"Kelimelerin hiçbir anlamı kalmamıştı o andan sonra.
Konuşamadım... Çünkü, onu teselli edebilecek kadar sözüm yoktu benim, olsaydı bile dilim dönmezdi söylemeye.
Birkaç kez aralanan dudaklarımdan dökülmesi gereken sözcükler, nasıl olduğuna anlam veremediğim bir şekilde, boşlukta vücut buluyor; kimi feryat ederek yakınlarını arayan, kimi "Orada kimse varmı!" diye sorarak karşılığında bir ses duymayı uman insanların arasında dolaşıyordu.
17 Ağustos depremi meydana geldiğinde, İstanbul Bahçelievler'de yaşıyordum, şu an olduğu gibi. Yaraları, yoklukları, çaresizlikleri, kayıpları hep televizyon ekranından seyretmiştim. Aradan geçen bunca sene sonra, ilk defa bu kadar derinden hissettim, aslında yaşananın uzaktan görünen ve bilinenden çok daha acı olduğunu.
Sımsıkı sarıldım ona sadece ve benim gözlerim onunkiler kadar güçlü değillerdi. Onun aradığı yalnızca bir teselliden ibaret değildi elbette, bir çok kişi ona benim söyleyebileceğim türden sözler söylemişti mutlaka. Ben sadece sarılarak hissettirmek istedim duygularımı. Sarılırken onun yitirip de benim sahip olduklarımı düşündüm, utandım... Başımı kaldırdığımda önce; onun bakmış olduğu binanın üst katına takıldı gözüm, sonra da; evin balkonundan bize doğru bakan, mavi gözlü genç bir kadının kucağında bebeğiyle gülümseyerek el salladığını görür gibi oldum..."
"DEPREM" hikâyesinden...