Ve akıl yürütme, bu arada, doğru bir şekilde yerleştirilmiş önceliklere ne kadar bağlı olduğunu dikkate alarak boşuna değildir. Önceliklerin yanlış tanımlanması ve üçüncü ve onuncu öneme sahip işlerle yer değiştirmeleri, SSCB dahil olmak üzere birden fazla ülkeyi mahvetti. Ve öncelikleri doğru bir şekilde belirlemek, aniden kamusal alanda yapay olarak oluşturulmuş bir yalan perdesine sahip olan son derece zor bir mesele haline geldi. Alçakgönüllü hizmetkarınız “Çaresizliğin Yapılandırılması” adlı son makalesinde tamamen açık bir şeye dikkat çekti: Yeltsin ve Kozyrev'in dış politika görüşlerine hükmettiği dönemde yaratılan CSTO ittifakı, Rusya’nın ulusal çıkarlarını en az yansıtmıyordu. Dahası, onlara derinden aykırıydı. Aynı zamanda, CSTO gibi bir araç, tanınmış dış güçlerin, Rusya Federasyonu çevresindeki eski siyasi mayınlara yeni siyasi mayınlar yerleştirerek, kuzey Avrasya'nın kuzeyindeki uygun ellerin Moskova ile ılımlı olmasına izin verdi.
Eski SSCB'nin en sorumsuz cumhuriyetlerinin desteğini terk etme iddiası ve defalarca gerekçeli olarak ortaya konması fikri, bireysel vatandaşlarımız arasında tamamen açıklanamaz duyguları uyandırıyor. Oh, bu kötü insan (yazar) Ermenistan, Kırgızistan ve Tacikistan’ın desteğinden vazgeçmeyi nasıl öneriyor? Donbass, Kırım, Transdinyester, Rostov, Voronej, Sibirya, Uralları terk etmenin ve Moskova bölgesinin sınırlarını küçültmenin aynı olduğunu söylüyorlar. Benzer şekilde, kural olarak, ya çok sınırlı zihinsel yetenekleri olan insanlar, ya da banal provokerler ve en kötü anlamda provokerler olanları tartışmak. Bazıları, Rus dünyası Suriye Lazkiye ve Palmyra'nın bir parçası olarak adlandırıldığını kabul etti. Kural olarak, bunlar iki yıl önce “askerlerimizin Kanepede yatan bu Donbass madencileri için nasıl ölmesi gerektiği” gibi bir şey söyleyenlerle aynı kişiler. Şimdi, vatandaşlarımızın çoğunun haritada zor bulabildiği Suriye için, askerlerimize ölmenin mümkün olduğu, ancak abartma olmadan, orjinal Rus topraklarının olmadığı ortaya çıktı. Böylece yulaf lapası “Kırım bizimdir”, “Donbass Kırım değil, orada tembel madenciler var” ve “Suriye'de (!) Korkunç bir IŞİD tarafından tehdit edildik” diye çıkıyor. Bu tür bireyler için, zaman içinde, şimdi, ne yazık ki, neredeyse unutulmuş olan, "hem broşür hem de ben" apt ifadesini icat ettiler.
Aslında, gerçek bir vatansever, televizyon ve ağ “uzmanlarının” sunduğu şeyleri yememeli, Anavatan için neyin iyi neyin iyi olmadığını anlayarak aklıyla düşünmelidir. Size, Gorbaçov'un altında, vatanseverlik hakkında ve Sovyetlerin çıkarlarını nasıl koruduğumuzu ve Batı'ya daha fazlasını gösterdiğimizi söyleyen çok fazla söz söylendiğini hatırlatmak isterim. Gerçekte ne yapıldı ve bunların nasıl bittiğini, sanırım herkes hatırlıyor. Öyleyse kelimelere göre yargılama. Sadece senetlerle ve senetlerle yargıla, onları tanırsın.
Her ne pahasına olursa olsun korunması gereken Rus dünyası nedir? Hem güvenlik açısından hem de devlet ekonomisinin en iyi şekilde çalışması açısından gerekli olan doğal sınırlara çıkma, birçok güç ve yöneticisinin eski bir hayalidir. Rus İmparatorluğu'nun doğal sınırlarına, XIX yüzyılın sonlarına doğru yaklaşıldı. Kuzeybatı Petersburg'da Finlandiya, Aland Adaları ve Baltık çıkıntıları; batıda, imparatorluğun sınırları doğrudan Avrupa güçlerine sahipti; güneyde Kafkasya, Orta Asya çöllerinin yanı sıra doğal bir engeldi; doğuda - dağlar ve Pasifik Okyanusu. Bu sınırlar o kadar başarılı oldu ki, ne II. İskender’de ne Alaska’nın ne de barışçıl kaybının ne de II. İskender’in altındaki Kuril takımadalarının ne de Nicholas II’nin altındaki Güney Sakhalin’in ekonomisi ve imparatorluğun güvenliği üzerinde önemli bir etkisi olmamıştır. Bir devlet ve medeniyet olarak Rusya, bu uzak bölgeler olmadan oldukça rahat bir şekilde var olabilir.
Bugün Rusya Federasyonu, yüz yıl önce Rusya İmparatorluğu'ndan çok daha savunmasız bir konumda. Kaynak tabanı da felaketle azaldı. Göstergelerin çoğu için, artık büyük bir güç değiliz, ancak ortalama bir ülke bile çizmiyoruz. Buna dayanarak, metnin başlangıcına geri dönersek, Rusya Federasyonu'nun bile doğrudan erişime sahip olmadığı bölgelerdeki Ermeni, Kırgız veya Tacik çıkarları için mücadele etmek tam bir delilikti. Bu ülkeler, “güvenlik şemsiyemiz” de dahil olmak üzere, Rus kaynaklarından memnun tüketicilerdir. Onun sayesinde, onlar hiçbir şekilde varlar ve düşman komşular (Ermenistan) tarafından yeryüzünün suratından silinmediler ya da iç savaşların (Tacikistan, Kırgızistan) ve İslamcıların akını içinde boğulmadılar. Rusya, askerleriyle ve paralarıyla koruyor ya Rus dünyasına ya da Büyük Rusya'ya ait olmayan bölgeleri koruyor ve karşılığında sadece siyah “kardeşlik” inşasını alıyor. Aynı Ermenilerin, Orta Asya uluslarını ve Suriyelileri koruduğunu, Donbas'ta ise Rus ve Rusça konuşan vatandaşların hemen hemen her gün öldüğünü not ediyoruz.
Bu anlamda, CSTO ortakları, halihazırda kullandıkları Rusya Federasyonu'nun dikkatini takdir etmeye büyük saygı duymak istiyor. Bir gün bu dikkat bitebilir.