L'
WORD
NİSAN, 1906.
|Telif Hakkı, 1906, HW PERCIVAL tarafından.|
ARKADAŞLARLA ANLAR.
Bir Teosofist batıl inançlara inanır mı? uzun zaman önce bir arkadaş partisinden istendi.
Bir Teosofist tüm gerçekleri kabul eder ve nedenini asla kaybetmez. Ancak bir Teosofist gerçeği reddetmez ve dinler; onu kaynağına kadar izlemeye ve sonuçlarını görmeye çalışmaktadır. Batıl inanç, nedenini bilmeden bir şeyin inancı veya uygulamasıdır. Daha geniş bir ışıkta, batıl inanç, başka bir inanç sebebi olmadan, bazı uygulamalarla ilgili bir içgüdü veya eğilimin aklının onayıdır. Bir insanın batıl inançları, unutulmuş bilgilerin kısık yansımalarıdır. Bilgi kayboldu ve bilgiye sahip olanlar, insanlar formların pratiğini sürdürmeye devam ediyor; ve bu yüzden formlar ve inançlar, nesilden nesile gelenek tarafından teslim edilir. Bilgiden uzaklaştıkça, batıl inançlarına daha yakın tutulur ve hatta fanatik olabilir. Bilgi olmadan uygulama batıl inançtır. Pazar sabahı büyük bir şehirde kiliseleri ziyaret edin. İbadetin formalitelerine bakınız; Choresters Alayı izle; hizmeti yürütenlerin görevlerini yerine getirdiklerini; heykelleri, kutsal süs eşyaları, enstrümanları ve sembolleri gözlemlemek; neyin tekrarı ve ibadet formülünü dinlesin - ne? Batıl inanç olarak nitelendirdiğimiz ve batıl inançlı insanlar olduğumuzu söylediği için bilmediğim birini suçlayabilir miyiz? Bu nedenle, nadiren kendi insanlarımızdan daha batıl inançları olan başkalarının inançlarını dikkate almaya meyilliyiz. Bizim “cahil” ve “inançlı” dediğimiz kişilerin sahip oldukları batıl inançların bir kökeni olmalıydı. Bilenler, geleneklerini veya batıl inançlarını kökenlerine göre izlemelidir. Bunu yapacaklarsa, bilinçsiz yansımasının zıttı olan batıl inancının zıddı olan bilgiyi alacaklardır. Kişinin kendi batıl inançlarına ilişkin önyargısız bir çalışma, kendisinin kederli bir cehaletini ortaya çıkaracaktır. Çalışmaya devam edin ve bu kendi bilgisine yol açacaktır.
Bir “caul” ile doğmuş birinin bazı psişik fakülte veya gizli iktidara sahip olabileceği inancının temeli nedir?
Bu inanç, insanlık yeryüzünün içinde ve çevresinde varlıklarla ilişkiye girdiğinde, eski çağlardan itibaren ortaya çıkmaktadır. Sonra insanın görüşü, duyma ve diğer içsel gizli duyular, daha duyusal ve maddi bir yaşam haline gelmekle bulutlandı. İnsan vücudunun, doğanın görünmeyen dünyalarından birinde veya daha fazlasında bir güç ve güç ile ilgili olmayan bir kısmı yoktur. “Caul” denilen şey astral dünyayla ilgilidir. Eğer insan bu fiziksel dünyaya doğduğunda, karnın yanında kalır, astral bedeni belli eğilimlerle damgalar veya etkiler ve onu astral dünyaya çeker. Daha sonraki yaşamda, bu eğilimlerin üstesinden gelinebilir, ancak astral tasarım gövdesi olan linga sharira astral ışıktan izlenimler almaya mahkum olduğundan, asla tamamen etkilenmez. Denizci erkeklerin bu kalıntıya, “iyi şanslar” saygısı ya da boğulmalara karşı koruyucu olmaları nedeniyle bağladığı batıl inanç, doğum öncesi embriyoya karşı istenmeyen unsurlardan korunma olduğu gerçeğine dayanmaktadır. dünya, bu yüzden şimdi fiziksel dünyada astral ışığa karşılık gelen suyun tehlikelerinden ve fiziksel olarak adlandırılan elementlerin astral dünyada daha az okült ve kaynaklı olmadıkları tehlikelerden korunabilir.
Eğer bir düşünce bir başkasının aklına aktarılabilirse, bu neden sıradan bir konuşmanın gerçekleştirildiği kadar doğru ve zekice yapılmıyor?
Yapılmadı çünkü düşüncede “konuşmuyoruz”; ne de henüz düşünce dilini öğrendik. Ama yine de, düşüncelerimiz sandığımızdan daha akıllıca yapılmamasına rağmen, sandığımızdan zekice yapılmamasına rağmen, düşündüğümüzden daha sık, diğerlerinin akıllarına aktarılıyor. zihni ve bunu yapma duyularını eğitme zahmetine katlanmayacak. Kültürlü insanlar arasında doğmuş bir kişi ebeveynlerin veya onun doğduğu çevrenin şekillerine bakılır, eğitilir, disiplin altına alınır ve eğitilir. Durmayı düşünmek, düşünmek ve bir keresinde öğretmenin adına uzun yıllara dayanan sabır ve öğrencinin konuşma ve okuma ve yazma sanatını öğrenmek ve öğrenmek için sürekli çaba göstermesi gerektiği görülecektir. Bu dilde alışkanlıklar, gelenekler ve düşünce şekilleri. Bu fiziksel dünyada bir dili öğrenmek için bu kadar çaba ve eğitim gerektiriyorsa, çok az kişinin düşünceleri sözcük kullanmadan doğru şekilde aktarabilmesi garip değildir. Düşünceyi kelimeler olmadan aktarmak, sözcükleri kullanarak düşünceyi aktarmaktan daha gizli değildir. Aradaki fark, konuşma dünyasında nasıl yapıldığını öğrenmiş olmamız, ancak düşünce dünyasında suskun çocuklar kadar cahil kalmamız. Düşüncenin sözcükle aktarılması iki faktör gerektirir: konuşan ve dinleyen; iletim sonucudur. Bunu nasıl yapacağımızı biliyoruz, ancak konuşup anladığımız gerçek tarz, düşüncenin kelimeler olmadan aktarılması kadar gizli. Sağlam sesi üretmek için vücuttaki farklı organların nasıl ve ne şekilde çalıştığını bilmiyoruz; Sesin hangi süreçte uzayda iletildiğini bilmiyoruz; sesin timpanum ve işitme siniri tarafından nasıl alındığını bilmiyoruz; ya da hangi süreçle sesin aktardığı düşünceyi anlayan zekaya yorumlanır. Ancak bunların hepsinin yapıldığını ve böyle bir modadan sonra birbirimizi anladığımızı biliyoruz.
Düşünce aktarma sürecine benzer bir şey var mı?
Evet. Telgraf ve fotografik süreçler düşünce aktarımına çok benzer. Mesajını ileten operatör olmalı, anlayan alıcı olmalı. Öyleyse, eğer akıllıca ve sıradan akıllı konuşmanın yapıldığı aynı doğrulukta, iki kişinin konuşabilmesi gerektiği gibi, birbirlerinin düşüncelerini iletmek ve almak için disiplinli, eğitimli veya eğitimli iki kişi olmalıdır. aynı dili konuşsalardı. Birçok insanın bunu yapabileceği söylenir, ancak bunu sadece çok inatçı olmayan bir şekilde yaparlar çünkü zihni katı bir eğitim kursuna sunmaya istekli değillerdir. Zihnin bu eğitimi, disiplinli bir okuldaki bilim insanının hayatı kadar düzenli ve özenli yapılmalıdır.
Akıllıca düşünerek nasıl konuşabiliriz?
Eğer biri kendi aklını ve başkalarının aklını dikkatle gözlemlerse, düşüncelerinin başkalarına gizemli bir süreçle aktarıldığını fark etmeye başlayacaktır. Kelimelerin kullanımı olmadan düşünceyle konuşacak olanın, aklının işlevlerini kontrol etmeyi öğrenmesi gerekir. Aklın işlevleri kontrol edildiğinden ve herhangi bir konuda zihni sabit bir şekilde tutabildiği için, aklın formu biçimlendiriyor, incelenen konunun şeklini ve karakterini aldığını ve bir kez bu konuyu ya da düşünceyi, yönlendirerek, hedeflendiği nesneye iletir. Bu doğru yapılırsa, düşüncenin yönlendirildiği kişi mutlaka onu alır. Doğru yapılmazsa, neyin amaçlandığına dair belirsiz bir izlenim olacaktır. Düşüncelerin okunması veya bilinmesi ile ilgili olarak, bir başkasının düşüncesi alınacak ve anlaşılacak ise, zihin fonksiyonları da kontrol edilmelidir. Bu, sıradan bir şekilde zeki bir insanın başkalarının sözlerini dinlediği şekilde yapılır. Düzgün bir şekilde anlamak için, söylenen kelimeleri dikkatle dinlemelisiniz. Dikkatle dinlemek için zihin mümkün olduğunca hareketsiz tutulmalıdır. İlgisiz düşünceler dinleyicinin aklına girerse, gerekli dikkat gösterilmez ve sözler duyulsa bile anlaşılmaz. Eğer biri bir başkasının fikrini okuyabilseydi, aklının dikkatli bir boşlukta tutulması gerekir, böylece iletilen düşüncenin izlenimi açıkça ve belirgin bir şekilde korunabilir. O zaman eğer bu düşünce açık ve belirgin ise, onu anlamada ne olursa olsun zorluk çekmezsiniz. Dolayısıyla, düşünce aktarımının doğru ve akıllıca yapılması gerekiyorsa, düşüncenin vericisinin ve düşüncenin alıcısının zihninin hem uygulamaya yönelik olarak eğitilmesi gerektiğini görüyoruz.
Başkalarının düşüncelerini okumak zorunda olup olmadıklarımızı okumak doğru mu?
Kesinlikle değil. Bunu yapmak, başkasının çalışmasına girmek, aranmak ve özel yazılarını okumak kadar affedilmez ve dürüst değildir. Ne zaman biri bir düşünce gönderirse gönderenin bireyselliği ile damgalanır ve bir etki veya imza taşır. Düşünce, gönderenin bilinmesini istemediği bir niteliğe sahipse, gönderenin etkisi veya imzası, bir zarfı “özel” veya “kişisel” olarak işaretlediğimizle aynı şekilde işaretler. Bu görünmez olmasına neden olur. düşünce oluşumu gevşek ve meddler ile ilgili olmadığı sürece sahtekâr meddler olacaktır. Gerçek okültist tarafından böyle bir düşünce okunmayacak ya da karışmayacaktı. Bu engel olmasaydı, gizli güçlerin tüm öğretmenleri gece boyunca milyoner olabilirdi ve belki de ders başına ya da oturuşta çok para kazanma zorunluluğunu ortadan kaldırabilirlerdi. Borsaları üzecek, dünya pazarlarına gizli bir güven oluşturacak, sonra birbirlerine saldıracak ve “Kilkenny kedileri” gibi zamanında sona erecekti.
HW Percival