Yüksek binaların bulunduğu bir semtte bir simitçi sabahın erken saatinde ‘Sıcak Simiiiit’ diye bağırsa… 30 katlı bir binanın 27. katında oturan bir teyze pencereyi açsa ve simitçiye el etse… Simitçi binanın yakınına gelse… Teyze, ucuna sepet takılı bir ipi 27 kat aşağıya doğru sarkıtsa… Sepet, simitçinin elini uzatarak ulaşabileceği noktaya 75 santim kala dursa… Teyze hafif aşağıya sarkmasına rağmen ipin uzunluğu sepetin simitçinin eli ile buluşmasına imkan vermese…Simitçi teyzeye baksa, teyze simitçiye baksa… Mecburen vazgeçseler, simitçi yoluna gitse, teyze pencereyi kapatıp içeri girse ve dünden kalan ekmeği tost makinesine koysa… Bazen bir şeyler bir şeylere uymaz. Mesela ip kısa kalır, teyze bir alt kattaki daireyi almadığı için pişmanlık duyar ve nedense asansör bir çare olarak hikayecinin hiç aklına gelmez. Böyledir; düz bir yolda akıp giderken, birden hesapta olmayan bir sokağa sapıverir hikaye..
Gökhan ÖZCAN