Bizim kültürümüzde beni küçükken çok etkileyen, çok takdir ettiğim bir şey var. "Ölünün arkasından konuşulmaz" derler hep. Orijini dini midir, değil midir önemi yok. Sana cevap veremeyecek biri hakkında konuşmamayı öğütleyen hoş bir gelenek bence.
Şimdi 20 gün sonra referandumda sandıklara gidip oy kullanacağız. Oy kullanmak söz hakkı kullanmaktır. Bu öyle bir konudaki söz hakkı ki geleceğimizi belirleyecek olmasına karşın geçmişten de hiç kopuk değil.
Öyle bir oy vereceğiz ki kafasından biber gazı kapsülüyle vurularak öldürülen çocuğun, dövülerek öldürülen gencin, evinde kurşunlanan bir genç kızın, tersanelerde ve madenlerde ölen yüzlerce işçinin, Suruç'ta, Ankara Garında, Güvenpark'ta, Ortaköy'de, Reina'da ölen yüzlerce kişinin, tecavüze uğrayıp katledilen genç kızların, evlatlarının biyolojik babası tarafından öldürülen kadınların, bunalımına yenik düşüp kendi canına kıyanların, suçsuz yere tutuklu kaldıkları cezaevlerinde ölenlerin, yurt yangınında yanarak can veren kız çocuklarının, evinden çok uzaklarda yakılarak infaz edilen ya da çatışmalarda ölen, pusulara düşürülen 20 yaşlarında gencecik askerlerin arkasından konuşmuş olacağız.
Onlar öldü. Artık bizim sözümüze cevap veremezler. "Yaşasalar ne derlerdi" diye düşünün ve sonra şu soruyu sorun:
Hiç ölünün arkasından "evet" denir mi?