Bugün Paskalya Pazarı ve Fısıh Bayramı'nın dördüncü günü. İlginçtir ki, Fısıh ve Paskalya genellikle Paskalya'nın Fısıh Bayramı sırasında gerçekleşmesi için çakışsa da, bu her zaman böyle değildir. İsa'nın Çarmıha Gerilişine, Çarmıha Gerilmeye ve Diriliş'e kadar giden olaylar İncil'deki Fısıh ile bağlantılıdır. Son Akşam Yemeği geleneksel olarak bir Fısıh yemeği olduğu söylenir, ancak bildiğimiz haliyle mevcut Yahudi seder geleneği henüz mevcut değildi ve Yuhanna İncili farklı bir zaman çizelgesine sahip görünüyor. Kilisenin ilk yüzyıllarında, Paskalya tarihi Fısıh tarihine, dolayısıyla Yahudi ay takvimine dayanıyordu. Ancak daha sonra Yahudi olmayan Hristiyanlar, Hıristiyanlığı Yahudilikten ayırma çabasının bir parçası olarak Paskalya tarihinin hesaplanmasını Fısıh'dan ayırmaya karar verdiler (aralarındaki çizgiler ilk birkaç yüzyıl boyunca oldukça bulanıktı). Böylece MS 325'te İznik Konseyi'nde Paskalya Pazarının Bahar ekinoksunda veya sonrasında meydana gelen ilk dolunaydan sonraki ilk Pazar gününe denk gelmesine karar verildi.
Genellikle bu, Paskalya Pazarının Yahudi ay takvimine göre Nisan'ın 15'i olan ve çoğunlukla ekinoks sonrası ilk dolunayın gecesi olan Fısıh Bayramı'nın başlamasından kısa bir süre sonra gerçekleşeceği anlamına gelir. Ama bazen değil. Ay takvimleri yalnızca 354 gün uzunluğunda iken, güneş yılı yaklaşık 365 gündür. Tatilleri uygun mevsimde tutmak için Yahudi takviminin fazladan bir ay eklenerek sık sık ayarlanması gerekir. Bu, bir döngüde 19 yılın 7'sinde yapılır. Bu her zaman Paskalya ile Fısıh Bayramı'nı birbirinden ayırmaz, ancak her 19 yılda bir Fısıh Bayramı'nın 2022'de olacağı gibi Paskalya'dan bir ay sonra gerçekleşeceği anlamına gelir.
Teknik olarak Paskalya Pazarının Resurrection Sunday olarak adlandırıldığını ve Paskalya sezonunun aslında Pentekost'a kadar sürdüğünü not etmeliyim. Pentekost, Kıyamet Pazarından elli gün sonra gerçekleşir. Bunun nedeni, Elçilerin İşleri Kitabı'nda kaydedilen ilk Pentikost'un Fısıh Bayramı'ndan elli gün sonra Yahudi Şavuot bayramında gerçekleşmesidir. Ancak şimdi Paskalya tarihi Fısıh tarihinden ayrıldığına göre, Pentekost ve Şavuot da her zaman çakışmıyor.
Bu neden önemli? Hıristiyanlık ve Yahudilik arasındaki yakın bağın ve iç içe geçmiş doğanın yanı sıra ikisinin ayrılmasına yol açan tarihi vurguluyor. İngilizce Paskalya kelimesi, Hıristiyanlık öncesi bir bahar bayramıyla ilgili bir Almanca kelime olmasına rağmen, birçok dilde Paskalya kelimesi, İspanyolca Pascua gibi Fısıh kelimesiyle aynıdır. Buna rağmen, Paskalya tarihini Fısıh tarihiyle ilişkilendirmeye devam eden Hristiyanlar, belirgin bir şekilde Yahudi Hıristiyanlığı bastırma çabasının bir parçası olarak, kâfir olarak mahkum edildi.
Yahudi Hıristiyanlığının daha geniş Gentile kilisesi tarafından bastırılmasının bir hata olduğuna inanıyorum. İncilleri ve Mektupları okuduğumdan, anladığım kadarıyla, her zaman belirgin bir Yahudi Hıristiyan topluluğunun kalması amaçlanmıştır. Mektuplarda Pavlus, Yahudi olmayan Hıristiyanların sünnet edilmesi ve Tevrat'ın (İncil'in ilk beş kitabı) kanunlarına uymaları gerektiğini öğreten Yahudi Hıristiyanlara şiddetle karşı çıkıyor. Ama hiçbir yerde Yahudi Hıristiyanların sünnet edilmemesi veya Tevrat'ın kanunlarına uymaya devam etmemesi gerektiğini söylemiyor. Aksine, İncillerde, Elçilerin İşleri ve Elçilerin İşleri'nde Yahudi Hıristiyanların yapması gereken şeyin tam olarak bu olduğunun ima edildiğine inanıyorum.
Anlayışımı özetlemek gerekirse: Hıristiyanların Tevrat'ın kanunlarına uymasına gerek yoktur. Ancak Yahudi bir Hristiyan Yahudi olarak kalmak isterse, öğrenciler İsa gibi Tevrat'ın kanunlarına uymaya devam etmelidir ve bana öyle geliyor ki, Pavlus bile yaptı. Yahudilerin Hristiyan olabilmeleri için Yahudi kalmalarına gerek yoktur, ancak birçoğunun, belirgin bir şekilde Yahudi Hristiyan topluluğunun daha geniş Yahudi olmayan Hristiyan cemaati ile bir arada yaşamasını amaçladığına inanıyorum.
Bu, aile geçmişim nedeniyle kişisel olarak benim için önemli. Büyükannem evlat edinildi ve Nazi kontrolündeki Almanya'da Lutheran'ı yetiştirdi. Sonuç olarak ben de Lutheran olarak yetiştirildim ve hala Lutheran'ım. Ama büyükannemin biyolojik ailesi Yahudiydi. Ya da en azından annesi, babasının Yahudi olup olmadığı daha az açık. Rabbinik Yahudilikte Yahudilik anasoylu olarak belirlenir ve annemin annesinin annesi Yahudiydi.
Rabbinik Yahudilik, İncillerin ve Mektupların yazılmasından birkaç yüzyıl sonra gelişti ve yaklaşık olarak İznik gibi kilise konseylerinin Hristiyan doktrinini tanımladığı dönemde başladı. Yahudi kimliğinin anasoylu belirlenmesinin, daha önceki Hıristiyanlık dönemindeki gelenek olup olmadığı belirsizdir. İncil'in ilk dönemlerinde İsrail kimliğinin babasoylu tespiti norm gibi görünüyor ("Yahudi" terimi Babil Sürgününden önce anakronistiktir). Ancak, Elçilerin İşleri kitabında anasoylu geleneğin zaten gözlemlenmiş olabileceğine dair kanıtlar olduğuna inanıyorum. Pavlus, babası Yunan, annesi Yahudi olan Timothy'yi sünnet eder.
Büyükannem ve büyükbabam bana bazen taktığım altın bir haç kolye verdi. Giydiğimde bana sık sık Hıristiyan bir papaz gibi göründüğüm söylendi. Ama büyükbabamdan miras kalan yarmulke ve trençkotu giydiğimde, Ortodoks bir haham gibi göründüğüm söylendi. Ortodoks yerine Yeniden Yapılandırmacı olmam dışında her iki şekilde de gidebilirim.
Benim için daha iyi olsa da, kilise tarihinin erken dönemlerinde var olan belirgin bir şekilde Yahudi Hıristiyanlığının yeniden inşası olurdu. Modern Evanjelik Protestanlık ile modern haham Yahudiliğini bir araya getirmeye yönelik garip bir girişim gibi görünen "Mesih Yahudiliği" ile özellikle ilgilenmiyorum. Her iki tarafta da ikisini ayıran yüzyıllardır süren gelişmeler nedeniyle dikişler çok açık. Ancak, ilk Yahudi Hıristiyanlığının yeniden yapılandırılmış bir biçimi, her ne şekilde görünürse görünsün, benim için ilginç olurdu.
Birisi böyle bir Yahudi Hristiyanlığını yeniden yaratmayı başarana kadar, ben sadece Lutheranizme ve rabbin Museviliğine katılıyorum. Çoğu zaman yapmak şaşırtıcı derecede kolaydır. Pratikte ikisi arasında birkaç açık çelişki vardır. Yahudi halkının Yahudiliğin bir parçası olarak yaptığı hiçbir şey Lutheranizmde veya genel olarak Hıristiyanlıkta açıkça yasak değildir. Ve çoğunlukla haham Yahudiliği Nasıralı İsa'yı açıkça görmezden geldi. Yahudilerin yeni Hıristiyan Roma İmparatorluğu ve daha sonra Hıristiyan uluslar tarafından ezildiği talihsiz gerçeğini yansıtan, haham Yahudiliğinin gelişiminin erken dönemlerinden ve Orta Çağ'dan itibaren bazı metinlerde İsa'ya karşı bir düşmanlık var. Ancak yüzyıllar geçtikçe bu metinler daha az önem kazandı ve hiçbir zaman sayısız olmadılar. Çoğunlukla İsa, şu ya da bu şekilde, haham Yahudiliği düşüncesini hiç anlamıyor.
İnciller ve Mektuplar, ilk Yahudi Hıristiyanların Hristiyan olmayan Yahudilerle sinagoglara gitmeye devam ettiklerini ve bunu yaparken yanlış bir şey görmediklerini açıkça ortaya koymaktadır. Görünüşe göre Hristiyan olmayan Yahudiler de sinagoglara giden Hıristiyan Yahudilere her zaman itiraz etmediler. İncil ve Mektuplarda iki grup arasında çatışma olduğuna dair kanıtlar var, ancak aynı zamanda iki topluluk arasındaki çizgilerin genellikle bulanık olduğuna dair kanıtlar var.
Yahudi bilgin Daniel Boyarin, The Jewish Gospels adlı kitabında, satırların her iki taraftaki yetkililer tarafından daha sonra netleştirildiğini ve güçlendirildiğini söylüyor. Bir yanda resmi imparatorluk kilisesi olarak yeni kurulan otorite, diğer yanda yükselen bir kurum olan hahamların otoritesi. Boyarin bunu, gücü olmayanların kimliklerini denetleyen, kimin Hristiyan olup olmadığını ve kimin Yahudi olup olmadığını tanımlayan ve her iki kategoriden de belirgin bir şekilde Yahudi Hristiyanları dışlayan güç sahibi kişiler olarak nitelendiriyor.
Bugün kimliğin daha akışkan olduğu postmodern bir çağda yaşıyoruz. "Postmodernizm" denen şeyin birçok yönünden hoşlanmıyorum. Fakat önceki modern çağdan farklı bir postmodern dönemden bahsetmenin faydalı olduğuna inanıyorum. Postmodernitenin olumlu bir yönü, kimliklerimizi seçme, karıştırma ve eşleştirme konusunda daha büyük bir özgürlüktür. Tam da öyle bir çağda, belirgin bir şekilde Yahudi Hristiyanlık formu ve Yahudi Hristiyan kimliği yeniden inşa edilebilirdi.
"Yeniden yapılandırma" terimini kasıtlı bir çift giriş olarak kullanıyorum. Yeniden yapılanmacı Yahudilik, en çok hayran olduğum Yahudilik biçimidir. Yeniden yapılanmacı Yahudilik, kurucusu Mordecai Kaplan'ın ateizme yaklaşan görüşleri de dahil olmak üzere çok sayıda teolojik görüşe izin verir. Ancak Yeniden Yapılanma Uzmanları, Yahudilerin yine de Yahudi geleneklerini gözlemlemeye devam etmeleri gerektiğini ve gözlemlerinde Reform ve hatta Muhafazakar Yahudilerden (Ortodoks Yahudilerden daha esnek olsa da) daha geleneksel olduklarını savunuyorlar.
Benim teolojik görüşlerim ateizmden çok agnostisizm gibidir. Özgür iradenin görünürdeki varlığının, evrende bilim tarafından gözlemlenen maddi gerçeklik dışında bir şeyin var olduğunun kanıtı (veya en azından kanıtın ortaya çıkışı) olduğuna inanıyorum. Aksi takdirde, neden ve sonuç yasası, gerçekleşen her şeyin Büyük Patlama'ya kadar uzanan bir neden ve sonuç zinciri tarafından belirlendiği anlamına gelir. Fiziksel gerçekliğin ötesinde, fiziksel evreni bize sahip olduğumuz özgür iradeyi verecek şekilde etkileyebilecek bir şey varsa, bu bir şeyin çeşitli dinlerin sözünü ettiği ruh veya tanrı (lar) gibi olması mümkündür.
Pascal'ın bahsine uygun olarak, bunun böyle olduğuna inanmayı seçiyorum. Ancak Blaise Pascal'dan farklı olarak, Hristiyanlık tarafından tasavvur edildiği şekliyle Tanrı'nın varlığını hafife almıyorum. Herhangi bir tür ebedi bilincin olmadığı bir evrende, her şey unutulur ve nihayetinde hiçbir şey hiçbir şey ifade etmez. Sonsuza kadar hatırlayabilecek bir şeyin var olduğu bir evreni tercih ederim. İnanıyorum ki bu Şey, eğer kendimizin ötesinde bir Varlık ise ve bazı teistik olmayan dinlerin önerdiği gibi sadece kendi bilinçlerimizin değil, Onu onurlandırmak için yaptığımız her çabayı geçerli olarak kabul edeceğine inanıyorum. Öyleyse şimdi Tanrı olarak adlandıracağım şeye göre, hangi dini veya dinleri seçtiğimiz veya dinlerimizin anlattığı hikayelerin kelimenin tam anlamıyla doğru olup olmadığı önemli değil. Çabalarımız dürüst olduğu sürece, Tanrı girişimimizi tanıyacaktır.
En sevdiğim filmlerden biri Life of Pi (hala kitabı okumaya alışamadım). İçinde, ana karakter erken yaşlardan itibaren yapabileceği her dini denemeye karar verir. Filmin çoğu, bir kaplanla ve bir gemi enkazından kurtulan bazı arkadaşlarla bir cankurtaran botunda olmanın anlattığı bir hikayeden oluşuyor. Sonu bozma riski altında, görüşmeci sonunda hikayenin gerçekten doğru olup olmadığını sorar ve gerçeğin aslında daha karanlık bir hikaye olduğunu öne sürer. Ana karakter temelde “belki öyle, ama hangi hikayeyi tercih edersiniz? Kaplan olanı tercih ederim. "
Postmodernizmden hoşlanmadığımı söyledim ama bu film çok postmodern bir masal. Bu hikaye, ikisi de bir şekilde geçerli olan iki anlatı arasından seçim yapmakla ilgili bir hikaye, bunlardan sadece biri ya da muhtemelen ikisi de gerçek değil. Postmodernist düşünce hakkında karışık duygular beslediğimi söylemek sanırım daha doğru olur. Bazı şeylerin nesnel olarak doğru olduğuna ya da doğru olmadığına inanıyorum, bu yüzden durumun böyle olmadığı ve her şeyin sadece bir anlatı olduğu şeklindeki postmodernist ısrarı sevmiyorum. Ama bazı durumlarda filmin sonucuna katılıyorum: Kaplan hikayesini tercih ederim.
The Life of Pi, Hindistan'da bir Hindu ailesinin arasında geçiyor. Hinduizm, bir insanın isteyebileceği dört şey olduğunu söylüyor. En az olgun olanlar zevk almak ve acıdan kaçınmak ister. Ama sonunda kişi hem zevkin hem de acının geçici olduğunu anlar (Hindu'da bunun birkaç yeniden doğuş gerektirebileceğini düşünmesine rağmen), bu yüzden başarı elde ederek zevki genişletmeye çalışır: zenginlik, güç ve benzeri. Ancak sonradan bunların bile geçtiği ve öldükten sonra unutulduğu anlaşılır. Bu nedenle, bireye daha uzun süre dayanacak olan topluma hizmet etmeye çalışır. Topluluk bile sonsuza kadar sürmeyecek. O halde, en olgun ruhun nihai arzusu sonsuza dek sürecek olan, Ebedi Bir Şeydir.
O Ebedi Bir Şey nedir, farklı düşünme şekillerinde farklı şeyler olabilir. Hinduizm, Yeniden Yapılanmacı Yahudilik gibi, birden fazla teolojiye izin verir. Bir tanrı veya tanrılar, nasıl tasarlanırsa tasarlansın, ya da kendi bilinçlerimiz için bir ölümden sonraki yaşam ya da reenkarnasyon olabilir ya da kendimizin devam eden varoluşunu içermeyen ama aynı zamanda neden ve sonuç zincirinin aksine olmayan bir neden ve sonuç zinciri olabilir. fizik bilimi tarafından hayal edildi, ahlaki açıdan tarafsız. Bunlardan herhangi biri, başka türlü yoksun olduğu anlamına varoluş verecektir. Ancak Varoluşçu felsefenin dediği gibi, Ebedi Bir Şey olmadan tüm varoluş anlamsız ve saçmadır.
Varoluşun hiçbir anlamı yokmuş gibi davranmaktansa Ebedi Bir Şey varmış gibi davranmayı tercih ederim. Bunun beni Yahudi geleneğine çeken şeyin bir parçası olduğuna inanıyorum. Yahudilik bir eylem dinidir. Hinduizm, Tanrı'ya giden dört yol olduğunu söyler: bilgi, eylem, aşk ve mistik içgörüye götüren meditasyon ve yoga gibi egzersizler. Talmud ve Tevrat ile Yahudilikte öne çıkan bilgi ve eylemi tercih etme eğilimindeyim. Hıristiyanlık bir bhakti dini, Tanrı'nın tezahürlerinden biri olan İsa Mesih'e olan sevgiyle Tanrı'ya giden bir yol olarak görülebilir. Bunu da seviyorum, ancak Hıristiyan sevgi geleneğine eklenen Yahudi geleneğinin incelenmesi ve gözlemleriyle dini hayatımın daha eksiksiz olduğunu hissediyorum.
Ancak bu biraz basitleştirmedir. Hristiyanlık da eylemi içerir ve bence bu günlerde normalde olduğundan daha fazlasını içermelidir. İsa birçok kez "bunu yap" veya "bunu yapma" dedi ve "emirlerini" yerine getirmemiz gerektiğini açıkça belirtti. Yahudilik de Tanrı sevgisini içerir. Hem Yahudilikte hem de Hıristiyanlıkta hayran olduğum meditatif ve mistik uygulamalar da var ama bu tür şeylerde hiç bu kadar iyi olmadım.
Hristiyan geleneğinde gelişen bir eylem, Perhiz sırasında oruç tutmaktır, bu da beni bölünmüş ve biraz çelişkili kimliğime geri getirir. Bu yıl Lent döneminde tamamen vegan olup rafine (beyaz) tahıl ürünlerinden vazgeçerek oruç tutmaya karar verdim. Ayrıca Lent için alkolden vazgeçtim. Ancak Fısıh sederi şarap ve geleneksel olarak kuzu ve yanmış haşlanmış yumurta içerdiğinden, bu biraz çelişki yaratır. İnternette bir vegan seder servisi (haggadah denir) aradım ve biraz tam tahıllı matzah (Fısıh Bayramı sırasında mayalı ekmek yasak olduğu için mayasız ekmek) ve biraz üzüm suyu aldım. Ama sonra COVID-19 ortaya çıktı ve vegan, tam tahıllı, alkolsüz bir seder düzenleme planlarımı iptal etti.
Fısıh döneminde vegan olmayı zorlaştıran başka bir gelenek daha var. Tevrat, Fısıh Bayramı'nın yedi (veya Ortodoks geleneğinde diasporada sekiz) gün boyunca mayalı buğday, kavuzlu buğday, arpa, çavdar ve yulafı yasaklar. Ancak Orta Çağ'da Aşkenazi Yahudileri (Orta Avrupa'dan olanlar) diğer tüm tahılları ve ayrıca baklagilleri ve birçok tohumu yasakladı. Yine de kinoa iyidir, çünkü Avrupa'da bu ek yasağın ne zaman eklendiğini kimse bilmiyordu. Badem ve fıstık gibi kuruyemişlere de izin verilir. Lenten Fısıh Bayramı sırasında proteinimi bu şekilde alıyorum.
Bu yıl, Fısıh için koşer tutmaya karar verdiğim ilk yıl (bu, normal koşer kurallarının üstünde, ancak bunlar beni etkilemiyor çünkü sadece et için geçerli olduğundan vejeteryan olan her şey koşerdir). Roş Aşana (Yahudi Yeni Yılı) geçen sonbahardan beri tüm Yahudi bayramlarını kutlamaya çalışıyorum. Çünkü geçen yaz kız kardeşim büyük büyükannemizin adını bulmuştu: Gertrude Weinberg. Ayrıca Gertrude'nin kız kardeşi Elizabeth'in Yahudi Holokost'tan kurtulanlar listesinde olduğunu öğrendi, ancak Gertrude bu listede yok. Görünüşe göre hayatta kalmamış.
Bundan önce her zaman büyükannemizin biyolojik ebeveynlerinin Yahudi olduğuna inanmıştık ama devam edecek pek bir şeyimiz yoktu. Naziler, büyükannemizi Yahudi olduğuna inandıkları için çocukken götürmeye çalıştı. Biyolojik ebeveynleri onlardan vazgeçmeyi başardı. Savaşın neredeyse bitmesine yardımcı oldu ve Nazilerin yenileceği açıktı. Ailemde buna benzer başka hikayeler de vardı, ama kız kardeşim soyağacımıza girene kadar somut hiçbir şey yoktu.
Ancak her zaman Yahudilik ve Yahudiliğe ve kendi olası Yahudi kimliğime ilgi duyduğumu hatırlıyorum. Varlığın Dayanılmaz Hafifliği romanında Tereza, sıradan ve sıradan olandan daha üstün olarak gördüğü şeye çekilir. Sanırım hep aynı şekilde hissettim, bu kitabı ve özellikle de Tereza karakterini neden sevdiğimin bir parçası. Bu, hayatımda dine bir ilgi olarak, var olduğuna inanmak istediğim Sonsuz Bir Şey olarak ve ayrıca farklı bir şeye benzeyen şeylere çekilmemde kendini gösterdi. Yahudilik ve Yahudilik farklı bir şeydi. Sanırım bu, Yahudi deneyimini artıran bazılarının asimilasyon cazibesinin tam tersi olarak görülebilir.
Lutheranizm aynı zamanda kimliğimin uzun süredir devam eden bir parçası. Baptist South'da bunu farklı bir şey olarak gördüm. Kim olduğumun Yahudi tarafını keşfetmek için daha fazla çaba sarf etsem bile bu, kimliğimin bir parçası. Neyse ki, erken gelenekler hem Yahudi hem de Hristiyan olmanın oldukça mümkün olduğunu söylüyor. Bu yıl hem Paskalya'yı hem de Fısıh Bayramı'nı kutlamakta çok fazla sorun yaşamadım, bu yüzden bunun bugün hala geçerli olduğuna inanıyorum. Muhtemelen postmodern çağdan önce olduğundan daha fazla.
Bu arada, biraz kenara, postmodern dönemin 1979'da başladığını, çünkü II.Dünya Savaşı ile Sovyetler Birliği'nin çöküşü arasına girdiğini ve o yıl İran dışında özellikle kayda değer bir şey olmadığını söyleyen bir görüş okudum. Devrim, ilk postmodern devrim olarak görülüyor. Bunu not alıyorum çünkü 1979'da doğdum.
İlk olarak 13 Nisan 2020'de http://niknotes2020.wordpress.com adresinde yayınlandı .
Annem öldükten birkaç gün sonra eşim Madison ve ben onun dairesini boşalttık. Çantalar ve kağıt kutuları arasında ona yazdığım bir teşekkür notu ve 6.600 dolarlık bir çekin fotokopisini buldum.
İfade Özgürlüğü kavramı iyi anlaşılmıştır. Dini Ayrımcılık da kaçınmayı arzu etmemiz gereken bir şeydir, örneğin insanları Katolik, Müslüman, Hindu vb. oldukları için reddetmek ve onlara düşman olmak… Bunlar çatıştığında ne olur, bu daireyi nasıl karelersiniz?
Küçük bir çocukken annem Presbiteryen kilisesinin papazıydı, Pazar Okulu'nda öğretmenlik yaptı. Bunu hatırlayamayacak kadar gençtim.
Küçümsediğim bir Başkan için dua etmekten nasıl kaçınmayı başardım Hristiyanlar derken, özellikle öne çıkan biri değilim. Çok huysuz, çok küstah, fazla küfür.
Siyah kadınlar kurguda kendilerinin yuvarlak tasvirlerini görmeye yeni alışıyorlar, bu yüzden bizi tam insanlar olarak sunan bir hikaye koleksiyonu bir kutlama gibi geliyor. Kilise Kadınlarının Gizli Yaşamları'nda Deesha Philyaw, güneydeki Siyah kadınlara ve Siyah kiliseye, din adamlarının onlardan istediklerinin çelişkilerini ve sınırlamalarını tanıyan bir aşk mektubu yazdı.
Geçen yazın ulusal ırk hesaplamasından 58 yıl önce, Atlanta, Georgia'da bir papaz protestolarla dolu bir yaza yansıyarak, bunu anıtsal bir "hoşnutsuzluk yaz" olarak nitelendirdi. Kürsüdeki ve sıralarındaki birçok Hıristiyan için, 2020 yazı bizim memnuniyetsizlik yazımız ve toplu olarak ırk karşıtı Hıristiyan olmaya adanma anımızdır.