

- Millî Edebiyat Döneminde roman ve hikâyenin en önemli özelliği dil anlayışında gizlidir. Servet-i Fünûn ve Fecr-i Âti Döneminin aksine, eserlerde toplumun anlayabileceği sade bir dil kullanılmıştır.
- Bu dönemde roman ve hikâye, ulusal bir nitelik taşır. Konular, tip ve karakterler daha çok, Türk milletinin hayatından alınmıştır. Millî Mücadele, en çok işlenen konuların başında gelir.
- Millî Edebiyat akımının hikâye ve roman alanındaki en önemli özelliklerinden biri de, "memleket edebiyatı" çığırının başarılı ilk örneklerinin verilmiş olmasıdır. Tanzimat ve Edebiyat-ı Cedîde hikâye ve romanlarında olayların İstanbul sınırları içine hapsedilmesine, yazarların memleket sorunlarına kapalı durmasına karşılık, bu devirde, bütün sanat eserleri, özellikle hikâye ve roman, yurdun her köşesine açık tutulmuş ve her tabakadan halkın hayatı konu olarak ele alınmıştır.
- Gözleme önem verilmiş, yazarların büyük bir bölümü eserlerini realizmin etkisiyle kaleme almıştır.
- Tanzimat'la birlikte başlayan Doğu-Batı çatışması, bu dönemde kendini iyiden iyiye hissettirir. Özellikle Balkan Savaşı ve Birinci Dünya Savaşı'nda Batı'nın gerçek yüzünün görülmesi aydınlarımızı düşünmeye yönlendirmiştir. Bu da hikâye ve romana yansımıştır.
- Türk hikâye ve romanı, ilk kez bu dönemde kavmi döneme ve Türklerin uzak geçmişine yer vermeye başlamıştır.
- Hikâye ve romanlarda eski dönemin nesnel bir eleştirisi vardır. Eski dönemler eleştirilmekle birlikte onların iyi ve güzel yönleri de belirtilir.