Somut şeyler, sadece ben görüyorsam soyut mu olur? Yoksa somutluğu soyutluktan ayıran başka bir somuta mı ihtiyaç duyar insan? Bu tür çelişkiler varken etrafı dört tarafı çevrili bir ada olan kafamın içinde, bir de böyle düşünmek istedim. Yanıldığımı fark ettim. Senin gördüğün her şey somuttur. Öyleyse ben seni hep fark ederken senin beni bulamamış olman hangimizi görünmez yapar?
Seni ilk kez, bizim sokağın sonundaki kitapçıda görmüştüm. Dışarıda durmuş, seni izliyordum. Oradan çıkıp hemen yan taraftaki plakçıya gitmiştin. Sanırım en gözde olanları, en çok dinlenenleri değil, kenarda köşede kalan plakları karıştırıyordun. Sonra camdan bakarken bir an beni fark eder gibi oldun. Hemen kenara çekildim. Bir seyyar satıcının arabasının önüne attığı brandanın arkasına saklandım. Saklanırken brandanın altından görünen ayaklarımı fark etmedin. Yukarı bakmaya başladın ama ben alçaklardaydım. Ayaklarım yeryüzündeydi.
Oysa ben seninkileri fark etmiştim. Ayaklarını yani dolayısıyla adımlarını. Sol ayağını daima sağ ayağının biraz daha önüne gelecek şekilde kullanıyordun. Adımların karakteristik bir başka uzuv gibiydi. Belki istemsizce öyle yürüyordun. Belki bir kusur yaratmak içindi kendinde. Belki mükemmel biri olmadığını hissetmek için. Belki…
Sırf bu yüzden seni fark etmiştim sanırım çünkü sana benziyordum. Az önce sen en az dikkat çeken ama aslında en farklı olan plaklara uzattın ya elini, ben de en uzak gibi duran insanlara dikkat ederdim hep çünkü dikkatimi çekmeyenler mükemmelliği, kusurlarını güzelce paketlemek için kullanıyorlardı. Seninse mükemmelliğinin üzerinde seni kusurlu gibi gösteren bir sürü etiket vardı. Etiketleri kaldırmaya cesaret eden biri seni bulacaktı. Etiketlerini kaldırdığım gün seni takip etmeye karar verdim. Kalabalıklardan geçtin, düz gittin, biraz saptın sola, biraz kaybolduk ama seni izlemeyi bırakmadım. Seni kaybetmeme imkân yoktu. Kocamandın. Kalabalıkta neredeyse en çok senin gövdeni kaçırmıyordum. Bazen de adımlarından buluyordum. Seni herkes görüyordu ama bir tek ben hissediyordum. Buradaki görmek hissetmekti aslında. Gittikçe benim için somutlaşıyor, herkes için soyutlaşıyordun. Nerede oturduğunu bilmiyordum ve bir hayalet gibi yaşadığına inandırmak istemiyordum kendimi. Bu yüzden seni plakçının önünde, saklandığım brandanın arkasında beklemeye başladım. Plakçıdan her çıktığında ardından ben de plakçıya girmek istedim. Baktığın plakları gözden geçiriyordum. Bir gün plağın birinde küçük bir not gördüm.
“Ayaklarını saklamayı öğrendiğin gün büyüyeceksin.”
Beni görmüştü. Buradaki görmek fark etmekti bu sefer. Beni fark etmişti. Ben de bir not iliştirdim aynı plağın üstüne.
“Koca adam, gerçek misin?”
Bir gün sonra…
“Bir tek sen gördüğün için gerçeğim. Herkesin fark ettiği gün yok olacağım.” yazmıştın ertesi gün.
Onunla hiçbir zaman tanışmak istemedim çünkü dokunsam yok olacak gibi hissediyorum. Bu yüzden plakçı onu somutlaştıran somut bir aracıydı aslında. Yazdığımız her şeye bir sonraki gün cevap alabiliyorduk.
“Koca adam kim olduğumu merak etmiyor musun?” diye sordum.
“Seni bulursam kaybolursun.” yazdı bir sonraki gün.
Sonunda koca adama gerçek bir soru sordum.
“Kimsin sen?”
“Gördüğün hiçbir şey değilim. Bilmediğin her şeyim.”
Koca adam gözümde kocaman oluyordu gittikçe. Kocaman bir efsaneye dönüşüyordu. Ben de bundan korkuyordum işte. Herkesin onu fark etmesinden çünkü efsaneler çok çabuk yayılırdı. Dilden dile…
“Bir gün herkes fark ederse yok olacağım.” demişti Koca Adam ve efsaneleri bir gün herkes fark ederdi.
Onu kimse fark etmeden önce bir kez onunla konuşmam gerekiyordu. Onu bekledim, plakçıdan çıkana kadar. Beni görmemesi için de brandanın arkasına saklandım yine ama bu kez biraz daha geride durdum. Sanırım ayaklarım artık görünmüyordu. Plakçıdan çıkar çıkmaz onu takip etmeye başladım. Beni fark etmedi. “Ayaklarını saklamayı öğrendiğin gün büyürsün.” demişti bana. Demek ki bugün büyümüştüm. Takip etmeye devam ettim. Her yer kardı. Koca Adam geçtiği her yere kar yağdırıyordu. Sol ayağını sağ ayağının önüne atarken doğal olarak tek adımlık ayak izleri oluşturuyordu. Benim adımlarım çift onunkiler tek gibi dururken köşeyi döndüm onunla birlikte. Birden, Koca Adam’ın adımları yok oldu. Burada bir yerde olmalı. Çık ortaya Koca Adam, burası çıkmaz sokak…
Koca Adam herkes onu bulsun istemiyordu. Buradaki bulmak yakalamaktı aslında. Sırf bu yüzden Koca Adam yoktu. Koca Adam yok oldu. Onun kaybettim. Geldiğim yönü takip edip geri döndüm Koca Adam’ın eski ayak izlerine bakarken.
Son bir kez plakçıya girdim. Onun dokunduğu yerlere bakmak istedim. Yine en az dikkat çeken plaklara baktım. Hepsini dünyanın son harikalarıymış gibi inceledim. En arkada bir tanesi gözümden kaçacakken notu fark ettim.
Koca Adam?
“Az önce ayaklarını gizleyememiştin. Seni yine de gördüm çünkü çocukların gölgesi kocaman olur.”
Burada bahsettiği görmek ise beni somutlaştıran gerçek bir görme eylemiydi işte.
Demek ki ayaklarımı gizleyememiştim. Demek ki daha büyüyememiştim. Ama Koca Adam?
Koca efsane? Tam çıkmaz sokaktayken birden yok olup gizlememiş miydi kendini?
Öyleyse o büyümeyi öğrenmişti.
Onu şimdiden özlemiştim ama efsaneler hep yaşardı.
Koca Ayaklı Adam Efsanesi içimde sonsuza dek yaşayacaktı hem de hiç kimse fark etmeden çünkü herkes fark ederse o yok olacaktı.