Vytautas Klovy tarafından adlandırılan operada söylenen ünlü ortaçağ kalesinin kalıntıları son zamanlarda Litvanyalı arkeologlar tarafından keşfedildi. 12. yüzyılın sonunda, Alman şövalyeleri - Baltık topraklarında haçlılar ortaya çıktı. Sadece politik hedefleri takip etmekle kalmadı - engin toprakları etkilemelerine tabi kılmak için değil, aynı zamanda yerel Baltık kabilelerini - Prusyalılar, Kurshes, Zemgals, Samogitliler - Hristiyanlığa dönüştürmeye çalıştılar. Ancak ikincisi inatla Katolikliği kabul etmeyi reddetti ve atalarının inançlarına sadık kaldı. Bununla birlikte, Teutonik Düzen Prusya topraklarında bir yer edinmeyi ve askeri-teokratik bir devlet oluşumu yaratmayı başardı. Sonra Livonian Düzeni Livonia topraklarında belirdi - Livonia Mesih'in Şövalyelerinin Kardeşliği.
Modern Litvanya'nın batısındaki tarihi bölge olan Zhmud olarak da bilinen Samogitia, sadece Teutonic ve Livonian Order bölgelerinin arasındaydı. Doğal olarak, şövalyeler mallarını birleştirmeyi hayal ederken aynı zamanda Samogityalıların asi kabilesini Hristiyanlığa dönüştürdü. XIII yüzyıldan beri Samogitia, bağımsızlığını ve antik inancını Teutonic ve Livonian şövalyeleriyle olan savaşlarda inatla savundu. 1254’te, Litvanya kraliyet hanedanı Mindovg’un kurucusu, o zamana kadar Katolikliğe vaftiz olmuş olsa bile, Zhmud’u Livonia düzenine verdi. Doğal olarak şövalyeler buna katılmayacaktı. Uzun zamandır Litvanya kabilesi ve Alman şövalyelerinin yüzleşmesinin bir sonraki aşaması başladı.
27 Temmuz 1320, Samogitliler ile Samogitia'nın başkenti Medniki civarında bulunan Teutonik şövalyeler arasındaki en ünlü savaşlardan biriydi. Haçlılar tarafında, Teutonik Düzen'in 40 şövalyeleri ve Teutonik Düzen'in otoritesini tanıdığı zaman Prusya kabilelerinin bir çıkarılmasıyla oluşan Memel Kalesi'nin (Klaipeda) garnizonu ortaya çıktı. Teutonic Tarikatı Mareşeri Heinrich Plock, 1286 yılında kendisine katılan Tarikatın ustalığı olan şövalye müfrezesine komuta etti. Uzun yıllar boyunca, Litvanya Büyük Dükalığı'na karşı Sipariş kampanyasını yönetti.
Medniki civarında yakalanan şövalyelerin bir kısmı, kavga etmek yerine, yerel halkı soymaya başladı. Bu, Teutonlara saldıran Samogitliler takımı tarafından kullanıldı. Savaşta neredeyse bütün şövalyeler yok edildi. Mareşal Hermann Plock da öldü. Kurtulan tek şövalye Komtur Sambiyski (Sambiya'daki Teutonic Order valisi) Gerhard Rude idi. Yakalandı ve Samogitia'nın putperest tanrılarına getirildi; atla birlikte yakıldı. Ancak böyle bir yenilgi, Teutonların Samogitia için agresif planlarından vazgeçmelerine neden olmadı - bu bölge stratejik anlamda çok stratejikti ve ele geçirilmesi, sipariş sahiplerinin tek bir alanda birleştirilmesine olanak sağlayacaktı.
Yenilen Samogityalıların yakalanması durumunda kaderi talihsizdi. Bir seçim ile karşı karşıya kaldılar - vaftiz ve Hristiyanlığın benimsenmesi ya da ölüm. Bu, özellikle Şubat ayında Myadwegalis kalesinin yakalanmasından sonra oldu 1329. Ardından, çevredeki köylerden kadın ve çocuklar da dahil olmak üzere kalenin birçok savunucusu esir alındı. Büyük Nişancı Üstat tüm mahkumları idam etmek için toplandı, ancak Lüksemburg'daki Çek Kralı Johan kendileri için araya girdi. Hristiyanlığı kabul ettikleri takdirde ustayı mahkumlara merhamet göstermeye ikna edebildi. Mahkumlar vaftiz edilmeyi kabul etti ve ardından Haçlılar ayrıldı ve onları serbest bıraktı. Ancak, Teutons Samogitia sınırlarını terk eder etmez Meadwegalis sakinleri atalarının dinine geri döndü.
Alman şövalyeleri ve Samogitas arasındaki savaşlar birkaç on yıl boyunca devam etti. Litvanyalı putperestlerin "sert bir somun" olduğu ortaya çıktı. Şövalyeler için, tüm örgütleri ve askeri eğitimleriyle, korkusuz yerlere direnmek o kadar kolay değildi. Bu arada, Samogitliler bazen Düzen topraklarına da oldukça başarılı baskılar yapmışlardır. Kışın, 1336, Neman Nehri, Teutonic Düzeninin kuvvetlerini geçti. Böylece, Zhemaytiya'daki Alman Haçlıların bir sonraki kampanyasına başladı.
Teutons, Teutonic Order Dietrich von Altenburg'un büyük ustasına komuta etti. Altenburg’un oğlu Dietrich II’nin oğlu Dietrich von Altenburg 1307’teki Teutonic Order’a katıldı. 1320-1324 içinde Ragnita'nın komutanıydı ve 1326-1331'ta. - Komutan Balgi. 1331’te Dietrich von Altenburg, Teutonic Order’ın Mareşali oldu ve bu kapasitede, Polonya Kujawy’nin ele geçirilmesine öncülük etti. Altenburg'un zulmü, Polonya'daki suçlar için bir papalık mahkemesi önünde bile göründüğü gerçeğiyle, ve o zaman, XIV. Yüzyılda yapıldı. Ancak, von Altenburg'a karşı ciddi bir yaptırım uygulanmadı ve 1335'te, on dokuzuncu yıl olan Teutonik Düzen'in büyük Üstadı oldu.
Samogityalıların subjüratörü olarak ün salma çabası içinde, Teutonic Order’ın büyük ustası Dietrich von Altenburg, 1336’te, Litvanya topraklarında bir kampanya daha başlattı. Bu kez iyice yürüyüşe hazırlandılar, böylece giderseniz kesin kesin. Teutonic Order birimi, yalnızca siparişin üyelerini değil, aynı zamanda Brandenburg'un en ünlü Alman soyadı, Counts Henneberg ve Namur gibi Alman soyadlarının temsilcileri de dahil olmak üzere tüm Avrupa'dan gelen gönüllülerden oluşan, deneyimli ve iyi silahlanmış şövalyeler içeriyordu. Ayrıca, ayrılma ile birkaç bin direk vardı - sıradan savaşçılar - hizmetkarlar. Böylesine güçlü bir kopma, Litvanya Büyük Dükalığı sınırındaki dört bin kişilik Litvin birliğini ezmeyi başardı ve ardından şövalyeler Samogitia Topraklarını istila etti.
14. yüzyılın ilk yarısı kadar erken bir tarihte Litvanya topraklarında taş tahkimatlarla güçlendirilen bütün bir savunma ahşap kilitleri ağı kuruldu. Ana tahkimatlar Samogitia'da ve Neman Nehri bölgesinde yapıldı.
Büyük usta Dietrich von Altenburg'un bir sonraki kampanyadan önce belirlediği ana görevlerden biri, Samogitliler tarafından Prusya sınırında inşa edilen asi Pilenai kalesinin yıkılmasıydı. Bu tahta kale bir papatya üzerine inşa edilmiş ve bir hendekle çevrili. Pilenai kalesinin varlığı Teutonik şövalyelerine çok can sıkıcıydı, özellikle Pilen Prensi ile bir anlaşmaya varmak imkansızdı - Hristiyanlığı kabul etmek istemedi ve Teutonic Düzeninin otoritesini tanımayacaktı.
Tekrar tekrar Teutonik şövalyeleri Pylenay kalesine saldırdı. İçlerinden birinde Teutons Kazık Prensi'ni öldürdü ve küçük oğlu Margiris esir alındı. Çocuk şövalyelerin anavatanını unutmasını sağladığı Prusya'ya götürüldü. Kısmen başarılı oldular. Margiris yavaş yavaş ana dilini unutmaya başladı, o da Almanca'ya geçti. Fakat zaten genç bir adamken, Marienburg'da, ilk oğul, yanlışlıkla Samogitia'yı kendi ailesi hakkında kendisine söyleyen Samogit'i bir mahkumla tanıttı. Margiris esaret sırasından kaçtı ve o zamana kadar annesinin hüküm sürdüğü Pylenay kalesine ulaşmayı başardı. Oğlunu memnuniyetle karşıladı ve kalenin dizginlerini ona verdi. Öyleyse, efsaneye göre, Alman şövalyelerinin Pilenai'ye saldırmak için başka bir nedeni vardı - Samgoi kanının Alman yetiştiriciliğinden daha güçlü olduğu “hain” Margiris'e intikam almak.
25 Şubat 1336, Teutonic Order'daki müfrezeler, Pilenai Kalesi'nin duvarlarına yaklaştı. Kalenin kuşatması başladı. Ne yazık ki, yalnızca Teutonic Order’ın yanından kaynaklar var, ancak bu, neredeyse yedi yüzyıl önce ortaya çıkan trajedinin ölçeğini de değerlendirmemize izin veriyor. Marburglu Wiegand Teutonik Tarikatı'nın kronisti ve habercisi, Pilenai Şatosu'nda toplanan 4000 hakkında bilgi verir. Ancak, büyük olasılıkla kalede birkaç yüz insan vardı. Bunların çoğu kadınlar, yaşlılar, çocuklardı, ama elbette hem siviller hem de savaşçılar olan erkekler vardı. Kaleyi ortak çabalarla savundular - duvarlara tırmanan Alman direklerine kaynar su döktüler, taş attılar. Ancak, Teutons'un saldırısı çok güçlüydü.
İyi eğitilmiş Teuton'ların kuşatmasına uzun süre dayanamayacaklarını bilerek, Pilenai kalesinin savunucuları ilk önce bütün eşyalarını yaktılar - düşmanı elde etmek için. Bu sırada, Teutons zaten duvarlarını mancınıkları ile düştü. Pilenay, Zemite'deki diğer kale gibi tahta olduğundan, şövalyelerin kuşatmasına dayanma şansı yoktu. Samhite rahipleri, böylece Teutonlar, Samogitleri zorla inançlarını değiştirmeye zorlayamazlardı, kalenin savunucularını toplu intihara çağırdılar.
İlk olarak, yaşlı kadın - "eski dinin" rahibesi, baltayla yüzlerce savunucuyu bir balta ile düşürdü - erkekler, kadınları ve çocukları. Sonra Prens Margiris karısını yarı yarıya kesti, kalenin savunucularının geri kalanını öldürdü ve kendini öldürdü. Bütün bu süre boyunca kale zaten savunmacılar tarafından ateşe verildi, Teutonik şövalyelerin gözleri sadece ahşap bir kale ve birkaç yüz Samogita'dan büyük bir cenaze töreni olarak ortaya çıktı.
Haçlılar yanan kalenin korkunç resmi yüzünden şok oldular. Pylyonay savunucularının inanılmaz korkusuzluklarını tanımaları dışında birbirleriyle konuşmalarında bile seçme şansları yoktu. Alman kroniklerine göre, Teutonik şövalyeleri Samgey Prensi Margiris'in ve halkının kahramanca direnişinin hatırasını sonsuza dek gömmek için pagan kalesini yeryüzüyle düzleştirdi.
Teutonic Nişanı Büyük Ustası Dietrich von Altenburg, Pilenai kalesinin yıkılmasından sonra, beş yıl daha yaşadı. Marienburg'taki kilisenin rekonstrüksiyonunda büyük ölçekli düzen tahkimatı kurulmasına öncülük etti. 1341’te, Polonya ile müzakerelere başlamak üzere olan von Altenburg, Thorn’a gitti ancak hastalandı ve yol boyunca öldü. Büyük Üstat, Marienburg'taki St. Anne kilisesine gömüldü.
Pilenai kalesinin trajedisi, Samogitlerin halk efsaneleri ve efsanelerinde söylendi, ancak daha sonra Samogitliler hala vaftiz edildikten sonra bu hikayeyi unutmayı seçtiler. Zaten XIX yüzyılda hatırladılar. Ardından Litvanya ulusal kimliğinin gelişimi vardı, ortaya çıkan kimliğin kahramanlık destanına ihtiyacı vardı. Destansı kahramanların rolü, teslim olmak ve başkalarının dinine dönüştürmekten çok, korkunç bir ölüm seçen Piley savunucuları için idealdi. Böylece, yarım bin yıl sonra Sawing savunucuları, Litvanya ulusal destanının kahramanları oldu. Litvanya tarihinin bu gizemli ve korkunç sayfasında edebi ve tiyatro eserleri ortaya çıktı. Vytautas Klova, 1957’te Litvanya SSR’nin Devlet Ödülünü alan ünlü operayı Görmeye adanmıştır.
Sovyet döneminde, Pilenaya'nın savunması, Litvanyalıların Alman “şövalye köpeklerine” karşı ulusal kurtuluş mücadelesinin bir tezahürü olarak görülüyordu. Bu arada, bu, yerel toprakları yabancı işgalcilere karşı koruma genel kavramına tam olarak uyuyor ve Rus devletinin Teutonic ve Livonian şövalyeleriyle mücadelesiyle paralellikler çizmek mümkün olabiliyordu. Ancak, Marburg'un Wiegand kronikinde bir not dışında hiçbir belgesel kanıt bulunmadığı için, uzun süredir Pylyonay'ın savunucuları hakkındaki güzel efsanenin doğruluğuna dair şüpheler vardı. Ancak, ortaya çıktığı üzere, bu şüpheler boşunaydı - tarihi Samogitia topraklarında kazılar yapan bir arkeolojik keşif üyesi tarafından uzaklaştırıldılar.
Ekim ayında, 2017, arkeologlar Pilenai kalesinin kalıntılarını bulduğunu varsaydılar. Bilim adamlarına göre, Samogitia'nın Shilal semtinde Bilenai höyüğündeydi. Yaz aylarında, çalışanlarının höyüğün derin bir kültürel katmanını keşfettiği bir Amerikan gezisi orada çalıştı. Gintautas Zabela liderliğindeki Klaipeda Üniversitesi'nden bilim adamları kazı alanına geldiğinde, Pilenai'nin bulunduğunu doğruladılar.
14 metrekarelik bir alanda gerçekleştirilen arkeolojik keşif sonucunda, höyükte gerçekten çok zengin bir kültürel tabaka olduğu tespit edilmiştir. Üst katmanın XIV yüzyılın tahkimatına ait olduğunu tespit etmek mümkündü. Sadece insan kemikleri değil, aynı zamanda seramikler, bir baykuş ve bir metal toka içeren el sanatları ürünleri de zaman dilimini doğru şekilde belirlememize izin veren bulgular bulundu. Ayrıca, arkeologlar keşfedilen yapının yandığını tespit edebildiler. Bu Samogitia'daki ilk yanmış yapı olduğundan ve Litvanya'da yanık tane kalıntılarına sahip sadece birkaç höyük bulunduğundan, bilim adamları efsanevi bir kalenin kalıntılarıyla uğraşmaya karar vermişlerdir.