Bundan tam 16 yıl önce, bir oyun yaptılar. Adı Doom idi. Hem ağdan oynanabiliyordu, hem de 3 boyutlu grafiklere sahipti. O zaman böyle bir oyun yoktu, bu oyun çıktı, ve bütün dünyayı kendine bağladı. Biraz şiddet içerikli bir oyundu, Mars’ta bir uzay üssünde, Phobos ve Deimos arasında (Mars’ın uyduları) ışınlama çalışmaları yaparken bir şeyler ters gitmiş, ve cehennemden yaratıklar ışınlanıp bütün askerleri öldürmüştür. Geriye tek siz kalırsınız, ve bütün canavarlar ile savaşırsınız. Oyunun kısaca hikayesi böyle. Ben bu oyunu hâlâ oynayabilirim, hiç bir zaman bıkmam, çünkü hiç bir oyunda olmayan bir özellik var bunda: Bağlayıcılık. Evet, bu oyun bağlayıcı, özellikle Doom 2, o muhteşem 30 bölümüyle insanı hem geriyor, hem de eğlendiriyor ve diğer bölümü oynama isteğiniz ise hiç bir zaman kaybolmuyor. Bu oyunu zamanında oynamadıysanız, şu an grafiklerini iğrenç, mide bulandırıcı bulabilirsiniz. Ama bu oyun o zamanın en iyi grafikli oyunuydu, ve bilmeniz gereken bir şey var: Grafik her şey demek değildir. Tabi etkisi çoktur, ancak, ben Doom’u her oynadığımda o kötü grafikleri ne kadar içimi bulandırsa da, bırakamıyorum. Eğer gerilmek ve gerçek bir eğlence isterseniz, sizlere de tavsiye ederim.