İnvajinasyon, infant ve küçük çocuklarda akut intestinal obstrüksiyonun en sık sebeblerinden birisidir (1). İnvajinasyonda klasik triad; karın ağrısı, safralı kusma ve rektal kanamadır. Ancak bu triad vakaların genelde 1/3’ünde görülür (2,3). Ultrasonografi giderek daha yaygın bir şekilde ilk tanı metodu olarak kullanılmaktadır ve aynı zamanda redüksiyon tedavisi için kılavuzluk yapmaktadır. Tanı büyük oranda klinik bulgular ve radyolojik yöntemlerle korele olarak konulur. Tedavi protokolü ise pnömotik/hidrostatik redüksiyon, manuel redüksiyon ya da cerrahi olarak rezeksiyon-anastomozdur. Literatürde ‘transient intussusception’ olarak ifade edilen ve Türkçe şekli ile geçici invajinasyon olarak isimlendirebileceğimiz çocuklardaki bu durum; sıklıkla karın ağrısı nedeni ile başvuran ya da başka nedenlerle yapılan görüntüleme yöntemleri sırasında invajinasyon tanısı konulan; ancak takip sırasında invajinasyonun kendiliğinden gerilediği bir durumdur (4). Biz çalışmamızda; geçici invajinasyon tanısı alan çocuk olgularımızı literatür eşliğinde tartışmayı amaçladık. Bununla birlikte geçici invajinasyonlu çocuk hastalara klinik ve radyolojik multidisipliner yaklaşımın önemini belirtmeyi hedefledik.