Sade’ın şatolarını, benimkileri sessizce inşa ettikten çok sonra keşfetmeme rağmen, beni de “Günahın Dostları” gibi asla şaşırtmamıştı: Bir şekilde zararsız, küçük, gizli dünyamı zaten kurmuştum ben. Sade hepimizin hem gardiyan hem mahkum olduğunu anlamamızı sağladı, buna göre her zaman içimizde kendi kendimizi zincirlediğimiz biri vardı; içine kapandığımız, susturduğumuz.
Merak uyandırıcı bir geri dönüşle, hücrenin özgürlüğe açıldığı da oluyordu. Hücrenin taş duvarları, yalnızlık, ama aynı zamanda gece, yine yalnızlık, çarşafların nemi, sessizlik, gündüzleri reddettiğimiz bu yabancıyı serbest bırakıyordu. Bizden kaçıyordu duvarlardan, çağlardan ve yasaklardan sonsuza dek kaçıyordu. Bir insandan, bir çağdan, bir ülkeden diğerine geçiyor, şu ya da bu ismi alıyordu. Ondan söz edenler nedenini bilmesek de, bir nedenle bu yasak düşler ağının akıllarda kalmayan birkaç telini yakalamasına izin verdikleri yalnızca kendi tercümanları oluyordu.
Ama tüm bu ilgi aynı zamanda kafa karıştırıcıydı. Bunu haketmek için ne yapmıştı? Los Angeles Şekeri kameraları onu yalnızca hayatını yaşarken çekiyorlardı: Akşam yemeğini hazırlarken, çamaşır yıkarken, arkadaşlarıyla dışarı çıkarken, Fıona nın kölesi ve asistanı olarak çalışırken. Bunlar her gün olan şeyler. Bu, ünlü statüsüne layık olmasını tam olarak nasıl sağlamıştı?
Daha önemlisi, bu onu neden magazin gazetelerinin hedefi haline getirmişti? Burada olmasının, o plajda Madison la birlikte gevşemeye çalışmasının nedeni buydu. Beş gün önce -yalnızca beş gün önce miydi?- Gossip dergisi, Jane m erkek arkadaşı Jesse’nin en yakın arkadaşı ve ev arkadaşı Braden la takılmasıyla ilgili bir hikâye yayınlamıştı. Hikâye Jane’le Jesse’nin kavga ettiklerinden bahsetmiyordu. Onu okuyan hiçkimse, Jesse’nin Goa’da ne kadar kafayı bulduğunu ve bütün gece dibinden ayrılmadığı kızı öğrenmemişti. Jesse’yle tanışmadan önce arkadaşı olan Braden geldiğinde Jane’in ne kadar savunmasız olduğunu ve Jane’in ona uzun süredir, gizliden gizliye abayı yakmış olduğunu kesinlikle bilmiyorlardı.