70’li yıllarda bir üniversite öğrencisi olan Markus Kuhn derslerde grup çalışmalarında arkadaşlarıyla toplanarak , bazen de ayrı ayrı çalışıp, yapılanları birleştirerek ilgili raporlar hazırlıyorlardı. Bu raporların özenle hazırlanmasındaki en büyük sorun ; kullanılan dosya kağıtlarının her birinin farklı boyutlarda olmasıydı. Standart bir boyut olmadığı için aynı görünen paketlerde bile mutlaka birkaç mm fark olurdu.
Bir gün Markus daha kaliteli ve uygun bulduğu bir kağıdın ölçülerini alıp defterine not etti . Bu ölçüler: 21cmx29,7 cm idi. 0 günden sonra dosua kağıdı alırken cetvelle ölçtü. Kağıt not ettiği boyutlarda değilse almıyordu. Arkadaşları da özenli rapor hazırlayabilmeleri için dosya kağıtlarını bu boyutlarından talep ediyorlardı . Zamanla 21 X 29,7 cm boyutlarındaki kağıtlardan her yerde kolayca bulunur oldu.
Kuhn, hesap makinesiyle kağıdın boyunu enine böldüğüne çıkan 1,4142 sayısının hiç de yabancı olmadığını fark etti. Bu sayı yaklaşık “karekök2K 2’ ydi”. Kağıttaki karekök 2 oranı ; “ kağıt her ortadan katlandığında uzun kenarın kısa kenara oranı yine aynı kalır”. Anlamına geliyordu.
√¯ 2 ‘nin önemi kağıt üzerindekilerin aynı oranda büyütülmesini veya küçültülmesini sonsuz yapmasından geliyor. Bu oranın avantajları ilk kez 1768 yılında Alman bilim adamı Georg Lichtenerg tarafından yazıldı. Bu yüzyılın başında “Dr Walter Porstman “; Lichtenberg’in fikrini kullanarak çeşitli kağıt boyutları tasarladı ve 1922 ‘ de Almanya’da DIN 476 standardı olarak kabul edildi . Kullanımdaki en yaygın kağıt boyutu A4 olduğu için “DIN A4” olarak adlandırlıldı. Bu standart çok sayıda ülke tarafından kabul edildi. 1975 ‘de uluslar arası standart olarak kabul edildi : (ISO 216)