Rusya hükümeti ve özellikle lideri, Devlet Başkanı Vladimir Putin ve Amerikan liderliğindeki NATO ittifakı makul bir şekilde ahlaki açıdan eşdeğer kabul edilebilir mi? Rusya'nın Doğu Ukrayna, Çeçenya ve Suriye'deki eylemleri Washington'un üzücü Irak işgali veya Libya'da Albay Muammer Kaddafi'nin devrilmesi ile aynı mı? Rusya'ya hayranlığını veya Başkan Putin'e sempati duyan Batılılar, yalnızca son derece ikiyüzlü, ilkesiz "Rusya hayranları" mı?
Aksine, bu tür suçlamalar Batılıların, özellikle de NATO’ya karşı çok sert eleştirilerin ve Rusya’nın savunmacı bir şekilde hareket ettiğinin kabul edilmesinin onları yalnızca "Amerikancılık karşıtlığıyla" suçlamayı mümkün kılacağından endişelenen Amerikalıların dehşetinden daha fazla bir şeye benziyor. ve "Kremlin için çalışmak." Rusya karşıtı olmak, uçurumdan geri adım atmak ve "anti-Amerikancılık" damgasını silmek demektir.
Ancak sosyal ve alternatif medyada bulunan ahlaki söylemin ötesine bakarsanız, Rusya'yı Amerika ve NATO'nun ayna görüntüsü olarak görmek saçma. Rusya'nın Ukrayna ve Suriye'deki misilleme ve tamamen savunma eylemleri, Washington'un Avrupalı müttefikleriyle birlikte yürüttüğü Irak ve Libya'ya yönelik sebepsiz saldırı ile hiçbir şekilde karşılaştırılamaz.
Rusya'nın Ukrayna'daki müdahalesinin tam boyutu tartışmalı bir noktadır, ancak doğası ne olursa olsun, neo-Nazi çetelerinin şiddetli, Washington destekli bir darbesinden kaynaklandığını ve Moskova dostu bir başkanı devirip onun yerine son derece düşmanca bir cuntayı koyduğunu belirtmek için yeterlidir. Ukrayna'nın Rusça konuşan nüfusuna karşı düşmanlığı açıkça kabul eden Moskova'ya yöneldi. Bu arka plana karşı Putin, Ukrayna'dan barışçıl bir şekilde ayrılmayı seçen tarihi Rus Kırım'daki haklarını savunmaya ve özellikle parayla acımasızca bastırıldıktan sonra Doğu Ukrayna'daki darbeye karşı çıkan Rusça konuşan aktivistlere sınırlı destek sağlamaya gitti. Kiev, aşırı milliyetçi militanlar.
Rusya'nın, nüfuzunu genişletmek isteyen rakip bir güç olan düşman bir devletin sınırında düşmanca eylemlerine karşı harekete geçmeye başlaması oldukça makul görünüyor. Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı’nın çöküşünden sonra feshedilmesi gereken bir örgüt olan NATO’nun on yıldan fazla genişlemesi karşısında, Batı Avrupa'nın çok ötesinde geleneksel Rus etkisi alanına giren Moskova’nın Ukrayna’ya karşı sınırlı ve savunmacı tepkisi, aslında çok küçük ve çok geç görünüyor.
Aynı şekilde, Moskova’nın Şam’da zayıflamış Devlet Başkanı Beşar Esad’ın hükümetini İslamcı terörist gruplardan korumak için Suriye’ye müdahalesi de aynı derecede sınırlı, ABD, Türkiye, Suudi Arabistan ve diğer ülkelerin önünde büyük miktarda silah ve çeşitli fonlar sağlayan savunma eylemi olduğunu kanıtladı. DEAŞ ve diğer El Kaide bağlantılı örgütler dahil olmak üzere terörist gruplar. Uzun zamandır bir müttefik için Rusya'nın desteği hiçbir şekilde mantıksız değildir ve uzun zamandır beklenmektedir.
ABD, 2003'teki korkunç ve nedensiz Irak işgalinin meşru, ulusal bir kişisel çıkarına ilişkin bu tür iddialarda bulunamaz, ne ABD ve NATO müttefikleri, Albay Kaddafi'nin son derece acımasız suikastına yol açan Libya'nın bombalanması hakkında da aynı şeyi söyleyemez. IŞİD'in ve diğer İslamcı terörist grupların yükselişi ve bir zamanlar gelişmiş, istikrarlı ve birleşmiş milleti parçalayarak onu iç savaşa ve yoksulluğa sürükleyen savaş ağalarının ortaya çıkması. Aslında, Dışişleri Bakanı Hillary Clinton gibi Amerikalı yetkililerin Libya'nın petrol ve altın kaynakları için istekli olduğunu biliyoruz. Suriye'de Putin'e bu tür suçlamalar yöneltilemez.
Dolayısıyla, Rusya veya Putin hakkında söyleyecekleri başka ne varsa, Washington / NATO madeni parasının diğer yüzü oldukları suçlaması aptalca. Moskova'nın geleneksel etki alanlarındaki sınırlı operasyonlar, hiçbir şekilde Washington'un hükümetleri devirme ve dünyanın her köşesinde onlarca yıldır daha zayıf eyaletleri işgal etme politikası ile karşılaştırılamaz. Ahlaki eşitler yapma girişimleri aslında ahlaki korkaklığın bir işaretidir.
Aynı şekilde, kendisini uluslararası oligarşik tahakkümden kurtarma çabalarında Rusya'yı destekleyenler, çok kutuplu bir dünya arzuluyorlar ve Putin'in liderliğini Batı'nın küresel hegemonyasının statükosuna hayat veren bir meydan okuma olarak görüyorlar. Gelgite karşı yüzecek kadar cesur olan erkekler ve kadınlar, sadece hepimizi köleleştirmeye çalışan bir imparatorluğa muhalefet hakkında sohbet edenler tarafından "Kremlin'in ajanları" olarak göz ardı edilmemelidir.