Yaşlı adam Bahçelievler 3.Cadde' de kaldırımda oturuyordu. Güneş arkasından vuruyor ve yolun üzerine düşen elinin gölgesiyle şekiller yapıyordu. Yoldan geçen insanlar, ihtiyara alaylı bir şekilde bakıyor, yaptığı hareketlere gülüyorlardı. Hatta bazıları laf atıyor; "hey ihtiyar bu ne dansı" diye dalga geçiyorlardı.
Apartmanın üçüncü katındaki balkonumdan olup bitenleri en başından beri izliyordum. İçeriye girdim. Adamın deli olduğunu düşündüm. Allahım sen insanları dalga geçilecek duruma düşürme diye içimden dua ettim.
Bir kaç saat sonra markete gitmek için apartmandan dışarıya çıktım. Yaşlı adam dizlerini göğsüne çekmiş durumda kaldırımda oturuyordu. Yavaşça yanına yaklaşıp onu taklit ederek oturdum.
-"Merhaba" dedim.
Yaşlı adam başını kaldırıp, bana baktı.
-"Merhaba" diye karşılı verdi.
Adamla yüz yüze geldiğimde şaşırıp kaldım. Ailemde ve çevremde çok fazla yaşlı insan tanıyordum. Hepsi yaşının verdiği fiziksel ve ruhsal duruma ayak uydurmuşlardı. Anca bu adam sanki yirmi yaşındaki bir delikanlıyı makyajla yaşlandırmışsınız gibi duruyordu karşımda. Yüzü yaşlı ama içi yirmi yaşındaki bir delikanlı gibi...
Şaşkınlıktan bir şey söyleyemedim. Hatta niye onun yanına oturduğumu bile unutmuştum. Gerçekten bu adamın yanına niye oturmuştum. Ona ne diyecektim. Beni onun yanına oturtan içsel güç neydi.
Ömrümde ilk kez böyle bir yaşlı görmüştüm.
Kolunu kaldırdı.
-"Kolunu kaldır." dedi.
Ses tonu da baskın ve kalındı. Yaşlı konuşması değildi.
Şartlanmış bir şekilde sorgulamadan kolumu onun yaptığı gibi kaldırdım.
-"Görüyor musun?"dedi.
-"Neyi?" diye sordum.
-"Kolunun gölgesini" dedi.
-"Evet görüyorum." dedim ve ekledim."Niye bunu yapıyorsun. Bütün insanlar seninle dalga geçiyorlar. Sabahtan beri burada garip hareketler yapıyorsun. Evine gidip, yatsana. Televizyon izlesene..Ya da parka gidip otursana" dedim. Amacım ona yardım etmekti. Etrafta olup bitenin farkına varmasını sağlamaktı. Çünkü insanların onunla dalga geçmesi beni üzmüştü. Ses tonuyla, bakışıyla zamanında etkili ve kudretli bir kişiliği olduğu belliydi.
-"Gölgene bak" dedi.
Dikkatimi kaldırmış olduğum kolumun yola düşen gölgesine çevirdim.
-"Görmüyor musun?" dedi.
-"Hayır.Neyi görmem gerekiyor?" diye sordum.
-"Gölgenin dansını" dedi.
Bu adama kesin deliydi. Gölgemin dansı da ne demekti?
-"Dikkatli bak" dedi. " Özellikle gölgenin kenarlarına bak" diye ekledi.
Daha dikkatle gölgemin kenarlarına, güneşle karanlık arasındaki çizgiye odaklandım.
-"Pek bir şey göremiyorum." dedim.
-"Daha dikkatli bakmalısın" dedi.
Birkaç dakika ses çıkarmadan gölgemin güneşle gölgeyi ayıran kenarlarına baktım. Gölgemin kenarlarında aydınlık olan bölgeye doğru gölge titremelerini ve uçuşmalarını gördüm.
Heyecanla,
-" Aaaa bir şeyler görüyorum." diye bağırdım. Hafifçe kolumu oynattığımda gölgemin kenarlarında tuhaf şekiller oluştuğunu gördüm. Ömrümde ilk kez böyle bir şeye tanık oluyordum. Bu yaşıma kadar ilk kez gölgemi izliyordum.
Etraftan geçen insanların bize bakıp, güldüğünü hatta hakkımızda deli bunlar dediğini işittim.
Kolumu indirip,
-"Nedir bu?" diye yaşlı adama sordum.
-"Gölge oyunu" dedi ve devam etti."Küçüklüğünde bu oyunu çok oynardın. Bütün bebeklerin en çok sevdiği oyun budur evlat. Hatta ilk oynadıkları oyun budur. Bizler büyüdükçe bebeklik anılarımızı unuturuz. Bebekken sahip olduğumuz olağanüstü güçlerimizi de. Sen bebekken gölgen senin en büyük arkadaşındı. O dans eder, sen onu izlerdin. Çevrende buna benzer çok arkadaşın vardı. Büyüdükçe enerji kanalların kapandı ve bebeklik dönemine ait bir çok anı ve güç silindi gitti."
-"Peki niye bunları hatırlayamıyorum?"
-"Hatırlasan evliya olurdun" dedi.
-"Kimsin sen?" dedim.
-"Asım' la Reşat' ın arkadaşı." dedi.
Bu da onlardandı.