So. GSVG vatanlarını - SSCB'yi - iyi niyetle savunmaya hazırlanıyordu. Sınıflar, eğitim, alıştırmalar - her şey her zamanki gibi devam etti. Alayım, Vuynsdorf eğitim sahasında sık sık “ziyaret edildi”, orada birçok görev yaptı ve genellikle altı ayda bir buçuk ay kaldık.
Oraya taşındık ve Doğu Almanya'nın "demiryolları" ile PPD'ye geri döndük. Bunun için her seferinde demiryolu platformlarına tank yüklememiz gerekiyordu. Ve eğer eğitim sahasında dekor ve güzel bir şekilde gerçekleştiyse, o zaman geri dönüş yolunda ... "gösteri" başladı. Ve her seferinde. Size ilk gördüğüm şeyi anlatacağım: İlk izlenimler daha parlaktı ve o zamanlar bile, "sadece" yaşlı adamlar "savaşa gittiği ve" gençlik "çalıştığı için daha" seyirci "oldum ...
“Şovun” ana karakterleri hatalı tanklardı ve her seferinde yeterince kişi vardı. En kötüsü, T64'in bir “hap kutusuna” dönmesiydi, yani motor reddetti ve çeşitli nedenlerden dolayı bir çöp deposuyla değiştirilmesi mümkün değildi. Ve o zamanlar iki araba vardı ... Müfrezem, şükürler olsun bu kadere zarar vermedi, ama 157'te bir petrol sızıntısı belirdi, petrol hatlarından biri “sızmaya başladı” ve değiştirmek için motoru sökmek gerekliydi. Zampotekh taburu baktı ve elbette ki kötü olduğuna karar verdi, ancak “eve” yaşayacak.
Sonuç olarak, üst düzey bir “geçersiz” sütun olarak ortaya çıktım, yani taburun genel sütunundan önce dört “hatalı” makineden oluşan bir sütunun başında çıkıp yükleme bekleme alanına getirme görevi verildi. “Kusurlu” umu toplarken, yanımda olmayan tankların yanından geçtiği iki motor, motorlarla zorlanıyorlardı ve daha da erken gittiler. “Koleksiyon” benim için ilginçti, iki tank petrol sızıntısı için açıldı, biri umutsuzca ısıtıldı, sonuncusu da en ilginç olanıydı: sadece dişlilerde, hatta sağ taraflarda sola döndü. Benim “komutanım” oldu. Temelde, “geçersiz ekibim”, bölgeye herhangi bir özel “şok” vermeden dört kilometre geçti, asıl mesele yakacak odunları kırmadıklarıydı, kelimenin tam anlamıyla ... Arabaları dağıttım ve yüklemeyi bekledim. Boş zamanlarım vardı, bu yüzden etrafa bakmaya karar verdim. İstasyon bana özel bir ilgi göstermedi, daha büyük istasyonlarımız vardı, ve burada iki yol ve bir yan ve uç rampalı bir erişim yolumuz vardı. Köy ayrıca küçüktü, yirmi ev vardı, ama hepsi iyi durumda ve temizdi. En büyük bina, ilk kez burada bulunmayan askerlerimin “dikilmiş” olduğu ve oradan iki süt dolduran AT-1 kutusunun üstüne, “dostluk - Freundschaft” eylemini yapan bir sütçüydü ...
Yüklemeye başlamadan yarım saat önce, uygun bir tabur kolonu zaten görülebildiğinde, şönt dizel lokomotif yükleme platformlarını doldurdu. Sonra "bezlerin" diğer tarafında "yerel" toplanmaya başladığını fark ettim, bir şekilde bile şaşırdılar: tankları görmediler mi? Ama sonra gitti. Şirket sütunları açıkça bölgeye yaklaştı ve durdu. Mürettebatlar bölündü, komutanlar ve mekanikçiler tanklarda kaldılar ve silahlı tüfekler, yardımcı teknoloji uzmanlarının kontrolünde, platformlara koştu ve tankları yüklemek için platformları hazırlayarak hızlıca tarafları indirmeye ve sabitlemeye başladılar. Ve beni şaşırtan, daha dar bir ölçüye sahip olan Alman platformları, Birlik'te “açgözlü” değil, bir tank - bir platform gibi iki tankın kendi üzerine yüklenmesini mümkün kıldı.
Eh, her şey hazır, kısa bir yapı, yükleme sırasını ve "sıcak şeylerin" dağıtılmasını getirdi ve başladı ... İlk önce savaşa hazır makineler ve "benim" "engellilerim" geldi. Ve onları park yerinden “kaldırmaya” başladığında aniden, bir tanesinin yerde büyük bir yağ lekesi kaldığını ve bazı Almanların o anda yürüdüğü bir yol olduğunu fark etti, tanklarımıza dikkatlice baktı. ve ilgilendiği ve memnun olduğu belliydi. Yağ lekesini fark ederek gözlerimi bir sesle çekti ve lekeyi işaret etti ve “Kaput?”, “Kaput?” U tekrarlamaya başladı. Okulda ve okulda İngilizce çalıştım, ama bu kelimenin anlamını iyi anladım, bu yüzden anlamaya çalıştı. Pekala, Sovyet gururumuzu bırakmayalım, onu sakinleştirici bir jest yapmak zorunda kaldık ve tepeye bir parmak kaldırarak “Gut!” Cevabını duyduğunu söylediği “Gut!?!?!?” Ve büyük şaşkın gözler gördü. Görünüşe göre, “panzerler” teknik durumunda “iyi ve kötü” kavramlarının sınırlarını aşındıran bir kişiye ciddi bir psikolojik travma geçirdim ...
Eh, ezici tank kütlesi daldı, "dağ" frenindeki ayar ve taretlerin ve topların kilitlenmesi kontrol edildi ve silahlar ayrıca kablolarla sabitlendi. Dört tank, iki "ölü" ve iki "canlı" ve BTS, rampa üzerinde durdu, ön levhada, tamir firmasından gelen askerler, tankın tahrik tekerleğini zaten kabloyla sabitlediler. Ve ana "sunum" başladı. “Ölü” araba, tankın ve BTS’nin çarpı işareti ile öne ve arkaya asıldı ve platforma çekilmeye başladı. Bazen kabloların gerilmesiyle havada asılı görünüyordu, ancak her şey çok dikkatli, yavaş ama net bir şekilde yapıldı. Burada römorkör, aşırı platformdan ihtiyacınız olana taşındı, bu yüzden ölüler geride kaldı. Sessizce ve özenle platformdaki doğru yere ulaşılır, daha sonra ön tanktan ayrılır ve BTS sessizce geri çeker. Daha sonra, bir çift BTS spur taktıktan sonra, zırh üzerine sabitlenen tahrik tekerleği hafifçe kıç tarafına dayanır ve “Dur” sinyaline kadar ileri doğru iter. İşte güvenli bir çift mahmuz daha var ve BTS geri besleniyor, tank boyunca sürükleniyor, tekrar “Durdur”, her şey, tank suya battı. Kablolar bağlanmamış ve BTS ünlü yan rampaya gidiyor, bir sonraki aksamada yer açıyor ... Her şey bir kez daha tekrarlanıyor, bir istisna dışında, BTS hiçbir yere gitmiyor, aynı zamanda platforma takılıyor. Tüm bunların, sadece eşinin iyi ayırt edilebildiği bir sürü sesle ve unutulmaz bir ordu envanteriyle “koşmak” ile bolca tatlandırılmaya değer. Ve en önemlisi - bütün bir seyirci kalabalığı, pek çok insanın iki düzine iki katlı evde yaşayabileceğini asla düşünmedim, görünüşe göre, başka yerlerden insanlar da süt fabrikasına geldi, gerçekten de birçoğu vardı. Soruma göre: “Ne yapıyorlar?” Şirket cevap verdi: “Evet, Almanları ekmekle beslemeyin, askeri teçhizatı görmeme izin verin ve başka ne yapabilirler, ama işte böyle bir eğlence…”
T64 üzerindeki servisle ilgili hikayeme devam etmeye karar verdim, ancak bu arabayı reddetmek için değil, çünkü ilk tankım olarak benim için değerlidir, ancak tank kuvvetlerinde hizmetin basit bir mesele olmadığını ve özellikle de, Çünkü sık sık hayatın önünüzde bıraktığı sorunları çözmek zorunda kalıyorsunuz. Ancak, bu arada, her şey her yerdeki gibidir, ancak “tank” önyargısıyla.
Şimdi, bu makaleleri yazdırırken, T72 tankının görünümünün “tasarımının” tüm derinliğini anlamış gibiyim. T64, çok yüksek bir seviyede yapılmış, örneğin T72'i tanıdığınızda hemen anlayacağınız, örneğin, T55'i anlayabileceğiniz, çok az bir şeyin ön planda olduğu, her şeyin basit, pratik, fırfırlar olmadan olduğu, iyi ve çok ilginç bir makine. Ancak, ne yazık ki, bu makine zamanının çok ilerisindeydi ve Т62 ve ТXNUMX gibi “dinozorların” geçişi aynen böyle geçemezdi, ancak hizmetime başladığımda elbette birçok sorun çözüldü, ancak ... ama ... Kırsal kesimden bize bir sürü asker geldi, çok daha basit ve daha az titiz bir teknikle çalıştılar, burada neredeyse su birikintisinden körfez için su kullanma gerçeği gayet normal ve izin verilen bir işdi, ancak "altmış dört" Bu affetmedi. "İki zamanlı" dizel motor çok "aşırı" dır. Elbette, rekor rakamlara sahip bir motor oluşturmak için iyi olan, çok sıcak yüklü ve çok yüksek bir hızdır, ancak gerçekte, optimal modların alanı çok dardır ve bunun dışında motor arızalarına yol açar.
Sonuç olarak, askeri bir çatışma çıkmış olsaydı ve daha önce “dinozorlara” hizmet eden askerler tank güçlerine çağrılırsa, bu, donanımın teknik hatalardan büyük miktarda çıkmasına yol açardı. Т72, Т55, Т62 - “seferberlik” - görev yapan insanlar için daha anlaşılır ve anlaşılır bir şeydi - “seferberlik”
Evet ve “şartlı” yeni arabalarımız vardı, birçoğunun zaten zırhlarındaki revizyonlarında izleri vardı. Ve eğer tamamen “Kharkiv kadınları” tutumu hala iyiyse, Kekhmeyzer tesisinin askerlerinin tamircilerinin “yetenekli” elinde olan makinelerin tutumu… böyle bir yazılı söz yok. Prensip olarak tasarımcılara bir eksi koydum, ancak elbette, tasarımcılar belirlenen “hataları” çok fazla ortadan kaldırmaya çalıştılar, ancak T64A ve T64B birçok şekilde çok farklı makinelerde ve güvenilirlik açısından çok şey yapıldı. T64'te hizmet verecek "yeterince şanslı "ydım, öyleyse inan ya da inanma.