Keşiş ve Tüccarın İlham Veren Hikayesi
Keşiş ve tüccarın hikayesi mütevazi bir köyde başlar.Köyün tüm sakinleri kıt kaynaklara rağmen uyum içinde yaşıyorlardı. Köylüler birbirlerine karşı nazikti ve güçlü bir topluluk duygusuna sahipti. Köyün yakınında bir manastır vardı ve orada yaşayan keşişler her zaman komşularına bakıyorlardı. O yıl keşişler iyi bir buğday hasadı yaptıklarından, baş keşiş, kardeşlerinden birinden iyi bir miktar toplayıp onu bir vagonda köye götürmesini istedi. Bolluk sevincini ancak paylaşarak yaşayacaklarına inandıkları için tüm yiyeceklerini paylaştılar. Keşiş oldukça dikkatli ve itaatkâr olduğu için hiç düşünmeden öğretmenin emrini yerine getirdi. Kendi elleriyle iki demet buğday toplayıp teker teker vagona yerleştirdi. İşi bittiğinde, tek düşünebildiği, buğdayı onlara verdiğinde köylülerin ne kadar mutlu olacağıydı.
Ertesi gün keşiş, vagonu köye götürmek için çok erken kalktı. Vagonun oldukça ağır olduğunu başından beri fark etmesine rağmen, üzerinde fazla düşünmedi. Komşularına mümkün olan en fazla miktarda buğdayı götürdüğünden emin olmakla meşguldü. Böylece demetleri elinden geldiğince bağladı ve en güçlü üç atı bağladı.
Keşiş, 200 metre uzaklıktaki köye giden yolu başlattı. Sabah güzeldi ve keşiş neşeyle doldu. Buğdayı alacak aç insanların yüzlerini hayal etti. Muhtemelen uzun zamandır bu kadar yemek yememişlerdi. Atlar birdenbire ürktüğünde bütün bunları düşünüyordu. Tepki veremeden vagonun kontrolünü kaybetti. Atları dizginlemeye çalıştı ama bu imkansızdı. Vagon aniden bağlantısı kesildi ve tepeden aşağı yuvarlanmaya başladı. Ne yazık ki, tam o sırada yoldan geçen bir tüccar vardı, tam bu anda keşişin ve tüccarın yollarını kader birleştirmek üzereydi.
Her şey çok hızlı oldu. Keşiş, vagonun tüccara nasıl çarptığını bilmiyordu. Onu yerde kanlar içinde ve baygın halde görünce, elinden geldiğince hızlı bir şekilde yardıma koştu, ama nafile. Tüccar ölmüştü. O andan itibaren, keşiş ve tüccar tek kişi olmuş gibiydi. Çok zaman geçmeden köylüler ona yardım etmeye geldiler. Onlara buğdayı verdi ve manastırına geri döndü. Ruhunun parçalara ayrıldığını hissetti. O günden sonra gittiği her yerde tüccarın yüzünü gördü. Uyurken onu rüyasında gördü. Uyandığında başka bir şey düşünemiyordu. Ölü adamın görüntüsü onu rahatsız etti.
Keşiş sonunda öğretmeninden tavsiye istedi. Öğretmeni ona böyle yaşamaya devam edemeyeceğini ve kendini affetmesi gerektiğini söyledi. Rahip ona bunun imkânsız olacağını söyledi. Olanlardan dolayı kendini çok suçlu hissediyordu. Belki vagon bu kadar ağır olmasaydı, onu kontrol edebilir ve tüccara çarpmaktan kaçınabilirdi. Keşiş derin pişmanlık hissini aylarca üzerinden atamamıştır. Bunu düşündükçe daha çok suçluluk hissediyordu. Bunu gören öğretmen bir karar verdi. Keşişi aradı ve bir kez daha böyle yaşayamayacağını söyledi. Sonra öğretmen ona kendi canını almasını tavsiye etti. Keşiş şaşırdı ama çabucak anladı ki belki de tek çıkış yolu bu, fakat ne var ki bunu tek başına yapacak cesareti pek yoktu. Öğretmen ona endişelenmemesini söyledi. Öğrencisinin kafasını kesmeyi kendi üzerine alacaktı. Kaderine boyun eğen keşiş kabul etti.
Öğretmen kılıcını keskinleştirdi ve keşişten diz çökmesini ve başını bir taşın üzerine koymasını istedi. Rahip söyleneni yaptı. Öğretmen kılıcı başının üzerine kaldırdı ve keşiş sallanmaya başladı. Soğuk bir ter bastı. Çok korkmuştu. Sonra öğretmen kılıcı boynuna indirdi ama derisinin sadece birkaç santim üzerinde durdu. Keşiş tam o anda korkudan felç oldu. Öğretmeni daha sonra ona sordu: "Bu son dakikalarda tüccarı düşündün mü?" Rahip, yapmadığını söyledi. Düşünebildiği tek şey, boynunu kesen kılıçtı. Öğretmen daha sonra şöyle dedi: “Bu, zihninizin kendisini o kötü hafızadan uzaklaştırabileceği anlamına gelir. Bir kez yaptıysan, tekrar yapabilirsin.”