Felsefe tarihi bana her zaman gezginler için büyük ve büyük bir rehber gibi göründü.
Homeros
Şifreli gizemleri içinde ve karmaşık düşünceler, herhangi bir deneyimli kaşifte olduğu gibi seyahat için aynı açgözlü ruhu yatıyor.
İster içe doğru bakıyor olun ister dışarıya doğru yürüyün, amaç her zaman psikolojiktir: zihninizi açmak ve eski düşünme biçimlerine meydan okumak.
Aşağıda, içimde dünya hakkında şiddetli bir merak uyandıran, yeni deneyimler için bir neşe ve kişisel sınırları sürekli olarak germek için gerekli olan 5 büyük düşünürden oluşan bir liste var; yolcunun ruhu!
Bunun gibi herhangi bir listenin Homeros'un The Odyssey kitabıyla başlaması gerekir (Batı felsefesi üzerine yapılan herhangi bir çalışmada olduğu gibi).
Hiçbir edebi eser, destansı bir yolculuğun içsel yolculuk için nasıl güçlü bir metafor olabileceğini daha iyi somutlaştırmaz. Onun güzel mısraları içinizdeki yolculuk tutkusuna ilham vermiyorsa, hiçbir şey olmayacaktır.
The Odyssey'i her okuduğumda, tüm seyahatlerimin destansı ve hayat değiştirici olması arzusuyla aşılandım. Onu beraberinizde getirir ve sık sık okursanız, olumlu etkisi de kendi seyahat günlüğünüzü gizemli bir şekilde dactylic hexameter ile yazılmış bırakabilir.
Michel de Montaigne
Montaigne zaman zaman "ilk turist" olarak selamlanmıştır. Elbette Seyahat Günlüğü, makaleyi edebi bir tür olarak popülerleştirmesiyle neden ünlü olduğuna dair parlak bir örnek.
Bu nedenle Montaigne, içsel yolculuğu anlayan büyük bir düşünürden daha fazlasıdır; o da içsel seyahat yazılarına ilham veren bir düşünür.
Avrupa'yı dolaşıyorsanız, kıtadaki bölgesel farklılıklar hakkındaki çeşitli düşüncelerine ilgi duyabilirsiniz.
David hume
David Hume, genç bir adam olarak benim üzerimde büyük etkisi olan İskoç bir filozoftu. O bir deneyciydi, yani bilgi herhangi bir yerden gelecekse, duyularınızın size dünya hakkında söylediklerinden gelmesi gerektiğine inanıyordu.
Ancak Hume'u zamanının deneycileri arasında benzersiz kılan şey şüpheciliğiydi. Dünya hakkındaki anlayışımızın akıl yürütme yoluyla değil, bunun yerine belirli bir zihin alışkanlığıyla veya daha çok bir durumun pratikliğiyle üretildiğini savundu.
Temel olarak, bu Hume'u dogmatik bir karşıtı yaptı ve o, kendi varsayımlarımıza sürekli olarak meydan okumamız gerektiğini öğretti.
Gezgine tavsiyesi, her zaman yeni deneyimlere açık olmak ve sınırlı bir perspektif içinde fazla rahat olmamak olurdu.
Edmund Husserl
Fenomenolojinin babası olarak bilinen hiç kimse, deneyimin tüm bilgilerin kaynağı olduğu fikrini Husserl'den daha iyi örnekleyemez.
Bu nedenle, Husserl için, içsel yolculuğu anlamak önemli olmaktan çok daha önemli, ancak temel olurdu.
Fenomenoloji, nesnelerin özelliklerinin nasıl algılandığını tanımlamakla ilgilidir ve kültür şoku yaşamış herhangi birinin size söyleyebileceği gibi, bu hayat sarsıcı ve derin bir süreçtir.
Husserl'in yazıları yolda ağır bir okuma gibi görünebilir, ancak onu ayrıştırabilirseniz, tüm dış yolculuklarımızın içeriden başladığını ve bittiğini daha canlı bir şekilde ilan eden çok az dünya görüşü vardır.
Jean-Paul Sartre
Birçok insan varoluşçuluğu düşündüğünde, siyah giysili Parislilerin kahvelerini yudumlarken, sigara içerken hayatlarının bir anlamı olup olmadığını sorguladıklarını hayal ederler.
Ancak Sartre'ı okumak sizi bu yanlış anlamadan hızla kurtaracaktır.
Daha ziyade, Sartre’ın düşüncesinin ilkeleri, bireyi ruhunun demirhanesinde kendi hayatının anlamını oluşturması için güçlendirir. Varoluşçu, gezgin gibi, temelde otantik bir yaşam sürmeye takıntılıdır. Ve bu, işleri farklı şekilde yapmak için sürekli olarak kendinize meydan okumak anlamına gelir.
Sartre için birey temelde, metafiziksel olarak yeni deneyimlere açıktır.
Benim için hiçbir şey yolcunun tutumunu varoluşsal tutumdan daha iyi yüceltemez ve güçlendiremez.
Başka hangi Batılı düşünürler içsel yolculuğu somutlaştırıyor? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşın!