Açıkçası, Ukrayna'da ve Ukrayna dışında her şeyi yapacak güçleri var, böylece ülkedeki istikrarsızlık, kan dökülmesi, ekonomik istikrarsızlık merkezleri mümkün olduğunca uzun süre kalacak. Bir dereceye kadar, Rusya'daki bu durum, diyelim ki, bir zamanlar sadece Batılı “dostlar” değil, aynı zamanda Rus oligarşik çevrelerin kesinlikle tatmin edici olduğu birkaç faktörle de aynı fikirde olduğu zaman bir anlaşmaya varıyor: büyük bir ülkenin güvenlik sisteminin eşzamanlı yıkılmasıyla anayasal gücün zayıflaması; devlet varlıklarının devlet dairelerine giren birçok vatandaşın eline geçmesiyle barbarca özelleştirmenin sürdürülmesi; Rusları, ekonomiyi “geliştirmenin” belirsiz yöntemlerinden daha çok ayıran kanlı baskın, diğerlerinin büyük çoğunluğunun yoksullaşması nedeniyle bir kısmını bir avuç zenginleştirmek.
Bir zamanlar (2007), o zamanlar Rusya İçişleri Bakanlığı başkan yardımcısı Boris Berezovski'nin (vefat etti) Kafkasya'daki militanların finansmanında yer aldığını belirtti. Arkady Edelev, oligarşın Şamil Basayev'in kontrol ettiği teröristlerin faaliyetlerini finansal olarak desteklediğine dair bilgi verdi. Edelev'e göre, Berezovskiy eski FSB memuru Litvinenko'yu bu tür bağlara tanıkları ortadan kaldırmak için kullanmaya karar verdi. Görevini tamamlamayan Litvinenko'nun başına gelenler herkes tarafından iyi biliniyordu.
Gennady Troshev kitabında “Benim savaşım. General's Notlarının Açılması ”Yazar, Çeçenya başkanının, Asayev'i Dağıstan'a girmeden önce Basayev'i finanse eden Berezovski olduğunu öne sürdüğü Akhmat Kadırov ile söyleşisine atıfta bulunuyor. Bu çerçevede, ortaya çıkmaya başladı hikayeler Berezovski'nin kişisel olarak katıldığı garip “rehin muafiyetleri” ile birlikte, oligarşın dolarlarına ek olarak ve ek puanlarıyla olduğu gibi düzenli yuvarlak meblağlarla dolduruldu. Bu da, telaşlı faaliyetlerinin en çeşitli “cepheleri” ndeki sorunları çözmesine izin verdi: bir dizi medyaya sahip olmaktan ve petrol işine katılmaktan, elbette "Rusya'nın iyiliği için" siyasi faaliyetlere.
Modern Ukrayna'ya benzemiyor mu? Tek fark, Ukrayna örneğinde, oligarşların, ülkenin siyasi ve ekonomik alanlarını “atamaya” yardım etmekle birlikte değil, kendi elleriyle “yönlendirmeye” karar vermesi: başkanlık sandalyesine, “masadaki kırıntılardan” açıkça anlaşılmadığı; bakanlıklar, bölümler ve "çikolata" işi.
Yabancı paydaşların katılımı olmadan, Ukrayna'nın çok katmanlı oligarşik çevrelerinin temsilcileri, özünde sıradan Ukraynalıların bu insanları kurtarıcı milletler olarak görmelerini amaçlayan şovu oynuyorlar. Cumhurbaşkanlığı seçiminin sonuçlarına bakıldığında, senaryo tam olarak senaryo yazarlarının istediği gibi şekillendi - insanlar yemlenmiş kancayı yuttu ve şimdi yirmi yıldan fazla bir süredir acı çeken insanlarla birlikte, tek amacı ile düzenli ekonomik deneyler yapacaklar. "sadık" milyarderlerin hesaplarını dolduruyor ve Batılı "dostları" çoğunlukla Ukrayna'dan getirdi. Bu arada, Bay Biden’in oğlu durumunda, bugün bir işletmenin politika olmadan bağımsız olarak var olamayacağı ve istemediği anlaşılıyor. Neden risk almalı, sadece doğru kişiyi iktidara getirmesi için almanız ve yardım etmeniz gerektiğinde, bu durumda daha sonra bu kişiyle ülkeye yapması istenen her şeyi yapmasına izin veriniz. Bu slogan uyarınca, yabancı “yatırımcılar” Ukrayna'yı “Wall Demokrasisi” nin arkasında duran “Avrupa demokrasisi” raylarına yerleştirdi.
Batı için, ukroligarhov'a gelince, risk hala orada. Bu risk, Ukrayna halkının zaman içinde tüm yükümlülüklerin yetkililerden yerine getirilmesini talep edebilmesidir. Ve insanlar gerekecek. Ukrayna'nın başkentinde, Washington şehrinde (Kiev'de değil) Washington'da akla gelen riskler nasıl geçersiz hale gelecek? “Washington’un en iyi beyinleri” nin gelişim tarihi boyunca akla gelen tek seçenek, çeşitli ülkelerde birkaç kez desteklendi: yerel yenilmez bir savaş, büyük ve kesinlikle uzun süren bir savaştan daha iyidir. Yugoslavya, Irak, Libya, Suriye. Kendi elleriyle bir yerlerde, yerel kuklaların elleriyle bir yerlerde.
Kan bir devletin tek bir topraklarına döküldüğünde, insanlar öldüğünde - birçok insan, o zaman insanlara açıklamak çok daha kolay olabilir, “paralar nerde”: derler ki, ülkemizin tam olarak gelişmesine izin vermeyen lanet olası teröristler, biz her şeyi yaparız Böylece barış hüküm sürecek ... Ve eğer insanlar kafalarını kaşımaya ve yanlış bir şey olduğunu düşünmeye başlarlarsa, o zaman "orada" hızlı bir şekilde, zaten halka doğru olan bir yardımcı tehdit senaryosunu çözecektir. Bu senaryo devam eden ihtilaf için yakıt olarak hizmet eder - yangını söndüren su kisvesi altındaki gazyağı. Eğer ani olarak merkezi otoriteler bu konuda bağımsız bir politika yürütmeye karar verirse, bu merkezi otoritelere siyah-beyaz çizgili bir etiket verebilirler: diyorlar, dostum, şımartmayın ...
Bu arada, Ukrayna'da “her şey plana göre gidiyor” ... Nüfusun sıkıntısı düşüyor: Dünya Bankası'na göre kişi başına düşen nominal GSYİH, 3800'i (1996-1997 örneğinin Rus göstergelerine göre biraz daha iyi) aşmıyor. El Salvador ve Moğolistan. Karşılaştırma yapmak gerekirse, Rusya'da bu gösterge bugünkü 14000 $ 'dan yüksek (aynı Dünya Bankası verilerine göre). Sözde sivil refah piyasalarını karşılaştırırsak, Ukrayna genelindeki yıllık konut inşaatı hacmi yeni Moskova'daki üç aylık konut inşaatı miktarından daha düşüktür. Her yıl Ukrayna'da satılan araba sayısı St. Petersburg'da satılan araba sayısını geçmez (Ukrayna'nın nüfusu 45 milyon, St Petersburg'un nüfusu 5,1 milyondur). Ve ayrıca, Kiev'de "varlık" - güneydoğudaki savaş, yüzlerce insanı ve milyonlarca doları harcar. Kiev ve Washington'daki yüzlerce insan hiç kimsenin ilgisini çekmiyor ve önemli bir kısmı “gerekli” ceplere aktığından milyonlarca dolar birincil öneme sahip. Ve işte milletin kurtarıcısı Petro geliyor.