Yerli Kızılderili kabilelerinin avlanmadan önce ok uçlarını kurbağaların sırtına sürttüğü için bu kurbağalar genellikle zehirli ok kurbağaları olarak bilinmektedir. Bununla birlikte, tüm kurbağa türlerinin en zehirlisi ve yayınımızın temel görseli olarak kullandığımız altın zehirli kurbağa da dahil olmak üzere, bu amaç için yalnızca üç türün kullanıldığı belgelenmiştir.
Belgelenen bu türlerin üçü de, çoğunlukla zehirli ok kurbağaları olarak tanınan en parlak renkli kurbağaları içeren Dendrobates cinsinden ziyade Phyllobates cinsine aittir. Altın kurbağa, toksinden kas gevşeticileri, kalp uyarıcıları ve anestezikler geliştirmeye çalışan tıp araştırmacılarının ilgisini çeken alkaloid toksin batrakotoksini salgılar.
Zehirli kurbağalar birbirinden güzel renkleri ile bilinmektedir ancak bu uyarıcı niteliği taşıyan parlak renk ve desenleri onların ne kadar tehlikeli bir canlı olduğunun da diğer bir göstergesidir. Yırtıcılar tarafından bu parlak renk ve desenlerin tehlikeli olduğu ve tedbirli davrandıkları öğrenilmiş bir tepki olarak kuramsallaşmıştır.
Belirli bir amfibi türünü tatsız bulan bir avcı, uyarıcı rengi kötü tat ile ilişkilendirecek ve bu tür bir veya daha fazla deneyimden sonra, tatsız türleri tanıyacak ve saldırmaktan kaçınacaktır. Aposematik renklenme genellikle kırmızı, turuncu veya sarı renkleri içermektedir. Bazı hayvan türleri, muhtemelen rengin gerçekten bir uyarıcı olduğu hayvanları taklit eden, toksisite ile ilişkili olmayan parlak renklere sahiptir.
Zehirli kurbağalar genellikle 20 ila 40 milimetre uzunluğunda küçük türlerdir ve çoğunlukla gündüzcüldür.
Zehirli kurbağalar genel olarak insan bakımında on yıldan fazla yaşayabilirler. Üç renkli zehirli kurbağa 12 ila 20 yıl yaşayabilmektedir.
Su basmış ormanda zehirli kurbağaların sesleri duyulabilir. Çoğu kurbağa türü, eşleri cezbetmeye, bölgelerini belirtmeye veya sıkıntıyı ifade etmeye yarayan çeşitli sesler üretebilen iyi gelişmiş ses yapılarına sahiptir. Ses üretimi, zıplayan veya uçan hayvanlarda genellikle en yaygın iletişim şeklidir çünkü aksi takdirde kokuyla iletişim kurmakta zorlanırlar. Kurbağalar gırtlak aparatlarını (gırtlak/ses telleri) kullanarak sesler üretir ve çoğu erkekte rezonans odaları olarak işlev gören ses keseleri bulunur. Kurbağa türleri, çağrılarına göre tanımlanabilirler.
Zehirli kurbağalar çoğunlukla orman tabanında buldukları karınca ve termitler gibi küçük böceklerle beslenirler. Birçok tür, yapışkan, geri çekilebilir dillerini kullanarak avlarını yakalar. Bilim adamları, zehirli kurbağaların zehirlerini vahşi doğada yedikleri belirli bir eklembacaklı ve diğer böceklerden aldıklarına ve bu böceklerin zehiri büyük olasılıkla bitki diyetlerinden aldıklarına inanıyor. Sonuç olarak, insan bakımında cırcır böcekleri ve diğer zehirli olmayan böceklerle beslenen zehirli kurbağaların kendileri zehirli değildir.
Çoğu tür, alglerden ve döküntülerden böcek larvalarına ve ölü böceklere kadar her türlü yiyeceği yiyecek omnivor iribaşlara sahiptir. Bazı türler daha etçil olma eğilimindedir (üç renkli zehirli kurbağa gibi) ve böcek larvalarını ve diğer kurbağa yavrularını yerler. Bazı zehirli kurbağa türlerinin dişileri, bireysel iribaşları bromeliadlarda suya yerleştirir ve daha sonra periyodik olarak her bir iribaş bölgesine geri döner ve iribaşların yediği döllenmemiş yumurtaları biriktirir.
Hayvanat bahçesinde günlük olarak küçük cırcır böcekleri, fasulye böcekleri, kara solucanlar ve/veya meyve sinekleri ile beslenirler ve sonuç olarak zehirli değildirler. Bazen böcekler ekstra beslenme için vitamin tozu ile kaplanır.
Islak tropik yağmur ormanlarında, her iki cinsiyet de yıl boyunca ürer ve üreme aktivitesinin zamanlamasını kontrol eden birincil faktör yağıştır.
Zehirli ok kurbağaları, ayrıntılı ve çeşitli kur davranışları sergiler. Genel olarak erkek, dişiyi yumurtlamak için seçtiği bir alana yönlendirmektedir. Bu kurbağa türlerinin çoğu, yumurtalarını karanlık ve nemli olan yaprak çöpüne bırakır. Hayvanat bahçesinde bakıcılar kurbağalar için yapay bir üreme “kulübesi” yaparlar. Bazı türler de yumurtalarını bromeliadlara bırakırlar.
Kur yapma davranışı birkaç saat sürebilir ve normalde çift, çiftleşmeye başlamadan önce birkaç birikim bölgesini ziyaret eder. Kur, kurbağaların karşılıklı okşama ve yaprak yüzeyinin temizlenmesinden oluşan bir çiftleşme “dansını” başlattığı çökelme alanında devam eder.
Zehirli kurbağaların kuluçka boyutu türler arasında kuluçka başına bir ila 40 yumurta arasında değişmektedir. Yumurtalar bırakıldıktan sonra erkek debriyajı döller. Ancak bazı türlerde erkek spermlerini yumurtalar yumurtlamadan önce bırakır. Çift, kurumayacaklarından emin olmak için genellikle yumurtaları korur.
Yaklaşık on ila 18 gün sonra ve türe ve sıcaklığa bağlı olarak yumurtalar olgunlaşarak kurbağa yavrularına dönüşürler. Ya erkekler ya da dişiler yuvada kalır ya da yuvayı periyodik olarak ziyaret eder. Tüm zehirli kurbağa türleri iribaşlarını sırtlarında taşır. Yetişkin, iribaşları küçük bir dereye, havuza veya başka bir küçük su kütlesine taşır. Bazı türler tüm yavruları bir kerede taşır ve tamamen iribaşlarla kaplıdır, bazıları ise onları birer birer veya bir seferde sadece birkaçını taşır. Birkaç ay sonra iribaşlar başkalaşım geçirir ve yetişkin kurbağalar haline gelirler.
Kaynaklar: