

Ahmet-Ertegün-bizineden-parlatmadıgiller


Fazıl Say'ın hayattaki tek umudu artık hayatta olmayan Ahmet Ertegün ise kabahat kimde? Dünyada işler Türkiye'deki gibi hatır gönül işiyle yürümüyor. Müzik yapımcılığı ciddi bir iş. Başarı milliyete, ten rengine ya da topluma örnek olmaya bakmıyor.
Bizim her şeyi devletten bekleme kültürümüzün başka bir tezahürü de, geçenlerde Fazıl Say'ın ağzından çıkan cümlelerde kendini gösterdi. Ahmet Ertegün ve Arif Mardin, Norah Jones'a sahip çıkmışlar ama bir zamanlar vokalistliğini yaptığı grubun lideri İlhan Erşahin'e sahip çıkmamışlar. Hem de Türk olduğu halde (nasıl olur?). Fazıl Say, Ahmet Ertegün tarafından 'bir türlü parlatılamayanlar', listesine kendini ve İlhan Erşahin'i de ekliyor. Tarkan'ı zaten biliyoruz. Benim bundan anladığım; 1- Fazıl Say rock yıldızı olmak istiyor. Klasikten sıkılmış. Klasik müzik icra eden ve Türkiye'de tanınabildiği kadar tanınmış biri. Ama yetmiyor, bir Mötley Crüe, bir Led Zeppelin lezzetinde takılmak istiyor. Aslında başarıyor da. Ünlülerle ilişkiler, Milano'ya giyinmeyi öğrenme turları... Groupie'ler eksik, belki o da olur. Kesinlikle yargılamıyorum, sadece bunu kendine itiraf etse rahatlayacak. "Bir ben, bir Tarkan, bir de İlhan..." Say'ın ruh hali hakikaten başka bir yazı konusu, geçiyorum... 'Ahmet Ertegün bizi neden desteklemedi?' hikâyesi artık kabak tadı verdi. Dünya kimi desteklediğiyle ilgili, biz kimi desteklemediğiyle... Adam Ray Charles'ı, Led Zeppelin'i, Rolling Stones'u, Phil Collins'i, Tori Amos'ı, Yes'i, Twisted Sister'ı, Crosby Stills and Nash'i, Neil Young'ı, Aretha Franklin'i (ve sayısız caz müzisyenini) Rush'ı, Skid Row'u, Eric Clapton'ı, AC/DC'yi keşfetmiş, desteklemiş, plak anlaşması imzalamış, dünyaya tanıtmış. Ama bu bize yetmiyor. Türk insanını, hele hele sanatçısını tatmin etmek zor. Zor ne kelime, imkânsız. Türk sanatçısının ve hatta Türk entelektüelinin nedeni anlaşılamayan ezikliğini, engin alınganlığını, tersine patlamış egosunu tedavi etmek için dünyalar yeter mi? Hem vasatsın, hem farkında değilsin, hem de dünyayı istiyorsun... Biz Ahmet Ertegün'e kırgınız çünkü Ali Kocatepe'ye albüm yapmadı. Modern Folk Üçlüsü'nü parlatmadı. İnsaf... Acaba 'Ahmet-Ertegün-bizi-nedenparlatmadıgiller' bir kez olsun şunu düşünüyor mu? Belki de biz AC/DC kadar iyi değiliz. Led Zeppelin kadar, Rush ve Yes kadar, ne bileyim bir Rolling Stones kadar başarılı olamama ihtimalimiz de var şu fani dünyada. Belki İlhan Erşahin harika bir saksofoncu ama Norah Jones kitlesel olmaya daha müsait bir isim. Belki Norah, İlhan'dan daha iyi çaldığı/söylediği için değil de başka bir şeye sahip olduğu için 20 milyon sattı... Ahmet Ertegün ya da Arif Mardin o yüzden onu değil diğerini seçti. Belki bu yüzden Rolling Stone hiç mecbur olmadığı halde ölümünün ardından kendisi için 'gelmiş geçmiş en iyi yapımcı' diye manşet attı. Belki 'odunu koysam seçilir' zihniyeti sadece Türkiye'ye özgüdür. Ve Ahmet Ertegün Amerika'da erken yaşta bunun farkına varmıştır. Belki nepotizme rağbet etmiyordur.
KABAHAT KİMİN?
Fazıl Say'ın hayattaki tek umudu artık hayatta olmayan Ahmet Ertegün ise kabahat kimin? Ahmet Ertegün elinden tutsaydı saçlarını uzatıp Wembley Arena'da rock konseri mi verecekti? (Belki de verecekti). Ya da mesela Fazıl Say Amerika için bir Ray Charles olabilme ihtimalinden ne kadar emindir ki, Ertegün bizle ilgilenmedi biz de yenik sayıldık edebiyatı yapmaktadır?
SUÇLU YAPIMCILAR...
Dünyada işler Türkiye'deki gibi hatır gönül işiyle yürümüyor. "Ben Türküm sen de Türksün. E helva yapsana," değil yani hadise... Müzik yapımcılığı ciddi bir iş. Başarı milliyete, ten rengine, terbiyeli ve iyi insan olmaya, topluma örnek olmaya falan bakmaz. İyi olanı, büyüyecek olanı, başarılı olacak olanı anlamak, geleceği hissetmek, uzun vadeli yatırım yapmak ve işine inanarak sabırla arkasında durmak yapımcı için bir fazilettir. Dünyadaki yapımcılarda olup Türkiye'deki yapımcılarda bulunmayan özellik budur. Dünyanın en zengin müzik kültürlerinden birine sahip Türkiye coğrafyasından dünya çapında yıldızlar çıkmıyorsa, suçlusu işini iyi yapamayan yapımcılardır. Ahmet Ertegün değil. O işini iyi yapmıştır. Ha bir de "Halk CD almıyor, batıyoruz," diye sızlanmak; eski kafalı yapımcıların bahanesi. Bugün Türkiye'deki telif kuruluşları, sanatçı dernekleri ve örgütler dünyayı anlamaktan ve idrak etmekten acizler. Bu konuda da fikirlerim var elbet. Devam edeceğim.
MEHMET TEZ