Adı Pallavi’ydi. Ve Neerad ondan hoşlanıyordu, Pune’deki Vincent lisesinin 9. standart sınıfındaki diğer öğrenciler gibi dördüncü sınıf öğrencisiydi. Pallavi güzel görünüşüyle, mükemmel notları ve özgüveni ile sınıfın yıldızıydı. Neerad, kızlarla kolayca konuşabilecek bir erkek olmadığı için ona uzaktan hayran olmaktan memnundu. Böylece okulun yıllık şarkı yarışmasına hazırlanmak için üç aydır her gün pratik yapıyordu.
“Eğer o yarışmayı kazanırsam, Pallavi benim olacak.” diye sık sık kendi kendine düşünüyordu.
Önemli gün geldi.
Umduğu gibi, Pallavi ön sıradaydı. Bir Hint filminden hit bir şarkı olan “Tanha Dil” (Yalnız Kalp) şarkısını söyledi ve alkışlardan iyi şarkı söylediğini biliyordu. Daha tatlı olan, Pallavi’nin gerçek takdiriydi.
Şarkıcılar geldi ve gitti ama şu ana kadar sadece Neerad gerçekten parladı. Şimdi 10. Standarttan Sudhir Mishra, sınıfın inek öğrencisi olarak şarkı söyleyecekti. Dürüst olmak gerekirse, Sudhir’in şarkı söylemeyle işi yoktu. Neerad ve diğer tüm arkadaşlarının kontrolsüzce gülmeye ve hatta “Boo!…Boo!” diye bağırmaya başlaması herhangi bir standart tarafından acımasızdı. Sudhir’in kendisi de şarkısı bittiğinde sahneden sinsice sürünmüştü.
Beklendiği gibi, Neerad birincilik ödülünü kazandı. Kupayı aldı ve gözleri seyirciler arasında Pallavi’yi aradı. Orada değildi. Oditoryumdan çıktığında, onu Sudhir ile otururken görmüş, onu teselli ediyormuş. Neerad’a “Neden onunla dalga geçtin, seni aptal?” dedi. Neerad sessizdi “Belki Sudhir iyi bir şarkıcı değildir, belki şarkı söyleyemeyebilir, bu sana onunla dalga geçebilme hakkını vermez. En azından iyi olmadığı bir şeyde yer almaya çalışıyor. Bunu hiç denedin mi? Nasıl hissettiği hakkında bir fikrin var mı?” Pallavi, Sudhir sessizce otururken elini Sudhir’in omzuna dokundurdu.
“Sudhir, yaptığımız şey için gerçekten üzgünüm. Samimiyetsiz gelebilir ama gerçekten ciddiyim.” dedi sonunda Neerad.
Sudhir başını salladı ve gözyaşlarına boğuldu.
Bir süre sonra “Pallavi, eve dönmeyecek misin?” diye sordu. Bir süre cevap vermedi.
“Sudhir’in evi benimkinden çok uzakta değil. Babası geldiğinde, ben de onunla gideceğim.” dedi Pallavi. Neerad ağır adımlarla eve geri dönmeye başladı, kupası artık değersiz bir metal parçası oldu.
Vikas Prakash Joshi,
Pune Hindistan
Çevirmen: Abdus Salam