Bişr-i Hâfî Hazretleri buyurdu ki:
Âzâları içinde yalnız dili ile şükreden kimsenin şükrü az olur.
Çünkü gözün şükrü, bir hayır gördüğü zaman onu almak,
Eğer şer görürse onu örtmektir.
Kulağın şükrü, bir hayır işittiği zaman onu ezberlemek,
Şer işitirse onu unutmaktır.
Ellerin şükrü, onlarla hak olandan başkasını tutmamaktır.
Mîdenin şükrü, ilim ve hilm ile dolu olmak;
Ayakların şükrü de, iyilikten başkasına gitmemektir.
Kim böyle yaparsa hakîkaten şükredenlerden olur.