based on a true story; vol.2;
Zaman: Yine bir akşam vakti.
Mekan: Spor çıkışı
Başrol: Durağın 50 taksisi ortalarda gözükmediğinden, yolun ilerisinde sap gibi bekleyen taksici ( ki kendisi bu hikayede insandan bozma olarak adlandırılacaktır) ve ben.
....
Ben: Dikitaş'a gidebilir miyiz?
İnsandan bozma: En son gitmek istediğim yer Dikilitaş.
Ben- Pardon, nereye gitmek isterdiniz?
İnsandan bozma: Birçok yer olabilirdi ama Dikilitaş onlardan biri değil.
Ben- Ok öyleyse ben ineyim sağda.
İnsandan bozma: Yok yok, gideriz merak etmeyin.
Ben- Gerek yok, çeker misiniz sağa.
İnsandan bozma: Tamam siz atmayın da kendinizi...... Kapıyı da yavaş kapatırsanız?
Ben-..............( küfür yok, içimden okunan bela da yok, hala "ya sabır'la" idare ediyorum ama çok yakındır bir 3. sayfa haberinde taksici katili olarak vesikalığım yayınlanır.)
...
Ama hayır plakasını alamıyorum. Normalde taksiye binerken baktığım plakayı, durak taksisi olmadığı için göremiyor, indiğimde de asabiyetten bakmayı unutuyorum.
Ve hayır, plakasını alıp da böyle manasız taksici kurumlarına şikayet etmeyeceğim artık. Asabiyet şiddetime göre kırmızı ışıkta geçtiğini, alkollü araba kullandığını, ıvırı zıvırı her şeyi uyduracak ve bu içime atmalara artık bir dur diyeceğim.
İyi niyetin de bir çerçevesi olmalı nihayetinde değil mi?
ps. Başlık şarkısı Koray Candemir- Gerçek acıtır