Kitap İncelemesi: Kalbim Davul Gibi Titriyordu
On dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda Kanada hükümeti tarafından anne babalarından alınıp misyoner yatılı okullarına yerleştirilen binlerce çocuğun yaşadığı travmayı ve acıyı çoğu insan tam olarak kavrayamıyor. Bu kurumlarda 80.000’den fazla Aborijin insan yaşadı ve hala hayatta.
Kalbim Bir Davul Gibi Atıyordu kitabının yazarı Alice Blondin-Perrin, ailesinin çoğundan ayrıldığında ve Fort Resolution, Northwest Territories’deki St. Joseph’s Mission School’a yerleştirildiğinde sadece dört yaşındaydı. Kitabı, Kanada yasalarına göre dört farklı yatılı okulda yaşamaya zorlandığı yıllarda karşılaştığı deneyimleri ve istismarı ve bunun sonucunda peşini bırakmayan olumsuz duyguları anlatıyor.
Bayan Blondin, Kuzeybatı Toprakları’ndaki Cameron Bay’de yaşayan Dene ailesinde dünyaya geldi. Birkaç çocuğu olan anne babası, çok çalışan ve yerel geleneksel avcılık, balık tutma, tuzak kurma, toplayıcılık ve arazi dışında yaşama yöntemlerini uygulayan insanlara saygı duyuyordu. Bunlar, sıfırın altındaki sıcaklıklarda yaşamaya alışkın, dayanıklı insanlardı. Ancak kızları, büyürken hiçbir zaman tüm bu becerileri onlardan öğrenme fırsatına sahip olmadı.
Kanada hükümeti, Aborijin çocukları eğitmenin en iyi yolunun Christine’in kuruluşları tarafından yönetilen yatılı okullarda yaşamak olduğuna inanıyordu. Ancak yerel görüş, çocukların ve ailelerin birlikte vakit geçirdikleri ve kimliklerini oluşturan dil, kültür ve gelenekleri gibi mirasları gibi çok dezavantajlı oldukları yönündeydi.
Aileden ve toplumdan uzak olmanın korkunç durumuna ek olarak, çocuklar okulları yöneten acımasız Gri Rahibeler nazırlarının elinde acı çektiler.
Madam Blondin, rahibelerin konuştuğu dilleri anlamadığı için sık sık başı dertteydi. Kendi dilinde konuştuğunda veya onunla konuşan İngilizce veya Fransızca cevap vermediğinde cezalandırıldı.
Fiziksel ve psikolojik istismara ek olarak, bu kurumlardaki çocuklar sıklıkla cinsel istismar mağduru oldular.
Birçok çocuk, hayatlarının geri kalanını etkileyen işlevsiz kalıplara takılıp kalır. Bazıları intihar etti. Diğerleri akıl hastalığı veya bağımlılıktan muzdaripti.
Katolik Misyoner Okulu’nda yaşamanın yanı sıra St. Joseph, Fort Resolution’da, Bayan Blonden ayrıca Fort Smith’teki Brainath Hall’da, Fort Simpson’da Lappoint Hall’da ve Yellowknife’da Akaitch Hall’da federal yurtlarda yaşadı. Böylece hikayesi, farklı ortamlarda, ancak aynı görev altında yaşayan çocuklara dair fikir veriyor.
Bayan Blondin’in taburcu edilip ailesine geri dönmesinin üzerinden onlarca yıl geçti. O zamandan beri, maneviyatını ve etnik geleneklerini restore etmeye çalışarak kendine yatırım yaptı. O sadece Kanada hükümetini ve Katolik Kilisesi’ni affetmek için mücadele etmekle kalmadı, aynı zamanda başkalarına iyileşme yolculuklarında yardım etti.
Yatılı okullar 1840 yılında faaliyete geçmiş, 1970 ve 1980’lerde kapanmış ancak bu okullarda yaşayan çocuklar üzerindeki olumsuz etkilerin gelecek nesillere yansımaları olmuştur. Bu nedenle, yalnızca sorunları ve nasıl ortaya çıktıklarını değil, aynı zamanda sorunları çözmenin ve olumlu değişim yaratmanın en etkili yollarını da anlamak.
“Kalbim davul gibi titredi”, artık parodi olarak kabul edilen bir fenomenin hem kişisel hem de tarihsel bir anlayışını sunan çok üzücü bir hikaye. Aslında Başbakan, Genel Vali ve Papa, birçok insanın kültürlerinden ve dillerinden utanmasına neden olan korkunç eylemler için resmi olarak özür diledi. Ancak bir özür, iyileşmek için yeterli değildi ve bu nedenle, iyileşmeye yardımcı olacak kaynakların mevcut olmasını sağlamak için organizasyonlar kuruldu.
Bu kitabı, kendileri ve başkaları için sağlıklı bir gelecek inşa etmeye çalışırken tarihten ders almak isteyen herkesin okuması gereken bir kitap olarak öneriyorum.