KANADA PASİFİK DEMİRYOLU (1885 KANADA)
ABD’de kapitalizmin en önemli süreçlerinden biri: Merkezi Pasifik Demiryolları ile Birleşik Pasifik Demiryolları, inşasına ABD’nin iki ucundan başlayan Kıtalararası demiryoluna son çiviyi çakıyorlar (Promontory Tepesi/Utah, 10 Mayıs 1869)
Montreal ile Vancouver arasındaki 4.696 km uzunluğundaki tek yol, mühendislik tarihinin en büyük kahramanlıklarından olduğu gibi (zamanında "delice bir hareket" olarak tanımlanmıştı) modern Kanada'nın gelişiminde önemli bir faktördü. Hikaye, 1867'de, ülkenin doğu eyaletleri Kanada Konfederasyonu'nu kurduğunda başlamıştır. Batıda, engin düzlükler ve dağlar yer alıyordu. Ötede, Pasifik kıyılarında, ABD ile birleşme konusunda kaygıları olan Britanya Columbia'sı bulunuyordu. 1871'de Britanya Columbia'sı, kıtalar arası demiryolunun 10 yıl içinde yapılması şartıyla Konfederasyon'a katılmıştı.
1881'de çalışmalara başlandı. Müthiş Hollanda Amerikalısı William Van Horne, işin başına getirildi. Kariyerine Illinois Central Demiryolu'nda naçiz bir telgraf operatörü olarak başlayan Horne, haklı bir şekilde kariyer basamaklarını tırmandı. Düzlükleri kesen bu hat, 15 ayda inşa edilmiştir. Winnipeg'deki tedarik üssünden kalkan yapı trenleri, saat mekanizması düzeninde, batıya doğru hareket etti. Her biri, 1.6 km uzunluğunda bir demiryolu için gereken malzemeleri taşıyordu: ray ve kiriş, telgraf direkleri, gereken yerde köprü yapım malzemesi. Yerliler inşaatı seyretmeye gelirdi. Çömelerek, "ateş vagonları " nı ve onların yaşam tarzının sonunu müjdeleyen makineleri hayranlıkla izlediler.
Yolu, kayalık dağların arasından geçirmek ayrı bir sorundu. Demiryolu, Calgary'deki küçük yerleşim yerinin yanında, Bow Nehri boyunca uzandı. 183 metre uzunluğundaki ray, 4 dakika gibi rekor bir sürede döşenmiştir. Ancak sonradan, yüksek tepeler içinde, 1.628 metre yükseklikten, kavisli Kicking Horse Nehri'nin üzerinden geçip baş döndürücü bir şekilde aşağıya inen Kicking Horse Pass'i inşa etmek için 12 bin kişilik bir orduya ihtiyaç olmuştu. Orijinal plan, Columbia Nehri'ni takip etmek olsa da, A.B. Rogers adlı bir araştırmacı, Selkirk Dağları arasında 241 km kazandıran kestirme bir geçit (bugün onun adını taşıyor) buldu. Demiryolu, heyelanlar nedeniyle, kilometrelerce uzunlukta kar barakalarıyla korunmaktaydı. Daha sonradan en kötü kısmının üzerine bir tünel yapıldı. Kuzey Amerika'daki en yüksek köprü, 61 metre yükseldiğinde ahşap kulelerin taşıdığı Stoney Creek üzerine inşa edildi. Shuswap Gölü'nün yanında, raylar vahşi Coast Dağları'nın ve Van Horne'un "dünyadaki en feci yerlerden biri" diye tanımladığı geçilmesi mümkün olmayan Fraser Canyon'un içinde ilerledi. Burrard Körfezi'ndeki Moody Limanı'nda son bulması planlansa da, Van Horne yolu, bugün Vancouver'in bulunduğu körfeze kadar ilerletti. Bu isim Van Horne'un tercihiydi. Varlığını demiryoluna borçlu olan şehir, Kuzey Amerika'nın batı kıyısındaki en önemli liman haline geldi.
Demiryolu, orta ve batı Kanada'yı yerleşime açtı. Binlerce kişi buraya akın etti. Winnipeg'in demiryolları ve düzlüklerine akın eden göçmenler arttı. Regine, demiryolu sayesinde yaratıldı ve 1882'de buraya ilk tren vardığında Kraliçe Victoria onuruna adlandırıldı. İlk kayalık dağ turist beldesi Banff a ismi, Banffshireli bir İskoç olan C.P.R.'ın başkanı tarafından verildi. 100 yıldan uzun bir süre sonra, büyük bir kahramanlıkla başlayan kıtalararası sefer 1990'da durduruldu.