Milonga Para Gardel – Alfredo Attadia
Günaydın dostlar. Dün kaldığımız yerden devam ediyoruz..
Tangonun, bugün bizim bildiğimiz tango olma yolundaki yolculuğunu izleyebilmek için 19. yüzyılın sonundaki Arjantin’in beşeri, sosyal, ekonomik ve politik yapılarına göz atmak gerekiyor. Buenos Aires’in “.arrabal” denen banliyö mahallelerindeki çamurlu sokaklarda fakir halk yaşamaktadır. Merkeze yakın yerlerde göçmen yerleşimi daha yoğundur ama bunlar çoğunlukla “conventillo” (derme çatma baraka) larda yaşamaya mecbur kalmışlardır.
Arraballarda karşımıza çıkan erkek figürü “compadre” ler (kabadayılar), korkusuz, gururlu ve bıçakları ile gururlarını koruyan erkeklerdir. 1800 lerin sonlarında “compadritolar” (genç kabadayılar) sayıca compadrelerden daha fazladırlar. Bunlar genelde Buenos Aires’te doğmuş, compadrelerin hal ve tavırlarını taklit eden fakir gençlerdir. Tipik kıyafetlerini, fötr şapka, gevşek bağlanmış boyun mendili, yüksek topuklu botlar ve kemere yerleştirilmiş bıçak oluşturur. Arraballardaki nüfusun çoğunluğu erkekti. O yıllarda Buenos Aires, Avrupa’da yapılan beyaz köle trafiğinin ana destinasyonu olarak ün yapmıştı.
Politik tarihe baktığımız zaman, ana başlıkları şu şekilde görüyoruz:
1816’da Río de la Plata Birleşik Eyaletleri adıyla Arjantin’in bağımsızlık ilanı, 1824’te İspanyolların yenilgiye uğraması ve 1853 ile 1880 arasında da ulusal birliğin sağlanmasıyla Arjantin Cumhuriyeti’nin ortaya çıkışı. Ama bu, siyasi çalkantıların son bulduğu anlamına gelmiyor. 1880 den itibaren Arjantin Hükümeti ülkeye göçmen akınını destekledi. Göçler nedeniyle ülke nüfusu hızla arttı, bu artış ekonomik büyümeyi, o da beraberinde enflasyonu getirdi. Ekonomik ve politik bunalımlar ayaklanmalara neden oldu. Bu istikrarsız dönem, ilk kez genel oyla bir başkanın seçildiği 1916 yılına kadar sürdü. Yani, tangonun ilk yılları, her açıdan, Arjantin halkının acılarıyla, yokluklarıyla yoğruldu.
Bu bilgileri cebe koyalım, şimdi yine müziğe ve dansa dönelim… diyeceğim ama yerim bitti, artık devamı bir sonraki oturumda
Gelelim günün parçasına. Bugün huzurlarınızda Alfredo Attadia var. 1914’te Arjantin’de doğmuş, 1982’de Venezuella’da ölmüş; bandoneon sanatçısı ve besteci. Kendi orkestrasını kurmuş. Burada dinleyeceğimiz parça – Milonga Para Gardel – (gördüğünüz gibi Gardel’e ithaf edilen parçalar hiç bitmiyor). Söyleyen sanatçı Héctor Pacheco.
İyi dinlemeler….. Tankut Tavil