You’ve Got The Wrong House, Villain - Bölüm 15
Bölüm 15
Çevirmen: lucee
Editör: HoaqiN
—
Lakis, Anne-Marie’nin küçük kız kardeşi Hestia’yı öldürmemişti. Sonunda fikrini değiştirip kaçırılan Hestia’yı onu kurtarmış gibi göstererek Anne-Marie’ye geri getirmişti ve bu o kadar da kötü bir seçim değildi.
Çünkü sonuç olarak Anne-Marie, küçük kız kardeşini ölümün pençesine itenin o olduğunu bilmeden Lakis’i yardımsever biri olarak görmeye başlamıştı.
Gerçekten acıklıydı.
「Tabii ya, Genos Sheldon. Daha önce sana Doğu’nun Muhafızı’nı diyorlardı, değil mi?」
Lakis yavaş yavaş konuşurken gözleri Genos’a bakıyordu. Sözlerini duyar duymaz, ayaklarının dibindeki vücut kısa bir süre irkildi. Lakis dizlerini bükerek çömeldi. Sonra Genos’un kan ve yağmurla ıslanmış saçlarını yakaladı ve kafasını kaldırdı.
Lakis, gözleri hâlâ ona bakan adama baktı ve güzel yüzünde çarpık bir gülümseme belirdi..
「Peki sonunda neyi korudun?」
「…!」
「Kadınını bana kaybettin, buradasın, köpek gibi dövüldün ve sonunda burada sessizce, kimsenin haberi olmadan öleceksin.」
Yağan yağmuru bıçak gibi kesen alçak ses, şarkı söyler gibi yumuşak ve durgundu.
「İşte bu yüzden siz doğulu piçlerden nefret ediyorum. Muhtemelen iki elin dolu doğduğundan bir şeyi hiç gerçekten deli gibi arzulamadın değil mi? Şimdi arzuladığında bile, tek yapabildiğin gürültü yapmak; Laf çok, icraat yok. 」
Bam! Bam…!
「Khh…!」
Bir sonraki anda Lakis, birkaç kez yağmurla kaplı zemine adamın başını şiddetle vurdu. Zeminden, ellerini ve ayakkabılarının önünü kirleten kanlar sıçradı.
Bu olaylar oluyorken, kendisini Anne-Marie’nin şövalyesi olarak ilan eden asil adam korkunç bir şekildeydi ve vücudundan korkutucu miktarda kan akıyordu.
Buna rağmen, Genos’un çarpık bakışları eskisinden daha da şiddetli bir ışıkla parladı.
「Öyleyse geber.」
Lakis önündeki manzarayı görünce ürpertici bir şekilde güldü.
「Sefil ve yalnız. Sen zaten hiçbir şeyi koruyamazsın. 」
~ 【Çiçek Zinciri】 Bölüm 19: Çiçek Şövalyesinin Ölümü. ~
—
* * *
Parlak güneşli bir sabahtı. Her zamanki gibi zamanında uykudan uyandım. Ama elimde olmadan kaşlarımı çattım.
Ne kadar tuhaf… Çok tatsız bir rüya görmüş gibi hissediyorum. Dün geceki rüyamda biraz tehditkâr bir his vardı. Gözlerimi açtıktan sonra rüyanın içeriğini hatırlayamadım ama tuhaf, iğrenç duyguyla baş başa kaldım.
Ve bir şekilde, favori karakterimin de rüyamda olduğunu anımsadım…
Ama çok geçmeden zihnimdeki düşünceleri bir kenara attım çünkü bu büyük olasılıkla aptalca bir rüyaydı. Odamın kapısını açtım ve oturma odasına çıktım.
Güneşli bir sabahtı ama pencereleri kaplayan perdeler sayesinde ev karanlıktı. Her sabah yaptığım gibi, önce biraz su içmek için mutfağa gittim.
Takırtı. Fvoosh…
Suyumdan bir yudum aldım ve oturma odasından geçerken diğer elimden ipliği uzatarak perdeleri açmayı planladım, ama tam o anda oturma odasındaki kişiye gözlerim takıldı.
Donup kaldım.
“…”
“…”
Bilinçsizce durdum. O anda bütün sözlerim boğazımda tıkandı.
Vay be… bu beni biraz şaşırttı. Unutmuşum. Şu anda evimde başka biri kalıyordu, değil mi?
Hayır, bekle. Eğer uyanıksan, en azından uyanık olduğuna dair işaretler göstermeliydin. Tanrım, aslında ölü bir fare kadar sessiz olduğu için varlığını unutmuştum.
Sssk…
Parmak uçlarımdan uzatılan iplik sessizce yerine döndü.
…Bunu görmüş olabilir miydi?
Hayır. Ev karanlıktı, ayrıca sadece ince bir ipten ibaretti, bu yüzden büyük ihtimalle ipliği görmemişti.
“Görüyorum ki uyanmışsın Lakis.”
Rastgele bir şekilde günaydın dedim. Tavrım kesinlikle her zamankinden farklı değildi; çok sakin ve durgundu.
“Nasıl hissediyorsun?”
Ona yaklaştım. Lakis rahat bir gömlek giymişti ve koltukta yarı uzanır vaziyetteydi. Muhtemelen gece boyunca kendini havasız hissetmişti çünkü kollarının ve yakasının düğmeleri açmış, üst kolunu ve boynunu açığa çıkarmıştı. Perdelerden sızan son derece zayıf ışık, vücudunun ana hatlarını çizerek, her zamanki gibi hâlâ çok formda olduğunu gösteriyordu.
Belki de yeraltı dünyasının kralı olduğu için, koyu arka plan ona çok yakışıyor gibiydi. Lakis’in mavi gözleri karanlıkta canlı bir şekilde parlıyordu, kim bilir ne kadar süredir bana öylece gözlerini dikmiş bakıyordu.
Gözlerinin hafifçe kısılmış olmasına ve gözlerindeki durgunluğa bakılırsa, yeni uyanmış gibiydi. Belki odamdan çıkıp her yerde dolaşmaya başladığımda onu ben uyandırmıştım.
“Sakıncası yoksa perdeleri biraz açacağım.”
Kendi ellerimi kullanmak niyetiyle pencereye doğru yürüdüm. Kalıntıların gücünü bu tür şeyler için kullanmak bir alışkanlık haline gelmişti, bu yüzden biraz bunu elle yapmanın biraz can sıkıcı olduğunu düşünürken, yapacak bir şey olmadığını biliyordum.
Tıkırtı.
Tam dediğim gibi perdeleri biraz açtım ve arkamı döndüm. Yumuşak güneş ışığı Lakis’in yüzünü süsleyerek, onu eskisinden daha da canlı gösterdi.
Lakis, gözünü kamaştıran güneşi hafifçe engellemek için elini kaldırdı ve pencerenin yanında durup bana baktı. Gözlerine karanlık bir gölge düştü. Hasta gibi mi görünüyordu? Evet ama önümdeki sahne de bir reklam yüzü gibi gözüküyordu.
Beklendiği gibi, ‘moda yüz ile tamamlanır’ sözü saçmalık değildi. Ona bakınca, ne kadar özensiz giyinmiş olursa olsun, her açıdan mükemmel bir sanat eseri olduğunu anlayabiliyorsunuz. Ayrıca, ben sadece bir perde açmıştım ama onun etrafındaki atmosfer tam olarak 180 derecelik bir dönüş yapmıştı. Siyah bir kuğunun beyaz bir kuğuya ya da Hyde’ın Jekyll’a dönüştüğü gibi hissettim. Sabah güneşinin altında, Lakis’in masum güzelliği gururla sergileniyordu..
Onu daha önce karanlıkta gözleri parlarken gördüğümde, bana vahşi bir hayvanın av peşinde koşuşunu hatırlatmıştı, ama şu anda bana bakan Lakis sadece…
Uykudan yeni uyanan sevimli bir kedi yavrusu gibiydi. Tabii bunu yüksek sesle söylemeye hiç niyetim yoktu. Öfkeli bir kötü adam tarafından başımın kesilmesini istemiyordum. Yüz ifadesi belirli bir şey göstermiyordu, bu yüzden benim ağımı görüp görmediğini de bilmeme imkân yoktu.
“Seni uyandırıp uyandırmadığımdan pek emin değilim ama işe hazırlanmak zorundayım.”
Lakis, söylediklerimi duyduktan sonra yanındaki kaleme ve kağıda uzandı. Sonra bir şeyler yazdı ve bana gösterdi.
[Sorun değil, beni önemseme.]
Romanda okuduğum kişiliğine bakılırsa kalemi kafama atabileceğini düşünüyordum ama aldığım cevap hem kibar hem de düşünceli bir cevaptı.
Onunla konuşmalarım böyle yazılı olarak oluyordu. Durum öyle gerektirdiği için bilincine kavuştuğu ilk gün istemeden birkaç kelime söylemişti, ama belli ki artık ses tellerini fazla çalıştırmaması gerektiğini anlamıştı.
Lakis, evde boş oda olmadığı için hâlâ oturma odasındaki kanepeyi kullanıyordu. Depo olarak kullanılan bir oda vardı ama içi bebeklerle doluydu…
Şey, şansım olduğunda ve Lakis bakmadığında orayı boşaltmayı planladım. Dün Lakis’e şu anda ona ayıracak yerim olmadığını söyledim ve onun bana cevabı ise oturma odasını kullanmakta sorun olmadığıydı. Açıkçası, bu evde davetsiz bir misafir olduğunun tamamen farkındaydı. Dürüst olmak gerekirse, Lakis’in kişiliği hakkında hâlâ şüphelerim var.
“İyi uyudun mu? Gece boyunca hiçbir yerin ağrımadı veya rahatsızlık hissetmedin, değil mi? ”
Lakis bu sefer başını sallamakla yetindi.
“Biraz erken olabilir, ama kısa süre sonra dışarı çıkmam gerekiyor, bu yüzden şimdilik hızlı bir kahvaltı hazırlayacağım. Şu anda aç değilsen, daha sonra yiyebilirsin”
Lakis bugün hâlâ bir hasta gibiydi, ama bu işe gitmemem için yeterli bir neden değildi. Tabii ki, Lakis benim sürekli bakımıma ihtiyaç duyan zayıf bir yaratık olsaydı hikâye değişirdi ama durum böyle değildi. O, bir hamamböceğinin yaşam gücüne sahip bir kötü adamdı, masum görünümünün tam zıttıydı. Bana şüpheyle çok kibar davranan bir kötü adam…
Sanırım bu, küstahça benden bir şeyler yapmamı istemesinden çok daha iyiydi.
“Bana bir dakika ver lütfen. Ve bir şeye ihtiyacın olursa söyle. ”
Bunu söyledikten sonra odama gittim. Hâlâ geceliğimin içindeydim, bu yüzden önce onu değiştirmek zorundaydım.
* * *
Lakis’in bakışları Yuri’yi odasına kadar takip ederken gözlerinde keskin bir parıltı vardı.
“Bu da neydi şimdi?”
Lakis şüpheyle gözlerini kıstı. Dürüst olmak gerekirse, Yuri’nin ayağa kalkıp etrafta dolaştığını hissetmişti ve o kapıyı açmadan çok önce uyanmıştı.
-Sanırım o kadın bugün de işe gidecek. Bütün doğu çocukları böyle mi? Sabah çok erken kalkmak ve işçi karınca gibi işe gitmek…
Lakis, özellikle nerede ve ne zaman bıçaklanacağını bilmediği yeraltı dünyasında büyüdüğü için uyku uyumayan biriydi. Ne kadar yaralı olursa olsun, kendisine ait olmayan bir bölgede uykuya dalması imkânsızdı.
-Tsk, tsk. Yaşamanın ne kadar sıkıcı bir yolu; oysa sadece bir kez yaşıyorsun. Böyle çocukları gördüğümde Carnot’un lüksünü ve zevklerini onlarla paylaşmak istiyorum.
Tabii bu eve ilk geldiğinde, yanında kimin olacağı ve onunla ilgileneceğini bile bilmeden yere yığılmıştı… Uyuyakalmadığı ve bayıldığı için bu bir istisnaydı.
Her neyse, Lakis bu yüzden karanlık oturma odasında Yuri’nin her hareketini izliyordu. İlk başta onun geceliğiyle odasından çıktığını görünce çok şaşırmıştı.
————————-
Herhangi bir hatayı söylemek, öneri ve şikayetlerde bulunmak için discord kanalımıza gelebilirsiniz.
https://discord.gg/9GhxJCn