Kış başlangıcı, yılın 1941. Ignatka buzun üzerinde sürdü. Buz ayağımın altına düştü ve annenin göğsünden çıkardığı ağır keçe çizmeler uymuyordu. Ancak Ignatka binmek için bir zevkti.
Kış dikenli rüzgarı serbest bıraktığında, Ignatka sırtıyla buza uzandı. Ve kaydırdı, ayaklarıyla bastırıyordu. Petka'nın bir arkadaşı, boynunda yaralanırsa bir kuğunun bu şekilde yüzdüğünü söyledi. Ignatka, Petka'ya gerçekten inanmadı ve bir kuğu olmayı hayal etmedi. Merkeze önemli bir paket teslim ettiğini hayal etti. Ve etrafta, nereye bakarsanız bakın, Almanlar - bütün ordu! Her yerden, çatlaklardan hamamböceği gibi tırmandı - ve ona. Ancak Ignatka bir korkak değildir. Sırtında yatar ve yüzünü yukarı kaldırır. Böylece Fritz şaşırmaz. Elinde de makineyi sıkıyor, düşmana çelik bezelye koymaya hazır. Otomatik değiştirilmiş eğri ladin çubuğu. Ama bu eğri hiçbir şey. Önemli olan - iyi ateş etmek.
Ignatka’nın sırtındaki yumuşak buz alanı yavaşça büyüdü. Daha titizlikle merkeze sürünerek ona geri döndü. Kar, büyük donmuş su birikintisinin sınırlarını zorlayarak verim verdi. Buzunun kenarlarında fena kaymış, dirsekleriniz için kendinize yardım etmek zorunda kalmış ve keçe çizmelerle dinlenmişsiniz. Ancak partizanların görevlerini bozması için Ignatka vicdanı kabul etmedi.
Ama sonra genç partizan yorgundu ve kalktı ... Ve aniden karın altında buzun üzerine dağılmış, gri bir yerde toprağa donmuş bir şey gördü. Boşuna keçe botuyla buzu gagalamaya başladı. Anlaşılmaz, ancak Ignatka'ya aşina bir şey, donmuş suyun kuvvetli kuvveti ile sınırlanmış zemine dayanmış gibi itiraz ediyor. Bir kez daha, bu güçlüydü, Ignatka buz birikmesine çarptı, sonra tekrar tekrar. Hiçbir şey gelmedi. Hafif makineli tüfek ilk darbede kırdı - sadece icat ettiği sürtünmeleri yenmek zorunda kalacaktı!
İğnatka terlemeye başladı, şimdi şapkasını gözlerine soktu, bacaklarını yere vurduğunda ağır keçe çizmelerinde sarkıyordu. Bu arada, çamurlu kabuk yavaş yavaş daha fazla ve daha şeffaf hale geldi - şimdi, kalpsiz buz zincirlerinde bir parça kağıt olduğu ortaya çıktı. Ignatka karnına uzandı ve mektubu solumasına başladı. Ancak soğuk hava daha güçlüydü. Sıcak nefesi tuttu, güçlü ve yanıcı bir şekilde onu rahatsız etti. Ignatka ağlamaya başladı.
Bu nasıl çok önemli bir paket? Ve uzakta, belki Moskova'da bile, bekliyorlar - izcilerin haberini beklemeyecekler mi? Ve haberler orada, ayaklarımın altında ve Ignatka hiçbir şey yapamıyor. Gözyaşı buz kabuğuna damladı. Fakat Ignatke'e yardım edemediler - çok azı vardı.
Ve sonra Ignatka hatırladı: cebinde, duvardan yavaşça annesinden çektiği büyük paslı bir çiviye sahipti. Ignatka'ya göre yargılanan gerekli bir şey yeterli değil mi, neden faydalı oluyor? Ve kullanışlı geldi.
Ignatka elini cebine soktu. Çivi aynı yere yattı ve ısırmadı. Şimdi bunun haklı bir amaç için hizmet edeceğini anlamıştı. Ve huysuzca gıcırtılı bir şekilde buz hapishanesini kemirmeye, kapılmadan ve kemirmeye başladı. Ignatka'nın elini tırmalamaktan bir kez garip bir şekilde sıçradı.
Şimdi onlardan ikisi var - bir oğlan ve bir çivi.
Kışın gücü hemen değil, yavaşça geri çekildi. Sonuncusu olanlardan biriydi. Ve nihayet tersledi: Son buz parçalarını kırarak ve parçalayarak, Ignatka elindeki bir çiviyi hesaplamamıştı. Acıdan kurtuldu ama sonra şanstan çok memnun kaldı, belgeyi kaptı ve yorgunluktan tökezleyerek eve koştu.
Sıcaklıkta, kağıt hızla eritilir. Ignatka onu bir ay önce okula gitmesini dileğiyle dikkatlice açtı - öğretmen Anna Pavlovna'nın vaat ettiği gibi, kışın dersler başladı. İğnatka harfleri öğrenmeyi başardı, ama onları kötü sözlerle anlattı.
Ancak, belgenin özünün ne olduğunu anlamak için özel okuryazarlık gerekli değildi. Elinde bir cenaze töreni vardı - Ignatka sadece bir kez böyle bir şey gördü, ama iyi hatırladı. Son zamanlarda, postacı Mila Teyze, Baba Klashe'ye evine böyle bir kağıt parçası getirdi. Ignatka onun zamanında oturuyordu, ter bir terbiyeciyi yutuyordu - ne tür bir kibiydi, tatlım! Baba Klasha, kağıdın görünce, kötü bir sesle çığlık attı, çığlık attı, Ignatka'yı şaşırttı. Postacı ellerini tuttu ve birlikte ağladılar. Ve Ignatka ağlamaya başladı, ama korkudan. Annem daha sonra, ailesine biri öldüğünde, bu tür kağıtların insanlar tarafından giyildiğini açıkladı. Baba Klasi'de en büyük oğul, kıvırcık Arkasha öldürüldü. Ve sonra Ignatka da bir sesle kükredi. Arkasha ona uçurtma yaptı. Şimdi ahırda yatıyorlar, yetenekli elleri bekliyorlar. Ve eller yerdeydi. Ve başka bir şey yapmayacaklar.
Yani, ve şimdi de Ignatka'nın ellerinde birinin başını belaya sokuyor, bir kağıda yazıyor. Böyle küçük bir parçalama. Harfleri sökmeye başladı. Basılı ve el yazısıyla büyük zorluklarla demonte oldu. Basılı basından, savaşçının bir köyün altındaki cesurun ölümünden öldüğünü fark etti. Ve yazılan katlanmış adın bir parçası Savin. Katlanmış - ve çok korkmuştu. Savin! Baba Klasi'nin küçük oğlu Kolya! Ignatka, kulübenin etrafında dolaştı, kafesteki bir güvercin gibi toplandı. Cenazeyi sakla, kır, yak, rüzgarı temizle! Kolya Savinov'un yaşamasına izin verin!
Ignatka ocağa kadar koştu, kanadı açtı ve dumanı boğarak öksürdü, kağıdı oraya attı. Hemen yapmadı. Nicholas'ın kaderi ile ilgili en son haberler - Buhar damlatmaya izin verdim.
Baba Klashe Ignatka hiçbir şey demedi. İki yıl önce Zafer'den öldü, ondan bir evlat veya bir mektup beklemeden öldü.
Ve Ignatka, cenazenin gitmesinden bu yana Nicholas'ın mucizevi bir şekilde hayatta olduğuna inanıyordu. Ama savaştan asla geri dönmedi.
Sorun devam ediyor: Gömü donmuş derin su birikintisine nasıl düşebilir? Ignat Vasilyevich'in Mila Teyze olarak hatırladığı bir kadın olan postacı Rusanovka, çalışmalarına karşı çok sorumlu bir tavır almış olmalı. Ancak dede Ignat, geceleri, postayı geceye yaklaştırırken cenazesini karanlıkta kaybettiğini düşündü ve gün boyunca toplu çiftliğe yardım etti. Öyleyse öyle olsun. Ama Mila herhalde bu belgeyi gördükten sonra çantasına koydu! Ve yine de Nicholas'ın annesine hiçbir şey söylemedi. Bu sorunun cevabı yok.
Bir gerçek daha eklemek istiyoruz. Aralık ayında 1941, Almanlar Rusanovka'yı işgal etti. Genel merkez sadece Komarichevs kulübesindedir. O zamanlar Ignatka ve Kate anne tarafından komşularına gönderildi: sarhoş faşistlerin (ve neredeyse her akşam içtikleri) çocuklarla alay etmekten çok korkuyordu. İşgal uzun sürmedi ve her gün köyde Kızıl Ordu'nun saldırgan bir operasyon başlatmak üzere olduğu konusunda söylentiler vardı. Ignatkin’in saldırısından önceki gece annenin kendisi de onun kulübesini yaktı. Eylemini oğluna daha sonra açıkladı: saldırganın hangi güne başlayacağını ve şafaktan çok uzun bir süre önce olacağını öğrendi: karanlıkta hiçbir şeyin görülmeyeceği bir şekilde yardımımızın iyi olacağını düşündü. Köyde partizanların uykuda olmadığını biliyorlardı. Ve anne onlara haberleri iletmenin bir yolunu buldu: köyün eteklerine yakın bir kulübenin yandığını gördükleri için, bu karargahın yandığını bilmelerini sağlayın ...
Uzun süredir Komarichev ailesi komşularıyla birlikte yaşadı. Ve sonra yeni bir ev inşa ettiler. Ignat ve Katya evlendi ve Volovo'ya taşındı - burada daha çok iş vardı ve Katya'nın da bu köyde akrabaları vardı.
Ignat Vasilievich, traktör sürücüsü olarak çalıştı. İlkbaharda, neredeyse her zaman ilk karığın onurunu aldım - en iyi işçi olarak.