Bilincine yeni bir rüya parçası girdi.
Bu rüyada, Yun Che—hala on yaşında bir çocuk olduğu vakitte— Xiao Lingxi'nin yanında oturuyordu ve tanıdık bir hikâyeyi sıcak bir tonda anlatan Xiao Lie'yi dinliyordu:
“O zamanlar, Che'er doğduktan kısa bir süre sonra Vali Situ'nun kızı doğdu. Ancak, valinin karısının hastalığı nedeniyle, çocuk doğduğunda çok zayıftı ve ölümün eşiğindeydi.”
“Eğer hayatı kurtarılacaksa, en azından bir şansa sahip olmak için Ruhsal Kaynak Aleminde olan birine ihtiyaçları vardı. Yüzen Bulut Şehrinde Ruhsal Kaynak Alemine ulaşmış insan sayısı bir elin parmağı kadardı ve bu insanların her biri olağanüstü bir statüye sahipti. Onu kurtarmak için kesinlikle kendi temellerine zarar vereceklerdi. Sonuç olarak, valinin çaresiz yakarışlarına rağmen hepsi sessiz kaldı.”
"Tek istisna Ying'er oldu. Kendisine ciddi zarar verdi ve çocuğun canlılığını dengelemek için neredeyse tüm kaynak gücünü tüketti. Sonuç olarak, o kız hayatta kalmayı başardı.”
"Che'er, bu, senin ve valinin kızı arasındaki kader düğününün gerçekleşmesindeki nedendi. O zaman, Vali Situ, kızının hayatını kurtardığı için Ying'er'e o kadar minnettardı ki, o gün ve sonrasında Ying'er ile yeminli kardeşler oldu. Ayrıca, kızına göstermiş olduğu fedakarlığın karşılığını ödeyebilmek için Xiao Ying'in oğlu ile beşik kertmesi yapacağını herkesin önünde açıkladı.”
“Hmph.” Çok yumuşak bir sesle konuştuğu gibi Xiao Lingxi burnunu yukarı doğru çevirdi, "Bu böyle olsa da Situ Xuan'ı hiç sevmem. Küçük Che'yi ne zaman görse... her zaman ona çok mesafeli davranıyor.”
……
Daha önce yaşadığı başka bir rüyaydı. Sahne, kelimeler, her şey son seferki gibiydi. Tek fark, bu sefer tamamen bilincinin yerinde olmasıydı.
Bu rüyada, Xiao Ying'in kendini kurtarmak için feda ettiği kişi Xia Qingyue değil Situ Xuan'dı.
Sonuç olarak, Xiao Ying'in kahramanlığı sayesinde gelecekteki gelini de Xia Qingyue değil Situ Xuan olmuştu.
……
Başka bir rüya parçası bilincine girdi. Bu sefer bir kız figürüydü.
"Orada dur, Xiao Che!”
Lüks kıyafetler giymiş uzun boylu ve ince hatlara sahip bir kadındı. On beş ya da on altı yaşında görünüyordu ama ağır makyajı olduğu için yaşına uygun olmayan bir şekilde güzeldi.
Şu anki Yun Che için, onun gibi bir kadının bakışlarını bir an olsun tutmasına bile izin vermek lüzumsuzluğun ötesinde olurdu. Yine de henüz ufkunu genişletmeye başlamamış genç bir adam için çok çekiciydi.
En azından, hayalindeki benliğin—o zamanlar hala Xiao Che'ydi— ürkekliğini zar zor koruduğu açıktı.
”Bayan Situ," Yun Che nazikçe söyledi. Bu, Situ Xuan'ın onunla konuşmak için inisiyatif aldığı ilk seferdi, bu yüzden heyecanını ve sevincini zar zor gizleyebiliyordu.
Rüyalarında "Situ Xuan" ismi birden çok kez ortaya çıkmıştı.
Gerçek anılarında Situ Xuan, Vali Situ'nun kızıydı ve tıpkı onun gibi Yüzen Bulut Şehri'nde yaşıyordu. Doğal olarak, onunla daha öncesinde tanışmıştı. Ama nedense, onunla ilgili anıları o kadar bulanıktı ki, görünüşünü bile hatırlayamıyordu.
O zamanlar buna dikkat etmemişti çünkü bu “rüyaları" görmeye ilk başladığında Tanrı Aleminde hayatta kalmakla meşguldü. Henüz doğduğu şehirdeyken tanışmadığı bir valinin kızıyla neden ilgilenmiş olsun ki?
Rüyaların genellikle tamamen çarpık görüntülerden oluştuğu gerçeği de bir kenardaydı.
Yine de bu sefer karşısında Situ Xuan'ın mükemmel görünüşü vardı ve aniden kafasından görünmez bir sis kalkmış gibi hissetti. Anıları ve Situ Xuan izlenimi aniden kristal berraklığında oldu.
Aslında o kadar gerçekmiş gibi hissettirdi ki sanki... onu hiç unutmamış gibiydi.
Situ Xuan, Yun Che'ye küstahça ve küçümseyerek baktı. "Dalkavukluk nedir bilir misin?"
“...” Hayalindeki benliğin tüm vücudu bir yay gibi gerildi. Boğulma hissi nihayet kaybolmadan önce birkaç nefes aldı ve kafî bir tonda konuşacak kadar sakinleşti, "Konuşmaktan çekinmeyin, Bayan Situ.”
“...”
Sadece on beş yaşında olmasına rağmen, o kadar çok hakaret duymuştu ki, onlara karşı uyuşmuştu. Ancak, Situ Xuan'ın kendisinden bir tane duymak, zihinsel savunmasında neredeyse delik açan bir darbeydi.
“Hmph!” Situ Xuan ona yan gözle baktı. “Evliliğimize sadece beş ay kaldı. Ben bir valinin kızıyım ve yine de senin gibi bir kötürümle evlenmek zorunda kalıyorum. Senin yüzünden ne kadar küçümsenmeye katlandığımı biliyor musun!?”
Yun Che yüzünün solgunlaştığını hissetti, bu yüzden kendini kontrol altına almak için dilini ısırdı. "Anlıyorum. Benimle evlenmek istemiyorsan, babandan ve büyükbabamdan nişanı feshetmelerini isteyebilirsin. Henüz çok geç değil.”
"Feshetmek mi? Gerçekten mümkün olsaydı şimdiye kadar bekleyeceğimi mi sanıyordun!?” Situ Xuan'ın sesi giderek tizleşti. “Bütün şehir ölü babanın ben doğduğumda hayatımı kurtardığını biliyor!”
“Babam sayısız insanın önünde bizim evleneceğimize yemin etti!”
“Baban hala hayatta olsaydı, bu yapılabilirdi. İyiliğini geri ödemenin farklı bir yolunu bulabilirdik. Ama hayır, sadece ölmekle kalmadı, söylentilere göre ölmesinin ana nedeni beni kurtarmak için kendini feda etmesiymiş! Eğer nişanı şimdi feshederse babam hayatının sonuna kadar nankör olarak anılacak!”
"Situ Ailesi saygıdeğer bir ailedir. Onurumuz senin gibi aşağı insanlar için zarar göremez,” Situ Xuan yavaşça konuştu. “Ama endişelenme. Bu saatten sonra ne babam ne de ben nişanı atabiliriz."
Gözleri birden iğrenç bir kıvrıma sahip oldu. "Her ne kadar bir sakat olsan da tamamen işe yaramaz sayılmazsın. Sonuçta, oldukça yakışıklı bir görünüme sahipsin. En azından, erkek fahişesi olarak kullanılabilirsin."
“...” Yun Che'nin zihinsel savunması sonunda çöktü ve yüz hatları kontrolsüz bir şekilde titremeye başladı.
“Bugün tesadüfen karşılaştığımızdan, sana gelecekten de bahsedeceğim.” Situ Xuan'ın yarı daralmış gözleri biraz küçümseme biraz oyunbozan bir ifadeyle renklendi. "Bu birkaç ay boyunca... itaatkâr olmayı öğreneceksin. Performansın beni memnun ederse evlendikten sonra güzel bir hayatın tadını çıkarabilirsin. Aksi takdirde... sakat bedenin benim öğretilerime dayanacak kadar güçlü olmazsa...”
Çatırt!
Bir dişini kırmış mıydı? Yun Che ağzında büyüyen bir kan birikintisi hissedebiliyordu.
"Küçük Che!"
Aniden, hayatındaki en tanıdık çığlık kulaklarına girdi. Neredeyse ruhunu ezen tüm bu olumsuz duyguları saf bir bahar gibi arındırdı.
Görünüşte Yun Che'nin ıstırap çeken ama baskılanmış ifadesinden memnun olan Situ Xuan, geri dönmeden önce ona son bir kibirli sırıtış attı.
Yun Che'nin yanında rengarenk bir kelebek kadar kıvrak görünen bir kızın ortaya çıkması çok uzun sürmedi. Ayrılan Situ Xuan'a baktı ve şaşkınlıkla haykırdı, "O Situ Xuan mı? Az önce onunla mı konuşuyordun?”
Yun Che koluna yapışan kıza baktı. Sadece birkaç nefes öncesinde, utancı ve öfkesi göğsünden fırlayacak kadar gerçek hissediyordu. Ancak, bakışları onun yüzüyle temas ettiği anda büyük çoğunluğu ortadan kayboldu.
Xiao Klanının içinde veya dışında, sakatlığı nedeniyle kendisine hakaret eden sayısız insan vardı. Uzun zaman önce buna alışmıştı.
Ancak, durum ne kadar zor olursa olsun üç kişi devam etmesini sağladı: onu çok seven ve ondan asla vazgeçmeyen büyükbabası, çocukluğundan beri her şeyiyle onu savunan iyi arkadaşı Xia Yuanba ve onu candan seven, sırf bir süredir onu göremediği için aramaya çıkan küçük halası.
Onu içtenlikle seven üç kişiye sahip olduğu için çoktan kutsanmıştı. Kim ne derse desin... söylenenler hayatının odak noktası olması gerekmiyordu ne de öyle olmalıydı.
Bu doğruydu. Çok küçük yaşlardan itibaren, daha önce ne tür bir aşağılanma ve hakarete maruz kaldığına bakılmaksızın, Xiao Lingxi'nin sadece görüşü ve sesi onu her zaman sakinleştirebilir ve sevindirebilirdi. Gerçekten önemli olan tek şeydi.
“Mn.” Yun Che başını salladı. “Sanırım bu benimle ilk kez kendi isteğiyle konuştuğu andı. Daha önce hiç karşılaşmamış gibi değiliz ama beni daha öncesinde hiç tanımadı.”
“Eh? Gerçekten mi?" Xiao Lingxi'nin şaşkınlığı büyüdü. "Ne söyledi sana?"
"Hiç. Sadece düğünden sonraki düzenlemelerle ilgiliydi,” Yun Che gündelik bir sesle söyledi. Situ Xuan'ın sözlerini asla Xiao Lingxi'ye tekrarlamayacaktı çünkü görmek istediği son şey kızgın, hüzünlü yüzüydü.
Görmek istediği ikinci son şey, bunu duyduktan sonra büyükbabasının ifadesi olacaktı.
“Anlıyorum." Xiao Lingxi'nin sesi yumuşadı ve kendisinin bile fark etmediği bir şey onun bakışlarına girdi. “Son iki yıldır şehirde çok garip söylentiler var. Hepsi Situ Xuan'ın nişanı feshetmek için elinden gelen her şeyi yapacağını söylüyor. Sanırım sadece söylentide böyle, değil mi?”
"Elbette söylentiler sadece söylentilerdir.” Yun Che kıkırdadı. "Vali nişanı feshetmeyecek... Situ Xuan'ın bana söylediği buydu.”
"Mn. Bu iyi. Eminim babam bunu duyduğuna sevinecektir.”
Söylediği buydu ama Xiao Lingxi söylentilerden en çok nefret eden insanlardan biri olmasına rağmen kendini hiç mutlu hissetmiyordu.
"Situ Xuan ile... uzun süre konuşabildin mi?” Xiao Lingxi sordu. Neden bu kadar garip bir soru sorduğunu kendisi bile anlam veremedi.
"Hayır. Kısa bir konuşmaydı," Yun Che ekleyerek devam etti, "Onunla konuşmayı çok sevmiyorum. Nişan olmasaydı onunla evlenmeyi bile asla düşünmezdim. Sonsuza kadar seninle olmayı tercih ederim, küçük hala.”
“Heehee!” Xiao Lingxi kıkırdadı. "Dürüst olmak gerekirse, Situ Xuan'dan hoşlanmamam bir kenara, ikinizin evlenme fikrinden hiç hoşnut değilim ama... babam da bunu istiyor. Evlenmediğiniz sürece rahat edemeyecektir.”
"Her neyse, hadi eve geri dönelim." Konuşmaya devam etmeden önce Yun Che'nin kolunu tuttu, "Babam bu sefer süper iyi bir doktor tuttu. Birçok insan ona ‘tıbbi ölümsüz’ diyor. Eminim... seni iyileştirebilir, Küçük Che!”
……
Bulanıklık kalktığında, Yun Che hatırladığı Situ Xuan'ın rüyalarında gördüğüyle birebir aynı olduğunu kesin olarak söyleyebilirdi.
Ancak, bu hayallerin gerçekliğine uymadığından eşit derecede emindi. Farklılıklar önemsizdi ancak hayallerini tamamen ayrı bir gerçeklik haline getirmek için yeterliydi.
Yine de sorunun özü buydu, öyle değil mi? O kadar gerçekti ki ayrı bir gerçeklik gibiydi. Gerçekte olan farklı bir geçmiş.
Sahne tekrar değişti ve bu sefer kırmızıyla doluydu. Kırmızı masalar, kırmızı mumlar, kırmızı perdeler ve daha fazlası.
"Küçük Che, uyan! Bugün Hanımefendi Situ ile evleneceğin gün ve neredeyse zamanı geldi! Çabuk!"
Xiao Lingxi ısrarla ama yavaşça onu uykusundan uyandırdı. Daha sonra kırmızı düğün kıyafetlerini girmesine yardım etti.
"Küçük Che, bu lapayı senin için yaptım. Zayıf bir fiziğin var ve uzun bir sabah olacak, bu yüzden... hepsini bitirmelisin.” Ona gülünç derecede büyük bir kâse yulaf lapası getirdi. Çok lezzetli kokuyordu.
"Tamam, tamam." Kaşıkla bile uğraşmadan tüm kâseyi dikti. .
Bitirdikten sonra Xiao Lingxi'ye baktı ve gözleri nemlendi. "Evlendikten sonra hala yemeklerini yiyebilir miyim acaba, Küçük Hala.”
"Heehe, valinin kızının ailenle evlendiğini unutma. İstersen yemeklerini eskisi gibi her gün hazırlayabilirim.”
Aniden gülümsemesi azaldı ve usulca dedi ki, “Eminim evlendikten sonra birbirimize daha az vakit ayıracağız, Küçük Che.”
“Elbette değil!” Elini kaldırdı ve hemen yemin etti. "Dün sana Situ Xuan ile evlendikten sonra bile seni asla unutmayacağıma söz vermemiş miydim? Birbirimizle eskisi kadar zaman geçireceğiz ve ne zaman beni ararsan her zaman orada olacağım!”
Situ Xuan'ın ona o çirkin sözleri söylerken nasıl göründüğünü asla unutmazdı.
Bu düğünün olmasının sadece iki nedeni vardı. İlki, büyükbabasının isteğini yerine getirmek istedi. İkincisi, rahmetli babasının onurunu korumak istedi.
Düğünün ardından tatsız olayların geleceğinden emindi ama artık bundan korkmuyordu çünkü Xiao Lingxi haklıydı. Gelecekte ne olursa olsun, hala Xiao Klanında olacaktı ve Xiao Lingxi hala onun yanında olacaktı.
"Büyük kardeş! Büyük kardeş!!"
Xia Yuanba'nın sesiydi. Sanki biri kıçının altında alev tutmuş gibi koşarak içeri girmişti.
“Yuanba! Bugün şaşırtıcı bir şekilde erkencisin.” Yun Che onu gülümseyerek karşıladı.
“Hehe! Bugün evleneceğin gün, nasıl olur da yardım etmek için buralarda olamam?” Xia Yuanba inanılmaz heyecanlı görünüyordu.
Görüntüde, on beş yaşındaki Xia Yuanba olağanüstü yakışıklı görünüyordu. Hala biraz zayıftı ve ten rengi normalden biraz daha açık görünüyordu. Bu sıradan bir insan için önemsiz bir şeydi ama şu anki Yun Che bunun Xia Yuanba'nın geç saatler boyunca dışarıda olduğu için olmadığını söyleyebilirdi. Bir çeşit soğuk, metalik parlaklık teninin üzerinde geziniyordu ve ona daha beyaz bir ten rengi veren de buydu.
Ayrıca Xia Yuanba'nın göz bebeklerindeki ışığın daha fazla bastırıldığını fark etti... ama sonuç olarak öncesine nazaran daha delici bir görünüm kazandı.
"Söylesene eh... evlenmek nasıl bir duygu? Neden heyecanlanmadığını hissediyorum?” Xia Yuanba sordu.
"Dürüst olmak gerekirse, heyecanlı değilim. Düğünü öyle böyle önemsiyorum." Yun Che daha sonra söylemeden önce bir an için Xia Yuanba'ya baktı, “Öte yandan, günün bu saati göz önüne alındığında alışılmadık derecede heyecanlısın. Sadece düğünüm yüzünden olmamalı, değil mi?”
“Hehe.” Xia Yuanba'nın gözleri ışıl ışıl parlıyordu. "Paylaşacak iyi haberlerim var. Dünden önceki gün babam, Yeni Ay Sarayı'ndaki bir öğretmen arkadaşını eve davet etti. Ondan bir iyilik isteyip beni Yeni Ay Sarayına aldırmayı planlıyordu. Ama arkadaşı beni gördükten sonra, yeteneğimden birinin doğrudan Mavi Rüzgâr Kaynak Sarayına katılabilmem için yeterli olduğunu söyledi!”
"Oh! Bu harika! Bu, tüm Yüzen Bulut Şehrinin kutlaması gereken bir şey!” Yun Che, Xia Yuanba'yı yürekten kutladı ve tebrik etti. Ancak istemeden arkadaşını derinden kıskandı ve kendi kaderi için de üzüldü.
Gerçek Yun Che'ye göre, bu rüyayla Xia Yuanba'nın yeteneğinin Tanrılar Alemi'nin kral alemlerini bile hayrete düşüreceğini biliyordu.
Rüyadaki Yun Che için, Mavi Rüzgâr Kaynak Sarayına girebilmek bile tamamıyla bir hayalden fazlası değildi.
"Hehehe..." Xia Yuanba heyecanını zar zor gizleyebiliyordu. “Son iki gündür uyumadığım için çok heyecanlıydım. Mavi Rüzgâr Kaynak Sarayına katıldığımda ve eskisinden daha da güçlendiğimde eminim kimse seni bir daha zorbalığa uğratmaya cesaret edemez!”
“Ama babam bunun gereksiz karmaşaları önlemek için bir sır olarak saklanması gerektiğini söyledi, bu yüzden şu anda bunu bilen tek kişi sensin... oh doğru! Son iki yıldır Vali Situ'nun nişanınızı iptal etmeyi planladığı ve Situ Xuan'la klan ustası Xiao Yulong'un oğluyla evleneceği hakkında bir sürü kötü niyetli dedikodu duydum.”
Yun Che: “...”
"Bu söylentileri duyduğumda çok kızgındım ama sana söylemedim çünkü endişelenmeni istemedim. Neyse ki, söylentiler birer söylenti olarak kaldı.” Xia Yuanba dürüstçe güldü. "Bahse girerim bu dedikoducular şu anda gerçekleşen düğün arifesinde kuduruyorlardır.”
"Boş bir mağaradan sebepsiz yere rüzgâr esmez.” Yun Che hakaretleri umursamıyormuş gibi gülümsedi. "Sorun değil, zaten alıştım. Açıkçası, benim gibi bir kötürümün senin gibi bir arkadaşı olabileceği için çok mutluyum."
"Mavi Rüzgâr Kaynak Sarayına girişin gerçekten kutlamamız gereken bir hadise. Bahse girerim Mavi Rüzgar'a resmen girdiğin gün tüm şehir sevinecektir... Kaynak... Saray..."
Sesi birden zayıfladı ve kekeledi. Yüz hatları yavaş yavaş acı içinde çarpıtıldı ve görüş alanını bulanıklaştıran karanlık, kaç kez göz kırptığı önemli değil, büyümeye devam etti...
Yere yığıldı.
"Büyük Kardeş? Ah? Büyük Kardeş!" Panikleyen Xia Yuanba düşmeden önce onu yakaladı. "Büyük Kardeş? Bir şeyler doğru değil... BÜYÜK KARDEŞ!!"
Göz bebekleri gittikçe odaklarını kaybederek solgunlaştı. Bütün dünya bir rüya gibi kaybolup gidiyordu. Xia Yuanba'nın sesini hala duyabiliyordu ama hiçbir cevap oluşturamadı.
"Küçük Che? Küçük Che... uyan! Beni korkutuyorsun... KÜÇÜK CHE!!"
Xiao Lingxi'nin sesi, bilinci tamamen kaybolmadan önce duyduğu son şeydi.
Görüntünün dışında Yun Che, Xiao Lingxi'nin hayalindeki benliğine sarılıp daha önce hiç olmadığı gibi ağlamasını izledi.
Gözyaşları düğün kıyafetlerini ıslatıyordu ve yüz hatları acı ve umutsuzluk doluydu...
Ancak o zaman görüntü tamamen durdu.
Yine bu rüyayı daha önce yaşamıştı. Benzer şekilde, o zaman ve şimdi arasındaki fark berraklıktı.
Anılarında, Xia Qingyue ile düğün gününde vefat etmişti.
Rüyalarında, Situ Xuan ile düğün gününde vefat etmişti.
Yun Che gözlerini açtı.
Işık görüş alanını doldurdu. Aynı avlu, aynı tanıdık kokuydu.
Ancak bu sefer rüyalar artık bulanık değildi.
Bu sefer, her görüntüyü, her yüzü ve her sesi bir kristal berraklığı kadar net hatırladı.
------
Sefix: Nedir bu ürkütücü rüyaların ve gizemlerin kökeni? Görünüşe göre okumadan bilemeyeceğiz. Sonraki bölümde görüşmek üzere...