- Yg, 1927, No. 15 -
Belki de Versay’ın sefil "barış anlaşması" hakkında en iyi şey, bizi sömürgelerimizden soymasıdır. Bize birçok masraftan kurtarıyor: Hükümet, halkın parasını yok etmesine izin veren daha az bir maddeye sahip. Artık Alman köylülerin ve işçilerin oğullarını “çıkarları” için orada ölmek üzere Afrika'ya, Asya'ya ve Güney Denizlerine göndermemize gerek yok. Artık yerli isyanlara, hatta ulusal savaşlara dahil olma tehlikesiyle karşı karşıya değiliz, diğer uygar halklar tarafından yönetilen halklara yakınlığımız nedeniyle. Bununla birlikte, Teutobolde için bunların tümü, kolonilerin geri kazanılması için daha fazla çaba sarf etmek için zorunlu nedenlerdir. Ve tüm emperyalizmi ciddiyetle, dünya karşısında günde on kez feragat eden liderlerimizin, Reichswehr'i yükseltmek ve eski kolonilerimizi iade etmek dışında, yapacak hiçbir kutsal görevi yoktur. Yani bunun için ne kadar ödediğimizi de biliyoruz!
Koloniler mantıklı gelebilirse, o zaman, bilinçsiz zamanımızda, “ulusal prestijimizi” yükseltmek, ancak yalnızca ekonomimize fayda sağlamak değildir. Bunu yapabildiklerini ispatlamak zor olacak. Öyleyse, soru bugünlerde, sömürgeciliğin ahlaksızlığının tanınmasının sadece "medeni" halkların pek çoğunun beyinlerinde değil, aynı zamanda - belirleyici olan - "vahşi" tabi tutulanların beyinlerinde de ortaya çıkıp çıkmayacağına ilişkin olarak ortaya çıkmaktadır. Avrupa dışındaki bölgelerdeki siyasi egemenliği, değeri sürekliliği kadar sorunlu olan bir kuraldan feragat etmek ve kibirsiz, nezaketsiz, ihtiyatlı ve yetenekli bir iş yapmaktan daha uygun olmaz; iki parçayı kullanın.
Aynı zamanda farklı. örnek: Çin, Artık dünyanın dört bir köşesinde örnek bir koloni olarak bağırdığımız Tsingtau'muz artık yok; Alman askerleri artık özensiz Sarı Prusya disiplini göstermek için etrafta toplanmıyor; Polecats daha fazla ateş etmiyor. hiçbir "Alman", beyaz ulusların nedenine karşı çimleri ısırmak için bir İngiliz amiralini "cepheye" emrettiği için daha fazla gurur duymaz ve hiçbir Waldersee daha fazla Dünya Mareşalini oynamaz ve savaş sona ermiştir. yine her şey yolunda. Ayrıca Çin'de, Almanlar için özel haklar yoktur, kendi yetki alanları vb. Yoktur. Ve yine de iş gelişiyor. Neyse? - bu yüzden!
Versay, kendi kıtamızdaki emperyalist faaliyet dürtüsünü bastırdı. Avrupa dışındaki fetih planlarında tazminat talep etmeyecek kadar akıllı olalım. Şampiyonu Çin ve Rusya olan askerlik renkli ırklar arasındaki büyük çatışma bizi kölelik sahipleri ile yan yana ya da en azından onlarla ligde değil, eşit suçlulukla zincirlenmiş olarak bulmamalı.
Eğer kolonilerimiz olsaydı her şey daha az kolay olurdu: sahip olduklarından vazgeçmek zor. Ama biz hiç sahip olmadığımız için şanslıyız; Daraltıcı sömürgecilik çağında şirkete hızlı bir şekilde katılmak kadar aptal olamayalım, böylece Kladderadatsch geldiğinde, kesinlikle Deez'deki barımızı alacağız. Ateşin içinde kestanemiz olmadığı için mutlu olalım; diğerleri kendilerine aittir!
1927, 15 Max Barth