yalnızlık hissi ne kadar tehlikeli. dönüp bakınca hatalarına hep bu duygudan kaçarken saptığını görüyorsun, hatalarına hep bu duygudan kaçarken saptıklarını... acıklı evet ama tehlikeli de. dönüp bakınca bir tek anın bile ne çok şeye mal olduğunu görüyorsun. sonra onların da bu küçücük sapaklardan sonra yollarını kaybedeceklerini fark ediyorsun.
müdahale etmeye hakkın yok, çoğu kere alkışlamanı bile bekleyebiliyor çünkü. sen aranızdaki mesafeye göre ya kendini ateşe atarak çığlık atıyor ya da sessiz kalıp gözlerini kapatıyor aradaki mesafeyi daha da artırıyorsun. bu ikinci yol samimiyetsiz ve rahatsız edici olsa da bazen yapıyorsun.
kendine bakıyorsun, o küçük sapakların seni getirdiği yere ve zamana... gördüğün bazen kalabalığa bir daha ulaşamayacak kadar uzakta durduğun oluyor. mesela bir ormana giriyorsun, görünürde hiçbir boşluğun olmadığı kalabalık ve karanlık bir orman. dokunabileceğin ağaçların sevebileceğin hayvanların ve korkabileceğin canavarların olduğu bir ormanda konuşamadığını görüp paniğe kapılıyorsun. ağaçlar ne kadar anlamsız... o zaman geldiğin yeri iç sevmediğini ve seyrettiğin manzaranın eni tatmin etmediğini fark ediyorsun.
anlamak zaman alsa ve hatta bir şeyi değiştirecek kudrete sahip olmasa da "yalnızlık tehlikeli"yi bilmenin huzursuzluğunu yaşıyorsun. geriye dönüp elimi kendi omzuma koyabilir, başımı okşayabilir miydim diyorsun. sonra bunların hiçbirinin mümkün olmadığını bilmenin rahatsızlığını ekliyorsun bir de üstüne. huzursuz hayatını, huzursuzluğunla sürdürmeye devam ediyorsun...