492. Bombardıman Grubu
Tarih - Kitaplar - Uçak - Zaman Çizgisi - Komutanlar - Ana Üsler - Komponent Birimler - Atanan
Tarih
492. Bombardıman Grubu, Sekizinci Hava Kuvvetleri'nin bir birimiydi, ancak ağır bir bombardıman grubu olmasına rağmen, zamanının çoğunu Avrupa'da "Carpetbagger" misyonları uçarak, İşgal Altındaki Avrupa'daki direniş hareketlerine ajan ve malzeme taşıyarak geçirdi.
Grup, 11 Mayıs 1944'te, D-Day çıkarmalarını ve St. Lo'daki kaçışı desteklemek için operasyonlara katılmadan önce Almanya'ya bir dizi baskınla başlayarak, geleneksel bir bombardıman birimi olarak savaşa girdi. 492'nin bu ilk enkarnasyonu, Ağustos 1944'ün başında etkin bir şekilde dağıtıldı.
5 Ağustos 1944'te Harrington merkezli geçici bir grup 492. Bombardıman Grubu olarak yeniden adlandırıldı (resmen 492. taşındı, ancak uçak, ekipman, personel veya komutan olmadan - hareketi gerçekte neyin yaptığı tam olarak açık değil!).
Yeni 492., "Carpetbagger" operasyonlarını gerçekleştirdiği B-24 Liberators ve C-47 Dakotas karışımı ile donatıldı. Bu, direnişi desteklemek için tasarlanmış ve İşgal Altındaki Avrupa'ya malzeme ve ajan uçurmayı içeren operasyonlara verilen kod adıydı.
"Carpetbagger" misyonlarının bu ilk büyüsü kısa sürdü ve 16 Eylül 1944'te sona erdi. Eylül ayının geri kalanında 492., Fransa ve Belçika'da hızla ilerleyen Müttefik birliklerine yakıt göndermek için kullanılan bir dizi birimden biriydi.
Ekim ayında grup gece çalışmak için eğitime başladı. Bu dönemde ayrıca işgal altındaki Fransa, Aşağı Ülkeler ve Almanya'daki hedeflere aralıklı baskınlar gerçekleştirdi. Gece operasyonları nihayet Şubat 1945'te başladı, ancak dört aylık eğitimden sonra gece operasyonları, birimin bu sefer B-24'ler, Sivrisinekler ve A-26 İstilacıların bir karışımıyla "Halı Bağlayıcı" operasyonlarına yeniden başladığı 18 Mart'a kadar sürdü. .
492 Bombardıman Grubu bu operasyonlar için iki birim ödül kazandı. Fransız hükümeti, 1944'teki operasyonları için Palm ile Croix de Guerre'yi ödüllendirdi ve 20 Mart ile 25 Nisan 1945 arasındaki ikinci büyü için bir Seçkin Birim Alıntısı aldı.
Kitabın
Uçak
Eylül 1943-Ağustos 1944: Konsolide B-24 Kurtarıcı
Ağustos 1944-Mart 1945: Konsolide B-24 ve C-47 Dakota
Mart-Nisan 1945: Konsolide B-24, A-26 Invader ve De Havilland Mosquito
Zaman çizelgesi
|14 Eylül 1943||492. Bombardıman Grubu (Ağır) olarak oluşturuldu|
|1 Ekim 1943||Aktif|
|Nisan 1944||Sekizinci Hava Kuvvetlerine katılmak için İngiltere'ye taşındı|
|11 Mayıs 1944||İlk savaş görevi|
|Ağustos 1944||Normal bombalama görevlerini bitirir, Carpetbagger görevlerini başlatır|
|Nisan 1945||Son Carpetbagger görevi|
|Temmuz-Ağustos 1945||Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü|
|Ağustos 1945||Yeniden tasarlanan 492. Bombardıman Grubu (Çok Ağır)|
|17 Ekim 1945||inaktif|
Komutanlar (randevu tarihi ile birlikte)
Albay Arthur J Pierce: 19 Ekim 1943
Binbaşı Louis C Adams: 17 Aralık 1943
Albay Eugene H Snavely: 26 Ocak 1944
Albay Clifford J Heflin: 13 Ağustos 1944
Yarbay Robert W. Fish: 26 Ağustos 1944
Albay Hudson H. Upham: 17 Aralık 1944
Yarbay Jack M. Dickerson: 7 Haziran 1944
Yarbay Dalson E. Crawford: 30 Ağustos-Ekim 1945
Ana Üsler
Alamogordo Field, New Mexico: 1 Ekim 1943-1 Nisan 1944
North Pickenham, Norfolk, İngiltere: 18 Nisan 1944
Harrington, Northamptonshire, İngiltere: 5 Ağustos 1944-8 Temmuz 1945
Sioux Şelaleleri, SD: 14 Ağustos 1945
Kirtland Field, New Mexico: 17 Ağustos-17 Ekim 1945
Bileşen Birimleri
406. Bombardıman Filosu: 1945
856. Bombardıman Filosu: 1943-1945
857. Bombardıman Filosu: 1943-1945
858 Bombardıman Filosu: 1943-1944, 1944-1945
859. Bombardıman Filosu: 1943-1945
Atandı
Sekizinci Hava Kuvvetleri: 1944-1945
1944: 14. Bombardıman Kanadı; 2. Hava Tümeni; Sekizinci Hava Kuvvetleri
C. Ağustos 1944-1945: 40. Bombardıman Kanadı; 1. Hava Tümeni; Sekizinci Hava Kuvvetleri
492. Özel Harekat Kanadı
NS 492d Özel Harekat Kanadı Florida, Hurlburt Field'da konuşlanmış bir Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri birimidir. Hava Kuvvetleri Özel Harekat Hava Harp Merkezi'nin yerini almak üzere Mayıs 2017'de faaliyete geçmiştir.
Dünya Savaşı sırasında birlik Mayıs 1944'te savaşa girdi ve üç aylık bir süre boyunca diğer Konsolide B-24 Liberator gruplarının en ağır kayıplarını sürdürdü. Grup, personeli ve teçhizatı başka birliklere atanarak muharebeden çekildi. 801 Bombardıman Grubu (Geçici) 492d Bombardıman Grubu ile değiştirildi ve grup Avrupa'da savaşın geri kalanı boyunca özel harekat misyonları gerçekleştirdi. 17 Ekim 1945'te inaktive edildi.
Haziran 2017'de resmi USAF açıklamaları, kanadın özel harekat görevlerini yürütmek için kuvvetler düzenlediğini, eğittiğini ve donattığını söyledi. Binbaşı Komutanlığı düzensiz harp faaliyetlerine öncülük eder ve özel harekat test ve değerlendirme programlarını yürütür. Ayrıca Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri özel harekat kuvvetleri için doktrin, taktik, teknik ve prosedürler geliştirdi. [3]
İçindekiler
Birinci Dünya Savaşı Düzenle
Filonun ilk öncülü, 80. Hava Filosu 15 Ağustos 1917'de Kelly Field, San Antonio, Teksas'ta düzenlendi. Bir sonraki ayın başlarında, birimin hizmet niteliği, 80. Aero Squadron (İnşaat) olarak yeniden adlandırıldığında açıkça ortaya çıktı. [2]
Filo, 28 Ekim 1917'de Kelly Field'dan ayrıldı ve 3 Kasım'da Long Island, Garden City'deki Havacılık Konsantrasyon Merkezi'ne geldi. Garden City'deyken, filoya denizaşırı hizmet için yoğun bir tatbikat ve eğitim verildi. 22 Kasım'da New Jersey, Hoboken limanına hareket etti ve RMS'ye bindi. Karpatya. Gemi o gün sonra limandan ayrıldı ve 25 Kasım'da Halifax, Nova Scotia'ya vardı. Halifax'ta diğer gemilerin Atlantik geçişi için bir konvoy oluşturmasını bekledi ve 8 Aralık'ta Liverpool, İngiltere'ye ulaştı. Oradan, filo güneye bir birlik trenine binerek Winchester'daki bir dinlenme kampına gitti. Hastalık nedeniyle karantinaya alınan 30 adam dışında, filo 13 Aralık'ta Winchester'dan ayrıldı ve SS ile Manş Denizi'ni geçti. Mona'nın Kraliçesi, Le Havre, Fransa'ya iniş, 14 Aralık 1917. [2] [3]
Fransa'ya vardıktan sonra 80. Filo, Tours Aerodrome'daki İkinci Havacılık Eğitim Merkezi'nde görev aldı. Orada I. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar inşaat işleri yaptı. Bu arada, 1 Şubat 1918'de yeniden adlandırıldı. 492d Aero Filosu (Yapı). Birim USS'de Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü Frederik Ocak 1919'un sonlarında ve 13 Şubat'ta Garden City'de dağıtıldı. [2]
Savaşlar Arası Yıllar Düzenle
NS 492d Bombardıman Filosu 31 Mart 1924'te Organize Rezerv'de oluşturularak Genel Karargah Rezervi kapsamında 349. Ocak 1925'te Seattle, Washington'daki Sand Point Havalimanı'nda yedek personel için eğitim başladı. [4] [not 2]
Birim, 5 Aralık 1936'da 492d Aero FilosuDünya Savaşı örgütünün tarihini ve geleneklerini sürdürmek için. İki birliğin bombardıman adı altında birleştirilmesi, yedek filonun tarihini 15 Ağustos 1917'ye kadar uzatmaya hizmet etti. [2]
Birim, Rockwell Field, California ve Pearson Field, Washington dahil olmak üzere çeşitli yerlerde yaz eğitimi gerçekleştirdi. 2 Mart 1937'de Seattle'da personel yardımı ile etkisiz hale getirildi. [4] 31 Mayıs 1942'de dağıtıldı. [2]
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
Aktif görev olarak oluşturulmuş 492d Bombardıman Filosu1942'de 7. Bombardıman Grubu. Filo, Hindistan'ın Karaçi Havalimanı'ndaki Onuncu Hava Kuvvetleri'ne bağlı Çin-Burma-Hindistan Tiyatrosu'nda Konsolide B-24 Liberator ağır bombardıman filosu olarak etkinleştirildi. Filo hemen savaşa girmek için hazırlıklara başladı. Personel gücü başlangıçta yavaş yavaş büyüdü. Yine de 1 Şubat 1943'e kadar, 48 subay ve 388 erle birlikte, filo tam bir savaş birimi olarak kabul edildi. O zamana kadar sekiz adet B-24 Liberator uçağı ile donatılmıştı ve bu sayı nihayetinde on dörde yükseldi. [2]
Filo, 24 Ocak 1943'te Hindistan'daki Gaya Havaalanı'ndaki üssünden faaliyet göstererek, Rangoon, Burma'daki rıhtımları, nakliyeleri ve depoları bombaladığında savaşa girdi. Bu baskın, Şubat ayının başlarında Myitnge'deki bir demiryolu köprüsüne yapılan saldırıyla takip edildi. Önümüzdeki beş ay boyunca filo, Orta ve Güney Burma'da, özellikle Rangoon çevresindeki alanda düşman iletişim hatlarına tekrarlanan saldırılara katıldı. Mayıs 1943'te başlayan muson mevsimi, muharebe operasyonlarını yavaşlattı. Ancak Temmuz 1943'te birlik, Andaman Adaları'ndaki çok uzaklardaki Port Blair'de düşman gemilerine saldırdı. Ağustos ayı boyunca, Martaban Körfezi'ndeki Rangoon'dan Andaman Adaları'na kadar olan nakliye şeritlerini ısrarla taciz etti. Eylül ayı için önemli bir görev, Rangoon'un karşısındaki nehirde bulunan Suriye petrol rafinerilerine yönelik bir saldırıydı. [2]
22 Ocak 1944'te 492d Filosu, Hindistan'daki Madhaiganj Hava Üssü'nde görev aldı. Savaş faaliyetlerinin ikinci yılına, köprüleri, rıhtımları ve depoları, lokomotifleri ve vagonları ve karada demiryolu marşaling sahalarını ve bitişikteki kargo gemilerini ve deniz araçlarını bombalayarak Burma'nın içinde ve içinde düşman tarafından tutulan iletişimleri yok etmeye yönelik sürekli çabalarla başladı. sular. Haziran 1944'ün ortalarında, muson döneminin başlamasından sonra, filo Hindistan'ın Tezganon-Kurmitola kentine taşındı ve şimdilik muharebe operasyonları durduruldu. Bunun yerine Hump üzerinden Çin'deki On Dördüncü Hava Kuvvetleri'ne benzin taşımaya başladı. İlk kargo 20 Haziran'da Kunming'e uçtu. Bu operasyonlar 1 Ekim'den sonraya kadar devam etti.
Aralık 1944'ün büyük bir kısmı için, filo düşman stoklarını yok etmeye odaklandı. Aralık ayında 492d Squadron'un küçük bir bileşeni de Çin'de altı haftalık müstakil hizmetten ayrıldı. Luliang Hava Üssü'nde, Suichwan Havaalanı ve Liang-shan'a benzin ve diğer malzemeleri taşımakla meşguldü. [2]
1945'in başlarında 492d Bombardıman Filosu, Mandalay'ın kuzeyinde ve Irrawaddy Nehri'nin doğusundaki bölgede İngiliz kara kuvvetlerini destekledi. 7 Mayıs 1945'te Rangoon'un düşmesinden sonra 492d Bombardıman Filosu, Hindistan'daki Tezpur Havaalanına taşındı ve bir kez daha Hump üzerinden Çin'e hava yoluyla benzin taşıma görevini üstlendi. Ağır bombardıman uçaklarını yedek kargo gemileri olarak yeniden donatmak için yaklaşık altı hafta gerekliydi. İlk görev 20 Haziran'da uçtu. Aircrews 18 Eylül'e kadar tahsis edilen görevi tamamladı. [2]
Altı hafta sonra filo, Hindistan'ın Dudhkundi kentine ve ardından 19 Kasım'da Kanchrapara'ya taşındı. USS ile Kalküta'dan yola çıktı Genel Siyah 7 Aralık 1945'te ve 5 Ocak 1946'da New Jersey'deki Kilmer Kampı'na ulaştı. Birim ertesi gün Kilmer Kampı'nda etkisiz hale getirildi. [2]
Stratejik Hava Komutanlığı Düzenle
B-29 Superfortress operasyonları Düzenle
1 Ekim 1946'da 492d, Teksas'taki Fort Worth Ordu Hava Sahasında etkinleştirilen ve Stratejik Hava Komutanlığı'nın 7. Bombardıman Grubuna atanan çok ağır bir bombardıman birimi olarak yeniden adlandırıldı. Bununla birlikte, Ekim ayının son haftasına kadar, filo, 327. Daha sonra öncelikle denizaşırı operasyonlar için tasarlanmış bir eğitim programına başladı. Filo, 1948 yazının sonlarına kadar Boeing B-29 Superfortress uçağıyla donatıldı. [2]
Nisan 1947'de 492d Squadron üç uzun menzilli görevde bulundu. İlki, ana üssünden Los Angeles'a kitlesel bir oluşum uçuşunun parçasıydı. Daha sonra Kansas City'de simüle edilmiş bir bombalı saldırıya katıldı. Son olarak, filo, Mayıs 1947'de New Orleans'tan Washington DC'ye giden bir uçuşta Meksika Başkanı Miguel Alemán Valdés'e eskort sağlanmasına yardımcı oldu.[2]
Filo, Haziran ve Temmuz 1947'nin bir bölümünü Japonya'daki manevralara harcadı. Ağustos ayında B-29'larının çoğu, 7. Bombardıman Grubunun ani hareket kabiliyetini test etmek için Alaska'nın Anchorage kentine aktarmasız uçuş yapan diğer birimlerine (9. ve 436. Bombardıman Filoları) katıldı. Fort Worth'a dönmeden önce, yerel yaklaşma prosedürleri ve navigasyon konusunda eğitim veren uçuşlara katıldılar. Ertesi ay, üç filo Almanya'daki Giebelstadt Hava Üssü'ne konuşlandırıldı. Avrupa'dayken, kıtanın orta ve güney kesimlerinde çeşitli eğitim uçuşları gerçekleştirdiler. [2]
B-36 Peacemaker operasyonları Düzenle
Filo ilk Convair B-36 Peacemaker uçağını Haziran 1948'de aldı. Bundan birkaç hafta sonra ağır bombardıman birimi olarak yeniden adlandırıldı. Ocak 1949'a kadar filo, yeni bombardıman uçağına geçişi tamamlamış ve B-29 programını kapatmıştı. Mart 1949'da, birime atanan bir uçak mürettebatı, 44 saat içinde (Fort Worth'dan Minneapolis, Great Falls, Montana Key West, Denver, Great Falls, Spokane, Denver'a ve geri Fort Worth'a) 9.600 mil mesafeyi kesintisiz uçtu. Bildirildiği gibi, bu bir B-36 bombardıman uçağında o tarihe kadar kaydedilen en uzun uçuştu. [2]
Ağustos 1949'da 492d Filosu, 7. Bombardıman Grubu için Alaska'ya bir dizi rutin eğitim görevi başlattı. Şubat 1950'de filo, grubun diğer bombardıman birimleriyle birlikte Alaska'ya uçuşları da içeren operasyonel bir hazırlık testine katıldı. Bu amaçla Eielson Hava Kuvvetleri Üssü'ne birkaç uçak yerleştirdiler. Simüle edilmiş görevlerin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki belirlenmiş hedeflere yönlendirildiği bir ileri evreleme alanı olarak hizmet etti. Hay 1950'de 492d Squadron, Porto Riko'daki Ramey Hava Kuvvetleri Üssü'ne hareketlilik görevinde iki B-36'8'den birini sağladı. [2]
17 Temmuz 1951'de filoya atanan altı uçak ve mürettebat, Kanada Labrador'daki Goose Hava Üssü'ne gitmek üzere Fort Worth'tan ayrıldı. Ardından Grönland'daki Thule Hava Üssü'ne bir navigasyon görevine gönderildiler. Goose Bay'den Carswell'e dönüş uçuşunda Tampa, Florida Birmingham, Alabama ve Fort Worth'a simüle saldırılar yaptılar. Bunu Mart 1954'te bir birlik simüle edilmiş savaş göreviyle Goose Bay'e bir başka konuşlandırma izledi. Bu arada, Aralık 1951'de filo, İngiltere'deki RAF Sculthorpe'a özel bir görev için 7. Bombardıman Kanadı'nın iki ağır bombardıman uçağından birini sağladı. Bu konuşlandırmanın amacı, Kraliyet Hava Kuvvetleri seyrüsefer görevine rekabetsiz bir temelde katılmak, Kraliyet Hava Kuvvetleri personeli ile karşılıklı fikir alışverişini sağlamak ve hedef çalışma ve brifingdeki teknikleri karşılaştırmaktı. [2]
Ağustos 1954'te 492d Filosu, simüle edilmiş bir grev göreviyle Kuzey Afrika'ya yönelik bir 7. [2]
B-52 Stratofortress operasyonları Düzenle
Aralık 1957'de 7. Bombardıman kanadının tamamı B-36 uçağından Boeing B-52F Stratofortress'e geçiş için hazırlıklara başladı. Şubat ayının başlarında, kanat resmen bir B-52 organizasyonu oldu. Ocak 1959'da kanat, B-52'de savaşa hazır bir statüye kavuştu. [2]
15 Haziran 1959'da, B-36'dan B-52 uçağına geçişi tamamladıktan altı aydan kısa bir süre sonra, 492d Bombardıman Filosu, SAC'ın 4228. bombardıman kuvveti. Dünya çapında stratejik bombardıman eğitim misyonları gerçekleştirdi ve nükleer caydırıcılık sağladı. [2]
1963'te SAC, MAJCON Stratejik Kanatlarını etkisiz hale getirerek, onları kalıcı AFCON Kanatları ile değiştirdiğinde etkisizleştirildi. Filonun uçak, personel ve teçhizatı eş zamanlı olarak devreye giren 736. Bombardıman Filosuna transfer edildi. [2]
İnsansız araç eğitimi Düzenle
Filo yeniden adlandırıldı 492d Saldırı Filosu ve insansız hava araçlarının operatörlerini eğitmek için California, Mart Hava Rezerv Üssü'nde faaliyete geçti. [1]
492. Bomba Grubu (H) ve 801. Bomba Grubu (P)
801'inci BG 3/28/44 - 8/13/44 Taarruz Sayısı - 3.000 Düşen Toplam Ton - 4.522 Düşen Toplam Acente - 556 Adet "Benzin" Görevi - Eur'a Çekilen 10 Galon Benzin - 748.977 Yüksek Alt. Gece Bomba Görevleri - 21 A/C [Uçak] MIA - 25 B-24 ve IA - 26
kampanyalar Air Offensive, Avrupa - Normandiya - Kuzey Fransa Güney Fransa - Rheinland - Orta Avrupa
Süslemeler Seçkin Birim Alıntısı - Almanya ve Alman İşgal Altındaki Toprakları - Palm ile Fransız Croix de Guerre.
ile görev yapanların anısına
492. Bomba Grubu (H) ve 801. Bomba Grubu (P)
Grup Komutanları:
Albay A.J. Pierce, Binbaşı L. Adams, Albay E.H. kurnaz,
Albay C.J. Heflin, L Col. R.W. Fish, Col. H.D. Upham,
Yarbay J.M. Dickerson, Yarbay D.E. Crawford
İstasyonlar:
Kuzey Pickenham-Alconbury-
Watton-Harrington, İngiltere
492. BG 9/13/43 - 10/17/45
Görev Sayısı - 66
Başlangıç - 5/11/44, Son - 8/7/44
Düşen Toplam Ton - 3.643
KIA - 530, MIA - 58
801'inci BG 3/28/44 - 8/13/44
Sorti Sayısı - 3.000
Düşen Toplam Ton - 4.522
Toplam Düşürülmüş Ajan Sayısı - 556
Hayır. "Benzin" Görevleri - 10
Galon Benzin Eur'a Taşındı - 748.977
Yüksek Alt Sayısı. Gece Bombası Görevleri - 21
Klima [Uçak] MIA - 25 B-24'ler ve IA - 26
kampanyalar
Air Offensive, Avrupa - Normandiya - Kuzey Fransa
Güney Fransa - Rheinland - Orta Avrupa
Süslemeler
Seçkin Birim Alıntısı - Almanya ve Alman İşgali
Bölge - Palm ile Fransız Croix de Guerre
W. Marker, El Paso County, Colorado, United States Air Force Academy'de. Marker, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Akademisi Mezarlığı'nda, Stadyum Bulvarı'nın batısındaki Parade Loop'ta, batıya giderken sağda. Harita için dokunun. İşaretçi bu postane alanındadır: USAF Academy CO 80840, Amerika Birleşik Devletleri. Yol tarifi için dokunun.
Yakındaki diğer işaretçiler. Bu işaretleyiciye yürüme mesafesinde en az 8 işaret daha vardır. 379. Bomba Grubu (H) (burada, bu işaretçinin yanında) II. Dünya Savaşı Planör Pilotları (burada, bu işaretçinin yanında) 306. Bombardıman Grubu (H) (burada, bu işaretçinin yanında) 95 NS Bomba Grubu H (burada, bu işaretçinin yanında) 416. Bombardıman Grubu (L) (burada, bu işaretçinin yanında) 20. Avcı Grubu (burada, bu işaretçinin yanında) 344. Bomba Grubu (M) AAF (burada, bunun yanında) işaretleyici) 384. Bombardıman Grubu (H) (burada, bu işaretçinin yanında). Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Akademisi'ndeki tüm işaretçilerin bir listesi ve haritası için dokunun.
Bu işaretleyici hakkında daha fazla bilgi. USAF Akademi alanına girmek için geçerli bir kimliğe sahip olmalıdır.
492. Bomba Grubu (H) ve 801. Bomba Grubu (P) ile ilgili.
"492. Bombardıman Grubu, Sekizinci Hava Kuvvetleri'nin bir birimiydi, ancak ağır bir bombardıman grubu olmasına rağmen, zamanının çoğunu Avrupa'da "Carpetbagger" görevlerinde uçarak, İşgal Altındaki Avrupa'daki direniş hareketlerine ajan ve malzeme taşıyarak geçirdi."
-Savaş Tarihinden alıntı
Ayrıca bkz. . .
1. 492. Bomba Grubu ("Zor Şans Grubu"). Grup ana sayfası (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
. Grup ana sayfası (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
3. 801 / 492. Bomba Grubu. Harrington Havacılık Müzesi Northamptonshire girişi (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
4. Zor Şans Kıyafeti: 492. Bombardıman Grubunun Hikayesi. Savunma Medya Ağı girişi (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
5. 492. Bombardıman Grubu. Savaş tarihi girişi (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
6. RAF Harrington Havaalanı Kısa Tarihi. (7 Ocak 2021'de Scranton, Pennsylvania'dan William Fischer, Jr. tarafından sunulmuştur.)
Heaton, Donald Haynes, Col
Bu Askeri Hizmet Sayfası A3C Michael S. Bell tarafından Heaton, Donald Haynes, Col.
Bu Havacıyı tanıyorsanız veya onunla hizmet ettiyseniz ve bu Sayfayı desteklemek için ek bilgi veya fotoğraflarınız varsa, lütfen Sayfa Yönetici(ler)ine BURADAN bir mesaj bırakın.
|Memleket |
Tacoma, ABD
|Son Adres|
San Diego, Kaliforniya
|Geçiş Tarihi|
04 Nis 2000
|Defin Yeri |
Belirtilmemiş
|Duvar/Parsel Koordinatları|
cenaze bilinmiyor
http://contrails.iit.edu/History/spacerace/index.html
---------
492. Bomba Grubu:
492. Bomba Grubu
Ne "Kanlı 100'üncü" ne de İngiltere, İtalya ya da Pasifik'te konuşlanmış ve yok edilen diğer bomba gruplarından biri değildi. ve uçakları ABD Hava Kuvvetleri tarihindeki diğer bombardıman gruplarından daha kısa sürede. Bu onların hikayesi.
492. yedi Ağır Bombardıman Grubundan biri miydi? 488'den 494'e - 1943 sonbaharında etkinleştirildi. Bunlar, İkinci Dünya Savaşı'nın son AAF ağır bomba grupları olacaktı. 488'inci bir B-17 Yedek Eğitim Birimi olarak görev yaptı ve 1 Mayıs 1944'te dağıtıldı. 494'üncüsü Pasifik'e gönderilirken, tümü B-24 ile donatılmış diğerleri İngiltere ve Sekizinci Hava Kuvvetleri'ne gönderildi. Savaşın bu aşamasında personel ve ekipman sıkıntısı yaşanmadı ve bu Gruplar tam 72 mürettebat ve 72 adet yepyeni B-24 ile savaşa girdi. Bunlar, 1942'de İngiltere'ye ulaşan erken B-24 öncü grupları için mevcut olan sayıların neredeyse iki katıydı.
492'nci, kendi kendine empoze edilen bir acele programıyla, diğerlerini dövüşe dövdü. Daha sonra bunun, “acele etmenin gerçekten de israf edebileceğine” dair eski atasözünü doğruladığını söyleyenler oldu.
n personeli, resmi soydan olmasa da, 492'nci, kökenlerini, Baltimore Uçan Kulübü'nün o şehrin yedek subayları için düzenlendiği 1920'ye kadar izleyebilir. Bu kulüp 104. Gözlem Filosu olarak Maryland Ulusal Muhafızlarının bir parçası oldu. İkinci Dünya Savaşı'nın başlangıcında 104., Atlantic City Belediye Havaalanı dışında faaliyet gösteren Doğu Kıyısı boyunca kullanılan Denizaltı Karşıtı Devriye'nin bir parçası oldu. 17 Ekim 1942'de, birliğin uçakları ve personeli yeni kurulan 517. Şimdi Langley Field'da bulunan Squadron, donanmanın AAE'den denizaltı karşıtı rolü devraldığı 1943 sonbaharına kadar denizaltı karşıtı devriyelerine devam etti (Bu zamana kadar "alt tehdit" temelde geçmişti.)
24 Eylül 1943'te Filo, Blythe Ordu Hava Sahası'na transfer edildi ve 859. Bombardıman Filosu oldu. 859, Alamogordo, NM'de kurulacak olan yeni 492. Bombardıman Grubu için kadro kaynağı olarak belirlendi. Diğer 492. Filo 856, 857 ve 858.
Ocak 1944'ün başlarında, Davis-Monthan'daki 39. Savaş Mürettebatı Eğitim Merkezi'nden (CCTC) 492.'ye 20 uçuş ekibi gönderildi ve 27 Ocak'ta Casper, Wyoming'deki 331. CCTC'den iki düzine daha ekip geldi. Boise, Idaho'daki 29. CCTC'den son dört ekip, Grubu tam Gücüne getirdi.
26 Ocak 1944'te 492., onları savaşa götürecek olan Yarbay Eugene H. Snavely'nin komutası altına alındı. Dört Filo Komutanı Binbaşı John G. Losee (856.), Binbaşı Donald H. Heaton (857.) idi. , Binbaşı Robert Hambaugh (858) ve Binbaşı James J. Mahoney (859).
Yarbay Snavely görevdeki bir adamdı. Şu anda Sekizinci Hava Kuvvetleri'nin 14. Bomba Kanadı'na komuta eden Onur Madalyası kazanan Tuğgeneral Leon Johnson'ın uzun zamandır kişisel bir arkadaşıydı. Snavely Sekizinci'de onun emrinde görev yapıyordu ve 14'' Kanat kısa olduğu için bir grup operasyonel hazırlığa ulaşan bir sonraki grubun 14'üncü Kanat'a atanacağı anlaşıldı. Snavely'ye, "Amerika'ya geri dönün ve şu yeni bomba gruplarından birini buraya getir. 14. Kanatta size de yer olacak.? Yarbay Snavely tam da bunu yapmak için yola çıktı. Mart 1944'ün başlarında, bir Operasyonel Hazırlık Denetimi (ORI), 32 mürettebatın "Grubun geri kalanına uyum sağlamak için yeterince gelişmiş olmadığını" kanıtladı. Yarbay Snavely, daha sonra, Biggs Field, Texas'taki 330. CCTC'den aynı sayıda mürettebatla takas edilmelerini ayarlayabildi. Bu yedek ekiplerin B-24 geçiş eğitim okullarında eğitmenlik yapmış pilotları vardı. Yüzlerce saat B-24'lerle uçan Yüzbaşılar ve Üsteğmenlerdi. Anti-alt filolarında benzer B-24 uçuş süreleri oluşturmuş olan orijinal kadro pilotlarıyla birlikte 492'nci, eğitimini planlanandan önce tamamlayabildi ve ciddi bir olay veya kayıp olmadan güney rotasını İngiltere'ye uçtu (rekor rekor kırdı). ). Grup gerçekten de Johnson'ın 14. Kanadı'na atandı ve böylece Yarbay Snavely'nin General Johnson'a verdiği sözü yerine getirdi. Diğer 14. Kanat grupları kıdemli 44. ve 392. idi.
492'nci sırada, gerekli 6000' piste sahip, North Pickenham yakınlarında yeni inşa edilmiş bir havaalanı bulunuyordu. Halihazırda İngiltere'de bulunan diğer gruplardan seçilen deneyimli yer ekipleri 492.'ye atandı. Tatbikat misyonları 4, 7 ve 8 Mayıs 1944'te ve 10 Mayıs'ta 40 uçağın bir araya geldiği tam bir kostümlü prova yapıldı. Şimdi asıl şeyin zamanıydı.
İlk operasyonel görev, ertesi gün Fransa'nın Mulhouse kentindeki manevra sahalarına karşı uçtu. Bir hedef tanıma sorunu nedeniyle, 492'nci bölge üzerinde birden fazla tur yaptı ve Fransızları veya daha da kötüsü İsviçreli sivilleri vurma korkusuyla asla düşmedi. Bu aşırı zaman aşımının bir sonucu olarak, iki B-24'ün yakıtı bitti ve acil inişlerde başarısız oldu. Grup için hayırlı bir başlangıç olmadı. Ancak sonraki üç görev iyi gitti ve kayıpsızdı.
heyet 19 Mayıs'ta Brunswick'e geldi. Hedefe yaklaşan Alman savaşçıları, bir intikamla 14. Kanat'a düştü ve 392. B-24'lerden üçünü düşürdü. Ama faturanın çoğunu ödeyen 492'nci oldu ve sekiz gemiyi kaybetti - beşi 858'inci Filo'dan. Savaş gerçekti (bu gün kaybedilen 492. uçaktan birinin enkazı ve kalıntıları 1998 yılına kadar keşfedilmedi ve tanımlanmadı.)
Haziran ayının ilk haftasında, 492'nci Fransa'daki hava limanlarına ve V-silah fırlatma bölgelerine saldırdı. D Günü'nde Normandiya'daki kıyı savunmalarını bombaladılar ve ayın ortasına kadar Fransa'daki köprülere, demiryollarına ve diğer yasak hedeflere saldırmaya devam ettiler. 19 Haziran 1944'e kadar, Fransa ve Almanya'daki stratejik hedeflere toplam 33 grup görevi uçtu. O zaman 858'inci Filo müstakil ve 8'inci Hava Kuvvetleri Kompozit Komutanlığı'na emredildi. Binbaşı Robert Hambaugh hala CO. 858'de Harrington, İngiltere'ye geldiklerinde, yakında "The Carpetbaggers" olarak bilinecek olan şeyin çekirdeği haline geldiler.
Ayrıca, Haziran 1944'ten başlayarak VE Günü'ne kadar her ay, Avrupa'daki ağır bombardıman uçaklarının bir numaralı düşmanının avcı uçaklarından ziyade uçaksavar uçakları olduğu da belirtilmelidir. 492. uçaksavar ateşinde payını kaybederken, Grubun baş düşmanı olarak kalanlar Luftwaffe savaş pilotlarıydı. 20 Haziran'da 14. Kanat Politz'deki petrol tesislerine saldırdığında durum buydu. Çoğunlukla Bf410 çift motorlu avcı uçakları tarafından yapılan otuz dakikalık yoğun saldırılarda, Grubun on dördü B-24'ü gökten vuruldu. (Bazıları yakındaki İsveç'e ulaşmayı başardı.) 856. Filo'da göreve katılan her uçak ve mürettebat kayboldu. Ertesi günün görevi açıklandığında, Berlin için azami çabaydı! 492.'nin nihayet kaldırabildiği kuvvet acınacak kadar küçüktü - sadece on bir uçak. Ama gittiler, tabii ki, bir gün önce Politz misyonunu uçuran üç ekip de dahil.
her ay başka bir “kara gün” getiriyor gibiydi. 7 Temmuz'da 14. Kanat Kurtarıcıları Bernberg'e saldırdığında, 492. filo sadece 23 uçak koyabildi, böylece oluşumlarının üçüncü filosu 392. tarafından sağlandı. Toplamda, 492'nci 12'sini ve 392'si 5'ini savaşçılara kaybetti. Bu sefer, görevdeki her uçağı, toplam 9'unu kaybederek yok edilen 859. Filo oldu. Ağustos ayının ilk haftasında, 492. görev kayıpları 58 Liberator ve 578 havacıya ulaştı (KIA, MIA, POW, stajyer veya geri döndü.)
Bu noktada, 8. Hava Kuvvetlerinde 21'i B-17'ler ve 19'u B-24'ler olmak üzere 40 ağır bombardıman grubu faaliyetteydi. Bunlar üç Bomba Bölümüne ayrıldı. 1. Tümen Onyedi, 2. Tümen Yirmi Dört ve 3. Tümen her ikisinin bir kombinasyonuydu, bunlardan beşi B-24 grubuydu. Diğer iki gerçek daha açık hale gelmişti: Performans zarflarındaki farklılıklar nedeniyle, aynı Bölümde B-17 ve B-24 dizilişlerini uçurmak akıllıca değildi ve Sekizinci'yi yöneten erkeklerin çoğu açık bir tercih geliştirmişti. Kurtarıcı üzerindeki kale. Bu kriterleri uygulayarak, 2. Tümen'i tam olarak donatmak için gereken on ikiden fazla yedi B-24 grubunun olduğu ve şu an için Kurtarıcılarını elinde tutması gerektiği açıktı. (Ana sebep B-17 uçaklarının olmamasıydı. Eğer bu sorun giderilebilirse, General Doolittle'ın planı umarım daha sonraki bir tarihte İkinci Tümen'i B-17'lere dönüştürmekti.)
(Eklenen not: Hem B-17 hem de B-24'ü uçuran, birkaç kişiden fazla konuştuğum, Sekizinci'nin hiyerarşisinin tercihine bakılmaksızın, muharebe uçuşu için kararlaştırılan seçim B-24'tü. Daha yüksekte biri bunu biliyor olmalı, çünkü B-24, ABD'nin bugüne kadar bildiği sayılarla en çok üretilen uçaktı.)
yeni bir savaş düzeni oluşturmak için atılan ilk adım, beş 3. Tümen Kurtarıcı grubunun Kalelere dönüştürülmesini emretmek oldu. Bu, eleme adaylarının tiyatroya gelen son üç B-24 birimiyle - 489., 491. ve 492. - ile sınırlı kalmasıyla, iki fazlalık bıraktı.
Şimdi, gerçeğin yerine varsayımı koymaya başlamak gerekiyor, ancak tarih gösteriyor ki, 491'inci Almanya'yı bombalamaya devam edecek grup olarak seçilirken, 489'uncunun ABD'ye yeniden konuşlandırılması ve B- ile yeniden donatılması planlanmıştı. Pasifik Kampanyası için 29'lar. 492'ncinin - o sırada Sekizinci tarafından şimdiye kadar kaydedilen en ağır kayıplara maruz kalıyordu - artık bir gereksinimin olmadığı grup olarak bariz seçim olduğu oldukça kesin görünüyor.
Böyle bir kararın alınabilmesi, bir dereceye kadar Sekizinci'nin başarısının bir ölçüsüydü. İlk gruplardan bazılarıyla – akla hemen 100. grup geliyor – USAAF, Sekizinci grubun İngiltere'de kalacağını kanıtladı. Büyük bir bedel karşılığında, 1942-43'te Luftwaffe'ye, bir grup ne kadar kötü vurulursa ve tekrar vurulursa vurulsun, kayıpların yerine geçeceği ve savaşın devam edeceği tamamen açıktı. Ancak 1944 yazında, benzer bir durumun ortaya çıktığı ve 492'nin kötü ve sık sık vurulduğu bir zamanda, 8. Hava Kuvvetleri'nin sürekliliği noktasında artık şüphe yoktu. Bu koşullar altında, 492.'nin ortadan kaldırılması, şu anda geri çekilen bir düşman için propaganda değeri ne olursa olsun, cesaretin daha iyi bir parçası olarak görülebilir.
Yukarıdaki ve diğer değişiklikler, Ağustos ayının ilk haftasında kapsamlı bir dizi Sekizinci Hava Kuvvetleri emriyle resmileştirildi. Kayıtlara göre, 492'nci yeni bir iş buldu. It would take over what was known as the `Carpetbagger Operation' - dropping of agents and supplies behind enemy lines by night.
ut in reality this new assignment would be largely carried out by others the original 492nd was to be broken up and its personnel assigned to a variety of other units of the Eighth. Most of the air crews with less than 15 missions were placed in the 859th Squadron. Newly promoted to Lieutenant colonel, Mahoney then took these men to Rackheath where they became the 788th Squadron (2nd Org) 467th Bomb Group and complied an exemplary record. Colonel Snavely was given command of the 44th Group and took many of his Headquarters personnel and Lead Crews with him. Others went to the 392nd and 93rd. After only 89 days of combat and 67 missions, the daylight 492nd was gone.
he pace of the air offensive was moving toward its zenith and there was little time to mourn the passing of the 492nd. Thus the beds at North Pick were hardly cold before the 491st Group moved in to fill the vacancy in the 14th Wing. The 491st picked up the load on 18 August, flying their 58th mission from North Pickenham after completing 57 from their previous base at Metfield. The incoming 491st crews were well aware of the misfortunes that had befallen the 492nd at the hands of the Luftwaffe fighter pilots, and they were not anxious to tempt fate by repainting their aircraft in the tail colors of the 492nd - as they were expected to do now that they were part of the 14th Bomb Wing. Thus, until early 1945, the consistency of the 14th Wing tail codes (black on silver) was overlooked, and the 491st Liberators continues to sport the white stripe on green tail colors the Group had used while a member of the 95th, Wing at Metfield. Whether or not their tail markings had anything to do with it, it can be noted that during the next three months at their new home - the same length of time the 492nd flew from North Pick - the 491st lost a total of only ten aircraft, not one of which was to fighters!
here is much speculation as to the cause of the 492nd's terrible losses . some say it was the "silver airplanes" (the 492nd was first in Europe with this no-paint, natural-metal-finish (NMF) on all their aircraft). Others say it was "loose formations" or "lousy position" in the overall scheme. Recently, Paul Arnett, who founded and maintains the 492nd website, discovered that on more than one occasion, the 44th Bomb Group, their sister unit, changed position in the overall formation which left the 492nd "dangling" away from the protection of the flotilla. (This was especially prevalent at Bernberg.) Still others believe it was a special vendetta the Luftwaffe had for the 859th Squadron (anti-sub) and its spawn, the 492nd. There were others whatever the reason or combination thereof, if it was anything besides "bad luck", the debate continues each survivor has his own idea of the cause(s) for these horrific losses. As a comparative, the US Marines in WWII lost a total of 29 per 1000 combatants . the 492nd lost 442 per 1000 . almost half!
he 859th Squadron (now redesignated 788th at Rackheath) would prove to be the best single squadron in the 8th Air Force on at least three levels.
They set the 8' Air Force bombing record by putting every bomb from the squadron into a 500' radius over the target at Zweisel, Germany on 20 April 1945.
Their safety record (least amount of losses per aircraft dispatched as part of the 467th BG).
Their maintenance record (as part of the 467th BG) stands alone at the top of the entire 8th Air Force.
These statistics, along with the incredible losses sustained while at North Pick are a mute testimony to the brave men who went overseas in WWII to destroy the Axis forces of Hitlers "Fortress Europe".
he airdrome at North Pickenham remained the home of the 491st until the end of the war in Europe. By that time the Field's first tenants were only a dim memory in the minds of a few old timers at North Pick. The 492nd personnel, who finished the war, did so as members of other organizations and thus considered themselves as veterans of those units.There was no one around to prepare and publish a souvenir album or unit history of the 492nd. The 14th Bomb Wing History, which might well have included the story of the Group for which they waited so long, makes only a single, seven-line reference to the 492nd! Published Air Force records and histories - based on the criterion that unit continuity follows the official unit designation - merely reflects a transfer of station for the Group on 10 August 1944. They take no official cognizance of the fact that the 492nd organization that existed after that date had any real relationship to the group that had borne the designation up to that point! Thus, the factors of time and circumstance again worked against the 492nd . this time to deprive it of any real recognition of its brief but eventful tour as a daylight strategic bombing organization. To this day, no special unit citation has been awarded to this group for their 89-day service and suffering at North Pickenham. Who will recognize the sacrifice of these brave men?
Robin C. Janton. The Hard Luck 492nd. Bomber Legends. Volume 2 No. 3 2005.
------------
"857th Squadron Commander in WWII and it sounds like he had quite a career at NASA. some excerpts from NASA documents:'
"The first line of action under Ostrander produced a preliminary project development plan for orbital operations by mid-September.54 For the second, Seamans formed still another ad hoc group that was "to establish program plans and supporting resources necessary to accomplish the manned lunar landing mission by the use of rendezvous techniques" with as much rigor as the Fleming report. He named Donald H. Heaton, his former assistant who had become Assistant Director for Vehicles in Ostrander's office, as chairman of the new group.55"
"After the Fleming and Lundin Committee study reports had been distributed, Seamans met with several Headquarters program directors to discuss whether the advanced Saturn, called the C-3, recommended by Lundin's team could make the voyage to the moon if the earth-orbital rendezvous approach were chosen. Silverstein warned that the vehicle's upper stages were simply not well enough defined as yet.34 Seamans agreed. On 20 June 1961, he asked Colonel Donald H. Heaton to head a task force* to study the C-3 and its possible employment in a manned lunar landing mission using rendezvous techniques."
"Ad Hoc Task Group for Study of Manned Lunar Landing by Rendezvous Techniques
(Heaton Committee)
Date of organization: June 1961
Report submitted to Robert C. Seamans, Jr., NASA Associate Administrator: August 1961
* Donald H. Heaton, Chairman
* Richard B. Canright
* L. E. Baird
* Norman Rafel
* Joseph E. McGolrick"
Thanks a lot forum support that was just what I was looking for. I just purchased what I believe is his USAF class A, and dress uniform with miniature ribbon bar. The ribbons are LOM/DFC w olc/SM/AM w 4olc/AD/Amer camp/Eur camp w 1 ss & 1 bs/WWII v/ND/AF long w 1 s olc/
The Joan-Eleanor system was developed from late 1942 onwards for the US Office of Strategic Services (OSS) by DeWitt R. Goddard and Lt. Cmdr. Stephen H. Simpson, with some contributions from mobile radio pioneer Alfred J. Gross. It was reportedly named for Goddard's wife's Eleanor, and a WAC Major of Simpson's acquaintance named Joan. [2]
The initial design work was performed at RCA's laboratories in Riverhead, NY, and the production units produced by Citizens Radio of Cleveland, Freed Radio Corporation of NYC, Dictagraph Corporation of New York, and the Signal-U Manufacturing Company. Most of the testing was carried out in the United States and some at Bovington, England, beginning in July 1944, to refine the equipment with the first operational use later that same year.
The system was classified as top secret by the US military and was not declassified until 1976.
The system comprised a pair of transceivers: [3]
- A handheld SSTC-502 transceiver ("Joan") for use by an agent in the field.
- An SSTR-6 transceiver ("Eleanor") carried on an aircraft flying overhead at a prearranged time.
The system was designed to use the VHF band, since it was known that these frequencies could not be effectively monitored by the enemy. The agent made his report in plain speech, and the aircraft recorded the transmission on a wire recorder. Since Morse code was not required, the agent did not need to be trained in it, thus reducing overall training time, which was considered an advantage in the European theater. Additionally, the aircraft could ask for immediate clarification if required, without the delay of encryption and decryption, or an intelligence officer aboard the circling aircraft could talk directly with the agent.
Because of the low power and the unit's limited range, the transmissions were virtually undetectable and the Germans were unaware of the system.
SSTC-502 transceiver Edit
Unlike large conventional radios that weighed up to 30 pounds, the hand-held SSTC-502 transceiver was only 6.5" long and weighed less than one pound. [3] It used a dual triode as a combination super-regenerative detector while receiving, and an oscillator during transmission. Two other vacuum tubes acted as a microphone amplifier and modulator. The antenna was a simple dipole attached to the top of the unit and the only controls were for regeneration and fine tuning. The unit was powered by two D cells for the tube filaments, and two 67.5 V batteries for the tubes' plates. The original operating frequency was 250 MHz, but it was discovered that the Germans had a receiver capable of operating at this frequency, and it was changed to 260 MHz.
SSTR-6 transceiver Edit
The airborne SSTR-6 transceiver weighed about 40 pounds. [3] It had a superheterodyne receiver with two RF amplifier stages, two limiter stages, and an FM detector. Power was supplied by four 6V wet cell batteries. The equipment was used in B-17 and de Havilland Mosquito aircraft, the Mosquito being used for most missions due to its high speed and high altitude capability which rendered it safe from most defenses.
The initial aircraft used with the J-E system were de Havilland Mosquito PR (Photoreconnaissance) Mk. XVI aircraft of the 654th Bombardment Squadron, 25th Bomb Group Rcn at Watton, UK. Since 25th Bomb Group personnel flew Joan-Eleanor missions for OSS, Watton wished credit for these in monthly operational tabulations. They assigned the label Redstocking to the missions. For J-E missions the rear-fuselage compartment, aft of the bomb-bay, was fitted with an oxygen system and modified to accept the SSTR-6 transceiver and wire recorder, with an operator sitting on a cramped seat, and accessed through a side hatch.
The first successful operational use of the system was made on 22 November 1944 by Stephen H. Simpson he recorded transmissions from an agent codenamed "Bobbie" while orbiting at 30,000 ft over the occupied Netherlands. Another occurred on 12/13 March 1945 when a Mosquito PR XVI at 25,500 ft near Berlin established radio contact with agents who had earlier been dropped on 1/2 March from an A-26 Invader.
On 13 March 1945, HQ 8th AF ordered the OSS JE Project transferred to the 492nd Bomb Group's Liberator base at Harrington, Northamptonshire. The 492nd continued using Redstocking to identify the Mosquito missions. On 14 March two Mosquitoes and an A-26 flew to Harrington followed on the 15th by other Mosquitoes and A-26s. The 25th BG aircrew flew the OSS Mosquito JE missions until 492nd men completed training on this aircraft type. Both Mosquito and A-26 remained stationed at Harrington, and on occasion a Mosquito flew to Watton for inspection. OSS JE project personnel at Harrington questioned the competency of 492nd BG maintaining the Mosquito and JE operations and frequently consulted Watton. Aborts excluded, the 654th Bombardment Squadron flew 30 Joan-Eleanor (JE) Mosquito missions from Watton on behalf of the OSS over the Netherlands and Germany, and an additional 21 JE Mosquito missions from Harrington. 492nd flew 10 JE Mosquito missions.
İçindekiler
Established in October 1943 at Clovis Army Air Field, New Mexico under II Bomber Command as a B-24 Liberator heavy bomb group. The 492d was one of seven Heavy Bombardment Groups – 488th through 494th - activated in the autumn of 1943. These were to be the last Army Air Forces heavy bomb groups established. Reassigned to Alamogordo Army Airfield with a full complement of 72 crews and 72 brand new B-24's and trained there until the end of March 1944.
Was deployed to the European Theater of Operations (ETO), being assigned to VIII Bomber Command in England. Only a small part ground unit (124 men) from US left Alamogordo on 11 April 1944 and sailed on the RMS Queen Elizabeth 20 April 1944. Main body of ground echelon from four 2 Bombardment Division groups were already in the UK. These groups had been ordered to raise additional squadron ground unit. The aircraft left Alamogordo on 1 April 1944, to commence overseas movement by the South Atlantic Transport Route, beginning at Morrison Field, Florida, Trinidad, Brazil, Dakar and Marrakesh, French Morocco then to the United Kingdom. When the group arrived, they were the first VIII BC group with a no camouflage paint, natural-metal-finish (NMF) on all their aircraft.
The 492d entered combat on 11 May 1944, and throughout the month operated primarily against industrial targets in central Germany. Attacked airfields and V-weapon launching sites in France during the first week in June. Bombed coastal defenses in Normandy on 6 June 1944 and attacked bridges, railroads, and other interdiction targets in France until the middle of the month. Resumed bombardment of strategic targets in Germany and, except for support of the infantry during the Saint-Lô breakthrough on 25 July 1944, continued such operations until August 1944 when after only 89 days of combat, the 492nd had lost 52 aircraft to enemy action, with 588 men killed or missing. In the words of one veteran, "the whole group was wiped out".
Rather than try to rebuild the shattered group, the group was stood down and the surviving members were reassigned to other units in theater. Subsequently, the organization was transferred without personnel or equipment, to RAF Harrington on 5 August 1944 and assumed personnel, equipment, and the Carpetbagger special operations mission of the 801st Bombardment Group (Provisional) that was discontinued. With black-painted aircraft configured with engine flame dampeners and optimized for night operations, the group operated chiefly over southern France with B-24's and C-47's, transporting agents, supplies, and propaganda leaflets to patriots. Ceased these missions on 16 September 1944 to haul gasoline to advancing mechanized forces in France and Belgium.
Intermittently attacked airfields, oil refineries, seaports, and other targets in France, the Low Countries, and Germany until February 1945. Meanwhile, in October 1944, began training for night bombardment operations concentrated on night bombing of marshaling yards and goods depots in Germany, February—March 1945.
Ceased these missions on 18 March 1945 to engage in Carpetbagger operations over Germany and German-occupied territory, using B-24, A-26, and British Mosquito aircraft to drop leaflets, demolition equipment, and agents. Received a Distinguished Unit Citation for these operations, performed at night despite adverse weather and vigorous opposition from enemy ground forces, 20 March- 25 April 1945. Also cited by the French government for similar operations over France in 1944. Flew its last Carpetbagger mission in April 1945 and then ferried personnel and equipment to and from the Continent until July.
Returned to the US, July—August 1945 and was reassigned to Kirtland Field, New Mexico and was redesignated a B-29 Superfortress Very Heavy bomb group. Was programmed for B-29 operations in the Central Pacific, however became unnecessary when Pacific War ended. Inactivated on 17 October 1945.
Lineage [ edit | kaynağı düzenle ]
Assignments [ edit | kaynağı düzenle ]
Squadrons [ edit | kaynağı düzenle ]
- : 1 October 1943 – 17 October 1945
- : 1 October 1943 – 17 October 1945
- : 1 October 1943 – 19 June 1944 5 August 1944 – 17 October 1945
- : 1 October 1943 – 14 August 1945
Note*: Squadron taken off operational combat status personnel and equipment of squadron were reassigned to other units. Absorbed personnel and equipment of provisional squadron in a name-only redesignation.
İçindekiler
USAAF use Edit
North Pickenham was constructed in 1942/1943 as an "A" class heavy bomber station. It was handed over to the United States Army Air Forces (USAAF) Eighth Air Force in April 1944. It was assigned USAAF designation Station 143.
492nd Bombardment Group (Heavy) Edit
The first USAAF group to use North Pickenham was the 492nd Bombardment Group (Heavy), arriving from Alamogordo AAF, New Mexico on 18 April 1944. The 492nd was assigned to the 14th Combat Bombardment Wing, and the group tail code was a "Circle-U". Its operational squadrons were:
The group flew Consolidated B-24 Liberators as part of the Eighth Air Force's strategic bombing campaign.
The 492nd Bomb Group entered service in May 1944, and suffered tremendous losses in July. In the words of one veteran, "the whole group was wiped out." In the three months it was operational it had flown a total of sixty-four missions losing fifty-one aircraft to enemy action and six by other causes. Subsequently, due to its heavy losses the organization was transferred to RAF Harrington on 5 August for special operations duty less personnel and equipment and the surviving personnel transferred to other B-24 units.
491st Bombardment Group (Heavy) Edit
With the departure of the 492d BG, North Pickenham was assigned to the 491st Bombardment Group (Heavy), relocating from RAF Metfield in Suffolk, in August 1944. The 491st was assigned to the 14th Combat Bombardment Wing, and the group tail code was a "Circle-Z". Its operational squadrons were:
The group flew Consolidated B-24 Liberators as part of the Eighth Air Force's strategic bombing campaign.
The 491st Bomb Group, less the air echelon, was transferred without personnel and equipment to North Pickenham initially in February 1944 briefly before being transferred to RAF Metfield in March. With the withdrawal of the 492nd Bomb Group from operational missions in August the group was transferred back to North Pickenham .
Upon its return, the 491st concentrated its attacks on strategic objectives in Germany, striking communications centers, oil refineries, storage depots, industrial areas, shipyards, and other targets in such places as Berlin, Hamburg, Kassel, Cologne, Gelsenkirchen, Bielefeld, Hanover, and Magdeburg on one occasion attacked the headquarters of the German General Staff at Zossen, Germany.
While on a mission to bomb an oil refinery at Misburg on 26 November 1944, the group was attacked by large numbers of enemy fighters although about one-half of its planes were destroyed, the remainder fought off the interceptors, successfully bombed the target, and won for the group a Distinguished Unit Citation.
Although engaged primarily in strategic bombardment, the group also supported ground forces at Saint-Lô in July 1944 assaulted V-weapon sites and communications lines in France during the summer of 1944 dropped supplies to paratroops on 18 September 1944 during the airborne attack in the Netherlands bombed German supply lines and fortifications during the Battle of the Bulge, December 1944-January 1945 supported Allied forces in the airborne drop across the Rhine in March 1945 and interdicted enemy communications during the Allied drive across Germany in April 1945.
The 491st Bomb Group returned to McChord AAF Washington on 17 July 1945 and was inactivated on 8 September 1945. [1] [2]
Post-war RAF use Edit
The USAAF evacuated North Pickenham in August 1945 with the airfield becoming an RAF satellite for No. 258 Maintenance Unit RAF (MU) at RAF Shipdham. North Pickenham was transferred to RAF Bomber Command in March 1948 and became inactive on 26 October. In August 1949, the airfield was transferred back to RAF Maintenance Command and became home to No. 281 MU. [ kaynak belirtilmeli ]
On 1 December 1958 the station was reopened as the home for the newly reformed No. 220 Squadron RAF, equipped with Thor nuclear missiles the squadron was deactivated in October 1963 and the missiles removed. [ kaynak belirtilmeli ]
North Pickenham was later used for testing the Hawker P.1127, an experimental aircraft which would later evolve into the Hawker Siddeley Harrier, and the site was finally sold in 1967 at which point the station was officially closed. [ kaynak belirtilmeli ]
With the end of military control, the airfield was developed into the site of a large turkey farm with sheds built along all three runways. Later on a karting circuit was developed using part of the perimeter track and dispersal pans. Only a T2 hangar and a few bomb stores remain on the airfield site, however at some of the dispersed sites in and around North Pickenham village a few of the wartime buildings can still be found, including the headquarters block. [ kaynak belirtilmeli ]
A memorial stone in honour of the two Bomb Groups that flew from North Pickenham was dedicated during a 2d Air Division reunion in 1987. It is situated at the entrance to what was Site 4, the old mess site. [ kaynak belirtilmeli ]
On 11 November 1990 a quartz clock was presented to the villagers of North Pickenham by the 492d Bombardment Group. It hangs in the sanctuary of the parish church. A plaque in the church at Metfield was dedicated in 1992. [ kaynak belirtilmeli ]
A memorial bench in honour of the 491st Bombardment Group stands adjacent to the North Pickenham Village sign. [ kaynak belirtilmeli ]
Remembering World War Two AirmenMy good friend Maurice, a font of knowledge on all things Air Force, sent me a very interesting posting today, which I will reproduce here. I highly recommend anyone wanting to learn more about the 492nd Bomb Group visit its easy-to-use website at http://www.492ndbombgroup.com/
US Army: 24
US Marine Corps: 29
467th Bomb Group: 91
492nd Bomb Group: 442
This table was taken from the book
"Two Squadrons That Were One"
by Robin C Janton.
21 comments:
My father (Buel Robinson) served as a Navigator in Hershel Smith's B24 group until they were shot down and spent the next 11 months in POW camp. I recently visited their old air base in North Pickenham, Endland, where turkey farming, wind turbines and a kart racing outfit now put the old runways to better use. The town has a nice memorial at one corner of their park, and the Blue Lion pub contains photos, old books and memories of those who served there. The town folks were very gracious, we did not have time to look for any who might have been alive at the time, will do so next trip, hopefully accompanied by my father.
As a grandson of the nose gunner of Sknappy (Tom Kelley), I have been very interested in any insight to his war story. In the late 80's a painting called "Into a Hornet's Nest" was created with the help of the remaining crew of their last mission, June 20, 1944. They had to complete an emergency landing in Sweden and taken POW's, luckly Sweden was neutral and the environment was better than most. After my grandfather past away in 2003, I have tried to compile any and all research material about this crew and info on the 492nd. I am looking for any one that has any knowledge of the Sknappy crew, 856th bomb squadron and 492nd.
Aircraft "SKNAPPY" landed at the Bultofta airport 20/6-1944 sometime between 09.27-10.30 in the morning.
Aircraft "SKNAPPY" landed at the Bultofta airport 20/6-1944 sometime between 09.27-10.30 in the morning.
In connection with the attack from enemy fighters, “Sknappy” was observed at 09.15 over the Pommer Bay.
Some time later, the plane landed at Bulltofta with engine No. 4 feather. Minor damage on the left fin and rudder occurred and the hydraulic system was damaged. After reparation, the plane returned July 16, 1945 to UK.
The crew repatriated from 1 November 1944 following the detention in Korsnäs.
Name: Rank: ID-nr: Arrival Date: Note:
DICKSON, Willis Kent 2/Lt 0-693014 1944-06-20 returned UK
DORSEY, Clyde (NMI) T/Sgt 18118791 1944-06-20 returned UK
GALL, Andrew S 2/Lt 0-691982 1944-06-20 returned UK
KELLY, Marion Thomas S/Sgt 36415028 1944-06-20 returned UK
KOLLINGER, Eugene Victor 2/Lt 0-684172 1944-06-20 returned UK
KRISTYNIK, John Joseph T/Sgt 18190174 1944-06-20 returned UK
SEITZINGER, Elvern Rae 1/Lt 0-810956 1944-06-20 returned UK
SIMPSON, John H. Jr S/Sgt 18051775 1944-06-20 returned UK
SUTER, Arthur Robert S/Sgt 12162656 1944-06-20 returned UK
WEHAGEN, Donald Reeves S/Sgt 15329043 1944-06-20 returned UK
(Source “Amerikanska Nödlandare 1943-1945”, Bo Widefelt, published by “Air Historic Research”, 2007, ISBN 91-975467-6-3)
Thanks for the info. I have some of the information you provided, but it is always welcome to get any and all info that is out there. Since my grandfather passed away, it has been hard to get any info and his military records were destroyed in a fire in St Louis.
Take a look at my newsletters at http://home.wwdb.org/srhodes/Tribute_files/sweden%20stay.htm. (scroll midway down the page to the links).
Pictures of three of your grandfather's crew mates can be see in the Fall 1999 newsletter (pg 9). They are identified in the Dec 1999 (pg9) letter.
If you have any questions, contact me at Svartkatt2000 at verizon.net.
Karen, I have Volume 1, Issue 1 through Volume 1 Issue 4 printed off. I have reviewed them and have found my grandfather (Tom Kelley) in the #5 photo, bottom row second. He is the second one starting from the right in the Volume 1, Issue 3. Do you have any more of these news letters that involve the 492nd bomb group?
Please send me your email so that I may reply to yours.
My email is [email protected]
My father was Elvern Seitzinger, pilot of Sknappy. After he passed away in 2006, my sister took many of his papers/items to be archived at the 8th Air Force museum in Pooler, GA. Dad sure enjoyed visiting with your grandpa!
My father (Nello Centore) was Pete Val Preda's (Crew 601)flight engineer. They were in the ill-fated 856th Bomb Squadron of the 492nd Bomb Group. Of the 12 aircraft the 856th sent out on June 20, 1944 mission to Politz, one turned back with engine problems. The other 11 were lost. Two made it to Sweden (Kehoe & Seitzinger). Joanne's father, Elvern Seitzinger, was Val Preda's co-pilot until he got his own crew. If anyone would like to read more on the 492nd Bomb Group and my Dad's time as a POW, I wrote a book based on his war experiences. The title is "Deadly Decision" and it is available on amazon.com.
Joanne,
I remember your father coming by the house when I was a child. My grandfather enjoyed spending the time with him and your mother. I will have to contact the museum to see about those documents for my research.
Please send me an email, svartkatt2000 at Verizon.net. My Dad has some questions about information in your book. He was a fried of Toepper's and even spent some time with him in Chicago before shipping overseas.
Hi Karen,
What a great bit of news. Miles Toepper has been difficult to track down. He is not in the Crew 601 photo (see 492ndbombgroup.com website) because he was "bumped" off the flight overseas and went over by ship. I was in contact with his nephew and grand-nephew but they could not supply me with a picture of him. I believe this is a real tragedy as he gave his life in the service of our country and he is virtually forgotten. I would really like to contact your Dad, either by phone, e-mail, or snail mail. I tried to send this to the e-mail address you posted but it would not go through.
Best wishes to you and your family,
Rick Centore
[email protected]
Hi Karen,
What a great bit of news. Miles Toepper has been difficult to track down. He is not in the Crew 601 photo (see 492ndbombgroup.com website) because he was "bumped" off the flight overseas and went over by ship. I was in contact with his nephew and grand-nephew but they could not supply me with a picture of him. I believe this is a real tragedy as he gave his life in the service of our country and he is virtually forgotten. I would really like to contact your Dad, either by phone, e-mail, or snail mail. I tried to send this to the e-mail address you posted but it would not go through.
Best wishes to you and your family,
Rick Centore
[email protected]
Miles Toepper went to the high school I teach at. We have a webpage for him. It is:
There is a photo of him on the website.
Thanks Jim for the link to Mile's webpage. I sent it to my Dad and to the 492nd BG Association.
Jim,
Thank you very much for posting the link to the webpage dedicated to Miles Toepper. It is heartwarming to see that the sacrifice he made for our country is remembered in such a way. I would like to donate two copies of my book "Deadly Decision" to the Proviso East and West High School Libraries. I will send them to the District 209 offices. Could I ask you to give them a heads up that the books will be coming? (I've more coming in so give me a couple of weeks.)
Thank you,
Rick Centore
İçindekiler
The 452 OG mission is to organize, train and equip aircrews to provide air refueling and strategic airlift any time, any place. The Group's aircraft operate under widely varying situations ranging from small movements in battle to large movements over long distances. [ kaynak belirtilmeli ]
The Group also has a medical squadron which augments joint forces with aeromedical evacuation aircrews who provide medical care for sick and injured patients transported by air.
The group includes a C-17 Globemaster III flying squadron and a KC-135R Stratotanker flying squadron as well as an aeromedical evacuation squadron:
- (KC-135R) (C-17)
- 452d Aeromedical Evacuation Squadron
- 452d Operations Support Squadron
- 452d Contingency Response Squadron
- 912 ARS-AD Associate flying KC-135R
İkinci Dünya Savaşı Düzenle
NS 452 Bombardment Group (Heavy) was established on 14 May 1943 and activated on 1 June 1943 at Geiger Field, Washington. The unit was transferred to Rapid City AAB, South Dakota on 15 June 1943 and trained there until early October 1943. It had been redesignated as 452 Bombardment Group, Heavy on 20 August 1943. The unit was moved to Pendleton Field Oregon on 11 October 1943 and to Walla Walla AAFd Washington on 4 November 1943.
Ground unit left for Camp Shanks New York on 23 December 1943 and sailed on the Queen Elizabeth on 2 January 1944, and arrived in Clyde on 8 January 1944. The air echelon began overseas movement in early December 1943 via the southern ferry route. Most of the aircraft reached England a few days before the ground units arrived. The 452d was assigned to the 45th Combat Bombardment Wing, and the group tail code was a "Square-L".
the 452d entered combat on 5 February with an attack against aircraft assembly plants at Brunswick. Throughout combat, engaged primarily in bombardment of strategic targets, including marshalling yards at Frankfurt, aircraft assembly plants at Regensburg, aircraft component works at Kassel, the ball-bearing industry at Schweinfurt, a synthetic rubber plant at Hanover, and oil installations at Bohlen.
In addition to strategic missions, the 452d supported ground forces and carried out interdictory operations. Helped prepare for the invasion of Normandy by hitting airfields, V-weapon sites, bridges, and other objectives in France. The group struck coastal defenses on D-Day, 6 June 1944. Bombed enemy positions in support of the breakthrough at Saint-Lô in July and the offensive against Brest in August and September 1944. Later in September, assisted the airborne attack on the Netherlands. Hit enemy communications in and near the combat zone during the Battle of the Bulge, December 1944 – January 1945. Bombed an airfield in support of the airborne assault across the Rhine in March 1945.
The group received a Distinguished Unit Citation for action on 7 April 1945 when, despite vigorous fighter attacks and heavy flak, it accurately bombed a jet-fighter base at Kaltenkirchen. The 452d Bomb Group flew its last combat mission of World War II [in Europe] on 21 April, striking marshalling yards at Ingolstadt.
The group flew a total of 250 missions from Deopham Green during the war, losing 110 of its bombers in the course of these operations. Indeed, the group suffered particularly heavy losses during the spring of 1944, at that time sustaining one of the highest rates of loss of any Fortress equipped unit in the Eighth Air Force.
Redeployed to the US June/August 1945. The air echelon departed the United Kingdom late June 1945. Ground echelon sailed on the Queen Elizabeth from Greenock on 5 August 1945, and arrived in New York on 11 August 1945. The unit established at Sioux Falls AAFd, South Dakota where the Group was inactivated on 28 August 1945.
Cold War Edit
Redesignated 452 Bombardment Group, Very Heavy on 11 March 1947. Activated in the Reserve on 19 April 1947. Redesignated 452 Bombardment Group, Light on 27 June 1949. Trained as a bombardment group under supervision of the 2347th Air Force Reserve Training Center. Ordered to active duty effective 10 August 1950 for duty in the Korean War under the 5th Air Force. Moved to Japan, October–November 1950, and entered combat with B-26 Invader light bombers against communist forces late in Oct, operating first from bases in Japan and later from South Korea. Flew armed reconnaissance, intruder, and interdiction missions, and provided support for ground troops. Bombed and strafed buildings, tunnels, rail lines, switching centers, bridges, vehicles, supply dumps, and airfields until May 1952 when its mission was taken over by the regular USAF 17th Bombardment Group (Light). The group received two Distinguished Unit Citations (Presidential Unit Citations)for its actions during the Korean War.
Returned to the United States and placed back in reserve status. The unit was remanned and trained as a tactical reconnaissance group, (452 Tactical Reconnaissance Group) 1952–1955 as a tactical bombardment group (452 Bombardment Group, Tactical), 1955–1957 and as a troop carrier group, (452 Troop Carrier Group, Medium) 1957–1959.
Modern era Edit
On 1 August 1992, the 452d Operations Group (452 OG) was activated as a result of the 452d Refueling Wing implementing the USAF objective wing organization. Upon activation, the 452 OG was bestowed the lineage and history of the 452 Air Refueling Group and all predecessor organizations. the 452 OG was assigned the flying squadrons of the 452d Refueling Wing.
In 1993, March AFB was selected for realignment. As part of the Air Force's realignment the 452d ARW became the 452d Air Mobility Wing on 1 April 1994. On 1 April 1996, March officially became March Air Reserve Base. In 2005, the Group retired its C-141 fleet. A year later, the wing began to receive its eight C-17s.List of site sources >>>