"Karanlık Romantizm" deki "Romantizm" in tutkuyla bir ilgisi olduğunu tahmin etmiş olabilirsiniz. Aynı isimli edebi hareket, duyguları kurguları için öncü ışık olarak kullanan yazarlar için Aydınlanma sırasında öne sürülen rasyonel ideali reddederek dikkate değerdi.
Ancak 'Karanlık' bit, tüm farkı yaratır.
Onsuz, güvenli bir şekilde Emerson ve Thoreau topraklarına sıkışmış durumdayız.
İyi aşkıncı yazarlar elbette, ama bu günlerde doğanın sağlıklı ve gençleştirici güzelliği bana yetmiyor.
Elbette ormanda yürümekten, sonbahar renklerine bürünmekten ve daha iyi bir dünya hayal etmekten hoşlanıyorum, ancak ikinci bir kilitlenme ile karşı karşıya, son terör saldırısından hala sersemlemiş bir şehirde yaşıyorum, kendimi kaçak değil edebi teselli arzusu içinde buluyorum. kendini onaylayan.
Çöplükte olduğumu hissettiğimde ama yine de tekmelediğimi hissettiğimde kendimi onaylama. Karanlık Romantizm bunu benim için yapıyor çünkü duyguların tüm yoğunluğuyla ilgileniyor - sadece sağlıklı yönüyle değil.
Delilik, İntikam, Terör, İntihar ve Ölüm, edebiyatın bu alt kümesinin yapıtlarının mücadele ettiği en büyük konulardır ve bunları okumak, kişinin yalnızca korkulu bir zevkle ürpermesine değil, aynı zamanda şeylerin göründüğü kadar kasvetli olmadığını hissettirerek kapakları kapatmasına da olanak tanır. .
Bu hikayelerdeki karakterlerin katlanmak zorunda oldukları şey kasvetli.
Her zaman üzüldüğüm bir kahraman, Yüzbaşı Ahab. Moby Dick'teki Pequod'un heyecanlı kaptanı , birinci dereceden bir tirandır . Yine de karizması ve mürettebatını tek bir balinaya neredeyse oybirliğiyle ebedi savaş ilan etme şekli, nefret ve intikamdan etkilenmemiş olsaydı ne olabileceği konusunda insanı meraklandıran bir mesih hevesidir. (O halde Ahab olmayacağı için soru tartışmalı olabilir, ama hayal gücü komik bir şeydir.) Kusurlu adam, daha sessiz anlarında, sahilde geride kalan bir eş ve çocuğun varlığını kabul eder, onu bekliyor ve bize hatırlatıyor. zayıf bir bedende bulunan ölümcül öfkenin arkasında hem büyük sevginin hem de insan şefkatinin kapasitesinin olduğunu okuyucular olarak.
Ancak Ahab çarpıcıdır çünkü kötü gövdeli arayışı, insanlığın bu kalıntılarını dürüstçe karşı bir arayışta feda etmesine neden olur, kimse bilmiyor, teoriler ölümden nihai kötülüğe kadar uzanıyor Ahab, Moby Dick'te tespit etmiş gibi görünüyor. yeniden doğmuş bir Prometheus gibi, ayrılmaya isteksiz, "kimsenin onun üstünde olmadığına ve bu gerçeğin sınırlarının olmadığına" inanarak.
Bu bazen uzun soluklu hikayede benim için en güçlü pasajlardan bazıları, Ahab'ın tek başına konuşmaya başladığı zamandır. Bunlar Moby Dick'te sadece birkaç sayfa, ancak retinalarıma, inkar edilemeyecek bir tür kavurucu yoğunlukla yaktıkları pasajları tekrar okuduğumda hissediyorum.
Meydan okumayı ve nihai cesareti düşündüğümde, her şey kaybolmuş gibi görünse bile, Ahab'ın söylediği şu satırları düşünüyorum:
Şimdi, peygamber ve yerine getirici ol. Bu, siz büyük tanrılardan daha fazlası. Sizlere, siz kriket oyuncularına, siz boksörlere, siz sağır Burke'lere ve kör Bendigolara gülüyorum ve yuhalıyorum! […] Hayır, beni yere serdin ve ben yine yükseldim, ama sen kaçtın ve saklandın. '
Ah, hayat! Artık sende gizli dehşeti hissettiğime göre! […] Ve içimdeki insanın yumuşak duygusuyla, yine de sizinle savaşmaya çalışacağım, siz acımasız, hayali gelecekler! '
'Gelecek olanların hepsini bilmiyorum, ama ne olursa olsun, ona gülerek gideceğim'
Ve onları okumak bana, kavga kaybedilmeye mahkum görünse bile, savaşmanın, çabalamanın ve hatta belki de kaybetmenin hala değeri olduğuna dair umut veriyor. Kim olduğumuzun derinliklerine batmak, bizi bozan bir deneyimdir, ancak buna izin verirsek, aynı zamanda bizi kendimizin daha iyi, daha güçlü versiyonlarına dönüştürür.
Lise zorunlu okuma olarak The Scarlet Letter'ın muhtemelen bazı insanları tiksinti içinde ürperttiği gerçeğinin farkındayım , ama benim için, bir Püriten yerleşiminin dışlanması ve genç bir zinayı göze çarpan kırmızı bir 'A' giymeye zorlaması hakkındaki hikaye. giysilerinin 'günahlarının' cezalandırıcı özelliği vardır. (Belki Emma Stone ile Easy A daha önce ortaya çıksaydı, sınıftaki bu hoşnutsuzluk azalabilirdi-kim bilir? 😅)
Öncelikle güçlü kahramanı Hester Prynne'de.
Bu senin basmakalıp, serseri yaşlı kocan değil, görünüşte uysal görünen ama yıllarca yalnızlık içinde büyüyen güzel, kendine güvenen bir kadın. Derin bir kuyu gibi, bağımsızlık düşünceleri yavaş yavaş gelir ama geldiklerinde, Hester kendini güçlenmiş bulur ve kendinden şüphe duyarak parçalanmaz. Kendisine verilen ahlaki yargıların yanlış olduğunu kabul ederek ve bazen mutlu bir yaşamın ancak kendini toplumsal kısıtlamalardan kurtarırsa elde edilebileceğini fark ederek, topluluğunun sevgili papazı Arthur Dimmesdale'in dayanağıdır.
Ahlaki cesareti, hikayenin klasik antagonisti olan boynuzlu kocasının bile gönülsüzce hayran olduğu bir şey. Hester'da ateşin içinden geçen, kavrulmuş, ancak yanmayan ve kendine bir hayat kurup kızını büyütmeyi seçtiği bir kadın görüyorum, bir gelecek görüyorum. Mutlu Son olmasa bile, işler bizim istediğimiz gibi gitmediğinde umutsuzluğa kapılmayacak bir yol ve yaşamanın bir yolu olduğunu umuyoruz.
Edgar Allan Poe ile hiçbir şeyin güneşli tarafa çıkmayacağından eminiz.
Ve yine de, bu kadar katı dürüstlükte görkemli bir şey olduğu için bundan keyif alıyoruz. Bize ilk dedektif öyküsünü, ilk korkuyu ve hatta belki de ilk bilim kurgu öyküsünü veren adam, pek çok yönden, son derece iyimser Romantizmin perdesini atmaya mahkum görünüyordu. Ebeveynlerinin erken ölümleri, karısının devam eden hastalığı ve ölümü, çağdaş şair Henry Wadsworth Longfellow'un (hala Poe'nun bugünlerde olduğu kadar saygı duyulmadığı zamanlarda) haksız ücretten kaynaklanan alkol bağımlılığı ve acıyla boğuşması ile uğraşıyor. daha kızardı, karanlığa batmış bir adamdı.
Poe'nun kurgusunda çarpıtılmış birçok siyah saçlı, güzel kadının hayatının kadınlarının temsili olduğunu zekice gösteren bir analiz okudum; güzellikleri, sadece acılarını ve aşağılanmalarını göstermek için güzellikleri yüceltiyorlar. Yazar, kendi içindeki o karanlıkla, bağlayamadığı ama nihayetinde bakmaktan da korkmadığı bir karanlıkla yüzleşmeye istekli olmasından etkilendi.
Poe, doğanın doğal güzelliğinden ziyade insan ruhunun güzelliğinin, dayanıklılığın ve gücün savunucusuydu.
Bu güvensizlik günlerinde bunu dokunaklı buluyorum.
Başımıza bela olmuş durumdayız ama yine de umut var. O ışığa ulaşma mücadelesi, Poe'nun kurgusunda canlı bir şekilde boğuştuğu bir şeydir. Martin Luther King bir keresinde şöyle demişti: 'Sadece karanlıkta yıldızları görebiliriz' ve kurgusunda birçok karanlık güneş çiçek açmış gibi görünüyor.
Aynı zamanda, Poe, İngilizce dersinde sınıf arkadaşlarımla evrensel bir hit olduğunu hatırladığım birkaç yazardan biriydi. The Pit and the Pendulum'daki fantazmagorik görüntüleri ya da The Fall of the House of Usher'daki tüyler ürpertici düzyazı tartışırken asla yorulmayız . Tell-Tale Heart bizi sevinçle karşıladı - o kahramanı, delilik çıldırdı, yavaş birikme, lezzetli gerilim - Jaws'ı izlemek yerine okumak yerine gergindir . Bence o yaşta madde bağımlılığı, melankoli, çaresizlik, çürüme ve kişileştirilmiş kötülük unsurları genç ruhumuza hitap ediyordu ama şimdi hikayeleri tamamen ahlak dışı karakterleri için canlandırıcı ve özgürleştirici buluyorum.
Nasıl açıklanır? Popüler YA kurgusunun ana karakterlerinden biri olan The Hazel Wood bunu en iyi şekilde ifade ediyor.
Pasajda, pek çok şekilde uygun bir şekilde Alice adlı Alice'e açıklamaya çalışıyor (git, bir bak, hiçbir şeyi bozmuyorum 😃) büyükannesinin karanlık peri masallarının hevesli bir hayran topluluğu içinde tuttuğu evrensel cazibeden bir şey .
'İyi mi?'
'İyi?' Bir anlığına düşündü. ' İyi doğru kelime değildir. Sizi bu tuhaf kafa boşluğuna sokar. Okurken bazı ailevi meselelerden geçtim. Kafam karışmıştı. Kitabı tam o anda almak tam da ihtiyacım olan şeydi . Bana sanki… […] Gülme. Ben t bana aşık olduğunuzda aşk şarkıları gibi düşünen yaptı. Dağınık bir şekilde dışında, çünkü kafam oradaydı. İçlerinde çok karanlık var. Şimdi bunun ne kadarı hikayelerde ve ne kadarı benim olduğunu hatırlayamıyorum. Onları her şekilde sevdim
Poe aynı noktaya ulaşırken, Karanlık Romantizm de bizler batırdığımızda bizi kurtarmak için aynı potansiyele sahip.
Tek soru, düşmeye hazır mıyız?
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Bir İsrailli ve bir Filistinlinin keder ve tutku içinde birleşerek nasıl büyük bir fırsata yol açtığına dair bir hikaye. Ne sıklıkla bir kitap okudunuz ve ondan ilham aldınız? Daha sonra başvurmak için metin bölümlerini vurgularsınız.
Altın para bağışımızı tutarak, beklentiyle vızıldayarak sıraya giriyoruz. İnsanlar mırıldanarak dolaşırlar; acaba burada neler oluyor? Yıllık Rotary kitap satışı.
“Yazmaktan Çok Neden NaNoWrimo Okumak ve Paylaşmak Harcadım” başlıklı yazımda, Kasım ayı boyunca Twitter'da yazarlara ilham veren alıntılar yayınlamaktan ne kadar keyif aldığımı belirtmiştim. Edebiyat tarihini yalnızca yazarların nereden geldiği ile ilgili değil, onları yazmaya ve hikayelerinin ardındaki hikayelere neyin zorladığı ile ilgili olarak incelemeyi her zaman sevmişimdir.
Her hafta, o Salı çıkacak en büyük ve en heyecan verici yetişkin ve YA kurgusunu - ve ara sıra kurgusal olmayanları - kataloglayacağım. ANNIE AND THE WOLVES, Andromeda Romano-Lax.