Kolombiya'daki iç savaşın - Latin Amerika'daki en uzun silahlı çatışma olduğunu hatırlayın. On yıllardır, Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetleri isyancıları, komünist bir devrim ve Kolombiya'da bir komünist devletin inşası amacıyla ülke hükümetine karşı kanlı bir silahlı mücadele başlattılar. İç savaşın kurbanları 220 binlerce insandı, milyonlarca Kolombiyalı evini kaybetti ve mültecilere döndü. Kolombiya hükümetinin ana müttefiki, her zaman Kolombiya ordusuna ve polisine geniş askeri yardım sağlayan Amerika Birleşik Devletleri olmuştur. Öte yandan, FARC-AN, yalnızca Latin Amerika'da değil, tüm dünyada Küba ve sol radikal radikal hareketlerin desteğini aldı.
Öykü Kolombiya'daki iç savaş, “La Violencia” olarak bilinen silahlı bir çatışma ülkede azgınlaşınca, 1940-ler'in sonuna kadar gider. O zamanlar, büyük toprak sahiplerinin ve yabancı şirketlerin çıkarlarını savunan muhafazakar partinin silahlı grupları ve demokratik reformları destekleyen liberal parti birbirlerine karşı çıktılar. Elçiler, köylü nüfusunu korkutan çeteleri yarattılar. Buna karşılık, liberal partinin himayesinde, sendikacılara karşı partizan savaşı yapan isyancı çatışmalar kuruldu. Silahlı mücadele, liberaller ve muhafazakarlar bir barış anlaşmasına varmayı başarsa bile devam etti. Yavaş yavaş, Kolombiya Komünist Partisi partizan müfrezelerinde baskın bir rol oynamaya başladı. Daha önce isyancı liberallerden birinde savaşan Pedro Antonio Marin (1930-2008) adında genç bir adam ona katıldı. On yıllar sonra, Pedro Marin dünya ününü alacak - ama zaten Manuel Marulanda adı altında. La Violencia, 1950'lerin sonunda sona ermesine rağmen, dünün gerillalarının çoğu barışçıl yaşama geri dönme niyetinde değildi. 1964’te, Manuel Marrouland, 47’ten bir grup asi yarattı. Bu, daha sonra Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri'nin oluşturulmasının temeli haline gelen bu silahlı oluşumdu.
FARC'ın onlarca yılı boyunca bu örgütün sıra sayısı on binlerce kişiye yükselmiştir. FARC'ın gerçek potansiyelinin büyümesinde önemli bir rol ilk olarak, Küba ve dünya komünist hareketinin örgütsel yardımı ve ikincisi de koka üreticilerine devrimci bir vergi uygulayarak oynadı. Amerikan istihbarat teşkilatları, FARC'ı uyuşturucu işine karışmakla defalarca suçladı, ancak burada yerel özellikleri anlamak gerekiyor. İlk olarak, birçok Latin Amerika ülkesinde, koka ekimi milyonlarca Hintli köylünün tek gelir kaynağıdır. İkincisi, yalnızca isyancı grupları değil, aynı zamanda hükümet birlikleri ve tabii ki Amerikan özel hizmetlerinin kendileri de uyuşturucu kaçakçılığı üzerindeki kontrolünü küçümsemedi. Üçüncüsü, Latin Amerika’nın sol radikalleri arasında emperyalizm ve kapitalizme karşı uyuşturucuyla mücadele kavramı bile vardı; “uyuşturucular“ altın milyar ”ülkelerin çürüyen nüfusunun kullanımlarını kaybettiği Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa’ya gönderiliyor.
Bununla birlikte, koka üreticilerine “devrimci bir vergi” koyma kararı, politikacıların SSCB'den desteğini kaybetmekten korktuğu ve komünist hareketi uyuşturucu satıcıları ile bağlantısı olmayanlardan korktuğu için, Kolombiya Komünist Partisi'nin siyasi liderliğinden olumsuz bir tepki almasına neden oldu. Ancak partinin silahlı kanadı bu konularda daha pragmatikti. Bu nedenle, saha komutanları FARC'ın yeni bir siyasi kanadını yarattı - Kolombiya Yeraltı Komünist Partisi.
FARC-AN, faaliyetlerinin en başından beri, gerillaların Küba deneyimine odaklandı ve Castroist ve Hevarian fikirlerine bağlı kaldı. Bu, Kolombiya Devrim Silahlı Kuvvetlerine, Sovyetler Birliği'nin çöküşünden ve değişen küresel politik durumdan sonra bile durmayan Küba'nın desteğini sağladı. Daha yakın bir zamanda, Küba devriminin lideri 2008'te Fidel Castro, Kolombiyalı isyancılara, yabancı vatandaşların rehin alınmasını da içeren FARC-AN'nin bazı eylemlerini kınayan olmasına rağmen, silahlı mücadelenin devamını terk etmemesini istedi.
FARC-AN'nin etkinliği, Kolombiya köylülüğünün önemli bir kısmı tarafından desteklenmiştir. Bilindiği gibi, Kolombiya Latin Amerika’daki Washington’un ana varlıklarından biri olarak kalmıştır. Kolombiya liderliğinin sosyal ve ekonomik politikaları, Amerikan şirketlerinin çıkarları ve kendi büyük burjuvazileri için her zaman ilgili ve uygulamalı kalmıştır. Bu nedenle, köylülük yoksulluk içinde yaşıyor, “beyaz” ve Kızılderili nüfusu arasındaki kutuplaşma çok belirgin. Elbette sosyal adalet ve eşitlik sağlama hedefini ilan eden FARC-AN, Hint köylülüğünün desteğiyle bir araya geldi. Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetlerinin mobilizasyon potansiyelinin temelini oluşturan Hint köylüleri olmasına rağmen, FARC-AN’nın orta ve üst düzey komutanları arasında, partizan olmaları için eskiden “1968 neslinin eskiden kalanları” da dahil olmak üzere pek çok entelektüel var. Daha sonra partizan komutanları veya komiserleri. Ayrıca, diğer Latin Amerika ülkelerinden ve hatta Avrupa'dan bile devrimci düşünen gönüllüler uzun süredir Kolombiya'ya akın ediyor. Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri'nin sürekli olarak uygulamaya koyduğu Amerikan emperyalizmine karşı mücadele fikri beni etkiledi.
Bir zamanlar Simon Bolivar, Amerikan’ın Kolombiya’ya etki etme tehlikesine dikkat etti. Nitekim, Amerika Birleşik Devletleri, Kolombiya ülkesi doğal kaynaklar bakımından zengin olduğu için bu ülkedeki politik durumu kontrol etmekle her zaman çok ilgilendi. Bu nedenle FARC-AN, Amerikan emperyalizmine, ABD'nin Kolombiya devletinin iç işlerine müdahalesine her zaman karşı çıktı. Ancak, Kolombiya’nın Amerikan yanlısı rejimleri, kendi halklarının çıkarlarını savunmayı değil, bir zenginlik ve kaynakların satışını sağlamayı ve ülkeyi Amerikan şirketleri tarafından bir sömürme alanına dönüştürmeyi, Washington’a gitmeyi tercih etti. Buna karşılık Birleşik Devletler, Kolombiya hükümetine en ciddi askeri yardım ve bilgilendirme desteğini sağladı ve vermeye devam ediyor. Yıllarca, silahları, üniformaları finanse etmek, Kolombiya ordusunu, polisi ve özel hizmetleri eğitmek için Washington tarafından onlarca milyar dolar gönderildi. Belki de hiçbir Latin Amerika rejimi ABD’den çok fazla yardım alamadı. Amerikan askeri yardımları açısından, Kolombiya, Mısır ve İsrail'den sonra dünya ülkeleri arasında üçüncü sırada yer almaktadır.
Amerika’nın desteği olmadan, Bogota’daki rejimin onlarca yıl önce düşmüş olması ve Kolombiya’da ulusal bir sosyalist devrimin galip gelmesi muhtemel. Ancak bu, Birleşik Devletler olası tüm güçleri önlemeye çalıştı. Kolombiya liderliğinin büyük memnuniyetsizliği, Küba politikasının yanı sıra, komşu Venezüella ve Ekvador’un yanı sıra Bogota’nın isyancılara askeri yardım sağlamakla ve isyancıların eğitim ve tedarik üsleri için topraklarını sağlamakla suçluyor.
2000'li yıllarda bile, Kolombiya liderliği ve FARC-AN'nin emri bir uzlaşmaya varamadı ve barış yapamadı. Hem Kolombiya hükümetinin politikalarını etkileyen oligarşinin temsilcileri hem de FARC-AN komutanları, özellikle tüm bilinçli yaşamı ormanda geçen eski nesil partizanların temsilcileri buna itiraz etti. 2008 yaşındaki FARC-AN komutanı Manuel Marulanda 78 yılında miyokard enfarktüsünden öldükten sonra, yerini bir zamanlar Nestlé'de sendikaya yönlendiren gerilla gazilerinden biri olan 60 yaşındaki Raul Reyes (1948-2008) aldı. ", Ama sonra ormana gitti - emperyalizme ve komprador burjuvazisine karşı savaşmak için. Ancak, aynı 2008, 1 Mart, Kolombiyalı авиация komşu Ekvador'daki RVSK-AN eğitim üssünü bombaladı. Bu arada, uluslararası hukukun ağır bir ihlali olan hava saldırısının kurbanları, komutan Raul Reyes'in de aralarında bulunduğu FARC'ın 17 savaşçısıydı. Reyes'i Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri Komutanı olarak değiştiren Komutan Alfonso Cano (1948-2011) üç yıl sonra öldü - 2011'de.
- Timoleon Jimenez
Kolombiya Devrimci Silahlı Kuvvetleri'nin yeni komutanı Timoleon Jimenez (1959 doğumlu), bir zamanlar Sovyetler Birliği'nde kardiyoloji okudu ve ardından Yugoslavya'da askeri eğitim gördü. İsyancılar arasında, ünlü Sovyet mareşalinin onuruna "Timoşenko" takma adıyla tanınır. Timoleon Jimenez'in FARC-AN'nin radikal kanadının temsilcisi olarak görülmesine rağmen, sonunda hükümetle barışı müzakere etmenin gerekli olduğu sonucuna vardı.
Yarım yüzyıldan fazla süren iç savaş, Kolombiya halkına çok acı çekti. Bu nedenle, sona ermesi, Kolombiyalılar için bir nimettir, başka bir şey - dün partizanların silahsızlanma ve silahlı mücadelenin sona ermesinden sonra Kolombiya'nın politik yaşamına entegrasyonunun sonuçları ne olacak? 23 Eylül 2015 Kolombiya Başkanı Juan Manuel Santos ve FARC-AN Baş Komutanı Timoleon Jimenez Havana'da bir barış anlaşması şartlarını tartıştıkları bir toplantı düzenledi. Kolombiya Cumhurbaşkanı ve FARC-AN Başkomutanı'nın toplantısında arabulucu Küba'nın Başkanı Raul Castro idi. Ve 25 Ağustos ayında, Kolombiya liderliği ve FARC-AN komutanlığı arasındaki bir sonraki müzakere dizisinin uzun zamandır beklenen bir barış sonucuyla sonuçlandığı anlaşıldı.
Hükümet ile komünist partizanlar arasındaki silahlı çatışmanın yarım asırlık tarihini tamamlayan barış anlaşması altı maddeden oluşuyor. Her şeyden önce, bu genel bir tarım reformu. FARC-AN, kendisini her zaman Kolombiya köylülüğünün çıkarlarının savunucusu olarak konumlandırdı ve partizanlar için, tarım reformu yoluyla köylü nüfusunun yaşamını iyileştirmek en önemli hedeflerden biri. İkincisi, FARC-AN, anlaşmaya göre, parlamento seçimlerinde de dahil olmak üzere Kolombiya’nın siyasi yaşamına katılma fırsatı elde ediyor. Kolombiya toplumunun uzun süredir bölünmüş olduğunu göz önünde bulundurarak, FARC-AN, yasallaştırılmışsa ülkedeki en büyük siyasi güçlerden biri olacak. Anlaşmanın üçüncü maddesi her iki tarafta da ateşkes anlamına geliyor. Ek olarak, sözleşme silahlı çatışma mağdurları için tazminat organizasyonunu tartışıyor ve aynı zamanda Kolombiya'da uyuşturucu üretimi ve ticareti ile ilgili durumu ele almak için teklifler içeriyor.
Kolombiyalıların FARC-AN'dan silahlı direnişin gerçek bir şekilde durması durumunda kalması yönünde bir ihtimal var mı? Latin Amerika tarihi, dün isyancıların barışçıl siyasi hayata entegrasyonunun oldukça sakin bir şekilde ilerlediğini göstermektedir. Tipik bir örnek, uzun süredir silahlı mücadeleye öncülük eden “Tupamaros” un daha sonra parlamento alanında faaliyet gösteren sol partiye dönüştüğü Uruguay. Ancak benzer bir senaryo Kolombiya'da mümkün mü? Sonuçta, bu ülkede sosyal ve politik çelişkiler çok açık ve zor, ve yarım asırdan fazla bir iç savaşta, karşıt taraflar muazzam karşılıklı hakaretler ve şikayetler biriktirdi. Ayrıca, Amerikan özel hizmetlerinin yıkıcı faaliyetleri de unutulmamalıdır. Uzun zaman boyunca, Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika'daki kilit askeri ve siyasi müttefikleri arasında kalan Kolombiya idi. Solcu fikirlerin Kolombiya halkı arasında çok popüler olduğu göz önüne alındığında, Amerikan liderliği seçimlerdeki dün isyancıların zaferini önlemeye çalışacak. Ne de olsa, Kolombiya'da bir sol hükümetin iktidara gelmesi durumunda, orta yöneticilerin bugün sahip olmadığı gerçek bir “kırmızı kuşak” “Ekvador - Kolombiya - Venezuela” oluşturulacak. Washington için bu, Latin Amerika'da muazzam bir siyasi fiyasko olacak ve Amerikan liderliğinin böyle bir gelişmeyi önlemeye çalışacağı açıktır.
FARC-AN'nin en büyük olduğu unutulmamalı, hükümete karşı silahlı mücadeleye öncülük eden tek Kolombiyalı askeri-politik örgüt değil. Ülkede, FARC-AN komutasına bağlı olmayan çok sayıda partizan birimi var. Liderleri, FARC-AN komutasından daha radikal siyasi görüşler tarafından yönlendirilen silahlı mücadele sürecine ya da kendi ekonomik çıkarlarına göre devam edebilir. Bu, büyük ölçüde, uyuşturucu işi ile yakından ilgili olan ve yasallaştırmanın devasa gölgeli finansal akışların durması anlamına geldiği oluşumlar için geçerlidir.