Yaklaşımların bazıları, öğretmenin bir öğrenciyle birebir katılım yapmasını gerektirir, ancak aynı zamanda her birinin konuşmasında on veya on beş dakika harcamaksızın bir öğretmenin öğrencilerini tanımanın başka yolları da vardır. Bunlar genellikle sınıf tartışmalarını, ödevleri ve her öğrencinin bireysel ilgi alanlarına yönelik projeleri içerir. Örneğin, “Favori Kitabım” veya “Bu Yaz Ne Yaptım”, değerli detayları incelikle incelemek için ideal yaklaşımlar olabilir.
Bir öğretmen neden öğrencilerden kendi ilgi alanları hakkında bilgi toplamak zorunda?
Bir öğretmen, bir öğrencinin dikkatini veya ilgisini çekecek ve tutacak belirli “tutku noktalarını” öğrendiğinde, onları gerçekten motive edebilir. Öğretmen her yeni konuyu veya konsepti, öğrencilerine aktarabilecek gerçek bir coşkuyla tanıtmak için her zaman çaba gösterse de, kişisel olarak anlamlı bir konu gibi ekstra bir “destek” eklemek ölçülebilir şekillerde yardımcı olabilir.
Genç öğrencilerin öğretmenleri kolaylıkla “sık kullanılanlar” hakkındaki tartışmaları ve sınıf çalışmalarını düzenleyebilir. Öğrencilerden, en sevdikleri hayvanları çizmelerini, en sevdikleri şeyler hakkında konuşmaları veya yapmaları ve öğretmenleriyle ve akranlarıyla yaşamları hakkında ilginç şeyleri paylaşmalarını teşvik edebilirler.
Örneğin, kıskançlık kelimesi veya konusu öğrenilirken, öğretmen kıskançlık yaşadıklarında, erken yaşantılarındaki bir noktadan bahsedebilir, yani “abimin çok istediğim ama çok küçük bir yaşta küçük bir bisikleti vardı güvenli bir şekilde sürün ve o bisikleti çok kıskandım. “
Bu kadar makul bir açıklama, öğrencilere kavramı anlamalarını, kendi deneyimleriyle ilişki kurmalarını ve ayrıca öğretmenlerinin bir kişi olarak saygı duymalarına yardımcı olduğu için öğrenci-öğretmen ilişkilerini güçlendirmelerini sağlayacaktır.