Depoda bir gram benzin yok. Telkinle ruhumu sağaltacak arzum yok... Hormonal mi, mevsimsel mi acaba?
Yılların yorgunluğu, bütün yaşanmışlıklar ve hayalkırıklıkları geliyor, koca bir gülle gibi oturuyor göğüs kafesimin üzerine. Kendi kendine hesaplaşmalar, tekrar eden davranış kalıplarını sorgulamalar, sonra hiç bir yere varamamalar. Merhabaa...
Hayır bebeğim hayır, depresyon benim olayım değil. Lastik topum ben lan, yere atarsın daha yükseğe zıplarım. Bir hacıyatmaz formundayım; itersin, geri geri gider, gelir yüzüne bi tane çarparım.
En azından öyleydim... Bir şarkı dinlerdim, bir film izlerdim, hepsi geçerdi. Şimdi kendimden geçmek üzereyim sıkıntıdan. Öyle baydım kendimden, düşünmekten, içinden çıkamamaktan.
Derdime derman, st john's wort bi yere kadar. Eskiden demli çay yeter de artardı, yaşadığıma şükretmek için. Şimdi varoluş bunalımındaki bir ergenmişçesine huysuz, isteksiz ve depresifim.
Bi yün yorgan atın üzerime, yatayım burada kış geçinceye kadar. Belki baharda yine güzel olur her şey.