Çift bağlarının arkasındaki ‘aşk hormonu’ olarak oksitosin hakkında yeni sorular
Onlarca yıllık bir dogmayı alt üst eden UC San Francisco ve Stanford Medicine’deki bilim adamlarının yaptığı yeni araştırma, sosyal bağlar oluşturmak için gerekli olduğu düşünülen bir hormon olan oksitosin reseptörünün, bilim adamlarının kendisine verdiği kritik rolü oynamayabileceğini gösteriyor. son 30 yıl
27 Ocak 2023’te ortaya çıkan çalışmada NöronEkip, tarla farelerinin oksitosin reseptörleri olmadan ürediğini ve normal farelerle aynı tek eşli çiftleşme, bağlanma ve ebeveynlik davranışlarını gösterdiğini buldu. Ek olarak, oksitosin reseptörleri olmayan dişiler, sıradan dişi tarla farelerinden daha küçük miktarlarda da olsa doğum yaptı ve süt üretti.
Sonuçlar, çiftler arası bağ ve ebeveynliğin altında yatan biyolojinin, bazen “aşk hormonu” olarak adlandırılan oksitosin reseptörleri tarafından tamamen dikte edilmediğini göstermektedir.
Makalenin kıdemli yazarı ve UCSF Weill Enstitüsü üyesi psikiyatrist Dr. Nörobilimler için. “Bu çalışma bize oksitosinin muhtemelen çok daha karmaşık bir genetik programın sadece bir parçası olduğunu söylüyor.”
CRISPR tarla fareleri bir sürpriz hazırlıyor
Kır fareleri, ömür boyu tek eşli ilişkiler kurduğu bilinen birkaç memeli türünden biri olduğu için, araştırmacılar sosyal bağların biyolojisini daha iyi anlamak için onları inceliyorlar.
1990’larda oksitosinin reseptörüne bağlanmasını önleyen ilaçlar kullanılarak yapılan araştırmalar, tarla farelerinin çift bağı kuramadıklarını buldu ve bu da hormonun bu tür bağlanmalar oluşturmak için gerekli olduğu fikrine yol açtı.
Mevcut proje, Manoli ile o zamanlar UCSF’de ve şimdi de Stanford Medicine’de görev yapan eş-kıdemli yazar ve nörobiyolog MD, Ph.D. Nirao Shah arasındaki ortak ilgi alanlarından doğdu. Shah, onlarca yıl önce oksitosin çalışmaları hakkında ders verdiğinden beri, çayır farelerinde oksitosin biyolojisi ve sosyal bağlanma ile ilgilenmişti. Sosyal bağların nörobiyolojisini araştırmak isteyen Manoli, Shah’ın laboratuvarına 2007 yılında doktora sonrası araştırmacı olarak katıldı.
Yapımı 15 yıl süren bu çalışma için ikili, oksitosinin reseptörüne bağlanmasının gerçekten çift bağının arkasındaki faktör olup olmadığını doğrulamak için yeni genetik teknolojiler uyguladı. İşlevsel oksitosin reseptörleri olmayan kır fareleri üretmek için CRISPR kullandılar. Ardından, diğer tarla fareleriyle kalıcı ortaklıklar kurup kuramayacaklarını görmek için mutant tarla farelerini test ettiler.
Araştırmacıları şaşırtacak şekilde, mutant fareler, normal fareler kadar kolay bir şekilde çift bağlar oluşturdu.
Manoli, “Desenler ayırt edilemezdi” dedi. “Oksitosine bağlı olduğu düşünülen başlıca davranışsal özellikler – cinsel eşlerin bir araya toplanıp diğer potansiyel eşleri reddetmesi ve anne ve babaların ebeveynliği – alıcısının yokluğunda tamamen bozulmamış görünüyor.”
Doğum ve emzirme
Manoli ve Shah için çift bağından daha da şaşırtıcı olanı, dişi tarla farelerinin önemli bir yüzdesinin yavrularını doğurabilmesi ve süt sağabilmesiydi. Manoli, oksitosinin hem doğumda hem de emzirmede rol oynamasının muhtemel olduğunu, ancak daha önce düşünülenden daha incelikli olduğunu söyledi. Reseptörleri olmayan dişi tarla farelerinin, doğumun oksitosine bağlı olduğu düşünülse de, normal hayvanlarla aynı zaman diliminde ve aynı şekilde doğum yapabildiklerini kanıtladılar.
Sonuçlar, hormonun doğumdaki rolünü çevreleyen gizemin bir kısmını temizlemeye yardımcı oluyor: Oksitosin genellikle doğumu başlatmak için kullanılıyor, ancak erken doğum yapan annelerde aktivitesini bloke etmek, kasılmaları durdurmak için diğer yaklaşımlardan daha iyi değil.
Ancak iş süt üretmeye ve yavruları beslemeye geldiğinde araştırmacılar şaşırmıştı. Oksitosinin reseptörüne bağlanması, onlarca yıldır süt çıkışı ve ebeveyn bakımı için gerekli kabul edildi, ancak mutant dişilerin yarısı yavrularını başarılı bir şekilde emzirebildi ve sütten kesebildi, bu da oksitosin sinyalinin bir rol oynadığını, ancak daha önce olduğundan daha az hayati olduğunu gösteriyor. düşünce.
Shah, “Bu, çift bağ ilişkisinden çok daha uzun süredir var olan laktasyon ve oksitosin hakkındaki geleneksel bilgeliği alt üst ediyor” dedi. “Tıp kitaplarında süt salgılama refleksine hormonun aracılık ettiği bir standarttır ve burada ‘Bir saniye, bundan daha fazlası var’ diyoruz.”
Sosyal bağlantı için umut
Manoli ve Shah, çift bağının nörobiyolojisini ve moleküler mekanizmalarını anlamaya odaklandı çünkü bunun, otizm ve şizofreni gibi bir kişinin sosyal bağlar kurma veya sürdürme becerisine müdahale eden psikiyatrik durumlar için daha iyi tedavilerin kilidini açmanın anahtarı olduğu düşünülüyor.
Son on yılda, bu koşulları ele almak için oksitosin kullanan klinik deneylere büyük umutlar bağlandı. Ancak bu sonuçlar karışıktı ve hiçbiri iyileştirmeye giden net bir yolu aydınlatmadı.
Araştırmacılar, çalışmalarının, mevcut modelin – sosyal bağlanmadan sorumlu olan tek bir yol veya molekülün – aşırı basitleştirildiğini güçlü bir şekilde öne sürdüğünü söylediler. Pek çok sosyal türün devamına bağlılığın önemi göz önüne alındığında, bu sonucun evrimsel bir bakış açısıyla anlamlı olduğunu söylediler.
Manoli, “Bu davranışlar, hayatta kalmak için bu tek potansiyel başarısızlık noktasına dayanamayacak kadar önemlidir” dedi. “Bu davranışa izin verecek muhtemelen başka yollar veya başka genetik bağlantılar var. Oksitosin reseptör sinyali, bu programın bir parçası olabilir, ancak her şeyin sonu değil.”
Keşif, araştırmacılara sosyal bağlantı bulmaya çalışan insanların yaşamlarını iyileştirmek için yeni yollar gösteriyor.
Shah, “Bağlanma ve bağ kurma davranışına aracılık eden anahtar yolu bulabilirsek,” dedi, “otizm, şizofreni ve diğer birçok psikiyatrik bozuklukta semptomları hafifletmek için fazlasıyla uyuşturulabilir bir hedefimiz olacak.”
Kaynak ve İleri Okuma: https://medicalxpress.com/news/2023-01-fresh-oxytocin-hormone-pair-bonding.html