Giyilebilir teknoloji içinde gözetleme, kontrol ve mahremiyet fikrini incelemek
Google'dan daha yaşlıyım, bu yüzden bu panoptik gözetlemenin bir sorun olmadığı ve bunun yerine bana Katolik kilisesi ve yaptığım, söylediğim ve düşündüğüm her şeyi yargılayan her şeye gücü yeten bir varlık aracılığıyla beslendiği bir zamana dair anılarım var.
Safiya Umoja Noble ve Sarah T. Roberts'ın "Google renkli gözlüklerle: Design, Emotion, Class, and Wearables as Commodity and Control" kitabını okumak, Google Glass ile ilgili ortaya çıkan sorunlara bakış açımı biraz derinleştirdi.
Akıllı telefonların, arama motorlarının ve dizüstü bilgisayarların şu anda olduğu kadar her yerde bulunmadığını hatırlayabilen bir nesilde muhtemelen en sonuncusuyum. Ansiklopedilerle büyüdüm ve bir indeks kullanımı ve gördüğüm ve deneyimlediğim her şeyi yakalayacak bir cihaza sahip olma fikri bana pek çekici gelmedi, çünkü hatırlamak istemediğin bazı şeyler var.
Noble ve Roberts'ın makalesini benim için özellikle ilginç kılan şey, giyilebilir ürünler fikrindeki bu kolonizasyon ve klasizm fikrini benimseme biçimiydi. İnsanların Google Glass'ı nerede test etmeye davet ettikleri ve bunun teknoloji şirketleri tarafından zaten istila edilmiş ve yerlerinden edilmiş toplulukların istilası olarak nasıl görüldüğü konusundaki tartışmaları ilginçtir.
“Saklanacak bir şey yoksa, kamuya açık olarak araştırılmakla ilgili hiçbir endişenin olmaması gerektiği” fikrini çürüterek genişletmek, özellikle dikkatimi çekti.
İnsanların başkalarına erişme hakkına sahip olduklarını hissettiği topluluklarda yaşama eğilimindeyim ve bu topluluklarda bir hiyerarşi kendini uygular. Görünüşe göre sosyal medya, "resimler ya da olmadı" mantrasının tamamına yardımcı oluyor.
Solove'nin bu söylemi tersine çevirme girişimi, “Saklayacak hiçbir şeyim yok. Ama sana göstermek istediğim hiçbir şey de yok ”, özellikle beni etkiledi. Sergilenen bu kadar yaygın paylaşımın olmadığı bir dönemi hatırlarken, ben de bir ailede ve büyüklerinizi sorgulamadığınız bir evde büyüdüm.
Neyi paylaşmak istediğimi ve kendime saklamak istediğimi seçebildiğim gerçeği benim için neredeyse tuhaftı ve orada bulunan parçaları arama geçmişi ve haritalama açısından düşündüğümde tedirgin oluyorum.
Noble ve Roberts, Google'ın bunu bir özgürlük aracı olarak nasıl pazarladığı hakkında konuşmaya başladığında, birinin bir yıl Noel için Amazon Echos'u hediye olarak vermeyi düşündüklerini söylediğini düşündüm. Onlardan nazikçe yapmamalarını istedim çünkü o zaman onları yönetmem gerekecekti, ama aynı zamanda evde sürekli dinleyecek bir şey de istemedim.
Buna direnişim, evin güvenli ve rahat bir yer olması gerektiği fikridir ve bu nedenle dışarıdan birinin onu istila etmesi ve her ortam gürültüsünü dinlemesi konusunda endişelenmeme gerek kalmamalı.
Belki de bunun nedeni, duyguların düzenlenmiş gibi göründüğü bir dünyada büyümüş olmamdır; Yaşadıklarım önemli değildi, bu yüzden onu yalnız bırakmalı ve bir anda yapmam gerekeni yapmalıyım. Bu iyi, bazı bağlamlarda, ancak bunu sürekli yapmak zorunda olmak herkes için iyi değildir ve eğer yaptığımız her eylemi, gürültüyü veya isteği dinleyen ve değerlendiren birinin sürekli olarak farkındaysak, o zaman yaptığımız tek şey kendimizi bile bilmediğimiz bir noktaya kadar kendimizi şişirmek.
Gizlilik Odaklı Web Analitiğine Neden İhtiyaç Duyulur? Hey! Gizlilik odaklı web analitiği dünyasına dalmaya hazır mısınız? Topladığınız ve Google Analytics'e veya Facebook Analytics'e aktardığınız tarama geçmişine ve web sitesi verilerine ne olduğunu hiç merak ettiniz mi? İnternetin korkunç bir yer olduğu bir sır değil. Etrafta dolaşan tüm ürkütücü tarayıcılar ve veri hırsızları ile, çevrimiçi etkinliklerinizin güvenliği konusunda bunalmış ve endişeli hissetmek kolaydır.
Onlar neler? Yazan: Alan K. Yarborough “Akıllı toz” olarak da bilinen aşırı sensörler, ortamlarında veri toplayıp iletebilen küçük sensörlerdir.
"En sıcak aşk, en soğuk sona sahiptir." — Yunan filozofu Sokrates “Aşk, iki bedende yaşayan tek bir ruhtan oluşur.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.