Uzaylılar Geçek mi Sorusu Üzerine: Uzaylılar Neredeler?
Başlangıçtan itibaren, iki temel gerçeği belirtmeliyiz: birincisi, zeki uzaylıların gezegenimizi şimdiye kadar ziyaret ettiğine dair hiçbir somut kanıtımız olmadığı;
ve ikincisi, Dünya’nın dışında zeki olsun ya da olmasın yaşam olduğuna dair hiçbir kanıtımız yok.
Önce uzaylı ziyareti sorusuna bakalım ve yaşam sorununu başka bir yerde başka bir zamana bırakalım.
ET’ler bir noktada Dünya’ya geldiyse, tek bir ipucu bırakmadılar. Bazıları şaşkın askeri ve ticari pilotlardan gelen sayısız UFO gözlemi,
bilimsel kanıt değildir. Bu kadar önemli bir konu söz konusu olduğunda, bilimsel kriterleri gevşetemeyiz.
Sözlü anlatılar ve fotoğraflar güvenilir kanıtlar değildir.
Ayrıca eski uygarlıkların bilgi ve sanatsal yaratımlarını uzaylıların ziyaretleriyle ilişkilendiren “çalışmalar” da güvenilir değildir .
Tanrılar uzaylı astronotlar değildi.
Zamanın sonu ve Maya takvimi ve diğerleri hakkında Anthony Aveni tarafından yapılanlar gibi çeşitli antropolojik araştırmalar ,
eski uygarlıkların, devasa kayaları kilometrelerce taşımak zorunda kaldıklarında bile muhteşem anıtlar inşa etme yeteneğine sahip olduklarını gösteriyor.
Bir şey olursa, bu harika binalar, yabancı bir zihnin değil, kendi yaratıcılığımızın ve ustalığımızın kanıtıdır.
Uzaylıların göründüğüne dair kesin kanıtların olmamasının yanı sıra, yıldızlararası uzay gezilerine girişmenin teknolojik zorluğu da var.
Örnek olarak, 4,5 ışıkyılı uzaklıktaki Alpha Centauri’deki en yakın yıldız sistemine gitmek için en hızlı roket gemimizi kullanmak yaklaşık 100.000 yıl alır.
Işık hızının onda birinde bile tek yönlü bir yolculuk yaklaşık 45 yıl sürer. Yıldızlararası yolculuk, kozmik keşif hayalleri için muazzam bir engeldir.
Elbette, bugün bize sihir gibi görünen teknolojilerle her zaman alternatif senaryolar hayal edebiliriz.
Ama o zaman, fizik yasalarıyla uyumlu olduğu sürece, hemen hemen her şeyin gittiği bilimkurgu alemindeyiz.
(Ya da o zaman bile, kanunlar, en azından kurgusal olarak çiğnenebilir.)
Evrenin işleyişi hakkında öğrenecek çok şeyimiz olduğuna şüphe yok ve kim bilir, bir gün ışık hızına yakın seyahat edebiliriz.
Ama eğer ET’ler bunu yapabilselerdi, bizden çok daha gelişmiş olurlar ki,
gökyüzündeki kısa görüntülerden ayrı olarak, bizimle iletişim kurmanın neden daha verimli bir yolunu denemeyeceklerini merak etmemiz gerekir.
Bu sinsi ziyaretler hangi amaca hizmet eder?
1950’de büyük fizikçi Enrico Fermi benzer bir soru sordu: “Herkes nerede?” Los Alamos kafeteryasında öğle yemeği sırasında birkaç arkadaşına sordu.
Basit bir hesaplama, galaksimizin, bizden biraz önce ortaya çıkan (birkaç milyon yıl) bir medeniyetin tüm galaksiyi kolonileştirmesi için yeterince yaşlı
(10 milyar yaşında) olduğunu gösteriyor.
Bu sözde Fermi Paradoksu ve önerilen “çözümler” konusunda hiçbir eksiklik yok.
Alıntıları kullanıyorum çünkü hangi çözümün doğru olduğunu bilmiyoruz veya bu kadar zeki, kozmik uzaylılar var olsa bile.
Paradoks, kendi medeniyetimize bir ayna görevi görerek kendi olası kolektif geleceğimiz hakkında düşünmemize yardımcı olur. (En azından fikir bu zaten.)
Fermi’nin Paradoksuna (50’den fazla!) Olası tüm çözümlerden bahsetmek için yerimiz yok, ancak birkaçını keşfedebiliriz.
Birincisi, zekanın nadiren bizim seviyemize ulaşması, şiir yazabilen, senfoniler oluşturabilen ve teoremleri kanıtlayabilen,
öz farkında olan yaratıklar. Galaksimizde başka zekalar varsa, bunlar Neandertallerin seviyesiyle sınırlıdır, örneğin.
(Kesinlikle akıllı, ancak bir miktar karıştırmadan sonra Homo Sapiens tarafından alt edildi .)
Başka bir çözüm, okyanuslarla kaplı dünyalardaki akıllı varlıkların, yıldızlararası seyahat için gerekli metaller ve diğer malzemelerle çalışırken sorun yaşayacağını
öne sürüyor.
Ayrıca, bir uzaylı psikolojisinin, Darwinci evrimi takip etse bile, muhtemelen olacağı gibi nasıl olacağına dair hiçbir şey bilmiyoruz.
Yolculuk tutkumuzu paylaşmayabilirler, ileri düzeydedirler, ancak keşifleri kendi kozmik mahalleleriyle, mesela yıldız sistemlerinin gezegenleri ve aylarıyla sınırlamaktan
oldukça memnunlar. Ya da belki, bizim kavgacı eğilimimizi biliyorlar ve akıllıca buradan uzak durmaya karar verdiler.
İlginç bir olasılık, bizim büyük ölçekli bir genetik deney olmamız.
Genetik mühendisliğinin sırlarını açığa çıkarmaya başladığımız gibi, diğer zekalar da bizi her hareketimizi güvenli bir mesafeden ya da gizli modda gözlemleyerek,
sanki gezegensel ölçekte bir hayvanat bahçesindeki hayvanlarmışız gibi yaratabilirdi.
Bana göre bu seçenek, bir yaratıcı Tanrı anlatısının uzay versiyonu gibi görünüyor.
En azından kolektif kaderimiz söz konusu olduğunda en önemli “çözüm”, nükleer enerjiyi keşfeden medeniyetlerin yüzlerce yıl içinde kendi kendini yok etmesidir.
Geçtiğimiz 50 yıllık Soğuk Savaş tarihi ve mevcut nükleer tehditler göz önüne alındığında, bu seçenek tamamen çılgınca olsa bile hala çok mümkün.
Tek gereken, küresel bir termonükleer savaşı tetikleyebilecek geri dönüşü olmayan bir olaylar zincirini ortaya çıkarmak için bir veya iki istikrarsız liderdir.
Fermi Paradoksundan birkaç acil ders çıkarabileceğimiz yer burasıdır.
Kendi başına hayatta kalan ve gelecekte galaksiye yayılacak olan zeki bir tür olmak istiyorsak,
gücümüzle nasıl yaşayacağımızı öğrenmeli, sosyal adaleti ve yeni bir gezegen ölçeğinde ahlaki kodu teşvik etmek için etkili yollar geliştirmeliyiz.
tüm yaşam biçimlerini ve onları barındıran gezegeni içerir.
Aksi takdirde, açgözlülükle harap olmuş, galaktik potansiyelini tam olarak gerçekleştiremeyen bu muhtemelen başarısız medeniyetlerden sadece biri olacağız.