Rus havacılık savunma kuvvetlerinin taktiksel çalışmaları sırasında Astrakhan bölgesindeki Aşuluk eğitim sahasında C-400 "Triumph". Fotoğraf: Ruslan Krivobok / RIA haber
Irak'ın tecrübesi Yugoslavya, Libya hava savunmasından tasarruf etmenin suç olduğunu gösterdi
Rusya'da Amerikalıların maruz kaldığı büyük kayıplarla ilgili hoş anılar hala yaşıyor. авиация 1965-1973'te Vietnam'daki yerli uçaksavar füze sistemlerinden (SAM) ve 1970 ve 1973'te Süveyş Kanalı üzerinden İsrail'den. Aynı zamanda, Vietnam havacılığının her zaman yer hava savunmasını kazandığı gerçeği kabul edilemez (1973'te Orta Doğu'da dahil). İsrail havacılığının Haziran 1982'de Lübnan Bekaa Vadisi'nde Suriye hava savunması ve Ocak - Şubat 1991'de ABD ve müttefikleri Irak hava savunması tarafından gerçekleştirdiği yenilgiler özellikle ortaya çıkıyor. Bu iki örnek, Suriye ve Irak'ın hava savunmasının güçlü ve modern olduğu düşünülür (1999'da Yugoslavya'nın hava savunmasından veya 2003'te aynı Irak'tan farklı olarak). Haziran 1982'de İsrailliler, Temmuz ayında sadece bir Kfir savaşçısını (S-75 hava savunma sistemi tarafından düşürüldü) kaybetti - bir Phantom (Osa hava savunması düşürüldü) ve Suriye uçaksavar topçuları birkaç helikopteri düşürdü. Çöl Fırtınası sırasında, ABD ve müttefikleri Irak yer tabanlı hava savunma sistemlerinden yaklaşık 40 uçak kaybetti. Hava savunmasının yenilgisi bu durumda her iki durumda da eksiksiz ve mutlaktı.
Teknik ve taktiksel özelliklere ek olarak, havacılığın kara savunmasına karşı kazandığı zafer, öncekinin her zaman inisiyatif alması gerçeğiyle açıklanır ve ikincisi pasif olarak beklemeye zorlanır. Ve bu durumu hiçbir şekilde imkansızlaştırmamak.
Kara savunması olmadan yapmak mümkün değildir. Havacılığın aksine, hava şartlarından farklı olarak, bir savaş görevini tamamladıktan sonra hava alanına geri dönmesi gerekmiyor, personeli, teknolojinin karmaşıklığına rağmen, uçuş ekibinden daha kolay hazırlanmak için daha kolay (en azından fiziksel uygunluk açısından), çok fazla yakıt ve yağlama maddesi gerektirmiyor (diğer yandan, harici güç kaynaklarına bağlanabilir), bir kural olarak, havacılıktan daha fazla ateş etmeye hazır mühimmat vardır. Ek olarak, hava savunmasının varlığının gerçekliği, havacılık kuvvetlerinin bastırılmasına yöneltilmesini gerektirmektedir. Zemin savunması ne kadar güçlüyse, onu bastırmak için o kadar fazla havacılık gerekir. Buna göre, havacılık, silahlı kuvvetlerin nesnelerini, altyapıyı, sanayiyi ve düşmanın hükümetini yenmek gibi ana görevlerin çözümünden uzaklaştırılmaktadır. Böylece hava savunma sistemi otomatik olarak görevini çözer - düşman uçaklarından listelenen her şeyi kapsar. En azından bu, düşman uçaklarını kendilerine rahatsız ediyor.
Amerikan F-105D, Kuzey Vietnam üzerinden Sovyet RZK tarafından vuruldu. Fotoğraf: Evgeny Bogun'un fotoğraf arşivi
Açık verilere göre, bugün Rus hava savunma sistemi (Hava Kuvvetleri'ne dahil olan) bugün C-34PS, C-300М ve C-300 hava alaylarıyla 400 alayına sahip. Yüz bölümden oluşur - doksan bir C-300 ve dokuz C-400 (C-400 bölümlerinin bulunduğu beş bölge, her biri C-300М bölmesini içerir, çünkü bu sistemler uyumludur). Bu sayı, iki C-300P bölümünün bulunduğu Astrakhan bölgesinin Ashuluk'taki ZRV'nin savaş eğitiminin eğitim merkezini içerir, ancak kesinlikle bir savaş birimi değildir. Ek olarak, alaylara dönüşen beş uçaksavar füze teçhizatı, kara kuvvetlerinin hava savunma kuvvetlerinden Hava Kuvvetlerine aktarıldı - iki 2 divisional teçhizatı C-300В ve "Buk" ve bir karma bir (iki C-300В bölümü, bir bölme) "). Dolayısıyla, toplamda, 39 bölümlerini içeren (veya Ashuluk hariç 107 ve 38) 105 alaylarımız vardır. İlk bakışta çok görünüyor.
Bununla birlikte, tüm bunlar son derece düzensiz bir şekilde ülkenin dev topraklarına dağılmıştır. Tabii ki Moskova, etrafta on C-300P alayı (ikisinde iki C-400 bölümü var) ve A-135 füzelerine sahip Rus stratejik füze savunma sisteminin beş alayının da bulunduğu en iyi savunmacı. Bu arada, dünyadaki mevcut tek füze savunma sistemi bu, çünkü Birleşik Devletler’de bugün on yıl süren bir füze savunması ile ilgili sadece on yıllık bir müzakere ve ardından on yıl Moskova histerisi konuşuldu. 2011’te, tüm bu alayların yanı sıra Rusya, Belarus ve Kazakistan topraklarındaki tüm füze saldırı uyarı sistemleri, Hava ve Uzay Savunma Kuvvetleri (WKO) birliklerinden oluşuyordu. Bu Moskova'nın neden EKR'ye layık olduğu ve neden C-300P / C-400 Moskova alaylarının ülkenin hava savunma sisteminin geri kalanından örgütsel olarak ayrıldığını - hala cevaplanmamış sorular.
Elbette, St. Petersburg elbette dört C-300P alayı ve karışık bir C-300В / "Buk" alayıyla kaplıdır. Tatmin edici, filo tabanlı konumların savunması olarak düşünülebilir. Murmansk, Severomorsk ve Polar bölgesinde, üç C-300P alaydı, Vladivostok ve Nakhodka bölgesinde - iki C-300P alayına yerleştirildi ve Nadkinsk alayına iki C-400 bölümü verildi. BF'nin ana tabanının bulunduğu Kaliningrad bölgesinde, bir alay C-300В ve bir alay C-300П / С-400 vardır. Petropavlovsk-Kamchatsky bir C-300P alayıyla, Novorossiysk de zaten iki C-400 bölümü almış olan bir kişi tarafından kapsanıyor.
Habarovsk bölgesindeki durum göreceli olarak kabul edilebilir - komşu Yahudi Özerk Bölgesinde bir alay C-300P ve bir C-300В. Diğer bir alay C-300P, Komsomolsk-on-Amur'u kapsar.
Hepsi iyi ya da en azından nispeten tatmin edici biter.
Moskova Bölgesi dışındaki Merkez Bölge'de - Voronej yakınlarındaki C-300P alayı. Kuzey-Batı bölgesinde (St. Petersburg ve Murmansk bölgesi hariç), Novgorod bölgesinde bir C-300P alayı vardır (Valdai'deki elit dacları kapsar). Kuzey Kafkasya'da (Novorossiysk alayı hariç) - Rostov-on-Don yakınlarındaki bir alay C-300P ve Krasnodar Bölgesi'ndeki Buk hava savunma sisteminin bir alay. Dahası, ikincisi şartlı olarak ülkenin hava savunmasının bir parçası olarak kabul edilebilir. “Kayın” tamamen askeri bir hava savunma füzesi sistemidir, hava savunma sistemine dahil edilmesi yapay ve açıkça hatalı. Tüm Volga bölgesi için (Ashuluk depolama sahası hariç) iki C-300P alemi vardır (Samara yakınlarında ve Saratov bölgesinde Engels altında). Çok fazla olduğunu söyle, bir şekilde çalışmaz. Ancak doğuda işler kıyaslanamayacak kadar kötü.
Tüm Urallar için, "imparatorluğun kalesi", askeri sanayisiyle - bir alay, Yekaterinburg yakınlarındaki C-300P. Tüm devasa Sibirya için (Avrupa kısmının sakinleri, bir kural olarak, kesinlikle gerçek boyutunu temsil etmiyor) - üç alay C-300P (Novosibirsk, Irkutsk, Achinsk, Krasnoyarsk Bölgesi) ve bir alay “Buk” (Buryatia'da) olduğu söyleniyor. , ancak şartlı olarak ülkenin hava savunmasına bağlanabilir.
Hatta devasa Uzak Doğu'da olan her şey zaten yukarıda listelenmiştir (bir alay C-300P / C-400, dört alaylı C-300P, bir alay C-300В, Vladivostok - Nakhodka, Khabarovsk - Birobidzhan, Komsomolsk - Nakhodka bölgelerinde Amure ve Petropavlovsk-Kamchatsky). Ülkenin doğusundaki hava savunma tesisleri arasındaki "delikler" birkaç bin kilometredir ve herhangi bir miktardaki herhangi biri ve herhangi bir şey bunlara uçabilir. Bununla birlikte, yalnızca Sibirya ve Uzak Doğu'da değil, ülke genelinde çok sayıda kritik endüstriyel tesis ve altyapı ve stratejik nükleer kuvvetlerin yerleri (konvansiyonel uçaklardan bahsetmiyorum) hiçbir hava savunması kapsamında değildir.
Devlet Silahlanma Programı çerçevesinde, en son C-2 hava savunma sisteminin yirmi sekiz X-NUMX-bölünmüş alayına sahip olduğu ve en son on C-400 hava savunma sisteminin (en fazla on beş bölümünün hava savunması ve taktik füze savunması değil, aynı zamanda füze savunması için de stratejik füze savunması yapması gerekiyordu) olması gerekiyordu. Şimdi bu planların engelleneceğinden neredeyse hiç şüphe yok, ancak gerçekte ülkenin yeterli hava savunmasını sağlamak için çok mütevazı ve yetersiz gözüküyorlar.
Özellikle, C-400 üretiminin başlangıcında, birden fazla işletme uzun süredir kendi “etkili yöneticileri” tarafından tahrip edildiğinden, aniden onu üretme kapasitemizin olmadığı ortaya çıktı. Bu nedenle, Kirov ve Nizhny Novgorod'daki fabrikaların inşası, doğal olarak zaman ve para alacak acil bir yolla başladı. Bununla birlikte, tesisler tamamlandığında, onlar için yeterli işçi ve mühendislik personeli olmadığı da aniden ortaya çıkacak. Son yıllarda ürettiğimiz, yani, bu “etkili yöneticiler” ve pop müzik ve sporun “yıldızları”, “politik olarak aktif” Seliger gençleri ve diğer “ülkenin en iyi insanları” olarak ürettiler. оружия uyma Dahası, yeni askeri teçhizat yaratmanın en zor bilimsel problemlerini çözmek için uygun değillerdir. Biraz zaman alacak - ve yine, aniden beyin yıkama ve dinin bilim tarafından değiştirilemeyeceği ve bilim olmadan çok uzun bir süre geçmeden bizi elleriyle götürecekleri ortaya çıktı.
Bu durum hava savunma teçhizatının çok pahalı olması gerçeğini karmaşıklaştırmaktadır. Modern bir hava savunma sistemiyle bir alayın fiyatı (içinde yalnızca iki bölüm olsa bile) büyük bir savaş gemisinin fiyatı ile karşılaştırılabilir. Aynı zamanda, daha küçük bir alay inşa etmek mümkün değildir, çünkü yalnızca tam teşekküllü bir savaş birimidir. Ek olarak, şu anda SSCB'nin hava savunma kuvvetlerinde pratikte bulunmayan bir sorun var: hava savunma tesisleri, ülkenin içlerinde bulunsalar bile, teröristlerin ve sabotajcıların özel kuvvetlerinin eylemlerinden zeminden ciddi bir şekilde korunmalarını gerektiriyor. Anti-füze alayı personelinin kuvvetlerinin kendisi bu görevi çözemez. Ayrıca kısa mesafeli hava savunma sistemleri ile havadan korunmaları gerekir. Bugün, bunun için C-400 ile yapılan alaylar, Pantsir-S hava savunma füze sistemi (bölüm başına 2) tarafından kabul edilir, ancak C-300P ve B hiçbir şey ile örtülmez.
Astrakhan Bölgesi'ndeki Ashuluk eğitim sahasındaki hava savunma kuvvetlerinin tatbikatlarının bir parçası olarak Pantsir-S uçaksavar füzesi sistemi ile füze fırlatılması. Fotoğraf: Mikhail Fomichev / RIA Haberleri
Hava savunma sisteminin yeni ekipmanlarla yeniden donatılmasındaki problemlerle bağlantılı olarak, bazen görünüşte sağlam bir palyatif çözüm sunuyoruz: hava savunma kuvvetlerinin yalnızca SNF tesislerini kapamasını sağlamak, yani tüm ülkeyi kaplamaktan daha ucuz olan bir “kılıç için kalkan” yapmak. Bu fikrin özü, bu durumda hiçbir rakibin bizi aniden etkisiz hale getiremeyeceği ve bu nedenle saldırı riskini almayacağı yönündedir. Ne yazık ki, bu fikir yalnızca ilk bakışta mantıklı.
Bilindiği gibi, C-300 ve C-400 sistemlerinin ana dezavantajı, rampaların yeniden yüklenme oranının düşük olmasıdır. Bu nedenle, grev gerçekten büyükse, o zaman yüksek ateşleme doğruluğuna rağmen, tüm hedefleri yok etmeye yetecek kadar füze olmayabilir. Buna göre, eğer bu füzeler az ise, o zaman bizi (ABD ve Çin) silahsızlandırmak isteyebilecek iki düşman, basitçe bir füze, uçak ve İHA kitlesi ile onları ezebilecek, aynı zamanda SNF de yeterli olacaktır. Buna ek olarak, bu iki rakip başka bir seçenek seçebilir - nükleer olmayan silahları endüstrimizde, altyapımızda ve hiçbir şey tarafından kapsanmayan geleneksel uçaklarda parçalamaya başlamak için. Bu durumda, benzer bir cevap alacağımızı bilerek, onlara nükleer bir saldırı başlatacak mıyız? Ne yazık ki, bu konuda en ufak bir güven yoktur. Bu seçenekle, "kılıç ve kalkan" ile ancak ülke olmadan kalabiliriz.
Bu nedenle, ne kadar pahalı olursa olsun, mümkün olan en önemli nesnelerin çoğunu ve sadece bölgeyi ele almak gerekir. Genelde, bir ZRS ne kadar fazla olursa, en güçlü rakibin onları kitle ile ezme olasılığı o kadar az olur. Ve bu özel durumda, saldırganlık yapma arzusu keskin biçimde azalır.
Irak, Yugoslavya, Libya’nın tecrübesi bugün şartlı bir milyon tasarruf ederseniz (ve öncelikle hava savunmasında), bunun yarının bir milyar kaybı ile sonuçlanabileceğini gösterdi. Yani, böyle bir “ekonomi” tamamen ekonomik açıdan saçmadır. Dahası, Avrupa ülkelerinin deneyimleri Silahlı Kuvvetlerde elde edilen tasarrufların, nihai olarak azaltılmalarına yol açan, yani tamamen otomatik olarak, savaş kabiliyetinin kaybına yol açtığını, bunun sonucunda da çok daha büyük ve genellikle tamamen anlamsız maliyetlerle sonuçlandığını göstermektedir. Ancak, yalnızca diğerlerinden değil, aynı zamanda hatalarımızdan da öğrenmemiz çok yaygın değildir.