The Verge’in ortaya çıktığı yıl, onlarca yıllık bir program daha sona eriyordu. Temmuz 2011’de, NASA’nın Uzay Mekiği Atlantis, gemide dört kişilik bir ekiple, Uluslararası Uzay İstasyonuna gitmek üzere Florida, Cape Canaveral’daki Kennedy Uzay Merkezi’nden havaya uçtu. Bu, Uzay Mekiği’nin uçtuğu son seferdi – ve insanların yaklaşık on yıl boyunca Amerika Birleşik Devletleri’nden yörüngeye fırlattıkları son seferdi.
Mekiğin sonrasına kadar uzayı kapatmaya başlamadım. uçmayı bıraktım ama programın sonu benim için hala çok önemli bir andı. NASA’nın beygir gücü uzay uçağı, doğduğumdan beri hayatımda önemli bir temel unsur olmuştu. Annem ve babam, profesyonel kariyerlerinin neredeyse tamamı boyunca Johnson Uzay Merkezi’ndeki Uzay Mekiği programında çalışmışlardı ve onlar için programın sona ermesi büyük bir kayıptı. Bir dönemin sonu. Televizyonda Atlantis’in tekerleklerinin Florida pistine son bir kez değdiğini izlerken, ABD’nin insanlı uzay uçuşuna havlu attığını hissetmekten kendimi alamadım.
Her saygın mühendis gibi, o da bir PowerPoint yaptı. sunum
Yine de yeni başlangıçların söylentisi vardı. Mekik programının son birkaç yılında, ben üniversitedeyken, babam bir yan proje olarak astronotları Ay’a geri döndürmek için kendi ayrıntılı planını denemeye başladı.
Her saygın mühendis gibi o da bir PowerPoint sunumu yaptı. Ve bunu aileye gösterdi… çokça. Plan, insanları ve yakıtı uzaya götürmek için birlikte çalışan farklı roketlerin bir karışımına dayanıyordu. Araçlardan bazıları zaten çalışıyordu, bazıları hala geliştirme aşamasındaydı. Kullanmayı tasavvur ettiği roketlerden biri, daha önce adını hiç duymadığım Falcon 9 Heavy adlı bir araçtı.
Yaz tatilinde omzunun üzerinden ofisindeki bilgisayara baktığını hatırlıyorum, o arabayı çekerken. roket üreticisinin web sitesi, bu küçük şirketin adı SpaceX. Bana PayPal’ı yaratan aynı adam tarafından kurulduğunu ve bunun izlenmesi gereken biri olduğunu düşündüğünü söyledi. Çoğunlukla şirketin düşük fiyatlarından etkilendi. NASA’nın en büyük zayıflığı, her zaman balon gibi görünen fahiş maliyetler olmuştu, bu da hükümet dışında herkesin uzaya fırlatmayı karşılamasını yasaklıyordu. Ancak SpaceX, kargoyu yörüngeye taşımak için inanılmaz derecede düşük fiyatlara sahip olmakla övündü. Maliyet yapılarının her şeyi değiştireceğini düşündü.
Sunumunu 20. kez dinledikten sonra, okula döndüğümde hemen hepsini unutmaya çalıştım. O zamanlar PayPal’ın büyük bir şekilde tekrar ortaya çıkacağına dair hiçbir fikrim yoktu.
Son Uzay Mekiği uçuşu 2011 yılının Temmuz ayında gerçekleşti.Ancak bunun sonucu kesinlikle NASA ve genel olarak uzay endüstrisi için yeni bir çağın başlangıcı oldu. Uzay Mekiği yılları, hükümetin uzaya, özellikle de insan uzay uçuşlarına yönelik birincil kapı bekçisi olduğu bir zamanı somutlaştırdı. Atlantis’in son uçuşundan sonraki yıllarda, dünya özel uzay şirketlerinin önemli şekillerde öne çıktığını gördü. Özellikle, SpaceX’in küçük bir oyuncudan bir uzay canavarına yükselişi oyunu değiştirdi. Son Shuttle uçuşundan sadece bir yıl sonra SpaceX, Uluslararası Uzay İstasyonuna ilk kez özel bir uzay aracının ISS’ye yanaştığı bir kargo Dragon kapsülü fırlattı. Bu, daha pek çok ilkin başlangıcıydı.
Babamın bir şeylerin peşinde olduğu ortaya çıktı. SpaceX’in uzaya gitme maliyetini düşürmeye odaklanması, NASA sözleşmelerini ve müşterilerini güvence altına alırken kesinlikle kendi lehine oynadı ve şirket, roketleri yeniden kullanma ve bir gün insanları Ay ve Mars’a gönderme konusundaki yüce hedefleri nedeniyle çok sayıda takipçi yakaladı. Şirket hala hükümet fonu için haykırıyor ve bazen gerçekten de tam olarak göremediği cesur tahminlerde bulunsa da, SpaceX her yeni başarısıyla beklentilere meydan okumaya devam ediyor.
Gecenin bir yarısında önemli insan fırlatmaları gerçekleşecek, milyarderler olacak haftalar içinde uzaya fırlatmak
Sayısız uzay şirketi o zamandan beri filizlendi ve olgunlaşmaya başladı, hepsi SpaceX’in başarısı gibi bir şeyi yakalamayı hedefliyordu.
Planet, Spire, OneWeb ve daha fazlası gibi uydu şirketleri, teknolojinin minyatürleştirilmesinden yararlanarak her zamankinden daha küçük uydular yarattılar. Ve Rocket Lab, Virgin Orbit, Astra ve Firefly gibi düzinelerce şirket, bu küçük uyduları yörüngeye ve ötesine göndermek için kendi roketlerini yarattı. Astrobotic ve Intuitive Machines gibi şirketler kendi robotik Ay iniş araçları üzerinde çalışırken, Axiom ve Sierra Space gibi diğerleri kendi özel uzay istasyonlarını inşa ediyor. Maxar ve Astroscale, halihazırda yörüngede olan diğer uyduları onarabilecek uydular üretmeye devam ediyor.
Bu, uzayı kaplamayı son derece yoğun ve dinamik bir meslek haline getiren, sadece on yıl öncesinden çok farklı bir tür çeşitlilik. Sonunda bir uzay gazetecisi olup fırlatmalara katılmaya başladığımda, Mekik’in alacakaranlık yıllarında haber yapan diğer muhabirlerle konuştum. Ve bunu oldukça sıkıcı bulduklarını öğrenince biraz şaşırdım. Mekik birkaç ayda bir kalkar ve sonra geri gelirdi. Hepsi oldukça rutin şeylerdi. Bugüne kıyasla, çok daha öngörülebilir bir zamandı.
Başarı ve bir uzay aracının patlamasının olası tüm yolları için bir gönderi yazarak hazır olmalıyız
Şimdi, uzay ritmi tamamen düzensiz uzmanlık alanı.
Sadece bir hafta içinde ne bekleyeceğinizi bilmek zor. Bu arada, NASA hala sürekli hakim bir varlıktır. Uzay ajansı, uzaktaki asteroitler ve gezegenlere doğru uçan ve bilim adamlarının analiz etmeleri için eve geri dönen malzemeleri toplayan çok sayıda robotik kaşifle kozmosu keşfetmeye devam ediyor. Bazen bu robotlar çalışır, bazen de çalışmazlar. Gazeteciler olarak, her türlü başarısızlığa hazır olmalıyız, genellikle başarı için bir yazı ve bir uzay aracının patlamasının olası tüm yolları için bir yazı yazmalıyız. Ve bu, bir saat gibi ortaya çıkan periyodik UFO çılgınlığına değinmiyor bile.
SpaceX’in ve diğer ticari şirketlerin yükselişiyle, halktan kesinlikle bir coşku akışı oldu, kucaklaşmaya hevesli. uzaya çıkışımızla ilgili yeni ve yenilikçi güncellemeler. İnsanlar, SpaceX’in yeni nesil roketi Starship’in yapımına gerçek zamanlı olarak tanık olabilmek için, SpaceX’in Boca Chica, Teksas’taki test tesisinin önünde günlerce ve haftalarca kamp kuracaklar. Binlerce uzay tutkunu, her büyük kalkış için canlı yayınları başlatacak, böylece tekrar tekrar ateşlenen bir roketin huşuna tanık olabilirler.
2020’de NASA’nın Florida’daki Kennedy Uzay Merkezi’nden bir SpaceX Falcon 9 roketi havalanıyor.Ticari uzay yarışında milyarderlerin yaygınlığı, bölücü olmaktan başka bir şey değildi. Jeff Bezos ve Richard Branson bu yaz kendi roketleriyle uzaya uçtuklarında, birçok kişi fırlatmaları dünyanın en pahalı gösterişli projeleri olarak görürken, diğerleri paralarını harcayabilecekleri daha iyi bir şey olup olmadığını düşündüler. Ve SpaceX’in yaptığı her şey sevinçle karşılanmıyor. Şirketin Dünya’ya geniş bant internet kapsama alanı sağlamak için yörüngeye binlerce uydu göndermeyi amaçlayan Starlink girişimi, gece gökyüzünü yapay ışıkla kirletmek ve çok daha kalabalık bir uzay ortamı yaratmakla alay edildi ve kınandı. Bu arada, Dünya’da hepimizin boğuşmaya devam ettiği sorunlar (cinsel taciz, çeşitlilik ve dahil olma ve birkaçını saymak gerekirse tükenmişlik) uzay dünyasında da hâlâ bir sorun. SpaceX ilk astronotlarını fırlattığında, milyonlarca insanın benimle birlikte izlediğini hissettim
Ancak göz ardı edilemeyecek bir şey, özel uzay şirketlerinin, en azından NASA’dan veya hükümet. Atlantis’in son uçuşunu gerçekleştirmesinden dokuz yıl sonra, SpaceX uzay istasyonuna iki NASA astronotunu gönderdi, ilk kez özel bir şirket insanları yörüngeye gönderdi.
Teknoloji milyarderi, kanserden kurtulan, mühendis ve profesördüler. İnsanların Dünya’nın eğriliğini 300 milden fazla yukarıdan görebilmek için NASA astronotları olmaları gerekmediğini kanıtlayan bir geçit göreviydi.
Bir muhabir olarak, hepsini izlemek çılgıncaydı. Uzay kapsama alanı, ana akım kapsama alanına giderek daha fazla karışırken ortaya çıkın ve tanık olun. Haberciliğe ilk başladığımda, bilgisayar ekranıma bakan, her roketin uçuşunu dikkatle izleyen yalnız kişi olmaya alışmıştım. Geçen yıl, SpaceX ilk astronotlarını fırlattığında, benimle birlikte milyonlarca insanın izlediğini hissettim. Fırlatma son saniyede ertelendiğinde, birkaç gün sonraya ertelendiğinde, tüm şirketim topluca acı içinde inledi. Daha önce sayısız kez hissettiğim bu deneyimi onlarla paylaşmak eğlenceliydi.
2011 yılı uzay için bir çağın sonu gibi görünebilir, ancak yıllar içinde bir yenisi çiçek açtı. dan beri. Önümüzdeki 10 yılın neler getireceğini sadece hayal edebiliyorum.
.