Bir hikaye motoru olarak intikam yeni bir şey değil. Antik Yunan oyunlarından William Shakespeare’e ve Ingmar Bergman’a kadar, “biri bana yanlış bir şey yapsın, ben de onlara yanlış bir şey yapayım” fikri, ilkel bir güçle işlenmiştir, en etkili, yüksek şaibeli ve saygın bir biçimde yaygınlaşmıştır. sanat eserleri ve hikaye anlatımı.
Ancak kitlesel, ürkütücü, değersiz sinemanın bir alt türü olan “intikam gerilimi” 1974’ün Ölüm Arzusu’nda özellikle kireçlenmiş bir plana ulaştı. Charles Bronson’ın başrolde olduğu filmin konusu basittir: Bir adamın karısı öldürülür ve kızı suçlular tarafından cinsel saldırıya uğrar ve onları şiddetle cezalandırmak için kanunu kendi eline alır. Bruce Willis’in başrolde oynadığı 2018 Eli Roth yeniden çevrimi de dahil olmak üzere çok filmli bir seriye ilham veren Death Wish, belirli bir tür beyaz Amerikalı erkeğin karnında gurulduyor ve onlara özellikle patlayıcı, sınırda fetişist bir sinematik dilek gerçekleştirme biçimi sunuyor. . Alt sınıf “haydutlar” tarafından işgal edilen orta-üst sınıf adam; söz konusu “haydutlar”ın beyaz olmaması; istila noktası, erkeğe “ait” olan ve “motive eden” kadın bedenidir – bunlar, değişen denizlerin ortasında endişe verici bir çapayı temsil eden Ölüm Arzusu’nda ekrana sıçrayan iğrenç duygular ve felsefelerdir. ardından sayısız diğer filmler için.
Filmin dayandığı Ölüm Arzusu romanının yazarı Brian Garfield bundan hoşlanmadı. Çalışmasının tüm bu korkunç dürtülerin bir kutlaması değil, bir eleştirisi olmasını amaçladı. “İhtiyatçılığın çekici bir fantezi olduğu, ancak gerçekte işleri daha da kötüleştirdiği” fikrini keşfetmek istedi. Bunun yerine, yapımcılar tarafından ısrar edilen değişiklikler sayesinde, film, uyanıklığın, “deliliğe inen sıradan bir adam”ın iyi olduğunu iddia etmenin sınırına kadar gidiyor. Garfield, bir “kefaret” eylemi olarak, şiddetli intikamın korkunç bedelini daha açık bir şekilde inceleyen bir kitap olan Death Sentence adlı Ölüm Arzusu’nun devamı niteliğinde yeni bir roman yazdı.
Bu romanın yayınlanmasından 32 yıl sonra, 2007’de James Wan bir film uyarlaması yönetti, ancak onu doğrudan Bronson film evreninde kurmadı. Ve bu sefer, intikamın psikolojik, kendinden nefret eden sonuçları, titiz, üzücü ve korkunç ayrıntılarla araştırıldı.
20th Century Fox aracılığıyla görüntü
İLGİLİ: Yeni ‘Malign’ Afiş, James Wan’ın Yeni Korku Filmindeki Giallo Etkisini Kanallaştırıyor
Kitlesel sinemanın lüks bir alt-türünü tesadüfen başlatmaktan henüz yeni çıkmış olan Wan, ana karakterinin ne kadar aşağılık olduğunu biliyor. Ve yıldızı Kevin Bacon da resmin hemen her noktasında egosunu tıraş etmeye istekli. Bronson’ın Ölüm Arzusu serisindeki “sersem stoacılığı”ndan farklı olarak, Bacon’ın karakterinin kargaşaya kaymasını üstlenmesi, fiziksel çaba, hatta abartı ile işaretlenir. Nick Hume koşarken, dövüşürken ve bedelini ödemeye çalıştığı suçlulara ateş açarken, Bacon’ın yüzü vahşi korku ifadelerine, Nick’in tamamen kontrolsüzlüğünün bir tür amaçlı, kontrollü temsiline dönüşür. Bacon, görevin “çılgınlığa düşmek” kısmını anlıyor ve Nick’in bocalamasını tüm övünmeyen görkemiyle göstermeye hazır. Bu karakter seçimini desteklemek ve bir tez olarak altını çizmek için, Wan’ın bir otoparktaki biri de dahil olmak üzere resmi olarak en şık ama vahşi set parçalarından bazıları, dikkatlice koreografisi yapılmış şiddet patlamaları üzerine değil, terli, mücadeleci sahneler üzerine kuruludur. , aradaki ruh emici anlar. Yolculuk yorucu ve boş. Kahramanımıza güvenilemez.
Ama o hiç olabilir mi? Filmin ilk perdesinde Wan, gerekli “orta-üst sınıf beyaz adam ailesini seviyor” (onun vurgusu) kurulumunu içsel korkuyla aşılayarak yükseltiyor ve Bacon onu doğal soğuklukla aşılayarak yükseltiyor. Açılış başlıkları Nick, karısı Helen (Kelly Preston) ve iki oğlunun çok hızlı büyümesinin ev video görüntülerini oynuyor. Bu sekansta etkileyici miktarda kimya ve iyi niyet aktarılsa da (Nick’in en büyük oğlunun öldürülmesi olay örgüsünün gerekliliğinin ötesinde şaşırtıcı bir şekilde sert bir şekilde vurulmasına neden oldu), Wan onu puansız düz görüntüler yerine seyrek, sessizce, sade başlıklar oynamayı seçiyor. Görsel negatif alan yerine işitsel alan kullanmak, ustalığının içini dışını bilen saf bir film yapımcısının işaretidir ve Wan’ın bu teknikteki ustalığı (en şiddetli, agresif sekanslarda bile) izleyiciyi her seferinde bir boşlukla doldurur. Amaçsız bir intikam takıntısından kaynaklanan kemirici, doldurulamaz boşluk.
Bacon, Nick’i, doğasında var olan boşluğunun farkında olarak, şiddetli yollara düşmeden önce bile umutsuzca onu doldurmaya çalışan bir adam olarak tasvir ediyor. Nick tamamen kontrol, kişisel güç ve anlamsız bir dünyayı anlamlandırma ile ilgilidir. O bir aktüer, sürekli olarak “risk” fikrini kontrol sınırlarından kaygan bir eğim olarak tartıyor ve hesaplıyor. En büyük oğlu Brendan’ın (Stuart Lafferty) kendine güvenen, kontrollü bir hokey oyuncusu olmak için çok çalışmasını seviyor, ancak Brendan’ın profesyonel olarak peşinden gitmek için uzaklaşmak istemesinden hoşlanmıyor, bu habere içinde olması gerektiği iddialarıyla tepki veriyor. Böyle riskli bir kararın sorumluluğu. Bu yönetme, organize etme, kendini tüm kararlar için temel güç kaynağı haline getirme ihtiyacı, intikam öncesi kırılgan hissetmesine ve yer değiştirdiğinde sefil bir şekilde kırılmasına neden olur. Orta-üst sınıf beyaz Amerikalı erkek efsanesi, Breaking Bad (Ölüm Cezası’nın yayınlanmasından bir yıl sonra yayınlanmaya başlayan) gibi prestijli eserlerde zaten parçalanmış olan benzer bir değer dağılımının habercisidir. Dramatik azarlamanın en zor anlarından biri, Nick’in intikam arayışında değil, hayatta kalan oğlu Lucas’ta (Jordan Garrett) gözyaşları içinde Nick’in Brendan’ı ondan daha çok sevdiğinde, tüm kontrol hesaplarında Brendan’ın varlığının “daha mantıklı” olduğunda ısrar etmesinde gelir. ” Ona inanıyorum – ve bu sürekli değişen, ego güdümlü kontrol ihtiyacı duygusunun neden kişisel bir dürtüye intikama dönüştüğüne inanıyorum.
20th Century Fox aracılığıyla görüntü
Ölüm Cezası’nın üçüncü perdede öz farkındalığını ve eleştiri duygusunu kaybettiğini, bunun yerine doğrudan ortada oynanan bir tür toz haline getirici, fetişleştirilmiş, aşırı şiddet içeren bir eğlenceye dönüştüğü iddiasında bulunabilirsiniz. Nick başını tıraş eder, bir ton silah satın alır ve ailesini mahveden köleleri ezer. Resmi olarak, Wan gösterişli stilini geliştiriyor, silahlarını hazırlarken kamerayı Bacon’ın etrafında döndürüyor, terk edilmiş bir kilise setinin hesaplaşmasının üzerine solgun renkler döküyor ve besteci Charlie Clouser’ın endüstriyel nu-metali parçalamasına izin veriyor. Bacon, edimsel olarak, böcek gözlü terörünü o Bronson-vari alçak ve yavaş stoacılık, tüm çakıllı sesi ve parıldayan gözleri için takas ediyor. Genel olarak konuşursak, üçüncü perde, birisi size “Testere’yi yöneten adam resmi olmayan bir Ölüm Arzusu devam filmi çekiyor” dediğinde, hayal ettiğiniz türden bir ilk taslak film gibi hissetmeye başlayabilir.
Ancak kaputun altında daha çok şey oluyor ve kaputun parlak boyası hala bir amaca hizmet ediyor olabilir. Büyük bir olay örgüsü, filmin ikinci perdesinden üçüncü perdesine geçişini tetikler – ve bu tetiklemede, Wan’ın tarzı, seyrek tarafsızlıktan şık öznelliğe kayar. Wan sonunda Nick’e karakteri veriyor, biz izleyicilere değil, onun umutsuzca içinde var olmaya ve kontrol etmeye çalıştığı “intikam gerilim filmi”. Bu, Bacon’ın sert adamı tarafından alevlendirilen ve desteklenen, eleştiriden ziyade, resmi bir merhamet, hizalama eylemi girişimidir. Ama sonuçta hepsi bu intikam gerilim kinayelerindeki metinsel dürtüler tarafından parçalanmış, içi boş geliyor. Suçlu köleler, hoş karşılanan yıkıcı bir otoriter empati eyleminde kaybettikleri kişilerle mücadele ederken ve yas tutarken gösteriliyor. John Goodman, renkli, konuşkan silah satıcımız olarak, Bacon’a ana suçlu kötü Garret Hedlund’un oğlu olduğunu açıklar… Bacon’ın “Kontrol bendeyse kazanırım” mantığını ürkütücü bir şekilde en ürkütücü sonlarına kadar zorluyor. Filmin son notları bir zafer ya da arınma değil, tüm bunların muhtemelen bir hiç için olduğuna dair kalıcı, melankolik bir kavrayış.
Ölüm Cezası’nın ilk perdesinde Nick, oğlunun bir çete girişiminin parçası olarak öldürüldüğünü öğrendiğinde patlar: “Brendan’ın bir pisliğin kendini adam gibi hissedebilmesi için mi öldürüldüğünü söylüyorsun?” Filmin geri kalanı boyunca, Nick’in kendini adam gibi hissetmek için öldüren, bu boşluğu doldurabilen, temelde kırılmış dünyasının kralı olabilen pisliğe dönüşmesini, acı içinde bir korku içinde izliyoruz.Film işe yarıyor çünkü film biliyor Bu işe yarıyor çünkü başlığı Nick’in ardından kötülere ne vereceği ile ilgili değil: Nick ilk intikam eylemini gerçekleştirdiğinde, Hedlund’un karakteri onu arar ve ailesini tehdit eder, Nick’in kontrolün kendisinde olduğunda ısrar eder. Başlarına gelmek üzere olan kötü kader. “Onlara ölüm cezası aldın, orospu çocuğu” diye havlıyor. Ona inanıyorum ve film de inanıyor.
OKUYUN: Her Jason Momoa İntikam Filmi Dereceye Girdi (Ve Neden İntikam Filmleri Yapmayı Bırakmalı)
‘Matrix Resurrections’ Fragman Dağılımı: Ne?
Neo yeni bir Matrix’te mi? Trinity nasıl geri döndü? Ve yine beyaz tavşan dövmesi ne?
Sonrakini Oku
Yazar hakkında
Gregory Lawrence (1168 Makale Yayınlandı)
Gregory Lawrence (aka Greg Smith) bir yazar, yönetmen, sanatçı, söz yazarı ve komedyendir. Collider için yardımcı editördür ve Shudder, CBS, Paste Magazine, Guff, Smosh, Obsev Studios ve daha fazlası için yazmıştır. Pizzayı ve Mortal Kombat filmini çok seviyor. Daha fazlası için, www.smithlgreg.com
Gregory Lawrence’dan Daha Fazla