Sivil çatışma, yeni kurulan Kızıl Ordu'nun (İşçi ve Köylülerin Kızıl Ordusu) güçlerini önemli ölçüde zayıflattı. Çalışan personelin arasından genç uzmanların pahasına komuta personelini güçlendirmek mümkün olmadı, çünkü eğitimleri basitçe mevcut değildi. Sadece emperyalist müdahalecileri değil, aynı zamanda Beyaz Muhafız birliklerini kovabilecek, yeterince güçlü bir orduyu hemen oluşturma ihtiyacı, Sovyet liderliğini, 1917'in hizmetinde olan uzmanların birikmiş askeri ve teorik deneyimini kullanmaya uygun bulmaya yönlendirdi. Kraliyet ordusu.
Kapitalizmin önemli kültürel mirasını kullanma ihtiyacını gerekçelendiren Lenin, ülkenin idari organlarına hitap etti. Bilimsel olarak eğitilmiş uzmanları sadece orduda değil, aynı zamanda kökenleri ve Sovyet Makamı'nın gelmesinden önce kime ve kime hizmet ettikleri ne olursa olsun diğer alanlarda da çekmeye özellikle dikkat etmesi gerektiğini vurguladı. Bir hedef belirlemek kesinlikle kolaydı, ama nasıl başarılabilir? Eski soyluların çoğu Sovyet iktidarına düşmanca kaldı ya da ona karşı bekle ve gör tutumu izledi. Devrimin sadece yıkımı ve kültürün yıkılmasını sağladığından emin olarak, Rus aydınlarının kaçınılmaz ölümünü beklediler. Sovyet hükümetinin, ilerleyerek, kapitalist yaşam biçiminin en değerli kazanımlarını yenilenmiş Rusya'ya devretmek için çaba sarf ettiğini anlamak zordu.
Zorlama faktörü, pek olumlu sonuç vermedi. Ayrıca, yalnızca entelijansiyanın yeni hükümete yönelik tutumunu değiştirmek için değil, aynı zamanda işçi kitlelerinin burjuvazinin eski temsilcilerine yönelik olumsuz tutumunu etkilemek için de çalışmak zorunda kaldılar. Bir diğer sorun ise, önde gelen parti işçilerinin bir kısmının, Lenin'in faaliyetleri üzerinde tam kontrol koşullarında bile diğer tarafla işbirliğine olan ihtiyaç konusundaki görüşünü paylaşmadığıydı. Ve elbette, Bolşeviklere bu kadar yabancı olan ideolojiyle basitçe iç içe geçmiş insanlarla bu tür bir etkileşim, sıklıkla sabotaj haline geldi. Ancak, Çarlık entelijensiyasının Avrupa'nın en iyi eğitim kurumlarında aldığı bilgi ve deneyimi kullanmadan ve devrimden önce yüksek ofis pozisyonlarında çalışırken ülkeyi yükseltmek ve dış düşmanları yenmek mümkün değildi.
Sonunda, pek çok eski subay ve general, Sovyet gücünün Rusya'nın ulusal çıkarlarını temsil eden ve belirli bir süre boyunca ülkeyi dış düşmanlardan koruyabilecek tek güç olduğunu fark etti. Halkla bağlantılarını hisseden bütün vatansever profesyonel askeri erkekler, Anavatan'ın bağımsızlığı mücadelesinde “Kırmızıları” destekleme görevi olarak görüyorlardı. Aynı zamanda, yeni hükümetin V Tüm Rusya Sovyetler Kongresi'nde (yılın Temmuz 10 1918'u) yasal olarak tespit edilmiş olan askeri uzmanların siyasi mahkumiyetlerine dokunmama konusundaki konumu da büyük önem taşıyordu. Ne yazık ki, ülkemize dış düşmanları kınamak için hazır olan diğer eski asil ve memurları unutmamalıyız. Komünistlerden ve onların kötü fikirlerinden kurtulmaya istekliydiler, böyle “şeytani” anlaşmaların sonuçlarını anlamak istemiyorlardı.
İşbirliğine yönelik ilk adımlar, böyle bir kararın doğruluğundan hala şüphe duyan diğer askeri erkekler için iyi bir örnek haline gelmiştir. Bolşeviklerle daha önce taraf olan generaller, Çarlık ordusunun kalan memurlarını ülkeyi Kızıl Ordu saflarında savunmaya çağırdı. Bu insanların ahlaki konumunu açıkça gösteren dönüşümlerinin dikkate değer sözleri korunmuştur: “Bu önemli tarihsel kıdemli muharebe yoldaşları olarak, Anavatan'a olan bağlılık ve sevgi duygularınıza yöneldiğimizde, tüm hakaretleri unutmanızı ve gönüllü olarak Kızıl Ordu'ya gitmenizi istiyoruz. Nereye atandığınız, korku için değil vicdan için hizmet etmek, böylece hayattan kaçınmamak, dürüst hizmetinizle sevgili Rusya'yı savunmak, yağmalarına izin vermemek. ”
Devrim öncesi Rusya'dan uzmanları çekmek için bazen oldukça insancıl olmayan yöntem ve araçların kullanıldığı gerçeğini gizlemek mümkün değildir. Bazı tarihçiler, Rus entelijansiyası için devrim sonrası döneme “Calvary yolu” diyor, çünkü onları Sovyet iktidarı üzerinde çalışmaya zorlayan baskıcı yöntemler yaygındı. Ancak, en yüksek otoriteler, 17’un Aralık ayında kabul edilen 1918’un Aralık ayında kabul edilen Rusya Federasyonu Cheka’nın başkanlığının emriyle kanıtlandığı gibi, asil kökenli uzmanlara karşı bu tür bir tavrı memnuniyetle karşılamadılar. Bu belge, burjuva soylu uzmanlarını belirli eylemler için adalete teslim ederken özel bir dikkat gösterilmesi ve yalnızca Sovyet karşıtı faaliyetlerin kanıtlanmış kanıtları varsa tutuklanmalarına izin vermek için kesin talimatlar içermektedir. Ülke, düşüncesizce değerli personeli dağıtmayı göze alamazdı, zor bir zaman, yeni kuralları belirledi. Ayrıca, İmparatorluk Rusya'nın askeri uzmanlarının Kızıl Ordu'ya zorla dahil edildiğine dair çok sayıda iddiaya rağmen, orduda devrimden önce meydana gelen olumsuz değişikliklerin memurlar arasındaki havayı önemli ölçüde değiştirdiğini belirtmekte fayda var. Bu, yalnızca Sovyet iktidarının ortaya çıkmasıyla, birçok üst düzey ordunun, Bolşevikleri Anavatan savaşında desteklemekten korktuğu için değil, görevlerinden saydıkları gerçeğine katkıda bulundu.
Gerçekleştirilen olayların sonucu, devrim öncesi Rusya’nın subaylarında görev yapan yüz elli bin profesyonel askerden, Beyaz Muhafız’a hizmet eden otuz beş bin subayın Kızıl Ordu’da savaştığı yetmiş beş bin kişinin. İç Savaşta kazanılan zafere katkıları tartışılmaz, Kızıl Ordu komutanlarının yüzde ellisi memurlar ve İmparatorluk Ordusunun generaliydi.
Durum hemen ve doğru eylemler talep ettiğinden, yılın Kasım 1917’inde olduğu gibi, kalıtsal bir asilden başka hiçbiri, eski İmparatorluk Ordusu Korgeneral MD’nin ordusunun başına atandı. "Sovyet Genel" takma adını alan Bonch-Bruyevich. Kızıl Muhafız'ın ayrı bölümlerinden ve eski İmparatorluk Ordusu'nun kalıntılarından yaratılan Şubat ayındaki Kızıl Ordu'nun NUMX'inde başkanlık etme şansı vardı. Kasım 1918 ile Ağustos 1917 arasında geçen Sovyet Cumhuriyeti için en zor dönemdi.
Mikhail Dmitrievich Bonch-Bruevich, 24 şubatında 1870'ta Moskova'da doğdu. Babası eski bir soylu aileden gelen bir sörveyciydi. Bonch-Bruyevich yirmi bir yaşındayken Konstantinovsky Araştırma Enstitüsü'nden sörveyör olarak mezun oldu ve bir yıl sonra Moskova Piyade Harp Okulu'nu bitirdi. 1898'e kadar Genelkurmay Akademisi'nde okudu, burada 1907'a kadar taktik öğretmek için kaldı. Birinci Dünya Savaşı'nın bir üyesiydi. Erkek kardeşi - Vladimir Dmitrievich, 1895 yılındaki bir Bolşevikti ve Halk Komiserleri Konseyi işleriyle uğraşıyordu. Belki de Ekim Devrimi’nden sonra Bonch-Bruyevich’in yeni hükümetin tarafını alan ve genelkurmay başkanlığını kabul eden ilk generallerden biri olmasının nedeni de bu. Asistanı eski Baş General soylu S.G. idi. Lukirskii. Mihail Dmitrievich Moskova'daki 1956 yılında öldü.
1918’in sona ermesinden bu yana, ülkenin Silahlı Kuvvetleri’nin yeni baş komutanlığı, yüksek asaleti S.S. Kamenev (ancak daha sonra Zinoviev ile birlikte vurulmuş olan Kamenev değil). Devrimden sonra piyade bölünmesini yönettikten sonra, bu en deneyimli personel memuru derhal rütbelere girdi.
Sergey Sergeevich Kamenev, Kiev'den bir askeri mühendisin ailesinde doğdu. Kiev Cadet Kolordu, Alexander Askeri Okulu ve St. Petersburg Genelkurmay Akademisi'nden mezun oldu. Askerlerden büyük saygı gördü. Birinci Dünya Savaşı sırasında Kamenev çeşitli görevlerde bulundu. Devrimin başlangıcında Kamenev, sözleriyle “kendisi için yeni ufuklar açan ve etkileyici bir izlenim bırakan” Akışa Karşı ”başlıklı bir Lenin ve Zinoviev koleksiyonu okudu. 1918'in kışında gönüllü olarak Kızıl Ordu'ya katıldı ve Denikin, Wrangel ve Kolchak'ı yok etme operasyonlarına liderlik etti. Kamenev, Tambov eyaletinde (Antonov isyanı) Buhara, Fergana ve Karelya'daki direnişin bastırılmasına da yardımcı oldu. 1919'ten 1924'e, Kızıl Ordu şefi olarak komutan olarak görev yaptı. Güney-Batı Cephesi'nin (Yegorov ve Stalin tarafından temsil edilen) önderliği nedeniyle asla gerçekleştirilmeyen Polonya'nın yenilgisi için bir plan yaptı. Savaşın bitmesinden sonra Kızıl Ordu’da önemli görevlerde bulundu, Osoaviahima’nın kurucularından biriydi ve Kuzey Kutbu’nun bir çalışmasını yaptı. Özellikle Kamenev, Chelyuskin'e buzla tıkanmış ve İtalyan Nobile seferi sırasında yardım düzenledi.
Sergey Sergeevich Kamenev'in hemen astı ve ilk yardımcısı Kızıl Ordu saha karargahı şefi kalıtsal bir asil, P.P. İmparatorluk Ordusu'nun altında bulunan Lebedev, Başlıca General rütbesinde yer aldı. Bu görevdeki Bonch-Bruyevich'in yerine geçtikten sonra Lebedev, ana operasyonların hazırlanmasına ve yürütülmesine aktif olarak katılarak, savaş boyunca Saha Genel Müdürlüğünü ustalıkla yönetti (1919'ten 1921'a).
Pavel Pavlovich Lebedev, Nisan 21'in 1872'inde Cheboksary'de doğdu. Fakir bir soylu aileden gelen eğitim, kamu pahasına yapıldı. Cadet Kolordu, Alexander Askeri Okulu, Genelkurmay Akademisi'nden onur derecesiyle mezun oldu. Kaptan rütbesinde Lebedev, olağanüstü yetenekleri sayesinde hızlı bir şekilde mükemmel bir kariyer yaptığı Genelkurmay üyeleri arasında sayıldı. Birinci Dünya Savaşı'na katıldı. Beyazların tarafına geçmeyi ve V.I.'nin kişisel davetinden sonra reddetti. Lenin, Bolşevik ordusuna katıldı. Birliklerin imhası için operasyonların ana geliştiricilerinden biri olarak kabul edildi N.N. Yudenich, A.I. Denikin, A.V. Kolchak. Lebedev dikkate değer bir dayanıklılıkla ayırt edildi, izinsiz çalıştı, sabah dörtte eve döndü. İç Savaşın bitiminden sonra Kızıl Ordu'nun liderlik pozisyonlarında çalışmaya devam etti. Lebedev, Sovyet Cumhuriyeti'nin en yüksek ödüllerini aldı. 2 Temmuz 1933'te Kharkov'da vefat etti.
Başka bir kalıtsal asilzade A.A. Samoilo, Tüm Rusya Genelkurmay Başkanlığı görevine atanan doğrudan Lebedev'in bir meslektaşıydı. İmparatorluk Ordusu'ndaki büyük genel rütbeye yükselen Alexander Alexandrovich, Ekim ayındaki devrimci dönüşümlerin ardından Bolşeviklere geçti ve önemli hizmetleri için, Lenin'in iki sırasını, Kızıl Bayrak'ın üç sırasını ve Yurtseverlik Savaşı sırasını da içeren sayısız emir ve madalya aldı.
Alexander Alexandrovich Samoilo, Ekim'de Moskova'da 23 1869 yılında doğdu. Babası, Zaporozhye Ordusu'nun türlerinden bir askeri doktordu. 1898'te Alexander Alexandrovich, Genelkurmay Akademisi'nden mezun oldu. Savaş sırasında operasyon bölümündeki Genel Kurmayda görev yaptı. “Kırmızı” tarafta, Almanya (Brest-Litovsk'ta), Finlandiya (Nisan 1920'ta) ve Türkiye ile (Mart 1921'te) müzakerelerde yer aldı. Valentin Pikul tarafından yazılan “Bende Şeref Var” adlı romanının kahramanı prototipidir. 1963 yılında doksan dört yaşında öldü.
Bir üçüncü şahıs, Lenin ve Troçki'nin, en yüksek komuta mevkileri için adaylarla belirlenen, kesinlikle İmparatorluk birliklerinin generallerinin temsilcilerini atamaya çalıştığı konusunda yanlış bir izlenime sahip olabilir. Ancak gerçek şu ki, yalnızca bu kadar yüksek askeri rütbelere sahip olanlar gerekli beceri ve yeteneklere sahipti. Yeni hükümetin kendilerini en zor durumda anında yönlendirmelerine ve Anavatan özgürlüklerini savunmalarına yardımcı oldular. Savaş zamanının sert koşulları insanları hak ettiği yerlere hızla sokuyor, gerçek profesyonelleri ileri itiyor ve gerçekte normal "devrimci balabolka" gibi görünenleri "itiyor".
Ekim 1917'de derlenen Rus ordusunun subaylarının ayrıntılı bir dosyasına ve verilerin daha sonraki verilerle daha fazla mutabakatına dayanarak, yeni hükümetin yanında görev yapan İmparatorluk Ordusu'nun askeri rütbeleri hakkında en alakalı bilgiler belirlendi. İstatistikler, iç savaş sırasında işçi ve köylüler ordusunda görev yaptığını gösteriyor: 746 eski teğmen albay, 980 albay, 775 general. Ve Kırmızı Filo genel olarak aristokrat bir askeri birlikti, çünkü Ekim olaylarından sonra Rus Donanması Genelkurmayı Bolşeviklere neredeyse tamamen katıldı ve iç savaş boyunca Sovyet hükümetinin tarafında özverili bir şekilde savaştı. komutanlar filotilla savaş sırasında İmparatorluk Donanması'nın eski arka amiralleri ve kalıtsal soylular vardı: V.M. Altfater, E.A. Behrens ve A.V. Nemitts. Ayrıca yeni hükümeti tamamen gönüllü olarak desteklediler.
Vasily Mihajloviç Altfater, Varşova'da Aralık 4 Genel 1883 yılı ailesinde doğdu ve mükemmel bir eğitim aldı. Rus-Japon Savaşı sırasında Port Arthur'un savunmasına katıldı. Petropavlovsk savaş gemisinin komutasını kurtarmak için kendine cesur bir adam olduğunu kanıtladı. Birinci Dünya Savaşı sırasında Deniz İdaresi'nde çalıştı. 1917 yılında Bolşeviklerin yanına döndüğünde, Vasily Mihayloviç RKKF'nin ilk komutanı oldu. İfadesinde yazdığı şey şuydu: “Şimdiye kadar sadece Rusya için yararlı olacağını düşündüğüm için hizmet ettim. Seni tanımıyordum ve sana inanmıyordum. Şimdi bile, fazla anlamadım, ama Rusya'yı çoğumuzdan daha çok sevdiğinize ikna oldum. Bu yüzden sana geldim. ” VM Altfater, Nisan 20 1919'teki kalp krizinden öldü ve Novodevichy Mezarlığı'na gömüldü.
Ayrı olarak, 20 ve 30 yıllarında Çin'e göç eden ve Çin'den Rusya'ya dönen beyaz subaylar ve generaller var. Örneğin, 1933'te, kardeşi Baş General A.T. Eski ordunun Genelkurmay Başkanı Albay Nikolay Timofeevich, SSCB'ye girdi, beyaz ordularda teğmen, Sibirya Buz Kampı'na katılan 1920 yazında, Rus ordusunun subay komutasındaki genelkurmay başkanlığı görevini geçici olarak ABD ordusunun komutanı olarak görev yaptı. Bazıları eski ordunun albay gibi SSCB için SSCB'de Kolçak ordusu I.B.’de çalışmaya başladı. - Rus Doğu eteklerinin silahlı kuvvetlerinde 1920’te, 1925’te, 1927’da yaşadığı Beijing. 06.04.1927’te, Çin’deki SSCB Genel Kurulunun askeri ataşesinin bir çalışanıydı, 35, Pekin’deki büyükelçiliğe düzenlenen baskın sırasında Çinli yetkililer tarafından tutuklandı ve muhtemelen SSCB’ye geri döndü. Ayrıca Çin'de, bir diğer yüksek dereceli Beyaz Ordu subayı, ayrıca Sibirya Buz Kampanyası üyesi Alexey Nikolaevich Shelavin, Kızıl Ordu ile işbirliği yapmaya başladı. Komik ama, Tercüman olarak Blucher’in Çin’deki karargahına tercüman olarak gelen Kazanan, onunla görüşmesini şöyle açıklıyor: “Resepsiyonda kahvaltı için ayarlanmış uzun bir masa vardı. Masada kesilmiş grimsi bir askeri adam oturdu ve iştahla dolu bir tabaktan yulaf ezmesi yedik. Böyle bir havasızlıkta, sıcak lapa kahramanca bir başarı gibiydi. Ve bundan memnun değil, bir kaseden üç yumuşak haşlanmış yumurta aldı ve püresi için dışarı çıkardılar. Bütün bunları konserve sütle doldurup şeker serpti. Eski ordunun kıskanılacak iştahından ötürü hipnotize edildim (yakında Sovyet servisine katılan Çar General Shalavin olduğunu öğrendim) sadece Blucher'ı tamamen önümde dururken gördüm ”[1]. Anılarında Kazan, Shelavin’in sadece bir kraliyet olmadığını, genel olarak kraliyet ordusunda beyaz bir general olduğunu ve yalnızca Genelkurmay’ın bir albay olduğunu söylemedi. Rus Ordusu ve Dünya Savaşları üyesi olan Kolçak ordusunda, Omsk askeri bölge genelkurmay başkanlığı ve Sibirya Kombine (daha sonra Sibirya'dan 4) kolordu görevlisi olarak görev yaptı, Rus Doğu eteklerinde ve Amur Geçici Silahlı Kuvvetlerinde görev yapan Sibirya Buz Kampanyasına katıldı. hükümet, daha sonra Çin'e göç etti. Zaten Çin'de, Sovyet askeri istihbaratıyla (Rudnev takma adı altında) 1925 - 1926'te, Whampu askeri okulunun öğretmeni Henan grubunun askeri danışmanı olarak çalışmaya başladı; 1926-1927 - Guangzhou Grubunun merkezindeki Blucher'in Çin'den tahliye olmasına yardım etti ve 1927 yılında da SSCB'ye geri döndü.
Kızıl Ordu tarafında özverili bir şekilde savaşan ve sonunda Beyaz Muhafız ordularını yenen bütün cephelere komuta eden çok sayıda ünlü subay ve general ordusu vardır. Bunlar arasında, Sibirya'daki Kızıl Ordu Genelkurmay Başkanı olan eski Korgeneral Baron Alexander Alexandrovich von Taube özellikle dikkat çekti. Kolchak tarafından 1918 yazında cesur bir savaşçı yakalandı ve ölüm hücresinde öldü. Bir yıl sonra, Bolşeviklerin Doğu Cephesi'ne komuta eden kalıtımsal asil ve Baş Generali Vladimir Alexandrovich Olderogge, Urallar'daki Beyaz Muhafızları tamamen ortadan kaldırarak Kolçak'ı tamamen ortadan kaldırdı. Aynı zamanda, eski Ordu’nun deneyimli teğmen generalleri Vladimir Nikolaevich Egoryev ve Vladimir Ivanovich Selivachev liderliğindeki Güney Kırmızı Cephesi, Denikin’in ordusunu durdurdu ve Doğu’dan takviye gelinceye kadar devam etti. Ve liste uzayıp gidiyor. Bunların arasında birçok efsanevi isim olan "ev yapımı" kırmızı savaş ağalarının varlığına rağmen: Budyonny, Frunze, Chapaev, Kotovsky, Parkhomenko ve Shchors, eski burjuvazinin en "nefret" temsilcileri, yüzleşmenin en önemli anlarındaydı. Bilgi ve tecrübe ile çarpılan orduların yönetimindeki yetenekleri askerlerin zafere çıkmasına neden oldu.
Sovyet propagandasının yasaları, uzun zamandır Kızıl Ordu'nun askeri personelinin bazı katmanlarının rolünü nesnel olarak vurgulamasına, önemini azaltmasına ve isimlerinin etrafında belli bir sessizlik halini yaratmasına izin vermedi. Bu arada dürüst bir şekilde, ülke için zor bir süreçte rol oynadılar, İç Savaşı kazanmalarına yardım ettiler ve gölgelere girdiler, yalnızca kendileri hakkında askeri raporlar ve operasyonel belgeler bıraktılar. Ancak, binlerce insan gibi, Anavatan için kanlarını döktüler ve saygı ve hafızayı hak ettiler.
Stalin'in ve onun baskıcı önlemleriyle yoldaşlık ettiği iddialarına bir itiraz olarak, daha sonraları soylu entelijansiyanın temsilcilerine özellikle zarar verdiğini söyleyerek, yalnızca diğer pek çok askeri uzman gibi, aynı maddede belirtilen savaş kahramanlarının, bunun dışında, yaşlılığa sakince yaşadığını söyleyebiliriz. kim savaşlarda düştü. Ve birçok genç subay temsilcisi başarılı bir askeri kariyer yapmayı başardı ve hatta SSCB'nin Marshalları oldu. Bunlar arasında eski bir teğmen LA gibi tanınmış askeri liderler var Govorov, kurmaylar F.I. Tolbukhin ve A.M. Vasilevski, Albay B.M. Shaposhnikov.
Tabii ki, Lenin'e göre, yere göre, “aşırılıklar” ve kötü tasarlanmış eylemlerin gözlendiğini, haksız tutuklamaların ve çok sert cezaların gerçekleştiğini, ancak asil askeri birliklerin yok edilmesine yönelik hazırlanan toplu baskılardan bahsetmenin tamamen mantıksız olduğunu reddetmemeliyiz. Şimdi ilk tehditte Fransız ve Türk şehirlerine dağılmış, şimdi sempati duyma ve övgü yapma konusunda moda olan “beyaz” memurların nasıl olduğunu hatırlamak çok daha öğreticidir. Kendi derilerini kurtararak, sahip oldukları her şeyi, aynı zamanda yurttaşlarıyla savaşan Rusya'nın doğrudan düşmanlarına verdiler. Ve bunlar Anavatan'a sadakat eden ve son nefese kadar Anavatanı savunmayı vaat edenler. Rus halkı bağımsızlıklarından dolayı savaşırken, böylesine yüksek bir rütbe giymeye layık olmayan bu "memurlar", batı tavernalarına ve genelevlere oturmuş, kaçtıktan sonra ülkeden aldıkları parayı bozmuştur. Ülkemizin tarihinde uzun zamandır kendilerini itibarsızlaştırdılar. Özellikle onlar için M.D. Bonch-Bruyevich şu sözleri yazdı: "Tarih, anavatanımızda kalan ve dürüstçe görevimizi yerine getiren bizi kınamayacak, ancak bunu engelleyen, ülkelerinin çıkarlarını unutmuş ve Rusya'nın geçmişte ve gelecekte bariz muhalifleri olan yabancıları aramıştır."
Bilgi kaynakları:
-http: //tsar-ivan.livejournal.com/185001.html
-http: //istmat.info/node/21711
-http: //ru.wikipedia.org/wiki