Kelebeklerini arayan bir kız tanıdım.
İçindeki koca boşluktan kaçıp gitmişlerdi.
Sürekli bir mücadele içindeydi boşlukla.
Boşluk kendini var etmeye çalışıyordu.
Kız boşluğu doldurmaya çabaladıkça,
Her seferinde boşluk kazanıyordu.
Kız yorgun düşüyordu.
Kız aslında belki de boşluk dolarsa,
Kelebekler geri dönemez diye korkuyordu.
Bekliyordu ki, boşluğu dolduracak olan
Kelebeklerini getirsin içne koysun.
Sonra da boşluğu doldursun.
Ya da belki kelebekler yoktu.
Boşluk yoktu.
Kız kelebeklerin katili bir boşluktu
Ya da kız yoktu.
Kelebeklerin katili yoktu.
Ben vardım ve öyle sanıyordum.
Ya da ben yoktum.
Sandıklarım yoktu.
Sandıkların içindeki
El emeklerini göz nurlarını
Kemiren güveler vardı.
O güveleri kelebek sanan bir kız vardı.
Belki de o kız sandıklarıma naftalin koyuyordu.
Kelebek sandığı güveler bu nedenle
Sandıklarımdan kaçıp gitmişti.
Bir gazete, bir yoksulluk, bir ölüm.
1 hafta önce