Cihangir'deki kira evinde oturuyoruz. Sıcak, baygın bir yaz öğleden sorası. Ben, yemekodasındaki dededen kalma sedire uzanmışım, gözlerimi duvara, asılı duran, nakışlı İran halısına çevirmiştim. Ama annemi dinilyorum. Annemi, sırmadan, kılıç tutmuş güneş yeleli arslana baktığımdan şu an görmüyorum. Anneciğim, sedirin tam karşı köşesindeki siyah, çatlak çatlak maroken koltukta oturuyor. Görmüyorum ya; yine de oturuş şeklini, elinde tuttuğu ince kitabın kırmızılı bordolu kapağını -biri kız, diğeri oğlan iki çocuk, yine kırmızı kapaklı kocaman bir kitap okuyorlar; kızın handiyse kitaptan da büyük bir kordelası var... (Kitabın Girişinden)
İstanbul Erkek Lisesini bitiren (1968) Selim İleri, İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesindeki öğrenimini yarım bıraktı. "Dünya" gazetesinin sanat sayfasını (1979) ve "Argos" dergisini yönetti. Çok sayıda dergi ve gazetede eleştiri ve inceleme yazıları ile öyküleri yayımlandı. On dokuz yaşındayken yayımlanan "Cumartesi Yalnızlığı" adlı ilk öykü kitabında tutturduğu edebî düzeyle dikkatleri üzerine çekti.
Öykülerinde bireyin zengin iç dünyasını yansıtmaya öncelik veren Selim İleri'nin ilk romanlarında bireyler arasındaki iletişimsizlik öne çıktı. Daha sonraları ise bazı siyasal konulara da yer veren yazar, son romanlarında yakın tarihte yaşamış bazı tanınmış kişilerin yaşamlarını ele aldı.