Fatih, bir gün, kılık değiştirerek seyahate çıkar. Basit bir köylü kıyafeti giyer. Köy, köy kasaba, kasaba yürür. Bir ara çok yorulur ve dinlenmek ister.
Gözüne bir kulübe ilişir, oraya varır. Bu kulübede yalnız yaşayan kadıncağızdan, içecek soğuk bir şey ister. Kadın ter içindeki yolcuya ayran ikram eder.
Köylü kıyafetindeki Fatih, ayranı yudumlaya yudumlaya içtikden sonra kadına sorar:
Nine ayranın çok lezzetli ama içindeki şu saman çöpleri niye?
Kadıncağız tatlı tatlı gülümser.
A evladım! Ter içindesin. Eğer bu soğuk ayranı saman katmadan verseydim bir yudumda içecek, belki de hasta olacaktın. Kıyamadım sana!
Bu söz Fatih’in çok hoşuna gider ve fakir kadına kulübesinin civarındaki araziyi bağışlar.