We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
11 Ocak 1863'te Birlik Generali John McClernand ve Amiral David Porter, Arkansas Nehri üzerindeki bir Konfederasyon kalesi olan Arkansas Post'u ele geçirdi. Zafer, Birlik için merkezi Arkansas'ı güvence altına aldı ve Virginia, Fredericksburg'daki feci Muharebeden sadece üç hafta sonra Kuzey moralini kaldırdı.
Arkansas Post, Arkansas ve Mississippi nehirlerinin birleştiği yerden 25 mil uzakta devasa bir kaleydi. Beyaz ve Arkansas nehirlerinin Konfederasyon kontrolünü güvence altına almak ve Mississippi Nehri üzerindeki son büyük Asi şehri olan Vicksburg, Mississippi'den baskıyı korumak için tasarlandı. Kare kalenin kenarlarının her biri yaklaşık 200 fit uzunluğundaydı ve yapı bir hendekle korunuyordu. Nehrin 25 fit yukarısında bir blöfte oturuyordu. Posta, Arkansas'taki Yankee ticaretine büyük bir engeldi.
McClernand, Mississippi Ordusunu Vicksburg'un hemen kuzeyindeki Milliken's Bend'de topladı. Generaller George Morgan ve William T. Sherman tarafından komuta edilen iki kolorduda yaklaşık 32.000 adamı vardı. McClernand'ın ana hedefi Vicksburg'du, ancak Vicksburg'un kuzeyindeki nehirlerde Yankee ticaretini güvence altına almak için önce Arkansas Post'u ele geçirmeye karar verdi. McClernand'a Porter'ın filosu eşlik etti. Plan, Arkansas Nehri'ni buharlaştırmak ve birlikleri direğin altına indirmek, ardından Morgan nehrin aşağısından yaklaşırken Sherman'ın adamlarını kalenin arkasında sallamaktı.
Porter, 10 Ocak gecesi kaleyi bombalamaya başladı. Bombardıman ertesi gün devam etti. Öğleden sonra, gemiler önden geçerken Birlik piyadeleri kaleye doğru ilerledi ve kalenin diğer tarafından ateş etmeye başladı. Konfederasyon garnizonu kuşatıldı ve gün bitmeden beyaz bir bayrak sundu. Yankees yaklaşık 130 adam kaybetti ve yaklaşık 900 kişi yaralandı, ancak 5.000 Konfederasyon ele geçirdi ve Arkansas ve Beyaz nehirlerde Birlik ticaretini korudu.
Arkansas Post Savaşı, 10-11 Ocak 1863
Savaş, General John A. McClernand'ın kısaca öne çıktığını gördü. McClernand bir &lsquopolitik&rsquo generaliydi (yani West Point mezunu değildi). Illinois'den bir "Savaş&rsquo Demokratı olan McClernand, Lincoln'ü, seferin komutası kendisine verilirse, Vicksburg'u ele geçirebilecek yeni bir ordu kurabileceğine ikna etmişti. General Halleck, McClernand'ın yetkisini normal bir kolordu komutanının yetkisine indirgemeyi başardı, ancak yine de basit kıdemle Sherman'ı geride bırakacaktı. McClernand, kuzey batıda bir dizi yeni alay yetiştirerek sözünün ilk bölümünü tutabildiğini kanıtladı, ancak bir orduya komuta etme yeteneği henüz kanıtlanmamıştı.
1862'nin sonunda Grant, Vicksburg'a ilk saldırısını başlattı. Grant karada ilerlerken, Sherman Mississippi'den ikinci bir saldırı başlatacaktı. McClernand henüz orduyla gelmemişti ve bu yüzden kendi başına komuta edemedi. Ne yazık ki, Grant kampanyasını terk etmek zorunda kaldığında, Sherman'ın saldırısını durdurmak için haberleri Sherman'a zamanında ulaştıramadı. Bu saldırı ağır kayıplarla püskürtüldü (Chickasaw Bluffs Savaşı, 29 Aralık 1862). Sherman, McClernand'ın kendisine katıldığı Milliken's Bend'e çekildi.
Birlik güçleri Mississippi'nin çoğunu kontrol etmesine rağmen, Konfederasyonların hala nehri tehdit edecek kadar yakın güçleri vardı. Böyle bir kuvvet, Memphis ve Vicksburg arasında Mississippi'ye katılan Arkansas Nehri'nin sadece elli mil yukarısındaki Arkansas Post'ta bulunuyordu. Sadece 5.000 güçlü olmasına rağmen, bu kuvvet, Vicksburg'a yapılacak herhangi bir saldırı sırasında Birlik iletişimine potansiyel bir tehdit oluşturacak kadar büyüktü. Sherman, bu pozisyona karşı bir keşif gezisi göndermenin değer olduğuna ikna oldu ve sonunda McClernand'ı saldırıyı onaylamaya ikna edebildi.
McClernand bu fikre katıldığında, 32.000 kişilik tüm ordusunu direğe saldırmak için Arkansas Nehri'ne taşıdı. 9 Ocak'ta birlikler kalenin aşağısında karaya çıkarıldı. Ertesi gün Amiral Porter'ın zırhlıları Konfederasyon kalesini bombalamaya başladı. Sonunda, 11 Ocak'ta ordu ve donanma kaleye birleşik bir saldırı başlattı. Dört saatlik direnişten sonra, sayıca az olan Konfederasyon garnizonu teslim oldu.
Sendika kayıpları, sayıca büyük avantajları göz önüne alındığında şaşırtıcı derecede ağırdı, 134 ölü, 898 yaralı ve 29 kayıp. Konfederasyon kayıpları daha düşüktü, 60 ölü ve 75 yaralı, ancak yakalanan 4.791 kişiyi de kaybettiler. Arkansas Post'un düşüşü, Konfederasyonun Vicksburg'a yapılacak bir Birlik saldırısına müdahale etme şansını da ortadan kaldırdı.
İronik olarak, savaşın ardından, keşif için başlangıçtaki isteksizliğine rağmen, McClernand'ın görevden alındığı görüldü. Gerçekleri tam olarak öğrenmeden önce, Grant General Halleck'e McClernand'ın savurgan oyalanması olarak gördüğü şeyden şikayet etmesi için yazmıştı. Grant'in mektubuyla donanmış olan Halleck, Lincoln'ü, Grant'e McClernand'ı Vicksburg seferinin komutasından kaldırmasına ve ya yeni bir komutan atamasına ya da kendi başına geçmesine izin veren bir emir vermesine izin vermesi için ikna edebildi. Bu arada Grant, hem Sherman hem de Arka Amiral David Porter'dan McClernand hakkında şikayetler alıyordu. Otobiyografisine göre Grant, McClernand'ın ordusuna ulaştığında hem ordunun hem de donanmanın güvenini kaybettiği açıktı. Bu, Grant'e bir sorun yarattı. Ordunun komutasını Sherman'a vermeyi tercih ederdi, ancak McClernand kıdemli generaldi. Grant'in çözümü, Kolordu komutanları olarak McClernand ve Sherman ile Vicksburg'un komutasını almaktı.hatıralar, William T. Sherman. Klasik askeri otobiyografilerden biri olan bu, Sherman'ın Amerikan İç Savaşı'na katılımının çok sayıda belgeyle desteklenen çok okunabilir bir açıklamasıdır. Sherman'ın savaştaki rolüyle ilgilenen herkes için büyük değer taşıyan değerli, genellikle tarafsız bir çalışma.
Amerikan İç Savaşı: Arkansas Post Savaşı
Arkansas Post Savaşı, Amerikan İç Savaşı (1861-1865) sırasında meydana geldi.
Ordular ve Komutanlar:
konfederasyon
Arkansas Savaşı Karakolu - Tarih:
Birlik birlikleri 9 Ocak'tan 11 Ocak 1863'e kadar Fort Hindman'a karşı operasyon düzenledi.
Arkansas Karakolu Savaşı - Arka Plan:
Aralık 1862'nin sonlarında Chickasaw Bayou Savaşı'ndaki yenilgisinden Mississippi Nehri'ne dönerken, Tümgeneral William T. Sherman, Tümgeneral John McClernand'ın kolorduyla karşılaştı. Bir politikacı general oldu, McClernand'a Konfederasyon kalesi Vicksburg'a karşı bir saldırı yapma yetkisi verildi. Kıdemli subay McClernand, Sherman'ın kolordusunu kendi birliklerine ekledi ve Tuğamiral David D. Porter'ın komutasındaki gambotlar eşliğinde güneye devam etti. Vapurun yakalanması konusunda uyarıldı mavi kanatMcClernand, Arkansas Post'ta grev lehine Vicksburg'a yönelik saldırısını terk etmeyi seçti.
Arkansas Nehri'ndeki bir virajda yer alan Arkansas Post, Fort Hindman merkezli savunma ile Tuğgeneral Thomas Churchill komutasındaki 4.900 adam tarafından yönetildi. Bölgedeki başlıca Birlik komutanı olan Tümgeneral Ulysses S. Grant, Mississippi'deki gemi baskınları için uygun bir üs olmasına rağmen, Vicksburg'a karşı yakalama çabalarından güç değiştirmeyi garanti ettiğini düşünmüyordu. Grant ile aynı fikirde olmayan ve kendisi için zafer kazanmayı ümit eden McClernand, seferini White River Cutoff'a yönlendirdi ve 9 Ocak 1863'te Arkansas Post'a yaklaştı.
Arkansas Karakolu Savaşı - McClernand Toprakları:
McClernand'ın yaklaşımı konusunda uyarılan Churchill, Birlik ilerlemesini yavaşlatmak amacıyla adamlarını Fort Hindman'ın yaklaşık iki mil kuzeyindeki bir dizi tüfek çukuruna yerleştirdi. Bir mil ötede, McClernand birliklerinin çoğunu kuzey kıyısındaki Nortrebe Plantasyonuna indirirken, güney kıyısı boyunca ilerlemek için bir müfreze emri verdi. 10 Ocak'ta saat 11:00'de tamamlanan çıkarmalarla McClernand, Churchill'e karşı hareket etmeye başladı. Sayıca çok az olduğunu gören Churchill, 2:00 civarında Fort Hindman yakınlarındaki hatlarına geri döndü.
Arkansas Karakolu Savaşı - Bombardıman Başlıyor:
Saldırı birlikleriyle ilerleyen McClernand, 5:30'a kadar saldıracak durumda değildi. Porter'ın zırhları Baron DeKalb, Louisville, ve Cincinnati Fort Hindman'ın silahlarını kapatarak ve ateş ederek savaşı açtı. Birkaç saat ateş eden deniz bombardımanı hava kararana kadar durmadı. Karanlıkta saldıramayan Birlik birlikleri geceyi mevzilerinde geçirdi. 11 Ocak'ta McClernand, sabahı adamlarını Churchill'in hatlarına yapılan saldırı için titizlikle ayarladı. Saat 13:00'te Porter'ın hücumbotları, güney kıyısına inen topçuların desteğiyle harekete geçti.
Arkansas Karakolu Savaşı - Saldırı Başlıyor:
Üç saat boyunca ateş ederek, kalenin silahlarını etkili bir şekilde susturdular. Silahlar sustukça, piyade Konfederasyon mevzilerine karşı ilerledi. Sonraki otuz dakika boyunca, birkaç yoğun çatışma geliştikçe çok az ilerleme kaydedildi. 4:30'da, McClernand başka bir büyük saldırı planlarken, Konfederasyon hatları boyunca beyaz bayraklar görünmeye başladı. Avantaj sağlayan Birlik birlikleri, pozisyonu hızla ele geçirdi ve Konfederasyon teslimini kabul etti. Savaştan sonra Churchill, adamlarına teslim olma yetkisi vermeyi kesinlikle reddetti.
Arkansas Post Savaşı'nın Ardından:
Yakalanan Konfederasyonu nakliye araçlarına yükleyen McClernand, onları kuzeydeki esir kamplarına gönderdi. Adamlarına Fort Hindman'ı yerle bir etmelerini emrettikten sonra, South Bend, AR'ye bir sorti gönderdi ve Porter ile Little Rock'a karşı bir hareket için planlar yapmaya başladı. McClernand'ın Arkansas Post'a güçlerini saptırdığını ve planladığı Little Rock kampanyasını öğrenen öfkeli bir Grant, McClernand'ın emirlerine karşı çıktı ve her iki kolordu ile geri dönmesini istedi. Başka seçeneği olmayan McClernand, adamlarını yola çıkardı ve Vicksburg'a karşı ana Birlik çabasına yeniden katıldı.
Grant tarafından hırslı bir amatör olarak kabul edilen McClernand, kampanyanın ilerleyen bölümlerinde rahatladı. Arkansas Post'taki çatışmalar McClernand'ın 134'ünün ölümüne, 898'inin yaralanmasına ve 29'unun kaybolmasına neden olurken, Konfederasyon tahminlerine göre 60 kişi öldü, 80 kişi yaralandı ve 4.791 kişi yakalandı.
Arkansas Karakolu Savaşı - TARİH
1766'da İspanyol Vali Don Antonio de Ulloa, Louisiana'yı Kral III. Yeni hükümetin karşı karşıya olduğu sorunlar ciddiydi. İspanyollara güvenmeyen Kızılderili kabilelerinin bağlılığı geliştirilmeliydi. İşleri daha da kötüleştirmek için, şimdi Mississippi'nin doğu kıyısında yerleşmiş olan saldırgan İngiliz tüccarlar, İspanyol yargısı altında yaşayan Kızılderililerin sadakati için yarıştı. İspanya, amaçlarını gerçekleştirmek için Fransız yönetim sistemini benimsedi: hediyelerin dağıtımı ve kürk ticareti yoluyla kontrol. Bu politikanın araçları olarak, zaten Kızılderililer arasında ikamet eden Fransız tüccarlar tutuldu. İspanya'ya sadakati sağlamak için tüm büyük yetkililer değiştirildi. Nüfus ağırlıklı olarak Fransız kaldı.
Transfer haberi kısa süre sonra Arkansas Post'a ulaştı. Hem Fransızlar hem de Quapaw, İspanyolların devralması konusunda büyük endişe duyuyorlardı. 1764 baharında, Komutan Pierre Marie Cabaret de Trepi, valiye yalvararak onları İspanyollara teslim etmemesini isteyen Quapaw şefleriyle New Orleans'a gitti. Talepleri sonuçsuz kaldı. 1768'de İspanyol hükümdarın hizmetinde bir Fransız subayı olan Alexander De Clouet, Arkansas Post'un komutasını devraldı. İlk resmi eylemi olarak, De Clouet, 85 beyaz sivil, 35 siyah, melez ve Hint köle ve 18 askeri personel dahil olmak üzere görevde 138 kişiyi ortaya çıkaran bir nüfus sayımı gerçekleştirdi. Hepsi İspanya'ya bağlılık yemini etmek zorunda kaldı.
De Clouet'nin karşılaştığı sorunlar o kadar aşılmazdı ki, kısa süre sonra bıkkınlıkla şöyle yazdı: "Kan ve su terliyorum." [1] İspanyolların eline geçmesinden korkan Arkansas Post'tan kaçanlar, Arkansas Nehri'nin yukarısındaki bir kanun kaçağı çetesine katıldı. Haydutlar "devasa gücüyle kendini diğerlerinin üzerinde küçük bir kral yapan Fransız Kanadalı Brindamur" tarafından yönetiliyordu. [2] Yeni İspanya eyaletindeki bir gezgin Arkansas Nehri'ni şöyle tanımladı:
En kötü insanların ilticası şüphesiz tüm Endes'te [sic]. Onlar [haydutlar] skandal hayatlarını, bu amaçla kafirler arasından satın aldıkları, yorulduklarını daha az güce sahip başkalarına ödünç veren esir Hintli kadınlarla halka açık cariyelik içinde geçiriyorlar. . . şehvetli tutkularını susturmak için kısacası kendi kaprislerinden ve . . . kendilerini vahşiler gibi [yürürler]. [3]
Bu dönek Fransızlar hiçbir hükümete bağlılık sözü vermediler ve Kızılderililerle kaçak mal ticareti yaparak ve İspanya'ya düşman olmayan kabilelerle entrikalara girerek yeni yönetime açıkça meydan okudular. Haydutlar, Fransa ve İspanya'nın uzun süredir rakipleri olan Osage Kızılderilileriyle arkadaş oldular. 1770'de Osage'yi Kızıl Nehir'deki İspanyol müttefikleri olan Caddo Kızılderililerine baskın yapmaya ikna ettiler. Bu baskının bir sonucu olarak, çok sayıda Caddo kadını kanun kaçağı kampına getirildi ve köleleştirildi. [4]
Normal şartlar altında, İspanyol hükümeti böyle bariz bir otoriteyi hiçe saymayı asla kabul etmezdi. Ancak gayri resmi olarak, İspanyollar Brindamur'a ve onun acımasızlarına müsamaha gösterdi. Daha ciddi sorunlar Louisiana'yı ve Arkansas Post'un güvenliğini tehdit etti.
Topal bir Fransız yönetimi altında yedi yıllık ihmal, görevi perişan bir durumda bıraktı. Savunma için neredeyse işe yaramaz olan kale, Fransızların hareketsizliğinden cesaret alarak Arkansas tuzakçılarına karşı yağmalarını artıran Osage Kızılderililerinin yağmacı çetelerinden çok az koruma sağladı.
|Şekil 17. Bir Osage savaşçısı. George Catlin'in Kuzey Amerika Yerlilerinin Davranışları, Gelenekleri ve Durumları Üzerine Mektuplar ve Notlardan.|
Osage Kızılderilileri, yaklaşık bin kişiden oluşan sayısız bir kabileydi. Kabile Missouri Ülkesini işgal etti ve sık sık Arkansas bölgesine avlanmak için girdi. [5] İspanyollara göre Osage özellikle saldırgandı. Resmi bir belge, kabileyi "cesur ve küstah, ... tüm ulusların en kötü niyetlilerinden biri" olarak nitelendirdi. İspanyolların Osage'ı kontrol edememesi, "savaş yası" töreninin sonucu olabilir. Osage, ölen bir savaşçının öbür dünya yolculuğu için eşlik etmesi gerektiğine inanıyordu. Böyle bir şirket, bir savaş partisi tarafından yakalanan ilk kişinin daha sonra öldürülmesiyle sağlandı. Kurbanın kafa derisi daha sonra ölüyle birlikte gömüldü, böylece gerekli arkadaşlık sağlandı. [6]
1771'de Osage saldırıları özellikle sayısızdı. Ocak ayında Antoine Lepine, Osage tarafından soyulduğu için "çok kötü durumda" topallayarak görevine geri döndü. Diğerleri daha az şanslıydı. Arkansas Post'un sadece 180 mil yukarısında Osage Kızılderilileri, tuzakçı Doget'i, karısını ve çocuklarını öldürdü. Yağmalamaları o kadar sıktı ki, komutan Osage'in her an Arkansas Karakolu'na saldırmasını bekliyordu. Sakinleri yıl boyunca hayatlarından endişe ettiler. Kalenin kuşatması pratik olarak işe yaramazdı, "savunanların parmakları olduğundan daha fazla girişi vardı." Kazıkların sadece 293'ü çivi ile sabitlendi. Arabaları olmayan top işe yaramazdı. Ayrıca, şişen nehirler İspanyolların geri çekilmesini engelledi. Bu sorunlara rağmen Komutan DeLeyba meydan okurcasına “açık muharebeye” gireceğini belirtti. "Bizim için öldürerek ölmekten başka çare yok." Neyse ki garnizon için Osage saldırısı asla gerçekleşmedi. [7]
|Şekil 18. Bir Osage savaş partisi. Osage Kızılderilileri, Arkansas Nehri'ndeki birçok avcıyı soydu ve öldürdü. George Catlin'in Kuzey Amerika Yerlilerinin Davranışları, Gelenekleri ve Durumları Üzerine Mektuplar ve Notlardan.|
İspanyollar, Quapaw'ları batılı akrabalarına savaş açmaya ikna ederek Osage saldırılarına tepki gösterdi. İspanya, karakola teslim edilen kafa derileri için Quapaw savaşçılarına tazminat ödemeyi kabul etti. Nisan 1772'de, Quapaw savaşçıları beş kafa derisini ve bir kadın ve çocuğu esir olarak geri getirdi. Kısa bir süre içinde, kalenin ana kapısı, oraya kafa derisi asmak adet haline geldiğinden, savaşın korkunç ganimetlerinin yükü altında kaldı. Mart 1777'de, Quapaw tacizinden bıkmış olan Osage, barış için dilekçe verdi. Ancak Barış, Arkansas Post'tan kurtuldu. [8]
Agresif İngiliz tüccarlarla rekabet, Yedi Yıl Savaşı'nın ardından belirgin bir şekilde arttı. İngiliz propagandası tarafından motive edilen Chickasaw, İspanyol karakolundan avcıları sürekli taciz etti. 13 Ocak 1769'da, bir Chickasaw savaş partisi, yerleşik bir avcı olan Francis'i soydu. Partiye iki İngiliz ve Charpentier adında bir Kanadalı komuta ediyordu. 1770 yılında, posta komutanı, Arkansas ülkesinden yedi Chickasaw savaş partisinin geçtiğini bildirdi. Birçok Fransız avcı soyuldu, silahlarını ve mühimmatını işgalcilere kaptırdı.
Şimdi Mississippi'nin doğu yakasını kontrol eden İngiliz tüccarlar, nehrin batısında İspanyol yargı yetkisi altında yaşayan Kızılderililerle karakollar kurdular ve ticaret yaptılar. Sıkı ticaret politikaları tarafından kısıtlanmayan İngilizler, daha ucuz ticaret malları ve liberal miktarlarda alkol sunabilir. İspanyol Kızılderilileri İngiliz karakollarına uğruyordu ve hediyelerle ve ateşli ruhlarla besleniyordu. Diğer zamanlarda, vicdansız tüccarlar, mallarını ve propagandalarını İspanya'nın Hint müttefiklerine taşıyarak cesurca izinsiz girdiler.
1769'da, yalnızca "Magdelon" olarak bilinen bir İngiliz kadın, Mississippi'nin doğu kıyısında, Arkansas Nehri'nin ağzının karşısında bir ticaret merkezi kurdu. Bu saldırgan kadının varlığından haberdar olan Arkansas Post'un komutanı üzgün bir şekilde şu yorumu yaptı: "Artık huzur dolu bir gün görmüyorum." Yılın ilerleyen saatlerinde, komutan tarafından "Yüzen kantin" olarak adlandırılan Magdelon'un mavnası Arkansas Nehri'ne girdi. Magdelon ve 10 İngiliz tüccar, erzak kalmamış gibi davranarak, içki ve İspanyol karşıtı propaganda yaptıkları Quapaw köylerini ziyaret ettiler. Komutana göre:
bu İngiliz kadın Arkansas'ı [Quapaw] bizi bu kaleden kovacağına, vahşilerin İngilizlere bağımlı olacağına ve [ticaret merkezinden] atması gereken tek bir adım olduğuna ikna etmek istiyor. Böyle konuşmalara gülerdim. [9]
Ne yazık ki İspanyollar için, Magdelon'un Quapaw'lar arasındaki çalışması bir miktar başarı ile karşılaştı. Kısa bir süre içinde, komutan acı bir şekilde İngilizlerin "bu zavallıların [Quapaw Kızılderililerinin] kalplerinde zemin kazandığından" şikayet etti. Yarık kısa sürede tehlikeli boyutlara ulaştı. [10]
1770 yılında Joseph Orieta, Arkansas Post'ta komutan olarak Francois de Mazellieres'in yerini aldı. Orieta, garnizona komuta eden İspanyol uyruklu ilk subaydı. Yerine geçen De Mazellieres, Orieta'ya içerledi ve valiye şikayette bulundu ve "Orieta'dan hoşlanmayan sakinler ve vahşiler, yalnızca görevi terk etmekten bahsediyorlar" diye yazdı. Quapaw bir Fransız komutanı tercih etti ve Orieta'yı asla kabul etmedi. Bu Kızılderililer ve İspanya arasındaki ilişkiler kötüleşti. Büyük şef Angaska aslında bir İngiliz dostluk madalyasını kabul etti. Yardımcı şef Caiguaioataniga da aynı şeyi yaptı ve bir fıçı viski karşılığında 5.000 geyik derisinin İngiliz eline geçmesine izin verdi. Orieta bir yıl içinde başka bir İspanyol olan Fernando de Leyba ile değiştirildi. [11]
Fernando de Leyba, karısı Maria Concepcion Cesar ile 1772'de Arkansas Post'a geldi. Görevin 78 kişilik bir nüfusu vardı: 32 beyaz erkek, 30 kadın ve 16 köle. De Leyba'nın Quapaw'da Orieta'dan daha fazla şansı yoktu. Komutayı devraldıktan kısa bir süre sonra, Şef Angaska valiye şikayette bulundu. Angaska, De Leyba'nın Quapaw'dan hoşlanmadığını düşündü ve onun yerine geçmesini istedi. İşler yakında kötüleşti.
13 Haziran 1772'de De Leyba, posta tercümanı Nicolas Labauxiere'yi tutukladı. Komutan, Labauxiere'nin Quapawlar arasında bir İngiliz ajanı olarak faaliyet gösterdiğini öğrendi. Bununla birlikte, tercümanın Quapaw arasında büyük etkisi vardı ve hatta kabilenin bir üyesi olarak kabul edildi. Görünüşe göre De Leyba, Labauxiere'i gizlice yakalamaya çalıştığı için durumun inceliğini anlamıştı. Ne yazık ki De Leyba için gizlilik girişimi başarısız oldu. Karakola giderken mahkum bir Quapaw ile karşılaştı. Labauxiere geçerken onunla konuştu: "Babama şefini söyle, beni ne dertte görüyorsun." Quapaw Kızılderilileri o gece kaleyi kuşatarak karşılık verdi. Bir şef ve beş savaşçı, Labauxiere'nin serbest bırakılmasını talep ederek araziye girdi. Talepleri reddedilirse, Kızılderililer "görevdeki her boğazı kesmekle" tehdit ettiler. Dönek tercümanı serbest bırakmak istemeyen De Leyba, hediyelerin zamanında dağıtılmasıyla soğukluğu sona erdirdi. De Leyba, Quapaw'ın ayrılmasından sonra bile, "bir fıçı viski ya da benim kafam" talebiyle geri dönen bir hoşnutsuz olduğunu yazdı.
Quapaw, Labauxiere'nin durumunu çok geçmeden unutmadı. Birkaç gün sonra, bazı Quapaw De Leyba'yı ziyaret etti ve ona ölü bir at sundu ve karşılığında viski istedi. Bu nihai Quapaw hakaretiydi! Savaşçılar, talepleri yerine getirilmezse görevdeki herkesi öldürmekle tehdit etti. Komutanın zavallı karısı bayıldı ve geri kalan kadınlar güvenliklerinden korktular, ağlıyorlardı. Görünüşe göre komutan, İspanyol kanı dökülmediği için Kızılderililere likör verdi. İlk fırsatta, De Leyba mahkumu yargılanmak üzere "nehrin aşağısına" gönderdi. Nicolas Labauxiere'nin adı resmi kayıtlardan kayboldu ve Quapaw ile ilişkiler biraz normalleşti. [12]
Quapaw, İngilizlerle dostane ilişkiler sürdürdü. 26 Kasım 1773'te De Leyba, Quapaw şefi Gran Megre'nin bir İngiliz'i oğlu olarak evlat edindiğini bildirdi. İkincisi, evlatlık babasının yanına bir kulübe inşa etti ve Kızılderililere mal sattı. 1774'te, Quapaw kadınlarıyla evlenen üç İngiliz, Kızılderililer arasında yaşıyordu. Kabile arasında propaganda yaptılar ve onlara kalenin harap durumunun İngilizlerin yakında eyaleti ele geçireceğini ve İspanyolları sınır dışı edeceğinin kanıtı olduğunu söylediler. Posta komutanı, Kızılderilileri etkileme fırsatını yakaladı. Aceleyle şaryoyu onardı ve Quapaw şefleriyle bir konsey topladı. İspanyolların erdemlerini öven komutan, İngilizlerin Quapaw köylerinden kovulmasını istedi. Komutan, konseyi sona erdirmek ve Kızılderililere İspanya'nın gücünü ve bağlılığını etkilemek için üç topun boşaltılmasını emretti. De Leyba'ya göre:
Kızılderililer, ortaya çıkan kargaşadan, duvardaki çivilerden sarkan bazı bardaklar ve bazı şapkalar yere düştüğünde ve oda titremeye başladığında şaşırdılar. . . Ve Kızılderililer top atışlarının etkisini ve şarampole onarımını gördüklerinde. . . İngilizlerin kendilerine yalan söylediğini söylediler. Sonra efendinizin hatırına kadeh kaldırdık, bu arada bir taburcu daha oldu ve Kızılderililer mutlu ve sevinçli bir şekilde ayrıldılar. [13]
İngilizler derhal Quapaw köylerinden sürüldü. Bununla birlikte, Arkansas kürk ticareti için İngiliz rekabeti sadece arttı.
1775'te Arkansas Post komutanı, beş İngiliz tüccarın, Quapaw köylerinin karşısında Mississippi'nin doğu kıyısında Concordia adlı 18 kabinli bir yerleşim kurduğunu bildirdi. Bu operasyon üssünden, tüccarlar ve avcılar Arkansas ülkesine akın ettiler, avı korkuttular ve İspanyol pelet ticaretinin önemli bir bölümünü ele geçirdiler. Posta komutanına göre, izinsiz giren avcılar, 1766 Şubat ve Mart aylarında Beyaz ve St. Francis nehirlerinde 12.000 geyik derisi ve 6.000 pound kunduz kürkü elde ettiler.[14]
Bu harita, Arkansas Nehri üzerindeki Arkansas Post'taki Fort Hindman'ın konumunu göstermektedir. Tasvir edilenler, Konfederasyon savunmalarının yanı sıra nehirdeki gemilerin konumlarıdır. 23. Wisconsin Piyade ve 1. Wisconsin Hafif Topçu hem Arkansas Post savaşında yer aldı. Orijinal kaynak belgeyi görüntüleyin: WHI 90871
Yer: Arkansas Postası, Arkansas (Google Haritası)
Sefer: Vicksburg'a Karşı Operasyonlar (Aralık 1862-Ocak 1863)
Özet
Arkansas Post Savaşı'ndaki zafer, Birlik kuvvetlerine Mississippi Nehri'nin kontrolünü Vicksburg, Mississippi'ye kadar verdi.
1863'ün başında, Konfederasyon birlikleri, Arkansas, Arkansas Post kasabası yakınlarındaki Mississippi Nehri üzerindeki Fort Hindman'da bir kaleye sahipti. 25 metrelik bir uçurumun tepesinde demirle güçlendirilmiş toprak işlerinden inşa edilen kale, 5.000'den fazla asker barındırıyordu. Fort Hindman, Birlik denizciliğine top saldırıları yapmak için kullanıldı ve Birlik birliklerinin Arkansas Nehri'nden içeri doğru ilerlemesini engelledi.
9 Ocak 1863'te Birlik gemileri, Fort Hindman'dan yaklaşık bir mil aşağı nehirden piyade ve topçu indirdi. Ertesi gün Konfederasyon siperlerini aştılar ve sonunda düşmanı kalenin içine geri ittiler. Nehir boyunca Birlik hücumbotları ve topçu bataryaları kaleyi bombaladı. Konfederasyonlar 11 Ocak'ta 5.000'den fazla mahkumu teslim ettiler. Bu zafer, Birliğe askerleri ve malzemeleri Mississippi'den aşağı hareket ettirmek için serbest dizgin verdi.
Wisconsin'in Rolü
23. Wisconsin Piyadesi, üç gün boyunca harekatın yoğunluğundaydı. Altı kişi öldü, 31 kişi yaralandı. B, G ve K bölükleri, 10 Ocak'ta Konfederasyon birliklerini kale duvarlarının içine geri iten öncüydü. 1. Wisconsin Hafif Topçu Birimi'nin bir bölümü, düşmanın kaçmasını önleyerek kaleyi nehrin karşısından bombaladı. Başka bir bölüm kalenin bir tarafını yok etti ve içindeki birkaç Konfederasyon topunu susturdu.
Daha Fazla Bilgi Edinmek İçin Bağlantılar
Orijinal Belgeleri Görüntüle
[Kaynak: Report on the Nation's Civil War Battlefields (Washington, 1993) Estabrook, C. Records and Sketches of Military Organizations (Madison, 1914) Love, W. Wisconsin in the War of the Rebellion (Madison, 1866).]
Arkansas Postası
Arkansas Post, Arkansas Nehri üzerindeki Little Rock'ın 117 mil güneydoğusunda yer almaktadır. Site, Devrim Savaşı'ndan önce hem Arkansas hem de Louisiana Bölgesi'ndeki ilk yerleşim yeri olarak biliniyor. Fransız kaşif Henri de Tonti, 1686'da René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle tarafından kendisine verilen arazide on adama bir kulübe ve ham bir kale inşa etmelerini emretti. Başlangıçta "Arkansaw Postası" olarak bilinen ve yerel Yerli Amerikalıların adını taşıyan yerleşim, yüksek bir kayalık üzerinde bulunuyordu. Posta hem Fransızlar hem de İspanyollar tarafından kontrol edildi ve bir ticaret merkezi haline geldi. İlk sakinleri arasında tuzakçılar, avcılar, rahipler ve birkaç kadın vardı. Devrim Savaşı sırasında İspanyollar, Arkansas Post'ta birkaç ev, kabin ve depodan oluşan bir kale işletti.
Arkansas, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir bölgesi olduğunda, hükümetin ilçe merkezi Arkansas Post'ta bulunuyordu. Vali Robert Crittenden, 28 Temmuz 1819'daki görevde ilk yasama meclisini bir araya getirdi. 20 Kasım 1819'da William E. Woodruff, Arkansas'ın ilk kopyasını bastı. Gazete yerleşim yerinde. Vali James Miller ilk genel seçimi kazandı ve Little Rock'ı bölgesel hükümetin koltuğu yapan özel oturumu denetledi. 1817'de Arkansas Post, bölgedeki sadece iki postaneden birini kurdu. Yerel ekonomi sığır, mısır ve pamuk üretimine dayanıyordu. Yoğun nehir trafiği, Arkansas Post'un önemli bir ticaret merkezi ve Arkansas County'nin ilçe merkezi haline gelmesine neden oldu. 1860'ta Arkansas County'nin nüfusu 3.923 Beyaz, özgür Siyah ve 4.921 köleleştirilmiş insandı.
Arkansas Post, Arkansas'ın savunmasında stratejik bir noktaydı. Karakol, Little Rock'tan nehrin 117 mil aşağısında ve Arkansas Nehri'nin ağzının yirmi beş mil yukarısındaydı. İç Savaş sırasında Arkansas Post'taki savaş, bir Konfederasyon teslimiyle sonuçlandı ve Birlik'in Arkansas'ta tutulmasına katkıda bulundu. 28 Eylül 1862'de Trans-Mississippi Departmanı komutanı Tümgeneral Theophilus H. Holmes, Arkansas'ın nehir savunmasından Albay John W. Dunnington'ı atadı. Kale, Ondokuzuncu Arkansas Piyade Alayı, Crawford'un Arkansas Piyade Taburu, Altıncı Teksas Piyade, Yirmi Dördüncü Teksas Süvari (bindirilmiş), Yirmi Beşinci Teksas Süvari (bindirilmiş), Denson'ın Louisiana Arkansa Süvari Şirketi ve Hart's tarafından savundu. Pil.
2 Kasım 1862'de, Trans-Mississippi Departmanı komutanı General T. H. Holmes tarafından "Lane Rangers" olarak bilinen bir Teksas Konfederasyon süvari alayı Arkansas Post'a atandı. Varışlarında, Konfederasyon Kaptanı Gil McKay, "onun görüşüne göre, burası Ft. Donelson No. 2" olduğunu bildirdi. Aralık 1862'den Ocak 1863'e kadar Teksaslılar izcilik ve grev gözcülüğü yaptı. Garnizon, Albay James Deshler komutasındaki Onuncu Teksas Piyadesi ve On Beşinci, Onyedinci ve Onsekizinci Texas Süvarileri (attan indirilmiş) tarafından güçlendirildi.
10 Aralık'ta Brig. General Thomas J. Churchill, Doğu Tennessee Departmanından Trans-Mississippi Departmanına transfer edildi ve Arkansas Post'un komutanlığına atandı. 20 Aralık'ta Birlik Tümeni General William Tecumseh Sherman, General Frederick Steele komutasındaki dördüncü bir tümene katılmak için üç tümenli sefer kuvvetini Arkansas Post'a kaydırdı. 4 Ocak'ta Birlik Generali John A. McClernand ordusunu Arkansas Post'a yöneltti. Ona Birlik Amiri David D. Porter'ın üç zırhlı ve altı hücumbottan oluşan filosu eşlik etti.
Konfederasyon Generali Churchill, Birlik saldırısını öngördü ve tahkimatları aceleyle tamamladı. Tamamlanan kale, 100 yard karelik, tam burçlu bir kaleydi. Silahlar arasında iki adet 9 inçlik columbiad, 8 inçlik bir columbiad, dört adet 10 kiloluk Parrott tüfek ve dört adet 6 kiloluk düz delik vardı. Kale ayrıca üç çerçeve bina, iki stoklu dergi ve bir kuyu içeriyordu. 9 Ocak 1863'te, karakolun yakınında, silahlı botların eşlik ettiği yetmiş veya seksen nakliyeden oluşan bir Federal filo bildirildi. Birlik filosunun kalenin yanından geçmesini önlemek amacıyla kütük zincirleriyle sabitlenen bir dizi yığın nehir yatağına sürüldü. 9 Ocak'ta, yaklaşık 32.000 Birlik askeri, karakolun etrafını boşalttı ve kuşattı.
Deshler'in Tugayı toprak işlerinin sağında ve Dunnington'ın birimi soldaydı. Deshler'in askerleri çift namlulu av tüfeği ve çeşitli tüfeklerle silahlandırıldı. 1.600 askerden sadece 315'i Enfield tüfeklerine sahipti. Garland Tugayına ait beş piyade bölüğü avcı erleri olarak görev yaptı. William Hart'ın altı silahlı Arkansas Bataryası, Arkansas Nehri yakınında sağ tarafa yerleştirildi. 11 Ocak sabahı saat sekizde, Birlik hücumbotları çıngıraklı ve Kara Şahin Konfederasyon mevzilerine ateş açtı. Sabah saat on birde Birlik, Arkansas Post'a karşı ilerlemeye başladı. Saat birde Birlik hücumbotları, Birlik ilerlemesini işaret eden bombardımanı yeniledi. Lane Rangers'dan William Williston Heartsill, "Düşman, soldaki çalışmalarımıza karşı yaptığı YEDİNCİ girişiminden az önce geri püskürtüldü. Bir hücumbot kaleyi geçti ve yakında nehrin güney tarafından arka tarafımıza asker indirecek. Teslim olmak artık tek kaderimiz."
Konfederasyon askerleri, 10 inçlik Dahlgreens'in ateşinin De Kalb savunmalarına en pahalıya mal oldu. By four o'clock in the afternoon the Union gunboats were ordered past the fort, and within a half hour the Union Army closed on the Confederate entrenchments. Prior to General McClernand's order for an assault, white flags of surrender appeared above the fort. In an effort to overtake Confederate works, Union Gen. Charles E. Hovey ordered two 12-pound Napoleons to fire point blank at the Confederate positions. Only two shots were fired before white flags were displayed above the earthworks.
Confederate General Churchill was outnumbered five to one and surrendered at five o'clock in the afternoon. William Heartsill of the Lane Rangers recalled, "Thirty five hundred Confederate soldiers surrendered to over sixty thousand United States troops, they have in addition to this large army 13 gunboats, 4 land Batteries of light Artillery and 91 transports." Confederate Gen. Thomas C. Hindman and Gen. John G. Walker attempted to reinforce the post but could not arrive before the surrender occurred. Union casualties were 134 killed, 898 wounded, and 29 missing. Confederate casualty reports were incomplete but listed 60 killed and 80 wounded. More than one-third of the Union casualties were from Stephen G. Burbridge's Brigade. The Federal Army captured 4,791 Confederate soldiers, 7 stands of colors, 17 pieces of artillery, 10 gun carriages, 3,000 stands of small arms, 130 swords, 50 colt pistols, 40 cans of powder, 1,650 rounds of shot, 375 shells, 46,000 rounds of small arms ammunition, and 563 animals.
The loss of Arkansas Post was a shock to the people of Arkansas and facilitated the subsequent Union occupation of Little Rock. On January 12, the Confederate prisoners were transported on the Sam Gatey, Tigress, Nebraska, ve John J. Roe to St. Louis. On March 16, 1863, orders were issued to exchange Arkansas Post prisoners at City Point, Virginia. Union forces remained at Arkansas Post and captured public property and destroyed fortifications until January 17. Following the war the post declined as a trade center and dwindled to a few homes and buildings.
On January 24, 1931, Ballard Deane introduced a bill to the House of Representatives that created an Arkansas Post State Park Commission consisting of seven members for a period of fifty years. An appropriation of $5,000 was provided for the restoration of the first settlement of Arkansas. Fred Quandt owned eighty acres on the site that he donated to the Arkansas Park Commission for historical preservation.
Arkansas Post Timeline - Prehistory - 1763
Before European exploration, the lower Arkansas River valley had been home to numerous American Indian groups. Mounds, arrowheads, and pottery provide mute testimony today to the lives of these peoples.
By the mid-1500s the Quapaw people had taken up residence along the Mississippi and Arkansas Rivers. Spanish explorer Hernando de Soto and his expedition were the first Europeans to explore this area, but it was the arrival of the French 130 years later that began the exploration, settlement, and transformation of the Lower Mississippi valley. During this time the settlement of Arkansas Post developed only very slowly while older than New Orleans and Saint Louis, its isolated location limited the attractiveness to all but the hardiest French hunters.
1500s By this time the Quapaw tribe located to a series of villages along the Mississippi and Arkansas rivers.
1541 Hernando de Soto was the first European known to have visited the territory which is now the state of Arkansas.
1673 Father Jacques Marquette and Louis Joliet explored the territory as far south as the Arkansas River.
1682 Robert Cavelier, Sieur de la Salle visited the country of the Arkansea, so called by the Indians of the territory. While on the Arkansas River one of la Salle's lieutenants, Henri de Tonti, asked for and was granted a seigneury of land.
1686 De Tonti established a trading post, staffed with six on the north side of the Arkansas River, adjacent to the Quapaw village of Osotouy. A cabin and a large cross were erected. It was named "Poste de Arkansea".
1687 March La Salle is assassinated by one of his own men. His Texas settlement fails in the following months.
24 Temmuz Survivors of La Salle's expedition to Texas, come across Arkansas Post while making their way north. One of the party, Henri Joutel, later writes the first description of the Post.
By this time only two men remain at the Post. The other four returned to Canada for news and supplies.
1689 A site was granted to Father Claude Deblon, a Jesuit priest, for a chapel and mission at the Post. It is highly likely that this chapel was never developed.
1690 While traveling the Mississippi River, Henri de Tonti makes a short visit to Arkansas Post. This may be the only time he visited the settlement that he helped to create.
1700 At about this date the original Poste de Arkansea was abandoned.
1717 The French government grants Scottish financier John Law's Compagnie d'Occident complete commercial and political control of the province of Louisiana.
1719 John Law expands his company to include the French colonies in China and the East Indies. The company is renamed the Compagnie des Indes to reflect this largest role. By this time Law had also gained control of France's finance ministry in effect, Law was now at the head of Europe's most successful conglomerate.
1720 "The Mississippi Bubble" - The value of stock in Law's company rose so rapidly that, combined with Law's control of the French monetary system, massive inflation was seen throughout Europe.
1721 Eylül Share prices in Compagnie des Indes deflate to their original value. The fall in the price of the stock led to a takeover of the company and brought an end to Law's ambitious plans to develop the Louisiana Colony, including the settlement of German colonists at Arkansas Post.
Representatives of John Law's Compagnie des Indes begin construction of an agricultural colony near the site of the first Post, on the north bank of the Arkansas River. This colonial effort ultimately failed, but formed the basis for later permanent settlements. Construction for the Law Colony site is done by indentured servants and slaves.
1722 By order of the Regent of France, authority was given for a settlement at the Poste de Arkansas and an officer named M. De La Boulaye was sent to command the garrison.
French explorer Bernard de La Harpe visits Arkansas Post at the beginning of his expedition up the Arkansas River.
1723 The Inspector-General of the colony visits Arkansas Post and reports that only 14 Frenchmen were living there.
1727 Jesuit Father du Poisson arrives at the Post to serve as a missionary to the Quapaw and attend to the spiritual needs of the French community there (numbering about 30 by this time). The murder of Father du Poisson by Natchez Indians puts an end to this missionary effort, and for the next several years Arkansas Post was without a resident missionary.
1729 Natchez Revolt Natchez Indians attack the French settlement of Fort Rosalie (near present-day Natchez, Mississippi) and killed 250. Encouraged by the French, the Choctaw and Quapaw turn against the Natchez.
1733 First Ensign de Coulange, commanding Arkansas Post, reports that the Post was "menaced from all sides" as 11 hunters on the Arkansas River had been killed by the Osage during the year.
1738 The French government enlists the aid of the Quapaw to wage war against the Chickasaw Indians, allies of the British.
1744 A census taken this year shows the population of Arkansas Post as 12 soldiers and 10 slaves.
1748 A census taken this year shows the population of Arkansas Post as 31 Frenchmen and 14 slaves.
1749 One hundred and fifty Chickasaws, led by Payah Matahah, raided the Post. Six Frenchmen were killed and the Indians withdrew when their leader was gravely wounded. Following this incident, the Post is moved upriver to the Ecore Rouge site
1750'ler Arkansas Post serves as a jumping off point for French travelers to New Mexico. Governor Kerlerec strengthened the French alliance with the Quapaw by inviting the Quapaw chief to New Orleans.
1756 Removal of the Post to its lowest site on the Arkansas River, at a point only five miles up from the mouth of the river. This relocation was most likely done to make the Post most useful to French military efforts during the French and Indian War.
1758 May & June Significant flooding occurs along the lower Arkansas River in the area of Arkansas Post. During the year that the Post was at this lowest site on the river, flood waters were a constant aggravation.
32 British prisoners of war are temporarily housed at the Post.
Father Carette, the last Jesuit priest to serve at Arkansas Post abandons the mission
1759 A census taken this year shows the population of Arkansas Post as 40 officers and men.
1763 Şubat End of the French and Indian War (Seven Years War). French holdings east of the Mississippi River were given to England the Louisiana Territory and New Orleans were ceded to Spain. Many French soldiers stayed on and swore allegiance to Spain.
Ekim A census taken this year shows the population of Arkansas Post as 31 officers and men.
Battle of Arkansas Post - HISTORY
The Territory of Arkansas was admitted to the Union as the 25th U.S. state on June 15, 1836.
|Arkansas Civil War History|
|Arkansas Territory Map|
The history of Arkansas began millennia ago when humans initially crossed into North America. Many tribes used Arkansas as their hunting lands but the main tribe was the Quapaw who settled in Arkansas River delta upon moving south from Illinois. Early French explorers gave the territory its name, a corruption of Akansea, which is a phonetic spelling of the Illinois word for the Quapaw. What began as a rough wilderness inhabited by trappers and hunters became incorporated into the United States as part of the Louisiana Purchase in 1803 and became Arkansas Territory in 1819. Upon gaining statehood in 1836, Arkansas began to prosper under a plantation economy that was heavily reliant on slave labor.
The first European to reach Arkansas was the Spanish explorer Hernando de Soto, a veteran of Pizarro's conquest of Peru who died near Lake Village on the Mississippi River in 1542 after almost a year traversing the southern part of the state in search of gold and a passage to China. Arkansas is one of several US states formed from the territory purchased from Napoleon Bonaparte in the Louisiana Purchase. The early Spanish or French explorers of the state gave it its name, which is believed to be a phonetic spelling of the Illinois tribe's name for the Quapaw people, who lived downriver from them. Other Native American tribes who lived in Arkansas before moving west were the Quapaw, Caddo, and Osage nations. The Five Civilized Tribes also inhabited Arkansas during its territorial period, but were forced westward under U.S. Indian removal policies. The Five Civilized Tribes were the five Native American nations—the Cherokee, Chickasaw, Choctaw, Creek, and Seminole—that were considered civilized by Anglo-European settlers during the colonial and early federal period because they adopted many of the colonists' customs and had generally good relations with their neighbors.
Arkansas Post was the first territorial capital (1819) and Little Rock was the second (1821).
The Arkansas Territory was created from the portion of the Missouri Territory lying south of a point on the Mississippi River at 36 degrees north latitude running west to the St. Francois River, then followed the river to 36 degrees 30 minutes north latitude, then west to the territorial boundary. This included all of the present state of Oklahoma south of the parallel 36 30' north. The westernmost portion of the territory was removed on November 15, 1824, a second westernmost portion was removed on May 6, 1828, reducing the territory to the extent of the present state of Arkansas.
|Arkansas Civil War Map|
|Arkansas and the Louisiana Purchase Map|
|Arkansas Civil War Map of Battlefields|
|High Resolution Terrain Map of Arkansas Civil War Battles|
Arkansas played a key role in aiding Texas in its war for independence from Mexico it sent troops and materials to Texas to help fight the war. The proximity of the city of Washington to the Texas border involved the town in the Texas Revolution of 1835. Some evidence suggests Sam Houston and his compatriots planned the revolt in a tavern at Washington in 1834. When the fighting began, a stream of volunteers from Arkansas and the southeastern states flowed through the town toward the Texas battle fields.
When the Mexican-American War began in 1846, Washington became a rendezvous for volunteer troops. Governor Thomas S. Drew issued a proclamation calling on the state to furnish one regiment of cavalry and one battalion of infantry to join the United States Army. Ten companies of men assembled here, where they were formed into the first Regiment of Arkansas Cavalry.
The state developed a cotton culture in the east in lands of the Mississippi Delta. This was where enslaved labor was used most extensively, as planters brought with them or imported slaves from the Upper South. On the eve of the American Civil War (1861-1865) in 1860, enslaved African Americans numbered 111,115 people, just over 25% of the state's population.
When Union forces captured Little Rock in 1863, the Confederate government relocated the state capital to the town of Washington in the southwest part of the state.
Though Arkansas joined the Confederacy, not all Arkansans supported the Confederate cause. Beginning with the fall of Little Rock to Union forces in 1863, Arkansans supporting the Union formed some eleven infantry regiments, four cavalry regiments, and two artillery batteries to serve in the Union Army. None of those saw any heavy combat actions, and few took part in any major battles. They served mostly as anti-guerrilla forces, patrolling areas that had heavy Confederate guerrilla activity. Another significant event brought on by the fall of Little Rock was the relocation of the state capital. Initially state government officials moved the capital offices to Hot Springs, but it remained there for only a short time, being moved deeper into Confederate occupied territory, in Washington, Arkansas, where it would remain for the rest of the war.
According to the 1860 U.S. census, Arkansas had a free population of 324,335 and an additional slave population of 111,115. While Arkansas recruited some 50,000 men for the Confederate Army, it suffered at least 7, 000 killed and several thousands more wounded. A total of 8,289 Arkansas men served in the Union Army, according to statisticians Phisterer (1883), Fox (1889) and Dyer (1908), resulting in a total of 1,713 deaths from all causes.
Arkansas formed some 48 infantry regiments, numerous cavalry regiments and artillery batteries to serve as part of the Confederate Army. A compilation made from the official rosters of the Confederate Armies as they stood at various battles, and at various dates covering the entire period of the war, shows that Arkansas kept the following number of organizations in almost continuous service in the field: 35 infantry regiments, 12 infantry battalions, 6 cavalry regiments, 2 cavalry battalions, and 15 batteries of light artillery.
|Arkansas in the Civil War|
|Map of Trans-Mississippi Theater of the American Civil War|
|Map of Arkansas Civil War Battlefields|
|Arkansas Civil War Battlefield Map|
General Earl Van Dorn was dispatched to Arkansas early in 1862 to build a new force. Gen. Van Dorn led his new Army of the Frontier into the Battle of Pea Ridge in late February 1862. This battle was a defeat for southern forces and led to the loss of northwest Arkansas. Immediately following the battle of Pea Ridge, Van Dorn transferred his forces east of the Mississippi River in an attempt to support Confederate Forces in what would become the Battle of Shiloh. Although Van Dorn's force arrived too late to participate in the battle, they remained east of the Mississippi River for the remainder of the war.
In April 1862 when Van Dorn left the state, Brig. Gen. Roane refused to go with Van Dorn because Roane believed that Arkansas Troops should be left to defend their state. Van Dorn detached Roane and left him in command of all military forces in Arkansas, but he then did not leave Roane any organized body of troops to command.
|Arkansas Secession Map|
|Arkansas and the Confederacy Map|
On May 1, 1862, Rector, believing that Union General Samuel Curtis' army was on the way to capture Little Rock, abandoned Little Rock and moved the state Government to Hot Springs, Arkansas. So for the first three weeks of May 1862 there was no military or State Government at Little Rock. Roane went to Pine Bluff and enlisted the help of Maj. Gen. James Yell commander of the Arkansas State Militia and began recruiting for a new Army of the Southwest in the Department of Arkansas. Gen. Yell was a "States Defense first" advocate and lent his power to aiding Roane along with Arkansas Confederate State Senator Colonel Robert Johnson also of Pine Bluff. These three men were the backbone of the newly reconstituting Army of the Trans Mississippi Department. The companies, which eventually became the 26th Arkansas Infantry Regiment, had started the recruiting process before Van Dorn left the state and had just been organized when Gen. Roane relocated his headquarters to Pine Bluff from Little Rock.
Rector in the meantime sent dispatches to President Jefferson Davis threatening to secede from the Confederacy unless he sent some sort of support. Which Davis did in the form of the CSS Ponchartrain and CSS Maurepaus. The State Government did not return to Little Rock until the Ponchartrain arrived and a week later Gen. Thomas C. Hindman arrived to take command from Roane, and ordered all troops at Pine Bluff to Little Rock.
Gen. Hindman was dispatched to take command of what had been designated as the Confederate Department of the Trans-Mississippi. Through rigorous enforcement of new Confederate conscription laws, Hindman was able to raise a new army in Arkansas. Union forces threatened the state capitol of Little Rock in the summer of 1862, but settled for occupying the city of Helena and turning it into a major logistical hub. Hindman led his new force, composed largely of conscripts, to defeat in the Battle of Prairie Grove in Northwest Arkansas in February 1863 Hindman was defeated in this attempt to clear northwest Arkansas of Union forces.
When the Emancipation Proclamation went into effect on January 1, 1863, Union forces were in occupation of northwestern Arkansas. Local Union commanders, who had been aggressively enforcing the Confiscation Acts to grant freedom to slaves of rebel owners, put the proclamation into effect immediately, freeing many slaves in the area.
Hindman next moved his army across the state and attacked the Union supply depot at Helena in an attempt to relieve Federal pressure on Vicksburg, Mississippi. Confederate forces were unsuccessful in this attempt to retake Helena on July 3, 1863. Union forces followed up this victory with a move against the state capitol at Little Rock. Little Rock fell to Union forces in early September 1863 and Confederate forces retreated to southwestern Arkansas. A new Confederate State Capitol was established at Washington, Arkansas, in Hempstead County. The Union also took possession of Fort Smith, giving Federal forces effective control of the entire length of the Arkansas River.
The next major action in Arkansas was the Camden Expedition (March 23– May 2, 1864). Maj. Gen. Frederick Steele and his Union troops stationed at Little Rock and Fort Smith were ordered to march to Shreveport, Louisiana. There, Steele was supposed to link up with a separate Federal amphibious expedition which was advancing up the Red River Valley. The combined Union force was then to strike into Texas. But the two pincers never converged, and Steele's columns suffered terrible losses in a series of battles with Confederates led by Maj. Gen. Sterling Price and Gen. Edmund Kirby Smith at the Battle of Marks' Mills, Battle of Poison Spring and the Battle of Jenkins' Ferry. Ultimately Union forces managed to escape back to Little Rock where they basically remained for the duration of the war.
By the end of the war, many of the Arkansas regiments were serving with Bragg's Army of Tennessee, and most were with that Army when it surrendered on April 26, 1865, in Greensboro, North Carolina.
Arkansas History: Civil War Through Reconstruction
The new Consitution for the state of Arkanas is very similar to the former consitution. The main difference is that it pledges loyalty to the Conderate States of America instead of the United States of America.
1861-05-20 00:12:03
Arkansas Joins the Confederacy
The state of Arkansas is admitted to the Confederacy but its people are divided on the issue of secession.
1861-06-13 00:12:03
Comprehensive list of Civil War Battles, Actions and Skirmishes
Comprehensive websites for battles, skirmishes and actions that occurred in Arkansas during the Civil War.
1861-06-13 00:12:03
Training bases for Confederate Soldiers set up in the State
Training bases for Confederate soldiers are being set up in Northwest Arkansas and Pocahontas in Northeastern Arkansas.
1861-07-11 00:12:03
New Communication System Comes to Little
A telegraph system is installed in Little Rock. This will make communication between the capital city and the rest of the country much faster.
1861-08-10 00:12:03
Battle at Wilson's Creek
Arkanas troops participate in the Confederate victory at Wilson's Creek, Missouri.
1861-08-10 00:12:03
No Representation in Washington,D.C.
For seven years the people of Arkansas have no representation at the U.S. capital.
1862-01-09 00:12:03
Peace Society organizes in Northwest Arkansas
A Peace Society develops in Northwest Arkansas to oppose military service for the Confederacy.
1862-02-16 00:12:03
Skirmish Between Union and Confederate Troops
The first skirmish between Union and Confederate troops in Arkansas ocurrs at Big Sugar Creek (Pott's Hill) in Benton County. The Union troops prevail.
1862-02-17 00:12:03
General Curtis Invades Northwest Arkansas
Union General Samuel R. Curtis is moving his troops into Northwest Arkansas. He is headed towards the area of Pea Ridge.
1862-03-07 00:12:03
Battle Rages in Northwest Arkansas
The Battle of Pea Ridge takes place in Northwest Arkansas. Union General Samuel R. Curtis defeats Confederate General Earl Van Dorn.
1862-03-21 00:12:03
Railroad Section Completed
The railroad section from the banks of the Arkansas River in Little Rock to DeValls Bluff is complete.
1862-04-15 00:12:03
Arkansas Troops Transferred
Arkansas's congressional delegation to the Confederacy requests that Arkansas soldiers be returned to the state. Most of our troops were tranfered east of the Mississippi River after the loss at Pea Ridge.
1862-05-15 00:12:03
General Hindman Appointed as Military Commander of Arkansas
General Thomas Hindman is appointed military commander of Arkansas. Hindman determines that the state has very little supplies or soldiers remaining. He orders General Albert Pike to move his forces from the Indian Territory to Little Rock. In addition, he will allow bands of men to harass the Union forces in the state. (Some of these bands become lawless groups called bushwackers.) Bushwackers are groups of soldiers who hid out in the woods and used guerilla warfare tactics to harass the enemy.
1862-06-17 00:12:03
149 Union Soldiers killed at the Battle of Saint Charles
At the Battle of St. Charles the USS Mound City ironclad steamboat is damaged and 149 crew members are killed. It will become known as the "deadliest shot of the Civil War."
1862-06-30 00:12:03
General Hindman Places the State Under Marshall Law
In order to stablize the state, General Hindman has placed the state under martial law. (Martial law: temporary rule of a civilian population by military authorities, oftentimes during war.)
1862-07-07 00:12:03
Union Victory at Hill's Plantation
Confederate troops are routed at the Battle of Hill's Plantation in Woodruff County.
1862-07-12 00:12:03
Helena Taken by Union Troops
Union troops led by General Samuel Curtis occupy the key city of Helena on the Mississippi River.
1862-08-12 00:12:03
Holmes Chosen as Confederate Commander
Command of the Confederate Trans-Mississippi Department is given to General Theophilus Holmes.
1862-11-15 00:12:03
Flanagin Elected Governor
Harris Flanagin is the new Confederate governor of Arkansas.
1862-11-28 00:12:03
Battle in Northwest Arkansas
The Battle of Cane Hill ocurrs in the Boston Mountains in Washington County. The Confederate troops are led by General John S. Marmaduke while the Union troops are led by General James G. Blunt. The battle is a Union victory.
1862-12-07 00:12:03
Union Controls Northwest Arkansas
The Battle of Prairie Grove in Washington County ends as a strategic victory for Union forces. Union troops led by General James G. Blunt drive Confederate General Thomas Hindman 's soldiers from the battlefield at Prarie Grove. This ensures that the Union will contol Northwest Arkansas and Missouri.
1862-12-28 00:12:03
Confederates Driven Out
Union troops drive the remaining Confederate soldiers from Van Buren and Fort Smith.
1863-01-01 00:12:03
Proclamation Frees Slaves
The Emancipation Proclamation goes into effect today, freeing slaves in Northwest Arkansas.
1863-01-09 00:12:03
Battle for Arkansas Post
Confederate troops attempt to maintain control of Arkansas Post but they are defeated by Union troops. Almost 5,000 Confederate soldiers will be sent north as prisoners of war.
1863-03-19 00:12:03
Union General Steele on the March
Six thousand Union soldiers under the command of General Frederick Steele begin marching from Helena towards Little Rock. They will be joined by six thousand cavalrymen under the command of General John Davidson at Claredon.
1863-04-07 00:12:03
Union General Recruiting Escaped Slaves
General Lorenzo Thomas visits Helena to recruit Union soldiers from the population of escaped slaves who are living in the city. These troops became the First Arkansas Volunteer Infantry. (African Descent).
1863-04-18 00:12:03
Confederates Attack Fayetteville
Union troops repell a Confederate troop attack on Fayetteville.
1863-05-01 00:12:03
Marmaduke's Raid into Missouri Fails
Confederate General Marmaduke's troops retreat to Northeast Arkansas after a failed raid into Southern Missouri.
1863-07-04 00:12:03
Confederate Troops Withstand Heavy Casualties
Confederate troops commanded by General Theophilus Holmes sustain heavy casualties during an attack on Helena which is under the control of Union troops.
1863-08-27 00:12:03
Union Troops Reach Bayou Meto Area Outside of Little Rock
Union cavalry under the command of General John W. Davidson approach Confederate defenses at Bayou Meto near present day Jacksonville in Pulaski County. Confederates are led by General Lucius M. Walker. An artillery duel finished the battle. (This military action will delay the Union takeover of Little Rock.)
1863-08-27 00:12:03
African Methodist Episcopal Church is Established
Nathan Warren, a sucessful businessman, establishes an AME Church in Little Rock. The church is called Bethel Church.
1863-09-01 00:12:03
Duel Results in Death
A duel between Confederate Generals Marmaduke and Walker ends with the death of General Walker.
1863-09-01 00:12:03
Confederate State Capital Exiled to Town of Washington
Governor Flanagin flees the capital city of Little Rock to the town of Washington in Southwest Arkansas as Federal troops close in. The Hempstead County Courthouse will house the exiled Arkansas government. (Washington remained the Arkansas Confederate capital until 1865.)
1863-09-10 00:12:03
Little Rock Falls to Union Troops
The Union army, under the command of General Frederick Steele, captures the capital city of the state after facing stiff opposition at Bayou Fourche.
1863-10-25 00:12:03
Union Troops Repel Confederate Attack
Confederates attack the Union garrison at Pine Bluff. Union troops, led by Clayton Powell, are able to hold the city.
1864-01-06 00:12:03
John Hanks Alexander is born in Helena
John Hanks Alexander, the second African-American to graduate from West Point Military Academy, is born in Helena, Arkansas.
1864-01-08 00:12:03
Dodd is Hung as a Spy
David O. Dodd is hung by the Union commander of Little Rock after being convicted as a spy.
1864-01-19 00:12:03
New State Constitution Adopted
The third constitution for Arkansas goes into effect under the guidelines required by President Abraham Lincoln.
1864-01-19 00:12:03
New Constitution on the Horizon
Elected representatives for the Constitutional Convention meet to write a new constitution for the state.
1864-03-04 00:12:03
New State Constitution is Ratified
The new state constitution which abolishes slavery and rejects secession is ratified. A new provision also adds the office of Lieutenant Governor.
1864-03-04 00:12:03
Lucien Gause Begins Term as Congressman
Lucien C. Gause, former Confederate Colonel, begins serving as U. S. Representative in Washington, D.C.
1864-03-16 00:12:03
General Holmes is replaced as Confederate Commander
General Theophilus H. Holmes is replaced by General Sterling Price as the Confederate Commander of Arkansas.
1864-03-17 00:12:03
Orphanage and School opens in Helena
Quakers Calvin and Alida Clark establish an orphanage and school in Helena, Arkansas. It later moves outside of town and adds teacher training to the curriculum. It will become known as Southland College.
1864-04-09 00:12:03
Nevada County is Site of Battle
Nevada County in Southwest Arkansas is the scene of the Battle of Prairie D'Ane. It is part of the Camden expedition launched by Union forces and is a Union victory.
1864-04-18 00:12:03
Confederate Troops Defeat Union Forces
The Battle of Poison Springs is a Confederate victory under the command of Confederate Generals John Marmaduke and Samuel Maxey. Colonel James M. Williams Union troops were ambushed by the Confederate troops. After Union African-American soldiers surrendered, many were killed by Confederate soldiers.
1864-04-18 00:12:03
New Union Governor
Issac Murphy, the only Secession Convention delegate that did not vote for secession in 1861, is the new Union governor of the state.
1864-04-25 00:12:03
Soldiers Accused of Massacring African-American Soldiers
A Union supply train under the protection of Lt. Colonel Francis Drake was ambushed at Mark's Mill by Confederate troops under the command of Confederate General James J. Fagan. The Confederates capture supply wagons, artillery and troops. The victorious Confederate troops are accused of massacring African-American soldiers participating in the battle.
1864-04-30 00:12:03
Jenkins Ferry in Grant County Scene of Confederate Defeat
Union troops defeat Confederate troops at Jenkins Ferry in Grant County. Generals Frederick Steele and Frederick Salmon led the Union troops while Generals Edmund Kirby Smith, Sterling Price and John S. Marmaduke led the Confederate troops.