Her öğretmen, özellikle de İngilizce öğretmenleri, not alma konusunda büyük bir varoluşsal suçluluk duygusuna sahiptir. Tam zamanlı bir öğretmen olarak çalıştığımda, stres kaçınılmaz olarak biriktiğinde ilk yaptığım şey not almaktı. Ve eğer deneme sınavlarının ve dönemlik değerlendirmelerin yeterince dikkat çekmesini sağlamak için kendimizi yeterince azarlarsak, tüm bu Key Stage 3 kitaplarına ayak uydurmak için kimin zamanı var? öğretimin gerçekleri, buna uygun olarak acımasız seçimler yapmaktır. Öğretmenlerin yaptığı her şeyin bir değeri vardır, ancak tüm eylemlerimizin eşit derecede değerli olmadığı kaçınılmaz olarak doğrudur.
Bu her zaman tamamen makul ama yine de oldukça tatmin edici olmayan bir gerekçe gibi göründü. Sınıfın arkasındaki raflarda işaretlenmemiş kitap yığınlarını görmenin suçluluğunu asla üzerimden atamazdım. Ve kendimi bu kadar suçlu hissetmemin nedeni, çocukların çalışmalarını işaretlemek, her zaman iyi bir öğretmenin yapmak için zaman bulabileceği gibi hissettirdi.
Kitaplarıma not almamı her zaman geciktiren şey, bir sınıf setini yarıp geçmenin çok uzun sürmesiydi. Öğrenciler de aynı hataları yapma eğilimindeydi ve neleri geliştirmeleri gerektiğini çok çabuk görebilsem de, bu geri bildirimi anlayabilecekleri ve uygulayabilecekleri bir şeye dönüştürmek uzun zaman aldı. Son 10 kitaba ulaştığımda, bu Sisyphean angaryasında bir alıştırma haline gelmişti.
Sonra parlak yeni bir şafak geldi. Okul liderleri öğretmenlerin refahı konusunda giderek daha fazla endişe duymaya başladılar ve gereksiz, külfetli iş yükünün ortadan kaldırılması konusunda övgüye değer bir endişe duydular. Bu, çok daha fazla okulun tüm sınıf geri bildirimini notlandırma politikalarının temel taşı haline getirmesiyle sonuçlandı. Henüz bu yaklaşıma aşina olmayan herhangi bir okuyucu için, öğretmenlerin öğrencilerin çalışmalarını okumasına, yaygın hataları ve yanlış anlamaları not etmesine ve ardından bu hataları ele almak ve öğrencilere çalışmalarını iyileştirme fırsatı vermek için bir geri bildirim dersi tasarlamasına bağlıdır. Şüpheye mahal vermemek adına, bunu öğrencilerin ilerleme kaydetmelerine yardımcı olmak için çok etkili ve verimli bir yol olarak görüyorum.
Ve işte en iyi şey: Geri bildirim yazma işini bir kenara bırakırsanız, öğrencilerin çalışmalarını okumak – genel olarak – eğlencelidir.
Ancak, çoğu zaman bu, öğrenci kitaplarının sevilmemesine ve hatalara yol açmasına neden oluyor. Öğrenciler kitaplarına düzenli olarak bakılmadığını hissetmediğinde ne olduğunu hepimiz biliyoruz: standartlar kayıyor ve hatalar gömülü hale geliyor. Uygulamada, öğrencilerin okulda yaptıkları yazıların çoğu aslında onları yazma konusunda daha da kötüleştiriyor. Öğrencilerin hataları gömmelerine izin verecek şekilde yazma pratiği yapmalarına izin verilirse, yazma konusunda daha iyi hale gelirler. Bu kimsenin çıkarına değildir.
O halde, tüm sınıf geribildirimi verimlilik açısından iyi puan alsa da, öğrenciler için motivasyonu düşürüyor mu? Onların sıkı çalışmalarına cevap verecek kadar umursamadığımızı mı düşünüyorlar? Acı gerçek şu ki, bunda bazı gerçekler var. Çok az öğretmenin olduğu veya hiç olmadığı bir kitap yığınından daha ıssız birkaç şey vardır.
Öğretmen varlığı cevaptır. Öğrenci kitapları olmalı bakmak okunmuş gibiler. İdeal olarak, tikler, alt çizgiler, soru işaretleri ve öğrencilerin ürettikleri çalışmalara verilen diğer yanıtlarla kapatılmalıdır. Öğrenciler tekrar tekrar aynı hataları yapıyorsa, öğretmenler bunu yapmalıdır. bilmek.
Bu nedenle, sınıfa vereceğiniz geri bildirimle ilgili notlarınızı derlerken, ilerledikçe işaretlemek ve hafifçe vurmak çok az zaman alır. Çocukların öğretmen yorumlarını sevdiğine şüphe yok. Ne kadar uzun o kadar iyi. Fakat, daha önce tartıştığım gibi, bir yorumun uzunluğu ile bir öğrencinin onu okuma olasılığı arasında ters bir ilişki var gibi görünüyor. Ve keneleri (özellikle çift keneleri) ve çıkartmaları neredeyse yorumları sevdikleri kadar severler!
Ayrıca, öğrencilerin çalışmalarını okuma süreci, onları hatalarından sorumlu tutmalıdır. Öğrenciler rutin olarak dikkatsizce hatalar yaparlarsa, hata yapma sürecini iyi bir şekilde otomatikleştirirler. Ben buna ‘Büyük Harf Problemi’ diyorum. Çözüm, öğrencilerin tamamladığı herhangi bir yazılı çalışma için minimum beklentinizi düzeltmeyi yapmaktır. Düzeltilmemişse, bitmemiştir. Eğer bitmediyse, o zaman bir tür sonuç olmalı. Bir redaksiyon kültürü oluşturmak basittir ancak çok çalışma gerektirebilir. Öğrencilere şöyle basit bir kod vermenizi öneririm:
Daha sonra tüm öğrencilerin gözle görülür şekilde açıklama yapmak asgari beklentileri karşıladığını göstermek için çalışmaları. Bu sistemin birçok faydasından biri, öğrencilerin nerede hata yaptıklarını tespit etmeleri durumunda, belirli geri bildirim talepleri yapmalarıdır. Geri bildirim istendiğinde, öğrencilerin bunu özümsemeleri ve buna göre hareket etme olasılıklarının çok daha yüksek olması mantıklıdır.
İşte bizde var. ‘İşaretleme’ ile tüm sınıf geri bildirimini planlarken öğrencilerin çalışmalarını okumak, işaretlemek ve altını çizmek kastediyorsak, eskiden 2-3 saat süren işler 30 dakika içinde yapılabilir. Birdenbire, her gün bir dizi kitabı işaretlemek o kadar da göz korkutucu gelmiyor. Anlaşma şu olmalı, eğer öğrencilerden bir şeyler yazmak için zaman harcamalarını istemenin yeterince önemli olduğunu düşünüyorsak, en az Yapabileceğimiz, okumak için zaman ayırmak. Ancak okuma – artı küçük bir açıklama – aynı zamanda çoğu yapmalıyız.
İlişkili
Kaynak : https://learningspy.co.uk/workload/the-problem-with-marking-and-how-to-solve-it/