Eve dönen ikili, satın aldıkları ilacı Wang Ma'ya verdikten sonra kendi odalarına geri döndü.
Yang Chen, yatak odasına geri döndü ve birden tavandan tabana dev pencerenin dışında kar tanelerinin bir kuğu tüyü gibi düştüğünü fark etti.
Büyük şehir Zhonghai'de kar yağışı çok sık görülmese de, çok da nadir yaşanan bir olay değildi. Okyanusa yakın olduğu için, sıcaklıktaki ani düşüş, su buharının çok hızlı bir şekilde yoğunlaşmasına neden olmuş olmalıydı.
Yang Chen, "Zaten eksi yedi ila sekiz derece kadar vardır," diye mırıldandı. Gece yarısı olduğu için sıcaklık gerçekten çok düşüktü.
Aniden, telefonu titredi. Yang Chen, telefonunu çıkardı ve çağrının Mo Qianni'den olduğunu fark etti.
Bu kadın her zaman böyle başına buyruk hareket ederdi. Onu sadece flört etmek için aramazdı, kesinlikle farklı bir durum vardı.
"Tatlım, onu gördün mü?”
"Ne?"
"Kar'ı."
"Heyecanlı mısın?”
Mo Qianni, ”Hayır, sadece kaybolmuş hissediyorum," dedi.
“Neden?” Yang Chen gülümseyerek söyledi.
Mo Qianni bir süre sessiz kaldı. "Çünkü kar yağmaya başladı, yani gerçekten çok soğudu."
Sözleri yanında, yoğun bir yalnızlık hissiyatı getirdi ve Yang Chen'in kendini ıssız hissetmesine neden oldu.
Yang Chen, "Sana arkadaşlık etmek için şimdi yola çıkacağım," dedi.
Mo Qianni tek başına küçük bir apartman dairesinde yaşadığı için, özellikle böyle zamanlarda, ormanın birinde karın düştüğü bir gecede gibi kendini kesinlikle boş ve yalnız hissediyordu.
"Gelme, uyumak istiyorum. Artık küçük bir kız değilim, o kadar da olgunlaşmamış ve kırılgan değilim," dedi Mo Qianni gülümseyerek.
"Ah ... o zaman ne yapmalıyım? Benim Küçük Qianqian'ım her zaman bana karşı güçlü bir kadının tavrını kullanır. Sonunda sana sarılıp uyuyabileceğim günü ne zamana kadar beklemeliyim?" Yang Chen şaka yollu sordu.
“Humph.” Mo Qianni, "Buraya gelmek için ana hedefin bu olmalı." dedi.
"Hehe ..." Yang Chen kıkırdadı ve ardından sessiz kaldı.
Bir süre sonra Mo Qianni, "Yang Chen, işten sonra Cuma günü boş musun?" Diye sordu.
“Neden?”
Mo Qianni, "Benimle bir etkinliğe katılmanı istiyorum," dedi.
Yang Chen acı bir şekilde gülümsedi ve "Liu ailesinin düzenlediği bir ziyafet mi yoksa?" dedi.
"Bunu nereden biliyorsun?” Mo Qianni şaşkınlıkla sordu.
"Çünkü Ruoxi beni oraya götürmek istediğini söyledi," diye yanıtladı Yang Chen.
Mo Qianni telefonda iç çekti. "Ruoxi geçmişte böyle etkinliklere asla katılmazdı. Görünüşe göre bunu senin için yapıyor.”
"Evet, ara sıra böyle şeyler yapar. Kendisiyle çelişmesini hissetmekten kendimi alı koyamıyorum," dedi, Yang Chen gülümseyerek.
"Kocasının onu aldattığını bilmesine rağmen, yine de bu seviyede bir şeyler yapmayı başarıyor. Sıradan bir kızın başarabileceği bir şey mi bu sence?" Mo Qianni sordu.
"Bu yüzden çelişkili olduğunu söyledim.”
Mo Qianni yumuşak bir sesle, "O zaman sanırım gitmeyeceğim. Yanımda kimsenin olmaması garip olurdu."
Mo Qianni'nin nasıl iç karartıcı konuştuğunu dinleyen Yang Chen, bir gönül yarası hissetti. Mürekkep kadar kara gökyüzüne ve gümüş-beyaz karlara bakarak, "Sevgilim, şehir yarın karla kaplanacak" dedi.
"Mmh ... ne oldu?”
"Cuma günü seninle gelemeyecek olsam da, yarın bir randevuya çıkalım. Bunu sana kötü davranarak yaptığım hatamı telafi etmek için sunduğum bir hediye olarak kabul et,” dedi Yang Chen.
Mo Qianni güldü. "Gerçekten kendini bir imparator ya da casanova olarak mı görüyorsun?" Diye sordu.
"Benimle gel, sana yalvarıyorum," dedi Yang Chen gülümseyerek.
"Imm... pekala. Muhteşem ben, isteğini o zaman zar zor kabul edeceğim, ama konuma ben karar vereceğim,” diye yanıtladı Mo Qianni.
Mo Qianni ile birlikte ziyaret ettiği garip yerleri düşünen Yang Chen, gerildi ama yine de onu kabul etti. "Yarın birlikte öğle yemeği yiyeceğiz ve nereye gidersek gidelim, hemen sonra yola çıkacağız."
Ertesi sabah, tüm Zhonghai gerçekten de karla kaplıydı. Evden çıktıktan sonra esen soğuk rüzgar Yang Chen'e kışın gerçekten geldiğini hissettirdi.
Yang Chen, boynuna örülmüş bir atkı ile mavi bir boğazlı kazak ve siyah bir palto giydi. Hiç üşümese de, dışarı çıktığında sıradan görünmesi gerekiyordu.
Sabah pazarından kahvaltı satın aldıktan ve şirketteki halkla ilişkiler departmanını ziyaret ettikten sonra Yang Chen, birkaç çalışanın işe geç kaldığını fark etti. Anlaşılan, yoğun kar yağışı ulaşımı zorlaştırdı.
Halkla ilişkiler departmanından çıkan Yang Chen, doğrudan karşıdaki bina olan Yu Lei Eğlence Şirketine gitti.
Anlamlı bir iş yapması gerekmese de, Zhao Teng ve Wang Jie'yi çok fazla hayal kırıklığına uğratmaması için yine de şirketin operasyonlarında neler olduğuna dikkat etmesi gerekiyordu.
Wang Jie'nin ofisine girdikten sonra Yang Chen, onun mutlu bir şekilde telefon görüşmesini bitirdiğini gördü. Yang Chen'in içeri girdiğini gören Wang Jie hemen ayağa kalktı. Coşkuyla, "Müdürüm, bahsettiğiniz şirket bize yatırım yapacağını doğruladı, yarın bizimle ortaklığı ayrıntılı olarak tartışacaklarını söyledi. Yüz milyondan fazla fon ayırmaları bekleniyor. Gerçekten bu kadar etkileyici finansal kapasiteye sahip bu kadar bilinmeyen bir şirketin Zhonghai'de var olmasını beklemiyordum. "
Yang Chen gülümsedi. Kesinlikle Rose tarafından yeni satın alınan bir şirketti. Etkinliği biraz fazla yüksekti.
Yang Chen gülümseyerek, "Yol asfaltlandığından beri kendimi yolculuğa dahil etmeyeceğim," dedi.
"Bu şimdiden çok saygın bir sonuç. Şirketimiz yeni kurulduğu için bankadan yüz milyon borç alamayacağız," dedi heyecanla Wang Jie.
Şirketin gelecekteki ortaklık planları hakkında Wang Jie ile konuştuktan sonra, Yang Chen öğle vakti şirketten ayrıldı.
Mo Qianni'ye bir telefon görüşmesi yapan Yang Chen, onu almaya hazır olarak Yu Lei Uluslararası Halkla İlişkiler' binasının önüne çekti.
Mo Qianni’nin saçı bağlanmamıştı ancak düzgünce bir tarafa doğru taranmıştı. İçinde turuncu-kırmızı, düşük yakalı bir süveter, kahverengi bir rüzgarlık giymiş çekici vücudu, kışlık kıyafetlerine rağmen hala son derece çekici görünüyordu.
Yang Chen, Mo Qianni'yi kışlık giysiler içinde ilk kez görüyordu. Bakışlarına engel olamıyordu.
Mo Qianni oldukça memnun oldu. "Kıyafetlerim güzel mi?“
"Hayır. Kişiliğin öyle." diye yanıtladı Yang Chen.
Mo Qianni gülümserken ağzını kapattı. "Ne kadar tatlı, sana bir ödül vereceğim.”
Konuşmayı bitirir bitirmez öne doğru eğildi ve Yang Chen'in yüzüne bir öpücük kondurdu.
Yang Chen, bir kez öpme fırsatını yakaladı ve bu memnuniyetsizlik içinde surat asmasına neden oldu. "Nerede yemeliyiz?" diye sordu.
"Ben söylerim, sen sür." Mo Qianni gidecekleri yeri açıklamadı.
Yang Chen, burası yine tuhaf bir yer olmalı diye düşünürken surat astı.
Mo Qianni’nin emri altında Yang Chen yarım saatten fazla sürdü. Zhonghai’nin şehir bölgesinden çıktıktan sonra arabayla kırk dakika daha devam etti. Çok uzun bir otoyolu geçtikten sonra, Zhonghai'nin kuzeyindeki kıyı, dağlık bir bölgeye vardılar.
Yang Chen, karayolunun her iki tarafında sonsuzluğa uzanan tarım arazileri gördü. Şu anda karla kaplıydılar, bu da onları güneşin parıltısı altında olağanüstü bir şekilde yansıtıcı gösteriyordu.
Mo Qianni’nin rehberliğinde Yang Chen, küçük bir çiftlikte yol aldı.
Yerel bir çiftçi tarafından kurulan özel bir restorandı. Şehirdeki sıkılmış vatandaşlar kırsalda böyle bir yere gelip yemek yerlerdi. Sadece ortam sessiz, yiyeceklerin tadı ise genellikle saf ve orijinaldi.
Bambu kullanılarak yapılan ev sıralarına bakıldığında, mekanın, restoranın yanı sıra güzel de bir oteli vardı. Park alanı oldukça boştu. İş günü olduğu için orada çok insan yoktu.
Yang Chen meraklı bir şekilde Mo Qianni'ye sordu, "Burayı nereden biliyorsun?"
“Tek başıma sıkıldığımda, yalnızlığıma yok etmek için rotasız gezerdim. Bu sayede burayı keşfettim," diye yanıtladı Mu Qianni güzel bir gülümsemeyle.
Yang Chen, gülümsediğinde çiçeğe benzeyen Mo Qianni'ye baktığında, bugün buraya yalnız gelmediği için gerçekten mutlu olması gerektiğini düşündü.
Restorandaki yemekler pek süslü değildi ama hepsi tatmin ediciydi. Yang Chen ve Mo Qianni hiç alkol tüketmedi. Dört tabak ve bir çorba sipariş ederek, taze pişirilmiş, sıcak öğle yemeğini yerken küçük ve sıcak bir özel odada oturdular.
Yemeyi bitirdikten sonra Yang Chen, "Öğleden sonra nereye gidiyoruz?" Diye sordu.
Mo Qianni pencerenin dışındaki tepeleri işaret etti. Beyaz sisin içinden tepelerin blokları güçlü bir doğa ambiyansı veriyordu.
"Yürüyüşe mi gidiyoruz?”
Mo Qianni başını salladı. "Evet, o zamanlar buraya geldiğimde çiftçiler okyanusu tepelerden görebileceğimi söylemişlerdi. Ancak her zaman yalnız kalmaktan korkardım, bu yüzden bugün buraya gelmeyi düşündüm."
Yang Chen gülümsedi. "Senin bile korktuğun bir şey mi var?"
“Bununla ilgili bir sorunun mu var?” Mo Qianni gözlerini yuvarladı. "Ya da feminist olmaktan, cennetten ve cehennemden bile korkmamamı mı umuyorsun?"
Yang Chen hemen ayağa kalkarken, "Hımm... Sevgili Küçük Qianqian, hadi yürüyüşe çıkalım," dedi.
Sadece tepelik bir arazi olduğu ve gerçek bir dağ olmadığı için, zirveye giden yol çok dik değildi. Düzgün inşa edilmiş bir yürüyüş yolu olmamasına rağmen, yerel halkın sık ziyaretleri sonucunda küçük, kıvrımlı bir rota oluşturulmuştu.
Yaprakların ölmesi sonucu yemyeşil ağaçlar ormanı oldukça boş gösteriyordu. Ancak dört mevsim yeşil görünen çam ağaçları hala canlılık gösteriyordu.
Tökezleyerek yolda yürürken, ayakkabılar ile zemin arasındaki sürtünme ile biriken kar nedeniyle kulaklarına takırdama sesleri geliyordu.
Yang Chen önde yürüdü. Ara sıra geriye baktı. Mo Qianni onu sıkıca takip etti. Yürüme hızı hiç de yavaş değildi.
Mo Qianni dağınık saçlarını yana itti. Beyaz sisi solurken, "Yang Chen, bu sesi çok beğendim" dedi.
"Ne sesi?” Yang Chen sordu.
Mo Qianni, "Senin ayak seslerin ve benim ayak seslerim, karlı zemini her ovaladıklarında çıkardıkları o ses," diye yanıtladı.
Yang Chen gülümsedi. "Bunun nesi bu kadar özel?" Dedi.
“Böylesine soğuk bir havada, böylesine sessiz bir tepede, burası dünyadan soyutlanmış hissettiriyor. Ayak seslerimin sesi dışında, başka biri tarafından yaratılmış bir tane var. Başım öne eğik olarak arkadan takip ederken o kişinin ayak seslerini dinleyebiliyorum,” dedi Mo Qianni hafifçe gülümserken.
Yang Chen yürümeyi bıraktı. Dönüp karla kaplı yerde duran bir çiçek gibi açan kadına baktı.
"Daha önce memleketime gitmiştin. Kunshan Köyü'nde her yerde engebeli yollar var. O zamanlar karlı yollarda yürüdüğümde, sadece kulaklarımın yanında yankılanan ayak seslerimi duyabiliyordum. O anda gerçekten korktum. Küçük ağzımı kullanarak nasıl nefes almaya çalışsam da, sadece kendi nefesimi duyabiliyordum, kalp atışlarımın sesini bile duyabiliyordum... Tüm dünyada kalan tek kişi kendimmiş gibi hissettim," dedi Mo Qianni gülümsemeden önce, "Şimdi hepsi iyi. Sonunda başka birinin ayak seslerini duyabiliyorum."
“Aptal.” Yang Chen, empati kurduğu için ona baktı. "Gökyüzü kararmadan hareket etmeye devam edelim. Bütün gün bunu düşünmekten kendimi alamıyorum.”
Mo Qianni, Yang Chen'e hızla ayak uydurmadan önce değerli burnunu kırıştırdı.