Elindeki poşetlerin içini son kez kontrol etti. Birkaç soğuk meze, kasap köftesi, siyah ekmek, ufak bir yoğurt, domates, ikisi bir arada kahveler. Sabah için süt, peynir, zeytin, su. Bir paket de sallama bitki çayı. Haftasonu için yeterli gibiydi. Saatine baktı. Son baktığından bu yana sadece yedi dakika geçmişti. Marketin otoparkındaki aracına yürüdü ağır adımlarla. Müjgân’ı otomobilde beklemeye karar verdi. Hava güneşliydi ama ne de olsa kış mevsimindeydiler. Üşütüp hastalanmak istemiyordu. Poşetleri bagaja yerleştirdikten sonra otomobile binmeden tekrar yolu kontrol etti, Müjgân görünürde yoktu.
Dikiz aynasında birkaç saat öncesinde fönlenmiş saçlarını elleriyle tekrar düzeltti. Oturduğu yerde geriye yaslanarak düşünmeye başladı. En sevdiği şeydi bir başınayken düşüncelere dalmak. Bu haftasonu kaçamağını iyi düşünmüştü. Müjgânın yüzüne bakarak söylemek istediği şeyleri konuşacaklar ve Mehmet, muhtemelen bu hafta sonundan sonra hayatından tamamen çıkıp gitmiş olacaktı. Artık özgür kalmak hakkıydı.