http://upload.wikimedia.org/wikipedia/tr/9/92/Marad.jpg İçimdeki Deniz (Mar adentro) Alejandro Amenabar'ın yönettiği 2004 yapımı film. Senaryosunu Mateo Gil ve Alejandro Amenabar'ın birlikte yazdığı filmin baş karakteri tamamen felçli olan Ramon Sampedro'yu oynayan Javier Bardem bu rolü ile Venedik Film Festivali’nde en iyi erkek oyuncu ödülünü kazanmıştır. Ötanazi hakkına ilişkin filmde, bir kaza sonucu yaşamının kalanını yatakta geçirmek zorunda kalan bir adamın ötenazi hakkına
İçimdeki Deniz (Mar adentro) Alejandro Amenabar'ın yönettiği 2004 yapımı film.
Senaryosunu Mateo Gil ve Alejandro Amenabar'ın birlikte yazdığı filmin baş karakteri tamamen felçli olan Ramon Sampedro'yu oynayan Javier Bardem bu rolü ile Venedik Film Festivali’nde en iyi erkek oyuncu ödülünü kazanmıştır.
Ötanazi hakkına ilişkin filmde, bir kaza sonucu yaşamının kalanını yatakta geçirmek zorunda kalan bir adamın ötenazi hakkına sahip olma mücadelesi konu ediliyor.
"Biçimsiz ve bozulmuş bir bedenin bekçisi olan bir insan için, yani benim için, saygınlık nedir? Ben, hayatı, özgürlüğü seven çoğu insan gibi, yaşamanın bir hak olduğuna, ama bir mecburiyet olmadığına inanıyorum."
-- Ramon Sampedro
Ödüller
2005 Altın Küre - En İyi Yabancı Film
2005 BFCA Award - En İyi Yabancı Film
2005 Bangkok Film Festival - En İyi Film & En İyi Aktör
2004 Venice Film Festival- Jüri Büyük Ödülü - Gümüş Aslan
2004 Venice Film Festival - En İyi Yabancı Film Ödülü
2004 Venice Film Festival - En İyi Erkek Oyuncu Ödülü
Volpi Cup - En İyi Aktör (Javier Bardem)
Young Cinema Award (En İyi Uluslararası Film)
2004 European Film Award - En İyi Aktör & En İyi Yönetmen
2004 NBR Award - En İyi Yabancı Film
2004 Hollywood Film Festival - En İyi Avrupa Filmi
2004 ONDAS-Cinemania Award - En İyi Yönetmen
2004 SDFCS Award - En İyi Yabancı Film
Sinema sanatının bir amacı olması zorunludur ve bu hedef kimi zaman sadece eğlendirme, kimi zaman ise sadece birşeyler öğretme ya da bir konu hakkında bir tavır taşıma olabilir. Didaktik veya en azından teorik çalışmalar için deneysel ve herhangi bir ulvi amacı olmayan daha yüzeysel ve basit hedeflere koşan çalışmalar için deneysel olmayan sinema ayrımı yapılacak olursa Amenábar’ın İçimdeki Deniz'i her iki eğilimi de bünyesinde ustaca eriten çok başarılı bir sinema eseri hatta daha da ileri giderek -belli bir konu üzerindeki duruşu ve bakışı açısından- bir başyapıt olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Sadece 32 yaşındaki bir yönetmenden pek de beklenmeyecek düzeyde olgun ve saygın bir başyapıt İçimdeki Deniz. Ki bu yönüyle yaşlılık ve ölüm üzerine çekilmiş en dramatik eserlerden birini henüz genç sayılabilecek yaşlarında ortaya koyan büyük usta Bergman’ı anımsatmıyor da değil.
Bir zamanlar -deyim yerindeyse- dağ gibi bir delikanlı olan ve geçirdiği feci bir kaza sebebiyle 26 yıldır yüzü ve boynu hariç hiçbir yerini oynatamayan acılar içindeki Ramón Sampedro’nun ötenazi için verdiği yasal mücadeleyi anlatan filmin aşağı yukarı tamamen gerçek olaylara dayanması filmin dramatik yapısını en çok güçlendiren özellik. Bu gerçeklikten film öncesinde haberi olmayan ve yönetmenin Aç Gözünü veya onun yeniden çevrimi olan Vanilla Sky’ı ve Diğerleri filmini seyretmemiş olan sinemaseverlerin özellikle bir sahnede yaşayacakları şoku tahmin bile edemiyorum.
Filmin sahip olduğu muhteşem müziklere, görüntü çalışmasına ve Javier Bardem’in performansına ilaveten yer yer çok da komik ve eğlendirici olduğunu da belirtmek gerekir. Filmi sadece acıklı ve hüzünlü bir melodram olmaktan kurtaran ve finalin yaratabileceği rahatsızlığı ortadan kaldıran espriler oldukça önem taşıyorlar... Ötenazi ve ömür boyu sakatlık gibi son derece ciddi konularda, belki müthiş espriler yapılabilir ama bunun ille de yapılacaksa Ramon ya da aynı konumda olan birileri tarafından yapılması en az kırıcı ve bence doğru olanıdır.
Farrelly’ler veya Wayans’lar gibi dışarıdan biri tarafından sakat olana karşı yapılınca/yaptırılınca acımasız ve kaba olan bu espriler/şakalar ya sakat olan tarafından ya da sakat olmayan biri tarafından hiç kimsenin alınmayacağı şekilde ortaya yapılmalıdır. Çeyrek asırdır ölmek isteyip de bir türlü ölemeyen Ramon’un sigara içmek istemesi ve “belki öldürür” demesi komiktir veya Woody Allen’ın Hollywood Ending’de tamamen kör iken çektiği berbat filmin rezaletini öngösterimde fark edince "Bana Dr. Kevorkian’ı çağırın!" demesi de komiktir.
Bu açıdan bakıldığında İçimdeki Deniz’in espri anlayışını da hoş karşılamak gerekir. Filmdeki bu eğlenceli kısımlar Ramon’un şiir yazma, kitap yazma, birtakım icatlar tasarlama ve hak arama çabasıyla, kısacası uzun zamandır elinden geleni yapıyor yada yapmış olması ile birleşince filmin ajitasyona dayanan ve insanları ağlatmayı amaçlayan bir eser olmasını da engelliyor.
Yönetmen; bir yandan bu kendi başına ölemeyecek kadar aciz, bakıma muhtaç adamın yaşadığı depresyonu yansıtırken, ötenazi hakkındaki olumlu veya olumsuz tavırları olan kişi, kurum veya kuruluşları da karşı karşıya getirerek, konuyu tartışmaya açmayı da ihmal etmiyor. Bu bakımdan hem yandaşların hem de karşıtların haklı olduğu noktaları bir bir ortaya koyarak dürüst bir tavır sergilediği söylenebilir. Ramon’u ya da avukatını dinleyince onları haklı bulurken, Ramon’un abisini ve babasını dinleyince işler değişiyor. Kendi adıma -yer yer karikatürize edildiğini düşünsem de- özellikle temsil ettiği değerler bakımından kilisenin ve Ramon Sampedro’un karşı karşıya getirilmesine bayıldım.
Peder Francisco’nun “Hayat olmadan özgürlük, özgürlük değildir” sözüne Sampedro’nun verdiği “Özgürlük olmayan hayat, hayat değildir” cevabı yönetmenin tavrını yavaş yavaş bir tarafa kaydırmaya başladığı yerdi. Ve o andan sonra sinemasal anlam bakımından giderek Bacon’un “Bir kimse kendini kurtaramıyorsa, onu hiçkimse kurtaramaz” ve Horatlus’un “Ölmek isteyeni kurtarmak, öldürmekle birdir” sözleri arasında gidip gelmeye başlayan filmin, finale doğru Publilius Syrus’un “ümit çaresizi, ölüm düşkünü yatıştırır” sözüne ulaşmasını da normal karşılamak gerekir.
Çünkü başta da bahsettiğim gibi, İçimdeki Deniz son derece ciddi bir konuda, son derece güçlü fikirlere sahip olan ama temelde seyirciyi eğlendirme işlevini ve aynı zamanda izleyicinin görsel ve işitsel tatminini de ihmal etmeyen gerçek bir hikaye, gerçek bir başyapıt. Ötenazi gibi tüm dünyada tartışılan fevkalade ciddi bir konuda önemli fikirler veren, katıldığı her festivalde ödüllere boğulan İçimdeki Deniz'i, sinemanın birşeyler anlatma işlevini önemseyen ve bunun açlığını çeken her sinemaseverin seyretmesini öneririm.
Şu anda 1 kullanıcı bu konuyu görüntülüyor. (0 kayıtlı ve 1 misafir)