Santiago Von Shultzendorff Von Shultzendorff itibaren 8262 Dambach, Avusturya
Son zamanlarda bu kitabı ve devamını tekrar okudum ve ilk kez olduğundan daha fazla olmasa da ikinci bir okumada keyif aldım. Harland, ilk romanında, harika bir şekilde adlandırılan Gotik romanı, Morbing Vyle Vicar'ın kanıtladığı gibi muhteşem bir hayal gücüne sahiptir. Görünüşe göre bilim kurgu olan The Dark Edge'de Harland'ın Gotik ve ürkütücü kökleri müthiş bir etki ile ön plana çıkıyor. Gelecekte bir suç romanı olan masal, galaksinin en uzak noktalarında kolonileşen bir madencilik gezegeni olan Bağımsız Gezegen P-19'da bir dizi grotesk cinayet etrafında odaklanıyor. Haşlanmış (ama genç ve zeki) dedektif Edon araştırmak için gönderildiğinde, güvenmediği şey bir parapsi ve ortağı olan Vail'in varlığıdır. Yeni eğitilmiş ve vahşi makyaj giymeye eğilimli (Vail'in nasıl göründüğünü ve Vail'in eyeliner ve rujla ne yaptığını en az söylemek tuhaftı ve bu konuda görünüşüyle mücadele ettim. benzersiz bir kimlik oluşturma ve açıklama yapma girişimi, işe yaradı) ve varsayımlar yaparak Vail, Edon'u başlangıçta ayaz bulur. Yeteneklerine inanmıyor ve değerini kanıtlamaya kararlı. Ancak, dour gezegenine inip daha fazla ceset keşfettiklerinde ve cinayetlerin arkasındaki korkunç sırrı çözmeye yaklaştıklarında, ilişkileri Edon'un Vail'in yeteneklerini takdir etmesi gibi dönüşür. İki ana karakter güzel hazırlanmış ve Harland'ın cadı ve paganizmi destekleyen fikirleri mükemmel bir bilim kurgu ortamına aktarma şeklini buldum. Cinayetler tamamen ürkütücü ve gezegenin tanımları o kadar içten ki kaçmayı özlüyorsun. Sadece cinayetlerin değil, aynı zamanda uyandırılan korkunun ve gezegenin korkusunun dehşet verici olması, kolonizasyonun yerleşimciler ve yerli halklar üzerindeki etkisine aldırmayın, kurumsal sorumluluk gibi. Bu müthiş bir kitap ve onun fikrini Richard bir arkadaş olmadan çok önce oluşturdum. Diğer yazarlara karşı müthiş yeteneğinin ve cömertliğinin büyük bir hayranıyım. Keşke bu diziye dönüp bize daha fazla Edon ve Vail vermesini diliyorum - özellikle şimdi bir Worldshaker!
Bir dizide her zaman benim favorim olmayan bir kitap var. Cesurların arasında benim için bu kitap vardı. Şimdi diziyi bitirdiğime göre, bu karakter gelişiminin neden gerekli olduğunu görebiliyorum. Yapın ve bir sonrakine geçin. Bir sayfa çevirici.
Bu kitabı okuyabilen ve Stargirls masumiyetinden, yaşam sevgisinden ve saf ruhundan etkilenen hissetmeyen herkes bir insan değildir. Bu, bir süredir okuduğum en saf hikayelerden biri oldu; sadece eğlenceli değil, aslında bana birkaç şey öğretti. Stargirl'ın davranışı bana bir şekilde küçük kız kardeşimi hatırlatıyor. Artık o kadar iyi değil ama kalbinin içinde her zaman doğru yerdedir. Keşke Stargirl gibi davranma cesaretine sahip olsaydım. İşte kitaptan en sevdiğim bir alıntı (tüm aileme ve yakın arkadaşlarıma e-postayla gönderdiğim): Diğer öğe bir kitap rafındaydı. Yumruğumun büyüklüğünde küçük bir vagondu. Tahtadan yapılmış ve antika bir oyuncak olmuş gibi görünüyordu. Çakıl taşları ile yüksek kazıklıdır. Vagon tekerlekleri hakkında birkaç çakıl daha uzanıyordu. Ben işaret ettim. “Taş mı topluyorsun, ya da ne?” “Bu benim mutlu vagonum,” dedi. “Aslında, aynı zamanda mutsuz bir vagon olarak da adlandırılabilir, ama ben mutlu olmayı tercih ederim.” “Öyleyse bunun anlamı ne?” “Bu nasıl hissettiğimle ilgili. Bir şey beni mutlu ettiğinde, vagonun içine bir çakıl taşı koydum. Mutsuzsam, bir çakıl taşı çıkarırım. Toplamda yirmi çakıl taşı var. ”Rafta üç tane saydım. “Yani şimdi vagonda on yedi kişi var, değil mi?” “Doğru.” “Yani bu ne demek, oldukça mutlu musun?” “Tekrar.” “Vagonda şimdiye kadarki en fazla çakıl sayısı nedir?” Bana sinsi bir gülümseme verdi. “Buna bakıyorsunuz.” Artık sadece bir yığın çakıl taşı gibi görünmüyordu. “Genellikle,” dedi, “daha dengeli. Yaklaşık on tane, bir tarafa ya da diğerine bir çift asılı. Geri ve ileri, geri ve ileri. Hayat gibi. ”“ Vagon boşa ne kadar yaklaştı? ”Dedim. “Ah…” Yüzünü tavana çevirdi, gözlerini kapadı. “Bir kez, üçe düştü.” Şok oldum. "Gerçekten mi? Sen? ”Baktı. “Neden ben değilim?” “Sen tür gibi görünmüyorsun.” “Bu ne tür?” “Bilmiyorum…” Doğru sözlere gittim. “Üç çakıl türü mü?” Diye sordu. Omuz silktim. Raftan bir çakıl taşı aldı ve sırıtarak vagonun içine attı. “Şey, bana Öngörülemeyen Bayan deyin.” Bugün dışarı çıkıp anlamı olan çakıl taşları bulacağım ve kendi Mutlu Vagonumu yaratacağım. Öyle bir nesneye sahip olmak yaşamın bu kadar gerekli bir parçası gibi görünüyor. Hepimiz zaten bir tane yok inanamıyorum! "Vay canına, ne muhteşem bir bakış açısı, ne muhteşem bir bakış açısı! Lütfen bana bu kitaplardan, bu kızdan ve bu fikirden daha fazlasını ver!" Bu kitap bana çok şey öğretti, ama ayrıntılara daha fazla girmek istemiyorum. Söylemeye gerek yok, kendiniz okuyun, çünkü daha iyi ve daha güzel olmak istersiniz.
Mükemmel kitap! Bir kadının evlilik mücadelelerinin acı bir ifadesini aramıyordum, bu yüzden kocasını boyadığı pembe ışıktan çok memnun kaldım. Aslında, hikayesini anlatmanın yolunun harika olduğunu düşündüm - iyi hikaye anlatımı yapmak için yeterince tuhaf ama uydurulmuş gibi hissetmediğim kadar gerçek.
I had a hard time with this book. I wasn't sure if I liked it or not until I finished it. Some parts like the dealing with the animals almost made me stop reading but I was glad I read on and finished it.
Loved this book. It made me want to immediately go to the beach and Olympia. I would read this again.