Claude François de Malet
Soylu bir aileden geliyordu. İlk askeri deneyimini 1771'de katıldığı krala bağlı süvari birliğinde edindi. 1789 Devrimi'ni coşkuyla karşıladı ve devrimi açıktan açığa desteklediği için aile mirasından yoksun bırakıldı. 1791'de Devrim Ordusu'na katıldıktan sonra General Charles de Hesse'in yeverliğine getirildi ve Ren bölgesinde görev yaptı. Askerlik yaşamının sonraki sekiz yılı olaysız geçti. Ağustos 1799'da Küçük Saint Bernard Geçidini savunmakla görevlendirildi. Bu görevi sırasında gösterdiği yararlıklar nedeniyle tuğgeneralliğe yükseltildi.
Ateşli bir cumhuriyetçi olan Malet, Napoléon'un Mayıs 1804'te kendisini imparator ilan etmesini büyük bir isteksizlikle onayladı. 1805'ten sonra İtalya'da görev aldı. Karaborsacılık yaptığı gerekçesiyle Mayıs 1808'de görevinden uzaklaştırıldı. Ertesi yıl, cumhuriyetçi ve Napoléon karşıtı Masonik gizli bir derneğe (Société des Philadelphes) üye olmak suçundan Paris'te hapse atıldı. Temmuz 1810'dan sonra ise evinde göz hapsinde tutulmaya başladı. Ama 22-23 Ekim 1812 gecesi evinden kaçmayı başardı ve “General Lamotte” kimliğine bürünerek 2. Paris Muhafız Birliği'nin kışlasına gitti. Buradaki askerlere Napoléon'un Rusya'da öldüğünü, kendisinin ise “geçici hükümet” tarafından Paris komutanlığına atandığını açıkladı. Malet'nin söylediklerine inanan muhafızlar, hapiste bulunan cumhuriyet yanlısı iki generali salıverdiler ve Paris valisini kurşuna dizdiler.
Çok geçmeden tutuklanan Malet, birkaç gün sonra askeri mahkemeye çıkarılarak ölüm cezasına çarptırıldı. Öte yandan darbe girişimi Napoléon'da büyük kaygı yarattı ve Rusya'dan dönüşünü hızlandırdı. Malet, 29 Ekim 1812'de kurşuna dizilerek idam edildi. Guido Artom'un Malet'nin darbe girişimini ele aldığı Napoleone é morto in Russia (Napoléon Rusya'da Öldü) adlı kitabı 1968'de yayımlandı.