tarafından ifade edilen görüşler Girişimci katkıda bulunanlar kendilerinindir.
[Sensitive content: This article discusses gun violence]
Alnımın ortasından birkaç santim öteye bir silah doğrultuldu. Küçüktü. Belki 22 kalibre. Zaman yavaşladı. Dövüş ya da kaç devreye girdi ve çevresel görüşümdeki her şeyi net bir şekilde gördüm. Az önce ayrıldığım restorandaki masalarından birkaç kişi camdan bize bakıyorlardı. Arkadaşlarım birkaç metre uzaktaydı, gözleri iri iri açılmış ve korkmuştu.
Başlangıç olarak, bu tehlikeli duruma nasıl düştüğümü merak ediyor olabilirsiniz. Birkaç dakika önce bir restorandan çıkıyordum. Geç oldu, belki gece 1. Bu çocuğun bana baktığını hissetmiştim. Bu noktada, arabasına doğru yürümeye ve ona “naber?” diye sormaya karar verdim. Ben mi ihtiyaç Bunu yapmak için? Hayır. Kışkırtıcı mıydı? Evet. Ve şimdi hepimiz bu şüpheli kararın hayatıma nasıl mal olabileceğini biliyoruz.
Bu karşılaşmanın bende kalıcı bir etki bıraktığını söylemeye gerek yok. Kim olduğumu, aldığım kararları ve kim olmaya çalıştığımı şekillendirmeme yardımcı oldu. Bununla birlikte, bu çok önemli anın, (daha sonra gelen) yıpratıcı davranışımın sonunu işaret etmediğini duyunca şaşırabilirsiniz, ancak, konuşmaların nasıl yanlara gidebileceğinin en dokunaklı hatırlatıcısı olarak hizmet etti – hızlı.
Yıllar geçtikçe, bu tür istikrarsız durumlarda – hatta daha az değişken olanlarda – empati kullanımının, olumlu sonuçlar yaratmak için durumları tersine çevirmek için muazzam bir güce sahip olduğunu öğrendim. özellikle işletme.
İş dünyasındaki pek çok kişi veri, analitik ve teknolojiye odaklanırken, insanların motivasyonlarını, duygularını ve değişen bakış açılarını analiz etmek ve anlamak için aynı zamanı harcamalıdır. Elbette kişinin duygusal zekasına öncelik vermesinden bahsediyorum. Dışarıdaki en yetenekli liderler, eylemlerinin ve sözlerinin etraflarındakileri nasıl etkilediğini anlarlar. Sosyal farkındalıkta mükemmeldirler ve empati uygularlar.
Bu bana doğal gelmedi. Kariyerimin başlarında, eylemlerim başkalarını nasıl etkilerse etkilesin, hedeflerime ne pahasına olursa olsun ulaşmaya istekliydim. Örnek olay: Başka bir departmandan biri projemi engelliyor veya yavaşlatıyorsa, onların üzerinden atlar ve yöneticilerini devreye sokarak aşağı doğru baskı uygulardım. Her zaman işe yaradı. Projem neredeyse anında sihirli bir şekilde hızlandırıldı veya engeli kaldırıldı. Eylemlerimi haklı çıkardım çünkü bunlar şirketin çıkarları için en iyisiydi.
Ama şirket insanlardan oluşuyor. Duyguları olan insanlar. Ve birine bu tür aşağı yönlü bir baskı uygulandığında, bu, onlarla olan ilişkinizi bozar. Onları atlattığını biliyorlar. Aşağılanmış, baskı altında hissediyorlar ve sonra itaat etmeye zorlanıyorlar. Ve sen bu duyguların kaynağısın. Bu sadece ilişkinizi mahvetmekle kalmaz, aynı zamanda gelecekteki projelerde sürtüşme yaratır çünkü o kişi (ve ekibi) sizinle çalışmaya yatırım yapmaz. Amaç, araçları haklı çıkarmaz. Rahmetli büyük Maya Angelou’nun bir keresinde dediği gibi, “…insanlar ne söylediğinizi unutacak, insanlar ne yaptığınızı unutacak, ama insanlar onlara nasıl hissettirdiğinizi asla unutmayacak.”
Baskı uygulamak, koz kullanmak veya akranları uymaya zorlamak yerine, onların katılımını sağlayabilir ve gönüllü olarak yardım etmeleri için onlara ilham verebilirdim. Onları öğle yemeği ya da kahve içmeye çıkarabilirdim. Zorluklarını sorabilirdim. Neyle uğraştıklarını ve onlara nasıl yardımcı olabileceğimi sordum. İnsanlar akıllıdır. Ne yapmaya çalıştığınızı görecekler ama çoğu bunu takdir edecek. Kısa vadede daha fazla zaman alabilir, ancak genel olarak ilişkiyi güçlendireceksiniz. Ayrıca, projeniz daha hızlı ve daha yüksek kalitede tamamlanacaktır. Ve kim bilir – belki kendi başınıza bulamayacağınız bazı fikirler edinirsiniz.
Muazzam miktarda araştırma, empati ve kişisel ilginin arttığını gösteriyor çalışan bağlılığı ve güveni. İçinde Harvard Business Review’un Empati Üzerine Duygusal Zeka Serisi, Emma Sappala yazar Nezaket ve iyimser iletişimin performans üzerinde bir çalışanın maaş çekindeki sıfır sayısından daha fazla etkisi olduğu. Yazar, başka bir makalede öfke veya hayal kırıklığıyla yanıt vermenin sadakati aşındırdığını açıklıyor.
A ders çalışma New York Üniversitesi’nden Jonathan Haidt tarafından yazılan bu çalışma, liderler empatiden daha derinden yararlandığında çalışanların daha sadık hale geldiğini gösteriyor. Nörogörüntüleme araştırması, beynimizin empati kullanan liderlere, kullanmayanlara kıyasla daha olumlu yanıt verdiğini doğruluyor.
Diğer herhangi bir beceride olduğu gibi, zaman alsa da empati uygulamak geliştirilebilir. Her insan farklıdır, bu yüzden hepimiz bize ilham veren ve motive eden tetikleyicileri keşfetmeliyiz.
İşte birkaç ipucu empati yapmak:
- Kendinizi bir başkasının yerine koyun ve olaylara onların bakış açısından bakın.
- Söylenenleri özetleyerek, duyduğunuzu sandığınız şeyi anladığınızı doğrulayın.
- Beden diline dikkat edin ve iletişim stratejinizi buna göre ayarlayın.
- Doğrudan ama düşünceli olun – açık uçlu sorular sorun.
- Hemen sonuca varmaktan veya geçmiş deneyimlere dayanarak varsayımlarda bulunmaktan kaçının.
- Özel olarak yapılabileceği zaman kimseyi toplum içinde cezalandırmayın.
Alt satır: Çalışanlarınızı anlamak güven oluşturur, bu da performansı artırır. Onları anlamaya çalıştığınız için kendinizi kutlayın. Başarısız olduğunuzda bile.
Silah zoruyla tutulduğum o andan bu yana çok yol kat ettim. Neyse ki, durum hızla azaldı ve hem kişisel hem de profesyonel olarak yöntemlerimi yeniden değerlendirmek için bir şansım daha oldu. üzerinde çalıştıktan sonra duygusal zeka ve empati uyguladım, artık “odayı nasıl okuyacağımı” ve çevremdeki insanlarla duygusal olarak nasıl bağlantı kuracağımı biliyorum. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, beni gecenin köründe yalnız bir yabancıya doğru kışkırtıcı sorular sorarken yakalayamazsınız. Nihayetinde, kendinizin farkında olmak ve önünüze sunulan risk faktörlerini anlamak, iş liderlerini harika yapan şeydir.
Kaynak : https://worldnewsera.com/news/entrepreneurs/i-lacked-this-one-critical-skill-that-nearly-cost-me-my-career-and-my-life/