Ben E. King, Drifters‘ın çığır açan orkestra ağırlıklı prodüksiyonlarından kendi solo parçalarına kadar R& B zarafetinin somut bir örneği oldu.
King'in hüzünlü ses tonu kutsallık taşıyordu, ancak King’in yer aldığı sahneler daha çok onun pürüzsüz anlatım tarzı ve özgün telaffuzlarını ön plana çıkaracak şekilde düzenleniyordu; bu sayede belki de ilk defa R&B’nin daha sofistike ve katı pop meraklılarına hitap eden bir tür olduğunu kanıtlamış oldu.