Askeri ve ekonomik açıdan, 1917 yılı İtilafçıların lehine belirleyici bir değişiklik yapma sözü verdi. İtilaf bu yıl savaşın muzaffer bir sonuna güvenebilirdi.
Ancak İtilaf Devletlerinin de ciddi sorunları vardı. Almanya'dan gelen denizaltı savaşının yoğunlaşması Müttefiklerin, özellikle İngiltere'nin ekonomisini vurdu. Müttefikler hemen Alman denizaltılarına panzehir bulamadılar. Önemli ölçüde azaltılmış ticaret tonajı filoaskeri üretim için gerekli olan stratejik hammadde ve gıdaların sağlanması karmaşıktı. Örneğin, Şubat 1917'de ABD'den demir ve çelik ithalatı, Şubat 59'ya göre% 1916 daha düşüktü. Bu, silahlı kuvvetlerin arzını tehdit etti. Nüfusa yiyecek sağlama konusu daha da keskinleşti. Avam Kamarası'nda konuşan Lloyd George, "Şimdi bütün ülkenin gıda kaynaklarımızın çok küçük, tehditkar bir şekilde önemsiz olduğunu ve her zamankinden daha küçük olduğunu bilmesini istiyorum."
En olumsuz durumda, kırılmış ve neredeyse tamamen işgal edilmiş bir Romanya dışında, Rusya vardı. İmparatorluktaki kaynaklar, zayıf endüstriydi, ulaşım ağı ve yönetimin bozulması, orduyu ve büyük şehirleri sağlamada ciddi sorunlara yol açtı. Ülkede ayrıca tahıl stokları da vardı, ancak köylüler onları düşük fiyatlarla teslim etmek istemediler, "daha iyi zamanlara" kadar sakladılar. Gıda krizi, devlet alımları, talepleri ve son olarak ekmek dağıtımı yoluyla çözülmeye çalışıldı. Ancak, tüm planlar başarısız oldu ve sorun Geçici Hükümet tarafından ve ardından kırmızı ve beyaz olarak kalıtsaldı. Ayrıca ülkede, savaşla ilgili sorunlardan dolayı, iç seçkin arsa ve dış etki (İtilaftaki resmi "müttefiklerin özel hizmetleri dahil), devrimci bir durum yarattı. Üst düzey generaller de dahil olmak üzere Rus İmparatorluğu'nun Batılılaşmış, yozlaşmış "seçkinleri" Çar Nicholas II'yi devirmeye ve otokrasiyi ortadan kaldırmaya hazırlanıyordu.
Ancak, yılın Şubat-Mart ayındaki Rusya'daki devrimi, 1917’in Merkezi Güçler’in durumunu kökten iyileştiremedi. İlk olarak, Geçici Hükümet “acı acı savaşı” sürdürmeye söz verdi. Bu nedenle, Rus ordusunun hızlı bir şekilde demoralizasyonuna rağmen, savaş kabiliyetinin düşmesi, Almanya ve Avusturya-Macaristan, Doğu Cephesinde ciddi güçler taşımak zorunda kaldı. Bu, Fransa ve İngiltere'nin ABD'nin savaşa girmesini beklemesini sağladı.
İkincisi, İtilaf ülkelerinin sömürge imparatorluklarına dayanarak, maddi ve insan kaynaklarında önemli bir üstünlüğü vardı. ABD’nin Nisan ayındaki 1917’in İtilaf tarafındaki savaşa girmesi, güç dengesini Müttefikler lehine daha da değiştirdi. Doğru, Amerikalılar birlikleri Avrupa'ya devretme konusunda aceleleri yoktu. Yıl sonuna kadar sadece bir Amerikan bölümü ön saflarda yer aldı. Bu nedenle, 1917’teki İngiltere ve Fransa’nın yalnızca birliklerine güvenmeleri gerekiyordu.
Londra ve Paris'te savaşın mümkün olduğunca çabuk bitmesi gerektiğini anladılar. Ancak iki savaşçı koalisyonun liderliği savaşın sonucunu farklı görmüşse. Merkezi Güçlerin (Dördüncü İttifak) askeri-politik liderliği diplomatik yollarla kendisi için avantajlı ortak veya ayrı bir barışın imzalanmasını sağlamaya çalıştı. “Merkezi Güçler hükümdarları,” Avusturyalı Kont O. Chernin'i yazdıysa, “önümüzdeki aylarda barış sağlayamazsa, milletler bunu başlarından kendileri yapacaklar ve devrimci dalgalar her şeyi sular.” İtilaf, ayrıca Alman bloğunun hızlı askeri yenilgisiyle belirleyici bir zafer elde etmeye çalıştı. Fransa Başbakanı Briand, Kasım ayındaki 1916’e, Müttefikler’e “savaşın erken sona ermesi, düşmanları üzerinde son bir zafer kazanması için saflarını bu kadar sonsuz bir sınamaya tabi tutamayacağı için saflarında yükseltir” dedi.
İtilaf ülkelerinde, Dördüncü İttifak'taki durumun çok iyi farkındalar ve 1917'ta belirleyici bir zafer kazanmayı umuyorlardı. Londra ve Paris’in ustaları, Avrupa (Batı) medeniyetindeki ana rakipleri ortadan kaldırmak ve savaşın başladığı ana hedeflere ulaşmak için Almanya’nın askeri yenilgisine ihtiyaç duyuyordu. Özellikle, Almanya'yı coğrafi olarak kesmek, askeri ekonomik potansiyelinin kolonilerini mahrum bırakmak, Alman filosunu yok etmek, Almanları batı projesinde liderlik etme fırsatını mahrum etmek planlanıyordu.
İtilaf savaş planları
İtilaflı stratejistler iyimser bir şekilde gelecekteki kampanyaya baktılar. 1917 stratejisinin temelleri, Fransız komutanı Joffre tarafından, 6'un 19 Genel Sekreteri JanNumX'in (1916) Rus Genel Merkezi'ndeki Fransız komutanının telgrafındaki bir telgrafta belirlendi. Daha sonra Ekim 21 (Kasım 3) ve Ekim 28 (Kasım 10) tarihlerinde Alekseev'e mektuplarında tekrarlandılar. Rus Yüksek Komutanlığı da, Alexeyev’in Kasım ayında 1’tan (14) Geoffroy’a verdiği mesajda dikkatini çekti. Balkan Yarımadası'ndaki eylemi yoğunlaştırma ihtiyacına özellikle dikkat çekildi. General Alekseev, "askeri ve siyasi kaygılar bizi Balkanlar'daki düşmanın etrafındaki halkayı sıkıştırmaya zorluyor ve Ruslar bu büyük mücadelenin bu aşaması için Rusların en önemli tiyatrosunda güçlü bir ordu kurmaya hazır olacaklarını" belirtti.
Fransa'nın ana dairesinin (merkez ofisinin) bulunduğu Chantilly'de yılın 1916'unda, İtilaf ülkelerinin askeri toplantısı toplandı. Müttefikler genel nitelikte kararlar verdiler: 1) ilkbahar-yaz 1917'e göre, belirleyici olması gereken ortak ve koordineli operasyonlar hazırlamak gerekir; 2), kış 1916-1917 kışı boyunca düşmanın stratejik inisiyatifi ele geçirmesini engellemek için. Başlamış olan saldırı operasyonları, doğal ve iklim şartlarının izin verdiği miktarda devam etmelidir; 3) Şubat ayının ilk yarısına kadar 1917, mevcut kuvvet ve araçlarla ortak saldırı operasyonları hazırlamak için gerekli; 4) Eğer şartlar uygunsa, genel saldırı operasyonları tüm cephelerde koordine edildikleri anda başlar.
Askeri tarihçi A.M. Zayonchkovsky tarafından belirtildiği gibi: “Gen. Joffre, 1917 kampanyasını iki döneme ayırdı: 1) kış, tüm cephelerde aktif operasyonları sürdürdü, muhalif tarafın cephelere herhangi bir özel darbe uygulamasını engellemeye yönelik yerel eylemler veya yaz operasyonu, 2) yaz, bütün büyük cephelerde geniş bir saldırı başlatılacak. İkincil tiyatrolarda, yalnızca düşman kuvvetlerini tutmaya yetecek eylemler planlandı - kendi kuvvetlerinin çok az harcamasıyla. ” Doğru, "kısa Şubat grev" fikri yakında terk edildi. Rus komutanlığı bu planı desteklemiyordu. 1917 yılında enerji israf etmemeye ve Almanya'yı yenmek için genel bir taarruz için hazırlanmaya karar verdik.
Daha önce olduğu gibi, Rusya'nın “müttefikleri” stratejik çıkarlarını ilk etapta yerleştirdi. Rus temsilci P. Dassino'nun görüşleri dikkate alınmadı. “Tüm itirazlar ve düzeltmeler” dedi Rusya'ya, “Geoffrom tarafından son derece isteksizce kabul edildi ve hemen aşağıdaki sorulara yöneldi ... Benim düşüncem şu ki: İngilizler ve Fransızlar, devletlerini en az asker kaybıyla ve en büyük rahatlıkla savunmayı amaçlayan, omuzlarımıza başka her şeyi koymaya çalışan ve birliklerimizin gerekli olan her şey olmadan savaşabileceğine inanan kendi ayrı çizgilerini takip ediyorlar. Bizim için hiçbir şeyden fedakarlık etmiyorlar, ancak kurbanlarımızdan kendileri için talep ediyorlar ve ayrıca kendilerini durumun ustaları olarak görüyorlar. ”
Alekseev’in Balkan Yarımadası’ndaki ortak kararlı operasyonla ilgili önerileri gerçekte reddedildi. Resmi olarak, toplantı üyeleri, Rusya'nın Bulgaristan'ı devre dışı bırakma gereği hakkındaki fikrini destekledi. Bu görev, Müttefik Selanik Ordusu ve Rus ve Romen ordularının ortak aktif eylemleriyle çözülebilir. Ancak gerçekte, Fransızlar ve İngilizler, sayılarını 23 bölümlerine getirmeye söz vermelerine rağmen, Selanik ordusunu güçlendirmek için önlemler almadılar.
Rus emrinin planları
1916'un sonunda, Almanya, Avusturya-Macaristan ve Türkiye ordularına karşı faaliyet gösteren Rus İmparatorluğu'nun silahlı kuvvetleri şu cepheleri oluşturdu: Kuzey, Batı, Güney-Batı, Romen ve Kafkas. Her yerde Rus ordusu insan gücünün avantajına sahipti. Aralık ayında, 1916, Rusya'nın önünde 158 piyade ve 48 süvari birimleri vardı. Düşmanın 133 piyade ve 26,5 süvari bölümleri vardı.
21 Kasım (5 Aralık) 1916, hastalıklı görevliler yerine Stavka'nın baş görevlerini geçici olarak yerine getiren Sn. Cephelerin baş komutanlarının görüşleri ayrıldı. Kuzey Cephesi başkanı N.V. Ruzsky, ana taarruz operasyonunun Polesye'nin kuzeyindeki bölgede gerçekleştirilmesinin en avantajlı olduğuna inanıyordu. Buradaki ön cephe denizden, Dvina ağzının batısındaydı ve düşmanı 500 km'den daha uzun süre kaplayan Berezina ve Neman'ın birleştiği büyük bir yay içinde uzanıyordu. Ruzsky, bu avantajlı stratejik pozisyonu kullanmayı ve aynı anda arkın iki yanına iki operasyon yapmayı önerdi. Ayrıca, önemli stratejik düğümü Vilna ve Sventsyan'ı yakalamak için, Pastavy, Smorgon bölümündeki Kuzey ve Batı cephelerinin bitişik yanlarına güçlü bir darbe vurmayı önerdi. Eğer bu darbe yapılamazsa, Kuzey Cephesi, kendi görüşüne göre, sınırlı bir görevi yerine getirecektı - güneyden Riga bölgesinden Kreitaburg Mitava demiryolu hattına ilerlemek. Operasyon süresi hava şartlarına bağlı olarak nisan ayının sonunda - mayıs ayı başında belirlenmiştir.
Batı Cephesi Komutanı A.E. Evert, ayrıca, Polesie'nin kuzeyinde, her bir adımda ileride “yerel topraklarımızı ele geçirmek” için bir saldırı yapmayı ve önemli başarılarla Polonya'yı işgal etme ve Doğu Prusya'yı tehdit etme fırsatını elde etmeyi teklif etti. Evert, ana darbenin iki yönden birine uygulanabileceğine inanıyordu: Vilna veya Slonim. Rus ordusu, Kuzey-Batı Bölgesi'ndeki tüm Alman konumunun arka tarafını tehdit edebileceğinden, R'ye ilerlemesini mümkün kıldığı için, stratejik açıdan en avantajlı ilk olarak kabul etti. Neman, Brest, yine Almanya sınırlarına daha yakın. Ayrıca, Nisan-Mayıs ayları arasında bir saldırıya başlamanın en iyi zamanı olduğunu belirtti.
Güneybatı Cephesi'nin baş komutanı A.A. Brusilov, önerdi: 1) Tüm Müttefik cephelerin eş zamanlı saldırısını başlatmak; 2) yılın 1916 yazında önünü kullananları uygulamak için kullanılan çalışma şekli (birkaç yöne aynı anda vuruşu); 3) Rus ordusu, Karadeniz Filosunun desteğiyle Konstantinopolis’e saldırı olasılığını açan Balkanlar’da, stratejik cephenin güney kanadındaki operasyonlara özel dikkat göstermek zorunda kaldı.
Genel Müdür Yardımcısı Stavus A. Lukomsky planını ortaya koydu. Asıl darbe, Romanya cephesinin ordularına teslim edilmeli. Ona göre: 1) düşmanın faaliyetini bu yönde ortadan kaldırmak gerekliydi; 2) Büyük kuvvetler ve varlıklar güneye transfer edildi, kullanım problemleri nedeniyle diğer cephelere aktarılması zordu; 3) Bulgaristan'ı kararlı bir şekilde yenmek için müttefiklerle ortak hareket etme olasılığı vardı. Aynı zamanda, Balkanlar'daki taarruz örgütü, Kuzey ve Güney-Batı Cephelerinin aktif operasyonları olan Lukomski'nin görüşüne göre kaldırılmadı. Batı Cephesi, 21-23 bölümlerini güçlendirmek gerektiğinden ciddi bir hücum operasyonu gerçekleştiremedi.
Aralık ayında, Rus ordusunun üst düzey liderliğinin bir toplantısı olan 1916, GHQ'da gerçekleşti. Genelkurmay Başkanı İmparator Nikolai Aleksandrovich başkanlığında nominal olarak yapıldı. Ancak toplantıların sadece bir kısmına katıldı. Asıl lider Gurko oldu. “Bu askeri konsey,” dedi. A. M. Zayonchkovsky, Alekseev’inkinden çok farklıydı. Ve eğer eski, sonuçta uzlaşmacı bir çözüme sahip bir exhorter karakterine sahipse, sonuncusu, Stavka veya daha doğrusu Gurko’nun komutanlarını onunla paylaşmak istediği düşüncelerini önerme fikrini belirleme karakterine sahipti. ” Ancak, teklifinizi yerine getirmek o kadar kolay değildi.
General Vasily Iosifovich Gurko. M. V. Alekseev'in hastalık izni sırasında, Kasım 11 1916 ile Şubat 17 arasında 1917, Yüksek Komutanın Genelkurmay Başkanı olarak görev yaptı.
Cephelerin ve Lukomski'nin başkomutanları önerilerini savundu. Brusilov tarafından desteklenen Stakes (Gurko) teklifleri, Ruza ve Evert'in belirleyici bir isyanı ile bir araya geldi. Sonuç olarak, 1917 için kampanyanın genel planının sorusu net bir şekilde tanımlanmadı. Toplantıyı özetleyen Yüksek Komutan, Romanya cephesinde devam eden operasyonların lehine konuştu. Diğer cephelerdeki operasyonlar sonraki toplantıda daha fazla çalışmaya ve tartışmaya karar verdi.
Tartışma devam etti. 26 Aralık 1916 (3 Ocak 1917) Evert, Romanya cephesinde ana darbeyi verme kararına karşı şiddetle protesto gösterdiği GHQ 'ya bir not gönderdi. Ortak nedenin çıkarlarının asıl düşmana (Almanya) karşı ortak saldırı eylemleri gerektirdiğini belirtti. Ana görevimiz Evert, "Bulgaristan'ı değil Almanları yenip onları Rus topraklarından kovmak" dedi. General, Polesie'nin kuzeyindeki ana darbeyi vurmayı önerdi.
Kırım'da tedavi gören Alekseev, Ocak ayında 9'ten (22) çıkan bir raporda, 1917 de Romanya cephesinde meydana gelen ana saldırıya karşı konuştu. Bulgaristan'ı savaştan çekme ve merkez güçlerin etrafındaki yüzüğü güneyden kapatma fikrinin doğru olduğunu belirtti. Bu fikir, Rus Stavka tarafından 1916 yılında geri verildi. Ancak bunun için Selanik cephesini önemli ölçüde güçlendirmek gerekliydi ve müttefikleri bu planı resmen destekleseler de, bunun için hiçbir şey yapmadılar. Düşman şimdi sadece Balkanlar'daki Bulgar ordusuna değil, 30-32 Austro-Alman bölümlerine de sahipti. Sonuç olarak, Balkanlar'daki stratejik operasyonun gücü, Ordusu Tiyatrosu'nun diğer cephelerini zayıflatarak güçlerinin olağanüstü bir şekilde uygulanmasını talep ederek Rus ordusunun omuzlarına düştü. Alekseev, yılın 1917 kampanyasındaki en iyi çözümün, Lviv, Marmarosh-Siget yönündeki Güney-Batı Cephesi güçleri ile asıl darbeyi vurmak olduğuna inanıyordu. Batı cephesi yardımcı bir grev yapacaktı, Kuzey ve Romen cepheleri yerel operasyonlar yürütüyordu. Bu öneri, yılın 1916 kampanyasında Rus ordusunun ana güçlerinin güney stratejik kanadında (Güney-Batı Cephesi ve yeni Romen) yoğunlaştığı gerekçesiyle haklı çıktı. Sonuç olarak, Rus cephesinin güney kanadında stratejik bir saldırı, büyük bir grup toplantısı yapılmadan başlatılabilir.
Alekseev'in otoritesi yüksekti, bu yüzden onun görüşü dikkate alındı. 24 Ocak (6 Şubat) 1917, Çar Nicholas II, Gurko'nun raporunu onayladı. Temeli Alekseeva fikirleri yatıyordu. Asıl saldırı, Güney-Batı Cephesi tarafından Lviv istikametinde, Sokal ve Marmaros-Siget'e eşzamanlı yardımcı saldırılarla gerçekleştirildi. Romanya cephesi Dobrudja'yı kovmaktı. Kuzey ve batı cepheleri komutanların seçimine yardımcı grevler yaptı.
Bu nedenle, Rus Stavka, Rus ordusunun ana güçlerinin Polesye'nin kuzeyine yoğunlaştığı yılın 1916 kampanyasının üzücü deneyimini hesaba kattı. Batı ve Kuzey cephelerinin ana darbeyi sağlamaları gerekiyordu, ancak bu görevi yerine getirmediler. Komutanları operasyonun şartlarını sürekli erteledi, takviye istedi, saldırgan operasyonlar yetersiz hazırlandı ve başarısız oldu ya da sona erdikleri süre boyunca transfer edildiler. Yalnızca bir yardımcı grev yapması beklenen Güney-Batı Cephesi durumun tepesindeydi ve düşmanın önünden geçti, bu da ana taarruzu bu yöne aktarmaya zorladı, ancak büyük bir gecikmeyle.
Ocak ve şubat aylarında, 1917 Müttefik ordulardan temsilcilerle bir araya geldi. Toplantı Petrograd'da yapıldı. Her şeyden önce, Müttefikler savaşı muzaffer sona erdirmek için demir güvenlerini ifade ettiler. Konferans kararı, “1917 kampanyasının en yüksek gerilimle başlatılması ve Müttefikler'in belirleyici başarısının şüphesiz olacağı bir durum yaratmak için mevcut tüm nakit paralarla kullanılması gerekir” dedi.
Genel operasyonların başlangıç tarihi konusunu tartıştık. General Gurko, Rus ordularının Mayıs ayında 1 tarafından büyük operasyonlar başlatabileceğini söyledi. Fransızlar memnuniyetsizliklerini dile getirdiler. Rus ordusunun saldırılarının "mümkün olan en kısa sürede ve en fazla yoldan" başlaması ve Mart 15'ten geç olmamak üzere ısrar ettiler. Çok fazla tartışmanın ardından, toplantı, Nisan 1 ve Mayıs 1 arasında tüm cephelerde bir saldırı başlatmayı kabul etti, son tarih nihai olarak kabul edildi.
Konferansta ayrıca Rusya’ya yardım sağlanması ile ilgili konular ele alındı silah ve askeri malzemeler. Rus Bahisleri Müttefiklerden ordumuzun muharebe kaynakları konusundaki ihtiyaçlarını karşılamasını istedi. Ancak, Ana Topçu Başkanlığı Genel A.A. Manikovsky başkanının belirttiği gibi, Müttefikler Rusların taleplerini azaltmak için her şeyi yaptı. Aynı zamanda, “Avusturya’ya karşı Almanlara karşı askeri eylemlerle onlara yardım etmemiz konusunda bize gelen taleplerinde aşırı derecede belirsizdiler”. Müttefikler, Rusya'ya 3,4 milyon ton çeşitli askeri malzeme tedarik etmeyi kabul etti. Rus tarafının istediğinden üç kat daha azdı (10,5 milyon Ton).
Böylece, İngiltere ve Fransa “sınırsız” Rus kaynaklarına güvenmeye devam ettiler. Rusya, Almanya ve Avusturya-Macaristan'ı tamamen tüketmiş olmalı ve Fransa ve İngiltere ortak zaferin tüm meyvelerini toplamalıydı.