Dünya'nın solma alanı yakında manyetik bir dönüş anlamına gelebilir.
Kuşlar ve pusulalar kuzeyi güneyden bilirler çünkü dev bir çubuk mıknatıs gibi dünya'nın manyetik alanının gezegenin dönme ekseniyle yakından aynı hizada iki kutbu vardır. Bu basit bir fizik.
Daha az bilinen, bu küresel dipolün son 150 yıldır hızla azaldığı ve bu hızla bir sonraki binyılın başlarında tamamen kaybolabileceğidir. Dünyanın koruyucu manyetik kalkanı ciddi şekilde devre dışı bırakıldığında, yoğunlaştırılmış kozmik ve güneş parçacıkları dozları uyduları yok edebilir-bu ölümcül radyasyon yağmuru altında insanlığın endişelerinin en küçüğü.
İyi haber şu ki, dipolün herhangi bir kaybolması geçici olacak, güneye doğru bir salınım boyunca, donmuş Kuzeyden ziyade Antarktika'ya işaret eden pusula iğnelerini bırakacak olan yarı nokta. Eski kayaların içine hapsolmuş manyetik mineraller, son 500 milyon yılda bu sözde kutupsal terslerden yüzlerce kaydetmiştir. Ancak bu olayların zamanlaması veya süresinde bilinen bir model yoktur, bu da onları tahmin etmeyi imkansız kılar.
Çoğu jeofizikçi, çekirdeğin derinliklerinde dönen 2.200 kilometre kalınlığındaki erimiş demir tabakasının gezegenlerin kendi kendini idame ettiren alanını yarattığını uzun zamandır varsaymıştır. Ancak yaklaşık altı yıl öncesine kadar hiç kimse çekirdek hareketini ve manyetik etkilerini simüle edecek kadar karmaşık bilgisayar kodu yazmamıştı. Artık birkaç program sadece hareketi değil, kutupların tersine dönmesini bile simüle edebiliyor, bunlardan bazıları sadece 1.200 yıl gerektiriyor-bir göz kırpması jeolojik zaman.
Diğer araştırmacılar, geri dönüşlerin neden olabileceğine dair gerçek dünyadaki ipuçlarını gördüler. Bu yılın başlarında Paris Jeofizik Enstitüsü'nden Gauthier Hulot ve meslektaşları, çekirdeğin tepesine yakın alan davranışlarındaki değişiklikleri izlemek için uydu ölçümlerini kullandılar. Afrika'nın güney ucunun çok altında, manyetik alan çizgilerinin, o bölgedeki baskın çizgiler gibi, yüzeye doğru değil, özellikle dünya'nın merkezine doğru işaret ettiği küçük bir bölge buldular. Kuzey Kutbunun yakınında benzer yamalardan oluşan bir yığın var.
Hulots ekibi, muhtemelen çekirdeğin birincil hareketine karşı çalışan girdaplar olan bu tersine çevrilmiş yamaların büyümesinin dipol alanındaki mevcut düşüşü açıklayabileceğini savunuyor. Dahası, bu tür yamaların yaygın büyümesi, bazı bilgisayar simülasyonlarında tam tersine dönüşlere neden olmuştur.
Kutuplaşmanın tersine döndüğü bir zamanda yaşamın nasıl olacağına gelince, Paramount yeni jeofizik gerilim filmini resmediyor Çekirdek kuşların yollarını kaybedeceğini ve insanların sık radyasyon uyarıları altında yaşayacağını öne sürüyor. Filmde, dünya hükümetleri, 2.900 kilometrelik katı manto kayasını delebilen ve çekirdeklerin kavurucu sıcağında hayatta kalabilen insanlı bir gemi inşa etmek için birleşiyor-güneş yüzeyindekiyle karşılaştırılabilir. Misyon: Çekirdeklerin doğal akışını canlandırabilecek ve tersine dönme eğilimi olan manyetik alanlarla savaşabilecek nükleer patlamaları başlatmak.
Mevcut teknoloji bu Jules Verne benzeri çözümün çok gerisinde kaldığından, bilim adamları başka güvenceler de sunabilirler: Küçülen dipol, yakın zamanda tersine dönmeyi garanti etmez. Sayısız doğal dalgalanmanın bulunduğu alanlardan sadece birkaçı aslında bir all-out anahtarına dönüşür. Son bilgisayar simülasyonları, toplamın yalnızca yüzde 10'unu oluşturan gezegenlerin çevresel manyetik alanlarının, baskın dipol alanı zayıfladıkça güçlenebileceğini de gösteriyor.
Hepsinden en rahatlatıcı olanı, hiçbir büyük türün yok oluşunun geçmişteki kutupsal değişimlerle ilişkili olmaması olabilir. Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü'nden jeofizikçi Joseph L. Kirschvink'in dediği gibi, " Biyolojik bir etki varsa, bunun için geliştirildi."