2011 yılı itibariyle, eski Hava Kuvvetleri komutanı Alexander Zelin'e göre, 252 MiG-31 avcısı Rus Hava Kuvvetleri'nin bir parçasıydı. 2020'ten önce, 60 önleyici avcı uçaklarından daha fazla MiG-31BM sürümüne yükseltilmesi planlanmaktadır. Şu anda, savaşçılar 7 hava üslerine dayanıyor. MiG-31BM avcı uçağı, Rus Hava Kuvvetleri ihtiyaçları için yılın 1998 uçağının modernizasyonu. 2008'te durum testlerinin ilk aşaması tamamlandı, ikinci aşama devam ediyor. Önleyicinin yükseltilmiş bir sürümü, 320 km mesafesindeki hava hedeflerinin algılanmasını sağlayacak yeni bir radar ve silah kontrol sistemi alacak. Ayrıca, hava hedeflerine aynı anda 10'e eşlik etmenizi sağlayacak.
Öykü создания
MiG-31 avcı uçağı üzerindeki çalışma, ortak devleti (GSI) ve 25-1971'te yapılan birlik testlerini başarıyla üstlenen ve kendisini etkili ve yüksek hızlı bir durdurucu sistem olarak kurmayı başarmış olan mevcut MiG-1972P yakalayıcısının modernizasyonu olarak tasarlandı. Hava savunma. Aynı zamanda, C-155MP ismini alan yeni neslin gelecek vaat eden bir havacılık havacılık kompleksi (AKP) oluşturulması, onlara MMZ Zenit'e verildi. A.I. Bu proje ile ilgili çalışmalar, SSCB Hükümeti 24 1968 Kararı uyarınca başlatılmıştır.
Yeni bir karar kompleksi geliştirirken, askeri-sanayi kompleksi ve SSCB hükümetinin kararnamesi, savaş yeteneklerini genişletme, savaş kullanımının ideolojisi vb. Alanındaki bir yenilik için taktik ve teknik gereksinimleri önemli ölçüde destekledi. Bu, makinenin tasarımında, fabrika ve uçuş testlerinde önemli değişiklikler yapılmasını ve avcı-önleme aracının savaş yeteneklerinin değerlendirilmesini gerektirdi. Temel sorun, ümit vaat eden tüm sistemleri (havadan kontrol ve rehberlik sistemlerinin oluşturulması) dikkate alarak yeni kompleksin SSCB'nin hava savunma sistemine entegrasyonu idi. havacılık uzun menzilli müdahale sistemleri, yer tabanlı araçlarla iletişim.
C-155MP AKP'nin geliştirilmesine yönelik büyük görev ana silah kontrol departmanına ve ülkenin hava kuvvetlerinin ilgili bölgelerine verildi. Uzun menzilli önleyici bir avcı uçağının gelişimi için tamamen yeni bir konsept oluşturmak gerekliydi. Bu kompleksteki birçok yeni çözüm Sovyet endüstrisi tarafından büyük bir dirençle algılandı, bu özellikle bir savaşçı kavramını onaylamak gerektiğinde bir prototip oluşturma aşamasında dikkat çekiciydi. Uçağın çıkarları doğrultusunda oluşturulan Hava Savunma Kuvvetleri'nin emri de yeniliklerden sakıncaydı.
Hem Havacılık Bakanlarından (MAP) hem de radyo endüstrisinden (MRI) ve Hava Savunma Ana Komutanlığından bir prototip avcının ve testlerinin geliştirilmesine çok dikkat edildi. Buna rağmen, özellikle Zaslon silahlanma kontrol sisteminin (SAM) ve Zaslon havadan radar istasyonunun geliştirilmesinde süreç oldukça zordu. Dünya havacılık tarihinde ilk kez bir avcı uçağı üzerinde bir radar anteni olarak, aşamalı bir anten dizisi (PAR) kullanmaya karar verildi. Bu karar, teknik çözümü uçakta yerleştirme açısından oldukça problemli olan birçok sorunla, sürprizlerle doluydu.
Mühimmatı yarı aktif radar güdümlü 4 uzun menzilli füzelerle sınırlı olan uçağın yeteneklerine dayanarak, 4 hedeflerine eşzamanlı ateşleme olasılığını gerçekleştirmek önemliydi (hatta 2 füzeleri R-40T (D) ek silahlardı). Saldırı için en tehlikeli, “öncelikli” hedeflerin seçilmesi gerektiğinden, aynı anda tespit edilebilir hedef sayısının 4'i aştığından emin olmak gerekiyordu. 10 hedefleri için üst sınır, onları desteklemek için gereken zaman aralıklarının toplamı ve bölge incelemesinin süresi ile belirlendi.
Avcı uçağının görüş alanının boyutunun, 200 km'deki alanın bir görünümünü sağlaması gerekiyordu. ufukta. Bu durumda, 4 avcı uçağı, 800 km'nin ön genişliğini örtmek için yeterli olacaktır. Ordunun gereksinimlerine göre, EPR - 19 metre karelik etkin yüzeye sahip bir hedef tespit aralığı (bir hava savunma sistemi için en zor hedefe benziyordu - SR-71 yüksek rakımlı keşif), diğer tüm Sovyet avcı uçaklarından birkaç kat daha büyük olan 180-200 km idi. -O yılların yorumcusu.
1969 yılında, mevcut tüm olanakları analiz ederek, Enstrüman Mühendisliği Araştırma Enstitüsü başkanının adını verdi. Tikhomirov, o zamanlar için devrim niteliğinde olan oldukça cesur bir karar verdi - elektronik taramalı bir anten geliştirmek için. Aynı zamanda, “Bariyer” sistemine elektronik taramayı dahil etme devrimci fikrini uygulamak için, temelde yeni bir sınıfın anteni olan bir PAR geliştirmek gerekliydi. Yeni radarın gereklilikleri, parametreleri arasında herhangi bir uzlaşmaya izin vermedi: hepsi son derece yüksekti. Minimum güç tüketimi ve kütle ile HEADLIGHT, yüzeyden yüksek yararlanma oranı, yüksek hız ve düşük arkaplan ışıması sağlamalıdır.
O yıllarda, HEADLIGHT'ı ön avcı uçağına takma fikri pek çok kişi için maceracı göründü. Ancak kompleksin test edilmesinden ve geliştirilmesinden sorumlu Mareşal Savitsky bu adımı atmaya karar verdi. İlk defa, 2'ta AR-1970 endeksi altındaki HEADLIGHTS'ın tam ölçekli bir modelinde elektronik ışın kontrolü yapıldı, ardından bir radar prototipi için dokümantasyon oluşturuldu. Zaslon radarının testleri, ilk olarak uçuş laboratuarında 1975'te başladı ve 1976'ta, ilk olarak PHX B31 ve SUV Zaslon ile donatılan ilk MiG-1.01, bir uçuş testi kompleksi yürütmek üzere Akhtubinsk şehrinde Hava Kuvvetleri Test Merkezine gönderildi.
Aralık ayında 1979, Devlet Hava Aracı Araştırma Enstitüsü tarafından yapılan C-155MP kompleksinin devlet testleri. Chkalov, sona erdi. Kompleksin bir parçası olarak Zaslon SUV sistemi, MiG-6 avcısının ana silahı olan P-1981 füzesinin testlerinin başarıyla sonuçlandığı aynı gün, yılın Mayıs 33'inde SSCB Hava Kuvvetleri 31 tarafından kabul edildi. Roket yaratma çalışmaları, WMS ve Zaslon radarının gelişimine paralel olarak gerçekleştirildi.
"Zaslon" havlama sisteminin bir parçası haline gelen ve günümüzde benzersiz özelliklere sahip olan aşamalı bir pasif anten dizisine (PAR) sahip olan Impulse-Doppler radarı. Dünyada ilk kez Zaslona, uzun mesafeli havacılık radar sistemlerine uygulamada üç kanallı (aydınlatma kanalı, radar kanalı, devlet bağlılığını belirleme sistemi) anten sistemi, monoblok HEADLIGHT şeklindeki bir anten sistemi ve uzayda kiriş pozisyonunun hızlı bir şekilde yeniden düzenlenmesi ile Doppler ile dijital bir cihaz uyguladı. dar bantlı filtreleme. Ek olarak, Sovyet avcı uçağında ilk kez sürekli ayrık aydınlatma, nabız-Doppler sinyal işleme, taktiksel durumun bir göstergesinin yanı sıra, dahili A-15А dijital bilgisayarlı özel bir bilgisayar sistemi WOS'un bileşimine dahil edildi.
İnşaat açıklaması
MiG-31 avcı selefi MiG-25'e yakındı ve trapez yüksek kanatlı, iki kuyruklu yüzgeci, çok yönlü sabitleyici ile normal aerodinamik konfigürasyonda tasarlandı. Uçak gövdesinde alüminyum ve titanyum alaşımları yaygın olarak kullanılmıştır. MiG-31 ön avcı uçağının uçağı,% 50 özel paslanmaz çelikten,% 33 alüminyum alaşımdan,% 16 titanyumdan, diğer% 1 ise diğer inşaat malzemelerinden sorumluydu. MiG-25'te% 80 planör paslanmaz çelikten oluşuyordu. MiG-31 üzerinde kullanılan alüminyum alaşımları, 150 dereceye kadar çalışma sıcaklığına sahiptir ve yüksek süpersonik hızlarda uçarken yüksek kinetik ısıtmalı bölgeler titanyum kullanılarak yapılmıştır. Titanyum ve alüminyumun büyük bir hacimde kullanılması, bir avcının kanatçısının kütlesini azaltmayı mümkün kıldı.
Motor hava girişleri hareketli yatay panellerle düzenlenmiş, dikdörtgen kesitli, yandandır. Yakıt 7 gövdesi, 4 kanadı ve 2 omurga tanklarına - toplam ağırlık 17 330 kg'a yerleştirilir. Ek olarak, 2 2 litre için 500 dıştan takma tanklar, dış kanat düğümlerine de asılabilir. MiG-31B ve sonraki tüm modifikasyon modellerinin yanı sıra daha sonra serbest bırakma modellerinin avcı uçağı tutucular ayrıca ilave olarak havada bulunan su-24T veya IL-78 tanker uçağından havada yakıt ikmali için bir sistem ile donatılmıştır. Savaşçılar, L şeklinde geri çekilebilir yakıt çubuğu ile donatılmıştır.
MiG-31'te, en son çift devreli TRDDF D-30F6'ten ikisi, tüm mod vanası nozülü ve brülör tarafından kontrol edilen türbinin arkasındaki iç ve dış devrelerin dengelenmesiyle kuruldu. Motorlar, 9 270 kgf (91 kN) seviyesinde kusursuz bir çekiş ve 15 510 kgf'de (152 kN) brülör sonrası çekiş geliştirmiştir. Bu motorların geliştirilmesine 1972 yılında başlandı ve P.A. Solovyov yönetiminde yapıldı. Bu motorların kullanımı sayesinde uçak, maksimum 3 000 km / s hıza ulaşabildi.
Avcı uçağı silahı, uzun menzilli P-33 XR'den (120 km) oluşur; bu, 4-x yarı batırılmış harici süspansiyon düğümleri üzerinde, bir avuç içi kaynağının alt tarafındaki dış süspansiyon düğümlerinin yanısıra, P-hedef sistemindeki UR'nin yanısıra; 40-x'in askıya alınma düğümleri üzerindeki 60T ve kısa aralıklı UR P-60, P-73М ve P-4. MiG-31'in gövdesi altına altı namlulu 23-mm tabanca GSH-23-6 (mühimmat 260 kabukları) monte edildi. Bu ayarın atış hızı 8 000 rds / dakikadır. Bir topçu teçhizatının atıl durumdayken yerleştirilmesi, uçağın EPR'sini azaltan ve aerodinamik özelliklerini geliştiren özel bir kanatla kapatılır.
MiG-31'in performans özellikleri:
Boyutlar: kanat açıklığı - 13,46 m., Uzunluk - 22,69 m., 5,15 m.
Kanat alanı - 61,6 kare. m.
Avcı kütlesi: normal kalkış - 41 000 kg., Maksimum kalkış - 46 200 kg.
Enerji santrali türü - 2 TRDDF D-30F-6, 15 500 kgf brülör sonrası (her biri)
Maksimum uçuş hızı 3 000 km / s'dir (17 500 metre yükseklikte).
Pratik aralık - 2 150 km (PTB olmadan), 3300 km (PTB ile).
Pratik tavan - 20 600 m.
Savaş: 23 mm altı namlulu silah GSH-6-23 (260 kartuşları), 4 SD uzun menzilli p-33, 2 SD ortamı mesafeli ve R-40T 4 SD kısa menzilli p-60, P, P-60M 73.
Mürettebat - 2 kişi.
Bilgi kaynakları:
-http: //vpk-news.ru/articles/12777
-http: //vpk-news.ru/articles/12691
-http: //www.airwar.ru/enc/fighter/mig31.html
-http: //www.airbase.ru/sb/russia/mikoyan/mig/31
-http: //ru.wikipedia.org