'İt dalaşı' kelimesinin erken tanımı, iki veya daha fazla uçak arasındaki hava savaşı anlamına geliyordu. Uçak icat edildikten kısa bir süre sonra Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinden, bir uçağın gövdesine yerleştirilebilecek silahlar geliştirmeye zaman olmamıştı. İlk savaş uçakları sadece üst kanada sabitlenmiş makineli tüfeklerle donatılmıştı.
Bu erken savaş uçaklarının iki koltuğu vardı ve arkada oturan bir adam silahları kontrol ediyordu. İt dalaşları son derece zordu çünkü pilot, düşmanı görüş alanına sokmak için nereye uçması gerektiği konusunda nişancının komutlarını dinlerken diğer düşman uçaklarından kaçmak zorunda kalacaktı.
İlk it dalaşının 28 Ağustos 1914'te, bir Sopwith Tabloid ile uçan Teğmen Norman Spratt'ın iki kişilik bir Alman uçağını zorla düşürmesiyle gerçekleştiğine inanılıyor. Sopwith'i silahlı olmadığı için bu inanılmaz bir başarıydı.
İngiltere'nin ilk yıldız pilotlarından biri Louis Strange'di. Avro 504'ünde bir emniyet kemeri sistemi tasarladı, böylece nişancının "ayağa kalkıp uçağın her tarafına ve arkasına ateş etmesini" mümkün kıldı. Strange'in topçusu Rabagliati, bir Lewis Silahı kullandı ve kısa süre sonra Batı Cephesi üzerinden Alman uçaklarını düşürdü. Ekim 1915'e kadar Kraliyet Uçan Kolordu, bu emniyet kemerini tüm uçaklarına takmaya karar verdi. Bazı ekipler silah kullanmanın yanı sıra el bombalarını da altlarındaki düşman uçaklarına düşürmeye çalıştılar.
Hava muharebesi için ilk Victoria Cross'u 25 Haziran 1915'te Kaptan Lanoe Hawker kazandı. Tek kişilik bir Bristol Scout'u uçuran ve gövdenin sancak tarafına monte edilmiş tek atış süvari karabina ile donanmış olan Hawker, düşmana iki- Ypres üzerinde koltuk. Onu inmeye zorladıktan sonra iki düşman uçağı daha düşürdü. Başarıyı bu kadar dikkate değer kılan şey, üç Alman uçağının da makineli tüfeklerle donatılmış olmasıydı.
1915'te Fransız pilot Roland Garros, pervanesinin kanatlarına saptırıcı plakalar ekledi. Bu küçük, sertleştirilmiş çelik kamalar, bıçaklara çarpan mermilerin geçişini engelledi. Artık tek kişilik bir uçaktaki bir pilotun bir makineli tüfeği başarıyla ateşlemesi mümkündü.
Almanya'nın Schwerin kentinde bir uçak fabrikası kuran Hollandalı bir tasarımcı olan Anton Fokker de döner pervane kanatlarından ateş edebilen bir makineli tüfek geliştirmeye çalışıyordu. 1915 sonbaharına gelindiğinde Fokker, Eindecker tek kanatlı uçaklarını kesici teçhizatla donatıyordu ve bu nedenle ilk gerçek savaş uçağını üretiyordu. Senkronize dişli olarak da adlandırılan pervane, hizada olduklarında yangını engellemek için bir şaftla tetiğe bağlandı.
Max Immelmann ve Oswald Boelcke gibi Alman pilotlar, senkronize makineli tüfeklerini kullanarak çok sayıda İngiliz uçağını imha etmeye başladılar. Immelmann, 15 Haziran 1916'da vurulup öldürülmeden önce Eindecker'ında on yedi Müttefik uçağı imha etti. Boelcke, Ekim 1916'da öldürülmeden önce kırk kurban talep etmeye devam etti. Immelmann ve Boelcke gibi sekizden fazla 'öldüren' pilotlar. , Uçan Aslar olarak tanındı. Britanya ve Fransa'nın uçaklarına senkronize makineli tüfekler takmaya başlaması ve Rene Fonck ve William Bishop gibi pilotların uçan aslar olarak ün kazanmaları çok uzun sürmedi.
1916 baharında İngilizler Avro DH2 savaş uçağını üretmişti. DH2, motoru pilotun arkasında olan tek kişilik çift kanatlı bir uçaktı. İleriye ateş eden bir Lewis makineli tüfek taşıyordu ve önünde bir motorun olmaması, pilota hedefinin kesintisiz ve kesintisiz bir görünümünü verdi.
Bir diğer önemli yenilik, izli mühimmatın geliştirilmesiydi. Kraliyet Uçan Kolordu Temmuz 1916'da kullanmaya başladı ve pilotları onu çok faydalı buldu. Her yedinci turda, nişancı pilotun ateş akışını görebilmesi ve hedefini buna göre ayarlayabilmesi için bir izleyici ateşlendi.
Senkronize makineli tüfekle birlikte organizasyon ve taktikler değişti. İlk başta uçan aslar "yalnız kurt" taktiklerini benimsediler. Bununla birlikte, 1917'ye kadar İngiliz pilotlar, altı kişilik gruplar halinde düşman uçaklarını arama eğilimindeydi. Uçuş komutanı, her iki tarafında bir V şekli oluşturan bir uçakla önde olacaktı. Arkada ve üstte iki uçak daha vardı ve arkada alt lider vardı. Bununla birlikte, savaşta pilotlar, biri saldırmak, diğeri savunmak için çiftler halinde hareket etti. Alman pilotlar daha büyük oluşumları tercih ettiler ve bunlar daha sonra sirkler olarak biliniyordu.
İt dalaşı taktiklerinin geliştirilmesinde en önemli figürlerden biri Binbaşı Mick Mannock idi. Mayıs 1917 ile Temmuz 1918'deki ölümü arasında Mannock, yetmiş üç zaferle İngiltere'nin önde gelen uçan ası oldu. Saldırırken en iyi taktik, hedefe güneşten dalmaktı. Bu strateji, saldırıya uğrayan pilotun yatabileceği veya dalış yapabileceği ve vurulmaktan kaçınabileceği süreyi azalttı. Savaşın ilerleyen saatlerinde bazı gözlemciler, güneş ışınlarını saldıran pilotun gözlerine geri yansıtmak için kullanılabilecekleri silahlarıyla aynı hizada aynalar yerleştirdiler.
Savaş pilotları da bulut örtüsünü iyi kullandılar. Bu, bir pilotun düşmana saldırmasını ve hızla bulutun güvenliğine dönmesini sağladı. Pilotların hedeflerini yok etmek için fazla zamanı yoktu. O sırada savaş uçakları yalnızca düşmana yaklaşık elli saniye ateş etmeye yetecek kadar mühimmat taşıyordu. Bu nedenle pilotların makineli tüfeklerini akıllıca kullandıklarından emin olmaları gerekiyordu. Fransız uçan ası Rene Fonck, bir düşman uçağını düşürmek için genellikle beş veya altı turdan fazla sürmezdi.
Birinci Dünya Savaşı'nda uçak uçuran pilotların neredeyse tamamı yirmi beş yaşın altındaydı. 1918'de ölüm oranı çok yüksek olduğundan, pilotların büyük bir kısmı on sekiz ila yirmi bir yaşları arasındaydı. Pilotlar sadece otuz saatlik hava eğitiminden sonra savaşa gönderildi. İt dalaşına nasıl katılacağına dair eğitim, savaş cephesinde daha deneyimli pilotlar tarafından verilmeliydi.
Yolcunun ayağa kalkıp uçağın her yerinden ve arkasından ateş etmesini sağlamak için üst uçağın ön kenarına bir emniyet kemeri taktım. Teğmen Rabagliati'yi deneme gezisinde yolcum olarak aldı; büyük başarı. Ateş menzilini büyük ölçüde artırıyor ve bu kayışların tüm makinelere takılması gerektiğini duydum.
(1) Saldırmadan önce daima avantajlı bir konum elde etmeye çalışın. Düşmanı yukarıdan şaşırtmak için yaklaşmadan önce ve yaklaşma sırasında tırmanın ve saldırı zamanı geldiğinde düşmana arkadan hızla dalın.
(2) Kendinizi güneşle düşman arasına yerleştirmeye çalışın. Bu, güneşin parıltısını düşmanın gözlerine sokar ve sizi görmesini zorlaştırır ve herhangi bir doğrulukla ateş etmesini imkansız hale getirir.
(3) Düşman menzil içinde olana kadar makineli tüfekleri ateş etmeyin ve onu tam olarak görüş alanınıza getirin.
(4) Düşmanın hiç beklemediği veya gözetleme, fotoğraflama veya bombalama gibi diğer görevlerle meşgul olduğu zaman saldırı.
(5) Asla arkanızı dönüp bir düşman avcı uçağından kaçmaya çalışmayın. Kuyruğunuza yapılan bir saldırıya şaşırırsanız, dönün ve silahlarınızla düşmanla yüzleşin.
(6) Gözünü düşmandan ayırma ve seni hilelerle aldatmasına izin verme. Rakibiniz hasarlı görünüyorsa, numara yapmadığından emin olmak için düşene kadar onu takip edin.
Dövüşümüzün karakteri göz önüne alındığında, benim için uçan bir şampiyonla mücadele ettiğim açıktı. Bir gün, görünüşe göre avlanmaya giden üç İngiliz'i fark ettiğimde, neşeyle kovalamak için uçuyordum. Beni izlediklerini fark ettim ve kavga etmeye çok meyilli olduğum için onları hayal kırıklığına uğratmak istemedim.
Daha alçak bir irtifada uçuyordum. Sonuç olarak, İngiliz arkadaşlarımdan biri üzerime düşmeye çalışana kadar beklemek zorunda kaldım. Kısa bir süre sonra üçünden biri yelken açarak geldi ve beni arkadan yakalamaya çalıştı. Beş el ateş ettikten sonra durmak zorunda kaldı, çünkü keskin bir viraja girdim.
Ben onun arkasına geçmeye çalışırken İngiliz beni arkadan yakalamaya çalıştı. Bu yüzden yaklaşık 10.000 fit yükseklikte deliler gibi birbiri ardına daireler çizdik.
Önce yirmi kez sola, sonra otuz kez sağa döndük. Her biri diğerinin gerisinde ve üstünde olmaya çalıştı. Yakında yeni başlayan biriyle tanışmadığımı keşfettim. Kavgayı kesmeye en ufak bir niyeti yoktu. Çok güzel dönen bir makinede seyahat ediyordu. Bununla birlikte, benimki yükselmede onunkinden daha iyiydi ve sonunda İngiliz vals partnerimin ötesine geçmeyi başardım.
Özellikle hiçbir şey başaramadan yaklaşık 6.000 feet'e indiğimizde, rakibim veda etme zamanının geldiğini keşfetmiş olmalıydı. Rüzgar benim için elverişliydi, çünkü bizi giderek daha fazla Alman pozisyonuna doğru sürdü. Sonunda Bapaume'un üzerinde, Alman cephesinin yaklaşık yarım mil gerisindeydik. Küstah adam yanak doluydu ve yaklaşık 3.000 fite indiğimizde, "Peki, nasılsın?" der gibi neşeyle bana el salladı.
Birbirimizin etrafında yaptığımız daireler o kadar dardı ki çapları muhtemelen 250 veya 300 fitten fazla değildi. Rakibime iyi bakmak için zamanım oldu. Arabasına baktım ve kafasının her hareketini görebiliyordum. Şapkasını takmamış olsaydı, nasıl bir surat yaptığını fark edebilirdim.
İngiliz adamlarım iyi bir sporcuydu, ama zamanla bu şey onun için biraz fazla sıcak oldu. Alman karasına mı ineceğine, yoksa İngiliz hatlarına mı geri döneceğine karar vermeliydi. Döngüler ve benzeri numaralarla benden boş yere kaçmaya çalıştıktan sonra, elbette ikincisini denedi. O sırada ilk kurşunları etrafımda uçuşuyordu, çünkü şimdiye kadar ikimiz de ateş edemiyorduk.
Yaklaşık üç yüz metreye indiğinde, bilindiği gibi, bir gözlemcinin ateş etmesinin zor olduğu bir zikzak rotasında uçarak kaçmaya çalıştı. Bu benim en uygun anımdı. Onu iki yüz elli fit ila yüz elli fit arasında bir yükseklikte, sürekli ateş ederek takip ettim. İngiliz düşmeden edemedi. Ama silahımın tutukluk yapması başarımı neredeyse elimden alacaktı.
Rakibim düştü, başından vuruldu, çizgimizin yüz elli fit gerisinde
30 Nisan 1917'de Mick beni kendi deyimiyle 'beni doğru görmek' için kaldırdı. Poperinghe yakınlarında iki kişilik bir Hun gördük. Onunla aşağı inmemi işaret etmek yerine, olduğum yerde kalmamı söyledi. Tüm sinyaller, el hareketleri ve uçağın çeşitli şekillerde hareket ettirilmesiyle verilir. Bu sırada Hun'un etrafında dönüyorduk ve güneşi arkamızda tutuyorduk. Hun'un neredeyse tam önündeyken, Mick bir roket gibi aşağı iniyor. Pilot, üst kanattan dolayı kendisini göremeyeceği şekilde kendini konumlandırdı ve gözlemci, arkadan beklenen saldırı biçimini başka yöne bakıyordu. Hızlı bir şekilde patladı ve sonra bana katılmak için uzun, kıvrımlı bir tırmanış yaptı. Kenara çekilirken, koşan Alman'a kolunu indirdi ve almam için başıyla onayladı. Hun'un kuyruğuna indim ve Mick'in topçuyu öldürdüğünü gördüm ve güvenle saldırabildim. Benim için Hun'u kurmuş ve benim avımı alabilmem için kasten nişancıyı öldürmüştü.
Hâlâ hayatta olmam, Mick'in yüksek liderlik standardına ve ısrar ettiği katı disipline bağlı. Hepimizden bir çatışma sırasında onu mümkün olduğunca takip edip korumamız ve daha sonra bu angajman biter bitmez birliğe yeniden katılmamız bekleniyordu. Mick'in pilotlarından hiçbiri, geri çekilen düşmanın ya da başka bir gözü kara eylemin peşinden tek başına kaçmayı hayal bile edemezdi. Bizi bir takım haline getirdi ve yetenekli liderliği sayesinde son derece verimli bir takım olduk. Filo liderimiz, Mannock'un I. Dünya Savaşı'ndaki en yetenekli devriye lideri olduğunu ve bunun, yok edilen çok sayıda düşman uçağına kıyasla uçuş ekibindeki nispeten az kayıptan sorumlu olacağını söyledi.
Mick bir şahin gibi avının üzerine düşer. Hunlar, parçalara ayrılmaktan başka bir şey yapmak için çok geç olana kadar onlara neyin çarptığını bilmiyorlar. Korkutucu bir hızla dikey olarak aşağı iniyor ve son anda dışarı çıkıyor. Sadece birkaç metre ötedeyken ateş açar ve Hunların üzerine zum yapar ve gerekirse hedefte başka bir çatlak için geri döner.
Pont-à-Mousson'un kuzeyinden bize doğru gelen bir gözcü vardı. Bizim irtifadaydı. Gördüğüm anda onun bir Hun olduğunu biliyordum, çünkü yeni Pfalz'larının tanıdık hatlarını taşıyordu. Daha. Bitti, James Norman Hall'a olan güvenim o kadar fazlaydı ki, onun bir hata yapamayacağını biliyordum. Ve hâlâ güneşe tırmanıyordu, güneşin parıltısı ile yaklaşan savaş uçağı arasındaki konumunu dikkatle koruyarak Hall'a elimden geldiğince sıkı sıkı sarıldım. Hun, güneşin altında olduğumuz için tehlikesinin farkında olmadan durmadan bize yaklaşıyordu.
Jimmy'nin makinesinin ilk aşağı dalışında yanındaydım. Düşmana karşı en az bin fit avantajımız vardı ve sayısal olarak ikiye birdik. Makinelerimizi geride bırakabilirdi, çünkü Pfalz ünlü bir dalgıçtı, daha hızlı tırmanan Nieuports'umuz ise havaya çok öfkeli bir şekilde daldığında kumaşlarını dökmek gibi küçük bir tuhaf alışkanlığa sahipti. Boche'nin bizi geride bırakma şansı yoktu. Tek kurtuluşu, kendi çizgilerine doğru bir dalış olacaktır.
Bu düşünceler bir anda aklımdan geçti ve hemen taktiğime karar verdim. Hall saldırısı için içeri girerken, irtifamı korur ve geri çekilmesini kesmek için Pfalz'ın diğer tarafında bir pozisyon alırdım.
Uçuş hattımı değiştirir değiştirmez Alman pilot güneş ışınlarından ayrıldığımı gördü. Burnunu kaldırıp hiddetle üst tavana tırmanmaya başladığında Hall onun yolunu çoktan yarılamıştı. Beni geçmesine izin verdim ve Hall ateş etmeye başladığında kendimi diğer tarafta buldum. Boche'nin Hall's Nieuport'u görüp görmediğinden şüpheliyim.
Önünde bu yeni düşman Hall'u keşfetmeye şaşıran Pfalz, savaş fikrini hemen terk etti ve tam da ondan beklediğim gibi, eve doğru yönelmeye başladı. Bir çırpıda onun kuyruğundaydım. Aşağı, aşağı, ikimiz de tam açık gaz kelebeği ile hızlandık. Hall arkamda bir yere geliyordu. Boche'nin evrimler veya manevralar için bir kalbi yoktu. Benim Campbell'den kaçtığım gibi o da korkmuş bir tavşan gibi koşuyordu. Her an ona yaklaşıyordum ve ilk atışımı yapmadan önce bakışlarımı koltuğuna sabitlemiştim.
150 metrede tetiğime bastım. İzleyici mermiler, Pfalz kuyruğunun arkasına canlı bir ateş çizgisi kesti. Uçağımın burnunu hafifçe kaldırdığımda, alevler bir bahçe hortumundan dökülen su gibi yükseldi. Yavaş yavaş pilot koltuğuna yerleşti. Pfalz rotasının sapması, dümeninin artık yönlendirici bir el tarafından tutulmadığını gösteriyordu. Düşman hattının 2000 fit yukarısında, uzun dalışımı kaldırdım ve düşman makinesinin rotasında devam etmesini izledim. Hafifçe sola kıvrılan Pfalz, güneye doğru biraz daire çizdi ve bir sonraki dakika, ormanın hemen kenarında, kendi çizgilerinin bir mil ötesinde yere düştü. İlk düşman uçağımı düşürmüştüm ve tek kurşuna maruz kalmamıştım!
Bu aralar pek yazamıyorum. çok gerginim. Kalemi zar zor tutabiliyorum. Havada iyiyim, bir salatalık kadar sakinim ama yerde bir enkaz gibiyim ve panikliyorum. Filodaki hiç kimse bu tuzak devriyelerden sonra tek eliyle ağzına bir bardak koyamaz, Cal dışında ve hiç cesareti yoktur - o peynirden yapılmıştır. Ama bazı geceler ikimiz de aynı anda kabus görürüz ve Mac'in kalkıp dişlerini bulması ve bizi susturması gerekir. Geceleri pek uyumuyoruz. Ama bütün öğleden sonra yapacak bir şey yokken yorulup uyuyoruz.
Uçaklar inanılmaz büyüleyici. İnsan bütün gün onları izlemek ister - onların ve bizimki, şarapnel fırtınaları arasında gökyüzünde fırıl fırıl fırıl dönerek. Büyük silahları tespit ederler, bilirsiniz ve her iki taraf da düşman gemilerini geldiklerinde uzaklaştırmak için çılgınca çabalarlar. Düşman silahlarının menziline girdiğinde gökyüzü küçük siyah beyaz şarapnel mermileriyle dolar. Mermiler her yönden binlerce, bizimki ve onlarınkiyle geliyor, ama ben oldukça rahat, küçük bir makineli tüfek mevzisinde dinleniyorum. Birkaç gün içinde inşallah kurtuluruz çok şükür. Kayıplarımız ağır oldu.
İt dalaşı
A it dalaşı, veya köpek dövüşü, yakın mesafeden yürütülen savaş uçakları arasında bir hava savaşıdır. İt dalaşı ilk olarak 1913'te, uçağın icadından kısa bir süre sonra Meksika'da meydana geldi. En az 1992'ye kadar, II. Dünya Savaşı'ndan sonra giderek artan hızların ve daha uzun menzilli silahların it dalaşını modası geçmiş hale getireceğine dair inançlara rağmen, her büyük savaşın bir bileşeniydi. [1] [2]
Medya oynat
Havadan havaya muharebe için modern terminoloji, bir veya daha fazla rakibe saldırmak veya onlardan kaçmak için bireysel temel avcı manevralarının (BFM) kullanılmasını gerektiren taktik durumları ifade eden hava muharebe manevrasıdır (ACM). Bu, çeşitli görevlerin planlanması ve yürütülmesiyle ilgili stratejiyle ilgilenen hava savaşından farklıdır. [3]
Kokpiti ve silahları içeren merkezi bir bölmenin her iki yanında bulunan kendine özgü ikiz bomları ile Lockheed P-38 Lightning, İkinci Dünya Savaşı'nın en tanınmış uçaklarından biridir. Aynı zamanda, çatışma sırasında 10.000'den fazla üretilen, savaşın tek başarılı çift motorlu avcı uçağıydı.
Lightning'in prototipi, 1939'da ilk piyasaya sürüldüğünde dünyanın en hızlı uçağıydı ve savaşın sonuna kadar en hızlı tırmanıcılardan biri olarak kaldı. 1941'de operasyonel olarak konuşlandırılan P-38, hem Avrupa hem de Pasifik tiyatrolarında hizmet gördü, ancak uzun menzilli yeteneklerinin o tiyatronun karakteristik geniş mesafelerine çok uygun olduğu Pasifik'te daha başarılı oldu.
Lightning'in makineli tüfeklerinin uçağın burnuna yerleştirilmesi, bunun yerine kanata monte makineli tüfeklere dayanan İkinci Dünya Savaşı'nın Amerikan savaşçıları arasında alışılmadık bir durumdu. Kanada monteli silahlar 100 ila 250 yard arasındaki çapraz yörüngelerde ateş etmek için kalibre edilmişken, Lightning'in dümdüz ileri silah düzenlemesi ona önemli ölçüde daha uzun bir kullanışlı menzil sağladı: P-38'ler güvenilir bir şekilde etkili ve hedefe yönelik yoğun makineli tüfek ateşini bir mesafeden verebildi. 1000 yarda kadar. Amerika'nın İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi iki ası olan Richard Bong ve Thomas McGuire, her ikisi de P-38'leri uçurdu.
P-38'in en ünlü görevi, İntikam OperasyonuUzun menzilli bir savaşçı olarak mükemmelliğini vurgulayan ve Japon İmparatorluk Donanması'nın Kombine Filosunun komutanı ve Pearl Harbor saldırısının mimarı olan Japon amiral Isoroku Yamamoto'nun ölümüyle sonuçlandı. Amerikalı şifre kırıcılar, 18 Nisan 1943'te Rabaul'dan Bougainville adasına uçmayı planladığına dair Japon sinyallerini ele geçirip deşifre ettiklerinde, Guadalcanal'dan Yamamoto'nun uçağını durdurmak ve vurmak için 600 millik bir dolambaçlı yolculukta 16 Lightnings'lik bir uçuş gönderildi, ardından Guadalcanal'a 400 millik bir düz hat dönüş uçuşu. O zamanlar sadece P-38'ler böyle bir 1000 millik gidiş-dönüş yolculuğu yapabiliyordu.
Tespitten kaçınmak için okyanusu dalgaların 50 fitten daha az yukarısında süzen operasyon, hassas bir saat gibi çalıştı. P-38'ler Bougainville'e ulaştı ve tam Yamamoto'nun uçağı ve eskortları adaya vardığında irtifaya tırmandı ve amiralden bir dakika sonra planlanan durdurma noktasına ulaştı. Şimşekler Japonların üzerine düştü ve Yamamoto'nun uçağı, bir P-38'in kaybı için başka bir nakliye uçağı artı iki eskort Zero ile birlikte vuruldu.
İntikam Operasyonu: P-38'in müdahalesi ve Yamamoto'nun doğuşu. Havacılık Tarihi Çevrimiçi Müzesi
Yıldırımlar, P-51 Mustang'in gelişine kadar Amerika'nın birincil uzun menzilli avcı uçağı olarak kaldı. Çok yönlü olan P-38, yalnızca uzun menzilli avcı rolünde kullanılmadı, aynı zamanda keşif, pike bombalama ve seviye bombalamanın yanı sıra kara saldırısında da etkili bir şekilde hizmet etti.
Messerschmitt Bf 109
Resmen Bf 109 olarak kısaltılan Messerschmitt Bf 109, İkinci Dünya Savaşı'nın ikonik Alman savaşçısıydı. Bf 109'un savaşın en başarılı savaş platformu olduğu iddia edilebilir. Bu, 109'un savaşın en iyi savaşçısı olduğu anlamına gelmez, ancak tasarımının İkinci Dünya Savaşı'nın en sağlam ve kullanışlı olanı olduğu anlamına gelir.
1934 yılına dayanan ilk planlar, ilk prototip 1935'te uçtu ve ilk model 1937'de operasyonel hizmete giren ve İspanya İç Savaşı'nda muharebe gören Bf 109, Spitfire dışında önde konuşlandırılan tek savaşçıydı. 1939'da başlayan ve kademeli iyileştirmelerle savaşta hat hizmeti, savaşın sonuna kadar yeni savaşçılara karşı etkili ve rekabetçi olarak cephe hizmetinde kaldı. 1935'te uçan prototip, dünyanın ilk alçak kanatlı, geri çekilebilir tekerlekleri, tamamı metal tek kanatlı avcı uçağıydı ve daha sonra İkinci Dünya Savaşı sırasında tüm taraflarca kullanılan temel bir tasarıma sahipti.
En temelde, Bf 109'un özü, mümkün olan en küçük gövdeyi almak ve ona mümkün olan en güçlü motoru eklemekti. Tasarımda, sıkışık bir kokpit, kötü bir arka görüş ve yer hizmetlerini deneyimsiz pilotlar için tehlikeli hale getiren dar bir alt takım gibi kusurlar vardı. Ayrıca, küçük boyut, sınırlı yakıt kapasitesine dönüşerek menzilini azalttı & ndash, Bf 109'ların Britanya üzerinde tipik olarak 15 dakika değerindeki savaşla sınırlı olduğu Britanya Savaşı sırasında sorunlu olduğu ortaya çıktı, ardından azalan yakıt onları silahlarını bırakıp eve dönmeye zorladı.
Bununla birlikte, büyük motorla birleştirilen küçük gövde temel konsepti başarılı oldu, daha güçlü motorlar kullanılabilir hale geldikçe aşamalı yükseltmelere izin verdi ve Bf 109'un savaş boyunca rekabetçi kalmasına izin verdi. Uyarlanabilir tasarım, uçağın 1939'da 320 mph'lik en yüksek hıza sahip 109D modelinden, savaşın sonunda 452 m.p.s'lik 109K modeline ilerlemesine izin verdi.
352 öldürme ile savaşın en iyi ası olan Eric Hartman, Bf 109'u uçurdu. Gerçekten de, aralarında 900'den fazla öldürme bulunan savaşın ilk üç ası, Batılı Müttefiklere karşı en skorer ası yaptığı gibi 109'larla uçtu. Başlangıçta tasarlandığı önleyici ve eskort rolüne ek olarak, 109, kara saldırısı ve keşif dahil olmak üzere diğer rollerde hizmet etmek için yeterince uyarlanabilirdi. 1936 ve 1945 yılları arasında üretilen yaklaşık 34.000 adet ile Bf 109, tarihte en çok üretilen savaş uçağı oldu.
Bir ışık tarafından kovalanmak ve bir ışık tarafından kovalanmak
1945 dolaylarında üç P-51 Mustang, George Gorman'ın UFO karşılaşması sırasında uçtuğu uçak.
Toni Frissell/Ara Arşivler/Getty Images
Olay sırasında, 25 yaşındaki eski bir savaş pilotu olan Gorman, Kuzey Dakota Ulusal Hava Muhafızlarında teğmen olarak görev yapıyordu. Onu 1 Ekim 1948'de bir P-51 Mustang'in uçuş kontrollerinin arkasına yerleştiren ve diğer Ulusal Muhafız havacılarıyla birlikte bir kros uçuşuna katılan bu roldü.
Diğer pilotlar Fargo'nun Hector Havalimanı'na inerken, o vahim gecede Gorman, bulutsuz koşullarda bir gece uçuşu yapabilmek için havada kaldı. P-51'ini ışıklı bir futbol stadyumunun üzerinde daire içine alarak akşam 9 sularında inmeye hazırlanıyordu. Kontrol kulesi tarafından, civardaki diğer tek uçağın bir Piper Cub olduğu (Gorman'ın yaklaşık 500 fit altında görebildiği) tavsiyesi üzerine, kulenin sağdan geçen başka bir geminin arka lambası olduğuna inandığı şeye tanık oldu. radarda başka bir nesne yok.
Tanımlanamayan nesneye daha yakından bakmaya karar veren Gorman, uçağını yukarı çekti ve yaklaşık 1000 yarda yaklaştı. Raporunda cismin çapının yaklaşık altı ila sekiz inç olduğunu, berrak beyaz olduğunu ve kenarlarında tamamen tüy olmadığını söyledi. yanıp sönüyordu. Ancak ben yaklaşırken, ışık aniden sabitlendi ve keskin bir sol kıyıya çekildi. Kulede pas yaptığını sanıyordum.
Takip etmeye karar veren Gorman, boş yere cismi yakalamaya çalıştı ve sonunda yaklaşık 7.000 fitte arkasına geçtiğini, burada keskin bir dönüş yaptığını ve doğruca P-51'e yöneldiğini bildirdi. Neredeyse çarpışma noktasında Gorman daldı ve ışığın bir kez daha keskin bir şekilde kesmeden ve kendi yönüne geri dönmeden önce yaklaşık 500 fitte gölgeliğinin üzerinden geçtiğini söyledi. Gorman, çarpışmanın bir kez daha an meselesi olduğunu düşünürken, cismin öyle dik bir tırmanışta dümdüz havaya fırladığını ve yolu kesmeye çalıştığında uçağının yaklaşık 14.000 fitte durduğunu söyledi. Nesne bir daha görülmedi, ancak Gorman'a göre, uçağını karaya getirdiğinde 27 dakika boyunca onunla hava manevraları yapıyordu.
İngiltere'nin GCHQ casus ajansı, kod kırıcı ve matematikçi Alan Turing'i kutlamak için çok renkli dev bir sanat eseri kurdu.
Pearl Harbor'da ölen Milwaukee'li Denizci Elmer Drefahl'ın kalıntılarının kimliği belirlendi.
Auschwitz'deki Nazi ölüm kampının kurtarılmasına yardım eden hayatta kalan son asker, hafta sonu Almanya'da öldü.
Gaziler, D-Day'in yıldönümünde İngiliz Normandiya Anıtı'nın açılışını izledi.
Pazar sabahı, karaya çıkan Müttefik birliklerini anmak için çeşitli kutlamalar öncesinde güneş Omaha Plajı üzerinde yükseldi.
Ulusal Hemşireler Takdir Günü'nde, 2. Teğmen Agnes Woods, Army Nurse Corp.'daki çabalarıyla tanındı.
İçindekiler
Kan sporları genel olarak Roma İmparatorluğu'na kadar uzanabilir. [7] Örneğin MÖ 13'te, antik Roma sirki 600 Afrika hayvanını öldürdü. [8] Köpek dövüşü, daha spesifik olarak, eski Roma zamanlarına kadar izlenebilir. Örneğin MS 43'te, Roma'nın Britanya'yı Fethi'nde köpekler Romalılar ve İngilizlerle birlikte savaştı. [7] Bu savaşta, Romalılar Yunanistan'dan gelen Molossus adlı bir cins kullandılar, İngilizler Molossus soyundan geldiği düşünülen ve yine Yunanistan'dan gelen geniş ağızlı Mastiff'leri kullandılar. [9] İngilizlerin sayıca az olmasına ve nihayetinde bu savaşı kaybetmelerine rağmen, Romalılar İngiliz Mastifflerinden o kadar etkilendiler ki, bu köpekleri Kolezyum'da ve savaş zamanlarında kullanmak için ithal etmeye başladılar. [7] Seyirciler izlerken, ithal İngiliz Mastiff'leri vahşi filler, aslanlar, ayılar, boğalar ve gladyatörler gibi hayvanlara karşı çukurlaştırıldı. [7]
Daha sonra, Romalılar dövüş köpekleri yetiştirip İspanya, Fransa ve Avrupa'nın diğer bölgelerine ihraç ettiler ve sonunda bu köpekler İngiltere'ye geri döndüler. [7] Boğa güreşi ve ayı yemi, Orta Çağ boyunca Almanya, Fransa, İspanya, Portekiz ve Hollanda'da 19. yüzyıla kadar popüler olsa da, İngilizler köpekleri boğalara ve ayılara karşı eşi benzeri olmayan bir ölçekte yarıştırdı. [9] [ güvenilmez kaynak? ] 12. yüzyılda İngiltere'de feodal çağda, merkezi olmayan feodal sistemlerde doğrudan askeri kontrolü elinde tutan ve böylece savaş için gerekli hayvanlara sahip olan toprak sahibi aristokrasi, İngiliz nüfusunun geri kalanına boğa güreşi ve ayı yemi getirdi. [9] Daha sonraki yıllarda, boğa güreşi ve ayı tuzağı, İngiliz kraliyet ailesi için popüler bir eğlence kaynağı haline geldi. [9] Örneğin, 1558-1603 yılları arasında hüküm süren Kraliçe I. Elizabeth, boğaya ve ayıya yem atmanın hevesli bir takipçisiydi, yemlik için Mastiff'ler besledi ve İngiltere'yi her ziyaret ettiklerinde yabancı misafirleri kavga ederek eğlendirdi. [9] Mastiff yetiştirmenin ve yabancı konukları dövüşle eğlendirmenin yanı sıra, Kraliçe Elizabeth ve daha sonra halefi Kral I. James, Londra'da bir dizi ayı bahçesi inşa etti. [10] Bahçe binaları yuvarlak ve çatısızdı ve sadece ayıları değil, aynı zamanda boğaları ve kavgada kullanılabilecek diğer vahşi hayvanları da barındırıyordu. [10] Bugün, bir kişi Southwark, Bankside'daki Shakespeare Global Complex yakınındaki Bear Garden müzesini ziyaret edebilir. [ kaynak belirtilmeli ]
Boğa ve ayı tuzağının popülaritesi ile, bu tür dövüşler için gereken ayılar kısa sürede kıt hale geldi. [9] Ayı popülasyonunun azlığı ile ayıların fiyatı yükseldi ve bu nedenle İngiltere'de zamanla boğa güreşi daha yaygın hale geldi. [9] Kavgalardan sağ kurtulan boğalar, daha sonra etleri için boğazlandı, çünkü kavganın boğa etinin daha yumuşak olmasına neden olduğuna inanılıyordu. [9] Aslında, bir önceki gün bir boğaya yem verilmeden piyasaya bir boğa satışa sunulursa, kasaplar önemli para cezalarıyla karşı karşıya kalıyordu. [9] İngiltere'de Oliver Cromwell iktidarı ele geçirdiğinde hayvan dövüşleri geçici olarak askıya alındı, ancak Restorasyon'dan sonra tekrar eski haline getirildi. [10] Köpek dövüşü, boğa güreşi ve ayıya yem olma, 1835 tarihli İnsani Yardım Yasası ile İngiltere'de resmi olarak yasaklandı. [2] Bununla birlikte, tüm dövüşlere ilişkin resmi yasak, aslında İngiltere'de köpek dövüşlerini teşvik etmeye hizmet etti. [10] Köpek dövüşünün gerçekleştiği çukur için, boğa ya da ayı yemi için gereken halkaya kıyasla küçük bir alan gerektiğinden, yetkililer köpek dövüşü yasağını uygulamakta zorlandılar. [10]
1817'de Staffordshire Bull Terrier köpek ırkı Amerika'ya getirildi ve köpek dövüşü yavaş yavaş Amerikan kültürünün bir parçası oldu. [1] Yine de, Amerika'daki köpek dövüşlerinin tarihi hesapları 1750'lere kadar tarihlenebilse de, Birleşik Devletler'de kan sporuna yaygın ilgi ve katılımın başlaması İç Savaş'ın (1861-1865) sonuna kadar değildi. . [3] Örneğin, 1881'de Mississippi ve Ohio demiryolları, Manhattan'daki Kit Burns' Tavern, "The Sportman's Hall" gibi Louisville halka açık forumlarında düzenli olarak maçlara ev sahipliği yapan bir köpek dövüşü için özel ücretler ilan etti. [1] 1860'larda gelişen "profesyonel çukurlara" atılan bu köpeklerin çoğu İngiltere ve İrlanda'dan geldi - bu köpekler kendi ülkelerinde boğa güreşi ve ayı yemi yasadışı hale geldiğinde vatandaşlar köpeklere döndü. [3]
20. yüzyılda Amerika'da, köpek dövüşlerini yasaklayan yasaların genişletilmesine rağmen, köpek dövüşleri yeraltında gelişmeye devam etti. [3] Kendi saflarında köpek dövüşünü bir eğlence biçimi olarak gören polis ve itfaiyeciler, köpek dövüşlerinin yaygınlaşmasına yardımcı oldular. [3] Aslında, Polis Gazetesi, bir kavgaya nerede katılabileceğiniz hakkında bilgi için bir "git" kaynağı olarak hizmet etti. [3] Amerikan Hayvanlara Karşı Zulüm Önleme Derneği'ni (ASPCA) başlatan Henry Bergh, polisin bu kavgalara karıştığına tanık olduğunda, ASPCA İnsani Kanun Yaptırım Ajanlarının tutuklama yetkisine sahip olması için yetki aramaya ve almaya motive oldu. New York. [3] Ek olarak, Bergh'in New York'un hayvanlara eziyet yasasına getirdiği 1867 revizyonu, her türlü hayvan dövüşünü yasa dışı hale getirdi. [3] Ancak, ASPCA web sitesine göre, ASPCA'nın Humane Law Enforcement departmanı dağıtılmış ve NYPD görevini devralmıştır. [3] Aktiviteyi yasaklamak için yasalar çıkarıldığından, bir zamanlar kuralları formüle ederek ve hakemleri cezalandırarak sporu onaylayan United Kennel Club gibi yüksek profilli kuruluşlar onaylarını geri çekti. [1]
8 Temmuz 2009'da ASPCA, ABD tarihindeki en büyük federal köpek dövüşü baskınlarından birine katıldı. Kurtarılan köpeklerin çoğu pitbull'du (400'den fazlası). Bu baskın sekiz eyalette gerçekleşti ve iki sanığın en az 10 yıl hapis cezasına çarptırılması gereken 26 kişi tutuklandı. [11]
Irk kökenleri Düzenle
According to one scholar, Richard Strebel, the foundation for modern fighting dogs came from: 1. The Tibetan Mastiff 2. The English Mastiff, out of which came the Dogue de Bordeaux, the Bulldog and the Pug 3. The Great Dane, out of which came the Broholmer and the Boxer 4. The Newfoundland and 5. The Saint Bernard, out of which came the Leonberger. [10] However, Dieter Fleig disagreed with Strebel and offered the following list as composing of the foundation for modern fighting dogs: 1. The Tibetan Mastiff 2. The Molossus 3. The Bullenbeisser 4. The Great Dane 5. The English Mastiff 6. The Bulldog 5. The bull and terrier and 6. The Chincha Bulldog. [10]
The foundation breed of the fighting dog was, in its outward appearance, a large, low, heavy breed with a powerful build, strongly developed head, and tremendously threatening voice. [10] Additionally, these foundation breeds were also bred for a powerful jaw that would enable them to defend and protect humans, to overpower and pull down large animals on a hunt, and to control large, unmanageable domestic animals. [10] These dogs were also sometimes equipped with metal plates, chains, and collars with sharp spikes or hooked knives in order to be used in wars throughout history. [10]
When bull-baiting became popular in England due to the shortage of bears, bull-baiters soon realized that large fighting dogs were built too heavy and too slow for this type of combat. [9] When fighting a bull, dogs were trained to grab onto the bull's nose and pin the bull's head to the ground. [9] If the dog failed to do this, the bull would fling the dog out of the ring with its horns. [9] The British therefore decided to selectively breed fighting dogs for shorter legs and a more powerful jaw. [9] These efforts resulted in the Old English Bulldog. [9]
However, when countries started outlawing bull- and bear-baiting, dog fighters started pitting dogs against other dogs. [9] With the prevalence of such combat, dog fighters soon realized Bulldogs were inadequate and began to breed Bulldogs with terriers for more desired characteristics. [9] Terriers were most likely crossbred with Bulldogs due to their "generally rugged body structure", speed, aggression, and "highly developed gameness". [9] Yet, there is a debate over which type of terrier was bred with Bulldogs in order to create the bull and terrier. For instance, Joseph L. Colby claimed that it was the old English White Terrier that the bull and terrier is descended from, while Rhonda D. Evans and Craig J. Forsyth contend that its ancestor is the Rat Terrier. [9] Carl Semencic, on the other hand, held that a variety of terriers produced the bull and terrier. [9]
Eventually, out of crossbreeding Bulldogs and terriers, the English created the Staffordshire Bull Terrier. [3] When the Staffordshire Bull Terrier came to America in 1817, Americans began to selectively breed for gameness and created the American Pit Bull Terrier (originally known as the Pit Bull Terrier), which is a unique breed due to its absence of threat displays when fighting and its docility towards humans. [9] Bull Terriers, Staffordshire Bull Terriers, American Pit Bull Terriers and American Staffordshire Terriers are all breeds that are commonly labeled as "pit bulls". [12] The fact that "pit bulls" were historically bred to fight bulls and bears has been used as justifications in some U.S. cities to implement Breed Specific Legislation. [13]
After interviewing 31 dogmen and attending 14 dog fights in the Southern United States, Evans, Gauthier, and Forsyth theorized on what attracts men to dog fights. [14] In their study, Evans, et al., discussed dog fighting's attractiveness in terms of masculinity and class immobility. [14] In the United States, masculinity embodies the qualities of strength, aggression, competition, and striving for success. By embodying these characteristics, a man can gain honor and status in his society. [14] Yet, working class occupations, unlike middle or upper class occupations, provide limited opportunities to validate this culturally accepted definition of masculinity. [14] So, working class men look for alternative ways to validate their masculinity and obtain honor and status. One way to do this is through dog fighting. [14] This is supported by the Evans, et al. findings: the majority of committed dogmen were mostly drawn from the working class, while the middle and upper classes were barely represented. [14] Men from middle and upper classes have opportunities to express their masculinity through their occupations dog fighting, therefore, is just a hobby for them while it plays a central role in the lives of working class men. [14] Those from the higher classes are drawn in by the thrill and excitement of the fight. [ kaynak belirtilmeli ]
Aside from enjoyment of the sport and status, people are also drawn to dog fighting for money. [3] In fact, the average dog fight could easily net more money than an armed robbery or a series of isolated drug transactions. [15]
Bait animals Edit
"Bait" animals are animals used to test a dog's fighting instinct they are often mauled or killed in the process. Many of the training methods involve torturing and killing of other animals. [15] Often "bait" animals are stolen pets such as puppies, kittens, rabbits, small dogs and even stock (pit bulls acquired by the dog fighting ring which appear to be passive or less dominant). [16] Other sources for bait animals include wild or feral animals, animals obtained from a shelter or animals obtained from "free to good home" ads. [17] The snouts of bait animals are often wrapped with duct tape to prevent them from fighting back and they are used in training sessions to improve a dog's endurance, strength or fighting ability. [18] A bait animal's teeth may also be broken to prevent them from fighting back. [16] If the bait animals are still alive after the training sessions, they are usually given to the dogs as a reward and the dogs finish killing them. [15]
Types of dog fighters Edit
Street fighters Edit
Often associated with gang activity, street fighters fight dogs over insults, turf invasions, or simple taunts like "my dog can kill your dog". [3] These type of fights are often spontaneous unorganized conducted for money, drugs, or bragging rights and occur on street corners, back alleys, and neighborhood playgrounds. [3] Urban street fighters generally have several dogs chained in backyards, often behind privacy fences, or in basements or garages. [2] After a street fight, the dogs are often discovered by police and animal control officers either dead or dying. [3] Due to the spontaneity and secrecy of a street fight, they are very difficult to respond to unless reported immediately. [3]
Hobbyists and professionals often decry the techniques that street fighters use to train their dogs. [3] Such techniques include starving, drugging, and physically abusing the dog. [3]
Hobbyists Edit
Hobbyists fight dogs for supplemental income and entertainment purposes. [3] They typically have one or more dogs participating in several organized fights and operate primarily within a specific geographic network. [3] Hobbyists are also acquainted with one another and tend to return to predetermined fight venues repeatedly. [2]
Professionals Edit
Professional fighters breed generations of skilled "game dogs" and take great pride in their dogs' lineage. [2] These fighters make a tremendous amount of money charging stud fees to breed their champions, in addition to the fees and winnings they collect for fighting them. [2] They also tend to own a large number of dogs — sometimes 50 or more. [3] Professionals also use trade journals, such as Your Friend and Mine, Game Dog Times, The American Warrior, ve The Pit Bull Chronicle, to discuss recent fights and to advertise the sale of training equipment and puppies. Some fighters operate on a national or even international level within highly secret networks. [2] When a dog is not successful in a fight, a professional may dispose of it using a variety of techniques such as drowning, strangulation, hanging, gun shot, electrocution or some other method. [3] Sometimes professionals and hobbyists dispose of dogs deemed aggressive to humans to street fighters. [3]
Gang and criminal activities Edit
Dog fighting is a felony in all 50 states, the District of Columbia, Puerto Rico, and the U.S. Virgin Islands. [2] While dog fighting statutes exist independently of general anti-cruelty statutes and carry stiffer penalties than general state anti-cruelty statutes, a person can be charged under both or can be charged under one, but not the other — depending on the evidence. [2] In addition to felony charges for dog fighting, 48 states and the District of Columbia have provisions within their dog fighting statutes that explicitly prohibit attendance as a spectator at a dog fighting exhibition. [2] Since Montana and Hawaii do not have such provisions, a person can pay an entrance fee to watch a dog fight in either state and not be convicted under these statutes. Additionally, 46 states and the District of Columbia make possessing, owning or keeping a fighting dog a felony. [2]
While dog fighting was previously seen as isolated animal welfare issues — and therefore rarely enforced, the last decade has produced a growing body of legal and empirical evidence that has revealed a connection between dog fighting and other crimes within a community, such as organized crime, racketeering, drug distribution, and/or gangs. [2] Within the gang community, fighting dogs compete with firearms as the weapon of choice indeed, their versatile utility arguably surpasses that of a loaded firearm in the criminal underground. Drug dealers distribute their illicit merchandise, wagers are made, weapons are concealed, and the dogs mutilate each other in a bloody frenzy as crowds cheer them on. [2] Violence often erupts among the usually armed gamblers when debts are to be collected and paid. [2] There is also a concern for children who are routinely exposed to dog fighting and are forced to accept the inherent violence as normal. [2] The routine exposure of the children to unfettered animal abuse and neglect is a major contributing factor in their later manifestation of social deviance. [2]
Animal welfare and rights Edit
Animal advocates consider dog fighting to be one of the most serious forms of animal abuse, not only for the violence that the dogs endure during and after the fights, but because of the suffering they often endure in training, which ultimately can lead to death. [ kaynak belirtilmeli ]
This is how Hitler’s secret weapon showed us our world
Posted On January 28, 2019 18:43:00
As seen from space, the planet Earth is a peaceful, cloud-covered ball of blue and brown and green. When the sun sets beyond the horizon, the lights of humanity wink on across the globe. The serenity of the astronaut’s eye-view belies the ballistic fire and brimstone that made that view possible.
No shuttle pierces the atmosphere, no satellite orbits the globe, no man sets foot on the moon, no space station fosters international scientific cooperation, none of it is possible, if not for World War 2 and the fury of the Nazi war machine. None of it happens without the graduate work of a young German physicist named Wernher von Braun and the fruits of his youthful labors, the V-2 ballistic rocket.
At the time that von Braun was concluding his doctorate thesis, “Construction, Theoretical, and Experimental Solution to the Problem of the Liquid Propellant Rocket,” the Nazi Party was completing its rise to power under Adolf Hitler. Von Braun’s work caught the eye of Walter Dornberger, Assistant Examiner to the Ballistics Council of the German Army Weapons Department. Dornberger was tasked with the secret development of a liquid-fueled rocket, one that was ideally both producible on a mass scale and effective at a range that surpassed the standard artillery of the day.
The V-2: U.S. Army cutaway drawing showing engine, fuel tanks, guidance system, warhead. (U.S. Air Force photo)
As of the mid-1930’s, remote bombardment of military targets was only possible by either shelling them with large-caliber artillery from relatively close range, or by dropping bombs on them from airplanes. Both methods were fraught with difficulty. Artillery batteries were themselves vulnerable to air bombardment since they were fixed in place, and bombers were vulnerable to anti-aircraft artillery since safe altitudes made bombing less accurate. It was a bit of a mechanized warfare stalemate and there was much interest in breaking new technological ground ahead of the enemy. In the spring of 1932, the hot topic at the Weapons Department was the self-piloted rocket, theoretically capable of launching from a safe distance and guiding itself toward the destruction of a precision target.
Also read: This Soviet pilot stole the plane of a Nazi pilot who landed to try and kill him
Dornberger brought von Braun into the Nazi fold and, though the young man’s true passion was the entirely hypothetical concept of manned space travel, Dornberger put him straight to work building the world’s first liquid-fueled ballistic missile. It took him over a decade, but by late 1941, von Braun and company had perfected the four key technologies necessary to produce a viable, long-range rocket. Called the A-4, the rocket combined a large, liquid-fueled engine, supersonic aerodynamics, a gyroscopic guidance system and graphite rudders that could control the rocket’s ascent from within the jet stream. Together these elements allowed the rocket to ascend to a height of 50 miles before the engine quit, after which the rocket would descend toward its target in ballistic free fall, delivering 2000 lbs. of explosive warhead unto the enemies of the Third Reich.
The first successful test flight of the A-4 was on Oct. 3, 1942 and though the technology was far from maturity, Hitler signed the rocket into immediate mass production. By that time, Germany’s military might was beginning to bog down and the Allies, now bolstered by the United States, were challenging Nazi dominance on all fronts. Hitler was in dire need of a “wonder weapon” to boost morale. To that end, the A-4 was renamed the Vergeltungswaffe 2, translating roughly as “Vengeance Weapon 2.” Fabrication of the V-2 fell to the prisoners of the Mittelbau-Dora concentration camp. Thousands of slave laborers died pushing V-2 rockets through accelerated production.
But when the V-2 offensive finally began in Sept. 1944, the rocket, though technologically intimidating, proved only marginally effective in the field. Early barrages suffered from accuracy issues due to underdeveloped guidance systems, not to mention canny misdirection by British intelligence officers who sowed false information about where the rockets were striking relative to London. Accuracy improved through early 1945 with a new radio guide beam system and a total of 3,172 V-2 rockets were fired at various targets, mainly in the UK and Antwerp, but casualties remained relatively low. Germany’s surrender to the Allied Forces ended the V-2 program before upgrades could be implemented sufficient for it to live up to its promise as Germany’s miracle weapon.
Related: Here’s what US intelligence knew about Hitler in 1943
Ultimately, Hitler’s Vengeance Weapons program cost Nazi Germany far more than it delivered. In Reichsmarks, it cost the equivalent of $40 billion (2015 USD). In material resources, it tied up over a third of Germany’s entire production. And in the factories at Mittelbau-Dora, the slave labor that pushed 6,048 V-2 rockets off the assembly line, contributed heavily to the deaths of 12,000 to 20,000 prisoners. In the end, “more people died manufacturing the V-2 than were killed by its deployment.”
The War’s Oddest Dogfight
One of the strangest dogfights—involving three four-engine bombers—occurred in World War II. It happened the morning of August 17, 1943, when an American B-24D Liberator encountered a pair of German Focke-Wulf Fw 200 Condors over the Atlantic Ocean, about 300 miles west of Lisbon, Portugal. The Condors were flying from Bordeaux in occupied France to attack a British convoy sailing from Gibraltar to Scotland. The Liberator, attached to the U.S. Army Air Forces’ 480th Antisubmarine Group, was on the way from its base in French Morocco to protect those British ships.
The 480th had been flying from Port Lyautey in Morocco against German U-boats for several months. Big, boxy, and all-business, the Liberator had the long range required for anti-submarine missions. Modified from its original heavy bombing role, it became an Allied favorite for sub-hunting. These missions were vital to the Allied cause of blunting U-boat attacks on convoys shuttling between Britain and Gibraltar.
The 480th fought the submarine war along with the Royal Air Force’s Coastal Command and U.S. Navy patrol squadrons. When these air arms and the Royal Navy started sinking more U-boats in the Bay of Biscay, between Spain and France, Berlin transferred some of the anti-convoy work from U-boats to the Luftwaffe, increasing the chances that Allied airplanes would encounter German ones.
Pilot Hugh Maxwell named the B-24 The Ark because “it had a lot of strange animals aboard and I hoped it would bring us through the deluge.” (State Archives of North Carolina) A B-24 bomber, engine smoking, flies through flak. The Liberator also flew U-boat patrols and convoy escorts. (USAF)
The Liberators had their share of run-ins with German airplanes. From March through October 1943, they shot down nine German aircraft, including five Condors, three Dornier flying boats, and one Junkers Ju 88 multi-role combat airplane the 480th’s two squadrons lost three Liberators. The Liberator pilot, Hugh Maxwell Jr., now 98 and living in Altamonte Springs, Florida, had been with the 480th since early March, and had fought another Condor about a month before the August dogfight. Flying parallel courses, the two bombers fired at each other, and Maxwell’s gunners scored hits. The Condor was last seen diving into the clouds with one engine out.
On August 17, the Liberator’s base at Port Lyautey had broken radio silence to warn of the Condors’ approach. Maxwell’s radar operator reported a pair of contacts 15 miles away, and his navigator calculated they would arrive over the convoy at about the same time as the Liberator. That left Maxwell no choice but to engage.
The battle was spectacular. He had never flown fighters—his experience had been in B-18 and B-25 bombers—and he had never been in a dogfight, so the combat that day was the ultimate on-the-job training. He initiated the fight by diving his 28-ton bomber out of the clouds at 1,000 feet on the tail of the lead Condor. He told his gunners to hold fire until they got within range. But the Condor “fired a sighting burst and started hitting me,” he says. “I shoved the throttles and prop pitch forward and closed as fast as I could, and I opened fire. They never came out of their diving turn, and went in on fire. But boy, they had done us damage.”
The second Condor, meanwhile, was firing at Maxwell from behind, and Maxwell’s gunners were returning fire. But the Liberator had lost its number-three and -four engines, and the right wing was full of holes and in flames. The bomber was especially vulnerable to attack because modifications for anti-submarine work (enabling the aircraft to carry more fuel and a maximum load of depth charges) had required removing all the armor plating that protected the crew. So when the Condor’s bullets struck, “all of us got hit by shrapnel and our hydraulic system was knocked out, our intercom radio system was knocked out, the whole instrument panel was knocked out,” Maxwell recalls. Fortunately, one of the crewmen was able to jettison the depth charges.
“As I realized that our right wing would no longer fly and I couldn’t raise it, and was trying to hold left rudder and aileron, my left foot kept slipping off the rudder pedal,” says Maxwell. “I looked down and said, ‘Oh my God.’ My whole left leg and foot were covered with blood, and there was a pool of blood and it was all over that rudder pedal. And I knew I’d been hit in the left side with shrapnel. But then I realized: It ain’t blood, it’s hydraulic fluid.
“At no time did I feel heroic or any of that kind of stuff,” he says. “Hell, I was scared. I didn’t want to die, but I had to do whatever I needed to do. The thing that sticks out in my mind the most was when I realized we were going to be crashing into the Atlantic Ocean, and I thought we were goners. But in a last-minute desperate effort to avoid catastrophe, I kicked in full right rudder and threw the plane into a skid, and sure enough, instead of our cartwheeling and breaking up and exploding, the water put the fire out, and the airplane broke in three pieces, but it didn’t explode or burn.” Seven of the 10 crew members survived.
The second Condor was seen mushing over the waves at low altitude with its number-three engine out. The pilot was able to stay in the air he made it back to Bordeaux, but his airplane crashed and burned on landing, according to one source. All crew members reportedly survived.
Maxwell’s crew was quickly picked up by one of the convoy’s escorts, the British destroyer Highlander. It also picked up “four survivors from that lead Focke-Wulf 200, two of whom died that night because they were so badly burned,” Maxwell says. The events of the day amounted to “probably my worst experience.”
In a 1989 interview with the Imperial War Museum in London, the yaylalı’s captain, Colin William McMullen, described the dogfight as “really like a sort of Jules Verne scene, with these two enormous aircraft weaving about, shooting at one another.” After rescuing the Liberator crew, “who were extremely angry at being shot down,” McMullen said the ship “dashed off and found where the Focke-Wulf had gone into the sea. And there were three Germans swimming for Portugal, which was rather a long way away, and we picked up the Focke-Wulf crew. And as they came on the upper deck up the ladder, [they] came face to face with the American crew. And it was only by great tact that we managed to prevent them continuing the engagement on our upper deck.”
But, Maxwell says in an email, “There was no confrontation, other than what was done by tail gunner Milton Brown. I would never have condoned it, but Brownie snatched the epaulet off the shoulder of the [German] pilot’s uniform and later gave it to me.”
For his actions that day, Maxwell was awarded the Distinguished Flying Cross, and the 480th ultimately won a Presidential Unit Citation. Maxwell went on to become a B-29 instructor pilot and finished his career in Air Force intelligence, retiring in 1969.
The Last Piston-Engine Dogfights
The last dogfights between piston-engine, propeller-driven airplanes weren’t fought in the skies over Germany in the 1940s or even Korea in the 1950s. They occurred in Central America in 1969, and all of the combatants were flying U.S.-built Corsairs and Mustangs.
The dogfights were among the final acts in a brief but bloody four-day conflict between Honduras and El Salvador, commonly (but misleadingly) known as the Football War. Although a pair of soccer games between the two nations sparked the initial riots, the war was the culmination of longstanding tension over immigration and land reform.
Honduras boasted the more impressive and better established air force. Nearly a dozen were military-surplus Vought F4U-4, F4U-5, and F4U-5N Corsairs bought privately and imported through American aid programs. Several had flown in the Korean War.
The Salvadoran air force also had Corsairs—about half a dozen Goodyear-built models called FG-1Ds, worn out and all but decommissioned. To replace them, buyers returned from the United States shortly before the war began with a handful of demilitarized P-51s, sold as Cavalier Mustang IIs.
Hostilities commenced at dusk on July 14, 1969, when a Salvadoran Douglas C-47 transport, escorted by two Cavalier Mustangs, pushed out 100-pound bombs over Toncontin Airport in Tegucigalpa, the Honduran capital. Although this and several other early evening aerial attacks caught the Hondurans by surprise, the damage was primarily psychological.
Over the next two days, the Salvadoran and Honduran air forces devoted most of their sorties to bombing missions and close air support. But on the third full day of fighting, Honduran Captain Fernando Soto and his wingman, Captain Edgardo Acosta, came to the aid of a third Corsair pilot who’d been jumped by a pair of Salvadoran Mustangs while strafing targets south of Tegucigalpa.
Soto was among the most experienced pilots in the Honduran air force. He pounced on one of the two Mustangs, turned inside it “real, real easy,” he recalled later, and, with three bursts from his four 20-millimeter cannon, knocked off its left wing. The Mustang pilot, Captain Douglas Varela, was reportedly killed when his parachute failed to deploy fully.
Later that afternoon, Soto and Acosta spotted a pair of Salvadoran pilots flying Goodyear Corsairs. They jettisoned their wing-mounted bombs and used their Pratt & Whitney R-2800W Double Wasp engines to climb above the Salvadoran fighters. During his diving pass, Soto flamed one of the FG-1Ds. (The pilot parachuted to safety.)
But Soto had no time to savor his victory. He quickly realized that Acosta had remained at altitude to check two Salvadoran Mustangs that had arrived on the scene. Much to Soto’s horror, the remaining Salvadoran airplane slid in on his unprotected tail.
The two Corsairs, one built by Vought and the other by Goodyear, embarked on a classic knifefight in a phone booth: each zooming, diving, and twisting to get a clear shot at the other. After what seemed to him “like a century,” Soto performed a split-S that lined him up behind his quarry. He let loose a stream of cannon fire, and Captain Guillermo Reynaldo Cortez died in the fireball.
This action was the last air-to-air engagement between Honduras and El Salvador, and Soto ended the war with the only three recorded aerial kills. He went on to become director of civil aeronautics and was declared a national hero by the National Congress of Honduras in 2003. He died three years later.
The Hondurans continued to fly Corsairs for a decade after the Football War. Soto’s airplane, FAH-609, was transferred by legislative decree to the Air Museum of Honduras. Although FAH-609 last flew in 1981, its fuselage still carries the white silhouettes of three airplanes—two Corsairs and one Mustang, the kill markings graphically symbolizing the end of the era of propeller-driven dogfights.