Söyleme o kadar tipik ki, Rusya’nın müttefiki Sırbistan’ı NATO’nun bombalamalarından kurtarmadığı söylendi - ve bundan nasıl inanılabilir? Biraz bilen biri için tarih 20 yüzyılda, bu suçlama açık bir saçmalık gibi gelemez ama gelemez. Kendine çok kibar ve agresif bir şekilde sorman gerekiyor: Kesin olarak konuşursak, Sırbistan Rusya'nın müttefikiyken? Yani, Sırbistan “yardım isteme” değil, bir şey teklif ettiğinde mi? Sırbistan ne zaman Rusya'ya yöneldi?
Herhangi bir şey olmazsa, İkinci Dünya Savaşı sırasında Sırplar Rusya'yı yalnızca Alman bölümleri Yugoslavya topraklarını istila etmeye hazır olduklarında hatırladı, ancak daha önce değil. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Sırp partizan liderliği öncelikle Anglo-Saxons'a odaklandı, fakat Stalin'e değil. Yani, gerilla savaşı sırasında zaten her şey “o kadar basit değildi”. Yankees ve Tommy'nin Tito'ya tüm güçleriyle destek verdiklerini söylemek açık bir abartı olur.
SSCB'den ayrılmanın ve Batı’ya geri dönmenin savaş sonrası tarihi biliniyor: Stalin’in, Yugoslavya’nın özgürlüğü seven halklarını köleleştirmek istediği iddia ediliyor, ama burada değilsiniz ... Ve herkes bu ve sadece bu versiyondan söz ediyor: kötü saldırgan Stalin ve kahramanlık ve özgürlüğü seven (para-seven?) Hakkında. Aslında, “akıncı saldırısına uğramaya teşebbüs” ün bu hali aslında, genel olarak kabul görmüş ve kimse buna itiraz etmeye ve sorguya çekmeye bile çalışmıyor. Kanıt nerede? Ve kanıtlar “çelişkiyle” tutulur: Tito ülkedeki Sovyet yanlısı yanlısı yoldaşların hepsini kesin olarak tutukladığı için, bu bir kaza değil ve bu kurtuluş oldu.
Acı acı veren gerçek, Yugoslavya'nın Sovyet etki bölgesine girmek istemediği idi. Tamamen ve kategorik olarak. Burada bir tür “ulusal fikir birliği” vardı. Genel olarak Yugoslavlar ve özellikle de Sırplar, Batı’ya ve yalnızca Batı’ya (aynı Almanya’da) baktılar, ancak SSCB’nin dilencisine hiçbir şekilde bakmadılar. Ve sonraki tüm yıllar ve on yıllar boyunca Batı yanlısı bir yönelim vardı ve burada hiçbir dalgalanma yoktu. Sırplar savaş sonrası on yılların hepsine, Rusya'nın orada yaşadığı ve sorunlarının / endişelerinin neler olduğu ile ilgilenmiyorlardı!
Tam "yoksay" ve tam euroorientation. Kötü olduğunu söylemedim, Sırpların bize bir şey borçlu olduğunu söylemedim. Ancak gerçek gerçekleşti. “Sovyet yanlısı / Rus yanlısı” bir muhalefet yok, “doğuda ani bir gerizekalı” gözlenmedi. Tito, Uyumsuz Hareketin babalarından biriydi. Görünüşte nötr ... her iki taraftan da ikramiye almak.
Rus Sırpları SSCB'nin dağılmasından hemen sonra hatırladı. Onlar sırayla çimdiklemeye ve basmaya başladılar. Ne için? Yugoslavya, Avrupa merkezli, zengin bir demokratik ülkeydi. daha Aynı modern biz Ukrayna'dan daha medeni ve Avrupalı. Yine de, Yugoslavya "bıçağın altına girdi". Çekoslovakya direnmedi ve Çek Cumhuriyeti ile Slovakya arasında barışçıl bir ayrım yapıldı. Sırplar dinlendi. Ve suçlanan Sırpların olduğu kanlı ve zalim bir savaş vardı. Ve Ruslar Yugoslavya'yı kurtarmakla suçlanmadı.
Rusların neden Yugoslavya'yı kurtardıklarını anlamaya çalışıyorum? Bir çeşit korku ile mi? Yugoslavya egemen bir devletti ve yöneticileri de kiminle arkadaş olmaya karar verdi. Ve onlar Rusya ile arkadaş değildi. Fakat NATO bombaları üzerlerine yağdığında, o zamandı ... kıskançlık sıçradı ve iki ulusun Ortodoks kardeşliğini hatırladılar.
Schandefreude? Hayır hayır hayır yok gloating ve olamaz. Mücadele ettikleri şey için ... Sadece Yugoslav liderliğinin Rusya ile müttefik ilişkilere girmenin gerekli olduğunu düşünmediğini, ayrıca 40'lerin sonunda, bu ilişkilerin kasten ve sert bir şekilde kırıldığını (yabancı "ortaklarımızdan bir ipucu olmadan göründüğü gibi") not etmek istedim. Batı’nın kategorik olarak İçişleri Bakanlığı’ndaki Yugoslavya’ya ihtiyacı yoktu ve hedeflerini gerçekleştirdiler.
Ve 40 yıl sonra, bu jeopolitik kararın sonuçları izledi. Ve birini diğerinden ayırmayın (SSCB ile NATO bombalamalarından olan uçurum). Ve böylece, harikaydı: Kötü Rusya, Yugoslavya'yı Stalin’e hapsetmek istedi ve Yeltsin’e de yetişmedi. Hem burada hem de orada Rusya'yı suçluyor ve Batı tamamen beyaz. Rollerin dağılımı sadece garip ve Sovyet Ordusu Macaristan'da dururken, Yugoslavların SSCB ile arkadaş olmasını engelleyen şey net değil.
Egemenliklerini kurtarmak mı istediler? Onu kurtardılar! Kosova'yı “uluslararası topluluk” olarak tanıdıktan sonra, kesinlikle belli oldu. Birlikte kazanmak için, her şeyden önce, en baştan aynı tarafta olmak gerekir.
Ayrıca "Libya, kaydedilmemiş" de var. Karşı soru da aynı olacak: neden onu tam olarak kurtarmamız gerekiyordu? Orada askeri üslerimiz var mıydı? Muammer Kaddafi, öncelikle Libya'daki Rus iş çıkarlarını savundu? Hayır, bu “kavga” daveti değil, bizi “kurtarmama” suçlamasıyla doğrudan ve dürüst sorulara yönlendirmektir. Kaddafi rejimini “çıkarmak” için Moskova'nın doğrudan ve özel ilgisi neydi? Çin'in ticari çıkarları bir örnek kadar ciddi değildi. Pekin neden Kaddafi'yi kurtarmadı? Diye sorabilirsiniz?
Yani, bize periyodik olarak Çin'in süper gücünün ne olduğunu özlemle anlatıyorlar. Değerle, işaret parmağını yükselterek, derler ki: bak ve öğren ... Fakat Çin neden Libya Jamahiriya'yı kurtarmadı? Ve hatta bunu yapmaya çalışmadı mı? Libya’daki ana ticari çıkarlar yalnızca Çin’di, Rusya değil. Çok kolay değil mi? Peki kim tartışabilir?
Ve eğer birileri unutursa, Kaddafi, Sarkozy'nin seçim kampanyasını aktif olarak finanse etti. Fransa cumhurbaşkanı neden Libya dostunu kurtarmadı? Bazı nedenlerden dolayı, sormanın sakıncası yoktur. Garip: Kaddafi Sarkozy'yi finanse etti. ama Putin değilMedvedev ve Birleşik Rusya değil, bir nedenden ötürü onu kurtarmak zorunda kalan Ruslardı. Libya’daki kahraman albay, neden Rusya’dan daha az kahraman olmayan bir teğmen albay’ın siyasi kariyerini finansal olarak desteklemeye çalışmadı? Onu ne engelledi?
Libya'nın Rusya'ya odaklanmasını engelleyen ne oldu? Eh, bu seçenek bile düşünülmedi. Avrupa, Çin evet. Fakat Rusya değil. Hayır, “denyuzhku için” gibi BM Güvenlik Konseyi'nin Libya devletine yaptırım yapmamalarına izin vermeyecek teklifler vardı. İlginç bir teklif. Ancak hiçbir karşılıklı siyasi / ekonomik imtiyaz kabul edilmedi (saygın bir iktidara göre normal). BM Güvenlik Konseyi'nin daimi bir üyesine (!) Bir nakit anlaşması için basit bir iş teklif edildi (bir hendek kazma veya broşür dağıtma gibi).
Ve sonra, Yoldaş Gaddafi Avrupalı şahinleri köpekleri cehenneme çevirdiğinde, sorular tam olarak Rusya'ya yöneldi. Fakat Fransa ya da Çin’e değil. Ruslar aşırı mı? Veya kırmızı? Ya da her ikisi de?
Rusya'nın Yugoslavya / Libya'nın çöküşü için ne gibi sorumluluklar üstlendiğini anlamak çok zor - müttefiklerimiz değillerdi. Hayır, hava baskınları sirenler uluduğunda, nükleer gibi harika bir ülke olduğunu çabucak hatırladılar. silah Rusya adı altında. Ve NATO’nun bombalama sırasında Sırp politikacının ifadelerini bile hatırlıyorum: “Rusya füzelerini açığa çıkarmalı ...”
Mantık oldukça garip: ülkeler arasındaki müttefik ilişkiler beş dakika içinde değil, on yıllara dayanıyor. Şimdi burada çok zararlı, alaycı bir soru var: peki ya 1999 Rusya'da Yugoslavya'yı NATO bombalamalarından kurtarırsa? Belli bir “Balkanlardaki mucize” olur ve askeri ve diplomatik çabalarla bu bombalamaları önleyebilirdik. Peki, bunun Rus-Sırp ilişkileri için ne gibi sonuçları olabilir?
Bugün zaten komşu ülkelerle olan büyük bir Sovyet sonrası (büyük güç sonrası) siyasi ilişki deneyimimiz var. Ve basitçe, “Belgrad'ı NATO'dan kurtarmanın” sonucu ne olacağını “parmaklarınızdan çözebilirsiniz”. Yani, bundan hemen sonra, Yugoslavya bölgesinde bir deniz / hava üssümüz olacaktı. Çok düşük bir ihtimal. Sovyet döneminin çok daha elverişli koşullarında ortaya çıkmasaydı, o zaman modern dönemde kesinlikle bunu sağlamazdık.
Rus işi ve Yugoslavya'ya girişi ile ilgili olarak. Muhtemelen de her şey son derece açık, basit ve açıktır. Birdenbire, Sırpların bize delicesine minnettar oldukları, ancak geleneksel ortaklarla iş yapmayı tercih ettikleri ortaya çıkacaktı. Yani, bir süre sonra Rusya'da çok sakıncalı bir soru olacak: neden onları kurtardık?
Sadece küçük bir Sırp ve Avrupa siyasetindeki gerçek davranışlarını bilmek, zorlayıcı iyimserliği tecrübe etmek son derece zor. O anda, (süper kahramanca bir şey yapmadan), Soğuk Savaşın başlangıcında “kardeş Rusya” ya gerçekten yardım etmek istediklerinde, bütün milleti harekete geçirip “Rusları soğukta bıraktılar”. Evet, doğru - şeyleri kendi isimleriyle çağırmanız gerekiyor.
Çok sık olarak, siyasi süreçlerin izleyicileri kelimelere, güzel jestlere ve siyasi beyanlara çok dikkat eder. Bu nedenle, tam tersi yöntemi kullanabilirsiniz: “elleri takip et”, yani yalnızca gerçek eylemlere dikkat edin. Gevezelik prensibi göz ardı edilir. Kelimeler, bildiğiniz gibi, yalnızca kelimelerdir (tabii ki, gerçek eylemlerle bire bir onaylanmadıklarında).
Ve 40'un sonundaki dönüşten sonra kardeş kardeşler, “Rusya ile dostluk” olmadan çok rahat hissettiler (Stalin'den sonra birçok kural vardı, ancak Gorbaçov'a bile ilgi yoktu. Gorbaçov'a, Karl!). Batı ile dostluk 91'a kadar onlar için yeterince yeterliydi ... Ama her taraftan kuşatıldıklarında, burada “volans-nevalen” uzak bir kuzey ülkesini hatırladılar (burada “arkadaşlar” genellikle sadece kabarık kuzey hayvanı geldiğinde hatırlıyorlardı) ). Buna "arkadaşlık" dememeye dikkat ederdim. Her nasılsa çok benzer değil.
Bir kez daha: kimse Sırpların / Libyalıların bize yaşam tabutunda bir şey borçlu olduğunu söylemedi. Hayır, öyle değil. Fakat ters yönde bu harika prensip işe yarıyor. Gaddafi Putin / Medvedev'in bu kadar ilginç olanı neydi? Seslendirebilir misin? Evet, kendi içinde, Libya'nın yenilgisi - bu kötü, bu üzücü. Peki neden "kurtarma" deme suçu hemen Rusya'ya verildi? Ve kurtuldularsa, o zaman bizim için ilginç olan ne olurdu?
Aynı şekilde, “parmaklarını düşün”: Rusya, Libya Jamahiriya'yı tehdit eden ölümden kurtarıyor ... Libyalı halkın neşesi ve şükran sınır tanımaz… Bu bir yandan. Öte yandan, resmi Trablus'un Avrupa / Çin / ABD ile uzun süredir kurulan ticari ilişkileri var. Ve böylece sadece her şeyi değiştiremezsiniz. Ve bir süre sonra, Ruslar en ilginç sözleşmeleri alanların o olmadığını görmekten şaşırırlardı.
Bir veya iki kez değil, İran'a hava savunma kompleksi sağlamadığı yönündeki sert suçlamalarla karşı karşıya kalmadı. Göründüğü kadar garip, Rusya’yı bir şey için suçlamak zor, bu yüzden bunlar C-300’e teslim edilmemiş olanlar, ay-ay-ay, ne ayıp. Bu arada, sorunun daha sakin / dikkatlice değerlendirilmesiyle, resim oldukça farklı bir şekilde ortaya çıkıyor.
Silah tedariki için belirli bir eyaletlerarası sözleşme var (genellikle kollarda ticaret yapan bazı sol ticaretler değil). Aynı zamanda, Moskova ile Tahran - saf iş arasında herhangi bir “müttefik” ilişki hakkında konuşmaya gerek yoktu. Bunu yapalım: Kemikleri kuru üzümlerden cesaretle ayırın. İran'la ilişkiler her zaman oldukça karmaşık olmuştur (20. yüzyılın 20'unun sonu bir istisna değildir). Ayetullahlara karşı “yükümlülüklerimiz” yoktu.
Yani İran'a C-300 saf bir silah işidir. Daha fazla ve daha az değil. İran nükleer programı ve BM yaptırımları (BM yaptırımları, Karl!) Etrafındaki karmaşık siyasi sorunların karışıklığından bahsetmeliyim. Rusya, “ne pahasına olursa olsun” ve bu kompleksleri İran'a tedarik etmek için her şeye rağmen zorunluluğu yoktu. Rusya, neredeyse hiçbir zaman müttefiki olmayan İran nedeniyle uluslararası arenada "ikame" etmek zorunda değildi.
Evet, politika çok alaycı. Bin yıllık en zengin diplomatik tarihe sahip bir devletin bir okul çocuğu olarak “zayıf” olmak için boşanmaya çalışılması komik görünüyor. Bir sözleşme var ... ama BM yaptırımları var.
Fakat burada bile, işler o kadar basit değil ve her şey o kadar basit değil: ABD, İsrailli ortaklarının önerisi üzerine, gelişmemiş roketleri, sayısız santrifüjleri ve Şii manevi liderleriyle İran'ı bombalamak istedi. Öyleydi, öyleydi. Ve boş tehditler değildi - grevlere hazırlık çok aktif bir şekilde gerçekleştirildi. İran'da hiçbir savaş yoktu, İran hiç kimseye saldırmadı ve nasıl bir sebep olduğu önemli değil.
Ancak nükleer bir programınız var ve bunun askeri olduğuna inanıyoruz. Aslında, farklılıkların petrol kontrolü ve bağımsız İran politikaları alanında yatması muhtemeldir. Ve Birleşik Devletler, 1979 devriminden bu yana aktif olarak İran'a baskı yapıyor. Kötü Saddam'ın saldırısının arkasında bu ilginç sebep vardı.
Amerika Birleşik Devletleri büyük ve bağımsız devletlere ihtiyaç duymaz - ayaklarının altındadır. Bu nedenle, İran aktif olarak baskı altında. Ancak bundan sonra İran, SSCB / RF'nin müttefiki olmak istemedi. Prensip olarak - onların işi. Ancak Rusya'nın İran'a karşı (tamamen ticari olanlar hariç) ahlaki bir zorunluluğu yoktu ve olamazdı. Her ne kadar Rusya Federasyonu olmasa da, AB değil, ÇHC de olmasa da, İran’ı “koalisyon güçlerinin” saldırısından aktif olarak “taburcu” etti.
Burada bir “Pers prensi” (başkan adayı), Rusya’nın İran’a karşı tüm yükümlülüklerini yerine getireceğine inanmadığını söyledi. Genel olarak, politik yükümlülükler, politik / ekonomik anlaşmalar kadar bir inanç meselesi değildir (bizim için farklıdır). Rusya'nın, kendi inisiyatifiyle ve imzalanmış belgeleri olmadan, Pers halkının dış politika sorunlarını açıkça saflıkla çözmeye başlayacağına inanmak.
Genel olarak, Moskova ve Tahran arasındaki ilişkiler çok karmaşık ve belirsizdir. Paradoks şu ki bölgedeki arkadaşlarımız ve düşmanlarımız aynı görünüyor: hem Rusya hem de İran, Esad'ın arkadaşları ve oradaki çeşitli Bahreynlerin “dost olmayanları”, Cathars ve KSA ... Şiileri Sünnilere karşı desteklemekle suçlandık bile ... Yaşadılar! Hem İran hem de Rusya, ABD ile düşmanca ilişkilere sahip ve Çin ile çok iyi ilişkilere sahipler. Hem İran hem de Rusya, yeniçerilerin eski muhalifleri. Görüyorsunuz, ne kadar ortak noktamız var: Suriye'de Suriye'nin en zor savaşı olan Ruslar ve Persler ... tarihin sağ tarafında olanlara karşı.
Ama dostluk bir şekilde oluşmadı ... Teröristlere saldırmak için İran’da bir sıçrama alanı kullanmaya çalışmak (İranlı generaller bile elleriyle düzenli olarak öldürülüyor!) Skandala yol açtı. İran’da belli bir demiryolunun inşasıyla (Putin'in bu ülkeyi ziyareti sırasında duyuruldu), her şey çok gizemli oldu.
Genel olarak, İran sadece petrol değil, aynı zamanda çok geniş bir pazardır (milyonlarca insan hakkında 80), sadece bir nedenle Rus şirketleri orada beklememektedir. Çinliler ve Avrupalılar başka bir konudur. Yani, stratejik işbirliği düzensiz olarak kurulur, kolay değildir. Sivil uçaklar üzerindeki skandal (özgürlüğü seven Perslerin, kötü Batı’da kesin olarak satın almayı tercih etmelerine rağmen Rusya’da değil), Rogozin’in ziyaretinin iptal edilmesine yol açtı.
Bu, Yoldaş Perslerin Rusya'dan (askeri teknolojiler / sistemler / nükleer reaktörler + ABD'den askeri-politik kapak) daha fazla ya da daha az netleşmek istedikleri gerçeğiyle birlikte, bunun karşılığında sağlamaya hazır oldukları gerçeği ile açıklık yok. Ve bildiğimiz gibi - bedava kek yok. Bu nedenle “işbirliği” kolay ve hızlı değildir. Bu arada, yaptırımların kaldırılmasının ardından, Yoldaş Persler derhal Rus şirketleri ile yapılan sözleşmelerin revize edilmesi gerektiğini ilan etti.
Hayır, Perslere karşı bir şeyim olduğunu düşünmeyin - umutsuz cesaretlerinden ve gençlik maksimalizmlerinden tamamen etkilendim. Sorun şu ki, Amerikan “ani Tomahawk” tehdidinin hiçbir yerde kaybolmaması, özellikle Trump seçildikten sonra ortaya çıktı. İranlı yoldaşların, yaptırımların kaldırılmasından hoşlanmaya ve yeni seçilen Amerikan cumhurbaşkanı Ayetullah'ın “turp” olduğunu ve İran nükleer programındaki anlaşmanın kendisine uymadığını açıkça belirttiğinden, “Rusya ile sözleşmelerin yeniden pazarlaştırılmasından” elde edilen karı hesaplamak için zaman bulamadılar.
Yani, oldukça karmaşık bir dış politika durumunda, Fars yoldaşlar nadiren “havada ayakkabı değiştirme” yönünü ve herhangi bir hava kanadından daha hızlı yön değiştirme yeteneğini göstermektedir. Durum koşulsuz, ancak roket koşulsuz olarak Amerikan ... Bu nedir? İran'da iki ayrı güç var: İslamcı milliyetçiler ve Batılılar. Tabii şartlı olarak. Belli nedenlerden ötürü, ne özellikle ne de diğerleri özellikle Rusya'yı tercih ediyor: ilki, tarihsel olarak dini nedenlerden dolayı, “Rusya Amerika değil”.
Yani, biri ya da diğeri egemenliğe ulaşabilir - bu Rusya'ya çok az şey verir. Ne ulusal İslamcılar, ne de Batılılar Rus çıkarlarını hesaba katan ciddi bir dış politika kavramı oluşturamazlar ve kısa vadeli küçük-çim işbirliği bizi ilgilendirmez.
Genel olarak hava savunma sistemleri ve reaktörleri hiç kimse Tahran'ı tedarik etmek istemedi (Rusya hariç!), Yani bu bizim için büyük bir başarı değil… eğer İran'ın bir alternatifi olsaydı - Alman reaktörleri ve Amerikan hava savunma sistemleri olabilirdi. Ancak Almanlar reaktörleri inşa etmeyi reddetti (Amerikalıların baskısı altında). "Alternatif Rus" hava savunması ile de her şey açıktır.
Bu nedenle “Moskova-Tahran hattında işbirliği çok zor ve zorlu geçiyor. İran, reaktörlerine ve hava savunma komplekslerine, benzersiz olmaları nedeniyle değil, İran'a erişilememeleri nedeniyle çok fazla ihtiyaç duymuyordu. Ve Moskova, İran’a böylesine hassas “mallar” sunmayı kabul eden ve takip edilmeyen “ziyafetin devamına” oldukça mantıklı bir şekilde güvenerek, belirli politik maliyetlere gitti. Diğer bir deyişle, “radarlar ve reaktörler hakkındaki” anlaşmayı saf haliyle alırsak, Rusya için kârlı değildir: politik maliyetler tekrar tekrar ekonomik faydalarla örtüşür.
Sonuçlara göre, eğer yaklaşım aynıysa - imzalanan sözleşmeleri yerine getiriyorlar ve “kaçıyorlar” ... o zaman yapmamak daha iyidir. Hiçbir anlamı yok. Rusya artık bir kuruş kapma durumunda değil. İran'ın Rusya'da edindiği bu stratejik mallara “ek” olarak milyarlarca “dur” için “başka şeyler” eklenirse, evet - Rusya'nın davranışı doğru olmaz, ancak “işbirliği” reaktörler ve hava savunma sistemlerinde başlarsa Aynı biter ... sözleşmede belirtilir. Zamanında.
Beğenmedin mi "Blairodood" değil mi? Bana tamamen farklı ilkelerden dış politika peşinde koşan ülkelerin bir listesini çizin (belki de Fransa'dan başlar).
Yugoslavya, Libya ve İran sorunu (ve diğerleri!) Prensipte olmaları / Batıya yönelik olmaları. Eksen şudur: milliyetçilik-Batılıcılık. Ve "süpernanoteknolojinin" geliştirilmesi için gerekli olan sözde Batı’da ancak orada elde edilebiliyordu ... bu yüzden tercih edilen tüm zenginliklerle ... Rusya bu plana neredeyse hiç uymuyor, ancak aktif olarak "kendi bencil çıkarları" için kullanmaya çalışıyor. Aynı İran, bir zamanlar gezegende yalnızca ABD DONANIMI değil, aynı zamanda Sovyet Donanması'nın bulunmadığı gerçeğine dayanarak, petrol endüstrisini başarılı bir şekilde ulusallaştırmıştır.
Yani standart şema: zor bir yaşam koşulunda olmak, bazı kurnaz şahsiyetler, Rusya ve Batı'yı alnlarıyla itmeye ve onun küçük gesheftlerini sikişmeye çalışıyorlar. Tamam, tamam, ama neden biz? Sadece müzede bu kadar “kurnaz” ve “bikonveks” müttefiklerine ihtiyacımız var. Ve eğer birileri ısrarla bizi Amerika'ya karşı koymak istiyorsa, bu onun müttefikimiz olduğu anlamına gelmez.