Kaçışın Öyküsü
Bir süre sonra yol bitti! Yağmur yağıyor, göz gözü görmüyordu! Küçük çocuklar sırtımızda, büyüklerin elleri elimizde, bir yerlere doğru gidiyorduk. Gide gide suyun kenarına vardık. Ama ne biçim su! Bir ses var... bir ses var... sanki büyük bir nehir akıyordu. Çok korktum. Yemin ederim en çok çocuklardan korktum!" Konuşmayı eşi sürdürüyordu. "Eşim, çocukları suyun ortasına kadar getiriyor, ordan ben alarak karşıya taşıyordum. Çocuklardan birini bana vereceği sırada ayağı taşa takılınca ikisi birden suya düştü. Çocuk babasının elinden suyun içine fırladı! Bağırdım... bağırdım... ağladım. Babamı, kardeşlerimi çağırdım... Eşim çocuğu yakalayıp bana verdiği halde hala bağırıyordum. Sandım ki çocuk suya gitti!"