Papalık toplantısı -Papal conclave
|Bu makale bir serinin parçasıdır|
|Vatikan Şehri|
Bir papalık meclisi, Roma'nın papa olarak da bilinen bir piskoposunu seçmek için toplanan Kardinaller Koleji'nin bir toplantısıdır . Katolikler, papayı Aziz Petrus'un apostolik halefi ve Katolik Kilisesi'nin dünyevi başkanı olarak görürler .
Siyasi müdahale konusundaki endişeler, 1268–1271 arasındaki fetret döneminden sonra reformlara yol açtı ve Papa Gregory X'in 1274'teki İkinci Lyon Konseyi sırasında kardinal seçmenlerin inzivaya çekilmeleri gerektiğine dair kararnamesi ( Latince'de ' anahtarla') ve Yeni papa seçilinceye kadar gitmesine izin verilmedi. Toplantılar şimdi Vatikan'daki Apostolik Sarayı'nın Sistine Şapeli'nde düzenleniyor .
Apostolik Çağ'dan beri, Roma piskoposu, diğer piskoposlar gibi, din adamlarının ve piskoposluğun laiklerinin mutabakatı ile seçildi . 1059'da Kardinaller Heyeti seçmenlerin tek organı olarak tayin edildiğinde, seçmenlerin yapısı daha kesin olarak tanımlandı. O zamandan beri, sürecin diğer detayları gelişti. 1970'de Papa Paul VI, Ingravecentem aetatem'de seçmenleri 80 yaşın altındaki kardinallerle sınırladı . Mevcut prosedürler Papa II. John Paul tarafından 2007 ve 2013 yıllarında Papa XVI . Son papalık toplantısı 2013 yılında, Jorge Mario Bergoglio'nun Benedict XVI'nın ardından Papa Francis olarak seçilmesiyle gerçekleşti .
Tarihsel gelişim
Papa'nın seçilmesine ilişkin prosedürler neredeyse iki bin yılda gelişti . 1059'da Kardinaller Koleji kurulana kadar, Roma piskoposları, diğer bölgelerdekiler gibi, yerel din adamlarının ve insanların alkışları ile seçildi. Mevcut sisteme benzer prosedürler, 1268–1271 fetret döneminde Viterbo sulh hakimlerinin eyleminin ardından Gregory X Ubi periculum'u ilan ettiğinde 1274'te tanıtıldı.
Süreç, Gregory XV tarafından 1621 boğa Aeterni Patris Filius ile daha da rafine edildi ve bu da bir papa seçmek için kardinal seçmenlerin üçte iki çoğunluğunun gerekliliğini belirledi. Üçüncü Lateran Konseyi, başlangıçta 1179'da bir papa seçmek için kardinallerin üçte ikisinin gerekli olması şartını koymuştu. Bu şart, o zamandan beri kazanan adayın kendisi için oy kullanmasına izin verilip verilmediğine bağlı olarak değişti; bu durumlarda gerekli olan çoğunluk üçte iki artı bir oydu. Aeterni Patris Filius bu uygulamayı yasakladı ve seçim için gereken standart olarak üçte ikisini belirledi. Aeterni Patris Filius, alkışlarla seçilme olasılığını ortadan kaldırmadı, ancak bir papanın seçilmesinden önce gizli bir oylama yapılmasını şart koştu.
seçmen
Erken Hıristiyan toplulukları ortaya çıktıkça, komşu piskoposlukların piskoposlarının yardımıyla din adamları ve meslekten olmayanlar tarafından seçilen piskoposları seçtiler . Cyprianus (ö. 258), Papa Cornelius'un (görevde 251-253) Roma Piskoposu olarak "Tanrı'nın ve Kilisesi'nin emriyle, neredeyse tüm din adamlarının tanıklığıyla, yaşlı piskoposlar koleji [ sacerdotum " tarafından seçildiğini söylüyor. ] ve iyi adamlar". Diğer piskoposluklarda olduğu gibi, Roma Piskoposluğunun din adamları, Roma Piskoposu'nun seçim organıydı. Oy vermek yerine, piskopos genel oybirliği veya alkışlarla seçildi . Aday daha sonra genel onay veya ret için halka sunuldu. Seçim prosedürlerindeki bu kesinlik eksikliği zaman zaman rakip papaların veya antipopların ortaya çıkmasına neden oldu .
Meslekten olmayanların seçilen kişiyi reddetme hakkı, 769'da Lateran'da düzenlenen bir Sinod tarafından kaldırıldı, ancak 862'de Roma Sinodu sırasında Papa I. Nicholas tarafından Roma soylularına iade edildi. Roma'da güvenlik ve halk barışını sağlamakla görevli Kutsal Roma İmparatoru . 1059'da Papa II. Nicholas, In Nomine Domini'de kardinallerin, din adamlarının ve meslekten olmayanların onayını aldıktan sonra göreve başlayacak bir adayı seçmeleri gerektiğine karar verdiğinde, 1059'da geldi. Kardinal piskoposlar, asıl oylama için kardinal rahipleri ve kardinal diyakozları çağırmadan önce ilk önce toplanacak ve adayları tartışacaktı . 1139'daki İkinci Lateran Konseyi, alt ruhban sınıfının ve meslekten olmayanların onayını alma gerekliliğini ortadan kaldırırken, 1179'daki Üçüncü Lateran Konseyi, yeni bir papa seçerken tüm Kardinaller Koleji'ne eşit haklar verdi.
Orta Çağ ve Rönesans'ın çoğu boyunca, Katolik Kilisesi'nin herhangi bir zamanda yalnızca az sayıda kardinal vardı, Papa IV. Alexander (1254-1261) veya Papa John XXI (1276-1277) döneminde yedi kadar azdı. Seyahatin zorluğu, toplantılara gelenlerin sayısını daha da azalttı. Küçük seçmenler, her oylamanın önemini büyüttü ve ailevi veya siyasi bağlılıkları yerinden etmeyi neredeyse imkansız hale getirdi. Toplantılar aylar hatta yıllar sürdü. Gregory X, seçmenlerin inzivaya çekilmesini gerektiren 1274 kararnamesinde ayrıca her bir kardinal seçmeni iki hizmetçiyle sınırladı ve bir toplantı dördüncü ve dokuzuncu günlerine ulaştığında yiyeceklerini aşamalı olarak paylaştırdı. Kardinaller bu kuralları beğenmediler; Papa Adrian V onları 1276'da geçici olarak askıya aldı ve John XXI'nin Licet felicis kayıtları aynı yıl onları iptal etti. Uzun seçimler yeniden başladı ve Papa Celestine V'in 1274 kurallarını yeniden yürürlüğe koyduğu 1294 yılına kadar norm olmaya devam etti . Bunu uzun fetret dönemi izledi: 1314-1316'da, orijinal toplantıların paralı askerler tarafından kuşatıldığı ve neredeyse iki yıl boyunca yeniden toplanmadığı Avignon Papalığı sırasında ; ve 1415-1417'de Batı Şizmi'nin bir sonucu olarak .
1899 yılına kadar, Kutsal Kolej'e genellikle birkaç meslekten olmayan üyenin dahil edilmesinin düzenli bir uygulama olması dikkat çekicidir. Bunlar genellikle önde gelen soylular veya rahip olmayan keşişlerdi ve her durumda bekarlık gerekliydi. Teodolfo Mertel'in 1899'da ölümüyle bu uygulamaya son verildi. 1917'de, o yıl ilan edilen Canon Kanunu, tüm kardinallerin rahip olması gerektiğini açıkça belirtti. 1962'den beri, 1975'ten sonra kardinal yapılan ve 80 yaşında veya daha büyük olan birkaç rahip dışında, tüm kardinaller piskopos olmuştur, episkoposluk koordinasyonu şartından muaf tutulmuştur. 1975'te Paul VI, 80 yaş ve üzerindekilerin papalık toplantılarında oy kullanmasına izin verilmediğine karar verdi.
1587'de Papa Sixtus V, İsrailoğulları'nı yönetmede 70 yaşlı tarafından desteklenen Musa örneğini takiben kardinallerin sayısını 70 ile sınırladı : altı kardinal piskopos, 50 kardinal rahip ve 14 kardinal diyakoz. Papa John XXIII'ün (1958–1963) ulusların Kardinaller Koleji'ndeki temsilini genişletme girişimleriyle başlayarak, bu sayı arttı. 1970'de Paul VI, bir toplantı başlamadan önce seksen yaşına ulaşan kardinallerin katılmaya uygun olmadığına karar verdi. 1975'te kardinal seçmen sayısını 120 ile sınırladı. Bu teorik sınır olarak kalsa da, haleflerinin tümü kısa süreler için bunu aştı. John Paul II (görevde 1978-2005) de yaş sınırını biraz değiştirdi, böylece bir papalık boşluğundan önce (conclave başlamadan önce değil) 80 yaşına giren kardinaller seçmen olarak görev yapamaz; bu, meclisin yaş sınırına çok yakın bir kardinali dahil etmek veya hariç tutmak için planlanması fikrini ortadan kaldırdı (ve 2013'te, papalık boşaldığında 79 yaşında olan Kardinal Walter Kasper, 80 yaşında toplantıya katıldı).
Seçmen ve aday seçimi
Başlangıçta, meslekten olmayan statü, Roma'nın See'sine seçilmeyi engellemedi. 374'te Milano Piskoposu olan St. Ambrose örneğinde olduğu gibi, piskoposluk piskoposları bazen hala katekümenken seçilirdi . 769, özellikle zaten piskopos olanlar hariç olmak üzere, yalnızca bir kardinal rahip veya kardinal deacon'un seçilebileceğini kararlaştırdı. Kilise uygulaması 817 gibi erken bir tarihte bu kuraldan saptı ve 882'den Caere Piskoposu Papa I. Marinus'un seçilmesiyle bu kuralı tamamen görmezden geldi . Nicholas II, 1059 sinodunda, tercihin Roma ruhban sınıfına verilmesini kararlaştırarak, ancak kardinal piskoposları, karar verirlerse başka bir yerden bir din adamı seçmekte özgür bırakarak, mevcut uygulamayı resmi olarak kodladı. 1179 Konseyi, uygunluk konusundaki bu kısıtlamaları iptal etti. 15 Şubat 1559'da IV. Paul, eski Katolik yasasının bir kodifikasyonu olan Papalık Bull Cum ex apostolatus officio'yu yayınladı; bu, aleni ve açık kafir haline gelen eski Katolikler de dahil olmak üzere Katolik olmayanların hariç tutulması için yalnızca Katoliklerin Papa seçilebileceğini söyledi.
1378'de Papa Urban VI, Kardinaller Koleji dışından seçilen son papa oldu. Papa olarak seçilen ve henüz atanmış bir rahip ya da deacon olmayan son kişi, 1513'te Papa X. ) gıyabında . Milano Başpiskoposu Giovanni Montini, 1958 toplantısında henüz bir kardinal olmasa da birkaç oy aldı . Katolik Kilisesi, kadınların geçerli bir şekilde atanamayacağını kabul ettiğinden, kadınlar papalık için uygun değildir. Papa, Roma Piskoposu olmasına rağmen, İtalyan kökenli olması gerekmez . 2017 itibariyle, en son üç meclis bir Polonyalı (1978), bir Alman (2005) ve bir Arjantinli (2013) seçti.
Lateran Üçüncü Konseyi'nin gerekli çoğunluğu üçte ikisine çıkardığı 1179'a kadar basit bir çoğunluk oyu yeterliydi. Kardinallerin kendileri için oy kullanmalarına izin verilmediğinden (1621'den sonra), oy pusulaları gizliliği sağlamak ve aynı zamanda kendi kendine oy vermeyi önlemek için tasarlandı. 1945'te Papa Pius XII, kendisi için kardinal oy kullanma yasağını kaldırdı ve gerekli çoğunluğu her zaman üçte iki artı bire çıkardı. İmzalı oy pusulasına olan ihtiyacı da ortadan kaldırdı. Halefi John XXIII, oy veren kardinal seçmen sayısı üçe bölünebiliyorsa, üçte iki artı bire kadar yuvarlama ile üçte iki çoğunluğu derhal geri aldı. Paul VI on üç yıl sonra Pius XII'nin prosedürünü eski haline getirdi, ancak II. John Paul onu tekrar bozdu. 1996'da, II. John Paul'ün anayasası, otuz üç veya otuz dört oylamadan sonra çıkmazın devam etmesi halinde mutlak çoğunlukla seçime izin verdi (bir oylama, toplantının ilk öğleden sonra gerçekleşmişse otuz dört oylama). 2007'de Benedict XVI, John Paul II'nin değişikliğini iptal etti (bu, üçte iki çoğunluk şartını etkili bir şekilde ortadan kaldırdı, çünkü herhangi bir çoğunluk, basit bir çoğunluk bir sonraki papayı seçmek için yeterli olana kadar seçimi engellemek için yeterliydi), üçte iki çoğunluk gerekliliğini yeniden teyit etti. .
- Accessus, kardinaller için gerekli olan üçte iki çoğunluğa ulaşmak ve toplantıyı sona erdirmek amacıyla en son oylarını başka bir adaya katılmak için değiştirmeleri için bir yöntemdi. Bu yönteme ilk olarak Kardinal Dekan tarafından 1903 toplantısında izin verilmedi .
- Alkışlarla, kardinaller oybirliğiyle yeni papa quasi afflati Spiritu Sancto'yu ( sanki Kutsal Ruh'tan ilham almış gibi ) ilan ettiler. Bu, herhangi bir resmi oylama yapılmadan önce gerçekleştiyse, yönteme tapınma adı verildi, ancak Papa Gregory XV 1621'de bu yöntemi hariç tuttu.
- Uzlaşma yoluyla seçim yapmak için, çıkmaza giren bir Kolej, seçimi, hepsinin uymayı kabul ettiği bir kardinaller komitesine oybirliğiyle devreder.
- İnceleme, gizli oylama yoluyla yapılan seçimdir.
Uzlaşma yoluyla yapılan son seçim, 1316'daki Papa XXII . Universi Dominici gregis, 1996'da uzun süredir kullanılmayan alkışlama ve uzlaşma yöntemlerini resmen kaldırarak, incelemeyi şimdi yeni bir papanın seçilmesi için onaylanmış tek yöntem haline getirdi.
laik etki
Kilise tarihinin önemli bir bölümünde, güçlü hükümdarlar ve hükümetler, liderlerinin seçimini etkiledi. Örneğin, Roma imparatorları bir zamanlar papa seçimlerinde önemli ölçüde söz sahibiydiler. 418'de İmparator Honorius, tartışmalı bir seçim yaparak Papa I. Boniface'i rakibi Antipope Eulalius'a karşı destekledi . Boniface I'in talebi üzerine Honorius, gelecekteki davalarda, tartışmalı herhangi bir seçimin yeni bir seçimle çözülmesini emretti. Batı Roma İmparatorluğu'nun çöküşünden sonra, nüfuz İtalya'nın Ostrogot krallarına geçti ve 533'te Papa II. John, Ostrogot hükümdarlarının seçimleri onaylama hakkını resmen tanıdı. 537'de Ostrogot monarşisi devrildi ve güç Bizans imparatorlarına geçti . Yetkililerin seçime devam etmeden önce bir papanın ölümü üzerine Ravenna Eksarhlığı'nı bilgilendirmesini gerektiren bir prosedür kabul edildi . Seçmenler bir seçime vardıklarında, seçilen kişinin göreve başlayabilmesi için gerekli olan imparatorun onayını talep eden Konstantinopolis'e bir delegasyon göndermeleri gerekiyordu. Konstantinopolis'e gidiş gelişler uzun gecikmelere neden oldu. Papa II. Benedict (684-685) onlar hakkında şikayet edince, İmparator IV. Konstantin (654-685), imparatorların seçimleri onaylaması şartına son vererek razı oldu. Bundan sonra, İmparatora sadece haber verilmesi gerekiyordu. Bir Bizans imparatoruna haber veren son papa, 741'de Papa Zachary idi .
9. yüzyılda, Kutsal Roma İmparatorluğu papalık seçimleri üzerinde kontrol sahibi olmaya başladı. Charlemagne (800 - 814 arası İmparator) ve Dindar Louis (813 - 840 arası İmparator) Kiliseye müdahale etmezken, I. Lothair (817 - 855 arası İmparator) bir seçimin ancak imparatorluk büyükelçilerinin huzurunda yapılabileceğini iddia etti. . 898'deki ayaklanmalar Papa IX. John'u Kutsal Roma İmparatoru'nun idaresini tanımaya zorladı. Aynı zamanda, özellikle saeculum obscurum (Latince "karanlık çağ") olarak bilinen onuncu yüzyıl döneminde, Roma soyluları da büyük etki yaratmaya devam etti .
1059'da, oy hakkını kardinallere sınırlayan aynı papalık boğası da Kutsal Roma İmparatoru'nun (o sırada IV . papalık anlaşmalarının izin verdiği durumlar dışında seçimlerde. Papa Gregory VII (1073-1085 görevinde), Kutsal Roma İmparatorlarının müdahalesine boyun eğen son Papaydı. Onunla Kutsal Roma İmparatorluğu arasındaki Investiture Tartışmasının neden olduğu gedik, İmparator'un rolünün kaldırılmasına yol açtı. 1122'de Kutsal Roma İmparatorluğu papalık kararını kabul ederek Solucanlar Konkordatosu'na katıldı .
Yaklaşık 1600'den itibaren, bazı Katolik hükümdarlar bir jus exclusivae (dışlanma hakkı), yani papalık seçimleri üzerinde bir veto kardinal aracılığıyla uygulanan bir veto talep ettiler . Gayri resmi bir sözleşmeyle, veto talebinde bulunan her devlet, her toplantı için bir kez hakkını kullanabilir. Bu nedenle, bir taç kardinal vetosunu, söz konusu adayın seçilmesinin muhtemel göründüğü son ana kadar açıklamadı. Seçimden sonra veto kullanılamaz. Kutsal Roma İmparatorluğu 1806'da dağıldıktan sonra veto yetkisi Avusturya İmparatorluğu'na geçti . Vetonun son uygulaması 1903'te Prens Jan Puzyna de Kosielsko'nun Kardinaller Koleji'ne Avusturya'nın Mariano Rampolla'nın seçilmesine karşı çıktığını bildirmesiyle gerçekleşti . Sonuç olarak, Kolej Giuseppe Sarto'yu altı ay sonra Anayasa Komisyonu nobis'i çıkaran Papa Pius X olarak seçti ve gelecekte hükümetinin vetosunu ileten herhangi bir kardinalin aforoz latae sententiae maruz kalacağını ilan etti .
tecrit ve çözünürlük
Daha önceki yıllarda papalık seçimlerinde uzayan kilitlenmeleri çözmek için, yerel yetkililer, örneğin ilk olarak 1241'de Roma şehrinde ve muhtemelen bundan önce 1216'da Perugia'da olduğu gibi, kardinal seçmenlerin zorla tecrit edilmesine başvurdular . 1269'da, kardinallerin zorla tecrit edilmesi tek başına bir papa üretmeyi başaramayınca, Viterbo şehri ekmek ve su dışında herhangi bir malzeme göndermeyi reddetti. Bu bile bir sonuç vermediğinde, kasaba halkı seçimi hızlandırmak amacıyla Palazzo dei Papi'nin çatısını kaldırdı.
Gelecekteki uzun seçimlerden kaçınmak için Gregory X, 1274 Ubi periculum ilanıyla katı kurallar getirdi . Kardinaller kapalı bir alanda tecrit edilecek ve bireysel odalara izin verilmeyecekti. Hasta olmadıkça hiçbir kardinalin ikiden fazla hizmetçinin katılmasına izin verilmedi. Dışarıdan temastan kaçınmak için yiyecekler bir pencereden sağlandı. Üç günlük toplantıdan sonra, kardinallere günde sadece bir yemek verilecekti; beş gün sonra sadece ekmek ve su alacaklardı. Toplantı sırasında, hiçbir kardinal herhangi bir dini gelir elde etmeyecekti.
Adrian V, Gregory X'in katı düzenlemelerini 1276'da kaldırdı, ancak iki yıllık bir boşluğun ardından 1294'te seçilen Celestine V, onları geri getirdi. 1562'de Pius IV, toplantının çevrelenmesi ve diğer prosedürlerle ilgili düzenlemeler getiren bir papalık boğa yayınladı. Gregory XV, seçimle ilgili en küçük ayrıntıları kapsayan iki boğa yayınladı; ilki 1621'de seçim süreçleriyle ilgiliyken, diğeri 1622'de uyulması gereken törenleri belirledi. Aralık 1904'te Papa Pius X, önceki kuralların neredeyse tamamını birleştiren ve bazı değişiklikler yapan bir apostolik anayasa yayınladı, Vacante sede apostolica . John Paul II, 1996'da birkaç reform başlattı.
Konklavların yeri on dördüncü yüzyılda sabitlendi. Batı Şizminin 1417'de sona ermesinden bu yana, bunlar Roma'da (Roma'yı işgal eden Fransız birliklerinin seçimlerin Venedik'te yapılmasını zorunlu kıldığı 1799-1800 hariç ) ve normalde 1929'daki Lateran Antlaşmalarından bu yana, bağımsız Vatikan Şehir Devleti olmuştur. Quirinal Sarayı'nın kullanıldığı 1846 yılından bu yana, Vatikan'daki Sistine Şapeli seçim yeri olarak hizmet vermiştir. Papalar, haleflerinin seçimine ilişkin kuralları sık sık ince ayarladılar: Papa Pius XII'nin Vacantis Apostolicae Sedis'i (1945) 1958'deki toplantıyı yönetti, Papa John XXIII'nin Summi Pontificis electio (1962) 1963'teki toplantıyı, Papa Paul VI. Romano Pontifici eligendo ( 1975) 1978'in iki meclisi, John Paul II'nin Universi Dominici Gregis ( 1996) 2005'in ve Benedict XVI (2007, 2013) tarafından 2013'ün iki değişikliği.
Modern uygulama
1996'da II . John Paul, Papa XVI . . Universi Dominici gregis altında, kardinaller Vatikan Şehri'nde özel olarak inşa edilmiş bir bina olan Domus Sanctae Marthae'de kalacak, ancak Sistine Şapeli'nde oy kullanmaya devam edecekler.
Her zaman bir kardinal piskopos olan Kardinaller Koleji dekanı tarafından çeşitli görevler yerine getirilir . Dekanın yaşı nedeniyle toplantıya katılma hakkı yoksa, onun yerini her zaman bir kardinal piskopos olan alt dekan alır. Alt dekan da katılamazsa, katılan kıdemli kardinal piskopos işlevleri yerine getirir.
Kardinaller Heyeti küçük bir organ olduğundan, seçmenlerin genişletilmesi yönünde öneriler oldu. Önerilen reformlar arasında, seçim organı olarak Kardinaller Meclisi'nin çok daha fazla üye içeren Piskoposlar Meclisi ile değiştirilmesine yönelik bir plan yer alıyor. Mevcut prosedüre göre, sinod sadece papa tarafından çağrıldığında toplanabilir. Universi Dominici gregis, bir papanın ölümü sırasında bir sinod veya ekümenik konsey toplantıda olsa bile, seçimi gerçekleştiremeyeceğini açıkça belirtir . Papa'nın ölümü üzerine, her iki organın da yargılamaları askıya alınır ve ancak yeni papanın emriyle yeniden başlatılır.
Papa'nın konumu için kampanya yürütmek kötü bir biçim olarak kabul edilir. Hangi kardinallerin seçilme konusunda ciddi umutları olduğu konusunda her zaman çok fazla dış spekülasyon vardır. Bir papa hasta veya yaşlı olduğunda ve medyada potansiyel adayların kısa listeleri göründüğünde spekülasyonlar artma eğilimindedir. Papalık için bir umut olarak kabul edilen bir kardinal, gayri resmi olarak, 20. yüzyılın ortalarında İtalyanca konuşan Vatikan gözlemcileri tarafından icat edilen ve kelimenin tam anlamıyla " papa yetenekli".
Bir papanın ölümü
Papa'nın ölümü, görevi geleneksel olarak papalık litürjik kutlamalarının efendisinin ve din adamlarının, sekreterinin huzurunda vaftiz (papalık değil) adını üç kez söyleyerek yerine getiren kardinal camerlengo veya mabeyinci tarafından doğrulanır. ve Apostolik Kamera Şansölyesi . Camerlengo, papanın taktığı Balıkçının Yüzüğü'ne sahip olur; yüzük, papalık mührü ile birlikte daha sonra Kardinaller Koleji'nin önünde yok edilir. Gelenek, belgelerin sahteciliğini önlemek için ortaya çıktı, ancak bugün sadece papanın saltanatının sonunun bir sembolü.
Sede vacante sırasında, papalık boşluğu bilindiği gibi, bazı sınırlı yetkiler Kardinaller Koleji dekanı tarafından toplanan Kardinaller Koleji'ne geçer. Tüm kardinaller, sağlıkları elvermeyen veya seksen yaşın üzerindekiler hariç, genel kardinaller topluluğuna katılmakla yükümlüdür (ancak bu kardinaller, dilerlerse oy kullanmayan üyeler olarak katılmayı seçebilirler). Kilisenin günlük işleriyle ilgilenen özel cemaat, kurayla seçilen kardinal camerlengo ve üç kardinal yardımcıyı (bir kardinal piskopos, bir kardinal rahip ve bir kardinal deacon) içerir. Her üç günde bir, kura ile yeni kardinal yardımcıları seçilir. Camerlengo ve yardımcıları, diğer şeylerin yanı sıra, seçimin gizliliğini korumaktan sorumludur.
Geleneklere göre, papanın ölümünden sonraki dört ila altı gün içinde, hacıların ölü papayı görmeleri için zaman bırakan ve hacıların ölü papayı görmeleri için zaman bırakan ve gelenek olarak bilinen dokuz günlük yas dönemi içinde gerçekleşen papanın cenaze töreniyle ilgili olarak cemaatler belirli düzenlemeler yapmalıdır. novemdiales, Latince " dokuz gün" anlamına gelir. Cemaatler ayrıca, toplantının başlama tarihini ve saatini de belirler. Toplantı normalde papanın ölümünden on beş gün sonra yapılır, ancak Cemaatler, diğer kardinallerin Vatikan'a gelmesine izin vermek için süreyi en fazla yirmi güne kadar uzatabilir.
Papa'nın istifası
Papalık makamındaki bir boşluk, papalık istifasından da kaynaklanabilir . Benedict XVI'nın 28 Şubat 2013'te istifasına kadar, 1415'te XII . bu belgede "Apostolik Makamı'nın boşalması Yüce Pontiff'in istifası sonucunda ortaya çıksa bile" gözetilmelidir.
Papalığın istifası durumunda , Balıkçının Yüzüğü Kardinal Camerlengo'nun gözetimine bırakılır ; Kardinaller Koleji'nin huzurunda, Kardinal Camerlengo, yüzüğün içine küçük bir gümüş çekiç ve keski ile bir X (haç için) işaretler ve artık resmi papalık belgelerini imzalamak ve mühürlemek için kullanılamayacak şekilde şeklini bozar.
Benedict XVI, Dünyanın Işığı: Papa, Kilise ve Zamanın İşaretleri adlı kitabında, zaten teolojik olarak saygınlığı olan sağlık gerekçesiyle tahttan çekilme fikrini savundu.
Sistine Şapeli'nin mühürlenmesinden önce
Kardinaller seçimden önce iki vaaz dinlerler: biri meclise fiilen girmeden önce, diğeri de Sistine Şapeli'ne yerleştikten sonra. Her iki durumda da vaazlar, Kilise'nin mevcut durumunu ortaya koymak ve bir papanın o belirli zamanda sahip olması gereken nitelikleri önermek içindir. 2005 meclisindeki ilk vaiz Fr. Papalık ailesinin vaizi ve Capuchin Fransisken tarikatının bir üyesi olan Raniero Cantalamessa, kardinallerin toplantının başladığı günden önce düzenlenen toplantılarından birinde konuştu. Papalık Doğu Enstitüsü'nde eski bir profesör olan ve Kardinaller Koleji'nin (yaş nedeniyle) oy hakkı olmayan bir üyesi olan Kardinal Tomáš Špidlík, nihayet toplantı için kapılar kapanmadan hemen önce konuştu.
Kardinallerin cemaatleri tarafından belirlenen günün sabahı, kardinal seçmenler Ayini kutlamak için Aziz Petrus Bazilikası'nda toplanır . Sonra öğleden sonra Apostolik Sarayı'ndaki Pauline Şapeli'nde toplanırlar ve Azizlerin Litany'sini söylerken Sistine Şapeli'ne geçerler . Kardinaller ayrıca Kutsal Ruh'u yakararak " Veni Creator Spiritus " şarkısını söyleyecekler, ardından havarisel anayasalar tarafından belirlenen prosedürleri yerine getirmek için yemin edecekler; seçilirse, Vatikan'ın özgürlüğünü savunmak ; gizliliği korumak; ve laik yetkililerin oy kullanma konusundaki talimatlarını dikkate almamak. Kıdemli kardinal, yemini baştan sona yüksek sesle okur; öncelik sırasına göre (rütbelerinin aynı olduğu durumlarda kıdemleri öncelik olarak alınır), diğer kardinal seçmenler İncillere dokunarak yemini tekrar ederler . Yemin şudur:
Et ego [verilen isim] Cardinalis [soyadı] spondeo, voveo ac iuro. Sancta Dei Evangelia, tango quae manu mea tango.
Ve ben, [isim] Kardinal [soyadı], söz ver, rehin ve yemin et. Öyleyse bana yardım et Tanrım ve şimdi elimle dokunduğum bu Kutsal İnciller.
Yabancıları kovmak
Mevcut tüm kardinaller yemin ettikten sonra, papalık ayin kutlamalarının ustası, kardinal seçmenler ve toplantı katılımcıları dışındaki tüm kişilere Şapel'i terk etmelerini emreder. Geleneksel olarak, Sistine Şapeli'nin kapısında durur ve şöyle seslenir: " Ekstra omnes! " ( Latince 'Dışarıda, [sizin] hepiniz'). Daha sonra kapıyı kapatır. Modern uygulamada, papalık litürjik kutlamalarının ustası Sistine Şapeli'nin kapısında durmak zorunda değildir - 2013 toplantısında, Usta Guido Marini sunağın önünde durdu ve bir mikrofon aracılığıyla komuta verdi ve sadece kiliseye gitti. yabancılar gittikten sonra onları kapatmak için şapel kapıları.
Seçimin başlamasından önce cemaatler tarafından belirlenen bir din adamı gibi efendinin kendisi kalabilir. Din görevlisi, Kilise'nin karşı karşıya olduğu sorunlar ve yeni papanın sahip olması gereken nitelikler hakkında bir konuşma yapar. Konuşma sona erdikten sonra, din adamı ayrılır. Duaların okunmasının ardından kıdemli kardinal prosedürle ilgili herhangi bir şüphe olup olmadığını soruyor. Şüphelerin giderilmesinden sonra seçim başlayabilir. Yine de, toplantı başladıktan sonra gelen kardinaller kabul edilir. Hasta bir kardinal veya tuvaleti kullanmak zorunda olan bir kardinal, toplantıdan ayrılabilir ve daha sonra tekrar kabul edilebilir; hastalık dışında herhangi bir nedenle ayrılan bir kardinal, toplantıya geri dönemez.
Geçmişte kardinal seçmenlere görevliler (" conclavists ") eşlik edebilirken, şimdi sadece bir hemşire, Kardinaller Cemaati tarafından onaylandığı gibi sağlık sorunları nedeniyle bu tür bir yardıma ihtiyacı olan bir kardinale eşlik edebilir. Kardinaller Koleji Sekreteri, papalık ayin kutlamalarının ustası, iki tören ustası, iki Papalık Kutsallığı görevlisi ve Kardinaller Koleji dekanına yardımcı olan bir din adamı da toplantıya kabul edilir. Rahipler, farklı dillerde itirafları dinlemek için hazırdır ; iki doktor da kabul edilmektedir. Son olarak, kat hizmetleri ve yemeklerin hazırlanması ve servisi için kesinlikle sınırlı sayıda hizmetli personele izin verilmektedir.
Toplantı sırasında gizlilik korunur; kardinallerin yanı sıra meclis üyeleri ve personelin seçimle ilgili herhangi bir bilgiyi ifşa etmesi yasaktır. Kardinal seçmenler, posta, radyo, telefon, internet, sosyal medya veya başka yollarla toplantı odası dışında kimseyle yazışamaz veya sohbet edemez ve gizlice dinlemek otomatik aforozla cezalandırılabilir bir suçtur ( latae sententiae ). Sadece üç kardinal seçmenin, Kolej'in onayından önce, görevlerini yerine getirmek için dış dünyayla ciddi koşullar altında iletişim kurmasına izin verilir: Başlıca Hapishane, Roma Piskoposluğu Kardinal Vekili ve Vatikan Şehri Eyaleti Genel Vekili .
Papa Francis'i seçen toplantıdan önce, Sistine Şapeli gizli " hataları " veya gözetleme cihazlarını tespit etmek için en son elektronik cihazlar kullanılarak "süpürülüyordu" (bulunduğuna dair herhangi bir rapor yoktu, ancak önceki toplantılarda kılık değiştirmiş olan basın muhabirleri) meclis görevlilerinin keşfedildiği gibi). Universi Dominici gregis, gazete, radyo ve televizyon gibi medyayı özellikle yasaklar. Vatikan'da Wi-Fi erişimi engellendi ve kardinal seçmenlerle her türlü elektronik iletişimi önlemek için Sistine Şapeli'ne kablosuz sinyal bozucular yerleştirildi.
oylama
İlk günün öğleden sonra, bir oylama ("inceleme" olarak anılır) yapılabilir, ancak gerekli değildir. İlk gün öğleden sonra oylama yapılırsa ve hiç kimse seçilmezse veya oylama yapılmadıysa, birbirini izleyen her gün en fazla dört oylama yapılır: her sabah iki ve her öğleden sonra iki. Seçmenler, sabah ve öğleden sonra oylamadan önce, genel kurul kurallarına uyacaklarına dair yemin ederler. Üç günlük oylamadan sonra sonuç alınamazsa, kıdemli kardinal deacon tarafından dua ve adres için süreç en fazla bir gün durdurulur. Yedi oylamadan sonra, süreç aynı şekilde yeniden askıya alınabilir ve adres şimdi kıdemli kardinal rahip tarafından teslim edilir. Yedi oylamadan sonra sonuç alınamazsa, oylama bir kez daha askıya alınır, adres kıdemli kardinal piskopos tarafından verilir. Yedi oylamadan sonra dua, tefekkür ve diyalog günü olacak. Aşağıdaki oylamalarda, yalnızca son oylamada en çok oyu alan iki isim, üçte iki çoğunluğun gerekli olduğu ikinci tur seçimde uygun olacaktır. Oy kullanan iki kişi, kardinal seçmenlerse, kendilerinin oy kullanma hakkı yoktur.
Oylama süreci üç aşamadan oluşur: “ön inceleme”, “inceleme” ve “inceleme sonrası”.
ön inceleme
Ön inceleme sırasında, törenlerin efendileri Eligo in Summum Pontificem ("Yüce Papa olarak seçiyorum") kelimelerini içeren oy pusulaları hazırlar ve her bir kardinal seçmene en az iki tane verir. Kardinaller oylarını yazmaya başlayınca, Kardinaller Koleji sekreteri, papalık ayin kutlamalarının efendisi ve törenlerin efendileri çıkar; küçük kardinal diyakoz daha sonra kapıyı kapatır. Küçük kardinal diyakoz daha sonra kurayla dokuz isim çeker; ilk üçü müfettiş, ikinci üçü revir ve son üç müfettiş olur. Yeni denetçiler, revirler ve gözden geçirenler ilk incelemeden sonra tekrar seçilmez; aynı dokuz kardinal ikinci inceleme için aynı görevi yerine getiriyor. Öğle yemeğinden sonra seçim, kardinallerin Sistine Şapeli'nde yeniden toplanmasıyla yeniden alınan meclisin kurallarına uyma yemini ile devam ediyor. Yeni denetçiler, infirmarii ve gözden geçirenler için dokuz isim seçildi . Üçüncü inceleme daha sonra başlar ve gerekirse dördüncü bir inceleme hemen takip eder. Benedict tarafından 2007 yılında bu kurallarda herhangi bir değişiklik yapılmamıştır. Mart 2013'te Papa Francis'in seçilmesinde bu kurallara (bilindiği kadarıyla, bir toplantının gizliliği göz önüne alındığında) uyulmuştur.
inceleme
Seçimin inceleme aşaması şu şekildedir: Kardinal seçmenler, öncelik sırasına göre, tamamladıkları oy pusulalarını (yalnızca oy veren kişinin adını taşıyan) denetçilerin bulunduğu sunağa götürmeye devam eder. Oylamadan önce, her kardinal seçmen aşağıdaki Latince yeminini eder:
Test Uzmanı Christum Dominum, benim hakkımda değerlendirme, bana eum eligere, quem secundum Deum iudico eligi debere.
Oyumun Tanrı'nın önünde seçilmesi gerektiğini düşündüğüm kişiye verilmesine, yargıcım olacak Rab Mesih'i tanık olarak çağırıyorum.
Herhangi bir kardinal seçmen şapelde bulunuyorsa, ancak sakatlık nedeniyle sunağa gidemiyorsa, yemin okunduktan sonra son denetçi ona gidip oy pusulasını alabilir. Herhangi bir kardinal seçmen sakatlığı nedeniyle odasına kapatılırsa, revir odalarına oy pusulası ve sandıkla gider. Bu tür hasta kardinaller oy pusulalarını doldurur ve yeminini eder ve oy pusulalarını sandığa atar. Revir kiliseye döndüğünde, sayılarının hasta kardinallerin sayısıyla eşleşmesini sağlamak için oy pusulaları sayılır; daha sonra uygun bir kapta depolanırlar. Bu yemini tüm kardinaller oylarını kullanırken alırlar. İlk incelemede kimse seçilmezse, hemen ikinci bir inceleme yapılır. Sabah iki ve öğleden sonra iki olmak üzere her gün en fazla toplam dört inceleme yapılabilir.
Oy verirken yemin isimsizdir, çünkü seçmenin adı artık oy pusulasında adayınkiyle imzalanmaz. (Önceden, oy pusulası, motifini [benzersiz tanımlama kodu] içeren seçmen tarafından imzalanmıştı. Daha sonra imzasını ve motifini örtmek için iki yerde katladı. Bundan sonra, yarı yarıya sonuçlanması için balmumu ile mühürlendi. gizli oy.) 1945'ten önceki prosedür buydu. Yukarıdaki örnek, en son 1939 meclisinde kullanılan eski üç bölümlü yarı gizli oy pusulasının bir kopyası. 1621. Tamamen gizli oylamalar (mevcut ve oy kullanan kardinallerin tercihine bağlı olarak) bazen 1621'den önce kullanılıyordu, ancak bu gizli oylamalar, oy gerçekten kullanıldığında yemin edilmemişti. 1621'den önceki bazı toplantılarda, kardinaller sözlü olarak oy kullandılar ve bazen kullanılan oyların sayılmasını kolaylaştırmak için gruplar halinde durdular. Oy pusulasının katlanmış iki parçasının kapsadığı seçmen imzası ve motifi, 1621'de XV. İngiltere'nin Kardinal Kutbu 1549'da belirleyici oyu kendisi için kullanmayı reddetti (ve seçilmedi), ancak 1492'de Kardinal Borgia ( Papa Alexander VI ) kendisi için belirleyici oyu kullandı. Papalığa karşı Protestanlıktan kaynaklanan ölümcül bir meydan okuma ve 16. yüzyılın sonlarında ve 17. yüzyılın başlarında birkaç fırtınalı toplantı nedeniyle bölünme korkusuyla karşı karşıya kalan Gregory XV, herhangi bir kardinalin kendisi için karar verici oyu kullanmasını önlemek için bu prosedürü oluşturdu. 1945'ten beri, bir kardinal yine kendisi için karar veren oyu kullanabilir, ancak üçte iki çoğunluk kuralı, II. John Paul'ün 1996'da bu kuralı değiştirmesi dışında (33 oylamadan sonra basit çoğunluk yeterliydi) her zaman devam etti. üçte iki çoğunluk kuralı 2007'de XVI.
1621'den önce, alınan tek yemin, kardinaller toplantıya girdiğinde ve kapılar kilitlendiğinde ve her sabah ve öğleden sonra oy vermek için Sistine Şapeli'ne girdiklerinde, o sırada yürürlükte olan toplantının kurallarına itaat etmekti. Gregory XV, kardinallerin "nezaket oyları" vererek zaman kaybetmelerini önlemek ve bunun yerine papalık tahtı için gerçekçi aday sayısını belki iki veya üçe indirgemek için her kardinal oy kullandığında alınan ek yemini ekledi. Papa seçiminde hız önemliydi ve bu, kardinalleri yeni bir papa seçme ve potansiyel olarak seçilebilir adayların sayısını azaltma gibi ciddi bir iş haline getirmek için bir yemin kullanmak anlamına geliyordu. Gregory XV'in 1621'deki ve 1622'de yeniden onaylanan reformları, bir papa seçiminde kullanılan yazılı ayrıntılı adım adım prosedürü yarattı; esasen 2013'te Papa Francis'i seçmek için kullanılan prosedürle aynı olan bir prosedür. 1621'den bu yana en büyük değişiklik, seçmenlerin oy pusulalarını imzalamalarını gerektiren kuralın kaldırılmasıydı ve bu da isimsiz yeminlerden yararlanan ayrıntılı inceleme prosedürüyle sonuçlandı. 1945'ten başlayarak, bir seçmen kendisi için oy kullanabilir ve daha sonra, oy kabın içine düştüğünde yaptığı yemin aracılığıyla Tanrı'ya, kendisini papalık için en uygun kişi olarak ilan etmesi için çağrıda bulunabilirdi.
Tüm oylar atıldıktan sonra, seçilen ilk denetçi kutuyu sallar ve son denetçi oyları kaldırır ve sayar. Oy pusulası sayısı, hazır bulunan kardinal seçmen sayısına (odalarındaki hasta kardinaller dahil) karşılık gelmiyorsa, oy pusulaları yakılır, okunmaz ve oylama tekrarlanır. Herhangi bir usulsüzlük gözlenmezse, oy pusulaları açılır ve oylar sayılır. Her oy pusulası ilk denetçi tarafından açılır; üç denetçi de oy pusulasında belirtilen ismi ayrı ayrı yazar. Gözetmenlerin sonuncusu adı yüksek sesle okur.
Tüm oy pusulaları açıldıktan sonra, son inceleme sonrası aşama başlar.
inceleme sonrası
Denetçiler tüm oyları toplar ve gözden geçirenler, hiçbir hata yapılmadığından emin olmak için oy pusulalarını ve denetçi listelerindeki isimleri kontrol eder. Oy pusulaları daha sonra, Kardinaller Koleji sekreteri ve tören ustalarının yardımıyla denetçiler tarafından yakılır. Herhangi bir sabah veya öğleden sonra yapılan ilk inceleme bir seçimle sonuçlanmazsa, kardinaller hemen bir sonraki incelemeye geçer. Her iki incelemeden gelen kağıtlar daha sonra ikinci incelemenin sonunda birlikte yakılır.
fumata
1800'lerin başlarından itibaren, kardinaller tarafından kullanılan oy pusulaları, başarısız bir seçim olduğunu belirtmek için her oylamadan sonra yakıldı. Duman olmaması bunun yerine başarılı bir seçimin işaretiydi. 1914'ten beri Sistine Şapeli'nin çatısına kurulan geçici bacadan çıkan siyah duman ( fumata nera ), oy pusulasının seçimle sonuçlanmadığını gösterirken beyaz duman ( fumata bianca ) yeni bir papanın seçildiğini duyurur.
1945'ten önce (Pius XII, ilk kez 1958'de gerçekleştirilen, oy pusulasının şeklini anonim yeminleri kullanmak için değiştirdiğinde), yukarıda gösterilen karmaşık tipteki oy pusulaları üzerindeki mühür mumu, oy pusulalarını yakmanın dumanını siyah veya beyaz yapma etkisine sahipti. nemli saman eklenip eklenmediğine bağlı olarak. 20. yüzyıla kadar, sızdırmazlık mumunun bileşimine bal mumu karıştırılmıştır. Sadece hayvansal yağdan yapılan mum kullanımı, bal mumu içeren mum gibi beyaz renkli duman vermez. 1939 toplantısında, duman rengi konusunda, 1958 toplantısında daha da belirgin olan bazı karışıklıklar vardı . Oy pusulalarında mühür mumunun olmaması, 1958 seçimlerindeki dumanın rengiyle ilgili kafa karışıklığını açıklıyor. Siri tezi, o toplantının ilk gününde duman rengi üzerindeki kafa karışıklığına dayanıyordu.
1963'ten beri, dumanın siyah veya beyaz rengini artırmak için yanma işlemine kimyasallar eklendi. 2005'ten başlayarak, beyaz dumanın ortaya çıkmasıyla birlikte çalan çanlar da başarılı bir seçimin altını çiziyor.
2013'teki toplantı sırasında Vatikan, dumanı renklendirmek için kullanılan kimyasalları açıkladı:
- Siyah duman: potasyum perklorat, antrasen, kükürt
- Beyaz duman: potasyum klorat, laktoz, çam reçinesi
Kabul ve ilan
Seçim sona erdiğinde, kardinal dekan, Kardinaller Koleji sekreterini ve papalık ayin kutlamalarının ustasını salona çağırır. Dekan daha sonra seçilen Papa'ya Latince olarak seçimleri kabul edip etmediğini sorar: Summum Pontificem'de kabul edilsin mi? ('Yüce Papalık olarak kanonik seçiminizi kabul ediyor musunuz?') Seçilecek Papa'nın bunu yapmasına ilişkin bir gereklilik yoktur ve o, kabul etmeyen ('Kabul etmiyorum') yanıtını vermekte özgürdür.
Kabul ederse ve zaten bir piskopossa, derhal göreve başlar. Eğer o bir piskopos değilse, göreve başlamadan önce bir piskopos olarak kutsanması gerekir. Bir rahip seçilirse, Kardinaller Koleji dekanı onu piskopos olarak atar; bir meslekten olmayan kişi seçilirse, o zaman dekan önce onu deacon, sonra rahip ve ancak o zaman onu piskopos olarak adatır. Seçilmiş papa ancak piskopos olduktan sonra göreve başlar. Dekanın bu işlevleri gerektiğinde alt dekan tarafından üstlenilir ve alt dekan da engellenirse, hazır bulunan kıdemli kardinal piskopos tarafından üstlenir. 2005 yılında, dekanın kendisi -Joseph Cardinal Ratzinger- papa seçildi ve böylece onu belirtilen görevlerden alıkoydu. 2013 yılında dekan ve dekan yardımcısı (yaş sınırının üzerinde olduğu için) katılmamış ve bu görevler Kardinal Giovanni Battista Re tarafından üstlenilmiştir .
533'ten bu yana, yeni papa da kraliyet adına karar verdi. Papa 2. John, yeni bir papalık adını benimseyen ilk kişiydi ; aynı zamanda bir Roma tanrısının adı olduğu için orijinal adı Mercurius'un uygunsuz olduğunu hissetti . Çoğu durumda, bu tür düşünceler olmasa bile, papalar vaftiz adlarından farklı papalık adları seçme eğilimindedir; vaftiz adıyla hüküm süren son papa, Papa II. Marcellus (1555) idi. Yeni seçilen papa onun seçilmesini kabul ettikten sonra, dekan ona papalık adını sorar ve Latince şöyle der: Quo nomine vis vocari? ('Hangi isimle anılmak istiyorsunuz?') Papalık adı seçildikten sonra, görevliler toplantıya yeniden kabul edilir ve papalık ayin kutlamalarının efendisi, papanın kabulünü ve yeni adını kaydeden bir belge yazar.
Geçmişte, kardinaller bir toplantı sırasında oy kullandıklarında, sede vacante döneminde kardinallerin kilisenin kolektif yönetimini simgeleyen gölgelikli tahtlara otururlardı . Yeni papanın seçilmesini kabul etmesi üzerine, hazır bulunan diğer tüm kardinallerin her biri birer ip çekti ve kanopileri kendi tahtlarının üzerine indirdi, bu da kollektif yönetim döneminin sona erdiğini ve sadece yeni seçilen papanın kanopisinin indirilmediğine işaret etti. Gölgelikli tahtlar en son 1963'teki toplantı sırasında kullanılmıştır . 1978 Ağustos ayından itibaren, kardinal seçmen sayısındaki büyük artıştan (iki sıra koltuk gerekli) kaynaklanan alan eksikliği nedeniyle gölgelikli tahtlar artık kullanılmadı.
Toplantının sonunda, yeni papa kardinal zucchetto'sunu veya kafatası şapkasını toplantı sekreterine verebilir, bu da sekreterin kardinaller oluşturmak için bir sonraki konseyde kardinal yapılacağını belirtir. 2013 toplantısından önce, bu gelenek en son 1958 toplantısında yeni seçilen Papa John XXIII tarafından takip edildi . 2013 yılında, Vatikan Radyosu'nun Portekiz bölümü, 2013 toplantılarının sonunda, yeni seçilen Papa Francis'in kardinal zucchetto'sunu bu toplantının sekreteri Başpiskopos Lorenzo Baldisseri'ye ve 22 Şubat 2014'te Papa Francis'in ilk meclisinde bahşettiğini bildirdi., Baldisseri resmen Sant'Anselmo all'Aventino Kardinal-Deacon unvanı ile bir kardinal yapıldı.
Ardından yeni papa, Sistine Şapeli'nin yanındaki küçük kırmızı bir oda olan Gözyaşı Odası'na gider ; oda, yeni papanın yaşadığı güçlü duygulardan dolayı takma adı taşır. Yeni papa, sağlanan üç beden arasından beyaz bir cüppe, rochet ve kırmızı mozzettadan oluşan bir papalık cübbesi seçerek kendi başına giyinir . Daha sonra altın kordonlu pektoral bir haç, kırmızı ve altın işlemeli bir hırka ve ardından kafasına beyaz papalık zucchetto takar . 2013 yılında Papa Francis, kırmızı mozzetta, rochet ve altın pektoral haçtan vazgeçti, orta balkonda göründüğünde sadece beyaz cüppe ve kendi göğüs haçını giydi. Ayrıca, çalıntıyı giyerek ortaya çıkmadı, sadece Apostolik Kutsamasını vermek için ona yetki verdi ve kısa bir süre sonra onu çıkardı.
Daha sonra, Kardinaller Koleji'nin protodeacon'u (kıdemli kardinal deacon) yeni papayı ilan etmek için bazilikanın sundurmasında belirir. Genellikle aşağıdaki geleneksel Latin formülüyle ilerler (bir kardinal seçildiğini varsayarsak):


Annuntio vobis gaudium magnum;


Size büyük bir sevinçle duyuruyorum;
Papa 16. Benedict'in seçileceği duyurusu sırasında, protodeacon Kardinal Jorge Medina, Latince duyuruya geçmeden önce kalabalığı birkaç farklı dilde "Sevgili kardeşler" ile selamladı. Papa Francis seçildiğinde bu yapılmadı.
Geçmişte, protodeacon'un kendisi papa seçildi. Böyle bir durumda, duyuru, böylece protodeacon olmayı başaran bir sonraki kıdemli deacon tarafından yapılır. Kardinal protodeacon en son 1513'te, Giovanni de Medici'nin Papa Leo X olarak seçildiği ve sonraki kıdemli kardinal deacon Alessandro Farnese (gelecekteki Papa Paul III) duyuruyu yaptığı zamandı. 1878'de Papa XIII . _ _ _
Duyuruyu takiben, kıdemli kardinal diyakoz geri çekilir ve papalık yardımcıları, pratik olmadığı için genellikle merkezde merhum papanın kollarını taşıyan ve bazilikanın sundurmasının korkuluklarına saran büyük, kestane rengi bir pankart açar. Papa II. John Paul ve Francis'in duyurusu sırasında, selefinin kollarının hiçbir görüntüsü yoktu (önceki papanın yeni öldüğünü veya toplantı sırasında hala hayatta olduğunu gösterir) ve Papa Pius XI'in aşağıdaki ilk görünüşü sırasında 1922 kongresinde seçilmesinden sonra pankart, selefi Papa XV. Benedict'in kolları yerine Papa IX. Pius'un kollarını gösteriyordu . Daha sonra yeni papa, kalabalığın hayranlığı için balkona çıkar, aşağıdaki ön avluda bir bando, Papalık Marşı'nı çalar . Daha sonra Urbi et Orbi kutsamasını verir. Papa bu vesileyle, geleneksel Urbi et Orbi kutsaması yerine ilk Apostolik Kutsaması olarak daha kısa piskoposluk kutsamasını vermeyi seçebilir, bu en yakın zamanda Papa VI . Papa II. John Paul ile başlayarak, Papa Francis de dahil olmak üzere seçilen son üç papa, Urbi et Orbi kutsamasını vermeden önce kalabalığa hitap etmeyi seçti. Ayrıca, Papa Francis'in ilk çıkışında, selefi için dualarda ilk olarak sadıklara önderlik etti ve Urbi et Orbi kutsamasını vermeden önce onlardan kendisi için dua istedi.
Eskiden, papalar, Papalık Taç giyme töreninde triregnum veya üçlü taç ile taçlandırılırdı . John Paul'den beri tüm papalar, ayrıntılı bir taç giyme törenini reddettim, bunun yerine daha basit bir papalık göreve başlama töreni yapmayı seçtim.
İlgili papalık belgeleri
- Aday Domini (1059)
- Quia propter (1215)
- Ubi perikulum (1274)
- Ne Roman (1312)
- Aeterni Patris Filius (1621)
- Commissum Nobis (1904)
- Vacante Sede Apostolica (1904)
- Cum yakın (1922)
- Vacantis Apostolicae Sedis (1945)
- Summi Pontificis seçimi (1962)
- Ingravecentem aetatem (1970)
- Romano Pontifici eligendo (1975)
- Universi Dominici gregis (1996)
- Ordo Rituum Conclavis (2000)
- De aliquis mutasyonibus in normis de selectede Romani Pontificis (2007)
- Normal olmayan normlar (2013)
Ayrıca bakınız
- Conclave kapitülasyonu
- seçmeli monarşi
- Vatikan Şehri ile ilgili makaleler dizini
- papalık seçimleri listesi
- Papalık randevusu
notlar
Doğrudan alıntılar
Referanslar
- Pius X (25 Aralık 1904). " Vacante Sede Apostolica ". Apostolik anayasa. Pii X Pontificis Maximi Açta . 3 . (1908) s. 239–288.
- Pius XI (1 Mart 1922). " Cum Proxime ". Motu proprio. AAS . 14 . (1922) s. 145–146.
- Pius XI (25 Mart 1935). " Que Divinitus ". Apostolik anayasa. AAS . 27 (1935) s. 97–113.
- Paul VI (15 Ağustos 1967). Regimini Ecclesiae Universae (Latince). Apostolik anayasa. AAS . 59 . (1967) s. 885-928. Vatikan Şehri.
- John Paul II (28 Haziran 1988). Papaz Bonusu . Apostolik anayasa . Vatikan Şehri: Vatikan Yayınevi.
- Benedict XVI (11 Haziran 2007). De aliquibus mutasyonibus in normis de selectede Romani Pontificis . Apostolik mektup . Vatikan Şehri: Vatikan Yayınevi.
- Beal, John P.; Coriden, James A.; Green, Thomas J., ed. (2000). Canon Yasası Kanunu Üzerine Yeni Yorum . Mahwah, New Jersey: Paulist Press International. ISBN 978-0-8091-0502-1 .
- Burkle-Young, Francis A. (1999). Anahtarları Geçmek: Modern Kardinaller, Toplantılar ve Sonraki Papa'nın Seçimi . New York: Derrydale Basın. ISBN 978-1-56833-130-0 .
- Kurtz, Johann Heinrich (1889). Kilise Tarihi 1 . New York: Funk ve Wagnalls. ISBN 978-0-217-33928-5 .
- Levillain, Philippe; O'Malley, John W., ed. (2002). "Papalık: Bir Ansiklopedi". Routledge. ISBN 978-0-415-92228-9 .
- Baumgartner, Frederic J. (2003). Kilitli Kapıların Ardında: Papalık Seçimlerinin Tarihi . Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-312-29463-2 .
- Colomer, Josep M .; McLean, Iain (1998). "Electing Popes. Approval Oylama ile Nitelikli Çoğunluk Kuralı" 20 Aralık 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi . Disiplinlerarası Tarih Dergisi (MIT Press) 29 (1): 1-22.
- Duffy, Eamon (2006). Azizler ve Günahkarlar: Papaların Tarihi (3. baskı). Connecticut: Yale University Press . ISBN 978-0-300-11597-0 .
- Guruge, Anura (2010). Papa XVI. Benedict'ten Sonraki Papa . WOWNH LLC. ISBN 978-0-615-35372-2 .
- Papaz, Ludwig von . "Papalık Tarihi, 16. yüzyılda Conclaves; Papa Gregory XV Reformları, papalık boğaları: Aeterni Patris (1621) ve Decet Romanum Pontificem (1622)".
- Reese, TJ (1996). "Papalık Seçimlerinde Devrim". Amerika 174 (12): 4.
- Wintle, WJ (Haziran 1903). "Papa Nasıl Seçilir" . Londra Dergisi.
- "Papalık Toplantısı" Katolik Almanak (2012). Huntington, Indiana: Pazar Ziyaretçimiz.
- "Vatikan'ın İçinde: National Geographic Kamusal Cephenin Arkasına Geçiyor" . National Geographic Kanalı . 8 Nisan 2004.
- "Papa Nasıl Seçilir" . DinFacts.com
- Sinyorotto, Gianvittorio; Visceglia, Maria Antonietta (2002). Papalık Roma'da Mahkeme ve Siyaset, 1492-1700 . Cambridge Üniversitesi Yayınları. ISBN'si 9781139431415.
|Wikisource, 1911 Britannica Ansiklopedisi makalesinin " Conclave " metnine sahiptir .|