-
"...bir köpekten bile beterdi, kendi ölümünü imgelemekten acizdi!"
"böyle yaratıklar olduğu sürece, bu korkunç saçmalık sonsuza dek devam edebilirdi..."
"insanda düş gücü yoksa, ölmek fazla dert değildir, ama varsa da, o zaman ölüm fazlasıyla derttir."
-
"-- aşk da var bardamu!
-- arthur, aşk dediğin şey, sonsuzluğun kanişlerin ulaşabileceği bir düzeye çekilmesidir, benimse bir onurum var!"
-
"asıl yenilgi, unutmaktır.
özellikle de sizi neyin gebertmiş olduğunu unutmak."
-
bu kitabı memuriyetimin başında aday memur kursunda okumuştum. nasıl memur olunur diye eğitilirken bir yandan da lise geleneğim olan arka sırada kitap okumayı gerçekleştiriyordum. buradaki tezat dikkatimi çekmişti, okuduğum kitap tüm toplumsal değerlerin ikiyüzlülüğüne ayna tutup, sürünün yaşam hedeflerinin ve tarzının üzerine kusarken ben orta sınıfın en kesin ve klişe yolunun başındaydım. kitabın isminin gecenin sonuna yolculuk olması ise apayrı bir ironi teşkil ediyordu. gerçekten benim yolculuğumun sonu nereye varacak diye düşüncelere dalmıştım. hala da bu düşüncelerin içindeyim, bir insan ne zaman bu düşüncelerden kurtulur ve gecenin sonuna ulaşır acaba?