Yarışmaya katılanlar arasında teknik teklifi müşteriyi tamamen tatmin eden şirket Boeing oldu. 1982'te bir sözleşme imzalandı ve yeni bir silahın geliştirilmesi başladı. Pentagon, yüzey gemileri ve denizaltılar için uygun bir denizaltı karşıtı füze istedi. İlk seçenek RUM-125, ikincisi - UUM-125 sembolünü aldı. Projenin bir bütün olarak Deniz Lance'i (“Deniz Lance”) olarak adlandırıldı. "Boeing" tasarım ofisinin belirli aşamalarında roketin Seahawk ("Sea Hawk") olarak adlandırılması dikkat çekicidir, ancak seksenlerin ortalarında sadece her yerde "Sea Spear" adı kullanılmıştır.
Tasarım çalışmaları 1982'ta başladı ve program birkaç ay içinde azaldı. Pentagon, yüzey gemileri için denizaltı karşıtı bir füze geliştirmenin gereksiz olduğunu düşündü. Gerçek şu ki, teknik nitelikteki bazı yönlerden dolayı, önceki RUR-139 roketinin derin bir yükseltmesi olan yeni RUM-5 VL-ASROC projesinin gemiler için daha uygun olduğu düşünülüyordu. Bu bağlamda, daha fazla sadece denizaltılar için mühimmat geliştirdi - UUM-125 Sea Lance. Gemilerin ve denizaltıların silahlarını birleştirme ihtiyacının olmaması, tasarımcıların çalışmasını büyük ölçüde kolaylaştırdı. Bu nedenle, bir roket tasarlamak çok zaman aldı.
Tasarım çalışması sonucunda, denizaltı karşıtı füzenin nihai görüntüsü oluştu. UUM-125 mühimmatının bir denizaltı madeninden değil, özel bir nakliye ve fırlatma konteynerinden (TPK) fırlatılacağı varsayılmıştır. Bu durumda başla bu gibi görünmeli. Denizaltı mürettebatı programa roketin otomasyonuna girer ve WPK'yi bir milimetre 533 kalibreli torpido tüpüne yerleştirir. Daha sonra roketli kap, aracı terk eder ve dikey bir pozisyon alarak yüzeyde yüzer. Yüzeyde, kapalı kap kapağı açılır ve roketin fırlatılmasına izin verir. Belli bir yükseklikte çıkan roket, savaş başlığını düşürür ve balistik bir yörünge boyunca hareket etmeye devam eder. Doğru anda, savaş başlığı kendi paraşütünü açar ve hızı düşürdükten sonra suya girer.
Önerilen orijinal fırlatma yöntemi roketin boyutlarını önemli ölçüde sınırladı. TPK UUM-125 füzelerinin standart 533-mm torpido tüplerinin boyutlarına uyması gerekiyordu ve bu da tüm mühimmatın görünümünü etkiliyordu. Görsel olarak iki farklı çapta konjuge silindirden ve bir kafa kapağından oluşan Sea Lance roketinin uzunluğu 6,25 metredir ve TPK ile birlikte 1400 kg civarındadır. Yarım metreden daha küçük bir çapa sahip olan daha büyük silindirde, katı yakıtlı bir motor ve katlanır stabilizatörler için kontrol mekanizmaları vardı. Bir kaplamaya sahip olan ikinci silindir bir roket kontrol sisteminin yanı sıra bir savaş başlığı - 89 kiloton kapasiteye sahip bir WNNX derinlik bombası içeriyordu. Bu tür bir gücün yükü, kusurlu rehberlik ve hedef belirleme sistemini telafi etmek için seçildi. Hesaplamalara göre, 200-kiloton derinlikli bomba, patlama noktasından on kilometre yarıçapındaki herhangi bir denizaltını imha edebilir. Uzun mesafelerde denizaltılar ciddi hasar riski aldı.
Hercules EX 116 MOD 0 katı yakıtlı roket motorunun gücü, roketin yaklaşık 1700-1800 km / s hıza çıkmasına izin verdi. Bu hızlanma ile savaş birimi, balistik yörüngeyi 185 kilometreye kadar aşabilir. Aynı zamanda, Mk117 kılavuz sistemi, orijinal fırlatma yöntemiyle birlikte, azami mesafeye yakın mesafelerde yüksek isabet doğruluğu garantisi vermedi. Müşteri ve projenin yazarları bunu anladılar, ancak düşük hassasiyetin uzun menzilli ve savaş başlığının yüksek gücü ile telafi edilebileceğini hissettiler.
Seksenlerin ortalarında, projedeki ana çalışma tamamlandığında, yeni bir füze sistemi oluşturma sürecini doğrudan etkileyen birkaç olay birbiri ardına gerçekleşti. İlk olarak, ordu anti-denizaltı füzesinin nükleer olmayan bir versiyonunu yapmayı teklif etti. Bu nedenle, mevcut proje güncellenmiş bir UUM-125A atama ve geleneksel bir savaş başlığı olan UUM-125B olan yeni bir proje aldı. Bir savaş yükü olarak, nükleer olmayan füzenin Mk 50 torpidosunu taşıması gerekiyordu, füze birimlerine bağlanmak için hafifçe değiştirildi. Yükün ağırlığındaki değişiklik nedeniyle, efektif menzil, 60-kilometrelik torpido hareket yarıçapını saymaz, 65-15 kilometreye düşürülür.
Taşıma ve nakliye konteyneri Sea Lance
1988’te, deniz kuvvetleri, denizaltılar ve yüzey gemileri için birleşik bir denizaltı karşıtı füze fikrine geri dönmenin gerekli olduğu sonucuna vardılar. Bu bağlamda, "RUM" harfli proje yeniden açıldı, ancak şimdi nükleer olmayan bir yük ile UUM-125B temelinde yapılması planlandı. Gerçek şu ki, o zamana kadar hangi yüzey gemilerinin artık nükleer silah taşıyamayacağına göre uluslararası anlaşmalar yürürlüğe girdi. Bu nedenle, RUM-125B, torkido Mk 50'i donatmaya karar verdi. Nükleer denizaltılara yönelik füze çalışmaları devam etse de, ancak iki mühimmatın yüksek derecede birleştirilmesini sağlamak gerektiğinden daha yavaş bir hızda devam etti. Zamanla, UUM-125A roketinin gelişimi neredeyse durdu.
Birleşme gereklilikleri ilginç sonuçlara yol açtı. RUM-125B ve UUM-125B roketleri birbirinden sadece birkaç ayrıntıda, özellikle de kontrol sistemlerinde farklılık gösterdi: füze otomasyonu ilgili taşıyıcının ekipmanıyla etkileşime girecek şekilde uyarlandı. Nakliye lansmanı konteynerleri gelince, sadece kapağın açılması sistemi farklıydı, çünkü RUM-125B füzelerinin su yüzeyine ulaştıktan sonra konteynerin otomatik olarak açılması gerekmedi. Füzelere sahip TPC'lerin, Ticonderoga veya Arleigh Burke projesinin herhangi bir gemisinde Sea Lance denizaltı karşıtı kompleksinin kullanılmasına izin veren dikey bir Mk 41 başlatıcısının hücrelerine yerleştirilmesi önerildi. Bu tür kruvazörlerin ve yok edicilerin şu ana kadar ABD Deniz Kuvvetleri'nde hizmet verdiklerini ve önümüzdeki yıllarda hizmette kalacağını belirtmekte fayda var.
Denizaltı gemileri için denizaltı karşıtı füzelerin geliştirilmesinin yeniden başlatılması sırasında, Donanma, nükleer olmayan bir versiyonda her iki tipte de binlerce mühimmat satın almayı hedefliyordu. Ancak, on yılın sonunda, Deniz Lance projesi üzerinde bulutlar toplanıyordu. Beklenmeyen teknik sorunların yoğunluğu nedeniyle davaların başlangıcı ve Pentagon yeni projeler için fonları sürekli olarak azalttı. ABD'nin temel düşmanı Sovyetler Birliği zayıfladı ve bu nedenle ABD ordusu yavaş yavaş maliyetlerini düşürmeye başladı. Sonuç olarak, kalan sorunlar ve yetersiz finansman tüm programın kaderini belirledi. 3'te, RUM-3,5 ve UUM-1990 projeleri belirsiz beklentiler nedeniyle kapatıldı. Bazı kaynaklara göre, birkaç roket yapıldı, ancak testleri hakkında bilgi yok.
Gemileri donatmak için doksanlı yılların ortalarında tamamlanan RUM-5 VL-ASROC adlı RUR-135 roketinin derin bir modernizasyonunu seçtiler. Denizaltılara gelince, henüz yeni bir denizaltı karşıtı füze almadılar. Seksenlerin sonlarında meydana gelen UUN-44 SUBROC füzelerinin kaldırılmasından sonra, Amerikan denizaltıları bu sınıftan yeni bir silah almadılar. Geçtiğimiz yirmi yıl ve daha uzun bir süre boyunca düşman denizaltılarını yok etmek için sadece torpidolar kullanılabilir.
Sitelerin malzemelerinde:
http://globalsecurity.org/
http://designation-systems.net/
http://raigap.livejournal.com/
http://harpoondatabases.com/