Psikanalizin ortaya koyduğu fazlasıyla yerleşik ve tutarlı insan doğası tablosunda görünen odur ki, kim olduğumuz her daim ziyadesiyle gözümüzü korkutur. İşin aslı, tüketime dayalı kapitalizmin bizi kendimizi ve ne istediğimizi bilmenin erdemleri ve kolay elde edilen hazları doğrultusunda eğitir (kendini bilmek burada sadece neye sahip olmak istediğini bilmek anlamını taşır).
"Aşık olduğumuz insan aslında rüyalarınizin erkeği ya da kadınıdır; daha tanışmadan önce onu hayal etmissinizdir- yoktan değil , zira hiçlikten hiçlik çıkar, ama yaşanmış veya arzulanmış deneyimlerinizden. O kişiyi o denli net bir biçimde ayırt edebilmenizin sebebi onu bir anlamda zaten tanıyor olmanızdır; onu bunca zamandır beklemiş olduğunuz için ezelden beri tanıyormuşsunuz gibi gelir, ama aynı zamanda size gayet yabancıdır. Tanıdık yabancı kişilerdir onlar."
"Onlara göre istekler daima gerçekdışıdır, ama bu gerçekdışı istekler sadece gerçekçi tatminlerle doyurulabilir. Geri kalan her şey hüsranın başka kılıflara bürünmüş hali, Cavell'ın dünyanın katli şeklinde adlandırdığı öfke ve intikam ateşidir. Bir başka deyişle ihtiyacımız olan, kavrayamadığımız şey ve onu kavrayamamamızın önemi hakkında bir şeyler bilmektir."
Isaiah Berlin "İki Özgürlük Kavramı" başlıklı yazısında şöyle der: "Bilgi bizi tercih yapmamız için önümüze daha çok seçenek koyarak değil, imkânsız şeylere kalkışıp hüsrana uğramamızı engelleyerek özgürleştirir."