SPV Records
Biz ''müzik = hayat (ve hatta daha fazlası)'' denkleminde yaşayan insanlarız ve bu sebeple sevdiğimiz gruplar, sevdiğimiz albümler, sevdiğimiz şarkılar sayısız. Fakat yine bu yüzden, müzik konusunda çok daha hassas ve kırılganız. Müzik sizin için ne anlam ifade ediyor bilemiyorum ama bizi genelde yoğun duygulara sürüklüyor.


Hayatımızı, algılarımızı ve tepkilerimizi direkt etkiliyor. Bir sanat eseri, bir insanı nasıl üzebilir? İçeriğindeki güçlü hüzün sunumuyla ya da beklentiyi karşılamamasıyla. Durum, Sepultura'nın şu an kritiğini okuduğunuz albümünde ikincisi gibi maalesef. Hayatımın gruplarından birinin bu hale geldiğini görmek can sıkıcı. "Roorback" (2003) sonrası düzelemedi gitti şu grubun müzikal kimyası arkadaş! Cavalera'ların ardından çürüme başladı artık sanırım. Koskoca Andreas Kisser'a son iki albümdeki gitar tonları ve besteleri asla yakıştırmıyorum. Hayır; aynı adam, 90'larda thrash metal'in çehresini değiştiren gitar tonlarına imza atanlardan biri olmasa hayıflanmayacağım. Anthony Burgess'ın 1962 tarihli meşhur romanı "A Clockwork Orange"dan esinlenerek yazılan albüm, çeyrek asırlık Sepultura tarihinin en kötü albümü.


Sadi Tirak