Bir Remington ve Volvo: Pan-Amerikan Otoyolunda Yolculuk
Özellikle, Güney ve Orta Amerika'da 11.187 mil.
9 yaşında deli olduğunu düşündüm. Babam annemi ve altı çocuğumuzu kutulu, en ağır, dar bir Volvo istasyon vagonuna sıkıştıracaktı ve üç ay boyunca Paraguay'daki evimizden babamın büyüdüğü Kansas'a gidecektik. Bu gezi, bir Mennonite cüzzam misyonunu kurmak ve yönetmek için 1951'de Paraguay'a geldiğinden beri rüyasıydı.
“Gerçekten Paraguay'dan Amerika'ya kadar uzanan bir yol var mı?” Diye sordum.
Babam yıpranmış haritasını çıkardı. “Buna Pan-Amerikan Otoyolu deniyor.”
Pan-Amerikan Otoyolu
Pan-Amerikan Otoyolu aslında tek bir otoyol değil, Şili'den Alaska'ya kadar yaklaşık 48.000 kilometrelik bir yol ağıdır. Yol, Güney, Orta ve Kuzey Amerika ülkelerinin çoğunu birbirine bağlar. Guinness Dünya Rekorları'na göre, Pan-Amerikan Otoyolu dünyanın en uzun “motorlu karayolu” dur. Gerçekten, 1960 yılında gülünç. Bazen, dağınık bir toprak yoldan veya hain dağ geçitlerinden dik bir yaradan biraz daha fazlasıydı. Diğer zamanlarda, nehirlerin kıyılarında, geçmesi için sürülebilir bir yolu olmayan sona erdi.
Mennonites
Gri Volvo'nun yanında, baba büyük siyah harflerle “Lucha Antileprosa en el Paraguay” (Paraguay'daki Cüzzamla Mücadele) ve bunun altında “Misión Menonita” yazmıştı. Tamamen utanç verici. Yol boyunca tanıştığımız herkes bir cüzzam misyonundan geldiğimizi ve Mennonit olduğumuzu bilirdi.
"Ailemle tanış"
Arjantin ve Bolivya'ya geçtik. Çoğu zaman kucağında daktilo olan Anne ile 11 yaşındaki şişman erkek kardeşim arasında ezildim. Annem ve Remington gezinin her anını belgeledi. “Bence Okuyucu'nun Özeti bunu yayınlamak isteyebilir” dedi. Ne zaman bir çizginin sonuna gelse, arabasının dönüşünü geri iterken kolu beni kaburgalara fırlattı.
Bütün iyi Mennonitler gibi, biz de gitmeden önce babam yol boyunca birçok misyonun liderleriyle temasa geçmişti. Bence hepsini ziyaret etmeliyiz. Birçoğu ziyaretimizin onuruna özel kilise toplantıları düzenledi. Ailem Tanrı'nın Paraguay'daki çalışmaları hakkında her zaman çok sayıda slayt içeren sunumlar yaptı. Her şeyin üstesinden gelmek için, altı çocuğumuzun hepsini İsa'nın Sevdiği Beni Almanca, İngilizce ve İspanyolca olarak söylemek için sıraya girdiler.
Buharlı bir öğleden sonra, Bolivya'daki küçük bir köye girdik, toprak yolda yavaşça derin izlerden kaçtık. Her iki taraftaki kulübeler, açık kapılardan görebileceğiniz sazdan çatılar ve sert dolu kir zeminlere sahip çamurdan yapılmıştır. Çoğunlukla çıplak olan ve arabamızın etrafında dolaşan çocuklara kaşlarını çattım. Kirli, uyuz köpekler, bacaklarının arasına kuyruklar takıldılar. Fanila ve şalvarlı küçük erkek grupları oyun kartlarının etrafına oturdu. Kadınlar yolun yanından yürüdüler, kuşkuyla bizi izlediler, ürün sepetleri, ekmek ya da başlarındaki diğer eşyalar.
Babam arabayı durdurdu ve bir grup insana doğru yürüdü. “Şehirde herhangi bir misyoner var mı?
Adamlar ona baktı. İçlerinden biri yükseldi. "Si. Algunos misionarios herkese ışık verdi, ”dedi.
Ona teşekkür ettik ve geri döndük. Babam küçük bir kilisenin yanındaki kulübenin kapısına doğru yürüdü ve kapıya atladı.
Çok hamile beyaz bir kadın kapıyı dikkatle açtı. "Evet?" diye sordu kibarca.
“Paraguay'dan misyonerleriz, ABD'ye giderken yoldayız” dedi. “Akşam yemeği ve gece kalabilir miyiz? Kilise banklarınızda uyuyabiliriz ”dedi.
Arabada oturduk, izledik, tamamen hareketsizdi.
Kadın tereddüt etti, ama sonra Hıristiyan ruhu onu başını salladı. "Elbette, içeri gel." Babam bize işaret etti ve biz arabadan, kokmuş, terli ve açlıktan yuvarlandı.
Ağzı düştü ve gözleri genişledi. "Kaç kişisiniz?" diye bağırdı, her yaştan kirli çocuklarımızı küçük Volvo'dan yığılıp gittikçe daha fazla izliyor.
“Ailemle tanışın,” dedi baba.
Annem, yol boyunca karşılaştığımız insanlara hizmet edebileceğimiz için çok mutluyuz.
Bolivya And Dağları
Bolivya'ya vardığımızda toprak yollar dik, hain, dar spirallere dönüştü. Ters yöne gelen kamyonları veya otobüsleri geçerken her zaman yolun uçurum tarafında gibiydik. Hepimiz sola, yolun ortasına doğru eğilirdik, arabanın ağırlığını kayalıklardan düşmemesi için kaydırmaya çalışırdık.
Düşük viteste özellikle dik bir geçiş yaparken, Volvo durur. Oturduğum yerden, araba dikey olarak gökyüzüne bakıyordu.
"Hepiniz dışarı çıkıp itmeniz gerekecek," dedi baba, arkamızdaki uçurumdan çıkmamak için el frenini sertçe çekerek.
Arabanın arkasına yaslandık ve ittik. Egzoz burunlarımızı yaktı ve ağırlığımız artık içinde olmadığı için araba yavaşça gözümüze çarptı, yavaşça ileriye doğru öksürdü. Araba bir miktar çekiş yapmaya başladığında, baba olabildiğince sürmeye devam etti ve yakında gözden kaçtı. Arkasındaki sarp dolambaçlı yolu aştık. Son olarak, iki kule geçişini kapsayan yüksek bir asma köprüyü geçtikten sonra Volvo göze çarpıyordu. Babam başını sallayarak arabanın yanında durdu. "Tekrar zorlama zamanı," dedi kaşlarını çatarak.
Gün geçtikçe Volvo'yu Andların üzerine ittiğimiz için bu tanıdık bir sahne haline geldi.
“Biz itmeden bile süremezse neden bu aptal arabayı aldık?” Diye sordum kaşlarını çatarak.
Mom's Remington, bizi ileriye taşıyan güç için minnettarız.
Haydutlar
"Hareket etme zamanı." Babam güneş doğmadan baţlamak için acele ediyordu.
Bolivya'nın dağlık Totora köyündeydik. Geceyi tamamen giyinmişti, çünkü çok soğuktu, bir misyonerin deposunun beton zeminine yayılmış saman dolu çuvallarda.
Ben tökezlediğimde ve çuvalımı depo duvarına yığmak için sürüklerken annemi duydum. “Santa Cruz'a gitme planımız hakkında ne yapacağız?”
“Gideceğiz,” dedi baba.
“Ama John, dün gece papaz bize söyledi…” Sesini alçalttı. John, seçimler yüzünden ülkenin o bölgesinde haydutlar olması muhtemel. ”
Aniden uyanık bir şekilde, “Haydutlar? Nerede?"
Babam bana dik dik baktı. "Hadi, hareket edelim."
Babam koltuğuna doğru eğildi, gözler önümüzdeki dar toprak yola odaklandı, beyaz eklemleri direksiyon simidini tutuyordu. Babam böyle göründüğünde, ortalığı karıştırmadık. Hepimiz gergin ve sessiz oturduk, kimin alanını kimin istila ettiğine dair her zamanki çekişmeyi unutmuştuk.
Birkaç saat sonra Alquile kasabasına yaklaştık. Babam arabayı açık bir pazarda durdurdu.
“Arabada kalın. Kahvaltıda bize biraz portakal alacağım ”dedi. Hepimiz, çoğunlukla jestlerle, uzun siyah eteği ve birçok alt etekleri üzerinde bir önlük giyen şişman bir Quechua kadınla, başının üstüne tünemiş tozlu bir melon şapka izledik.
Portakalımızla köyden ayrıldık ve bir dağ deresi görene kadar yavaşça dolambaçlı toprak yolda ilerledik. Babam çekti ve önümüzdeki ve arkamızdaki alanı dikkatle taradı.
“Burada iyi olacağız,” dedi. "Bir içki içelim ve termoslarımızı bu akarsudan suyla dolduralım."
Üstündeki ormanları keşfetmek için kardeşlerimle dere yatağının arkasında büyüdüm. Erkeklerin bağırışlarının bize yaklaştığını duyunca durduk ve aniden döndük. Bask tarzı bere ve yıpranmış pantolonlar üzerinde püskü tunikler giyen bir düzine kadar vahşi görünümlü adam, Volvo'nun etrafında kalabalık. Quechua'daki Dad'a bağırdılar, ona kesilmiş av tüfeği salladılar.
“Que quieren– ne istiyorsun?” Diye sordu baba. Adamlar onu kabaca kenara ittiler ve arabanın içeriğini - yemek kutusu, Annemin Remington, yastıklar - onları yolun kenarına atmaya başladılar.
Hareketsiz durdum, kaslar gerildi. Ilık sıvı bacaklarımın içine damlatıldı.
Tam o sırada açık bir Cip arkamızdaki tepeye tırmandı, ön koltukta iki üniformalı asker. Gerillalar bir avuç dolusu kıyafetimizi aldı ve yola çıktı ve fırçanın içine doğru koştu.
Dizlerim sallandı.
Teşekkürler sevgili Lord, korumanız için Remington kronikleşti.
Kosta Rika'da Köprü Yok
Kolombiya'da, Darién Gap olarak bilinen geçilmez 280 kilometrelik bataklık ve Panama Kanalı'ndan geçen Amerigo Vespucci'de bir gemiye bindik. Sekiz hafta ve yaklaşık 10.000 kilometre sonra Güney Amerika'dan ayrıldık ve Orta Amerika'ya girdik.
Kosta Rika biz vardığımızda Pan-American Highway'ın gerginliğini bitiriyordu, bu yüzden yolların hepsi yeni çakıllarla kaplıydı ve seyahat için hazırdı.
“Pero, daha fazla.” Akaryakıt istasyonundaki dostça bir adam başını salladı. “Geçmeniz gereken 38 nehir var. Bu nehirlerin çoğunda henüz köprü yok. Bu yoldaki tek araç buldozer ve kamyon, tüm yol işçileri ”dedi. Babamın gözündeki hayal kırıklığını görünce devam etti. “Köprüyü ingeniero (mühendis) alabilirim. Size ne yapabileceğinizi söyleyebilir. ”
Birkaç saat sonra, ingeniero büyük bir sarı dizel kamyonda benzin istasyonuna çekildi.
“Buenos dias,” dedi babasının elini sıkarak.
Babamın Volvo'da Kosta Rika üzerinden seyahat etmeyi planladığını duyduktan sonra başını salladı. “Yağmur mevsimindeyiz señor. Nehirler iki veya üç metre derinliğindedir. Panama Şehri'ne dönüp Kosta Rika'yı tamamen atlayarak Nikaragua'ya bir gemi götürmelisin. ”
“Ama bu, iki gün geri geldiğimiz yere gitmek anlamına geliyor. Bu bir seçenek değil, ”dedi baba.
Mühendis, önünde duran inatçı adama baktı ve karanlık gözlerinde ateşi gördü. “Señor, sizi buldozerle ilk nehrin içinden sürükleyeceğim, ancak kendi sorumluluğunuzdadır. Ama ondan sonra, kendi başınasın. ”
“Gracias.” Babam elini sıktı. O bizim araba yaklaşırken onun yürüyüşte bir sıçrama oldu.
Çamurla kaplı buldozer yavaşça benzin istasyonuna girdi ve ingeniero, kasabanın eteklerindeki ilk nehre doğru takip etmemiz için el salladı. Güçlü izleri neredeyse Volvo'muz kadar yüksekti.
Nefesini tuttum ve nehre yaklaştığımızda tekrar koltuğa oturdum. Karanlık çalkalama suyunun kızgın akımları beni korkuttu.
"Beyler gelin. Bu zincirlerin ön tamponumuza takılı olmasına yardımcı olun. Sonra zincirleri buldozerin arkasına bu şekilde bağlayacağız. ” O araba buldozer kadar kanca baba ıslık çaldı.
“Baba, boğulacağız!” Ağladım. Karanlık, öfkeli dalgalar pencerelere çarptı. Nefesimi tuttum ve babamın alnındaki endişe kırışıklıklarına baktım. Ancak dönen suyun altında yutulmak yerine arabamız yükselmeye başladı. Kutsal Ruh'un bizi kaldırdığını düşünüp düşünmediklerini görmek için milletlerime baktım. Ama hayır. Volvo'muz yüzdü. Aşağı yukarı sallandı. Akım bizi aşağı çekti ama buldozer sürekli yoluna devam etti ve bizi ters çamurlu kıyıya çekti.
Birçok başka kamyon, buldozer ve mavna bizi Kosta Rika'nın nehirleri boyunca güvenli bir şekilde taşıdı.
Nihayet başladığımız günden üç ay sonra bir gün kısa bir süre sonra Teksas'ın El Paso kentinde ABD sınırını geçtiğimizde, bir daha asla bu kadar korkunç bir yolculuğa çıkmaya söz verdim.
Remington, Tanrı'nın bu ömür boyu yolculukla bizi zengin bir şekilde kutsadığını bildirdi.
Annem seyahat günlüğünü hiç Reader'ın Özeti'nde yayınlamadı ve tüm hayatımı dünyayı dolaşarak geçirdim.
Bu makale ilk olarak GFT Press'te yayınlandı. Eğer zevk ve daha fazla okumak istiyorsanız, lütfen marlenafiol.com ziyaret edin.
Yayınlanan 22-04-2020