Bölüm 160: Hoşçakal, Efendim...
Altın denizinin içinde, Ling Chen kırımızı bir siluetin belirdiğini gördü. Bu kar kadar beyaz bir yüze sahip genç bir kızdı; gözleri kristaller kadar berraktı. Prenses tarzında tüm vücudunu saran alev kırmızısı bir elbise giyiyordu. Ling Chen'e baktı ve tatlı bir şekilde gülümseyerek: "Efendim, artık sizi... bırakmak zorunda kalabilirim." dedi.
Bu insan formundaki... Xi Ling idi. Dokuz Güneşin Tanrısal Öfkesi'ni aktifleştirirken, geçici olarak bir kere daha insan formuna dönebilmişti.
Ling Chen hafifçe kızarmış gözlerle ona bakarak, boğuk bir sesle: "Xi Ling... Neden bu kadar aptalsın, neden Dokuz Güneşin Tanrısal Öfkesi'ni kullandın... Sonuçlarını bilmiyor musun?" dedi.
Xi Ling gülümsemeye devam etti ama gözlerinde bir parça hüzün barındırarak: "Biliyorum, gerçekten de aptalım ve Dokuz Güneşin Tanrısal Öfkesi'ni aktifleştirmenin sonuçlarının ne olduğunu da tam olarak biliyorum. Efendi ölse bile, anında yeniden dirileceğini de biliyorum... Ancak, buna rağmen efendinin ölmek üzere olduğunu görünce kendimi tutamayarak bu alevleri aktifleştirdim. Çünkü... Bu efendiyi kurtarmanın tek yoluydu. Yeniden canlanacağını biliyor olsam da yine de öldüğünü görmeyi istemiyorum..." dedi.
Ling Chen'in dili tutulmuştu. "...Xi Ling, sen..."
Xi Ling hafifçe kafasını iki yana salladı. Bir kere daha neşeli bir gülümseme yüzünde belirerek: "Efendi çok aptal ve söz dinlemez olduğumu düşünüyor olmalı, değil mi?" dedi.
Ling Chen: "..."
Xi Ling'in gözyaşları yanan alevlerle anında buharlaştı ve ona bakıp: "Efendi, biliyor musun... Doğduğum gün, tek başınaydım. Babamın kim olduğunu, annemin kim olduğunu bilmiyordum. Nasıl doğduğumu ya da neden doğduğumu bile bilmiyordum. Tek bildiğim şey, bu dünyaya ait ilk anımın dalgalanan alevler ve renksiz gökyüzü olduğu... Hâlâ ebeveynlerimin kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok..."
Ling Chen: "..."
"Yalnızlıkla doğdum ve yalnızlıkla büyüdüm. Hiç arkadaşım ya da eşlikçim olmadı. Hepsi benden korkuyor ve ne zaman beni görseler benden kaçıyorlardı. Benimle konuşmak isteyen ya da oynamak isteyen tek bir kişi ya da yaratık bile yoktu... Günden güne, tek başıma olmaya alıştım. Hatta diğer insanlardan, hayvanlardan, perilerden kaçınmaya bile başladım... Günlerce... Yıllarca... O zamanlarda, hayatımda hiç renk yoktu. Her gün, bir sonraki günü yaşamak içindi. Yalnızlığımın içinde azar azar bu dünyayı tanımaya başladım."
"Bir gün, Şeytan İmparatoru ve on antik şeytani iblis tarafından saldırıya uğradım. Daha sonrasında da tüm özgürlüğümü kaybettim. Her dakika ve her saniye hapsedilmiştim. Gözlerimi her kapatışımda, orada sadece sürekli karanlık vardı; gözlerimi her açışımda, orada sadece siyah ipler ve buz gibi soğuk duvarlar vardı. Bu şekilde zaman akıp gitti; bir gün, iki gün... bir yıl, iki yıl... On yıl... Yüz yıl... Bin yıl... On bin yıl. Her saniye, her dakika hareket edememenin ya da konuşamamanın verdiği acı ölmek istememe sebep oldu. Hatta doğduğum için kendimden nefret ettim... O zamanlar, özgürlüğümden tamamen vazgeçmiştim. Çünkü kimsenin beni kurtarmaya gelmeyeceğini biliyordum. Yirmi bin yıl boyunca esir tutulacaktım ve ardından da öylece ölecektim. O zamanki ben, o günün bir an önce gelmesini umuyordum."
Ling Chen'in kalbi sıkışmıştı. Bitmek tükenmek bilmeyen bir güce sahip olan Xi Ling'in böyle bir geçmişi olduğunu hiç bilmiyordu. Xi Ling gülümsemesini daha fazla tutamamış ve gözyaşları yüzünden akmaya başlamıştı. Ling Chen'den ayrılmayı hiç istemiyordu ama aynı zamanda da hiçbir pişmanlığı yoktu. "Ancak sonsuz çaresizliğimin içinde bana gelen şey ölüm değil, efendiydi... Beni hiç tanımayan sen, bana karşı hiçbir sorumluluğun olmamasına rağmen içeri girdin ve anlaşılmaz bir biçimde beni kurtararak özlemini duyduğum özgürlüğümü bana geri verdin. Belki diğer yaratıklar için özgürlük, hiç kaybetmedikleri için o kadar da önemli bir şey değildir. Fakat benim için sadece hayal edebildiğim bir şeydi. Bana özgürlüğümü, yeni bir hayatı veren efendiydi... O andan itibaren, efendiye bunu geri ödemek için her şeyi yapmaya karar verdim. Tüm gücümü kullanarak efendiyi korumaya karar verdim. Her şeyden vazgeçmem gerekse bile, hayatımdan bile en ufak bir tereddüt bile etmeyecektim."
"Daha sonrasında, efendi nereye giderse onu izledim... Belki efendi bilmiyor ama efendinin evcil hayvanı olmak bir kısıtlama ya da esaret değil, aksine arzuladığım bir şeydi... Daha önce efendiye dediğim gibi efendiyi sonsuza kadar takip etmek istedim, bu kesinlikle doğruydu. Bir daha tek başıma olmak istemiyordum... O andan sonra, efendiyle birlikte insan şehirlerini keşfettim, birçok insanla tanıştım, birçok şey öğrendim. Seninle ilgilenen, seni öven ve güvenebileceğin birinin olması mükemmel bir his. Efendiyle olan her dakika ve her saniye, daha önce deneyimlemenin hayalini kurmaya bile cesaret edemediğim mutluluğu yaşadım. Fakat efendiyle olan zamanım... Çok kısa... Bu kez, efendiden gerçekten de... ayrılacağım."
"Xi Ling..." Ona seslenmek dışında, Ling Chen başka hiçbir şey söyleyemiyordu. Şeytani Savaş İblisi'nin dehşete düşmesine neden olan bu varlığın tam bir tekillik ve yalnızlıkla büyüdüğü, diğer sayısız yaratık tarafından korkulduğu ortaya çıkmıştı. Gerçekten arzuladığı şeyin bu kadar basit ve saf olduğunu kim düşünebilirdi?
"Ama fark etmez, gerçekten fark etmez..." Xi Ling'in gözyaşları kafasını iki yana sallarken akmaya devam etti. "Bu süre zarfında efendiyle kalabildiğim için fazlasıyla mutluyum. Efendiyle tanışmak hayatımdaki en büyük kutsamaydı. Efendinin tekrar canlanacağını bilsem de tüm çabanın boşa gideceğini görmeye dayanamadım... Bu yüzden inatçılığım için lütfen affet beni... Eğer, eğer Xi Ling'in bunun ardından hâlâ hayatta olursa, ben... Gelecekte efendinin sözünü kesinlikle her zaman dinleyeceğim..."
Altın ışığın yoğunluğunun artışı durdu ve gökyüzündeki "dokuz güneşin" ışığı sınırlarına ulaştı. Bu "dokuz güneş" Yalnız Ruh Sırtı'nın göğünde belirenden oldukça aşağıydı ama yaydığı korkunç güçten Ling Chen, Savaşan Saray İskeleti'ni anında yok edeceğinden kesin olarak emindi.
Ling Chen elini göğsüne koyduğunda derin bir keder dalgası hissetti. Xi Ling'le uzun bir zaman geçirmemişti ama Xi Ling'le arasında olan bağ, "Efendi" ve "evcil hayvan" arasındaki bağ kadar basit değildi. O ilk anda Xi Ling'in neden evcil hayvanı olduğunu ve Dokuz Güneşin Tanrısal Öfkesi'yle ilk karşılaşmalarında onu kurtarma şeklini kesinlikle asla ama asla unutmayacaktı.
Xi Ling'i evcil hayvanı olarak almasının nedeni onu kurtarmaktı. Bu şekilde onu yanında tutabilecek, bu kendisini düşünmeyen, nazik kızı koruyabilecekti.
Daha önce Xi Ling'i kurtardığında bunu bir anlık hevesle yapmıştı ve karşılığında hiçbir şey beklememişti. O güzel kuşun hayatı pahasına, tekrar tekrar hayatını kurtarmasını asla tahmin etmemişti. Öyle basit bir varlık değildi. Kökensiz alevlere sahip olan, Şeytan İmparatoru ve on antik şeytani iblisin bile korktuğu bir varlıkken... Ling Chen, Mistik Ay dünyasına daha yeni girmiş önemsiz bir oyuncuydu.
Xi Ling'in yüzünün gözyaşlarıyla kaplandığını görünce bir şeyler söylemek istemişti ama ağzından hiçbir şey çıkmamıştı. Ağlayan Xi Ling tekrar gülümsemeye başladı ve giderek daha da yakına geldi... Küçük, yumuşak bir vücut ona atıldı. Xi Ling ona sarılmak için tüm gücünü kullandı... Bu, onu takip etmeye başladığından beri en çok yapmak istediği şeydi.
Xi Ling başını onun göğsüne gömdü ve altın rengi gözlerini kapatarak bu son mutluluk anının tadını çıkardı... Ling Chen'in vücudu hafifçe kasılıp ona sarılmak için kollarını kullanmaya çalıştı ama kolları sadece havayla buluştu... Xi Ling çoktan kucağından kaybolmuştu ve yumuşak, nazik bir ses kulaklarında çınladı. "Hoşçakal... efendim..."
Bom!
Havadaki dokuz güneş patladı ve altın alevler kalenin içindeki her şeyi tüketti. Savaşan Saray İskeleti'nin acınası haykırışları korkuyla gürledi.
Büyük bir çarpışmayla, "yok edilemez" olan kale kolayca yıkılmış ve dışarından gelen ışık parlamıştı. Ancak, kalenin yıkıntılarından altın alevler fırlamış, kafasının üzerindeki karanlık bulutları dağıtarak tüm göğü altın rengine boyamıştı...
-2,227,500, -2,227,500.
Altın alevlerden etkilenmeyen tek varlık ve şey Ling Chen idi. Bir heykel gibi durmuş, şoktan kaynaklı hareket edemiyordu. Xi Ling'in saldırısı ne kadar güçlü olursa olsun, onu asla incitmezdi.
-2,227,500, -2,227,500.
Altın alevler Savaşan Saray İskeleti'ni yuttuğu sırada iki devasa hasar değeri kafasının üzerinde belirerek inanılmaz miktardaki canını 0'a indirmişti. Vücudu yavaşça yere düşmüş ve sertçe yere çarpmıştı. Yarı hayalet kız ise, alması gerek hasar Savaşan Saray İskeleti'ne taşınmış ve bu yüzden de muhtemelen hâlâ yaşıyordu... Ancak, Ling Chen için artık daha önce olduğu kadar korkunç değildi.
Ürkütücü kale yıkıntıya dönüşmüştü ve daha fazla Ling Chen'i engelleyemezdi.
.