Yeni bir araştırmaya göre, küresel ısınma, Atlantik Okyanusu'ndaki devasa bir dolaşım modelinde yavaşlamanın nedeni değil, aslında on yıllardır sürecek sıcaklıkları etkileyebilecek düzenli, on yıllardır devam eden bir döngünün parçası.
Oşinograflar, Atlantik Okyanusu dolaşımının uzun vadeli istikrarı konusunda endişe duyuyor ve önceki çalışmalar son on yılda çarpıcı biçimde yavaşladığını gösteriyor.
“İklim bilim adamları, Atlantik devrilmesinin dolaşımının küresel ısınma altında uzun vadede düşmesini bekliyorlardı, ancak gücünün yalnızca Nisan 2004'tan beri doğrudan ölçümlerini aldık. Ve o zamandan beri ölçülen düşüş, beklenenden 10 kat daha fazla ”diyor. Atmosfer bilimlerinde ek bir randevu almış Washington Üniversitesi'nde uygulamalı matematik profesörü olan yazar Ka-Kit Tung.
Üst panel, 1950'ten bu yana küresel ortalama yüzey sıcaklık değişimlerini gösterir; iki periyot yavaş değişim ve 1975'tan 2000'e hızlı bir ısınma periyodu. Alt paneller Atlantik devrilme dolaşımının gücünü göstermektedir. Mavi (ve sağdaki mor) eğri, AMOC gücü için 45N'in kuzeyindeki tuzluluk, dolaylı bir ölçü veya vekildir. Yeşil eğri, AMOC'un yerleşik bir proxy'sidir. (Kredi: Ka-Kit Tung / Ü. Washington)
“Birçoğu çok hızlı bir şekilde gerilediğine ve eğilim devam ederse buz devri gibi bir felaketle sonuçlanacağına odaklandı. Bunların hiçbirinin yakın gelecekte gerçekleşmeyeceği ortaya çıktı. Hızlı yanıt bunun yerine doğal bir döngünün parçası olabilir ve düşüşün zaten sona erdiğine dair işaretler var. ”
Dev bir devir
Sonuçların yüzey ısınması için etkileri vardır. Akımın hızı, daha derin bir yüzey ısısının daha derin okyanusa nasıl aktarılacağını belirler ve daha hızlı bir dolaşım derin Atlantik'e daha fazla ısı gönderir. Akım yavaşlarsa, daha az ısı depolar ve Dünya'nın hava sıcaklığının 2000'ten bu yana oranından daha hızlı arttığını görmesi olasıdır.
“Küresel iklim modelleri, karbondioksit belirli bir miktar artarsa uzun vadede ne olacağını tahmin edebilir, ancak şu anda önümüzdeki birkaç on yılda yüzeysel ısınmayı öngörme yeteneğine sahip değil, bu da aşırı ısının ne kadar tutulduğu hakkında bir bilgi gerektiriyor Tung, sera gazları tarafından okyanuslar tarafından emiliyor ”diyor.
Atlantik Meridional Devrilen Dolaşım veya AMOC, Atlantik'te yüzey suyunu kuzeye taşıyan bir taşıma bandıdır; oradan, daha ağır tuzlu su batıyor ve Kuzey Kutbu yakınında, Güney Okyanusu'na kadar güneydeki Labrador ve İskandinav denizlerinden derinlemesine dönüyor. Çoğu insan yüzeyde olanlarla ilgileniyor - Körfez Akışı ve buna bağlı Atlantik akıntıları kuzeyde daha sıcak bir su taşıyarak Batı Avrupa'ya ılıman sıcaklıklar getiriyor.
Bu çizgiler Atlantik devrilme dolaşımının gücünü ölçmenin farklı yollarını gösterir. Doğrudan izleme yalnızca 2004'te başladı, bu nedenle veri kümesini 1950'e geri döndürmek için başka okyanus ölçütleri gerekli. (Kredi: Ka-Kit Tung / Ü. Washington)
Ancak yeni makale, iklim açısından en önemli adımın bir sonraki adımda olacağını savunuyor. Kuzey Atlantik'te, tropik bölgelerden daha tuzlu su neredeyse bir mil batıyor (1,500 metre). Olduğu gibi, yüzeyden uzakta ısı ile taşır.
“Kötü haber, yüzey sıcaklıklarının önümüzdeki yıllarda daha hızlı bir şekilde artmaya başlaması muhtemel.”
AMOC'un gücündeki değişiklikler, ısının atmosferden ne kadar ayrıldığını etkiler. Yeni araştırma, Argo yüzen, gemi kaynaklı sıcaklık ölçümleri, gelgit kayıtları, ılık su kabarıklığı gösterebilecek deniz yüzeyindeki uydu görüntüleri ve AMOC’nun yakın zamanda yapılan yüksek teknoloji takiplerinden elde edilen verilerin bir kombinasyonunu kullanıyor. gücü, kabaca 60 - ila 70 yıllık kendini güçlendiren bir döngünün bir parçası olarak dalgalanır.
Akıntı daha hızlı olduğunda, ılık, tuzlu tropik suların çoğu Kuzey Atlantik'e geçer. Yıllar geçtikçe bu daha fazla buzulun erimesine neden olur ve sonunda tatlı su, yüzey suyunu daha hafif ve daha az batar ve akımı yavaşlatır.
AMOC yavaş bir fazdayken, Kuzey Atlantik daha soğuk hale gelir, buzun erimesi yavaşlar ve sonunda tatlı su erimesi kaynağı kurur ve daha ağır tuzlu su tekrar akabilir ve bu da tüm dolaşımı hızlandırabilir. akım çökmekle kalmıyor, sadece hızlı fazından yavaş fazına geçiyor - ve bunun yüzeyde ısınma üzerinde etkileri olduğunu gösteriyor.
Geleceği tahmin etmek için geçmişe bakmak
1975'ten 1998'e kadar, AMOC yavaş bir fazdaydı. Atmosferde sera gazları birikerken, Dünya yüzeyinde belirgin bir ısınma yaşadı. Yaklaşık 2000'ten bugüne kadar AMOC daha hızlı bir fazdaydı ve Kuzey Atlantik'te salgılanan artan ısı Dünya yüzeyinden aşırı ısıyı uzaklaştırıyor ve okyanusun derinliklerinde saklıyordu.
Tung, “Derinlikte yaklaşık bir gözlem döngümüz var, bu yüzden periyodik olup olmadığını bilmiyoruz, ancak yüzey olaylarına dayanarak, periyodik olması muhtemel olduğunu düşünüyoruz” diyor.
Yeni makale, yazarların önceki araştırmalarını desteklemektedir; bu sırada gözlemlerin yüzey ısınmasında bir yavaşlama gösterdiği 2000'ten beri, ısının Atlantik Okyanusu'nda derinlerde biriktiğini göstermektedir. Yeni çalışma, bunun Atlantik devrilme devrelerinin hızlı evrede olduğu dönemlerle aynı olduğunu gösteriyor.
Tung, Labrador Denizi'ndeki son yoğunluk ölçümleri, döngünün değişmeye başladığını gösteriyor. Bu, önümüzdeki yıllarda AMOC'nin artık sera gazı tarafından yakalanan fazla ısıyı Kuzey Atlantik'in derinliklerine göndermeyeceği anlamına geliyor.
Tung, “İyi haber şu ki göstergeler, Atlantik devrilmesi devresinin bu yavaşlamasının sona erdiğini gösteriyor ve bu akımın yakın zamanda çökeceği konusunda endişe etmemeliyiz” diyor. “Kötü haber, yüzey sıcaklıklarının önümüzdeki yıllarda daha hızlı bir şekilde artmaya başlaması muhtemel.”
Kağıt içinde görünür Doğa.
Ek yazarlar Çin Okyanus Üniversitesi ve Qingdao Ulusal Deniz Bilimleri ve Teknolojisi Laboratuvarı'ndandır. ABD Ulusal Bilim Vakfı, Çin Doğa Bilimleri Vakfı, Çin Ulusal Temel Temel Araştırma Programı ve Frederic ve Julia Wan, Profesörlük tarafından finanse edildi.
Kaynak: Washington Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = atlantik dolaşım; maxresults = 3}