(Ruggero Parrotto, iKairos Başkanı - mentorluk ve sosyal ekonomi ve Aidr ortağı) Çok düşündük. Ölmüş bir pandemiye ihtiyacımız vardı.
En az otuz yıldır konuşuluyordu. Telecom Italia, IBM ve diğer bazı şirketlerin ilk öncü girişimlerinden bu yana, keşfetmeye ve yenilik yapmaya istekli, bazı sosyal ve organizasyonel bilim adamlarının yardımlarıyla: Aris Accornero'nun öğrencisi merhum Patrizio Di Nicola'yı düşünüyorum. yıllardır iş dünyamızın karar vericilerini ve yöneticilerini aydınlanmış analizleriyle teşvik eden ve kırbaçlayan Domenico De Masi'ye.
O zamandan beri konferanslarda, üniversite sınıflarında, televizyonda yayınlanan tartışmalarda ve toplu pazarlıklarda evden çalışma, mobil çalışma, çevik çalışma hakkında çok fazla konuşma yapıldı. Ancak İtalya'da tema hiçbir zaman gerçekten kök salmadı ve yaygın bir şekilde. Nedenler? Çoğu ve hepsi, her şeyden önce İtalya'daki girişimcilik ve yönetim kültürünün kırılganlığıyla bağlantılıydı. Çünkü değişime direnmek örgütsel zenginlikle bağlantılı değildir. Aslında, hayal edilenden çok daha sık olarak, bir değişimden korkanlar, reddedenler veya erteleyenler, tam olarak güce sahip olanlar, dengeyi değiştirmenin risk almak, kendini sorgulamak zorunda kalmak, başka bir şeye ve belki de başkalarına yer açmak anlamına geldiğinin farkında olanlar. . İtalya'da önce tele çalışmanın ve ardından akıllı çalışmanın tarihi, çoğu kez kararları etkileyen, dolayısıyla modaları, davranışları ve davranışları koşullandıran birçok klişenin, küçük ve büyük ikiyüzlülüklerin, küçük ve büyük amnezilerin bir kesitidir. insanların seçimleri.
Dramatik ve unutulmaz mirasıyla bir salgına, köktendincilerin bile birçok örgütsel çözüm olabileceğini ve insanların, insan kaynaklarının birer kaynak ve dahası insan olduğunu ilk elden hissetmesini sağlamak için ihtiyaç vardı; Kesinlikle kullanılmayan uyarlanabilirlik rezervlerine sahip olan ve uygulama ve prosedürlerin mazeret veya kısıtlamalar değil, yararlı araçlar olması gerektiğini.
Hedeflerin net olması gerektiğini, ortak çalışanların yaptıklarına gerçek bir ilgi göstermenin önemli olduğunu, çalışanların stratejileri anlamak ve paylaşmak istediğini, bir hedefin, amacın parçası hissettiğini birdenbire "keşfetmek" için kilitlenmeye ihtiyaç vardı. Birbirinizi sık sık duymak ve görmek, sadece "nasılsınız?" Diye sorsanız bile güzel ve yararlıdır.
Boş zamanın değerini, bir arkadaşa sarılmanın zevkini, bir müze ya da meydanı ziyaret etmenin önemini, tiyatroya gitmenin, sahile gitmenin ve birazcık ikram etmenin zevkini yeniden değerlendirmek için bir bakış açısı değişikliğine ihtiyaç vardı. hasta olanlara, alternatifi olmayanlara. Ve tüm bunların insanları daha dingin, daha dengeli, daha dikkatli, daha meraklı, daha dirençli ve problem çözmeye daha odaklı hale getirdiğini anlamak.
Ama hepimiz yetişkiniz (ve umarım yakında aşı da olduk), üzerinde çalışılmış, arzulanan, aranan, düzenlenmiş bir seçim olmadığını kabul etmemek için. Zaman yoktu. Birkaç gün içinde yapılması gerekiyordu. Ve sadece birkaç gün içinde milyonlarca insan geleneksel yerlerden uzakta, evlerinden çalışmaya başladı. Birçoğu şaşırdı, çünkü insanlar her değişimde her zaman olduğu gibi, istenmeyen de olsa hemen alıştılar. Ancak büyük bir fırsatı kaçırmak istemiyorsanız, kesinlikle hesaba katılması gereken kritik sorunlar, çelişkiler, tutarsızlıklar ortaya çıktı.
Öncelikle, sadece kamu yönetiminin değil, çalışma sistemimiz de sonuca değil, görevin kültürüne dayanmaktadır. Bazı ilerlemeler kaydedildi, ancak gerideyiz. Uzaktan çalışmak, becerilerin, teknik bilginin, nasıl çözüleceğini bilmenin önemi üzerinde bir miktar vurguyu tetikledi, ancak aydınlanmamış yönetim gücü uğursuz bir şekilde beliriyor. Ve burada, daha ileride olan şirketler, en donanımlı girişimcilik sistemleri kültür yaratmalı ve yaratabilecektir. Herkese fayda sağlayabilecek bir devrimi teşvik edip teşvik edecekler.
Ancak insanları ilgilendiren, dikkat ve sadelikle gözlemlenmesi gereken başka bir husus daha var: Evlerimiz işyeri olarak tasarlanmadı. En azından çoğu durumda, insanlar konsantre olmak ve iyi çalışmak için yeterli alana sahip değil. İşyerini dinlenme, eğlence, sevgi, dostluk yerlerine denk getirmek doğru değil, güzel değil ve meslek hekimlerinin bize anlatmaya başladıkları gibi sağlıklı bile değil. Çalışanlar için, özellikle de bakım ve aile yardım faaliyetlerine genellikle erkeklerle orantısız bir ölçüde çağrılan kadınlar için böyle değildir. Uzun vadede, işletmeler bile yeni bir dengeyi faydalı bulacaklar: merkezler, ortak alanlar, hizmetlerle dolu yerler, buluşup bilgi paylaşabilecekleri, projeler, ortaklıklar oluşturulacak. Geleneksel ofisler açıkça yeniden düşünülecektir. Ve son yıllarda en çok tartışılan konulardan biri olan çalışma zamanı konusu, hastalıklı ve çoğu zaman haksız merkeziyetini kaybedecek. Uzaktan çalışma, akıllı olmak için, hem kuruluş hem de kişi için giderek artan bir tercih haline gelmelidir. Esnek, kullanışlı, etkili olmalı ve gittikçe gelişen teknolojik sistemlere dayanmalı, aynı zamanda ve her şeyden önce güven sistemlerine, doğrulanabilir ve her zaman geliştirilebilir olmalıdır. Her şey daha net, karmaşık ve akıcı olacak. Tüm bunları yönetmek, büyük bir açık fikirlilik ve şeffaf bir vizyon gerektirecektir. İnsanları merkeze koymak artık sadece bir format değil, iradeyle kullanılan boş bir slogan olamaz. Kaçınılmaz ve son derece uygun bir seçim olacaktır.
Öyleyse şu soruyu sormakta fayda var: pandemi sona erdiğinde doğru denge ne olacak? Ya da daha da iyisi, arzu edilen ve sözde "normalliğe" dönüşün kaçınılmaz bir şekilde kademeli olacağı gerçeği göz önüne alındığında, hangi ilerleme getirilecek? Mevcut ve gelecekteki riskler nelerdir? Acil bir durumda ne kadar yaşayabilirsiniz? Teknolojiler ne gibi yardımlar sağlayabilir? Hangi sınırların getirilmesi doğru? Aylarca evden çalışacak patronlara ve profesyonellere nasıl bir eğitim sağlanmalı? Hangi becerilerin güçlendirilmesi gerekiyor? Böyle büyük bir fırsatın bir bumerang, bir başarısızlığa dönüşmesini önlemek için hangi göstergeler, hangi öneriler, hangi önlemlerin alınması önemli olacaktır?
İki günü evde, üç günü ofiste geçirmek kesinlikle yeterli olmayacaktır. Sorunları ve fırsatları önemsizleştirmek anlamına gelir.
Basit bir yenilikten bahsetmiyoruz. Büyük bir değişiklikten bahsediyoruz. Muhtemelen çığır açan. Çalışma yolları yeniden düşünülmelidir. Sadece yerler değil. Ama bunlar bile. Hareketlilik sistemleri, buluşma yerleri, saatleri ve çalışma yolları yeniden düşünülmeli, dinlenme ve kültür zamanlarıyla giderek daha fazla bütünleştirilmelidir. Dijital inovasyonun sunduğu olağanüstü fırsatlardan yararlanılmalı, aynı zamanda yönetilmelidir. Ülke sistemleri, endüstriyel sistemler, organizasyon sistemleri, sendika temsil sistemleri, eğitim sistemleri bu değişiklikten etkilenecektir.
Çeşitlendirilmiş yanıtlara ihtiyaç duyulacaktır: çünkü ihtiyaçlar ve sorunlar karmaşıktır.
Ve sanal, hayali bir masa etrafında, uzmanlar ve karar vericiler oturmalıdır: yenilikçiler, sosyologlar, psikologlar, mimarlar, doktorlar, mühendisler, yöneticiler, sendikacılar. Genç ve deneyimli insanlar. Bu fırsatı değerlendirmek istiyorsanız, bu inanılmaz ve hassas durumdan daha çabuk ve daha iyi çıkmak istiyorsanız, bu kadar çok insanın ölümünü onurlandırmak istiyorsanız, o zaman kadınların ve erkeklerin tevazu ve yaratıcılığı bir fark yaratmalıdır. Gözlemevlerine, fikir ve proje fabrikalarına, laboratuarlara, çalışma merkezlerine ve uygulamalı düşünme merkezlerine ihtiyacımız olacak.
Elbette, farklı hikâyeler, beceriler ve duyarlılıklara sahip birçok zeki kalbe ihtiyaç duyulacaktır, ancak hepsi insanlık tarihinde güzel bir iz bırakma ve yukarı bakma arzusuyla hareket edecektir.