İtalyan tarihçi Franco Cardini, Rusya'da 1987 kadar erken yayınlanan “Ortaçağ Şövalyesinin Kökenleri” adlı kitabında bunu düşündü. Ve orada, oluşumunun aşağıdaki hipotezini ortaya koydu. İlk başta, halkaların şamanların kıyafetlerine dikilmiş olduğunu (ve ayrıca vahşi kabilelerin savaşlarına ve kampanyalarına diğer tüm savaş yetenekli erkeklerle aynı şekilde katıldıklarını) ve büyülü bir amaç için aralarındaki ilişkilerinin sihirli güçlerini artırdıklarını söylüyorlar. yüzük gücünü herkese aktarıyor. ” Ne kadar fazla halka olursa, bu kıyafetlerin büyülü gücü o kadar yüksekti. Bu nedenle, halkaların çapı azalmaya başladı ve burada kemik veya çakmaktaşı uçlu okların bu "sihirli" kıyafetlerden geçemediği ortaya çıktı! Fark ettikleri anda, halkaları dikmeyi bıraktılar, birbirlerine bağladılar ve “sihirli” bir metalik kumaş elde ettiler ...
Yani, ilk zincir postanın göründüğü yeri aramak, en eski zincir postanın savaşçılarla birlikte savaşlara katılan rahipler tarafından giyilebileceği yerleri izler. İlk başta sadece muska halkaları olan giysiler, daha sonra oklardan korunma araçları vardı, fakat kökeninin unutulmasına rağmen, onu takmanın “büyülü” niteliği kaldı.
İngiliz tarihçiler, 1066'e göre, chainmail'in savaş alanlarına hükmettiğini ve neredeyse iki yüz yıl sürdüğü kadar uzun sürdüğünü düşünüyor. Her durumda, Claude Blair, Avrupa'da “zincir posta çağının”, 1066 ile 1250 arasındaki dönem olduğunu defalarca dile getirdi. Birisinin kendi figürleri vardır, ancak bu zaman çerçevesi çoğu kaynaktan onaylandığı gibi en haklı çıkar.
Şimdi bu çağın dönemleri şu şekilde düzenlenmiştir: kaynaklanmış halkalar kullandılar (her halka, uçları dövme kaynağı ile birleştirilmiş bir tel parçasından yapıldı) ve uçları birbirine örtüşen ve bir perçin ya da U-şekilli bir dirsek ile birleştirilen birleşik olarak birleştirildi. Her zaman istisnalar olmasına rağmen, popo popolu halkaları olan herhangi bir zincir posta, oryantal zanaatkarlar tarafından yeniden yapılmış ya da yapılmış bir iştir. Örneğin, Sutton Hoo'daki bir cenaze töreninde bir zincir posta bulgusu, daha önceki bir döneme ait olmasına rağmen.
"İngiltere'nin Henry Henry Rüyası" (bir kabusun özü: Arkadaşları bir rüyada kralı öldürmeye niyetli!). Onikinci yüzyılın sonlarına dayanan John Worchester'ın "The Chronicles" (El Yazmaları) kitabındaki figürü. Askerler zincir postayla kemer takılmamışlardı (büyük olasılıkla o zaman giyilirlerdi) ve ellerinde, yakında hanedan kalkanlarda ortaya çıkan görüntülerle süslenmiş “ters düşme” şeklinde kalkanlar vardı (İngiliz Kütüphanesi)
F. Cardini, başlangıçta titreşimli halkaların zırhının büyülü yapısını vurguladı, ancak kuşkusuz, irrasyonel kar ile rasyonelle iç içe olduğunda durum böyledir. Elbette, bir mızrakla çarpışmaya karşı koruma sağlamaz, kılıcı olan güçlü bir darbe onu kırabilir, aynı topuz bir savaşçının kemiğini e-posta yoluyla bile ezebilir, nihayet, ince bir stilize ucu olan bir okla delinebilir. Ama ... bütün bunlara rağmen, savaşta olmamasından daha iyidir, çünkü hiç şüphesiz hayatta kalma şansını arttırdı, çünkü kendini bir kılıçla, bir hançer ve hafif oklardan kayma saldırılarından korudu. İçindeki halkaların sayısı 20'e ulaştı. Ağırlık 9 - 13 kg, İngiltere'den gelen en ağır zincir posta günümüze kadar korunmuş olsa da, 24 kg!
Zincir posta gerekli tel üretimi için, söz konusu dönemde hikayeler üretimi "akıntıya" kondu ve gerçekten büyük oldu. Bir demir plaka içindeki koni şeklindeki bir delikten sürüklenen sıcak demir bir çubuktan elde edildi. Her bir süpürgenin bulunduğu deliğin çapı her zaman azaldı ve buna bağlı olarak telin çapı azaldı.
Sonra bir çubuk ("motator") üzerine, bir yay gibi bir dönüşe sarıldı ve üzerinde kesildi. Böylece, halkalar aynı boyutta elde edildi. Daha sonra koni şeklinde bir deliğe sahip çelik bir çubuğa yerleştirildi ve yukarıdan özel bir damga ile bastırıldı. Bu halkadan çapı azaldı ve uçları bir diğerine geçti. Bunları sıkıca bağlamak için, halkalar uçları çekiç darbeleriyle düzleştirilmiş bir “düzleştiriciye” yerleştirildi. Şimdi güçlü bir “delici” kaldıraçla delikler açıyorlardı, çünkü bunları delmek teknik olarak çok zor olurdu. Sonra her ikinci halka ateşe ısıtılabilir, perçinler deliklerin içine sokulur ve hepsi birlikte zincirlenir. Kalan halkalar montaj işlemi sırasında “soğuğa” perçinlendi. Bununla birlikte, en eski zincirli zırh, bütün halkaların, montaj sırasında doğrudan perçinlerle birleştirilmesine neden olmuştur.
İngiliz tarihçilerine göre zincir posta üretimi için aletler: 1 - “Motator”, halka ve dokuma örnekleri, 2 - “ekleme”, 3 - “düzleştirici”, 4 - “delici”, 5b - hazır şerit, 5б - iki bandın bağlantısı
Bir halkanın dört komşuyla bağlantısı en basit olarak kabul edildi ve en yaygın olanıydı. Çifte zincirli e-posta bir kerede sekiz zil sesi olan bir veya iki zilin bir kombinasyonudur, yani sayıları neredeyse ikiye katlanmıştır. Fakat çok güvenilir olmasına rağmen zordu. Doğu'da, örneğin "1 + 6" gibi başka dokuma yöntemleri de vardı. Ve Japonya'da, halkalar perçinlenmedi, fakat anahtarlar için anahtarlıklar üzerindeki halkalarımızın ilkesine göre bağlandı, yani, birbiri ardına sarıldılar ve bu nedenle bir bobini değil, iki, iki buçuk! Metalin ağırlığı ve tüketimi açısından, böyle bir zincir posta perçinlenenden sadece biraz daha ağırdı, ancak tertibatın üretilebilirliği önemli ölçüde arttı. Ve böyle bir postayı düzeltmek çok daha kolaydı.
Penza bölgesindeki Rusya topraklarına ait Zolotaryov yerleşim bölgesi topraklarında bulunan ve aynı yılın sonbaharında Batu Han'ın birlikleriyle Batu Han'ın birlikleri ile yerel halkın sert bir savaşı bize ulaştı. Böylece, bu zincir postanın her halkasının, ilk önce biraz yassı olduğunu ve ikinci olarak da düz tarafında yarım daire biçimli bir “sertleştirici” olduğunu bulmayı başardık. Bu posta, Penza ustalarından biri olan Andrey Davydov tarafından restore edildi ve o uzak dönemin silahlarının gerçek bir şaheseri. Ne de olsa, o zamanın teknolojisi modern olandan önemli ölçüde daha düşüktü ve bugün kolayca çeşitli makinelerde kolayca yapılabilecek bu tür zincir postalarını yapmak için gerekli olan donanım tamamen elle yapıldı.
A. Davydov tarafından Zolotarev yerleşiminde bulunan parçalardan yapılan postalar: dış çap - 12,5 mm, iç - 8,5 mm, halkaların kalınlığı - 1,2 mm. Tüm 23300 yüzüklerini aldı. Ağırlık 9,6 kg. Tüm halkalar perçinleme ile bağlanmıştır.
Buradan bir dizi ilginç sonuç çıkarabilirsiniz. Birincisi, usta silah ustasının yüzük yapmak için bir araç seti ya da farklı çaplarda yüzükler yapmak için iki ya da üç takım olabilir. Ama artık, değerleri şüphesiz ki çok yüksek olmalıydı, çünkü böyle bir set bir kişi için refahın yolunu açtı. Bu da, o zamanın bütün zincir postasının yaklaşık bir halka boyutuna veya yine iki veya üç boyuta sahip olduğu, ancak daha fazlasının olmadığı sonucuna varıyor. Büyük halkalar kullanılamaz, çünkü oklardan çok iyi bir koruma sağlamazlardı; çok küçük halkalardan gelen zincir postaları da özellikle hiçbir şeye karşı koruma sağlamadı. Yani, zincir posta döneminde bu zırh yeterince birleştirildi.
Dahası, halkalardan gelen zırhların sayısı benzersizdi ve yeniden eğitmenlerin çalışmaları tarafından tekrar gösterildi. Örneğin, aynı Andrei Davydov, bay Şah (yassı halkalarla bir tür zincir posta) yaptı: “Şah Abbas I, İran'ın Hz. Muhammed'in, eşi ve çocuklarının adlarının bulunduğu perçinli halkalarının her birinin eseri. Bu nedenle, ona göre, modern ekipman üzerinde çalışırken, günde daha fazla 20-30 yüzük yapamadı ve ... o zaman kaç tane yüzük daha sonra o zamanın efendisini yaptı ve kimin için bu kadar zahmetli (ve pahalı !!!) bir ürün yaptı.
Ve burada, fiyatlardan bahsettiğimizden, zaten 1080’te, X-NUMX’in Fransa’daki posta zırhı ya da gober için ödendiğini fark etmek önemlidir: bir at için iki ya da beş kat fazla. Bir savaş atı boğadan beş kat daha pahalıydı ve on üçüncü yüzyılda bir at aygırı basit bir yol atından yedi kat daha pahalıydı. 100'te, İngiltere'de bir şövalye olmak çok “kolaydı”. Zincir posta, kask ve kalkan, ayrıca bir mızrak ve kılıç olması gerekiyordu. Hafif bir zincir postaya (gobergeon - yani dirseğe kollu zincir postaya), basit bir demir kaska ve bir mızrağa sahip olması için basit bir asker gerekliydi. Kapitone kaftan, demir kask ve mızrak bulunan şehir milislerinin silahlanması oldukça basitti.
1125-1150 el kitabındaki resimlerden yola çıkarak. hangi st Edmund, Danimarkalıları mağlup ediyor, 1066'tan bu yana geçen bu şövalye ekipmanının sadece detaylarda değiştiği sonucuna varabiliriz! Örneğin, kasklar bir metal levhadan oluşmaya başladı ve üst kısımları hafifçe öne eğildi; kollu bilek uzunluğu vardır; Şövalyelerin kafasında zincir kaputları belirdi (ve sırasıyla kaskın kendisi daha hacimli hale geldi) ve bunlar sanatçının farkına varabildiği yeniliklerdi! Posta çoraplarınız değil, hatta at zırhınız bile yok - hiçbir şey!
Silahlanmadaki ilerlemenin yaşandığı görülüyor, ancak çok yavaş gidiyordu. Fakat burada modaya ve şövalye cüzdanına çok bağlıydı. Örneğin, Winchester İncilinin (1165-1170) çizimlerini inceleyen ve zırhın uzunluğunun 1066'teki ile aynı kalmasına rağmen, şövalye figürünün görsel olarak çok değiştiğini fark eden tarihçiler vardı. Neden? Evet, çünkü onların altından uzun kaftanlardan ayak bileklerine, hatta parlak renklere izin verecek bir moda vardı!
İngiliz tarihçi C. Blair’e göre, en şaşırtıcı olan şey, bu değil, fakat bir zamanlar bulamamış olması, şövalyelerin zırhın altında bir tür kapitone elbise giydiği belirtiliyordu. -Hiç sertlik onun için açık değildir. Ve yine de, 13. yüzyılın sonuna kadar, bir şövalye kıyafetinin tek kapitone elemanı kafasında bir şapka vardı! Bu dönemin ünlü el yazmasında, Macieus'un İncilinde, koydukları ve çıkardıkları birçok zincir posta imgesi var ve her durumda altındaki tek giysi bileğe kollu renkli bir gömlek. Sadece bir tür astarın posta üzerinde olabileceğini varsaymak, sadece bugün bu varsayımı kanıtlamak imkansızdır.
1150'ten bu yana, İngiltere'de hosen denilen kalechnuyu kumaş şövalyeleri, şövalyelikte yaygın bir şekilde kullanılmaktadır. Kemere bağlandılar ve bir zincirli tişörtün altına kondu. Bazıları diz boyu, bazıları ise uyluğun ortasına kadar uzanabiliyordu. Onların önceki şekli, bacağını öne ve arkasına bağlayan ve bağları olan bir kolkuzhnaya grubudur. Daha sonra form - gerçek zincir çorapları kumaşla kaplı. Ancak, zincir postalarla giyilen koruyucu kapitone giysiler ve o sırada onsuz aynı anda üç tip vardı. Bunlar kaşkorse, gambeson ve aketondur, ancak farklılık gösterme şekilleri bugün cevaplamak son derece güçtür.
The Praying Crusader, Winchester Psalter'dan bir minyatür. 13. yüzyılın ikinci çeyreği Zaman koruyucu silahlandırması için tipik olarak gösteriliyor: perçinli metal disklerden bacağın ön kısmındaki başlıklı ve başlıklı bir zincir haberge. Omuzun üstündeki haç altında sağlam bir tabana sahip olabilir. Diyelim ki surco ile kaplı bir deri kemerin omuz askısı.
Belki de, bu terimler zaten keyfi bir şekilde kullanıldı ve bunun anlamı birbirleriyle değiştirilebilirdi. Genel olarak, İngiliz tarihçiler şövalyenin şimdi daha parlak ve daha renkli göründüğüne inanıyorlar, ancak figüründeki metallerin renkleri hâlâ hakim. Metal kıyafetlerinin altında, o zamanki şövalye, dizlerine kadar geniş bir pantolon, dizlerine kadar uzun bir gömlek, mümkün olduğunca ipek veya en azından keten giymişti. Bacaklarda, üstlerinde zincir zırh bıçaklarının astar üzerinde gerildiği kumaş çorapları vardı. Gömleğin üzerine ince pamuklu kumaştan bir kaftan ve deri veya kaba ketenden yapılmış bir hambezon giyildi. Posta mutlaka kapitone bir başlıkla örtülmüştü, çünkü posta başlığının kendisi hiçbir zaman kafasına takılmamıştı.
On ikinci yüzyılın sonunda, kampanyanın Doğu'ya olan etkisinin bir sonucu olarak, zincir postalar bir başlıkla desteklendi ve eldivenlerle kılıflar, her yerde çorap takılmaya başladı. İlk başta, bariz nedenlerden dolayı, zincir postaların kolları fırçanın içine ulaşmadı. Savaşçılar deri eldivenler veya eldivenler giyiyorlardı, ancak zırhlarında uzun kollu olduklarında, zincir posta eldivenli deri sargılıyken bitti, terk edildiler. Avucunun ortasında, bu tür her bir mitten, herhangi bir anda ellerini serbest bırakmaya izin veren bir kesimi vardı, bu da elbette çok elverişli bir icattı. 1250'ten sonra bir yerde, ayrı parmaklara sahip zincir posta eldivenleri de vardı, ancak şövalyeler önceki sürümü reddetmedi, çünkü ayrı parmaklara sahip sürüm daha pahalıydı. Böyle bir kıyafet standart şövalye kıyafeti oldu. Bu, yılın kilisesi olan 1210 kabartması ile St. Justin, tüm vücudunun baştan aşağıya zincir postayla kaplı olduğu Pydna'da ve kaskın nefes almak ve gözler için delikli bir yüz maskesi var, böylece üzerindeki kişi metal bir heykel gibi görünüyor.
Sonra sözde surco veya cotta geldi. Önünde ve arkasında kesik olan uzun kollu kıyafetler ve yavaş yavaş kaybedilen uzun kollu gibi görünüyordu. Bu tür giysilerin fonksiyonel önemi açık görünüyor - güneş ışınlarından korunma. Ancak pek çok tarihçi, görünüşünü pek fazla bir şey olarak görmüyor; Doğu kültürünü tanıma (Müslüman savaşçıların zırh giydiği kumaşlar) moda olarak görülüyor ve kumaşın kalitesi ve zenginlikleriyle diğer şeylerin arasında öne çıkmak istiyor. Sürgünün hava koşullarına karşı bir koruma işlevi gördüğüne inanılıyor ve popüler şövalye şiiri "Kral Arthur'un İtirafı" şiirine atıfta bulunuluyor:
Yeşil elbise
Böylece zırh temiz
Yağmurun büyükleri korkunç değil.
Bu kıyafetlerin yağmura karşı etkili bir şekilde korunabileceği şüphelidir çünkü bu bir yağmurluk mac değildir! Bu surco sahibinin hanedan belirtileri göstermek için uygun bir yol olduğu başka bir teori var. Ne yazık ki, bunun kanıtlanması o kadar kolay değil, çünkü gelişmiş hanedan sistemi ve nalatnaya giysileri için moda aynı zamanda ortaya çıksa da, hanedan işaretlerinin imajlarının her zaman üzerinde karşılanmadığı iyi bilinmektedir. Aynı şekilde, bir soroko veya cotta her zaman bir hanedan çiçek kumaşlarından bir şövalye armasıyla dikilirdi.
Usame ibn Munkyz tarafından tarif edilen ve kendisine ait olan Gazakhand (a) 'nın doğu zırhı: ilk kat keten astarı, oryantal chainmail küçük halkalardan dokunmuş, pamuklu kapitone astar, büyük halkalardan “Frankish posta” ve üstüne desenli kumaş. Düğme bağlama zırhı (b). Şek. A. Shepsa
Onlar için modanın kilisenin etkisinde ortaya çıktığı varsayılabilir, çünkü postadaki savaşçı zaman içinde yürümeyi uygunsuz kılan “anatomik” görünüyordu. Ama aynı haçların üzerine dikilmiş sıradan bir tuvalden beyaz bir surco şövalye ve güneşten korunma sağladı ve hemen önündeki herkese gösterdi. İlk başta o kadar uzundu ki neredeyse parmak ucuna ulaşmıştı. Ancak bu, şövalyelerin merdivenlere çıkmasını ve eyere girmesini engelledi. Bu nedenle, uzunluğu kısa sürede kısaldı, böylece klasik sürtük savaşçı dizlerinin arkasına geçecek kadar azdı.
XIII. Yüzyılda, surcolar özellikle popüler hale geldi, ancak modaya uygun bir zırhın içinde yürümenin, İngilizce konuşan tarihçiler arasında onları kıyafetlerle örtmenin ne olduğu ile ilgili ortak bir görüş yoktu. Doğru, İngilizce'de “arması” ve “zincir posta” kelimeleri aynı “koat” kelimesiyle başlar. İlk durumda, “Arması” “kıyafet için оружия", İkincisi -" posta koat "-" zincir posta giysileri. " Yani, bu terimin hanedan anlamı açık görünüyor ve şüphe yaratmıyor, ancak ortaçağ görüntüleri bize bir sukodaki bir şövalye arması görüntülerinin her zaman uygulanmadığını, ünlü Manesky Kodunun veya Büyük Heidelberg El Yazması'nın minyatürlerinde açıkça görülebildiğini gösteriyor.
Hartmann von Aue. “Kodeks Kodeksi” nden bir minyatür, 1305 - 1340 O zamanın şövalyesinin klasik bir tasviri olarak kabul edilir. Aslında, daha sık, atın battaniyesinin bir renk, surco - başka bir renk olduğu ve kalkandaki armanın renk ve çizimleri ile hiçbir ilgisi olmadığı ortaya çıktı! Ve bu arada, aynı “Kodeks Kodeksi” bunu doğrular (Üniversite Heidelberg Kütüphanesi)
Surcoil'in en eski tasviri, 1150 yılı tarihli mühüründe Valeran de Bellomonte, Kont Mellan ve Kont Worcester figürüdür. Elbise çok sıradışı görünüyor - kolları bileğine kalmış. Böyle bir kesim, ancak XIII. Yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıktı ve XVI. Yüzyılın ikinci yarısına kadar sıkça karşılanmadı. Kalçalara kadar vücuda rahatça oturur, daha sonra geniş bir etek biçiminde ayak bileklerine doğru ayrılır ve sürüş konforu için bir yarık vardır. Onlar Winchester İncil'inde ve bir yıldan beri 1199'e kadar uzanan Kral John’un Büyük Mührü (Lionheart kardeşi Richard).
1210'ten önce, surco'nun görüntüleri nadiren karşılandı, ama sonra görünüşte tanındı ve çok büyük oldu. 1320'e kadar, büyük kollara sahip bir kolsuz bornoz ve baldırın ortasına varan bir yarık ile etekli bir görünüme sahipti, ancak uzunluğu oldukça sıradan ve ayak bileklerine ve dizlere kadardı. 1220'ten kollar, dirsekler gibi görünür, ancak bu tür surcoats'lardan çok az görüntü vardır.
Roger de Trampington. Dış görünüş, A. Sheps tarafından Cambridgeshire'daki Trampington kilisesinden istifade edilerek yeniden oluşturulmuştur (d. Yaklaşık. 1326)
Tarihçi E. Oakeshott, bu terimi kullanmaz, ancak bu elbise kulübesini çağırır, bu kıyafetin bazı örnekleri 12. yüzyılın sonundan önce şövalyelerde görünmesine rağmen, 1210 yılına kadar genel kullanıma dahil olmadığını gösterir. Ayrıca, asıl amacının bilinmediğine inanıyor, derler ki, koyu kahverengi ve gri bir paltoda somurtkan ve sert bir şövalye şeklini dışa doğru döndüren neşeli ve renkli bir kıyafet - komik bir “önemsememe” idi - tam da zamanın ruhu ve bu şövalye on ikinci yüzyılın sonunda ulaştı.
Pekala, yukarıdakilerin hepsinden çıkan sonuç şudur: uzun bir süre önce ortaya çıkan bir koruyucu zırh türü olarak zincir posta, başlangıçta, fonksiyonel ölçeklenmiş zırhın aksine, “sihir” karakterini giymişti. Daha sonra işlevselliği pratikte de kanıtlandı ve “zincir posta postası” başladı. Dahası, “yüzyıl” SADECE AVRUPA İÇİN karakteristiktir, çünkü uzun zamandır Japonya'da Asya'da hiç posta kullanılmamıştır, Çin'de popüler değildir ve diğer ülkelerde kayıtlara çok erken eklenmeye başlanmıştır. Avrupa'da “zincir posta yaşı” net bir zaman dilimine ve yerelleştirmeye sahipti. Fakat “zincir posta dönemi” hiç bitmedi. Bu beşinci aşamadır. Ancak, zırhın ardından olanları aşağıdaki materyallerde açıklayacağız.