Dalmaçyalılar, beyaz üzerinde belirgin siyah noktalara sahip zayıf, orta büyüklükte, orantılı köpeklerdir. Ağızlıkları güçlü, gözleri derin ve yumuşak kulakları biraz yüksekte. Güçlü, kemerli boyunları, derin göğüsleri ve düz sırtları vardır. Kuyrukları sırtlarından dışarı doğru uzanır ve sırtlarını taşımadan hafifçe kıvrılırlar ve yuvarlak ayakları olan uzun, kaslı bacakları vardır. Tüyleri kısa, yoğun ve şıktır. Yavrular düz beyaz olarak doğarlar ve yaşlandıkça siyah noktalar geliştirirler. Genel olarak, Dalmaçyalılar, sabit bir yürüyüşle onurlu, güçlü ve uyanık bir duruşa sahiptir.
Bugün bildiğimiz Dalmaçyalı, gece gündüz at arabalarını kovalamak için yetiştirilmiş uzun bir 'koç köpekleri' serisinden geliyor. Sert, güvenilir ve inanılmaz bir dayanıklılığa sahipler. Bir kros koşucusu veya günlük koşucuysanız, maçınızla tanışmış olabilirsiniz: Dalmaçyalılar en yoğun koşuculara ayak uydurabilir. Ve bir çiftlikte ya da çiftlikte yaşayanlar için, Dalmaçyalılar atlar üzerinde, at arabalarını koruma günlerine kadar uzanan içgüdüsel bir sakinleştirici etkiye sahiptir.
İyi eğitimli ve sosyalleşmiş Dalmaçyalılar, hem nazik hem de centilmen olduklarını kanıtlayabilirler, yabancıların yanında bile iyi bir davranış ve sessiz bir tavır sergileyebilirler. Bununla birlikte, inanılmaz enerji ve dayanıklılıklarından gelen gürültülü bir yanları var. Bu nedenle, çok küçük çocukların etrafındaki en iyi evcil hayvanlar olmayabilirler. Ancak niyetleri her zaman iyidir ve daha büyük çocuklar için mükemmel oyun arkadaşları olurlar. Ayrıca onları çok etkili bekçi köpekleri yapan keskin koruyucu içgüdülere sahiptirler.
Kanepede çiğneyen bir köpek yavrusu. Fotoğrafçılık Sunshine_butterfly / Shutterstock.
Dalmaçyalılar insan odaklı köpeklerdir. Uzun süre evde yalnız bırakılmamalıdır. Yeterli miktarda dikkat (ve tabii ki egzersiz) olmazsa, biraz yıkıcı olabilir, bahçeleri kazabilir, nesneleri çiğneyebilir ve aşırı derecede havlayabilir.
Bu köpekler dolaşmayı sever. Dolaşmalarına izin verilirse, günlerce mahallenin farklı alanlarını keşfedip, bu konuda ilçeyi keşfedip meraklarını besleyebilirler. Arka bahçenizin çitinin herhangi bir kaçış kapağı olmadığından emin olun ve Dalmaçyalı'nızı her zaman halka açık yerlerde tasmalı tutun.
Dalmaçyalılar çok temiz ve düzenli, ancak epeyce tüy döküyorlar. Yoğun ilkbahar ve sonbahar dökülme mevsimleri vardır, ancak yıl boyunca dökülmeye devam ederler. Fazlalıklara ayak uydurmak için günlük fırçalama gereklidir. Ayrıca Dalmaçyalılar soğuğa karşı hassas olabilir. Onları soğuk havada dışarıda bırakmayın ve kış yürüyüşleri için yanlarında bir kazak olduğundan emin olun.
Sağlıklı bir Dalmaçyalı 12 yıla kadar yaşayabilir. Yaygın sağlık sorunları arasında cilt alerjileri ve sağırlık bulunur (Dalmaçyalıların yüzde 10'u en azından kısmi sağırlıkla doğar). Düşük pürinli diyetle sınırlandırılabilen mesane taşları da alabilirler.
Dalmaçyalılar yüzyıllardır Avrupa, Asya ve Afrika'da yaşıyor olsalar da kökenleri hakkında çok az şey biliniyor. Eski Mısır'a kadar uzanan bu köpekler, bekçi köpekleri, savaş köpekleri, sirk göstericileri, kuş köpekleri, av köpeği ve tabii ki itfaiye maskotları olarak kullanılmıştır. Ancak Dalmaçyalılar 19. yüzyılda isimlerini gerçekten 'koç köpekleri' olarak yaptılar - doğal çabuklukları, çeviklikleri, korumaları ve atlara olan ilgileri onları at arabalarını takip etmek ve sahipleri içeriye girdiğinde onları korumak için mükemmel hale getirdi. Amerikan Kulübesi Kulübü onları ilk olarak 1888'de kaydettirdi ve Amerika Dalmaçya Kulübü on yedi yıl sonra kuruldu.