Ateizm, bir insanın doğaüstü doğaüstü güçlerin (ruhlar, Tanrılar, maddi olmayan varlıklar) varlığını inkar ettiği bir dünya görüşüdür. Bazı dinler ateist olarak kabul edilir, çünkü kişiselleştirilmiş bir Tanrıları yoktur.
Ateistler, varlıkları için bilimsel bir kanıt olmadığından genellikle doğaüstü varlıklara şüpheyle yaklaşırlar. Birçoğu bilim, felsefe, tarihte bu eğilimin kökenini bulur. Ateistlerin ortak bir ideolojisi veya davranış çizgileri yoktur.
Başlangıçta, bu insanlar sadece yerleşik dinin muhalifleri olarak algılandı, daha sonra kendi felsefi konumlarını vurgulamaya başladılar. İfade ve düşünce özgürlüğünün gelişmesiyle ateistler kendilerini tanıyabilir, toplumda kendinden emin bir pozisyon alabilirler. Dünyada dindar olmayan insanların yaklaşık% 12'si, ancak sadece% 2.3'ü kendilerini ateist olarak görüyor.
Bugün, örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'nde ateist olmak, kendinizi politik bir kariyerden mahrum etmek anlamına gelir. Bir zenci için başkan veya homoseksüel senatör olmak daha kolaydır. Seçmenlerin yalnızca üçte biri ateist bir cumhurbaşkanına oy verecekti. Amerikan halkının gözünde, ateistler doğanın ve ruhun güzelliğini görmeyen ahlaksız kör insanlar olarak görünürler.
Aydınlanma filozoflarından biri olan John Locke, "insan toplumlarının yükümlülüğü olan vaatler, anlaşmalar ve yeminler" ateist üzerinde hiçbir güce sahip olamayacağından "ateizmin yayılmasının mümkün olan her şekilde önlenmesi gerektiğini bile söyledi.
300 yıldır çok az şey değişti. Bugün Amerika Birleşik Devletleri'nde, nüfusun yaklaşık% 87'si daha yüksek bir gücün varlığından hiç şüphe etmedi. Vatandaşların% 10'undan azı kendilerini ateist olarak tanımlıyor ve itibarı artmıyor. Ateistler genellikle zeki ve eğitimli insanlardan gelir. İnsanların bu katmanının toplumun manevi yaşamında önemli bir rol oynamasını engelleyen efsaneleri düşünün.
Ateizm hakkındaki mitler
Ateistler yaşamın anlamsızlığına güvenir. Aslında, bu inananlar hayatın anlamında daha fazla endişe duyuyorlar, öbür dünyada kurtuluş ve sonsuz mutluluk alacaklarına inanıyorlar. Ateistler kendilerine verilen yaşamın tüm değerlerine değer verirler. Hayat canlı hissedenler için renklerle parıldar, kendilerini tamamen duygularına verir. Sevdiklerimiz ve sevdiklerimizle ilişkiler burada ve şimdi önemlidir, çünkü sonsuza kadar sürmeyecekler. Ateistler, yaşamın kendi içinde anlamsız olduğu iddiasını görürler.
İnsanlığa karşı en korkunç suçların tümü ateizmden kaynaklandı. Stalin, Hitler, Mao ve Pol Pot suçlarının inançsızlıklarının ürünü olduğu söyleniyor. Bununla birlikte, komünizm sorunu, faşizm gibi, tam da kendilerinin dine çok benziyorlar ve sadece eleştirmiyorlar. Bu tür rejimler dogmalar ile karakterizedir, dini bir kült gibi bir kişilik kültü ilan ederler. Auschwitz, GULAG dini kavramlardan ve dogmalardan sapmanın bir sonucu değil, politik, milliyetçi ve ırksal dogmaların heyecanın en üst safhasının bir sonucudur. İnsanlık tarihinde, üyelerinin hayata rasyonel yaklaşımından muzdarip hiçbir toplum yoktu.
Ateizm dogmalar ile doludur. Hıristiyanlar, Müslümanlar, Yahudiler'in kutsal kitaplarında, tek doğru olanın öğretileri olduğu ve kitapların her şeyi bilen bir tanrının yardımıyla yazıldığı belirtilmektedir. Ateistler ise tüm ifadeleri düşünmeye, bilimsel literatürü okumaya ve dogmalardan şüphe etmeye çalışırlar. İnançla mantıksız dini pozisyonlar almazlar. Tarihçi Henry Roberts bir keresinde ilginç bir şekilde şöyle dedi: "İkimizin de ateist olduğumuzu onaylıyorum. Senden daha az sadece bir tanrıya inanıyorum. Diğer olası tanrıları neden reddettiğinizi anladığınızda, neden sizinkileri reddettiğimi anlayacaksınız." ...
Ateizm, evrendeki her şeyin rastgele nedenlerden kaynaklandığına inanır. Kimse Evrenin kökeninin mekanizmalarını ve daha da gelişmesini bilmiyor. Uzay-zaman sürekliliğinden bahsettiğimiz için “başlangıç” ya da “yaratılış” kavramlarıyla çalışıp çalışamayacağımız bile belli değil. Bazı nedenlerden dolayı, Evren'in rasgele olmama teorisinin eleştirisinin Darwinci kalkınma teorisine karşı olduğu düşünülmektedir. Tanrı'nın Yanılsaması adlı kitabında, Richard Dawkins bu yaklaşımı evrimin özünün doğal bir yanlış anlaşılması olarak görmektedir. Gezegenin erken kimyasının canlı biyolojik türlerin ortaya çıkmasına nasıl yol açtığını henüz bulamıyoruz, ancak bir şey açık - hayvan dünyasının ortaya çıkan karmaşıklığı ve çeşitliliği basit bir kazanın sonucu olamaz. Tüm gelişim doğal seleksiyon ve rastgele mutasyonun bir kombinasyonudur. Darwin, "doğal seleksiyon" tanımına, yetiştiriciler tarafından gerçekleştirilen "yapay seleksiyon" ile benzer şekilde geldi. Ancak her iki durumda da, seçim rastgele değildir.
Ateizmin bilim ile ilgisi yoktur. Tanrı'ya inanan bilim adamları var, nasıl yaptıkları başka bir soru. Sonuçta, bilimsel bir bakış açısına göre, inancın yok edilmesi hakkında hiçbir düşünce olmayacak tek bir dini sorun yoktur. Örneğin, Amerika'da geniş kitlelerin neredeyse% 90'ı kişisel bir Tanrı'ya inanırken, yerel Bilimler Akademisi üyeleri arasında sadece% 7'si var. Sonuçta dine karşı çıkan ana güç bilimdir.
Ateistler kibirleriyle ünlüdür. Bilim adamları, bazı konularda - Evrenin nasıl ortaya çıktığını, moleküllerin birbirlerini nasıl kopyaladıklarını - bilmiyorlar. Büyük boşlukları olan alanlarda bilgi göstermeleri onlar için kabul edilemez, bu büyük bir sorumluluktur. Fakat bu yaklaşım dinin karakteristiğidir. İnananlar, alçakgönüllülüklerine rağmen, bilim adamlarının bilmediği kimya, biyoloji ve uzay hakkında bir şeyler bildiğini iddia ediyorlar. Öte yandan ateistler, örneğin kozmosun doğası ve içindeki insanlığın yeri gibi şeylerin özünü anlamak için bilime yönelirler. Bu onların kibir değil, entelektüel dürüstlüğe dayanan haklarıdır.
Ateizmler manevi deneyimi kabul etmez. Ateistler, tüm yaşayan insanlar gibi, duyguları tecrübe ederler - aşk, korku, heyecan, ilham. Bu deneyime değer veriyorlar ve hayatta deniyorlar. Sadece ateistler bu tür duygulara ve gerçekliğin doğasına dayanarak asılsız sonuçlar çıkarmazlar. Evet, pek çok inanan kutsal kitapları okuyarak ve dua ederek vakit geçirerek hayatlarını daha iyi değiştirdi. Ancak bu sadece bir insanı, davranışını ve bilincini etkileyen dikkat disiplinleri ve davranış kuralları olduğunu kanıtlar. Budistlerin olumlu deneyimleri, Buda'nın insanlığın tek mesih olduğu anlamına mı geliyor? Bütün inananlar ve ateistler bu deneyime sahiptir. Hıristiyan olmayan birçok kişi İsa'nın sakallı olduğunu tamamen itiraf ediyor, ancak çok daha az insan doğumuna bakire ve dirilişten inanıyor. Bu, sadece manevi deneyime dayanarak, herhangi bir şeyin gerçekliğini iddia etmenin imkansız olduğunu gösterir.
Ateistler yaşamı insan yaşamı ve anlayışıyla sınırlar. Ateistler, dünyadaki insan bilgisi sınırlarının sınırlarının olduğunu kabul eder. Onlara göre, Evreni tam olarak algılamıyoruz ve kutsal metinler dünyayı anlamada yardımcı olmuyor. Ateistler, uzayda bir yerde karmaşık bir yaşamın olduğunu tamamen kabul ederler. Bu varlıklar doğayı bizimkinden çok daha farklı bir seviyede gerçekleştirmiş olabilirler. Ateistler, bu son derece gelişmiş dünya dışı varlıklar için, kutsal kitapların içeriğinin dünyevi "inançsızlardan" bile daha az yetkili olabileceğini tamamen itiraf ediyorlar. Ateizm, herhangi bir dinin gerçek dünyayı, güzelliğini basitleştirdiğine inanır. Ve böyle bir sonuç için, karşılık gelen gerçek olmadan inanç üzerine ifadeler almamak yeterlidir.
Ateistler dinin topluma faydalı olduğu gerçeğini kabul etmezler. İnancın yararlı olduğuna inananlar için dinin kendisinin doktrininin gerçekliğini kanıtlamadığı açık değildir. Kendini kandırma ve "arzu edilen düşünceler" bu yolda hüküm sürüyor. Hakikat ve rahatlatıcı hata aynı şey değildir. Kimse imanın yararlarını inkar etmez. Ancak çoğu durumda, iyi davranışın nedenleri gerçek arzu değil, dini güdülerdir. Merhametten kurtulmak veya eylemin Tanrı tarafından işaretleneceğini ve daha sonra ödüllendirileceğini düşünerek daha iyi mi?
Ateizm etik için bir temel oluşturmaz. Bir kişi zulmü kabul ederse, o zaman onun için ve İncil'de kendi yaşamında olduğu gibi olmayacak - sonuçta onun için çok doğal. Etik dinden gelmez. Bir kişi onun için neyin iyi ve neyin kötü olduğuna karar verir, sezgi düzeyine göre hareket ederek ahlaki duygularına atıfta bulunur. İnsan mutluluğunun koşulları ve nedenleri hakkında binlerce yıllık düşünmenin oluşturduğu insanın doğası böyledir. Bu dönemde bir kişi önemli bir ahlaki ilerleme kaydetti ve bunun nedeni kutsal olmayan metinlerdi. Gerçekten de, onlarda, örneğin, her modern insan bunu kabul edilemez olarak görse de, kölelik uygulaması kınanır. Kutsal kitaplardaki iyi motifler, bilgelik ve etik için yargılanabilir, ancak her şeyin yaratıcısı tarafından dışarıdan getirildiği inancı olmadan.