsız Sosyal ve Ulusal Sorunlar Enstitüsü'nün (RNIS ve NP) teorik ve pratik sosyoloji uzmanı olan RNIS ve NP) sosyolojik analizinin merkezi direktörü olarak belirtti. Herhangi bir varyantında Rus milliyetçiliği politikası, kaçınılmaz olarak, arkaik bilinç biçimlerinin yeniden üretilmesinde geri dönüşe yol açacaktır. ”
Bu ilginç, ama neden hala onları dinlemiyorsa, "seçkin" cezalandırıcılarımız neden cezalandırmıyor?
Son zamanlarda (“Orta Asya'sız Rusya sadece bölgesel bir güçtür” yazısını yazdıktan sonra), Rusya’nın Küresel İlişkiler dergisinin genel yayın yönetmeni Fyodor Lukyanov’un makalesinde kısa bir alıntı yaptı: “Zbigniew Brzezinski’nin açıklaması” : Rusya, ancak Ukrayna etki alanı içindeyse bir imparatorluk olmaya devam ediyor. Neredeyse 20 yıl sonra, Rusya’nın gelecekteki “emperyalliği” derecesi dünyanın başka bir bölgesinde - Orta Asya’da belirlenir.
Sovyetler Birliği'nin kurucuları Cumhuriyetin Belovezhskaya Ormanı'nda dağılmaya karar verdiklerinde, Orta Asya liderleri basit bir şekilde yüz yüze geldi. ”
Rusya’nın yeni bir "Güneyde Atma" ya ihtiyacı var ... ama bu atış agresif ve sömürgeci olmamalı, ilerici olmalıdır.
Sovyet-sonrası Rus "seçkinler" bugün Orta Asya'daki "ulusal eteklere", ulusal girişimlerin Rus oligarşileri tarafından yapılan arkaik akıncılara el koymalarına ne teklif edebilir? Yani orada çok sayıda yerel gönüllü var ve şu anda Rusya'da çok fazla para yok, çünkü aynı Rus “yöneticilerinin” açgözlülüğü nedeniyle, örneğin Çin bunu kullanıyor, Rusya'nın burnu altındaki tüm Orta Asya'yı satın alıyor ...
Orta Asya’daki “ulusal banliyölere” (belki de öncelikle etnik gruplar arası ilişkiler dahil) ve arkaik değil, ilerleme kaydedebildiğimiz zaman, gerçek bir ortak ülke hakkında konuşabiliriz.
Bu arada, Birliğin geleceğine ilişkin ulusal politikayı ele almazsak, etno-itiraf gerilimi er ya da geç sonuçlanabilir ...