Sonraki sabah.
Her zamanki gibi sabah antrenmanıma hazırlanmak için lobiye indim.
“Merhaba Reinhardt.”
“Ah, evet. Merhaba.”
Sabah egzersiz ekibinin olağan üyeleri birbiri ardına görünmeye başladı. Hepsi lise bölümündendi ama çoğunu tanımıyordum. O düello sayesinde tanıdığım kıdemliler beni sıcak karşıladılar.
…bu ne olabilir? Bu rahatsız edici ama hoş bir duygu.
İlk yıllarda sabah erken egzersiz takımının üç üyesi vardı: Ben, Ludwig ve Ellen. Sadece ara sıra ortaya çıkanlar Bertus, Cliffman ve Scarlett idi.
Ben Adriana’yı beklerken Ellen önden gitti. Herhangi bir plan yapmadık ama geleceğinden emindim.
“Heya, Reinhardt. Bugün yine erken mi çıktın?”
“Evet.”
Spor giyimli Ludwig beni parlak bir şekilde selamladı ve ben de başımı salladım.
“…Ha?”
Onun dışında spor giyimli iki kişi daha birinci sınıf yurdundan çıkıyordu.
“Yorgun hissediyorsan dinlenmelisin. Aşırıya kaçma.”
B-3, Scarlett.
“Evet, evet. Anladım. Rahat konuş benimle. Aynı sınıftayız.”
Ve B-1 Numaralı Charlotte de Gardias.
“Tha, bu… Elimde değil. Bu bir alışkanlık haline geldi…”
“Fufu. Yavaş yavaş alışırsın.”
İkisi birlikte sabah antrenmanlarını yapmak için dışarı çıktılar.
“Eğer seni rahatsız ediyorsam, beni arkanda bırakabilirsin. Seni zorlamak istemem. Sonuçta senin eğitimin daha önemli, değil mi?”
“Hayır, hayır. Hala sağlığına dikkat etmelisin… Ben sadece izleyeceğim.”
Dün Charlotte, Scarlett’in Erich tarafından zorbalığa uğradığını görünce daha fazla dayanamadı. Ondan sonra yurtta ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu ama Charlotte sabah Scarlett’le çalışmaya karar vermiş gibiydi.
Görünüşe göre Charlotte, Scarlett’i kendisinin yapmak istediğini açıkça belirtmiş.
Lobide dururken ikisi benimle göz teması kurdu.
“Ee, merhaba? Reinhardt.”
“Hah… Merhaba.”
Charlotte beni selamlarken hafifçe gülümsedi. Gücümün Valier’i bulmasına yardım edeceğini öğrendiğinden beri, artık bana karşı o kadar sert davranmıyordu.
Bu anlamda Bertus’tan biraz farklıydı. Scarlett sadece bana baktı ve başını hafifçe bana doğru eğdi. Pek yakın değildik ama bana karşı belli bir birlik duygusu besliyor gibiydi. Sonunda, tavsiyeme göre hareket etmedi, ancak Scarlett’in ızdırabı artık Charlotte’un koruması altında olduğuna göre sona erecekti.
Tüm sorunları farklı bir şekilde de olsa çözülecekti.
Delphine Izadra’nın kaçırılması asla gerçekleşmedi ve Scarlett’in zorbalığıyla Charlotte ilgilendi.
…Ludwig’in varlığı gittikçe gereksiz hale geliyor gibiydi.
Ana karakter olması gereken kişi, yavaş yavaş B Sınıfının son sırasındaki adam haline geldi! Ne daha fazla ne de daha az!
Ana karakterin etkisinin giderek azalması gerçekten iyi miydi?
Ancak, ana karakterin etrafındaki diğer tüm karakterlerin dikkatini çekmek zorunda olması biraz önyargılı değil miydi?
Bu gerçekten çok mu kötüydü? Farklı bir yol izlese bile gelecekteki hedefi yine aynı olmaz mıydı? Ludwig çılgın bir çalışkandı, bu yüzden her türlü ortamda gelişebilirdi. Ne olursa olsun, sonunda güçlenecekti.
Hikaye gerçekten garip bir yöne doğru mu ilerliyor yoksa hala iyi mi diye düşünürken…
“Üzgünüm ufaklık. Seni beklettim.”
Her zaman sakin ve kibar kilise rahibesi merdivenlerden iniyordu.
* * *
Adriana, bir süre sonra birlikte spor yaparken dayanıklılığımdaki artıştan dolayı beni övdü.
“Çok çalıştın ufaklık. O kadar büyük bir değişiklik değil ama dayanıklılığın kesinlikle arttı.”
“Bunu duymak güzel.”
“Tamam. Devam edelim.”
Adriana’nın gittiği hafta, fiziksel yeteneklerimin biraz geliştiği açıktı. Kesinlikle öncekinden daha az yorgun hissettim.
“Öyleyse hızımızı biraz artıralım mı?”
“…Ha?”
Tabii ki hâlâ Adriana’nın standardının çok altındaydım.
“Pant….Huff…. Haah….”
İyiydi ve dayanıklılığım arttı, ancak Adriana zorluk derecesini ben geliştikçe artırdı, bu yüzden tekrar bitkin düştüm.
Peki daha da geliştiğimde ne olacaktı? O canavar, ne olursa olsun, tamamen tükenene kadar beni çalıştıracaktı. Geleceğim hala kasvetli görünüyordu.
“Yine de beni bu noktaya kadar takip edebildiğin için harika iş çıkardın.”
Bir tur koştuktan, biraz kas çalışması ve aerobik egzersiz yaptıktan sonra Adriana ve ben dinlenmek için bir banka oturduk.
“Bu arada, Şeytanların Tapınak Şövalyelerine saldırdığını duydum.”
Adriana, Saint-Owan Büyük Dükalığı’ndaki manastırdan yeni dönmüş olmasına rağmen, bu haberi elbette duymuştur.
“Öyle dediler.”
Adriana’nın sakin gözlerinde hafif bir öfke görebiliyordum.
“Bu iblisler henüz yok edilmedi.”
Bu cümle, ava hemen katılma iradesiyle yüklendi. Her zaman nazik olan Adriana bile iblislerden tüm varlığıyla nefret ediyordu. Benim aslında bir İblis Prens olduğumu öğrenirse nasıl bir ifade kullanacağını merak ediyordum. Bana yüzeysel mi bakardı yoksa içimi mi dikkate alırdı?
Yine de beni iyi tarafta biri olarak görmesi muhtemelen onun için zor olacaktır.
“Ölüm olmadığını söylüyorlar”
“Evet, buna gerçekten sevindim. Kesinlikle Tanrı’nın koruması altındaydılar.”
Elbette, Tanrı’nın koruması. Sonunda kimsenin ölmeyeceğine dikkat eden bendim. Tabii ki, Gözden Geçirme İşlevini kullanarak bunu yapmayı başardım, ancak yine de şanslıydım ki Tapınak Şövalyelerinden hiçbiri ölmedi.
Pekala, ben bir nevi bu dünyanın Yaratılış Tanrısıydım, bu yüzden kimsenin ölmediğinden emin olmak için Gözden Geçirme İşlevini kullanmam Tanrı’nın koruması olarak adlandırılabilir, değil mi?
Ne? Yani yanılıyordu, ama aslında haklıydı.
“Yakında ikinci bir Şeytan Dünya Savaşı olabilir.”
Sarkegaar’ın umduğu buydu ama olmasını istediğim bir şey değildi. Bir düşününce, Adriana Tapınak Şövalyeleri’ne katılmayı özlüyor gibiydi.
“Tapınak Şövalyeleri’ne katılacak mısın?”
Adriana zaten ilahi gücünü çok iyi kullanabiliyordu. Hatta şu an onları kullanıyordu. Bu düzeyde bir yetenekle, Tapınak Şövalyeleri muhtemelen hiçbir soru sorulmadan katılmasına izin verirdi.
Adriana sorumu cevaplamak için başını salladı.
“Başlangıçta, Enstitüye gitmeyi planlıyordum ama şimdi Royal Class’tan mezun olur olmaz onlara katılmak istiyorum.”
Adriana başlangıçta Enstitüye gitmek istiyordu. Ancak bu olay nedeniyle Kraliyet Sınıfındaki 6 yılını bitirdikten hemen sonra Tapınak Şövalyeleri’ne katılmak istiyor gibiydi. İblisler İmparatorluk Başkenti’nde kol gezdiği için, Adriana hareket tarzını değiştirmeye karar verdi.
“Kuyu….”
“Sorun nedir ufaklık?”
Adriana bir sorun olup olmadığını merak ederek bana baktı.
Daha önce gördüğüm kadarıyla, Tapınak Şövalyeleri yozlaşmış bir örgüt gibi görünüyordu. Succubi’yi o karaborsadan almalarının nedeni, benzer niyetleri olmasıydı. Bu keşfedilecek olsaydı, onları araştırma amaçlı falan aldıklarını söylerlerdi. Kitleleri yatıştırmak için bazı makul bahaneler verirlerdi.
Bu yozlaşmanın nereden kaynaklandığını veya ne kadar bariz olduğunu bilmiyordum, ancak Tapınak Şövalyeleri zaten en güçlü silahlı kuvvetlerden biriydi, bu yüzden onların tamamen masum olduklarına inanmak oldukça zordu.
Adriana’nın böyle bir gruba katılması konusunda biraz endişelendiğimi inkar edemem. Adriana oraya katılırsa, hayal kırıklığına uğrayıp gruptan ayrılır mı? Yoksa eşit derecede yozlaşmış bir Paladin mi olur?
“Hayır. Sadece…”
Adriana’nın gözleri çok saftı.
Adriana’ya Tapınak Şövalyeleri’ne katılmamasını söylemeye hakkım yoktu. Aslında, bu şu anda gelecekte hala oldukça uzaktı.
Her neyse.
Sebep olduğum olayın etrafımda bu kadar büyük dalgalar oluşturmasını görmek gerçekten garip geldi. Benim için bu, bazı iblisleri kurtarmak için sebep olduğum basit bir olaydı.
Ancak, İmparatorluğun birliğinin güçlenmesi için bir sebep haline geldi.
Bazıları için bu, Temple’dan izin alma sebebiydi.
Diğerleri için hızla orduya katılma nedeni haline geldi.
Tek bir olayın birbiriyle bağlantılı yüzlerce ve binlerce olayı nasıl tetiklediğine kendi gözlerimle tanık olmak, gerçekten gerçek dışı hissettirdi. Dünyadaki her şeyin bir şekilde bağlantılı olduğunu biliyordum ama bu bağlantı artık gözlerimin önüne itildiği için bu yeni duyguyu yaşıyordum.
Hareketlerimin neye yol açacağı hiç de tahmin edilebilir değildi.
– Biraz dinlenelim mi?
-Haah…. hah…. HAYIR…. W, hala biraz daha yapabiliriz.
-Bence biraz dinlenmelisin, Charlotte.
-HAYIR…. HAYIR…. Ben iyiyim….
Uzakta koşan Scarlett ve Charlotte’u görebiliyordum. Dayanıklılığının çoktan tükendiğini herkes görebilirdi ama görünüşe göre Charlotte dişlerini sıkarak devam etmeye çalışıyordu.
Bir bakıma bu sahne benim eğitimimden pek farklı değildi. Charlotte’un Erich’e uyguladığı sessiz baskı, zorbalık davranışını durdurdu. Muhtemelen Charlotte’un Scarlett’le bu şekilde konuşmasının nedeni de buydu.
Bu dünyadaki her şeyin bir nedeni ve sonucu vardı.
Ama tek bir nedenin nasıl yüzlerce olaya yol açacağını ve o olayların yüzlerce farklı sonuca yol açacağını düşünmek başımı ciddi anlamda ağrıtıyordu.
Eylemlerimin çok fazla sonucu olmuştu. Yüzbinlerce.
Durum böyle olsaydı, nedensel muhakeme tamamen anlamsız hale gelirdi. Çünkü bu muazzam miktardaki nedensel etkilere ancak kaos denilebilirdi.
Sonunda, tek bir sonuç vardı.
“Prenses kesinlikle hevesli.”
“Doğruyu biliyorum?”
Eylemlerimin getirdiği tüm sonuçları yumuşatamadım.
* * *
Harriet’in durumunda, onun durumunun nasıl sonuçlanacağından tam olarak emin değildim. Bir de Liana de Grantz kalmıştı. İzin almaya karar verirse, bunu yapmasını nasıl engelleyeceğimi bilemiyorum. Henüz tek kelime bile konuşmadık. Harriet’in durumunda, bizi birbirimize bağlayan kötü bir ilişkimiz vardı. Kötü bir ilişki bile sonuçta bir tür ilişkiydi. Böylece onunla bazı şeyleri konuşabilirdim….
Bu sorunun çözümü oldukça garip bir yerden geldi.
Kahvaltıdan sonra Bertus’u Liana de Grantz ile konuşurken gördüm.
“…Ha?”
“Dediğim gibi. Mümkünse izin almaktan kaçınmanın daha iyi olacağına inanıyorum.”
Liana, Bertus’un düz sözlerine başını eğdi.
“Seni zorlamıyorum. Bu senin seçimin, ama bu yıl okul harcını zaten ödedikten sonra ilişkimizi son sınıf ve üçüncü sınıf gibi belirsiz bir ilişkiye dönüştürmektense aynı sınıfta birlikte kalmak daha iyi olmaz mıydı?”
“Ah….”
Bertus çok kibar konuşuyordu. Onu zorlamıyordu, sadece sınıf dağılırsa üzüleceğini söylüyordu. Ancak o gülümsemesinin ardındaki niyet çok açıktı.
“Dersten ayrılırsan, kendini sonuçlarına hazırla.”
Aslında demek istediği buydu. Liana, niyetini anlayıp anlamadığı belli olmayan kesin bir ifadeyle hafifçe başını salladı.
“Tamam. Onlara haber vereceğim.”
Sonuçta, bir Prens hala bir Prensti.
Aslında Bertus’tan gelen bir talep, bir emirden farksızdı. Aksine, bunu sadece bir rica olarak dile getirdiği için daha da ikna ediciydi.
“Bak, seni o kadar çok onurlandırıyorum ki, senden iyilik bile istiyorum.”
Bu böyle anlaşılmalıydı.
Ne?
Açıkçası, onları izin almaktan caydırmak istiyorsam Bertus en iyi seçimdi. Aslında, ondan çocukları izin almamaya ikna etmesini istemek, Bertus’a borçlu olsam bile, benim deliğimdeki kozumdu.
Ancak ondan bunu yapmasını ben istemesem de Bertus onları kendi isteğiyle caydırıyordu.
* * *
Sadece doğaldı.
“Ne, ne yapmalıyım!”
Harriet yüzü tamamen solgun bir halde yanıma geldi.
Salı, şahsen kaydolduğum dersleri aldığım gündü, bu yüzden Harriet’le gerçekten karşılaşmazdım. Sabah derslerime giderken beni Royal Class yurdunun ön kapısına kadar sürükledi.
Bunu neden yaptığını tahmin edebiliyordum.
“Ne? Bertus sana izin almamanı mı söyledi?”
“H, nasıl bildin?”
“Bunu daha önce de Grantz’e anlatırken gördüm.”
Liana de Grantz’e söyledi, yani tabii ki Harriet’e de aynı şeyi söyleyecekti. Bu yüzden kafası çok karıştı ve hemen beni bulmaya geldi ve bu durumda ne yapacağımı sordu.
“Ne yapacağım? Onun kötü tarafına geçmek istemiyorum.”
Harriet, Prens’in isteklerine karşı gelirse öleceğini düşünerek gözyaşları içindeydi. Onun içinin nasıl olduğunu bilmiyordu, sadece görünüşünü biliyordu, ama söyledikleri onun bana mızmızlanmasına yettiyse bile, niyetinden biraz olsun kaçmış gibiydi.
“Ne demek istiyorsun, ne yapmalısın? Bu iyi bir şey.”
“İyi bir şey…?”
“Hayır, mazeretinizi böyle planlamamıştık. Şimdi gerçek oldu. Şimdi anne babanızı ikna etmeniz daha kolay olur, peki bu nasıl zor bir iş?”
Başlıca mazereti, Bertus’un izin almasını istememesiydi, bu yüzden Prens’in yüzünü kurtarmak için yapmamalı. Ancak Bertus aslında ona tam da bunu söyledi. Yani bu onu bir mazeret değil gerçek yapar.
Bunun yerine Bertus, umulabilecek en iyi sahneyi hazırladı. Ona ne kadar teşekkür etsem azdı, ama burada Bertus’u gerçekten kızdırdığını düşündüğü için yeni doğmuş bir buzağı gibi titriyordu.
“Ama yine de… İzin almamam gerektiğine onları ikna etsem bile… Bertus şimdi benden nefret etmiyor mu?”
Tabii ki, izin almaya zorlanmayacağı şansı oldukça hızlı bir şekilde arttı, ancak bu, izin almaya çalıştığı gerçeğini değiştirmedi, bu yüzden Bertus’un kara listesinden tam olarak silinmedi. Aksine, gelecek için bazı planları olabilir.
“Aptal. Beni duyabiliyor musun? Onu öylece silmek daha kaba olur bence.”
“Ha? Ne, ne…ne?”
O kızın sahip olduğu bir özelliği daha öğrendim. Artan bir stres veya korku durumundaysa, ona aptal dediğimde karşılık bile vermezdi. Aptal’ı kendisine hitap etmek için kullanılan bir kelime olarak kabul etmişti. Bu kabul bilinçaltına bile ulaştı.
“Belki de sana bunu tamamen saf bir niyetle söylemiştir. Belki de sınıfımızın bu şekilde bölünmesini istememiştir, anlıyor musun?”
“Ben, anlıyorum…”
“Bertus’un inatçı ya da sana kızdığını düşünmen, ona zaten bir tür pislik gibi davrandığın anlamına geliyor.”
Prens sinirlenirse veya sinirlenirse bu şekilde endişelenmek, Prens’in baştan beri tam bir pislik olduğunu düşünmekle aynı şeydi. İşte o an Harriet ne yaptığını anladı, yüzü her zamankinden daha da solgunlaştı.
“H, Hayır! Öyle değil! Ben… Hiç öyle düşünmemiştim.”
“O zaman rahatla. Çünkü o adam düşündüğünden çok daha açık fikirli.”
Aslında o kadar geniş görüşlüydü ki, soyluların, sıradan insanların veya dilencilerin onunla gayri resmi konuşmaları umurunda değildi, çünkü onun için hepsi aynıydı.
Ben Bertus hakkında konuşurken, sanki onu çok iyi tanıyormuşum gibi, Harriet’in gözleri fal taşı gibi açıldı. Bunları nasıl bildiğimi bana gözleriyle sorar gibiydi.
“Tha, bu doğru… Sana da çay hazırladığını söylemiştin…”
“Bana ikinizin birlikte çay içecek kadar yakın olduğunuzu mu söylüyorsunuz?” gibi bir şey düşünmüş olabilir. veya “Bertus onun gibi sefil bir dilenciye çay yapacak kadar cömert mi?”
Bu serseriyi tanıdığım için paramı ikincisine yatırırdım.
Harriet’in şimdiye kadar çok solgun olan yüzü, her zamanki rengine dönmüş gibiydi, ifadesi daha güvenli görünüyordu.
“Ne rahatladım… A, neyse, tha, tha… teşekkürler…”
Hayır, ne kadar rahatlamış hissetse de bana teşekkür etmeyi bile başardı? Tabii bu onun için kolay bir şey değildi, bu yüzden yüzü yine biraz kızarmıştı.
O kız bacaklarındaki gücü kaybetmiş gibi tökezlemeye başladı ve tramvay durağına doğru yürüdü.
“Nereye gidiyorsun? Bir sonrakine de binmem gerekiyor.”
“…Ah.”
Az önce vedalaştığınız bir arkadaşınızla aynı otobüse binmek zorunda olmak oldukça ürkütücü bir durumdu.
“Tam olarak neye minnettardın? Bana ayrıntılı olarak anlat.”
Ben konuşurken yüzü yine kiraz kırmızısına döndü.
“Git buradan! Ben sadece yürüyeceğim!”
Harriet ofladı ve istasyondan uzaklaştı.
Sonra çok uzağa gitmesi gerektiğini fark etmeye başladı, bu yüzden daha da kırmızı bir yüzle geri döndü.