One Love’ı belki unuttunuz bile. Üzerinden 25 gün geçmiş bir festival için değerlendirme yazmayacağım, hayır. Sadece benim için yeni bir şeyden bahsedeceğim: Konser fotoğrafı çekmek. Mayıs’a kadar okul festivalleri ve tek tük birkaç konser dışında deneyimim yokken Freshtival, One Love, Rock’n Coke’la birlikte kendimi sahne önünde müzisyen kovalar halde buldum. 2 Temmuz gecesi sahne önünde Manics’i beklerken ne kadar heyecanlandığımı anlatamam. Mesleğe yıllarını vermiş onca deneyimli fotoğrafçıyla birlikte, zaman zaman onlardan tüyo alarak, hayranı olduğum insanlara bu kadar yaklaşmak harika bir his. Çıkan sonuçları iyisiyle kötüsüyle paylaşmak da öyle.
Geç de olsa fotoğrafları yükledim. Manics’te tam bir Nicky Wire fangirl’ü gibi davranıp adamın ayaklarının dibinden ayrılmamışım, dolayısıyla bol bol Nicky Wire fotoğrafı var elimde. Suede’de düşük ışıkta isonun haykırışları ve lensin kifayetsiz kalmasına rağmen (yukarıdaki gibi) idare eder kareler çıktı. Her şeyin ötesinde, Brett Anderson’ın tam önümde diz çöküp seyirciye doğru eğilerek şarkı söylemesi unutulmayacak bir andı.
Şimdi “x’i canlı izlesem” dileklerime “x’i çeksem” dilekleri eklendi. Rock’n Coke fotoğraflarını da muhtemelen yarın yükleyeceğim.