Hz. Hamza ile ilgili bilgiler
İyi ve doğru bir iş yapmıştır.
Hz. Hamza, Ebva, Veddan ve Zül uşeyre gazâlarında Peygamber efendimizin beyaz sancağını taşıdı.
Bedir gazâsında 313 Eshâb-ı kirâm, 1000 müşrikle karşı karşıya geldi. Mekke müşriklerinden Utbe, Şeybe ve Velîd meydana çıkarak er dilediler. Peygamberimiz buyurdu ki:
Ey Hâşimoğulları! Kalkınız, Allahü teâlânın nûrunu söndürmek için gelenlere karşı, Hak yolunda çarpışınız ki, Allahü teâlâ zaten Peygamberinizi de bunun için göndermiş bulunuyor. Kalk yâ Hamza! Kalk yâ Ali! Kalk yâ Ubeyde bin Hâris!
Dengimiz iseniz
Hz. Hamza, Hz. Ali, Hz. Ubeyde miğferlerini giydiler. Meydana yürüdüler. Müşrikler dediler ki:
- Sizler kimlersiniz? Eğer bizim dengimiz iseniz sizinle çarpışırız.
Eshâb-ı kirâm da; Ben Hamzayım! Ben Aliyim! Ben Ubeydeyim! dediler. Bunun üzerine müşrikler cevap verdiler:
Sizler de bizim gibi şerefli kimselersiniz. Sizinle çarpışmayı kabûl ettik.
Eshâb-ı kirâm, müşrikleri, önce îmâna davet ettiler. Onlar kabûl etmediler. Ondan sonra
Eshâb-ı kirâm, müşriklerin üzerine saldırdılar. Hz. Hamza ve Hz. Ali, Utbe ve Velîd kâfirlerini, anında öldürdüler. Hz. Ubeyde, Şeybeyi yaraladı. Şeybe de Hz. Ubeydeyi yaraladı.
Hz. Hamza ve Hz. Ali, Şeybeyi orada öldürüp, Hz. Ubeydeyi kucaklayıp Resûlullahın huzûruna getirdiler.Ebû Cehil, müşrikleri savaşa teşvik etmeye başladı. Her iki taraf bütün güçleriyle saldırıya geçtiler. Bu savaş her iki tarafın ilk büyük savaşıydı. Eshâb-ı kirâm, Allah Allah diyerek, tekbîr getirerek hücûm ediyordu. Hz. Hamza, her iki elinde birer kılıç ile çarpışıyordu. Peygamber efendimiz Yâ Hayyu! Yâ Kayyûm! buyurarak Allahü teâlâya yalvarıyordu.
Peygamberimiz, Eshâbını, böyle yiğitçe çarpışıyor gördükçe;
- Onlar, Allahü teâlânın yeryüzündeki arslanlarıdır, buyurarak onları takdîr ediyordu.
Allahü teâlâ, Peygamberimize yardım için melekleri de savaşa gönderdi. Eshâb-ı kirâm daha kılıcını vurmadan müşriklerin kellesi yere düşüyordu. Müşrikler bozguna uğradılar. Ebû Cehil de öldürüldü. Mekkeye doğru kaçmaya başladılar. Hz. Hamza, Bedir�de fevkalâde kahramanlık gösterdi. Bedir savaşı, Peygamber efendimizin zaferiyle neticelendi. Eshâb-ı kirâmdan 14 kişi şehîd oldu.
Allahın arslanıyım!
Peygamber efendimiz, Uhud harbinde; Hz. Hamzayı en önde zırhsız süvârilerin başında çarpışmakla vazifelendirdi. Hz. Hamza, iki elinde de kılıç olduğu hâlde;
Ben Allahü teâlânın arslanıyım! diyerek, düşmanı önüne katmış, öldüre öldüre ilerliyordu.
Safvân bin Ümeyye, etrafındakilere, Hamza nerededir? Bana gösteriniz! diyor, savaş meydanını araştırıyordu. Bir ara gözleri, iki kılıç ile halkı kıyâsıya kesip biçen birini görünce sordu:
Bu çarpışan kim?
Çevresindekiler dediler ki:
Aradığınız kimse! Abdülmuttalib oğlu Hamza!
Ben bugüne kadar, düşmanını öldürmek için saldıran, onun gibi hırslı, onun gibi gözüpek bir kimse daha görmedim.
Uhudda herkes bütün güçleriyle çarpışırken, bir ara Resûlullah efendimiz ile Hz. Hamza arasında kimse kalmadı. Hz. Hamza, hiç arkasına bakmıyor, hep ileri doğru hücûm tazeliyordu.
Savaşın başlamasından o ana kadar tek başına 30 müşriki öldürmüştü. Bu sırada Siba bin Ümmü Ammâr; Bana karşı koyabilecek bir yiğit var mı? diyerek Hz. Hamzaya meydan okudu. Hz. Hamza, Demek sen Allaha ve Resûlüne meydan okuyorsun, öyle mi? deyip onu da öldürdü.
Şehit oldu
Hz. Hamza büyük kahramanlıklar gösterdikten sonra bu savaşta Vahşî tarafından şehîd edildi.
Vahşî, Mekkenin fethinden sonra, Tâiflilerle birlikte Medînede mescide gelip, îmân etti, affa kavuştu. Fakat Yemâme tarafına gitmesi emrolundu. Resûlullaha karşı çok mahcûb olup, başı önünde yaşadı.
Hz. Hamza şehîd olduğunda oruçlu idi. Hz. Peygamberimiz, kendisi için,Seyyid-üş-Şühedâ = şehîdlerin efendisi buyurdu. Ve cesedini meleklerin yıkadıklarını haber verdi.
Savaş bitmişti. Şehîdlerin yanlarına gidildi. Peygamber efendimiz, Hz. Hamzanın mübârek cesedini görünce, dayanamadı. Ağladı. Mübârek gözlerinden yaşlar akarak buyurdu ki:
Ben, şu şehîdlerin, Allahü teâlânın yolunda canlarını fedâ ettiklerine, Kıyâmet günü şâhidlik edeceğim. Onları kanlarıyla gömünüz. Vallahi, Kıyâmet günü mahşere yaraları kanayarak gelecekler. Kanlarının rengi kan rengi, kokuları da misk kokusu olacaktır.
Daha sonra Peygamber efendimiz buyurdu ki:
Bana Cebrâil aleyhisselâm gelip Hamza bin Abdülmuttalibin göktekiler katında, Allahın ve Resûlünün arslanıdır diye yazıldığını haber verdi.
Hz. Hamzanın ve diğer şehîdlerin cenâze namazları kılındı. Hz. Abdullah bin Cahş ile Hz. Hamzanın cenâzeleri bir kabre kondu. Hz. Hamza, Hz. Abdullahın dayısı idi.
Ve Aleykümselâm
Hz. Hamza orta boylu idi. Kılıcını çok iyi kullanır pek mükemmel ok atardı. Pehlivanların pîri idi. Peygamber efendimizin amcası ve aynı zamanda süt kardeşi idi. Peygamberimiz kabrini ziyârete gider, selâm verirdi. Mezardan,Ve Aleykümselâm yâ Resûlallah diye cevap gelirdi.
Hz. Fâtıma buyurdu ki:
Birgün Hz. Hamzanın kabrini ziyârete gittim. Esselâmü aleyke yâ Resûlullahın amcası diye selâm verdim. Ve Aleyküm selâm ve Rahmetullahi ey Resûlullahın kızı diye mezardan cevap geldi.
Şeyh Muhammed isminde âlim bir kimse Hz. Hamzanın kabrini ziyârete gitti. Selâm verdi. Mezardan, selâmına cevap verildi ve, Yâ Şeyh Muhammed, bu sene bir erkek evlâdın olacak, ona benim ismimi koyunuz dedi. O âlimin erkek çocuğu oldu ve adını Hamza koydu.