Nahiye (Arapça: ناحية), Osmanlı İmparatorluğu'nda ve günümüzde bazı Arap ülkelerinde kullanılan ve birkaç köy veya küçük kasabadan oluşan yönetim birimidir. Osmanlı İmparatorluğu'nda nahiyeler 1871 yılında kurulmuş olup[1] kaza ve köy arasında bölümlerdi ve birer nahiye müdürü tarafından idare edilmekteydiler. Bu terim Sırp Prensliği (1817–1833) ve Karadağ Prensliği'nde (1852–1910) nahija (нахија) adıyla ve sonradan bucak adı ile anılmaya başlanana kadar Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında da kullanılmış olup günümüzde ise Suriye, Irak, Lübnan ve Ürdün, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde ve Tacikistan'da kullanılmaktadırlar.