Ve sadece üç ortalama varlık değil. Biri aptal bir ejderha, diğeri aforoz edilmek isteyen çılgın bir rahibe ve üçüncüsü de Marquis Stan’in ailesinden bir serseriydi.
“Off.”
Cale iç çekmeden edemedi. Tekrar kaldırmadan önce başını eğdi. Bir kez yaptığında, çok daha sessiz hale geldiğini görebiliyordu. Cale, sessizliğin tuhaf olduğunu düşündü ve Hans’a baktı.
Hans beceriksizce gülümsedi ve arabanın penceresinden dışarı bakan şoför Tom ve Taylor’a gizlice işaret etti.
Taylor konuşmaya başladığında yüzünde acı bir gülümseme vardı.
“Partiniz için sakıncalıysa, biz gideriz.”
Marquis ailesinin en büyük oğlu ve aileden dışlanan oğlu. Bacakları felç olduktan sonra, Taylor’ın hayatı bir gecede 180 derecelik bir lüks ve güçten, ailesinin ona hayatta kalması için gereken minimum desteği verdiği bir hayata döndü.
Stan ailesindeki Marquis unvanının halefi dışında herhangi birinin hemen öleceğini bilen soylular, onu bir baş belası olarak görerek Taylor’dan kaçınmaya başladılar. Hatta Venion’un ya da diğer kardeşlerin önünde onların da gözüne girmek için kasıtlı olarak onu görmezden geldiler. Taylor’ın şu anki durumu, bir baron ailesinin piç oğlununkinden bile beterdi.
Taylor, Henituse ailesinin çöpü Cale’i biliyordu. Sembolleri olarak lüks bir altın kaplumbağa ve kızıl saçlı yakışıklı bir genç adam. Cale’den başka bu tanıma uyan kimse yoktu. Bir fraksiyona katılmayan Kont Henituse gibi biri bile onun gibi biriyle ilişki kurmaktan rahatsızlık duyabilirdi. Vücudu felç olduktan sonra hepsi böyleydi.
Taylor, Cale’in iç çekişini duyduktan sonra durumun gerçekliğini hatırlamıştı. Ama o anda.
“Neden gidiyorsun?”
Cale, yüzünde sabırlı bir ifadeyle Taylor’ın arabasına doğru yürüdü.
“Burası benim mülküm değil. İkimiz de yol arkadaşıyken bu kadar çocukça bir şey yapmam.”
Cale ve Taylor birbirleriyle göz teması kurdular. Cale daha sonra hızla Taylor’ın arabasının içine baktı.
‘O orada.’
Çılgın rahibe Cage, onu vagonun içinden izliyordu. Cale, lanetlerinin ne kadar korkutucu olduğunu okumuştu. Hatta bazı insanlar onun lanetlerinin, lanetli bir meslek olan büyücü seviyesinde olduğunu bile söylediler.
Cale bakışlarını Cage’den çevirdi ve elini uzattı.
“Ben Henituse ailesinden Cale Henituse.”
Taylor, vagonun dışından kendisine uzanan ele baktı. Ardından Cale’in metanetli ifadesine baktı.
Tıklamak.
Taylor arabanın kapısını açtı. Uygun görgü kuralları, selamlamaya karşılık vermek için arabadan inmesi gerektiğini gösteriyordu.
“Bacaklarım yüzünden dışarı çıkmak benim için zor.”
“Farkındayım.”
Taylor bir kez daha görgü kurallarını umursamıyor gibi görünen Cale’e baktı ve elini sıktı. Sadece kısa bir el sıkışmaydı.
“Tanıştığıma memnun oldum, genç efendi Cale.”
‘Hiç de bile.’
Cale bu görüşmeden hiç memnun değildi. Cage ile tanıştırılmak istemediği için hızla geri dönmeye çalıştı. Ne yazık ki Taylor son derece saygılı bir insandı.
“Bu benim yoldaşım, rahibe Cage-nim. O, Ebedi Huzur Tanrısı’nın bir takipçisi.”
Sonsuz dinlenme. Bu ölüm için bir terimdi. Cale bir kez daha iç çekti ve Cage’e baktı. Cage, onu tam bir rahibe gibi zarif bir şekilde karşıladı.
“Tanıştığıma memnun oldum, genç efendi Cale. Benim adım Cage. Gecenin huzuru hep seninle olsun.”
“Gecenin huzuru.” Ölüm Tanrısına hizmet edenlerin halka verdiği genel selamlama buydu.
“Gecenin huzuru kıçım.”
Gecenin huzurunu unutun, Cale bu gece doğru düzgün uyuyamayacakmış gibi hissetti. Nazikçe gülümseyen Cage’e baktığında limonata içiyormuş gibi hissetti.
Bunu çok sinir bozucu bulsa da çok iyi ve masum davranıyor. Aforoz edilmek istemesinin bir numaralı nedeni bu.’
Oyunculukta gerçekten iyiydi. Cale, yüzünde hala çok basmakalıp bir rahibe gülümsemesi olan Cage’e gülümsedi ve kendinden emin bir şekilde cevap verdi.
“Ben bir tanrıya inanmıyorum.”
Cage’in bakışları meraklandı. Bakışları, Cale’in bir rahibeye ne tür çılgınca şeyler söylediğini sorar gibiydi ama Cale bunu memnuniyetle karşıladı. Cale onun bir pislik olduğunu düşünmeye devam etmesini istiyordu.
“İlginç bir insansın.”
“Sanırım biraz ilginçim.”
Cale, onun ifadesine gelişigüzel bir şekilde yanıt verdi ve arabanın etrafına baktı. Bir Marki’nin en büyük oğlu için son derece perişandı. Sadece bir şövalye, aynı zamanda sürücü olarak da görev yapan bir ast ve ikisi, Cage ve Taylor.
“Eminim onun da parası bitmiştir.”
Taylor muhtemelen Puzzle City konutunun etrafına sihirli aletler koymak için çok para harcadı.
Marki’den fazla yardım almadığı için, gerçekten de kullanabileceği herhangi bir acil durum fonu olmayacaktı. Taylor muhtemelen masraflarını kısmak için elinden gelen her şeyi yapıyordu.
Taylor, Cale’in arabasından bakmasını izlerken utancını bastırmak için gözlerini kapattı. Cale buna pek bir anlam yüklemedi ve düşünmeye başladı.
“Muhtemelen benim mesajım yüzünden başkente gidiyorlar.”
Nereye gittikleri belliydi. Veliaht prensle tanışmak için başkente gidiyordu.
“Han.”
“Evet, genç efendi.”
Cale, yaklaşan Hans’a belli belirsiz bir emir verdi.
“Onlara yardım et.”
“Evet efendim.”
“Onlara ayrı bir yemek ayarla ve bizim yanımıza da kamp kur.”
Onlarla yemek yemek, hatta aynı kamp alanını paylaşmak bile istemiyordu.
“Ve beni arama. Sen her şeyin icabına bak.”
Birbirleriyle temasa geçmeleri için bir durum yaratmak istemedi. Tabii ki, işler istediği gibi gitmeyecekmiş gibi hissediyordu.
“Evet efendim. Onlara da size hizmet ettiğim gibi hizmet edeceğim genç efendi.”
“Her neyse. Git bana biraz alkol getir.”
“Neden birdenbire bu kadar tutkulu oldu?”
Cale, aniden tutkulanan Hans’a baktı ve veda ederken Taylor’a doğru hafifçe eğildi.
“Öyleyse gideyim, genç efendi Taylor.”
“Yardımseverliğiniz için teşekkür ederim, genç efendi Cale.”
“Birşey değildi.”
Cale, yüzünde meraklı bir ifade olan Taylor’a sırtını döndü. Daha sonra başka hiçbir yere bakmadan hemen arabasına geri döndü. Tabii yanında yürüyen Yardımcı Yüzbaşıya da emir verdi.
“Görünüşe göre sadece bir şövalyeleri var. Yüzbaşı Yardımcısı, sen de onların koruma görevini üstlen.”
“Evet, genç efendi.”
Cale, arabaya geri dönmeden önce Yüzbaşı Yardımcısının Taylor’ın şövalyesine söylediklerini doğruladı. Gece nöbeti ile ilgiliydi. Cale, şövalye arabaya binmeden önce yüz ifadesinin parladığını doğruladı.
Tıklamak.
Kapı yüksek bir klik sesiyle kapandı. Bu, herkesin görevlerini yapmak için geri dönmeden önce bakışlarını altın kaplumbağa armalı arabanın kapalı kapısına çevirmesine neden oldu. Sadece şu anda gerçekten yapacak bir şeyleri olmayan Taylor ve Cage kapalı kapıya bakmaya devam ettiler.
İki kedi yavrusu arabanın içinde Cale’i selamladı.
“O iki kişiyi gördüm.”
“Hong. Ben de oradaydım.”
Pencereden her şeyi izleyen kedicikler, birbirleriyle konuşmaya başlamadan önce yavaşça Cale’e yaklaştılar ve yanına oturdular. Cale’e bakmıyorlar, hatta onunla konuşmuyorlardı ama sorunun Cale’e yönelik olduğu açıktı.
Cale, esprili kediciklerin sorusunu yanıtladı.
“Bilmiyormuş gibi davran.”
“Ejderha gibi mi?”
“Evet.”
Kediler anlayışlarını göstermek için başlarını salladılar. Cale onların kollarını kavuşturup gözlerini kapatmadan önce başlarını sallamalarını izledi.
“Şifa Yıldızı.”
Cage ve Taylor’a yazdığı mektupta bahsettiği kadim gücün adı buydu. Cale’in bu gücü öğrenmesinin nedeni Plaza Terror olayıydı.
‘Şifa Yıldızı’, vücudun orijinal, sağlıklı durumuna herhangi bir yaralanma veya hastalığı iyileştirebilen tek kullanımlık bir güçtür. Veliaht böyle bir güce sahipti. Bunu ona merhum kraliçe vermişti.
Plaza Terror olayı sırasında, kraliyet ailesi geldiğinde gizli örgüt harekete geçer. Başkentte ve meydanda sihirli bombalar o anda aynı anda patlar.
Romanda, Choi Han sadece yarısını durdurabildi. Bu kendi içinde inanılmazdı, öyle ki krallık onu bir kahraman olarak görüyordu, ancak Choi Han’ın kendisi bomba kurbanlarının hayatlarını düşünerek gizli örgüte olan nefretini daha da kötüleştirdi.
‘O sırada gizli örgüt olay sırasında bazı kişilerin üzerine bomba yerleştirdi.’
Choi Han, dahi büyücü Rosalyn ile birlikte insanları bombalardan korudu ve kaçmalarına yardım etti. O sırada, Choi Han’ın kurtaramadığı yaşlı bir adam vardı.
Adam bombayı alıp kendinden uzağa fırlatırken sağ kolunu ve bacağını kaybetmişti ve bu olay Choi Han’ı fazlasıyla üzmüştü. Yaşlı adamın yaralı vücudunu izleyen veliaht prens, ‘Şifa Yıldızı’nı düşündü. Romanda güç başlangıçta böyle tanıtıldı.
Doğal olarak, veliaht prens gücünü yaşlı adam üzerinde kullanmadı. Bunun yerine, yaşlı adamın ölümünden kendini sorumlu hisseden Choi Han’ı teselli etti ve onu bir kahraman olarak yetiştirdi.
“Sadece normal.”
Cale, veliaht prensin yanlış bir karar verdiğini düşünmüyordu. Gücünü kendisi için kullanmak istediği için onu kim yargılayabilir? Elbette Choi Han ya da Rosalyn bunu yaşlı adam için kullanırdı.
“Bu arada, küçük kardeş ejderha hâlâ bizi takip ediyor mu?”
Cale, Hong’un sorusuna başını salladı.
“Madem böyle, ejderhayı da kendi yararıma kullanabilirim.”
Asıl planı onu kurtarmak ve sonra onunla işini bitirmekti, ama eğer ejderha onu küçük bir köpek yavrusu gibi ülke çapında takip edecekse, bunu iyi bir şekilde kullanabilirdi. Son birkaç gecedir de o ejderhayı nasıl kullanacağını düşünmüştü.
Cale, Choi Han’ın romanda bulduğu 5 sihirli bombanın yerini biliyordu ama patlayan kalan 5 sihirli bombanın konumundan emin değildi.
Tespit edilen beş bomba, Rosalyn’in dahi düzeyindeki mana algılama yetenekleri kullanılarak tek tek bulunarak bulundu.
Ama şimdi, Cale, kayıp bir ördek gibi peşinden koşan manayı tespit etmede Rosalyn’den dünyalarca daha iyi bir varlığa sahipti.
“Sıkı çalışmasını da sağlayabilir.”
Kedicikler bu ifade karşısında irkildi ama Cale, ejderhaya başkentte yaptıracağı onca işi düşündüğü için bunu göremedi. Bütün bunlardan haberi olmayan ejderha, sabahın erken saatlerinde kamp alanına bir yaban domuzu daha teslim etmiş.
Geç saatlere kadar başkentte tamamlanması gereken işleri planladıktan sonra uyuyan Cale, tuhaf bir atmosfer fark etmeden önce yaban domuzunu kontrol etmek için dışarı çıktı.
Dün gece arabada yemek yemiş ve uyumuştu. Taylor ve ekibiyle etkileşime girmemek için elinden geleni yapıyordu. Bu yüzden bu garip ve biraz da karanlık atmosferi anlayamıyordu.
“Hans. Neler oluyor?”
Hans garip bir şekilde gülümsedi ve Cale’i selamladı. Hans ve Cale’in grubunun geri kalanı, kendilerine teslim edilen et ve meyve hakkındaki şüphelerini hızla aşıyordu.
Cale, Ron’un bu konuda ne düşündüğü hakkında hiçbir fikre sahip olmasa da, hem Cale hem de Choi Han bunun iyi olduğunu söylediği için, sadece kabul ettiler. Beacrox’u ikna etmesi kolaydı, çünkü her sabah en yüksek kalitede malzemelerin ortaya çıktığını görmekten her zaman heyecan duyuyordu.
“Haha, genç efendi, sonunda uyandın mı?”
Hans, Cale’e yaklaşmadan önce yavaşça Taylor ve Cage’e baktı.
“Görüyorsun, bence genç efendi Taylor yanlış bir fikre kapılmış.”
“Yanlış düşünce?”
Cale domuzu, tekerlekli sandalyedeki Taylor’ı ve Taylor’ın tekerlekli sandalyesini arkasından iten Cage’i görebiliyordu. Ölü domuza yaklaştı ve konuşmaya başlarken tekerlekli sandalyenin yanında durdu.
“Ne oluyor?”
Her zamanki gibi ejderhanın getirdiği yaban domuzu çok büyüktü. Bir kaplandan daha büyüktü, Beacrox’u biraz heyecanlandıracak türden bir yaban domuzuydu.
Ve her zamanki gibi domuzun yanında bir çizim vardı. Ejderha çatalı çekmeyi can sıkıcı bulmuş olmalı, çünkü bu sefer sadece bıçak çekilmişti.
“…Genç Efendi Cale. Üzgünüm.”
Bu nasıl bir saçmalıktı?
Domuza sırtını dönerken Taylor’ın yüzünde özür diler gibi bir gülümseme vardı.
“Hareketlerim tespit edilmiş gibi görünüyor.”
Hareket? Cale daha sonra rahibe Cage’in Taylor’ın arkasından mırıldandığını duydu. O kızgındı.
“Gizlice ayrıldık, peki bu nasıl mümkün olabilir? Tespitimi önleyebilecek biri mi var? Bu çok fazla!”
“Senin seviyendeki biri bir ejderhayı nasıl tespit eder?”
Cale’in neler olduğunu anlaması bitmişti.
Bir şey ya da biri, bu kadar büyük bir yaban domuzunu bu kadar kolay bir şekilde yakalayıp rahibe Cage ya da başka biri tarafından fark edilmeden kamp alanına bırakabilmişti. Bu güç ve gizlilik, yalnızca bir uzmanın sahip olabileceği bir şeydi. Bu güç gösterisinin yanında bir bıçak çizimi vardı.
Cale için küçük bir bıçaktı ama çok büyük bir bıçak görüyor gibiydiler. Cale, kendisine hem umutsuzluk hem de üzüntüyle bakan Taylor’a baktı.
“…Genç efendi Cale. Bu olay -“
“Beacrox.”
Cale, Beacrox’a seslendi.
Marquis Stan’in ikinci oğlu Venion şu anda muhtemelen çok meşguldü. Böyle biri engelli en büyük oğluna neden ilgi göstersin ki? Venion’un ‘Şifa Yıldızı’nın başkentte olduğunu bildiği söylenemezdi.
“Evet, genç efendi?”
Hazırladığı mutfak bıçağıyla orada duran Beacrox, yüzünde heyecanla karşılık verdi.
“Kahvaltıda biftek yiyeceğiz gibi görünüyor.”
“Genç efendi, en kaliteli bifteği bir kez daha alacağız gibi görünüyor.”
Cale’e boş bir ifadeyle bakan Taylor aniden konuşmaya başladı.
“… Bir kez daha?”
Cale başını salladı ve cevap verdi.
“Partimizde bize yemek dağıtan biri var.”
“…Kim o?”
Cale yanıt vermeden önce homurdandı.
“Şaşırtıcı derecede utangaç, bu yüzden onu göremeyeceksin.”
Cale, kamp alanından pek de uzak olmayan bir ağaçtaki yaprakların aşağı yukarı hareket ettiğini görünce başını salladı. Cale’in başını sallaması hem Taylor’ın hem de Cage’in utançtan kıpkırmızı olmasına neden oldu.
“Ahem, anlıyorum. Görünüşe göre yanlış bir fikre kapılmışız.”
“Bu senin hatan değil. Beacrox mükemmel bir aşçıdır, o yüzden lütfen gitmeden önce biraz biftek ye.”
Beacrox domuzu okşamayı bıraktı ve Cale’e baktı. Cale, Taylor’ın daha sonra söylediği şey yüzünden Beacrox’a bakamadı.
“Genç efendi Cale, başkente doğru ilerlediğinizi duydum. Sizin için de uygunsa, arkanızdan gelebilir miyiz?”
“Böyle olacağını biliyordum.”
Cale’in beklediği gibiydi.
“Lütfen senin için en iyi olanı yapmaktan çekinme.”
Mektubu sadece onunla seyahat ederken yazdığını öğrenmelerinin hiçbir yolu yoktu. Zaten böyle olacaksa, sermayeye kadar onlarla ilgilenip borçlandırsa iyi olur.
Bu ikisini doğru kullanırsa gelecekte çok yararlı olabilir.
“Teşekkürler. Başkente yaklaşana kadar sizin gözetiminiz altında olacağız.”
Cale, Taylor’ın sözlerine biraz gülümsemeye başladı.
“En azından tamamen mantıksız değil.”
Başkente yakın. Taylor, engelli Taylor’la ilişki kurduğu için Venion veya Marquis Stan ile uğraşırken Cale veya Kont Henituse için işleri zorlaştırmayacak bir yere kadar sadece yardım istiyordu. Başkente birlikte giderlerse her türlü karışıklık çıkabilirdi.
“Bunu daha sonra belirleyeceğiz.”
Doğal olarak, Cale’in farklı bir görüşü vardı. Sihirli kutuda hâlâ Cale tarafından kullanılmayı bekleyen birçok eşya vardı.
“Elbette. Lütfen sizin için en uygun olan zamanı bize bildirmekten çekinmeyin, genç efendi.”
“Elbette.”
Taylor ve Cage, kayıtsızca yanıt veren Cale’e merakla baktılar. Ancak Cale, bakışlarını onlardan kaçırdı ve Hans’la konuşmaya başladı.
“Yemeğimi arabaya getir.”
“Evet efendim.”
Cale arabaya geri döndü. O sırada biri ona seslendi.
“Genç efendi Cale.”
Bu Cage’di. Kaşlarını çatmaya ve Cale’e doğru yürümeye başladığında başı ağrıyor gibiydi. Cage’in ona yaklaşmasını izlerken Cale’in ağzında acı bir tat vardı.
“Senin için ne yapabilirim, rahibe-nim?”
“Gerçekten hiçbir tanrıya inanmıyor musun?”
“Şimdi ne halt istiyor?”
“Evet, hiçbiri.”
“… Anladım.”
Cale, Cage’in cevabını duyduktan sonra hızla arabaya yöneldi. Cale’in uzaklaşmasını izlerken Taylor ona yaklaştı.
“Neler oluyor?”
Cage, tapınaktaki insanlar veya yakın arkadaşları dışındaki insanlarla nadiren ilişki kurardı. Bu yüzden Cage’in kaşlarını çattığını ve Cale’e uzandığını görmek Taylor için gerçekten tuhaftı. Başını salladı ve çok acı bir ifadeyle cevap verdi.
“Bu garip.”
“Nedir?”
“Şey, sanki.”
Cage başının arkasına dokundu.
“Ölüm Tanrısı’nın sempatik bir ifadeyle başımın arkasını okşadığına dair acı bir his var içimde.”
“…Bu nasıl bir duygu? İyi uyuyamadın mı?”
“Belki.”
Cage, Cale’e her baktığında böyle hissetmeye devam etti. Geçmişte böyle hissettiği tek zaman, tapınağın onu yeni bir tapınak inşa etmek için çok fazla el emeği yapmaya zorladığı zamandı. Yorgunluktan yere düştüğünde ve Ölüm Tanrısı ona endişeyle baktığında aynı duyguyu hissetmişti.
“Genç efendi Cale’in bize o lanet olası tapınak gibi emir vermesine imkan yok.”
Cage, Taylor’ın onun düzgün uyumadığı konusunda haklı olduğuna karar verdi ve bu duyguyu üzerinden atmaya çalıştı.
Cale’in ekibi bu şekilde büyüdü ve başka bir sorun yaşamadan başkente doğru yollarına devam ettiler.
Cale ne zaman oturmaktan yorulup arabadan inse, Taylor’ın grubu ona bakmaya devam etti ama aralarında hiç konuşma olmadı.
Başkentten yaklaşık bir gün uzakta bir handa bulunana kadar bu şekilde seyahat etmeye devam ettiler.
“Genç efendi Cale, alkolü seviyorsun, değil mi?”
Taylor ve Cage, Cale’i aramaya geldi.
“Sizin için ne yapabilirim?”
Cale, neden gece geç saatlerde onu ziyarete geldiklerini öğrenmek istedi ama ifadesi o kadar tuhaf değildi. Taylor, Cale’in tavrına gülümsedi.
“Cale Henituse, alkolsüz bir gün geçiremeyen pislik.”
Taylor hâlâ Marki’nin potansiyel halefiyken, soylular hakkındaki tüm bilgileri de almıştı. Cale’in bilgisi o kadar eşsizdi ki unutması imkansızdı.
“Ama hepsi bu kadar değil bence.”
Ancak, Cale bilgilerle karşılaştırıldığında çok farklıydı.
Bütün gün arabada kaldı, böylece kendilerini rahat hissetsinler ve onlara mümkün olan en iyi muameleyi yapma cömertliğini gösterdi. Astları da ona güvendi ve onu takip etti.
En önemlisi, ikisine de normal insanlar gibi davranmıştı.
“Söylentilerden farklısın.”
Artık başkentin tam önündeydiler. Taylor ve Cage’in ertesi sabah erkenden gizlice hareket etmesi gerekecekti. Tabii ki, kraliyet sarayına girdiklerinde güvenle içeri girmeleri gerekecek.
Ancak bu olmadan önce araştırmaya hazır oldukları birçok şey vardı. Ancak, orijinal planlarından farklı bir şekilde hareket etmeye karar vermişlerdi.
Bir haftayı aşkın süredir Cale Henituse izliyorlardı. Bu kişi artık Taylor ve Cage’in aklındaydı.
“Genç efendi Cale. Ayrılmadan önce bizimle bir içki paylaşmanızda bir sakınca yok, değil mi?”