Ağustos
Ağustos 1
Ağustos 2
Ağustos 3
Ağustos 4
Ağustos 5
Ağustos 6
Ağustos 7
Ağustos 8
Ağustos 9
Ağustos 10
Ağustos 11
Ağustos 12
Ağustos 13
Ağustos 14
Ağustos 15
Ağustos 16
Ağustos 17
Ağustos 18
Ağustos 19
Ağustos 20
Ağustos 21
Ağustos 22
Ağustos 23
Ağustos 24
Ağustos 25
Ağustos 26
Ağustos 27
Ağustos 28
Ağustos 29
Ağustos 30
Ağustos 31
Ağustos 1. Bu tarihte 1914’ta, İngiliz Quaker’lı Harry Hodgkin ve Alman Lutheran papazı Friedrich Siegmund-Schulte Almanya’nın Konstanz kentinde düzenlenen bir barış konferansından ayrıldı. Avrupa'da baş döndürücü bir savaşın önlenmesine yardımcı olabilecek eylemleri planlamak için orada 150 diğer Hıristiyan Avrupalılarla bir araya geldiler. Ne yazık ki, bu umut dört gün önce Birinci Dünya Savaşı'na dönüşecek olan ilk çatışmalarla etkili bir şekilde yıkılmıştı. Ancak konferanstan ayrılırken, Hodgkin ve Siegmund-Schulte birbirlerine “barış tohumları ekmeye devam edeceklerini taahhüt ettiler. ve aşk, gelecek ne getirirse getirsin. " İki adam için bu söz, savaşa kişisel katılımdan kaçınmaktan daha fazlası anlamına geliyordu. Hükümetlerinin politikaları ne olursa olsun, iki milleti arasında barışı yeniden tesis etmek anlamına geliyordu. Yıl bitmeden erkekler, İngiltere'nin Cambridge kentinde Uzlaşma Kardeşliği adında bir barış örgütü kurulmasına yardım etmişlerdi. 1919'a gelindiğinde, Cambridge grubu, sonraki yüz yıl içinde dünyanın 50'den fazla ülkesinde şubeler ve bağlı gruplar oluşturan Uluslararası Uzlaşma Bursu'nun (IFOR olarak bilinir) bir parçası haline geldi. IFOR tarafından üstlenilen barış projeleri, Ötekine duyulan sevginin adaletsiz siyasi, sosyal ve ekonomik yapıları dönüştürme gücüne sahip olduğu vizyonuna dayanır; Bu nedenle projeler barışçıl çatışma çözümüne, barışın birincil temeli olarak adaletin peşine düşmeye ve nefreti besleyen sistemleri ortadan kaldırmaya kararlıdır. IFOR'un uluslararası kampanyaları, Hollanda'daki bir Uluslararası Sekreterya tarafından koordine edilmektedir. Örgüt aynı zamanda benzer düşünen sivil toplum kuruluşlarıyla da yakın işbirliği içinde çalışmakta ve Birleşmiş Milletler'de daimi temsilciler bulundurmaktadır.
Ağustos 2. 1931’teki bu tarihte, Albert Einstein’ın yazdığı bir mektup, Fransa’nın Lyon kentinde, savaşsız bir dünya için birlikte çalışan antimilitarist ve pasifist gruplardan oluşan küresel bir ağ olan War Resisters 'International tarafından düzenlenen bir konferansta okundu.. Einstein, zamanının önde gelen fizikçisi olarak bilimsel çalışmalarını özveriyle sürdürdü. Yine de hayatı boyunca uluslararası barışın peşinde koşan ateşli bir pasifistti. Einstein, Lyon konferansına yazdığı mektubunda, "dünyanın bilim adamlarını, yeni savaş araçlarının yaratılması için araştırmada işbirliği yapmayı reddetmeye" çağırdı. Toplanan aktivistlere doğrudan şunları yazdı: “Temsil ettiğiniz 56 ülkenin insanları kılıçtan çok daha güçlü bir potansiyel güce sahip…. Sadece kendileri bu dünyaya silahsızlanma getirebilir. " Ayrıca, ertesi Şubat ayında Cenevre'de bir silahsızlanma konferansına katılmayı planlayanları "savaşa veya savaş hazırlıklarına daha fazla yardım vermeyi reddetmeleri" konusunda uyardı. Einstein için, bu sözler yakında kehanet niteliğinde olacaktı. Silahsızlanma konferansı hiçbir sonuca varmadı - tam da Einstein'ın görüşüne göre, konferansçılar, onun savaşa hazırlanma ile ilgili meseleleri ele almama konusundaki öğütlerini dikkate almadıkları için. Cenevre konferansına yaptığı kısa bir ziyarette yaptığı basın brifinginde, "Savaş kurallarını formüle ederek savaşların gerçekleşmesi olasılığını azaltmaz" dedi. “Konferansın kötü bir uzlaşmaya gittiğini düşünüyorum. Savaşta müsaade edilen silah türleri konusunda ne tür bir anlaşma yapılırsa yapılsın, savaş başlar başlamaz bozulur. Savaş insanlaştırılamaz. Ancak kaldırılabilir. "
Ağustos 3. Bu tarihte 1882’te, Birleşik Devletler Kongresi ülkenin ilk genel göç kanunu. 1882 Göç Yasası, ABD göç politikasının gelecekteki geniş çaplı seyrini “giriş için istenmeyen” olarak kabul edilen çeşitli yabancı kategorileri oluşturarak belirlemiştir. İlk olarak, devletlerle işbirliği içinde Hazine Sekreteri tarafından yürürlüğe konan, “herhangi bir mahkum olan Yasa” delilik, salak veya kamu suçlaması olmadan kendine bakamayan herhangi bir kişi. ”Kendisini destekleme konusunda finansal yeteneklerini gösteremeyenler kendi ülkelerine geri döndü. Bununla birlikte, yasa, siyasi zulümden mahkum olan finansal olarak vasıfsız yabancılar için Amerika’nın zulme uğruna bir cennet sağlaması gerektiği yönündeki inancını yansıtan bir istisna yaptı. Yine de, daha sonra Göç Yasası yinelemeleri giderek daha kısıtlayıcı hale geldi. 1891’te Kongre, göç konusunda özel federal kontrol kurdu. 1903'te, evde siyasi suçlar nedeniyle intikam ile karşı karşıya kalan fakir göçmenleri kabul etme politikasını sona erdirmek için hareket etti; bunun yerine, “örgütlü hükümete karşı” kişilerin göçlerini yasakladı. O zamandan beri göç yasası, ulusal kökene dayalı sayısız istisnalar ekledi ve kamu suçlaması olabileceği düşünülen göçmenlere karşı ayrımcılık yapmaya devam etti. Kanun, New York Limanı'ndaki “Meşalesi olan güçlü kadın” rüyasını gerçek kılmamıştı; “Bana yorgun, fakir / hüzünlü kitlelerin özgürce nefes almaya can atıyor” ilanını yaptı. Trump yönetimi tarafından heykelin ortaya çıkışından bir yüzyıldan fazla bir süre sonra zorlanan Wall ”telaşı, mesajı, insan dayanışması ve dünya barışına giden yolu gösteren ABD idealini sürdürüyor.
Ağustos 4. 1912'teki bu tarihte, 2,700 ABD denizcilerinin işgalci bir gücü, hem Pasifik hem de Karayipler tarafındaki limanlara inen Nikaragua'yı işgal etti. Hem stratejik hem de ticari çıkarlar peşinde olduğu bir ülkede huzursuzluklarla karşılaşan ABD, Nikaragua'da desteğine güvenebileceği bir hükümeti yeniden kurmayı ve sürdürmeyi amaçladı. ABD, bir yıl önce Nikaragua'da muhafazakar başkan Jose Estrada başkanlığındaki bir koalisyon hükümetini tanımıştı. Bu yönetim ABD'nin Nikaragua ile “kurşuna dolar” adı verilen bir politika izlemesine izin vermişti. Amaçlarından biri, bölgedeki Amerikan ticari çıkarlarıyla rekabet etmek için kullanılabilecek Avrupa mali gücünü zayıflatmaktı. Bir diğeri, ABD bankalarının Nikaragua hükümetine borç vermeleri için kapıyı açmak ve ABD'nin ülkenin maliyesi üzerinde kontrolünü sağlamaktı. Ancak, Estrada koalisyonundaki siyasi farklılıklar kısa sürede su yüzüne çıktı. Savaş Bakanı olarak güçlü milliyetçi duygular geliştiren General Luis Mena, Estrada'yı istifaya zorladı ve başkan yardımcısı muhafazakar Adolfo Diaz'ı başkanlığa yükseltti. Mena daha sonra Diaz hükümetine isyan ettiğinde, başkanı “ulusu New York bankacılarına satmakla” suçlayarak Diaz, ABD'den 4 Ağustos işgaliyle sonuçlanan ve Mena'nın ülkeden kaçmasına neden olan yardım istedi. Diaz, 1913'te liberallerin katılmayı reddettiği, ABD denetimindeki bir seçimde yeniden seçildikten sonra, ABD, Nikaragua'daki küçük deniz birliklerini neredeyse 1933'e kadar tuttu. Bağımsızlık isteyen Nikaragualılara, Deniz Piyadeleri ABD'nin sürekli bir hatırlatıcısı olarak hizmet etti. ABD uyumlu hükümetleri iktidarda tutmak için güç kullanmaya istekliydi.
Ağustos 5. 1963’te bu günde, ABD, SSCB ve Büyük Britanya atmosferde nükleer testi yasaklayan bir anlaşma imzaladı.. Başkan John F. Kennedy nükleer silah testini ortadan kaldırmak için görevli olarak çalıştı. Kuzey Amerika'daki ekinlerde ve sütte bulunan ve 1950'teki bilim adamları tarafından bulunan radyoaktif tortular, onları 2. Dünya Savaşı sonrası nükleer silahlanma yarışını çevreyi haksız zehirlenme olarak kınamalarına yol açtı. Birleşmiş Milletler Silahsızlanma Komisyonu, ABD ile Sovyetler arasında 1958-61'ten itibaren geçici bir moratoryum başlatan tüm nükleer testlere derhal son verilmesi çağrısında bulundu. Kennedy, Sovyet Başbakan Kruşçev'le 1961'ta görüşerek devam eden yer altı testlerini yasaklamaya çalıştı. Yasağı doğrulama teftiş tehdidi, casusluk korkusu yarattı ve Sovyet sınavları Küba Füze Krizi dünyayı nükleer savaşın eşiğine getirene kadar devam etti. Her iki taraf daha sonra daha doğrudan iletişim kurmaya karar verdi ve Moskova-Washington yardım hattı kuruldu. Tartışmalar gerginliği hafifletti ve Kennedy'nin Kruşçev'e “bir silah yarışına değil, bir barış yarışına” eşi benzeri görülmemiş bir meydan okumaya yol açtı. Sonraki görüşmeleri hem diğer ülkelerden silahların ortadan kaldırılmasına hem de yeraltındaki testlere izin veren Sınırlı Nükleer Test Yasağı Anlaşması'na yol açtı. radyoaktif enkazlar testi gerçekleştiren ülkenin sınırları dışına çıkmadığı için. ”Birleşmiş Milletler nihayet 1996'te yer altı nükleer testlerini yasaklayan kapsamlı bir Nükleer Test Yasağı Anlaşması'nı geçmiştir. Bu silahları olmayan çoğu ulus, nükleer savaşın kimseye fayda sağlayamayacağına karar verdi. Başkan Bill Clinton kapsamlı anlaşmayı imzaladı. Ancak ABD Senatosu, 48-51’in oylamasında nükleer silahlanma yarışına devam etmeyi seçti.
Ağustos 6. 1945'te bu gün, Amerikalı bombardıman uçağı Enola Gay, Japonya'nın Hiroşima kentine 15,000 ton TNT'ye eşdeğer beş tonluk bir atom bombası attı. Bomba, kentin dört kilometre milini tahrip etti ve 80,000 insanını öldürdü. Takip eden haftalarda, binlerce kişi yaralardan ve radyasyon zehirlenmesinden öldü. Dört aydan daha az bir süre önce görevde bulunan Başkan Harry Truman, danışmanları tarafından bombanın düşürülmesinin savaşa hızla son vereceğini ve Japonya'yı işgal etme ihtiyacından kaçınacağını söyledikten sonra bombayı düşürme kararı aldığını belirtti. Bir milyon Amerikan askerinin ölümüyle sonuçlanır. Tarihin bu versiyonu incelemeye dayanmıyor. Birkaç ay önce, Güneybatı Pasifik Bölgesi'ndeki Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı General Douglas MacArthur, üst düzey Japon yetkililerden beş farklı teslim teklifini özetleyen Başkan Roosevelt'e bir 40 sayfalık not gönderdi. Ancak ABD, Rusların doğuda kayda değer gelişmeler sağladığını ve ABD’nin işgal edebileceğinden çok önce Eylül ayında Japonya’da olabileceğini biliyordu. Bu geçerse Japonya ABD’ye değil Rusya’ya teslim olacaktı. Bu, savaş sonrası bir ekonomik ve jeo-politik hegemonya stratejisi geliştirmiş olan ABD’ye kabul edilemezdi. Dolayısıyla, askeri ve siyasi liderlerin güçlü muhalefetine ve Japonya'nın teslim olmaya istekli olmasına rağmen, bomba atıldı. Birçok kişi bunu Soğuk Savaş'ın ilk hareketi olarak adlandırdı. Dwight D. Eisenhower yıllar sonra “Japonya çoktan mağlup edildi” dedi. . . Bombayı düşürmek tamamen gereksizdi. ”
Ağustos 7. Bu tarih, Afrikalı Amerikalı siyaset bilimci, profesör ve diplomat olan Ralph Bunche'nin Birleşmiş Milletler'in en üst düzey ABD görevlisi olan 1904'in doğumunu gösteriyor. Bunche'nin seçkin kariyeri, XVUMX'te doktora aldığı Harvard Üniversitesi'ndeki yüksek lisans çalışmaları için bursla başladı. hükümet ve uluslararası ilişkilerde. Afrika'da sömürgecilik üzerine doktora tezi iki yıl sonra konuyla ilgili klasik kitabında son buldu. Yarışa Dünyadan Bakış. 1946’te, Bunche, Birleşmiş Milletler’in yürütme organına ya da Birleşmiş Milletler’in sekreterliğine atandı ve burada BM tarafından güvenilen eski sömürgelerin idaresini denetlemekten ve özyönetim ve bağımsızlık konusundaki ilerlemelerini izlemekle sorumluydu. Ancak Bunche'nin en dikkat çekici başarısı, Birinci Arap-İsrail Savaşı'nı sona erdirmeyi amaçlayan görüşmelerde BM baş müzakerecisi olarak atanmasını izledi. Beş aylık aralıksız ve zor arabuluculuktan sonra, Haziran ve İsrail’in dört Arap ülkesi arasındaki anlaşmalara dayanarak Haziran 1949’te bir ateşkes gerçekleştirdi. Uluslararası diplomasinin bu tarihi başarısı için Bunche, 1950 Nobel Barış Ödülü'ne layık görüldü ve bu şekilde onurlandırılan ilk Afrika kökenli Amerikalı oldu. Takip eden yıllarda Bunche, ortaya çıkan ulus devletlerin dahil olduğu çatışmalarda barışı koruma ve arabuluculuk rollerini oynamaya devam etti. 1971'teki yaşamının sonuna geldiğinde, BM'de meslektaşlarının kendisine verdiği onursal unvan ile en iyi şekilde tanımlanmış bir miras kurdu. Bunche, uluslararası barışı koruma operasyonlarında kullanılan birçok teknik ve stratejinin uygulanmasının yanı sıra uygulandığı için, yaygın olarak “Barışı Koruma Babası” olarak görülmeye başlandı.
Ağustos 8. 1883’teki bu tarihte, Başkan Chester A. Arthur, Wyoming’deki Wind River Reservation’da Doğu Shoshone kabilesi şefi Washakie ve Northern Arapaho kabilesi şefi Black Coal ile bir araya gelerek, resmi olarak Amerikan yerlilerinin rezervasyonunu resmen ziyaret eden ilk ABD başkanı oldu. . Arthur'un Wind River'daki durağı, Yellowstone Milli Parkı'nı ziyaret etmek ve onun alabalık akarsularında balık avına olan tutkusunu şımartmak için yaptığı uzun tren yolculuğunun asıl amacına bağlıydı. Bununla birlikte, rezervasyonun bırakılması, Amerika’nın “Hintli komplikasyonları” olarak adlandırdığı konuyu çözmek için açılıştaki 1881 Yıllık Mesajı’nda önerdiği bir planın uygulanabilirliğini test etmesine izin vermiştir. 1887 Yasası, bu tür Kızılderililere, “patentli olarak güvence altına alınacak ve yirmi ya da yirmi için devredilemez hale getirilmiş makul bir miktardaki arazinin”, “birkaç defa tahsis edilmesi” çağrısında bulundu. Beş yıl boyunca. ”Her iki kabile liderinin de planlarını kesin olarak reddetmeleri şaşırtıcı değildi, çünkü geleneksel toplumsal arazi mülkiyeti ve halklarının öz kimliğinin merkezinde bulunan yaşam biçimini azalttığı düşünülüyordu. Bununla birlikte, Wind River'daki başkanlık başarısızlığı, sanayi sonrası yaş için değerli bir ders sunuyor gibi görünüyor. Uzun süren barışı sağlamak için güçlü uluslar, gelişmekte olan ve gelişmekte olan ülkelerin kendi ekonomilerini ve sosyal düzenlerini oluşturma haklarına saygı göstermeli ve halklarının temel ihtiyaçlarını karşılamaya yardımcı olmak için onlarla çalışmaya istekli olmalıdırlar. Tarihçe, zorlayıcı yaklaşımların yalnızca kızgınlık, geri dönüş ve sık sık savaş ürettiğini göstermiştir.
Ağustos 9. 1945'teki bu tarihte bir ABD B-29 bombacısı Japonya'nın Nagazaki'sinde bir nükleer bomba attı, bombalama gününde bazı 39,000 erkeklerini, kadınlarını ve çocuklarını ve yıl sonuna kadar tahmin edilen 80,000'i öldürdü. Nagazaki bombardımanı, savaşta bir nükleer silahın ilk kullanımından sadece üç gün sonra gerçekleşti, Hiroşima'nın yıl sonuna kadar tahmini 150,000 kişinin hayatına mal olan bombalanması. Haftalar önce, Japonya Sovyetler Birliği'ne teslim olma ve savaşı sona erdirme arzusunu ifade eden bir telgraf göndermişti. Amerika Birleşik Devletleri Japonya'nın kodlarını kırmış ve telgrafı okumuştu. Başkan Harry Truman günlüğünde “Japon İmparator'un barış isteyen telgrafına” atıfta bulundu. Japonya sadece koşulsuz teslim olmaya ve imparatorundan vazgeçmeye itiraz etti, ancak ABD bombalar düşene kadar bu şartlarda ısrar etti. Yine 9 Ağustos'ta Sovyetler, Mançurya'da Japonya'ya karşı savaşa girdi. Amerika Birleşik Devletleri Stratejik Bombalama Araştırması şu sonuca varmıştır: “… kesinlikle 31 Aralık 1945'ten önce ve büyük olasılıkla 1 Kasım 1945'ten önce, Rusya girmeseydi bile atom bombaları atılmasaydı bile Japonya teslim olurdu. savaş ve hatta herhangi bir işgal planlanmamış veya tasarlanmamış olsa bile. " Bombalamalardan önce aynı görüşü Savaş Bakanı'na ifade eden muhaliflerden biri de General Dwight Eisenhower'dı. Genelkurmay Başkanı Amiral William D. Leahy, "Bu barbar silahın Hiroşima ve Nagazaki'de kullanılması Japonya'ya karşı savaşımızda maddi bir yardım sağlamadı" diyerek kabul etti.
Ağustos 10. ABD Başkanı Lyndon Johnson, 1964’te bu tarihte, ABD’nin Vietnam Savaşı’na katılımının önünü açan Tonkin Kararı Körfezi’ni yasaya bağladı. Ağustos 4’in gece yarısından kısa bir süre önce, cumhurbaşkanı, kuzey Vietnam kıyılarındaki Tonkin Körfezi’nin uluslararası sularında iki ABD gemisinin ateş altında olduğunu duyurmak için düzenli TV programlarına girmişti. Buna cevaben, “bu düşmanca operasyonlarda kullanılan Kuzey Vietnam'daki tesisler” aleyhinde hava eylemleri emri verdi - bunların arasında bir petrol deposu, bir kömür madeni ve Kuzey Vietnam donanmasının önemli bir kısmı. Kongre, üç gün sonra, cumhurbaşkanına “ABD güçlerine karşı herhangi bir silahlı saldırıyı önlemek ve daha fazla saldırganlığı önlemek için gerekli tüm önlemleri alma yetkisi verilmesine” yönelik ortak bir karar aldı. Bu karar, cumhurbaşkanı tarafından Ağustos 10, 1964'te imzalandı. savaşın sonunda 1975’in sona ermesine neden olacak ve 3.8 milyon Vietnamlı’nın şiddetli ölümüne ve yüz binlerce Laos ve Kamboçyalı ile ABD ordusunun 58,000 üyelerinin ölümüne yol açacaktı. Ayrıca, bu davada, 200 yıllarından daha fazla süren 40 belgelerine ve Tonkin Körfezi olayına ilişkin transkriptlere dayanarak, “Savaşın Yalan Olduğunu” kanıtlıyor. Ulusal Güvenlik Ajansı tarihçisi Robert Hanyok tarafından yapılan kapsamlı bir çalışma, ABD hava saldırılarının ve Kongre yetkilendirme talebinin aslında, Başkan ve Savunma Bakanı Robert McNamara'nın “hayati delil olarak nitelendirdiği hatalı işaretler istihbaratına dayandığı” sonucuna varmıştır. “Asla gerçekleşmemiş bir saldırının.
Ağustos 11. 1965'taki bu tarihte, beyaz bir Kaliforniya Otoyol Devriyesi görevlisi bir araba üzerine çekti ve bir hüzünlü testten sonra genç ve korkmuş siyah şoförünü tutuklamaya çalıştığında bir kavga sonrasında Los Angles'in Watts bölgesinde ayaklanmalar başladı. Birkaç dakika içinde, trafik durduğuna ilk tanıklara, genişleyen bir yıpranmayı tetikleyen bir toplama ve destek polisi katıldı. İsyanlar yakında, altı gün süren, 34,000 insanları içeren ve 4,000 tutuklamaları ve 34 ölümleriyle sonuçlanan tüm Watt'larda patlak verdi. Los Angeles polisi, onlara cevap verirken, isyancıları Vietnam'daki Viet Cong isyanıyla karşılaştıran Başsavcı William Parker tarafından karar verilen “paramiliter” taktikleri kullandı. Parker ayrıca, 2,300 Ulusal Muhafızlarını çağırdı ve toplu tutuklama ve abluka politikası yaptı. Misillemede, isyancılar Muhafızlara ve polise tuğla attı ve araçlarını parçalamak için diğerlerini kullandı. Ayaklanma, büyük ölçüde Ağustos 15 sabahı tarafından bastırılmış olsa da, dünyaya önemli bir gerçeği hatırlatmayı başardı. Büyük oranda zengin bir toplumda bulunan herhangi bir azınlık topluluğunun ayakkabısız yaşam koşullarına, fakir okullara, neredeyse kendi kendini ilerletme fırsatına sahip olmadığına ve polisle rutin olarak olumsuz etkileşime girmeye mahkum olması durumunda, doğru provokasyon göz önüne alındığında kendiliğinden isyan etmesi muhtemeldir. Sivil haklar lideri Bayard Rustin, bu tepkinin Watt'ta nasıl önlenebileceğini açıkladı: “… Zenci gençler - işsiz, umutsuz - Amerikan toplumunun bir parçası hissetmiyor…. Biz… onları işe, uygun konutlara, eğitime, eğitime sokacaklar, böylece yapının bir parçasını hissedebilecekler. Yapının bir parçasını hisseden insanlar ona saldırmazlar. ”
Ağustos 12. 1995’teki bu tarihte, Philadelphia’daki 3,500 ve 6,000 göstericileri arasında ABD tarihinin ölüm cezasına karşı en büyük rallilerden birine katıldılar.. Protestocular, Philadelphia'lı bir polis memurunun 1982'inin 1981'inde suçlu bulunan ve Pennsylvania'nın Greene State Correctional Institution'da ölüm cezasına çarptırılan bir Afrikalı-Amerikalı eylemci ve gazeteci olan Mumia Abu-Jamal için yeni bir duruşma talep ediyorlardı. Abu-Jamal, erkek kardeşi rutin trafik durağında çekildiğinde meydana gelen ölümcül atışta açıkça bulunmuştu ve polis memuru, takip eden bir itişme sırasında kardeşi bir el feneri ile vurdu. Yine de, Afrika kökenli Amerikalılar topluluğunun birçoğu Abu-Jamal'ın cinayeti işlediğinden ya da adaleti onu idam ederek yerine getireceğinden şüphelendi. Duruşmada delil kanıtlar sunulmuştu ve hem mahkumiyetinin hem de cezasının ırksal önyargıya maruz kaldığına dair yaygın bir şüphe vardı. 1982 tarafından Abu-Jamal, Philadelphia'da eski bir Kara Panter Partisi sözcüsü ve açık ırkçı Philadelphia polis kuvvetinin vokal eleştirmeni olarak tanınıyordu. Hapishanede, Ulusal Cezaevinde radyo yorumcusu oldu ve ABD hapishanelerinde insanlık dışı koşulları ve siyah Amerikalıların orantısız hapsedilmesini ve uygulanmasını eleştirdi. Abu-Jamal'ın büyüyen şöhreti, sonunda meyve veren uluslararası bir “Özgür Mumya” hareketi yarattı. Ölüm cezası, 2011'te bırakıldı ve Pennsylvania'nın Frackville Eyalet Düzeltme Kurumu'nda ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı. Bir hakime Aralık 2018’te temyiz haklarını geri verdiğinde, bir avukata “Mumya’nın on yıllardır özgürlüğü için sahip olduğumuz en iyi fırsat” adını vermiştir.
Ağustos 13. 1964'teki bu tarihte, ölüm cezası, son iki kez, iki işsiz erkek, Gwynne Evans, 24 ve 21 yılı cinayeti için ayrı hapishanelere asıldığı Büyük Britanya'da yapıldı. Cumbria evinde eski çamaşır van sürücüsü. Saldırganlar, biri tanıdığı ancak öldürdüğü kurbanı soymayı planlamıştı. Failler için, senet zamanlaması çok şanssız oldu. İngiltere İşçi Partisi, idam edilmelerinden sadece iki ay sonra, Avam Kamarası'nda iktidara geldi ve 1965 Cinayet Yasası olanlara destek verdi. Yeni yasa, zorunlu bir ömür boyu hapis cezası yerine, beş yıl boyunca İngiltere’de sermaye cezasını askıya aldı. Kanun oylamaya geldiğinde, hem Commons'da hem de Lordlar Meclisi'nde çok büyük destek aldı. Yasayı kalıcı hale getirmek için oy alındığında, 1969'ta da aynı seviyede destek görüldü. 1973’te, Kuzey İrlanda aynı zamanda cinayetten ölüm cezasını da kaldırarak İngiltere’deki uygulamalarına son verdi. 50’i kabul ederkenth Uluslararası Af Örgütü'nün global sayı direktörü Audrey Gaughran, 2015'teki Cinayet Yasası'nın yıldönümü, İngiltere halkının uzun süredir kaldırılmış bir ülkede yaşamaktan gurur duyabileceğini belirtti. İngiltere’nin idamların sayısında sürekli bir düşüş eğiliminin desteklenmesine yardımcı olmak yerine, “özellikle seçim zamanları etrafında hızlı bir düzeltme” olarak geri çağrılmasını istemek yerine, sermaye cezasının gerçek etkileriyle, özellikle geri dönüşümsüzlüğünü dürüstçe ele alırken, dedi. global.
Ağustos 14. Bu tarihte 1947, 11: 00 pm civarında, ülkelerinin ilk başbakanı olacak Jawaharlal Nehru'nun adresini duymak için Delhi'deki hükümet binalarının yakınında binlerce Hintli toplandı. Nehru, "Uzun yıllar önce kaderle bir buluşma yaptık," dedi. "Gece yarısı saatinin vuruşunda, dünya uyuduğunda, Hindistan hayata ve özgürlüğe uyanacak." Resmi olarak Hindistan'ın İngiliz yönetiminden ayrıldığına işaret eden saat geldiğinde, toplanan binlerce kişi, şimdi her yıl 15 Ağustos'ta kutlanan, ülkenin ilk Bağımsızlık Günü'nün neşeli kutlamalarına başladı. Bununla birlikte, diğer bir konuşmacının, Britanya'nın Lord Mountbatten, "Hindistan'ın şiddetsizliğin özgürlüğünün mimarı" olarak övüldü. Bu, elbette, 1919'dan bu yana, İngiliz yönetiminin gücünü epizodik olarak gevşeten şiddetsiz bir Hint bağımsızlık hareketine liderlik eden Mohandas Gandhi idi. Mountbatten, Hindistan genel valisi olarak atanmış ve bağımsızlığı için şartlara aracılık etmekle suçlanmıştı. Ancak Hindu ve Müslüman liderler arasında bir güç paylaşımı anlaşmasını müzakere edemedikten sonra, tek çözümün Hindistan alt kıtasını bir Hindu Hindistan'ı ve Müslüman bir Pakistan'ı barındıracak şekilde bölmek olduğuna karar verdi - ikincisi bir gün önce devlet haline geldi. Gandhi'nin Delhi olayını kaçırmasına neden olan bu bölünmeydi. Ona göre, alt kıtanın bölünmesi Hindistan'ın bağımsızlığının bedeli olabilirken, bu aynı zamanda dini hoşgörüsüzlüğe teslimiyet ve barış davasına bir darbeydi. Diğer Hintliler uzun zamandır aranan bir hedefe ulaşmayı kutlarken, Gandhi Hindular ve Müslümanlar arasındaki şiddeti sona erdirmek için halkın desteğini alma umuduyla oruç tuttu.
Ağustos 15. Kongre, 1973’teki bu tarihte, Kongre mevzuatında öngörüldüğü üzere, Amerika Birleşik Devletleri Kamboçya’ya bomba atmayı bıraktı ve Vietnam ve Güneydoğu Asya’da askeri müdahalesine son verdi ve çoğunlukla milyonlarca silahsız köylüyü öldürdü ve sakat bıraktı. 1973’e göre, savaş ABD Kongresi’nde güçlü bir muhalefet uyandırmıştı. Ocak ayında imzalanan Paris Barış Anlaşması Güney Vietnam’da ateşkes ve tüm ABD birliklerinin ve danışmanlarının altmış gün içinde geri çekilmesi çağrısında bulundu. Ancak Kongre, Cumhurbaşkanı Nixon'ın Kuzey ve Güney Vietnam arasındaki yenilenmiş düşmanlıklar durumunda ABD güçlerini tekrar tanıtmasını engellemeyeceğinden endişeleniyordu. Senatörler Clifford Case ve Frank Church, 1973 Ocak ayının sonlarında ABD kuvvetlerinin gelecekteki Vietnam, Laos ve Kamboçya'da kullanılmasını yasaklayan bir tasarı çıkardı. Tasarı, 14 Haziran'ında Senato tarafından onaylandı, ancak Cumhurbaşkanı Nixon, ABD'nin Kamboçya'daki Khmer Rouge bombardımanına devam etmesine son verecek ayrı bir yasayı veto ettiğinde karaladı. Değiştirilmiş bir Vaka-Kilise faturası daha sonra cumhurbaşkanı tarafından Temmuz 1'te imzalanan yasaya kabul edildi. Kamboçya'daki bombalamanın Ağustos 15'e kadar devam etmesine izin verdi, ancak bu tarihten sonra Kongre'den önceden onay alınmadan Güneydoğu Asya'daki ABD kuvvetlerinin tüm kullanımını yasakladı. Daha sonra, Nixon’ın gizlice Güney Vietnam’ın cumhurbaşkanı Nguyen Van Thieu’ye, ABD’nin barış anlaşmasını zorunlu kılması gerektiğinde Kuzey ve Güney Vietnam’da bombalamaya devam edeceği konusunda gizlice vaat ettiği ortaya çıktı. Bu nedenle Kongre eylemi, Vietnam halkına, vicdani bir ABD savaşının getirdiği şeyden çok daha fazla acı ve ölüm getirilmesini engellemiş olabilir.
Ağustos 16. 1980’teki bu tarihte, Polonya’daki Gdansk tersanelerinde grev yapan sendika işçileri, Orta ve Doğu Avrupa’da Sovyet hakimiyetinin nihayetinde çöküşünde büyük rol oynayabilecek bir nedenin peşinden koşmak için diğer Polonyalı işçi sendikalarıyla bir araya geldi. Kolektif girişim, tersane yönetiminin planlanan emekliliğinden sadece beş ay önce bir kadın çalışanı sendika faaliyeti nedeniyle işten çıkarma kararıyla motive edilmişti. Polonyalı sendikalar için, bu karar yeni bir misyon anlayışını katalize etmiş, onu dar ekmek ve tereyağı meselelerinin devlet kontrolündeki tahkiminden geniş kapsamlı insan haklarının bağımsız kolektif arayışına yükseltmişti. Ertesi gün Gdansk'ta, birleşik grev komiteleri, bağımsız sendikaların yasal olarak oluşturulması ve grev hakkı da dahil olmak üzere, komünist hükümetin büyük ölçüde kabul ettiği 21 talep öne sürdü. 31 Ağustos'ta Gdansk hareketinin kendisi onaylandı ve ardından Lech Walesa liderliğinde yirmi sendika Dayanışma adlı tek bir ulusal organizasyonda birleşti. 1980'lerde Dayanışma, işçi haklarını ve sosyal değişimi ilerletmek için sivil direniş yöntemlerini kullandı. Buna cevaben, hükümet önce sıkıyönetim ve ardından siyasi baskı yoluyla sendikayı yok etmeye çalıştı. Ancak nihayetinde hükümet ve sendika muhalefeti arasındaki yeni görüşmeler 1989'da yarı özgür seçimlere yol açtı. Dayanışma liderliğindeki bir koalisyon hükümeti kuruldu ve Aralık 1990'da Lech Walesa, serbest bir seçimle Polonya'nın başkanı seçildi. Bu, Orta ve Doğu Avrupa'da barışçıl anti-komünist devrimler başlattı ve 1991 yılının Noel'inde Sovyetler Birliği'nin kendisi gitti ve tüm eski toprakları yeniden egemen devletler haline geldi.
Ağustos 17. 1862'teki bu tarihte umutsuz Dakota Kızılderilileri, trajik Dakota Savaşı'nı başlatarak Minnesota Nehri boyunca beyaz bir bölgeye saldırdılar.. Minnesota Dakota Kızılderilileri, 1851’teki antlaşma ile yer değiştirdikleri Minnesota Bölgesi’nin güneybatı bölgesinde çekincelerde yaşayan dört kabile grubundan oluşuyordu. Beyaz yerleşimcilerin bölgeye monte edilmesine tepki olarak ABD hükümeti, Dakotas'a, güneybatı Minnesota'daki verimli topraklarının 24-milyon dönümlük alanını nakit ve yıllık gelir olarak üç milyon dolara indirgeme konusunda ağır basmıştı. Bununla birlikte, 1850'lerin sonlarına doğru, gelirlerin ödenmesi gittikçe güvenilmez hale geldi ve bu da yatırımcıların önemli satın alımlar için Dakotas'a verilen krediyi reddetmesine neden oldu. 1862 yazında, kurtçuklar Dakotas'ın mısır mahsulünün çoğunu tahrip ettiğinde birçok aile açlıkla karşı karşıya kaldı. Bir Minnesota'lı rahip, “Soygun eken bir ulusun bir kan toplayacağı” uyarısı yakında peygamberlik edeceğini açıkladı. Ağustos 17th'te, dört genç Dakota savaşçının beyaz çiftçi ailesinden bazı yumurtaları çalma teşebbüsü şiddetli bir hal aldı ve beş aile üyesinin ölümüne yol açtı. Bu olayın ABD ile kaçınılmaz hale geleceğini belirleyen Dakota liderleri girişimi ele geçirdi ve yerel hükümet kurumlarına ve New Ulm'un beyaz yerleşimine saldırdı. Saldırılar, 500 beyaz yerleşimcileri öldürdü ve ABD Ordusu'nun müdahalesine neden oldu. Önümüzdeki dört ay boyunca, bazı 2,000 Dakotas toplandı ve 300 savaşçıları ölüme mahkum edildi. Savaş, 26 Dakota erkeklerinin ABD tarihindeki en büyük kitlesel infazlara takıldığı Aralık 1862, 38'te hızla sona erdi.
Ağustos 18. Bu tarihte, 1941’te, Japon saldırısından yaklaşık 4 ay önce Pearl Harbor, Winston Churchill, kabine ile birlikte 10 Downing Street'te bir araya geldi. Başbakan'ın yazılı açıklaması, Cumhurbaşkanı Roosevelt’in ABD’yi çoğu Amerikalı’dan kaçınmak istediği ikinci dünya savaşına çekecek olan Japonya’ya karşı kasıtlı olarak kışkırtıcı eylemlerde bulunmaya istekli olduğunu açıkça gösteriyor. Churchill'in sözleriyle, Başkan ona “bir olayı zorlamak için her şeyin yapılması gerektiğini” söylemişti. Churchill aslında Japonya'nın ABD'ye saldıracağını ummuştu. ABD’nin Avrupa’ya askeri angajmanı Nazileri yenmek için çok önemliydi, fakat Kongre’nin onaylanması pek olası değildi, çünkü Naziler ABD’ye askeri bir tehdit getirmedi. ABD’nin askeri üssüne yapılan bir Japon saldırısı Roosevelt’in hem Japonya’ya hem de Eklenti, Eksen müttefiki, Almanya. Roosevelt, bu amaç doğrultusunda, haziran ayında Japon varlıklarını dondurmak için icra emri vermişti ve hem ABD hem de İngiltere, Japonya'ya petrol ve hurda metalini kesti. Bunlar, ABD yetkililerinin Japon askeri tepkisini zorlayacağını bildiği konusunda net provokasyonlardı. Savaş Sekreteri Henry Stimson için, “kendimize çok fazla tehlike vermeden ilk atışı nasıl atmaları gerektiği konusunda manevra yapmamız gerektiği” idi. Cevap alaycı, ancak kolaydı. Bozuk kodlar Aralık ayı başlarında Pearl Harbor’a olası bir Japon hava saldırısını açıkladığından, Donanma filosunu yerinde ve denizcilerini karanlıkta beklenen grev konusunda koruyacaktı. Aralık ayında geldi 7 ve ertesi gün Kongre usulüne uygun olarak savaş için oy kullandı.
Ağustos 19. 1953’teki bu tarihte, ABD Merkez İstihbarat Teşkilatı (CIA), İran’ın demokratik olarak seçilmiş hükümetini deviren bir darbe düzenledi. Darbeye tohumlar, Başbakan Mohammad Mossadegh İran'ın petrol endüstrisini kamulaştırırken, daha sonra Anglo-Iranian Oil Company tarafından kontrol edilen 1951'a ekilmişti. Mossadegh, İran halkının kendi ülkelerinin engin petrol rezervlerinden yararlanma hakkına sahip olduğuna inanıyordu. Ancak İngiltere, karlı denizaşırı yatırımını geri almaya karar verdi. 1953’ten başlayarak CIA, Mossadegh’in hükümetini rüşvet, hakaret ve yönetilen ayaklanma eylemleriyle baltalamak için İngiliz İstihbaratı ile çalıştı.. Buna cevaben, başbakan destekçilerine sokağa protesto etmek için Şahları ülkeden ayrılmalarını söyleyerek çağrı yaptı. İngiliz istihbaratının sıkıntıdan uzak durması üzerine CIA, Mossadegh'e karşı bir darbe düzenlemek için Şah yanlısı güçlerle ve İran ordusuyla birlikte çalıştı. Bazı 300 insanları Tahran sokaklarındaki itfaiyelerde öldü ve başbakan devrildi ve üç yıl hapis cezasına çarptırıldı. Şah daha sonra hızla hızla geri döndü ve İran'ın petrol alanlarının yüzde kırkını ABD şirketlerine imzaladı. ABD doları ve silahlarla desteklenmiş, yirmi yıldan fazla bir süre diktatörlüğünü sürdürmüştür. Bununla birlikte, 1979’te Şah, iktidardan zorlanmış ve teokratik bir İslam Cumhuriyeti ile değiştirilmiştir. Aynı yılın ilerleyen saatlerinde öfkeli militanlar ABD'nin Tahran'daki elçiliğini ele geçirdi ve Amerikan personelini Ocak 1981'a kadar rehin tuttu. Bunlar, İran'ın ilk demokratik hükümetinin daha sonra Ortadoğu'yu sarsacak ve sürdüğünü ispatlayan isyanı izleyen birçok artçı şoktan ilkidi. yankıları.
Ağustos 20. 1968'teki bu tarih gecesinde, 200,000 Varşova Paktı birlikleri ve 5,000 tankları, “Prag Baharı” olarak bilinen komünist ülkede kısa bir serbestleşme dönemini ezmek için Çekoslovakya'yı işgal etti. Reformcu Alexander Dubcek öncülüğünde, o zamanlar komünist partinin Merkez Komitesi Birinci Sekreteri olarak sekizinci ayında, liberalleşme hareketi demokratik seçimler, sansürün kaldırılması, konuşma ve din özgürlüğü ve seyahat kısıtlamalarının kaldırılması için baskı yaptı. Dubcek'in “insan yüzlü sosyalizm” olarak adlandırdığı şeye halk desteği o kadar geniş bir şekilde dayanıyordu ki, Sovyetler Birliği ve uyduları bunu Doğu Avrupa üzerindeki hakimiyetlerine bir tehdit olarak gördü. Bu tehdide karşı koymak için Varşova Paktı birlikleri Çekoslovakya'yı işgal etmeye ve dize getirmeye çağırıldı. Beklenmedik bir şekilde, askerler kontrolü ele geçirmelerini engelleyen kendiliğinden şiddetsiz direniş eylemleriyle her yerde karşılandı. Ancak Nisan 1969'a kadar, amansız Sovyet siyasi baskısı Dubcek'i iktidardan uzaklaştırmayı başardı. Reformları hızla tersine döndü ve Çekoslovakya tekrar Varşova Paktı'nın kooperatif üyesi oldu. Yine de, Prag Baharı sonunda en azından Çekoslovakya'da demokrasinin yeniden kurulmasında ilham verici bir rol oynadı. 21 Ağustos 1988'de başlayan spontane sokak protestolarında, resmi 20th Sovyet liderliğindeki işgalin yıldönümünde, yürüyüşçüler Dubcek'in ismini söyledi ve özgürlük çağrısında bulundu. Ertesi yıl, Çek oyun yazarı ve denemeci Vaclav Havel, nihayetinde ülkenin Sovyet hakimiyetine son vermeye zorlayan “Velvet Devrimi” adında organize bir şiddetsiz harekete öncülük etti. Kasım ayındaki 28, 1989, Çekoslovakya'nın komünist partisi iktidardan vazgeçeceğini ve tek partili devleti parçalayacağını açıkladı.
Ağustos 21. 1983'teki bu tarihte Filipinli şiddetsiz özgürlük savaşçısı Benigno (Ninoy) Aquino, Amerika Birleşik Devletleri'nde üç yıl sürgünden eve dönen bir uçağı terk ettikten sonra Manila Uluslararası Havaalanında başını vurdu.. 1972, Liberal Parti senatörü ve Cumhurbaşkanı Ferdinand Marcos’un baskıcı rejimini eleştiren açık sözlü Aquino, 1973 cumhurbaşkanlığı seçiminde Marcos’u yenmeyi çok sevdi ve popülerdi. Ancak Marcos, Eylül 1972’te, yalnızca anayasal özgürlükleri bastırmakla kalmayıp, aynı zamanda Aquino’yu siyasi bir mahkum haline getiren sıkıyönetim ilan etti. Aquino, 1980'teki hapishanede kalp krizi geçirdiğinde, ameliyat için Amerika Birleşik Devletleri'ne gitmesine izin verildi. Ancak, ABD akademik çevrelerinde kalışını uzattıktan sonra, 1983'in Filipinler'e dönmesi ve Başkan Marcos'u demokrasiyi barışçıl yollarla yeniden kurma konusunda ikna etmesi gerektiğini hissetti. Havaalanı kurşunu bu göreve son verdi, ancak Aquino'nun yokluğunda Filipinler'de hızla büyüyen bir ekonomi zaten kitlesel sivil huzursuzluğa neden oldu. Marcos, 1986’in başlarında, Aquino’nun karısı Corazon’a karşı koştuğu kesin bir cumhurbaşkanlığı seçimine çağrıldı. Ulus ezici bir şekilde “Cory” yi destekledi, ancak yaygın hile ve sahtekarlık seçim sonuçlarını güldürdü. Başka bir seçeneği olmayan, “Cory, Cory, Cory” diyen iki milyon Filipinli, Manila şehir merkezinde kendi kansız devrimlerini sahneledi. Şubat ayındaki 25, 1986, Corazon Aquino Cumhurbaşkanı açıldı ve Filipinler'e demokrasiyi yeniden sağlamaya devam etti. Yine de, Filipinliler ayrıca her yıl devrim için kıvılcım sağlayan adamı kutlarlar. Birçokları için Ninoy Aquino, “sahip olamadığımız en büyük başkan” olmaya devam ediyor.
Ağustos 22. 1934’teki bu tarihte, emekli Deniz Piyadeleri Genel Sekreteri Smedley Butler, büyük bir Wall Street finansörünün öncü olması için tahvil satış görevlisi tarafından çağrıldı. Başkan Roosevelt ve ABD hükümetine karşı bir darbe. Darbeye ilişkin planlar, Başkanın, hem kişisel hem de iş zenginliklerine zarar vereceğine ve ulusal iflasa yol açacağına inandıkları Gold Standard'ın Depresyon ile ilgili Gold Standard'ı terk etmesinden özellikle etkilenen Wall Street finansörleri tarafından geliştirilmiştir. Bu felaketi önlemek için, Wall Street elçisi Butler'e, komploculara, ülkenin zayıf barışçıl ordusunu yenebilecek ve iş için daha elverişli faşist bir hükümet kurmanın önünü açabilecek 500,000 gazilerini topladı. Butler, gazilere, hükümetin söz verdiği fazladan paranın erken ödenmesi için Bonus Ordu kampanyasını kamuoyuna verdiği desteğe saygı gösterdiği için darbeye liderlik etmek için mükemmel bir aday olduğuna inanıyordu. Ancak komplocular önemli bir gerçeğin farkında değillerdi. Butler'ın savaştaki zorlu liderliğine rağmen, ülkenin orduyu sık sık kurumsal bir cümle olarak kötüye kullanmasına karşı gelmişti. 1933 tarafından hem bankacıları hem de kapitalizmi açıkça kınamaya başladı. Yine de kararlı bir vatansever kaldı. Butler, Kasım ayındaki 20, 1934 gazetesinde darbe planını, darbede planlamanın zorlayıcı delillerini kabul ettiği kabul edilen ancak suç duyurusunda bulunmadığı Amerikan Olmayan Amerikan Faaliyetleri Komitesi'ne bildirmiştir. Kendi adına, Smedley Butler yayınlamaya devam etti Savaş bir Raket'tir, ABD ordusunun yalnızca savunma gücüne dönüştürülmesini savunuyordu.
Ağustos 23. 1989’te bu tarihte, iki milyon insan Estonya, Letonya ve Litvanya’nın Baltık ülkelerinde bir 400-mil zincirinde elele katıldı. “Baltık Yol” adlı birleşik şiddetsiz gösteride, ülkelerinin Sovyetler Birliği tarafından devam eden tahakkümünü protesto ediyorlardı. Kitlesel protesto, Almanya tarafından 23’te ıslah edilen Hitler-Stalin’in Ağustos 1939’in saldırganlık saldırısı paktı ellinci yıldönümünde gerçekleştirildi. Ancak aynı pakette, iki ülkenin daha sonra Doğu Avrupa ülkelerini kendi stratejik çıkarlarını karşılayacak şekilde nasıl bölüştüreceklerini tanımlayan gizli protokoller de vardı. Bu protokoller altında Sovyetler Birliği ilk kez Baltık devletlerini 1941’te işgal ederek Batı’ya yaslanan nüfuslarını Komünist Parti’nin diktatörlüğü altında yaşamaya zorladı. Yine de, 1940'e kadar Sovyetler Hitler-Stalin Paktı'nın gizli protokoller içermediğini ve Baltık devletlerinin Sovyetler Birliği'ne gönüllü olarak katıldığını iddia etti. Baltık Yolu gösterisinde katılımcılar Sovyetler Birliği'nin protokolleri kamuoyuna açık bir şekilde kabul etmelerini ve Baltık devletlerinin tarihsel bağımsızlıklarını nihayet yenilemelerine izin vermelerini istediler. Dikkate değer bir şekilde, üç yıllık protestolara doruğa ulaşan kitlesel gösteri, Sovyetler Birliği'ni nihayet protokolleri kabul etmeye ve geçersiz kabul etmeye ikna etti. Birlikte, üç yıl süren şiddetsiz protestolar, kardeşlik ve kız kardeşlikte ortak bir hedef belirleme durumunda bir direniş kampanyasının ne kadar güçlü olabileceğini gösterdi. Kampanya, bağımsızlık isteyen diğer Doğu Avrupa ülkeleri için olumlu bir örnek teşkil etti ve Almanya'da yeniden birleşme sürecine bir teşvik olduğunu kanıtladı. Baltık devletleri, Sovyetler Birliği'nin Aralık 1989'taki çöküşünden sonra kendi bağımsızlıklarını yeniden kazandılar.
Ağustos 24. 1967'de bugün, Abbie Hoffman ve Jerry Rubin, her zamanki gibi işleri aksatmak için balkondan New York Borsası'nın zeminine 300 adet bir dolarlık banknot attı. Tiyatro seven bir psikolog olan Abbie Hoffman, 1960'lerde New York'a taşındı ve aktivistler ve savaş karşıtı protestocular Central Park'ta oturma eylemleri ve yürüyüşler düzenlediler. Hoffman, San Francisco'daki tiyatroya, Diggers'a bağlı bir aktivist gruba dahil oldu. Buradaki deneyimler sayesinde, protestolar ve yürüyüşler o kadar yaygınlaştığından, bazen medya tarafından kabul edilmediklerinden, nedenlere dikkat çekmekle ilgili performansların değerini öğrendi. Hoffman, kapitalizm konusundaki küçümsemesini Amerika'daki savaşın ve eşitsizliğin temel nedeni olarak paylaşan aktivist Jerry Rubin ile bir araya geldi. Hoffman ve Rubin, eşcinsel hakları aktivisti Jim Fouratt ile birlikte New York Borsası'nda, Savaş Dirençleri Ligi'nin yayın organı WIN dergisi, Kore Savaşı gazisi Keith Lampe'nin editörü Marty Jezer ve barış aktivisti Stewart Albert'in bir gösterisini yaptı. düzine diğerleri ve gazeteciler. Grup, Hoffman'ın Wall Street brokerlerine baktıkları ikinci kata yönlendirilmeden önce her biriyle bir avuç dolarlık banknot paylaştığı NYSE binasını gezmeyi istedi. Faturalar daha sonra rayın üzerine atıldı ve aşağıya doğru yağdı. Aracı kurumlar, alım satım işlemlerini, mümkün olduğu kadar fazla fatura tahsil etmek için karıştırdıklarında, olası ticari zarar iddialarına yol açtı. Hoffman daha sonra basitçe şunları söyledi: “Wall Street brokerlerine para göstermek, para değiştiricileri tapınaktan sürmenin TV çağı versiyonuydu.”
Ağustos 25. 1990’teki bu tarihte, BM Güvenlik Konseyi, dünya donanmalarına Irak’a yönelik ticari yaptırım ihlallerini durdurmak için güç kullanma hakkı verdi. Amerika Birleşik Devletleri eylemi büyük bir zafer olarak değerlendirdi. Sovyetler Birliği'ni, Çin'i ikna etmek ve üçüncü dünya ülkelerini sarsmak için, Ağustos 2'in Kuveyt işgalinden sonra Irak'a uygulanan kapsamlı ekonomik yaptırım ihlallerini kontrol etmek için acil eylem gerektiğine inanmak için çok çalışmıştı. Ancak yaptırımlar, Irak askerlerinin işgalini geri çekmeye zorlamadı. ABD liderliğindeki Körfez Savaşı'nda 1991 Şubat ayının sonunda askeri olarak görevden alındılar. Yine de, Kuveyt bağımsızlığının restorasyonu ile bile, yaptırımlar, Irak silahsızlanma ve diğer hedefler için baskı yapmanın kaldıracı olarak iddia edildi. Ancak gerçekte, hem ABD hem de İngiltere, Saddam Hüseyin’in Irak’a bağlı kaldığı sürece yaptırımların kaldırılmasını veya ciddi şekilde düzeltilmesini engelleyeceğini her zaman açıkça ortaya koymuştur. Bu, yaptırımların Saddam'a baskı uygulayamadığına ve masum Irak vatandaşlarına kötü bir şekilde zarar verdiğine dair güçlü kanıtlara rağmen. Bu koşullar ABD ve İngiltere’nin tekrar Irak’a savaşıp Saddam hükümetini ellerinden aldıkları 2003’e kadar geçerliydi. Kısa süre sonra ABD, Irak'ın petrol satışları ve endüstrisi üzerinde tam kontrol sağlayarak BM yaptırımlarının kaldırılmasını istedi. Bununla birlikte, on üç yıllık yaptırımlar iyi belgelenmiş insanlara acı çektirmiştir. Bu sonuç, uluslararası toplumda ekonomik yaptırımların politika hedeflerine ulaşmadaki etkinliği ve insancıl muamele ve insan haklarını düzenleyen uluslararası yasalar altındaki yasallığı konusundaki şüpheleri artırdı.
Ağustos 26. Bu tarihte 1920’te ABD Dışişleri Bakanı Bainbridge Colby, 19’i onayladı.th ABD kadınlarına tüm seçimlerde oy kullanma hakkı tanıyan ABD Anayasasına dahil edilmek üzere yapılan değişiklik. ABD medeni haklarındaki bu tarihi ilerleme, 19'in ortasına kadar uzanan kadınların oy hakkı hareketinin doruk noktasıydı.th yüzyıl. Geçit törenleri, sessiz nöbetçiler ve açlık grevleri gibi taktikler kullanan kadınlar, ülke genelinde eyaletlerde oy kullanma hakkını kazanmak için çeşitli stratejiler izlediler - genellikle çürüten, hapsedilen ve bazen de fiziksel olarak istismara uğrayan rakiplerin şiddetli direnişi karşısında. 1919’e göre, esas olarak kırk sekiz devletin onbinde oy hakkı olan oy hakkı kazanmış, diğerlerinin çoğunda sınırlı oy hakkı kazanmıştır. Ancak bu noktada, çoğu genel oy kullanma örgütü, bütün eyaletlerdeki tam oy haklarının ancak Anayasa değişikliği ile elde edilebileceği inancında birleştirildi. Başkan Wilson, 1918’teki bir değişiklik için desteğini dile getirdikten sonra bu uygulanabilir bir amaç haline geldi. Senato'ya şunları söyledi: “Kadınlara oy hakkının verilişinin, içinde bulunduğumuz büyük insanlık savaşının başarılı bir şekilde kovuşturulması için hayati öneme sahip olduğunu düşünüyorum.” Önerilen değişiklikten hemen önce iki oyla başarısız oldu. . Ancak Mayıs 21, 1920, Temsilciler Meclisi tarafından ve iki hafta sonra Senato tarafından gerekli üçte iki çoğunluğu ile ezildi. Değişiklik, Tennessee'nin 18 olduğu Ağustos 1920, 36 tarihinde onaylandı.th 48’in onaylaması, devletlerin dörtte üçünün gerekli anlaşmasını sağlamasıdır.
Ağustos 27. Bu, Kellogg-Briand Pact yasadışı savaşının Paris’te dünyanın önde gelen ülkeleri tarafından onaylandığı 1928’ta. Yazarları, ABD Dışişleri Bakanı Frank Kellogg ve Fransa Dışişleri Bakanı Aristide Briand'ın adını taşıyan Pakt, Temmuz 1929'da yürürlüğe girdi. Ulusal politikanın bir aracı olarak savaştan vazgeçti ve doğası ne olursa olsun tüm uluslararası çatışmaların yalnızca pasifik tarafından çözülmesi gerektiğini şart koştu. anlamına geliyor. 1928'den bu yana her savaş, bazı savaşları önleyen ve II.Dünya Savaşı'nın sonunda savaş suçunun ilk kovuşturmalarına temel teşkil eden bu anlaşmayı ihlal etti, o zamandan beri zengin, iyi silahlanmış milletler birbirleriyle savaşmadı. diğer - bunun yerine savaşı sürdürmeyi ve yoksul ülkeler arasında savaşı kolaylaştırmayı seçmek. II.Dünya Savaşı sonrasında, toprakların fethi büyük ölçüde sona erdi. 1928 yılı, hangi fetihlerin yasal olduğunu ve hangilerinin olmadığını belirlemek için ayrım çizgisi oldu. Koloniler özgürlüklerini aradılar ve düzinelerce küçük uluslar oluşmaya başladı. Birleşmiş Milletler Şartı, Barış Paktı'nın savaş yasağını, Birleşmiş Milletler tarafından ne savunma ne de yetkilendirilmiş savaşları yasaklamaya dönüştürdü. BM Şartı'na göre bile yasadışı olan, ancak birçoğunun yasal olduğunu iddia ettiği veya düşündüğü savaşlar, Afganistan, Irak, Pakistan, Somali, Libya, Yemen ve Suriye'deki savaşları içeriyor. Kellogg-Briand Paktı'nın oluşturulmasından neredeyse 90 yıl sonra, Uluslararası Ceza Mahkemesi, savaş suçunu kovuşturma politikasını benimsedi, ancak dünyanın en sık savaşan yapımcısı ABD, hukukun üstünlüğü dışında çalışma hakkını iddia etti. .
Ağustos 28. 1963’teki bu tarihte Amerikan Sivil Haklar savunucusu Martin Luther King Jr., Mart’ta Washington’daki bazı 250,000 insan kalabalığı önünde ulusal olarak yayınlanan “Bir Rüyam Var” konuşmasını yaptı. Konuşma, King'in şiirsel retorik armağanlarından stratejik olarak yararlandı ve bu da onun, insan ayrımlarını köprüleyen birleştirici bir ruha başvurarak Afrikalı Amerikalılar için eşit haklar talep etmesini sağladı. King, giriş konuşmalarının ardından, yürüyüşçülerin başkente, her Amerikalıya yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışını garanti eden, ancak daha önce beyaz olmayan insanlara geri dönmüş olan bir "taahhüt notunu" nakde çevirmek için geldiğini açıklamak için metafor kullandı. "yetersiz bakiye" olarak işaretlendi. King, konuşmanın yaklaşık yarısında, önceden test ettiği “Bir hayalim var” ın çekincelerini hafızasından not almak için hazırladığı metinden ayrıldı. Bu rüyalardan biri artık ulusal bilince silinmez bir şekilde kazınmış durumda: "Dört küçük çocuğumun bir gün, tenlerinin rengiyle değil, karakterlerinin içeriğiyle değerlendirilecekleri bir ülkede yaşayacakları." Konuşma, "Özgürlüğü çalsın" sloganına dayanan son bir ritmik retorik patlamasıyla sona erdi: "Her köyden ve her mezradan çalmasına izin verdiğimizde ..." King, "O günü hızlandırabileceğiz. Tanrı'nın tüm çocukları… el ele tutuşup ruhsal zencinin sözleriyle şarkı söyleyebilecekken: 'Sonunda özgür! Sonunda özgür! Yüce Tanrı'ya şükür, sonunda özgürüz! '' 2016 yılında, Zaman Dergi, konuşmayı tarihin en büyük on konuşmasından biri olarak kabul etti.
Ağustos 29. Her yıl bu tarihte, Birleşmiş Milletler Nükleer Testlere Karşı Uluslararası Günü izlenmektedir. Dünyanın dört bir yanındaki barış örgütleri, halkı insanlara, çevreye ve gezegene karşı potansiyel olarak feci tehlikeler teşkil eden küresel nükleer silah testlerine son verme ihtiyacı konusunda eğitmek için Günü kullanıyor. İlk olarak 2010'te gözlemlenen Uluslararası Nükleer Testlere Karşı Uluslararası Gün, Kazakistan'daki bir nükleer silah test sahasının 29'i, ardından Sovyetler Birliği'nin bir parçası olan Ağustos 1991'in kapanmasından ilham aldı. Yüzlerce nükleer cihaz, kırk yıl boyunca, hem yer altında hem de yerin altında patlatıldı ve zamanla çevre nüfusa ciddi zararlar verdi. 2016'ten itibaren, sitenin doğusunda 100 milinin doğusunda bulunan Semey (eski adıyla Semipalatinsk) kasabası yakınlarındaki toprak ve sudaki radyasyon seviyeleri normalin on katından daha yüksekti. Bebekler deformasyonlarla doğmaya devam etti ve popülasyonun yarısı için yaşam beklentisi 60 yıldan daha az kaldı. Nükleer silah testinin tehlikeleri konusundaki uyarılarına ek olarak, Uluslararası Nükleer Testlere Karşı Günü Dünya'ya, BM tarafından bu tür bir testi sonlandırmak için zaten kabul edilmiş bir antlaşmanın henüz yürürlüğe girmediğini hatırlatmaya hizmet ediyor. 1996 Kapsamlı Nükleer Test Yasağı Anlaşması (CTBT) herhangi bir ortamda tüm nükleer test veya patlamaları yasaklar. Ancak bunu ancak, tüm 44, anlaşmayı oluşturmak için müzakerelere katılan ve o sırada nükleer güç veya araştırma reaktörlerine sahip olan devletler onayladıysa yapabilir. Yirmi yıl sonra, ABD de dahil olmak üzere sekiz ülke hala bunu yapmamıştı.
Ağustos 30. 1963'te bu tarihte, Beyaz Saray ile Kremlin arasında acil bir durumda iki ülkenin liderleri arasındaki diplomatik değişimleri çarpıcı bir şekilde hızlandırmak için tasarlanan bir “Sıcak Hat” iletişim bağlantısı kuruldu. Yenilik, Ekim 1962'deki Küba Füze Krizi tarafından motive edilmişti; bu, telgraflı gönderilerin diğer tarafa ulaşmasının saatler sürdüğü ve antagonist nükleer silahlı dünya güçleri arasındaki zaten gergin müzakereleri şiddetlendirdi. Yeni Hot Line teknolojisi ile, bir teletype makinesine yazılan telefon mesajları diğer tarafa dakikalar içinde ulaşabilir. Neyse ki, Başkan Lyndon Johnson, Arap-İsrail Altı Gün Savaşı'na müdahale etmeyi düşündüğü bir taktik planı o zamanın Sovyet Başbakanı Alexei Kosygin'e bildirmek için kullandığı 1967'ye kadar Hot Line'a ihtiyaç yoktu. 1963'te, Başkan Kennedy ve Sovyet Başbakanı Nikita Kruşçev, karşılıklı anlayış ve güvene dayalı üretken bir ilişki kurmuştu. Büyük ölçüde, hem resmi hem de kişisel mektupların iki yıllık istikrarlı bir değişiminin ürünüydü. Yazışmaların en önemli yanlarından biri Küba Füze Krizini sona erdiren gerekçeli uzlaşmaydı. Ayrıca, hem 5 Ağustos 1963 tarihli sınırlı nükleer test yasağı anlaşmasına hem de Başkan'ın iki ay önce ABD-Sovyet ilişkileriyle ilgili Amerikan Üniversitesi konuşmasına ivme kazandırmıştı. Orada, Kennedy "sadece zamanımızda barış değil, her zaman barış" çağrısında bulundu. Ölümünden sonra Kennedy'ye haraç ödeyen bir mektupta Kruşçev, onu "dünyadaki durumu gerçekçi bir şekilde değerlendirmeye ve çözülmemiş uluslararası sorunları müzakere yoluyla çözmenin yollarını aramaya çalışan geniş görüşlü bir adam" olarak nitelendirdi.
Ağustos 31. 1945’teki bu tarihte, Londra’nın Westminster Central Hall’sındaki iki bin kişi, nükleer silahların yayılmasına karşı yürüdüğü “Dünya Birliği veya Dünya Yıkımı” temasını kullandı. Westminster'de, dünyanın dört bir yanında olduğu gibi, Hiroşima ve Nagazaki'nin birkaç hafta önce bombalanması, insanlığın nükleer imhadan kurtarılması için binlerce insanın popüler bir haçlı seferine katılmasına neden oldu. Başlangıçta, küresel bir nükleer Holokost korkusu, dünya hükümeti fikriyle el ele gitti. Diğerlerinin yanı sıra Bertrand Russell tarafından savunulmuştu ve tartışıldığı halka açık toplantılara binlerce kalabalığı çekti. “Bir dünya ya da hiçbiri” ibaresi yalnızca Russell tarafından değil, Gandhi ve Einstein tarafından da vurgulandı. Londra bile Zamanlar “Savaşın başlaması imkânsız hale getirilmeli ya da insanlığın yok olması” gerektiğini belirttiler. Ancak aylar ve yıllar boyunca, İngiliz savaş karşıtı mitinglerinin konuşmacıları, Japonya bombalamalarını kınamaya devam ederken nükleer silahlar için savunuculuk yapmaya başladılar. kontrol ve silahsızlanma. 1950'lerle, “Bir Dünya” artık bomba karşıtı hareketin ayrılmaz bir teması değil, temel olarak pasifistlerin ve dünya hükümetinin savunucularının özlemini oluşturuyordu. Bununla birlikte, nükleer silahların protesto edilmesinin potansiyel felaketini vurgulayarak, İngiltere ve Batı'da barış ve silahsızlanma grupları, halk düşüncesinde ulusal egemenlik sınırlarının daha fazla kabul edilmesine doğru bir kayma yaratılmasına yardımcı oldu. Nükleer savaşın şimdiye dek görülmemiş tehlikeleriyle karşı karşıya kalan insanlar, uluslararası ilişkiler hakkında yeni düşünceleri kabul etmek için olağanüstü bir isteklilik gösterdiler. Bu makale için nükleer karşıtı hareketler üzerine ayrıntılı yazıları yazan tarihçi Lawrence S. Wittner'e teşekkürlerimizi sunuyoruz.
Bu Barış Almanak, yılın her günü gerçekleşen barış için önemli adımlar, ilerlemeler ve gerilemeleri bilmenizi sağlar.
Bu Barış Almanak, tüm savaş kaldırılana ve sürdürülebilir barış sağlanana kadar her yıl iyi kalmalıdır. Basılı ve PDF versiyonlarının satışlarından elde edilen kar, World BEYOND War.
Yazan ve düzenleyen metin David Swanson.
Tarafından kaydedilen ses Tim Pluta.
Tarafından yazılan öğeler Robert Anschuetz, David Swanson, Alan Knight, Marilyn Olenick, Eleanor Millard, Erin McElfresh, Alexander Shaia, John Wilkinson, William Geimer, Peter Kuyumculuk, Gar Smith, Thierry Blanc ve Tom Schott.
Tarafından gönderilen konular için fikirler David Swanson, Robert Anschuetz, Alan Knight, Marilyn Olenick, Eleanor Millard, Darlene Coffman, David McReynolds, Richard Kane, Phil Runkel, Jill Greer, Jim Gould, Bob Stuart, Alaina Huxtable, Thierry Blanc.
müzik izniyle kullanılmıştır “Savaşın Sonu,” Eric Colville tarafından.
Sesli müzik ve miks Sergio Diaz tarafından.
Grafikler Parisa Saremi.
World BEYOND War savaşı sona erdirmek ve adil ve sürdürülebilir bir barış oluşturmak için küresel bir şiddet içermeyen harekettir. Savaşı sona erdirmek için popüler destek bilincini yaratmayı ve bu desteği daha da geliştirmeyi hedefliyoruz. Sadece herhangi bir savaşı önleme değil, tüm kurumun kaldırılması fikrini geliştirmek için çalışıyoruz. Şiddet içermeyen çatışma çözme yöntemlerinin kan dökülmesi yerine geçtiği bir barış kültürü ile savaş kültürünü değiştirmeye çalışıyoruz.