Rowling yazdığı için okuduğum bir kitaptı, fantastik dışında serilerini merak ederek başlamıştım.
Genel olarak bakarsak kitap gayet iyiydi ancak Harry Potter'de ki akıcılık yoktu, her sayfada "Acaba şimdi ne olacak?" düşünceleri beynimi ele geçirmedi, yalnızca ortalara doğru kitaptan ufak ufak zevk almaya başladım.
Kitapta bolca karakter, geniş bir çevre, bir çok isim vardı bu yüzden çoğu kişinin kafası karışabilir. Tavsiyem, elinize bir kağıt kalem alın ve bir soy ağacı çıkarın, ben öyle yaptım ve kitabı daha çabuk kavramamı sağladı.
Nefret ettiğim karakterler fazla değildi, yani hepsine bir şekilde sempati besliyordum, ancak Krystal'i ciddi anlamda sevmedim, birde Andrew'in en yakın arkadaşına hiç kanım ısınmadı.
Boş Koltuk ile ilgili en sevdiğim noktaysa kitaba "gerçek dünya" nın aktarılmış olmasıydı. Entrikalar, yalanlar, sahte gülümsemelerin ardında kalan gizli nefretler... Hepsinin başarılı bir şekilde anlatıldığını düşünüyorum. Çünkü dünya böyle bir yer, maalesef.
Uzun lafın kısası gerçekten sıkıcı bir kitaptı, yani 300'lü sayfalara aylarca gelemedim, zaten oradan sonra dediğim gibi kitap biraz daha hız kazandı ve rahat rahat okumaya başladım. Ancak şu akıcılık kısmını bir kenara bırakırsak yazar çok güzel bir konuyu işlemiş, herkesin kolay kolay anlatabileceği şeyler yoktu kitapta, bunlarda artı noktaları.
Tavsiye eder miyim? Buna tam bir cevap veremeyeceğim, kişiden kişiye göre değişir diyorum, ancak Rowling fanıysanız ve onun diğer tarzlarını da görmek istiyorsanız neden olmasın? Pek bir şey kaybedeceğinizi zannetmiyorum.