Akrabalar zayıf veya hiç ağa bağlı değiller, evlerde silahlara girmekten çok birbirleriyle karşılaşma olasılığı daha yüksek.
Akrabalar zayıf veya hiç ağa bağlı değiller, evlerde silahlara girmekten çok birbirleriyle karşılaşma olasılığı daha yüksek.
13 Mart’ta ziyaretçi yasağına kadar, Bayan B. her gün annesini ziyaret etti, onunla şarkı söyledi ve odayı temizledi. Birlikte birçok geziye çıktılar. Ziyaretlere tekrar izin verildiği 4 Mayıs’tan beri, Bayan B., ziyaret için randevu alır almaz buraya geldi. Bu ortalama olarak her dört günde bir. Bu sefer emekliyi tatlılarla güldürmeye çalışır. Ancak ambalajı açmaya çalıştığında, “Yemek yasak!” Anne ağlıyor. Bayan A. ve Bayan B. şimdi düzenli olarak buluşuyor. Akrabalar zayıf veya hiç ağa bağlı değiller, evlerde silahlara girmekten çok birbirleriyle karşılaşma olasılığı daha yüksektir. Bayan B., “Böylece bir noktada İnternette benimle aynı şekilde hisseden akrabalarıma yazmaya başladım” diyor Bayan B. Bu, Bayan A.’yı ve etkilenen diğer birçok kişiyi bu şekilde tanıdı. Yönetmelikler ve tavsiyeler, ev ve yatakhane hakları tartışılır, ama her şeyden önce kişinin hissettiği adaletsizlik. Bayan B, “Bugün akrabalarımız bütünün eşit bir parçası olarak görülmüyor, sadece sorabiliriz. Göz hizasında iletişim farklı görünüyor. Bunu yaparken sağlık sisteminin yapamadığını telafi ediyoruz.”
Ziyaret kısıtlamaları gevşediğinden insanlar neden bazı yerlerde pleksiglas camların arkasında buluşurken, diğer yerlerde bahçede birlikte dolaşıyorlar? Akrabaların konut sakinleri ile hana gitmesi yasal mıdır, diğerleri ise sadece kısıtlamalarla evi terk edebilir mi? Bayan A.’nın annesiyle evin dışına çıkmasına izin verildi, ancak evde enfeksiyon olmasından sorumlu olduğu söylendi.