İşe Yaramaz Hissettiğin Zamanlar İçin İyi Tavsiyeler
Arkadaşım hastanede, getirebileceğim herhangi bir yiyecek veya çiçek için fazla hasta. Şarkılar ya da hikayeler için çok hasta. Aptalca bir nostalji için çok hasta: "Yelken dersimizi hatırlıyor musun?" rastgele ve kaba geliyor.
Şu anda her şey hücrelere, ilaçlara ve doktorluğa bağlı. Bunları sağlayamıyorum, kendimi işe yaramaz hissediyorum.
İşe yaramaz hissetmek - daha da kötüsü, sana yaptığımı söylemek - bana hissettiriyor hatta daha fazla işe yaramaz: ne bir sihirbaz ne de bir doktor olmaktan ötürü temelde faydasız değil, aynı zamanda şimdi benimle ilgili her şeyi yapan mızmız bir bebek.
Yararsız hissetmek, bence depresyonu tetikleyen, yeterince tartışılmamış bir ıstırap türüdür. Pergel gibi, kim, ne, nasıl ve nerede olduğumuz, kim ve ne, nasıl ve nerede olduğumuz arasındaki mesafeyi ölçer. olur olmak abilir olmak meli daha zeki, daha güçlü, daha zengin ve başka türlü üstün olsaydık. Ve / veya bir tanrı ile en iyi arkadaş olsaydık, her şeyi bilen ve her şeye kadir olsaydık.
Gerçekle olasılık arasındaki bu mesafe her durumu zehirleyebilir. Biz ve sevdiklerimiz ne kadar sağlıklı ve mutlu olursa olsun, kesinlikle bir yerlerde Daha sağlık ve mutluluk var.
Ciddi hastalıkların ve bu tür krizlerin sert taşlarına karşı, sahip olunması gerekenler dayanılmaz görünüyor.
Cerrahlar, varlığından bile haberdar olmadığımız vücut bölgelerindeki arızalara atıfta bulunurken sembolleri rünler de olabilen çizelgeleri incelerken, söylediğimiz her kelime utanç verici, şakacı, palyaço gibi geliyor. Tanıdık yüzler acı içinde döndükçe veya bize anlamsızca baktıkça, onları ne kadar sevdiğimizi, ne kadar şiddetli bir şekilde düzeltmek istesek de, yapamayacağımızın farkındayız.
Ve kendimizi işe yaramaz hissediyoruz.
Istakozlar asla yapmaz.
Arılar, çitalar, kalamar -
Kedi ve omurgasız psikolojisi hakkında ne kadar az şey bilsek de, bu türlerin üyelerinin merak ederken, yumurtlarken, beslenirken ve / veya kaçarken asla tereddüt etmediğini oldukça güvenli bir şekilde varsayabiliriz. Bunu neden yapıyorsun? Ne faydası var?
Bu varoluşsal iktidarsızlık duygusu - yıkıcı, hayal kırıklığı ve utancı izole eden - onlara asla saldırmaz.
Güveler ve kurtlar, günlük rejimleri sırasında, kendilerinin veya başkalarının yararına olup olmayacağını veya daha büyük iyiliği artırıp artırmayacağını, bunun veya bu aktivitenin değerli olup olmadığını merak etmek için durup bekleyemezler.
Bizimki dışında hiçbir tür bu kadar lüksü karşılayamaz.
Nispeten büyük ve karmaşık insan beynimiz, günlük rejimler sırasında her zaman, temelde tercihe dayalı ve hayatta kalma stratejilerinin küçük, zorunlu devrelerine dayanan parlak bir dizi seçeneği düşünmek için istediği zaman duraklayabilir.
Binlerce yıllık deneme yanılma, cesaret ve icat, Homo sapiens'i çoğu türün olması gerektiği gibi katıksız içgüdüyle hareket etmekten kurtardı. Bizden çok az şeyin gerekli olduğu bir harikalar diyarında yaşıyoruz.
Neredeyse hiçbir şey yapamayız ama yine de hayatta kalabiliriz.
Ama çoğumuz seçeriz hiçbir şey yapmayın.
En kötü zorbalarımız ve işkencecilerimiz olabileceğimiz şey, herhangi bir anda neyi yapıp yapamayacağımızı, yapıp yapmamamız gerektiğini veya yapmamamız gerektiğini değerlendirirken - bu baş döndürücü evrimsel lüksün tadını çıkararak - en kötü tiranlarımız ve işkencecilerimiz olabiliriz.
Bazılarımız her sözümüzden ve eylemimizden şüphe etmek için yetiştirildik, utanç duyduk ve yaptığımız her şeyden pişmanlık duymaktan korktular - ancak var olmanın asla yeterli olmadığını her zaman gerçekleştirmemiz gerektiğine, sonsuza dek kendimizi kanıtlamamız gerektiğine inanacak şekilde eğitildik.
Bazı insanlar, araştırmacıların "kahraman sendromu" olarak adlandırdıkları durumdan muzdariptir ve görünürdeki kurtarmaları gerçekleştirmek için her fırsatı arayarak özgüvenlerini sürdürürler.
Şu anda ne yapmanız, söylemeniz veya olmanız gerektiğini düşünüyorsunuz - kime ve neden? Gerçekçi olasılıklar göz önüne alındığında, Serenity Prayer'dan bir ipucu alarak, yapabileceklerimizden neyi değiştiremeyeceğimizi ayırt etmeyi öğrenelim.
The Possible'ın bu küçültülmüş spektrumunda, ne tanrılar ne de makineler olduğumuzu, sadece insan olduğumuzu ve yalnızca insan değil, belirli tarihler, yaralar ve hediyeler taşıyan belirli bireyler olduğumuzu hatırlamaya çalışabilir miyiz?
Kendini suçlama, korku ve şüphe içinde boğulmadan bu hediyelere nasıl erişilir, kabul edilir ve / veya uygulanır? Küçük başlayın: Bir kapıyı açarak diyelim. Ya da fısıldayan övgü. Herhangi bir anda mükemmel bir şey olabilir.
Kendimizi işe yaramaz hissettiğimizde, onun yerine parlak ve güçlü, melek gibi ve yiğit olabilmeyi diliyoruz. harekete geçmek. Ancak hareketsizlik - ya da buna benzer şeyler - genellikle yararlıdır.
Eylemsizliği seçmek bir eylemdir. Ve bu zor ve cesur olabilir çünkü eylemsizlik kahramanca görünmemize izin vermez. Bazen en iyi gücümüz, bizi yararlı kılan şeyin sadece orada oturmak olduğunun farkına varmaktır.
Sessizlik. Bekliyorum. Seyretme. Arkadaşlık.
Uyumalarına izin vermek.
Bu gönderi Maneviyat ve Sağlık izniyle.