Söz Gayl Jones’da. Cervantes’i İspanyolca, Chaucer’ı orta çağ İngilizcesiyle çalışmış Jones, annesinin tutkuyla anlattığı hikayelerin doğurduğu romanlarına, metinlerine dair konuşur gibi yapıyor.
Ben karakterlerimi, onlara ilişkin daha sarih ipuçları veriyor olduğundan, elimden geldiğince Poe’nun yazdığı haline dayandırmaya çalışırdım. Bunlar korku filmleri değil, Gotik masallardı.
Hanne Orstavik ve Sevgi, metin eski, mesele hâlâ mevcut.
“Başlangıçta söylenen her şey başlangıcın kendisinden daha iyi söylenmelidir.”
İbrahim Denker ve Ersan Arsever’in Andre Delvaux ile filmi «Kafası kazınmış adam / De man die zijn haar kort liet knippen» konusunda yaptıkları söyleşi
Bir görüntünün tek başına değer taşımadığı, sinema eleştirisinin beylik yargısıdır. Nitekim, filmin en küçük birimi görüntü değil, çekimdir denir. Son derece etkili bir filmden veya çekimden bahseden bir yazıyı resimlemek isterseniz, tek görüntülerden çıkarılan fotoğraflar anlamsız kalabilirler. Bu yargıyı haklı…
Jean-Baptiste Del Amo, Türkçe'de beliriyor. Söyleşisiyle gardımızı alıyoruz.
Işığın ondaki gücü onu çocukluk özleminden ve çılgınlığından daha güçlü yaptığı için, çılgınlıktan doğan Lautréamont, ne çılgınlıkta ne de çocuklukta kaybolabilirdi. Geriye dönüş, bu dönüşün denemesini önceden yapmış ve onun üstesinden gelmiş ve bu çaba içinde gerçek olarak doğmuş biri için mümkün değildir.
Antonio Lobo Antunes, Dünyanın Sonundaki Yer’in Angola’da olduğunu, yazarın bir ulusa mesafesini anlatıyor.
Yazmaktan Shūji Terayama ile çalışmak için (veya onun yüzünden) vazgeçmiş Izumi Suzuki'nin öykü derlemesi Verso Books'dan yayımlandı. Hakkında bir derlemedir.
[Ferdağ] Yeşilçam’a yönelttiği tepkilerini, performatif bir protesto eylemine dönüştürüp, üzerine geçirdiği bir kefenle Taksim’de tek başına yürüyüş yaparak, bir kez daha “burada” olduğunu ve –kimilerinin– ölmeden kefene girdiğini hatırlatır.
* 31 Ocak 2006’da Sylvie Pras ile yapılan bir röportajda Jean-Luc Godard bu fragmanı kendisinin yaptığını itiraf etti.