Gecenin bir yarısında uyku tutmayıp, uyanırsın
Sonra bir süre evin içinde dolanır durursun.
Bir şeyleri hatırlamak istercesine dalgın dalgın düşünürsün.
Ve daralırcasına, balkona çıkar, çayını yudumlarsın.
Sonra baharı, yazı, kışı düşünür, hepsinin her anını rengini, soğuğunu, sıcağını hisseder hatırlarsın.
Peki ya dostu...
Onu da düşündün mü?
Onunla karakışlar da bile baharı yaşadığın zamanları
Uçurumun kenarında durduğunda korkmadan, çekinmeden adımlar atarken ona olan güveninden avaz avaz mutluluktan bağırdığını hatırladın mı?
Ne güzeldi değil mi?
Her çıkmaz sokağa girdiğinde pusulan olur, sana yol olurdu.
Peki, şimdi ne oldu, neden baharın, kış, kışın kara kışlara kaldı.
Neden yolunu şaşırır oldun çıkmaz sokaklarda kala kaldın...
Ve bir zaman geçer, en çok sevdiğin gündüzleri sevmez olursun, gecelere sığınırsın.
Gece siyahtır, hüznü de sevinci de bir nebze olsun gizler.
İnsanlar gözünün içindeki kederi görmez,
Gece de saklanır tüm hüzünler.
Bir zamanlar su gibi muhtaç oldukların, şimdi senden uzakta, sen ise yarım, eksik ve kırık bir testi gibi bir köşede bekler durursun.
Duygular paramparça, mutluluğun bir filmin en güzel yerinde reklam girmiş gibi, ertelenmiş ve sen o reklamın bitmesini bekleyen bir izleyici gibi ekran başında değil, kuytu karanlık bir yerde beklersin,
Oysa testi artık kırıktır ve artık onu onaracak bir usta yoktur.