Ko Lipe adasında bir plajda uzanırken, Kivi arkadaşım Paul bana döndü ve “Tavla?” Diye sordu.
Tabii ki dedim. “Yapacak başka ne var?”
“Şehir merkezindeki” en sevdiğim restorana gitmeden önce saatlerce oynardık. Sahibi bize baharatlı yiyecekleri işleyememekte gülerken bize Taylandca ve yerel Chao Lay dilini öğretirdi. Onunla birlikte gülerdik, şakalar paylaşırdık ve sahile geri dönerdik.
Geceleri, adanın ana plajına yalınayak yürüyüp, arka planda duran jeneratörler ile diğer arkadaşlarımızla sabahın erken saatlerinde içki içip sigara içiyorduk.
Sonra jeneratörler kapandığında ve sadece yolumuzu aydınlatmak için yıldız ışığımız olduğunda, birbirimize iyi geceler sabaha kadar tekrar teklif ederdik.
Seyahate ilk başladığımda, kendimi Kutsal Kase arayışı konusunda Indiana Jones olarak hayal ettim (kesinlikle tuhaf kristal kafatası uzaylıları değil). Kutsal Kase, hiç kimsenin daha önce ziyaret etmediği, dövülmemiş yoldaki bir şehirde mükemmel seyahat anıydı. Yerel kültüre bir pencere açacak, hayatımı değiştirecek ve gözlerimi insanlığın güzelliğine açacak bir yerel ile karşılaşmam mümkün.
Kısacası, benim versiyonunu arıyordum Sahil.
Sahil 1990'larda, Tayland'daki sırt çantalarıyla ilgili, Asya'daki sırt çantası izinin ticarileşmesinden bıkmış, daha otantik, bozulmamış bir cennet arayan bir kitaptı.
Ko Lipe, muz krepleri, Wi-Fi ve turistlerle dolu bir adaydı. Cennet değildi, ama öyleydi. benim cennet.
Sahil var, ancak belirli bir yer veya hedef değil; dünyanın karşıt uçlarından yabancıların bir araya geldiği, anılarını paylaştığı ve sonsuza dek sürecek bağlar yarattığı bir an.
Bu anları sürekli olarak buluyorsunuz ve yaptığınız zaman, seyahatin size en başından ne öğretmeye çalıştığını anlamaya başlıyorsunuz:
Dünyanın neresinde olursan ol, biz tamamen aynıyız.
Ve bu basit aydınlanma, yaşayabileceğiniz en heyecan verici “Aha!” Anıdır.
Seyahate başlamadan önce dünyanın başka yerlerinde çimlerin daha yeşil olduğunu hayal ettim. Sıkıcı ofis işimde sıkışıp kalırken, sadece hayalini kurduğum yerdeki insanlar harika ve heyecan verici şeyler yapıyorlardı.
Keşke orada olsaydım, hayatım daha iyi ve daha heyecanlı olurdu.
Ancak dünyayı dolaşmak bana, komşunuzun çimlerindeki çimlerin, kendinizinkiyle aynı yeşil tonu olduğunu öğretti.
Ne kadar çok seyahat ederseniz, günlük hayatın ve dünyadaki insanların aynı olduğunu anlarsınız.
Ve bunu yaparken, ortak insanlığımızın güzelliğini anladınız.
Herkes uyanır, çocukları, ağırlıkları, arkadaşları ve meslekleri hakkında endişelenir. Gidiyorlar. Hafta sonu rahatlarlar. Müzik dinlerler ve filmleri severler. Gülüyorlar, ağlıyorlar, senin gibi endişeleniyorlar.
Ancak yerel kültür basit Nasıl farklı insanlar bir şeyler yapar. Fransızların şaraba olan saplantısını çok seviyorum, Japonlar çok kibar, İskandinavlar kurallarını çok seviyorlar, Thais'nin sonsuza kadar 20 dakika geçecek bir saati var ve Latin kültürleri tutkulu ve ateşli.
o kültürdür. Bu çeşitlilik bu yüzden seyahat ediyorum.
Görmek istiyorum Nasıl Moğol bozkırındaki çiftçilerden Tokyo'daki ofis işçilerine, Amazon kabilelerine kadar dünyanın her yerinde insanlar yaşıyor. Eve döndüğüm sıradan şeylerle ilgili yerel olay nedir?
Dünyanın her yerde sürekli heyecanlanmadığına inanmak isteyebiliriz ama bulunduğumuz yer - ama değil. Aynısı.
Bangkok'ta İngilizce öğretiyordum. Esnek saatler sürdüğüm halde hala işe gidip gelmekle birlikte, faturalarla, ev sahipleriyle, iş elbisesiyle ve bir ofis işi ile gelen diğer her şeyle uğraştım. Akşam yemeği ve içecekler için işten sonra arkadaşlarımla buluştum ve ertesi gün tekrar tekrar yaptım.
Ordaydım, kıtalar evden uzaktaydı ve sanırım Boston'daki o odaya tekrar döndüm.
Dünyanın dört bir yanındaki insanların günlük hayatı, sizinkinden farklı değil.
Ko Lipe'da, yerel halk dükkanlarını açmadan önce çocuklarını okula götürürdü. Bizimle umutları ve hayalleri hakkında konuşacaklardı ve yeterince turistin tekneden inmediğinden şikayet ederlerdi. Doğum günü partilerine, ticaret derslerine katılır ve onlarla balık avına giderdik. Hayatları için bir rutin vardı.
Nerede olursanız olun farklı şeyler yapan insanlar bulacaksınız. Elbette, Seine'de yemek yemek, Yunan adalarına yelken açmak veya Hanoi'nin etrafında bir motosiklete binmek eğlencelidir. Ama yerliler bunu her gün yapmıyorlar. Onlar sadece hayatlarını yaşıyorlar, tıpkı şimdiki gibi.
Turistler olarak, bir müze sergisine bakmak, insanlara bakmak ve onların işlerini nasıl yapmak gibi görünüyor. “Komik değil mi” diyebiliriz. “Ne kadar garip yemek yiyorlar?” “Böyle yapmanın bir anlamı yok.”
Ama bana göre, bu kültürel farklılıklar sadece bir arkadaşınızın küçük tuhaflıkları gibidir, kendinizden daha az ya da çok heyecan verici (ama bazen çok daha ilginç).
Hayatımızın nasıl olduğunu anladığınızda, hepimizin bu işte birlikte olduğumuzu anlıyorsunuz. Artık insanları bir “ötek” olarak görmüyorsun, onun yerine kendini tanıdın - aynı mücadeleler, umutlar, hayaller ve arzuların, kendileri için olanları.
Ve böylece bir görüşmeci geçen hafta bana dünyayı gezdiren en iyi şeyi öğrettiğini sorduğunda, aklımdan anında Ko Lipe'daki tüm o anlar arasında geçti ve tereddüt etmeden cevap verdim:
“Hepimiz aynıyız.”
Günde 50 Dolarda Nasıl Dünya Seyahat Edilir
Benim New York Times dünya seyahatine yönelik en çok satan ciltsiz rehber size seyahat sanatında ustalıkla nasıl tasarruf edeceğinizi, dayak yolundan çıkmayı ve daha yerel, daha zengin bir seyahat deneyimi yaşatmayı öğretecek. Kitap hakkında daha fazla bilgi edinmek, size nasıl yardımcı olabileceğini öğrenmek için buraya tıklayın ve bugün okumaya başlayabilirsiniz!