MH17 uçuşu Ukrayna hava sahasına girdiği andan itibaren, işler planlandığı gibi gitmedi: uçak yanlış rotayı takip etti ve bu yükseklikte değil, olması gereken yere çarpmadı ...
Öykü Kara veya gemi tabanlı hava savunma sistemleri sivil uçaklara çarptığında çok az sayıda emsal bilir.
Öyleyse, 11 Eylül 1968, Fransız hava savunma kuvvetleri yanlışlıkla Nice üzerinden SE-210 "Caravelle III" ü vurdu. 41 yılı Fransa bu gerçeği sakladı, ancak daha sonra hala suçlu olduğunu iddia etti.
3 Temmuz 1988, İranlı bir yolcu uçağı olan Airbus-A300B2-203’i İran Körfezi’nde Amerikan kruvazörü Vinsennes tarafından vuruldu. Bir süre sonra ABD hükümeti bir hata kabul etti, ancak bir özür getirmedi ve kruvazör komutanı bile ödüllendirildi. Doğru, kurbanların aile üyelerine 250 bin dolar tutarında tazminat ödendi.
Ve son olarak, 4 Ekim 2001'de, Ukrayna S-200 Vega hava savunma sistemi yanlışlıkla Rus yolcu uçağı Tu-154M, Sibirya Havayolları'nın düşürüldü. Ukrayna hala bunun için sorumluluk üstlenmedi havacılık felaket.
Ancak savaşçılar sivil uçakları çok daha sık vurdular, ancak Doğu Ukrayna'da Malezya Boeing-17-2014 ile düşürülen yılın Temmuz 777 200'inde, bunun tamamen farklı bir tavrı var ...
Bu gerçekleri hatırla ve daha ileri git.
Diplomasi alanında, “Casus belli” kavramı iyi bilinmektedir. Bu, Roma’nın hukukundan itibaren savaş ilan etmek için resmi bir neden ifade eden yasal bir terimdir. Tüm Batılı ülkeler için kamuoyunu aldatıcı ve yanıltıcı bir şekilde özenle özen göstermeye özen göstererek, çeşitli casus kampanyaların yüzyıllar boyunca bilgi desteğinin sağlanmasında her zaman en önemli koşulun casusun varlığının ya da bağımsız oluşunun her zaman en önemli koşul olduğu belirtilmelidir.
Başka bir ülkeye karşı ilk ABD askeri kampanyalarından biri, 1899 yılında Amerikan savaş gemisi Havana baskınında “Erkekler” in batmasıyla başladı. Görünüşe göre Amerikalılar bu provokasyonu organize ettiler, ancak İspanya'yı suçladılar. Savaşın sonucunda İspanya, Küba'yı, Filipinler'i ve diğer denizaşırı bölgelerini kaybetti. Ve “Maine” in batması, ABD’de İspanya’ya karşı nefret dalgası yarattı, bu da medya tarafından oldukça ısındı.
Daha sonra birçok Batılı saldırgan ülke, belli savaşları başlatmak için provokasyonları yaygın bir şekilde kullandı. Özellikle Nazi Almanyası, bu yöntemi kullanarak, Çekoslovakya'nın bölünmesini Avusturya'nın Anschluss'ını başarıyla uygulayan ve daha sonra Polonya'ya saldıran başardı. Polonya'da, Almanlar, kılık değiştirmiş suçlularının yardımı ile, Gleiwitz şehrinde bir Alman radyo istasyonuna saldırdı ve Polonya'yı her şeyle suçladı.
Savaşın bahanesi için bu provokasyonların tarihi göz önüne alındığında, Stalin'in SSCB'ye saldırmak için bahane olarak hizmet etmiş olabilecek Hitler'in kışkırtmalarıyla ilgili endişeleri anlaşılabilir hale geldi.
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ABD, "casus belli" nin sahteciliği ustası oldu. Yılın 1945'inden sonra savaştıkları savaşların hemen hepsi, kendileri tarafından organize edilen provokasyonlarla başladı. Böylece Kore'de Güney ile Kuzey arasındaki savaş, ABD'nin Vietnam'a (Tonkin olayı) ve diğerlerine karşı saldırganlığı başladı.
Bu provokasyonlara her seferinde kitlesel medya kampanyaları eşlik ediyor. Yani, bilgi desteği olmadan kendiliğinden provokasyon aslında hiçbir şey ifade etmiyor.
Bu tür eylemler için bir aksiyom, provokasyonun ana sonucunun kesinlikle organizatörün yanında olacak bir kamuoyu görüşü olması gerektiğidir. Bu anlamda, Batı ülkeleri ve özellikle ABD’nin kamuoyu en çok kontrol edilenlerden biridir. New York'taki Dünya Ticaret Merkezi kulelerinin yıkılması ve Pentagon'daki uçağın "vurulması" olarak adlandırılan Eylül 11 2001'in olaylarını hatırlamak yeterlidir.
Mimarlık ve inşaat alanındaki uzmanların, kulelerin yıkılmasının uçakların girmesi nedeniyle meydana gelemeyeceğine dair yaygın kanıtlara rağmen, kerosenin yanma sıcaklığı, binaların destek yapılarının yapıldığı çeliğin erime sıcaklığından çok daha düşük olduğundan, ABD kamuoyunun neredeyse inancına inanıldığını belirtti. hükümet versiyonunda.
Ve buna rağmen, sözde "Savunma Bakanlığı" nın duvarına düştüğü iddia edilen "uçaktan" jet uçak motorlarının Pentagon’un yakınında bulunamamasına rağmen. Ancak bu tür açık tutarsızlıklar bile ABD hükümetinin bilgi saldırılarını yenemezdi. Bu devasa provokasyonun sonucu Afganistan’da NATO’nun saldırganlığıydı.
Irak lideri Saddam Hüseyin’in kimyasal imalatındaki suçlamalarını da hatırlayabiliriz. оружияABD Dışişleri Bakanı Colin Powell, BM kürsüsünde bir çeşit beyaz toz olan bir test tüpüyle kanıt olarak sallanıyor. Sonuç olarak, Irak'taki Batı koalisyonunun askeri şirketi. Şimdi bu ülke yok edildi ve IŞİD için bir operasyon tiyatrosu oldu.
Bu nedenle, casus belli oluşturmak için provokasyonlar yürütmekte uzmanlaşmış ABD Merkezi İstihbarat Ajansı için, provokatif bir etkinliğin güvenilirliği ve orijinallikinde ikincil bir rol vardır, çünkü her zaman büyük bilgi desteğinin yanındadır.
Bu nedenle, bu tür görevleri yerine getiren CIA kadroları şimdi ve sonra çok büyük hatalar yapıyor.
Bununla birlikte, Malezya Boeing-777-200'in Ukrayna'daki çöküşüne geri dönelim.
ABD ekonomisi, lokomotif olarak sadece askeri-sanayi kompleksiyle başarılı bir şekilde gelişebilecek şekilde inşa edildi. Savaş yok, ekonomik büyüme yok - bu Amerikan ekonomisinin işleyişinin algoritması.
21. yüzyılın ikinci on yılının ortalarında Batı ekonomisi ve özellikle ABD ekonomisi uzun süren bir krize girmeye başladı. Amerikalılar kanıtlanmış bir şekilde birçok kez ondan kurtulmaya karar verdi, yani, bir savaşı serbest bırakmaya ve daha da iyisine - birkaçı.
Bu yüzden Orta Doğu'yu yaktı. Ve Ukrayna'da anayasaya aykırı bir güç değişimi düzenlendi. Orta Doğu'daki olayların temel amacı, Avrupa'ya büyük mülteci akışlarının düzenlenmesi ve böylece ABD'deki bir rakip olarak AB'deki sosyoekonomik sakinliği baltalamaktı.
Ukrayna'da Cumhurbaşkanı Yanukoviç’in devrilmesi, Rusya’yı zorla müdahale etmeye zorlamalıydı. Bu durumda, Birleşik Devletler saldırgan ilan etme, uluslararası izolasyon örgütleme ve son olarak da AB ve NATO ülkelerini bağlama hakkını elde ederken, durgun Amerikan ekonomisine hayat kazandıracak devasa askeri emirler de aldı.
Amerikalı küratörlerin orada kan dökmeye yönelik tüm çabalarına rağmen Rusya, Kırım'ı barışçıl bir şekilde meşrulaştırırken, planların parçalanmaya başlaması.
Bunu Odessa'daki trajedi izledi ve Donbas'ta “terörle mücadele operasyonu” adı verildi. Ancak, büyük kayıplara ve sivil ölümlerine rağmen, Rusya doğrudan çatışmaya müdahale etmeyi reddetti.
Ve bir açıklaması var: Bunu yapmış olsaydı, Rusya Birleşik Devletler'in gizli arzusunu yerine getirirdi ve uzun zamandır sonsuza dek olmasa bile Avrupa'yı kendi için kaybetmiş olurdu ... Ve neden bunu yapmak zorunda kaldı?
Rusya’nın iç Ukrayna ihtilafına silahlı yollarla müdahale etme konusundaki isteksizliği ile karşı karşıya kalan ABD’nin, acilen sorunu çözmelerine izin verecek devasa bir provokasyona ihtiyacı vardı. Ve sonra Malezya uçağının kazası düzenlendi.
Ancak geçmişte, 80'lerin başlangıcına kadar. Ben Polonya Ordusu'nun genç bir subayı olarak, çalışmalarımı Sovyetler Birliği Mareşalı A. Hava Savunma Hava Harp Okulu Akademisi'nde bitirdim. Kiev kentinde M. Vasilevsky.
Eğitim sırasında, dünyada Sovyet hava savunma uzmanlarına eşit bir eşit olmadığını anladım.
Sadece Vietnam ve Orta Doğu'daki gerçek düşmanlıkların seyri sırasında, böyle bir paha biçilmez deneyim kazandılar; bu, şimdi bile, hava düşmanlarını yok etmeleri için neredeyse garanti altına alınmalarına izin veriyor.
SSCB'nin çöküşünden sonra Sovyet hava savunma kuvvetlerinin en iyi personeli ve teçhizatı Rusya'da ortaya çıktı. Buna göre, eğitimin kalitesi ve görevleri yerine getirmeye hazır olmaları kaldı ve dünyanın en iyisi ve en iyisi olarak kaldı.
ABD, Batı ve Ukrayna, Rusya ve Donbas milislerini Malezya uçağını düşürmekle suçluyorlar. Ve gayretlerinde tam bir aptallığa ulaşıyorlar.
Başlangıçta, Ukrayna, milislerin kendiliğinden tahrik edilen kusurlu 9А310М1 - 2 SAM Buk'i yakaladığını ve daha sonra kurulumun Rusya Federasyonu'ndan Ukrayna'ya gönderildiğini ve bir Malezya uçağının düşürüldüğünü iddia ederek kendi verilerini çürütdüğünü açıkladı. Ancak geri döndü ... Ve bazı Batı medyası, "Buk" mürettebatının, suçun sırrını korumak için ... Rusların kendileri tarafından tahrip edildiğini belirtti. Kanıt olarak sosyal ağlardan mesajlar var. CIA şu anda bu kadar kanıt seviyesine sahip mi?
Bir uzman olarak, bunun tamamen saçma olduğunu tüm sorumluluğuyla ilan edebilirim.
Birincisi, Rus hava savunma kuvvetlerine, uçak kazası sırasında milislerin kontrol ettiği bölge için hava savunma örtüsü sağlama görevi verilmiş olsaydı, yüzde 100 yüzde servis edilebilir araçlar ve en iyi uzmanlar oraya gönderilirdi.
İkincisi, tüm sivil uçaklar aktif radar modunda sözde rotayı takip eder. Yani, yer sorgulayıcısından gelen sinyalleri alan uçak alıcısı, irtifa ve hızdan başlayarak ve kartın numarası ile biten, uçakla ilgili tüm bilgileri sağlar. Dolayısıyla eğer Rus uçaksavar topçusu silahları olsaydı, Boeing-777-200’i yanlışlıkla indiremezlerdi! Ek olarak, dairesel görüş göstergelerinin ekranlarında, her zaman belirgin bir şekilde hava yollarının izlenmesi, ardından sivil uçakların ...
Üçüncüsü, ne milisleri ne de Ruslar, “Buk” leriyle orada olsaydı, böyle bir yükseklikte uçakları düşürecek hiçbir şey yoktu, çünkü Ukrayna'nın onu tırmanmaya yetecek bir saldırı ve bombardıman uçağı bulunmuyordu.
Taşıma ve keşif An-26 ve An-30, 7500 metrenin üzerine çıkmaz. “Boeing-10000-777” in üzerinde yürüdüğü 200 metre yüksekliğinde belki de Ukrayna askeri nakliyesi Il-76 uçabilirdi, peki nereye? Sonuçta, doğrudan milislerin kontrol ettiği bölgelere ve sonra Rusya’ya uçacaktı ...
Bu nedenle, Donetsk milislerinin veya Rusya'nın katılımıyla ilgili sürümler basitçe saçmadır. Ve bir sonraki CIA rolüne geri dönmeliyiz, kabaca yürütülen ve beyaz provokasyon ipleriyle dikilmiş.
Geçen gün Polonya Ordusunun hava savunmasının bir bölümünde hizmet vermeye başladığımız eski tanıdıklarımla tanışmam gerekti. Orada uzun bir süre kaldım, ancak Słżżba Bezpieczeństwa Bakanıstwa Spraw Wewnętrznych (Polonya Güvenlik Servisi) yetkililerinin hizmetine ve daha sonra Służba Wywiadu Wojskowego'da (Askeri İstihbarat Servisi) hizmetlerine taşındı.
Kendisiyle paylaştığım uçakta düşüncelerimi Ukrayna üzerine vurdu, ki bu ikimiz için oldukça ilginçti. Muhatapım benimle tamamen aynı fikirdeydi.
Ve son zamanlarda yayınlanan "Boeing-777-200" in düşürülmesi planlanan operasyonda CIA ajanlarının müzakerelerinin listelenmesinin kesinlikle güvenilir olduğunu söyledi. Üstelik, bölümünden Polonyalı “kontrolörler” Ukrayna “Bukovs” hesaplarına yakındı.
Kısacası, durum şöyle gözüküyordu: operasyonun planlanması, CIA, ABD'nin Ukrayna büyükelçisi Payette'den Ukrayna hükümetini etkilemesini istedi, böylece Donbas'taki savaş operasyonları alanındaki hava yollarını değiştirmeyecekti.
Tüm uluslararası uçuş düzenlemelerine aykırı olarak, sivil uçaklar tehlikeli bir bölgeye uçmaya devam etti.
Başlangıçta Boeing'in bir Ukrayna uçağını düşürmesi ve Ukrayna Buk hava savunma sisteminin öngörülemeyen durumlarda harekete geçmek için Zaroshchenskoye kasabası yakınlarında konuşlandırılması planlanmıştı.
Dnepropetrovsk memuru, mahkumlu uçağı, havadan havaya füze ile vurulmuş olan bölgeye pratik olarak Rus sınırına uçmak zorunda kaldı, böylece Batı kamuoyunun kendisini kimin vurduğu konusunda hiçbir şüphesi kalmayacaktı.
Bununla birlikte, Ukrayna Hava Kuvvetleri pilotunun sinirleri (bu arada, arkadaşım bunun Ukraynalı olamayacağını, ancak bir Gürcüce olamayacağını ileri sürdü) dayanamayacağını söyledi ve gerekenden daha erken bir roket fırlattı. Ruslar onları engelleyebileceğinden, bu konuda temelden hiçbir ekip yoktu. Hasarlı Malezya uçağı uçmaya devam etti ve bu nedenle Ukrayna Buk tarafından yerden vuruldu.
Batı medyasının küresel aktif desteğine duyulan güven CIA konusunda çok kötü bir oyun yaptı. CIA, Amerikalıların her zaman çok kötü yaptıkları bir doğaçlama yapmak zorunda kaldı.
İlk olarak, Kiev'de çalışan İspanyol bir memur aniden kendisini “Twitter'da bir Ukrayna uçağının bir MH17 uçuşunu düşürdüğünü” söyleyerek ilan etti. Sonra Dnepropetrovsk memuru ve onun radyo iletişim kayıtları ile ilgili sorunlar vardı. Kayıtlar kayboldu ve hava trafik kontrolörü bir yerlerde kayboldu.
Rusya'dan Ukrayna'ya gizlice transfer edilen ve daha sonra da geri dönüştüğü iddia edilen bir Rus “Buk” olan bir versiyon Bay. Operasyonu doğrudan denetleyen, CIA personeli olan David L. Stern. Planın yıkıldığını ve Boeing'in düşmesi gereken yere düşmediğini ve Rusya'yı ve milisleri suçlamak için çok sorunlu olacağını görünce bu versiyonla anında ortaya çıktı.
Dahası, Ukraynalılara çarpışma alanındaki savaş uçaklarının varlığını her şekilde reddetmeleri talimatı verildi. Ukrayna bunu açıkladıktan sonra, CIA’in en azından bazı güvenilirliklerini vermek için son fırsatını kaybettiği açıktı, çünkü bu tür uçuşlar tanındıysa, en azından milislerin ya da Rusların hedef aldıklarını söylemek mümkün olacaktı. Ukrayna savaş uçakları ve talihsiz astar içine girdi.
Şimdi CIA, Rus uzmanların kaza alanına ulaşmalarının nasıl engelleneceği konusunda ciddi bir şaşkınlık yaşıyor. Buradan itibaren uluslararası bir soruşturmanın, Hollanda'nın kendisine bağlanması ve enkazın aynı yere kaldırılması talepleri başladı.
CIA'in geri çekilme yolu yoktur ve dolayısıyla Amerika Birleşik Devletleri, Ukrayna ve Malezya'nın uluslararası bir mahkeme için gereklilikleri yoktur. Asıl amaç, soruşturmayı tamamen teknik bir alandan aktarmak, Boeing'i kim, nasıl ve niçin siyasete düşürdüğü, teknik kanıtların duyulmayacağı, ancak CIA ve Batı medyasının hakim olduğu duyguların hâkim olacağı açıkça belli.
Genel olarak, sonuç olarak, arkadaşım, Amerikalıların amaçlarına ulaşma konusundaki dürüstlüğü ve dürtüsünün saygı uyandırdığını, ama aptallık ve dürtüsüzlükle karıştırıldığı zaman olmadığını söyledi.
Avrupalıların ve hatta dahası, Amerikan kamuoyunun mantıklı sonuçlara varabilmeyi tamamen engellediğini düşündüm. Aksi halde, Amerikalılar ve Avrupalılar, MH17 uçuşunu kimin düşürdüğü hakkındaki gerçeği uzun zamandır anlayacaklardı.