Yaşamımız boyunca beş kuruşsuz sürünüp, birgün yine beş kuruşsuz geberip gidiyorduk. Hayat, insanı yıpratan bir oyundu. Sabah uyanıp ayağa kalkabilmek bile bir tür başarı sayılmalıydı bu hayat koşullarında.
Dövüş Kulübü, kapitalizmin insanları nasıl sömürdüğünü anlatan güzel kitaplardan biri fakat filmini izlemiş ve hastası olmuş biri olarak kitabını o kadar da başarılı bulduğumu söyleyemeyeceğim. Çünkü filmini izlemesem kitabın birçok yerine anlamayacaktım. Biraz karışık bir anlatımı var. Dikkatle okunması gereken bir kitap. Ama onun dışında değindiği konunun günümüz toplumlarında çok önemli olduğunu düşünüyorum. Amerika'nın özellikle de dev şirketlerinin insanları üç beş kuruşluk maaşa masabaşı işlerine hayat boyu mahkum ederek insan hayatının nasıl da hiçe sayıldığını anlatıyor. Ve bu konuyu da çok ilginç bir konsepte oturtuyor yazar.
Biraz karışık anlatımına rağmen yine de güzel bir kitaptı. Fakat esas olarak filmini izlemenizi öneririm. O efsaneydi işte :)
Gözleri, ağzı açık, bacakları gerilerek, çırpınarak sallanırken kollarını kaldırıp başının üstünden ipi tutmaya uğraştı. (Ne oldu? Yapmayı unuttuğu bir şeyi mi anımsadı birden? Ya da yeryüzünde tek gerçek değerin kendisine verilmiş bu olağanüstü yaşam armağanını korumak, her şeye karşın sağ kalmak, direnmek olduğunu mu anladı giderayak? Yoksa bilinçsiz canlı etin ölüme kendiliğinden bir tepkisi miydi bu?)
Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak. Kasabanın ileri gelenleri için genç adamı öldürtmek çok kolaydı. Gene de, saçma da olsa, tek başına birşeyler yapılabileceği sanısını veriyordu; insan katılıyordu bu yalana.