Arka plandan ve hikayeler Sivastopol
Kırım'da Slav-Rus varlığı antik çağlardan anlaşılmaktadır. Eski Rus devleti döneminde hiçbir şey için değil, Karadeniz'e “Rus” deniyordu. Bu dönemde Kırım karışık bir nüfusa sahipti - İskitlerin torunları, Gotikler, Yunanlılar ve Slavlar yarımadanın yaşamış. Ayrıca, Novgorod ve Kiev'deki merkezleriyle Eski Rus devleti, Novgorod-Ladoga Rusya’nın (Orta Avrupa’daki Varangian Rusya’yla ilişkili) ve Azak-Karadeniz Rusya’nın devlet geleneklerinin birleştirilmesi temelinde kuruldu.Rus tarihinin sırları: Azak-Karadeniz Rusya ve Varangian Rusya).
Ayrıca, Batı yanlısı, “klasik” bir okula karşı çıkan Rus (Slav) tarihî okul temsilcilerinin, Rusya-Rusya’nın İskit devletinin doğrudan ardılı olduğuna inandığını unutmamalıyız. Azak-Karadeniz Rusya, İskit-Sarmatya geleneklerini miras aldı. Bu nedenle, Rus superethnosunun Karadeniz ve Kırım'daki varlığı eskiden beri not edilebilir.
Rusya'nın çöküşü Karadeniz'e erişimin kaybedilmesine yol açtı. Kırım, Horde'un bir parçası oldu ve ardından Kırım Hanlığı'nın merkezi oldu. Kırım Hanlığı, insan kaçakçılığına dayanarak Slav ve Kafkasya topraklarında baskınlar yaşayan soygunculuk parazit bir kamu kuruluşuydu (Robotik parazitik Kırım Hanlığı ve buna karşı mücadele). Kırım Hanlığı'nın varlığının birkaç yüzyıl boyunca, "ticari değeri" temsil etmedikleri veya Orta Doğu, Orta Asya ve Kuzey Afrika'nın köle pazarlarına götürüldüğü için milyonlarca Slav öldürüldü.
Birkaç yüzyıl geçti, arkasında duran Kırım Hanlığı ve Osmanlı İmparatorluğu ile zor ve inatçı bir mücadele yaşadı. Yavaş yavaş, Rusya güney politikasında ölü bir savunmadan aktif saldırı eylemine geçti. 1796'da Azak, Azak'ın gemileri ele geçirildi filotilla Azak'a, ardından Karadeniz'e ulaştı. Rusya'nın Karadeniz'e girme ve düşman Kırım Hanlığı'nı ortadan kaldırma sorunlarını çözmesi gerekiyordu. Peter Taganrog'u inşa eder. Azak-Karadeniz havzası "Türk gölü" olmaktan çıkar. Ancak sonunda Peter Alekseevich yönetiminde Rusya'da Karadeniz'de bir dayanak elde etmek mümkün değildi. 1711'deki başarısız Prut kampanyasından sonra (Yılın Savaşı 1711 ile Türkiye Savaşı. Prut gezisi), Rusya geçici olarak geri çekilmek zorunda kaldı. Taganrog yok edildi ve Azak ayrıldı.
1736’te Rus-Türk savaşı sırasında, Mareşal Burkhard Minich’in komutasındaki Rus ordusu, Osmanlı tahkimatlarını Perekop’tan aldı ve Bakhchisarai’yi işgal etti. Aynı zamanda, Mar Mareşal Peter Lassi komutasındaki bir ordu, Don Flotilla'nın yardımıyla Azak'a kuşattı. 1737'ta Lassi ordusu tekrar Kırım'ı işgal etti. Kırım Tatarları bir dizi savaşta yenildi ve Rus birlikleri Karasubazar'ı işgal etti. Bu savaşın bir sonucu olarak, Rusya Azak'ı geri kazandı. Ancak, Karadeniz'e erişim görevi çözülmedi. Aslında 1739'in Belgrad Barış Antlaşması, Rus ordusunun başarılarını geçersiz kıldı.
Elizaveta Petrovna, Osmanlı İmparatorluğu ile çatışmalara girmemeye çalıştı. Buna ek olarak, Rusya Avrupa entrikalarına dağıldı, Prusya ile Yedi Yıl Savaşına sürüklendi. Karadeniz'e erişim görevi arka plana devredildi. İmparatoriçe Catherine II hükümeti bu stratejik görevin çözümüne çoktan döndü. Bu zamana kadar Rusya, Türkiye ile savaş yürütmek için gerekli tüm askeri, politik ve finansal yeteneklere sahipti. II. Catherine’e göre, St. Petersburg’da azami bir görev belirlenmiştir: Osmanlıları Avrupa’dan tamamen çıkarmak, yalnızca Kuzey Karadeniz’in topraklarını ele geçirmek değil, aynı zamanda Slavları ve Hıristiyanları Güney Avrupa’dan Türk boyunduruğundan kurtarmak. Bu sürecin galip noktası, Ayasofya'nın duvarlarındaki Rus bayrağı ve Konstantinopolis'in Rusya İmparatorluğu'nun başkentlerinden birine dönüşmesiydi. Dacian Projesi, Bizans İmparatorluğu’nun Rusya’nın himayesinde ve Konstantinopolis tahtındaki Romanov hanedanının üyelerinden birinin restorasyonu anlamına geliyordu (Bizans İmparatorluğu'nun imparatoru olarak Catherine, sevgili torunu Konstantin'i gördü). Böyle bir süper hedefe sahip olduğu asgari programın tamamen uygulandığı açıktır: Rusya “Kırım sorununu” çözebildi ve Kuzey Karadeniz bölgesini fethetti.
1768'ta, bir sonraki Rus-Türk savaşı başladı. 1771'te Prens Vasily Dolgoruky komutasındaki Rus ordusu, Perekop ve Arabat kalelerini bastı, Kırım'a girdi ve ana düşman kalelerini ele geçirdi: Gozlev, Ak-Camii, Kerç, Balaklava, Enikale kalesi. Kırım Hanlığı, Porta’dan bağımsızlığını ilan etmek zorunda kaldı ve Rusya’nın himayesinde geçti. 1774'te Kyuchuk-Kaynardzhi barış antlaşması imzalandı. Büyük ve Küçük Kabarda, Azak, Kerç, Enikale ve Kinburn, Dinyeper ile Güney Böceği arasındaki Karadeniz bozkırları Rusya'ya taşındı. Kırım Hanlığı, Türkiye’den bağımsız ilan edildi. Rus ticaret gemileri Karadeniz'de ticaret yapabilir ve Akdeniz'e gidebilirdi.
Rusya İmparatorluğu muazzam ve daha sonra seyrek nüfuslu bölgeler aldı (Kırım Tatarlarının baskınları, büyük bölgeleri “Vahşi Alan” olarak adlandırıldı), yerleşmeleri, geliştirilmeleri ve geliştirilmeleri gerekiyordu. Yeni topraklara "Novorossiya" ("Yeni Rusya") adı verildi. Bu sorumlu görevin ana şefi yetenekli devlet adamı Grigory Alexandrovich Potemkin'di. Yeni Rusya’nın düzenlenmesi konusundaki iradesi ve enerjisi devasa maddi ve insan kaynaklarını harekete geçirdi. Yeni şehirler ve yerleşimler inşa edildi, ulusal ekonominin gelişimi devam etti, kıyı altyapısı olan Karadeniz Filosunu inşa etmeye başladılar. Ekaterinoslav (Dnepropetrovsk), Kherson ve Nikopol kuruldu. Rusya'nın orta bölgelerinden köylüler ve Batı Avrupa'dan yerleşimciler olan Küçük Rusya, boş alanlara yerleştirildi. Azami program dikkate alındığında, şehirlere bile eski kroniklerden bilinen Yunanca isimler verildi. Birçok antik kentin gerçek yerleri o zaman bilime göre bilinmiyordu, bu nedenle yeni yerleşim yerleri çoğunlukla hatalı olarak seçildi. Yani, Herson'un Sevastopol ve Sevastopol - Sukhumi yerlerinde olması gerekiyordu. Cafu'nun Feodosia olarak değiştirildiği zaman sadece bir kez tahmin ettiler.
Ancak, bölgenin tam gelişmesi için Kırım Hanlığı'nın kaldırılması gerekiyordu. Kırım'da, yenilgiyi kabul etmeyen ve bir ayaklanma için doğru zamanı bekleyen güçlü bir Türk yanlısı parti vardı. İlk başta, St. Petersburg, iki devlet arasındaki - Türkiye Devlet-Girey ve Kırım'da reformlar yapmayı planlayan ve ülkeyi Avrupa standartlarına göre modernize eden Rus yanlısı-Giray arasındaki çatışmada yer aldı. 1776’te Osmanlılar, Devlet’i desteklemek için yarımadanın askerlerini indirirken, Rus birlikleri Perekop’u işgal etti ve 1777’in baharında birlikler Kırım’a girdi. Rusya ile Türkiye arasında yeni bir savaşa girdi.
1778 yılında, Hristiyan nüfusunu koruma bahanesi altında, Hanlığın ana vergi ödeyen nüfusu olan Kırım Hristiyanları, Kırım'ın ekonomik temelini oluşturan Azak bölgesine tahliye edildi. Böylece, Hanlık ikinci en önemli gelir kaynağından mahrum edildi. Hırsız baskınlar yapmak imkansızdı, şimdi Kırım Tatarları, Hıristiyanları sömürme fırsatı vermedi.
Rusya'nın Kırım'da çözmeye başladığı ana görevlerden biri askeri tesislerin oluşturulmasıydı. Böylece, 1778'te Alexander Suvorov'un emriyle Rus garnizonu Inkerman ve Balaklava'da bulunuyordu ve Akhtiar (Sevastopol) körfezinin her iki kıyısında geçici toprak işleri yapıldı ve 3 piyade taburu boyunca konuşlandırıldı. Bu dönemde, Rus ordusu, Rusların Karadeniz'deki varlığını pekiştirmek için büyük bir filoyu yerleştirmenin mümkün olduğu bir yer arıyordu. Kırım ve Kuzey Karadeniz Kıyısı'ndaki Azak Denizi bölgesinde bulunan limanların hiçbiri uygun değildi. Alexander Suvorov derhal, büyük ve güçlü bir filoya ev sahipliği yapabilecek dev ve terk edilmiş Sevastopol Körfezi'ne dikkat çekti. Suvorov, "yalnızca yerel yarımadada değil, tüm Karadeniz'de de böyle bir liman bulunmayacağını" belirtti.
Petersburg'da Kırım'ın geleceğini hala düşünüyorlardı, Kırım asaletlerinin Rusya'ya daha sadık olması durumunda Hanlığı kurtarmak mümkündü, bu nedenle başlangıçta Kherson'un, ilgili çalışmanın yapıldığı Dinyeper deltası'nda, Karadeniz Filosunun ana üssü olarak Kherson olması planlandı.
Bu sırada Kırım Hanlığı nihayetinde bozuldu. Siyasi ve ekonomik kriz, Türkiye'den dış yardımın olmaması ve Rus ordusunun belirleyici eylemleri Hanlığı dayanılmaz hale getirdi. 1783’te, Shagin-Giray tahtı bıraktı ve St. Petersburg’da yaşamaya başladı. Yılın Nisan ayında 8'tan İmparatoriçe Catherine II Manifesto (19), yılın 1783'unda Rus İmparatorluğu'ndaki Kırım yarımadasını içeriyordu.
1782'un sonunda iki gemi Akhtiar koyunda kışa yerleştirildi: “Cesur” ve “Dikkatli”. 1783'te Kaptan II Rank Ivan Bersenev komutasındaki “Dikkat” fırkateyn firması Akhtiar köyü yakınındaki körfezi inceledi ve gelecekteki Karadeniz Filosunun gemileri için stratejik bir üs olarak önerdi. Kırım'ın girişinde Manifesto'nun imzalanmasından sonra, Amiral F.A.'nın emri altında bir gemi filosu. Azak filosunun gemilerinden oluşan Klokacheva. 2 Mayıs Suvorov'un komuta ettiği Kırım birliklerinin memurları 1783, ufukta bir Rus filosu gördü. Denizciler huşu içindeydiler, koy kaldırıldı. Mayıs 7'te Dinyeper Flotilla Akhtiar Körfezi'ne girdi.
3 (14) Haziran 1783, komutanın evi, şapel, demirhane ve yat limanı (Grafskaya rıhtımı) atıldı. Aslında, Sevastopol limanının ilk komutanı Arka Amiral Thomas Fomich Mekenzi idi (Rusya'ya gelmeden önce, Thomas McKenzie). Liderliği altında, gemi mürettebatı ormanlardan kıyıları temizledi, memurlar için dükkanlar, hastaneler, kışlalar ve apartman daireleri inşa etmeye, ocakları yakmak için ocaklar ve fırınlar kurmaya başladı. Sonuç olarak, kısa sürede yerel ekonomi filoyu ve ekiplerin varlığını sağlamak için ihtiyaç duyulan öğelerin çoğunu vermeye başladı. Böylece Heraclean Yarımadası'nın tarihinde eski zamanlarda Taurik Chersonesos'un toprakları olan yeni bir sayfa başladı.
Kentin adı, 10'un Catherine Kararnamesi (21) tarafından verildi. Kentin adı, iki Yunanca "Sevastos" - "çok saygın, kutsal" ve "polis" - "şehir" kelimesinden oluşuyor. Aynı zamanda, “Sevastos” kelimesi Latince “Augustus” un karşılığıdır, bu nedenle Sevastopol “en ağustos şehri”, “emperyal şehir” anlamına gelir. Kentin adı aynı zamanda "görkemli şehir", "görkemli şehir" olarak da çevrilebilir. 1784'te, Türkiye ile savaş arifesinde, Potemkin'in girişimi üzerine, Catherine “propaganda oyunu” düzenledi. Avusturya İmparatoru II. Joseph eşlik etti, birçok yabancı elçi ve bakan Yeni Rusya'ya gitti. Bu gezinin bitiş noktası Sevastopol'du. Bu zamana kadar, sıfırdan yaratılan şehir ve filo, öylesine büyüdü ki, dış temsilcilerini şoka soktu, Rus İmparatorluğu'nun tam gücünü açıkça gösterdi.
Yarımadanın eklenmesiyle birlikte Rusya, Kırım'a çok kan dökmek zorunda kaldı. Limanda, hemen Kırım'ın kaybını kabul etmediler. Batılı güçler, Rusya’yı daha da güçlendirmek istemediler, Osmanlı’nın intikam alma arzusu üzerine ustaca oynadılar. 1787’te, Osmanlı İmparatorluğu Rusya’ya savaş ilan etti. Rumyantsev, Potemkin, Suvorov ve Ushakov komutasındaki Rus askerleri ve denizciler Osmanlıları yendi. Denizde ve karada mağlup olan Porta barış istedi. Yassy barış antlaşması, tüm Kuzey Karadeniz bölgesi olan Rusya için Kırım'ı güvence altına aldı. Limanın komutanlığına atanan Ushakov ve 1788'taki Sevastopol filosu, şehri düzenlemede harika bir iş çıkardı.
On dokuzuncu yüzyılın başlarında, Sivastopol'da yaklaşık 30 bin kişi yaşıyordu. Sevastopol yarımadanın en büyük şehri oldu. Şehir bir sıhhi tesisat sistemine, 300 insanına ait bir hastaneye ve bir amiralliğe sahipti. 1797'te, İmparator Paul, Sevastopol'u Akhtiar olarak değiştirdim (eski adı 1826'te geri döndü). 1804'te, Karadeniz Filosunun ana üssü Kherson'dan Sevastopol'a devredildi. Şehir uzun bir süredir askeriydi ve bir filo sağladı. Dolayısıyla, Sevastopol'de yılda 1867'e kadar hiçbir uluslararası ticaret limanı yoktu ve Rus yerel ticari limanı yeniden açıldı veya kapandı.
Aivazovsky IK, 1849'taki Karadeniz Filosunun İncelenmesi
Paul I ve Alexander I döneminde, St. Petersburg'un neredeyse tüm dikkatinin Avrupa meselelerine odaklandığı zaman, hükümetin güney askeri stratejik yönüne olan ilgisi büyük ölçüde zayıfladı. Rus-Türk savaşı 1806 - 1812 Tuna Operasyon Tiyatrosu ve Rusya-Türk savaşı 1828 - 1829 üzerinde yürütülüyor. Balkanlarda ve Transkafkasya'da. Karadeniz Filosu sadece yerel operasyonlara katıldı.
Sevastopol'ün hızlı bir şekilde büyümesinin yeni bir aşamasının başlangıcı Mikhail Petrovich Lazarev adıyla ilişkilendirildi. 1832’te Karadeniz Filosunun kadro şefi ve Karadeniz Filosunun baş komutanı ve Karadeniz’in komutanı 1833’ta, Karadeniz Filosunun komutanı ve 1834’in yazısında - Karadeniz Filosunun komutanı ve Sevastopol ve Nikolaev limanlarının komutanı 50’te. Kırım Savaşı arifesinde, Sivastopol nüfusu 1840 bin kişiye ulaştı. Lazarev, filonun üretim üssünü yarattı - Gemi onarım ve gemi yapım şirketleri ile Gemi ve Güney koyları kıyılarında, benzersiz kuru rıhtımlar ile olan Amirallik, ardından, kentin yeniden inşası ve gelişimine devam etti. 1842'te, Sevastopol'un ilk ana planı kabul edildi. Şehri denizden bir saldırıya karşı korumak için beş adet güçlü taş kalıbı inşa edildi. Kent şimdiye kadar doğuştan gelen düzenini aldı ve klasik bir mimari tarzda dekore edildi. Girişimde ve Lazarev'in aktif katılımıyla Peter ve Paul Katedrali ve Denizcilik Kütüphanesi kuruldu. 1851'te, ilk tiyatronun taştan bir binası belirir. "Hukuksuzluk Sırtı" (Orta veya Şehir Tepesi) üzerindeki gecekondular yıkıldı ve klasikleşme ruhuna sahip binalar inşa edildi. Karadeniz Filosu ilk gemileri alır. XNUMX'te, kentin daha da gelişmesi için yeni bir ana plan kabul edildi. Ancak Doğu (Kırım) savaşı uygulanmasını engelledi.
Varlığı sırasında, şehir adını tekrar tekrar haklı çıkardı. Sevastopol iki kez düşmanın “mezarlığı” oldu - Doğu (Kırım) savaşında 1853-1856. ve Büyük Vatanseverlik Savaşı. Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Rus askerleri ve denizciler tarafından gösterilen olağanüstü kahramanlık için, Sevastopol Hero City unvanını aldı.
A. A. Deineka. Sivastopol Savunması, 1942.
Şu anda, Sevastopol, hem de Kırım, Ukrayna'nın bir parçasıdır.
1991’te, Rusya’nın iç ve dış düşmanları tek bir Rus süper uluslarını ve Rus medeniyetini birkaç parçaya böldü. Bugün Rus medeniyetinin parçalanmasının bir sonraki aşaması başladı. Rusya-Rusya’nın jeopolitik muhalifleri, Küçük Rusya’yı (Ukrayna) ezme sürecini yoğunlaştırdı. Polonya, Macaristan, Romanya ve Türkiye'de, Rus haklarına “haklarını” hatırlamaya başladılar. Ukrayna'daki Batı ve İslami projelerin “beşinci sütununun” rolü liberaller, neo-Naziler (Bandera), Kırım Tatar etnik ayrılıkçıları ve İslamcılar tarafından oynanıyor.
Eğer Kiev siyasi irade göstermezse ve en şiddetli şekilde distemper'in sıcak yataklarını bastırmazsa, Küçük Rusya'nın tamamı bir savaş alanı, zalim ve kanlı olacak. Ukrayna topraklarının büyüklüğü, nüfusu göz önüne alındığında, SSCB'den kalan savaş cephaneliği, Rus’un savaş potansiyeli, Ukrayna’daki savaş Suriye veya Yugoslavya’dan daha ciddi olacak. Stalinist SSCB’de Bandera’ya karşı mücadelenin, haydutlarla ve katillerle törene katılmadıklarını hatırlamak yeterlidir, 1952 yılına kadar.
Anlaşılan, Ukrayna vatandaşları, yılın 1991'in jeopolitik hatası için tam olarak ödemek zorunda kalacaklar. Rusya sakinleri de en kötüsüne hazırlanmalı. Aynı anda birkaç yönde Rusya'ya bir darbe uygulanır. Orta Doğu'daki pürüzsüz Kafkasya ve Orta Asya bölgelerine bir darbe. İslami projenin temsilcileri kendilerini Volga Rotası'nda (Volgograd ve Kazan) ilan ettiler. Ukrayna, küresel kargaşanın yeni bir cephesidir. Yakında neoliberallerin, milliyetçilerin, ayrılıkçıların ve İslamcıların “Moskova Maidan” ı örgütlemeye çalışacakları bekleniyor. Bunun için sosyal taban zaten orada. Yirmi yıl süren ideolojik boşluk, genç Rusların kafasını “bağımsız Ingermanlandia”, “Karelya, Ural, Sibirya ve Uzak Doğu cumhuriyetlerinden”, “bağımsız Tataria” ve “Büyük Çerkesya” ya kadar çeşitli fikirlerle doldurdu. İslamcılar, Federasyonun hemen hemen tüm bölgelerinde gelişmiş bir yeraltı dünyasına sahipler. Bölgesel ayrılıkçılık düşüncesi güçlendi. “Moskova'yı beslemeyi bırak” fikri yerel makamlar arasında oldukça popüler.
Ukrayna'nın çöküşü Moskova'nın önüne, Kırım, Doğu ve Güney'i Rusya Federasyonu'nun oluşumuna dahil etme ihtiyacı sorununu getirecek. Bu, Rus medeniyetinin ve Rus halkının birliğini geri kazanmanın ilk adımı olacak ... Sevastopol bir Rus ihtişam kenti ve birleşik büyük Rusya'nın bir parçası olmalı.