In addition to being the first contemporary museum which is designed by Teğet Architecture for a historical collection in Istanbul, the Naval Museum, which was the first public building constructed on the shores of the Bosphorus since the Bosphorus Bridge and opened to the public in 2005, received the first prize in the National Architectural Project Competition.
The museum is in Beşiktaş Square; has become a symbol of the city with its deployment between the pier, the vehicle and the pedestrian path.
The Naval Museum is distinguished by its unique collection of boats hidden in the depths of the garden, rather than being a building that preserves historical objects in the middle of the city.
The collection of boats kept in tight storage in the Naval Museum garden is considered to be the most important collection of experts in the world, preserved as they are, not in the world – not removed from the ruins and brought together. 20 of the 34 boats to be exhibited have a size of 10 meters, 8 of them over 20 meters in height. The most precious piece is the 40-meter-long “kadırga”. These 34 boats are arranged in parallel to each other in a suggested display format and with their noses pointing straight to the Bosphorus. People see a huge boathouse facing the building from the Bosphorus, and a dock facing the Bosphorus from the museum.
The boathouse is shaped according to the boats it hosts. The museum is passed over boats like a glove. The boats are placed within these gloves.
6 steel scissors varying from 25 to 45 meters in length form a benchmark dividing the 14 meter height of the boathouse with a floor area of 3000 square meters. The linear axis extending from the foyer to the Bosphorus, which is designed as a continuation of the entrance plaza on the street, combines “kadırga” with a large cruising ramp that descends to the boat.
The main program of the project and the problem is that this boat collection is exhibited according to internationally accepted museum standards.
This problem contains,- the fact that the museum was stuck in the center of Beşiktaş,- the size of the boats (3 to 40 meters),- being attached to the registered building (and thus establishing an integrity with the existing exhibition protected in this building)- the unchangeable rainwater infrastructure,And it is getting complicated and deepening as the existing boats cannot move away from the building during construction.Apart from boats, there is a rich collection of paintings and objects in the museum. These are exhibited today in the registered building. The new building will work together with the existing building, which will be preserved in its existing collection and exhibition stand. The visitor to the new building will complete the first floor of the chronological boathouse that started with the “kadırga”, then pass the bridge to the first floor of the registered building. Propounded journey ends at the entry point of the new building.Beşiktaş is the most important public transportation point where the city has pedestrian and vehicle traffic. The planned Kabataş tram-line and Sarıyer metro-line, which is envisaged in the long walks, will further increase this transfer density. The Naval Museum is calm in the choking atmosphere of the center, suggested by its structure. The site formed between the vehicle traffic and the museum was designed as a pause and meeting point for people stuck in sidewalks and narrow roads; but the users do not experience this function as expected in the design process. The urban circulation is intense on this street, however the museum square cannot become practical due to undefined pedestrian movements, the presence of bus stops before and after the museum, the narrowing of the sidewalks of the vehicle road, lack of pedestrian roads and green space. The user experience and the usage scenario conceived in the design process do not overlap. The open area on the rear side, which overlooks the sea, is more effective in this direction.The “contemporary museum”, which should not be patronized by the state but should be an autonomous institution, sees every individual of the society as a client. It searches, finds and applies ways of diversifying a fixed collection, presenting it to different age groups in different forms. At this point, the relationship established by the museum with the city is of great importance. Naval Museum complex is located in the middle of the city. Design is based on approaching the museum with a gesture which let the city plan breathe at every point. On the street side, the building pulls in through its borders and presents a cityscape. On the Beşiktaş Square side, the courtyard is visually opened to the Barbaros Monument and the glass bridge connecting the two buildings in the complex connects the city for a moment. The building, which is pulled back from its borders by the Bosphorus, establishes a relation with the city through a transparent border, a reflection pool.
Teğet Mimarlık tarafından tasarlanan, İstanbul’da tarihi bir koleksiyon için tasarlanmış ilk çağdaş müze örneği olmasının yanı sıra, belki de Boğaz köprülerinden bu yana boğaz kıyısında üretilmiş ilk kamusal yapı olan ve 2005 yılında halka açılan Deniz Müzesi, Ulusal Mimari Proje yarışmasında birincilik ödülü almıştır.
Deniz Müzesi İstanbul’da tarihi bir koleksiyon için tasarlanmış ilk çağdaş müze örneğidir. Müze Beşiktaş Meydanı’nda; iskele, taşıt ve yaya yolu arasında konuşlanmasıyla bir kent simgesi haline gelmiştir.
Deniz Müzesi tarihi objeleri kentin ortasında muhafaza eden bir yapı olmaktan çok bahçesinin derinliklerinde saklı eşsiz kayık koleksiyonuyla özgünleşir.
Deniz Müzesi bahçesindeki depolarda sıkışık düzende tutulan kayık koleksiyonu konunun uzmanlarınca dünyada –kazılardan çıkarılıp bir araya getirilerek değil de- oldukları gibi muhafaza edilmiş en önemli koleksiyon olarak nitelendirilmektedir. Sergilenecek 34 kayıktan 20’sinin boyu 10 metreden, 8’inin boyu 20 metreden fazladır. En değerli parça 16.yüzyıla takrihlenen 40 metre boyundaki kadırgadır. Bu 34 kayık önerilen sergileme düzeninde, birbirlerine paralel olarak ve burunlarını İstanbul Boğazı’na doğrultmuş bir şekilde dizilirler. Boğaz’dan yapıya bakan, gözlerinden dışarı kızakların uzandığı büyük bir kayıkhane görür. Müzeden Boğaz’a bakanın gördüğüyse rıhtımdır.
Kayıkhane, barındırdığı kayıklara göre şekillenmiştir. Müze bir eldiven gibi kayıkların üzerine geçer. Kayıklar en eskiden en yeniye, en uzundan en kısaya bu eldivenin parmaklarına dizilirler.
Boyları 25 metreden 45 metreye kadar değişen 6 çelik makas, taban alanı 3000 metrekareye ulaşan kayıkhanenin 14 metrelik yüksekliğini bölen asmakatı oluşturur. Cadde tarafındaki giriş meydanının devamı olarak kurgulanan fuayeden Boğaz’a uzanan doğrusal aks, kayıkhaneye inilen geniş bir seyir rampası ile kadırgayı birleştirir.
Projenin ana programı ve problemi bu kayık koleksiyonunun kabul edilmiş müzecilik standartlarına göre sergilenmesidir.
Bu problem,
-arsanın Beşiktaş merkezine sıkışmış olması,
-kayıkların büyüklüğü (3 ila 40 metre),
-tescilli binaya eklemlenme (ve dolayısıyla bu binada korunan mevcut sergileme ile bir bütünlük kurma),
-arsayı yaran ancak aksı değiştirelemeyen yağmur suyu altyapısı,
-mevcut kayıkların inşaat esnasında araziden uzaklaşamaması gibi verilerle karmaşıklaşmakta ve derinleşmektedir.
Deniz Müzesi’nin kayıklar dışında, zengin bir resim ve obje koleksiyonu vardır. Bunlar bugün tescilli binada sergilenir. Tasarlanılan yeni bina, mevcut koleksiyonu ve sergileme düzeni korunacak olan mevcut binayla birlikte çalışacaktır. Yeni binaya girecek ziyaretçi, kadırgayla başladığı kronolojik kayıkhane turunu asma katta tamamladıktan sonra köprüyle tescilli binanın 1.katına geçecek ve daha sonra turunu başladığı noktada, yeni binanın giriş fuayesinde noktalayacaktır.
Beşiktaş, kentin yaya ve araç trafiğinin yoğun olduğu en önemli toplu taşım transfer noktalarındandır. Planlanan Kabataş tramvay hattı ve uzun vadede öngörülen Sarıyer metro hattıyla bu transfer yoğunluğu daha da artacaktır. Deniz Müzesi yapısıyla önerilen, merkezin boğucu atmosferinde bir sakinleşmedir. Taşıt yolu ve müze arasında oluşan meydanlaşma kaldırımlara ve dar yollara sıkışmış insanlar için duraklama ve buluşma noktası olarak kurgulanmıştır; ancak kullanıcılar bu meydanı tasarım sürecinde öngörüldüğü kadar işlevsel deneyimlememektedirler. İnsan sirkülasyonu bu caddede ne kadar yoğun olsa da müze meydanını bir buluşma mekanı haline gelmekten alıkoyan tanımsız yaya hareketlerine sebep olan şehir planı, yaya yolları eksikliği, otobüs duraklarının müzeden önce ve sonra bulunması, taşıt yolunun kaldırımları daraltarak bireylerin meydana yönelmemesi ve meydanda oturma ve bekleme elemanlarının eksikliği, yeşil alan bulunmaması birleştiğinde kullanıcı deneyimi ile tasarım sürecinde düşünülen kullanım senaryosu örtüşmemektir. Denizi gören arka cephedeki açık alansa bu yönden daha etkin çalışmaktadır.
Devlet tarafından himaye edilmeyen, özerk bir kurum olması gereken “çağdaş müze” toplumun her bireyini müşterisi olarak görür. Sabit bir koleksiyonu çeşitlendirmenin, onu farklı şekillerde, farklı yaş gruplarına sunmanın yollarını arar, bulur ve uygular. Bu noktada müzenin kentle kurduğu ilişki büyük önem taşımaktadır. Deniz Müzesi kompleksi şehrin ortasında bir yapı adasında yer alır. Tasarım her noktasında müzenin şehre bir jestle yaklaşması üzerine kuruludur. Cadde tarafında yapı, sınırlarından içeri çekilip şehre bir meydancık hediye eder. Beşiktaş Meydanı tarafında avluyu görsel olarak Barbaros Anıtı’na açarken kompleksteki 2 yapıyı birbirine bağlayan cam köprü ziyaretçlier bir an için şehre bağlar. Boğaz tarafındaysa yine sınırlarından içeri çekilen yapı şehirle ilişkisini şeffaf bir sınır, bir yansıma havuzuyla kurar.