Bu, bugün okumayı beklediğiniz bir hikaye değildi, benim de yazmayı umduğum bir hikaye değildi. Heck, konuyla ilgili röportajlarından yola çıkarak, Rice Üniversitesi’ndeki makine mühendislerinden oluşan ekibin de çalışmalarının onları bu yola sokmasını beklemediklerini söylemek muhtemelen adil olur.
Ve yine de, burada hepimiz ölü örümcekleri “nekrobotik tutucular” olarak tartışıyoruz.
Biyo-ilhamlı robotik konusunda çok ileri giden bir durumda, araştırmacılar ölü örümceklerin hidrolik basınç kullanarak robotik bir kavrayıcı olarak nasıl ikiye katlanabileceğini araştırıyorlar.
Örümcekler bacaklarını hareket ettirmek için kan basıncını kullanırlar. Öldüklerinde kalpleri atmayı bırakır ve bu hidrolik basıncı kaybetmelerine neden olur. Bu yüzden öldüklerinde bir top gibi kıvrılırlar. Onları hava dolu bir şırınga ile eşleştirmek, kullanıma hazır, kullanışlı bir robotik tutucu yapar.
Mühendislikten Yardımcı Doçent Daniel Preston bir yayında, “Bu yumuşak robotik alanı çok eğlenceli çünkü daha önce kullanılmayan çalıştırma ve malzeme türlerini kullanıyoruz” diyor. “Örümcek bu sorgulama hattına düşüyor. Daha önce kullanılmayan ama çok fazla potansiyeli olan bir şey.”
Preston’a göre bu potansiyel, mikro elektronik montajını içeriyor. Dürüst olmak gerekirse, ölü kurt örümceklerini geniş ölçekte satan birini hayal etmek zor, ancak şaşırtıcı derecede sağlamlar, eklemleri bozulmaya başlamadan önce yaklaşık 1000 açma-kapama döngüsünden geçiyorlar. Bununla birlikte, biyolojik olarak parçalanabilen sisteme bir polimerik kaplama eklenerek bu potansiyel olarak ele alınabilir.
İlginç bir şekilde (her şey benzersiz bir şekilde ilginç değil), örümcek ne kadar küçükse, kendi ağırlığıyla orantılı olarak o kadar fazla kaldırabilir.