Otuz yıl önce geçen hafta – 25 Kasım 1992’de – BBS’m ilk kez çevrimiçi oldu. Sadece 11 yaşındaydım, babamın Tandy 1800HD dizüstü bilgisayarı ve 2400 baud modemiyle çalışıyordum. Cave BBS kısa sürede 1.000’den fazla kullanıcısı olan hareketli bir 24 saatlik sisteme dönüştü. 1998 ve 2005 yılları arasında yedi yıllık bir aradan sonra, o zamandan beri tekrar çalıştırıyorum. İşte nasıl başladığının ve yol boyunca karşılaştığım zorlukların hikayesi.
modeme girin
Ocak 1992’de babam eve paralel bir dünyaya açılan bir ağ geçidi getirdi: “ZOOM” etiketli, bir bilgisayarın seri bağlantı noktasına takılan küçük, siyah bir pleksiglas kutu. Bu modem, diğer bilgisayarlara bağlanma ve çevirmeli telefon ağı üzerinden veri paylaşma gücü verdi.
O zamanlar CompuServe ve Prodigy gibi ticari çevrimiçi hizmetler varken, pek çok meraklı, bülten panosu sistemleri veya kısaca BBS’ler adı verilen kendi minyatür çevrimiçi hizmetlerini çalıştırıyordu. İnternet vardı, ancak akademik çevreler dışında henüz yaygın olarak bilinmiyordu.
İnternet, milyarlarca kullanıcısı olan sistemlerin birbirine bağlı devasa bir ağı olmasına karşın, çoğu BBS, tek bir telefon hattına sahip küçük hobi amaçlı derebeylikleriydi ve aynı anda yalnızca bir kişi arayabilir ve onu kullanabilirdi. BBS’den BBS’ye mesaj ağları yaygın olsa da, her sistem, ziyaret eden herkese hükmeden teneke bir diktatör (sistem operatörü veya kısaca “sysop”) ile kendi ada kültürü gibi geliyordu.
Babam modemi eve getirdikten kısa bir süre sonra, Kuzey Carolina’daki 919 alan kodumuzdan yüzlerce BBS numarasını içeren fotokopili bir listeyi dağıttı. O zamanlar, telefon şirketi uzun mesafeli aramalar için önemli ölçüde ücret alıyordu (bu, alan kodunuzun bazı kısımlarını da içerebiliyordu), bu nedenle bölgemizdeki BBS’lere sadık kalıyorduk. Bu, BBS’leri ABD çevresinde çoğunlukla yerel bir fenomen haline getirdi.
Elinde modemle, benden yaklaşık beş yaş büyük olan ağabeyim önce BBS’leri aramayı benimsedi (biz buna “BBSing” dedik). Procomm Plus arama dizinini The Octopus’s Garden, The Body Shop ve Chalkboard gibi yerel favori BBS’lerle doldurdu. Her sistem, onu ANSI grafikleri veya özel menülerle süsleyen ve aynı zamanda kurulun konuşmaları için sunucu ve moderatör olarak görev yapan sysop’tan kendi lezzetini aldı.
BBS’nin ne olduğunu ilk anladığım zamana dair belirgin bir anım var. Bir gün ağabeyimin omzunun üzerinden bakarken bana o BBS’lerden birinin dosya bölümünü gösterdi – yerel bilgisayarınıza indirebileceğiniz mevcut dosyaların bir listesi. Kaydırılarak indirilen ücretsiz paylaşılan yazılım oyunlarının sayfaları. Gözlerim büyüdü ve bir şey tıkladı.
“Oyunları ücretsiz olarak indirebilir misin?” düşündüğümü hatırlıyorum. Yüz kilobayt veya listelendiği gibi “100K” olan “RAMPAGE.ZIP” etiketli bir dosya fark ettim. Düşünmek öfke O zamanlar en sevdiğim oyunlardan biri olan NES’te kardeşimden indirmesini istedim. 2400 BPS modemimize aktarmanın beş dakikadan uzun süreceği için reddetti. Bir megabayt civarındaki herhangi bir dosyanın indirilmesi yaklaşık bir saat sürer.
O zamanlar çevrimiçi zaman değerliydi. Çoğu BBS’nin yalnızca bir telefon hattı olduğundan, hattı çok uzun süre meşgul etmek istemezsiniz, yoksa sistem görevlisi sizi yükleyebilir. Ve işin içinde ekstra bir tehlike vardı. Bağlanmak için normal ev telefonu hattımızı kullandığımız için, annemin telefonu açıp numarayı çevirmeye çalışma ve böylece aktarma sürecini mahvetme olasılığı çok yüksekti. Ama riskler ne olursa olsun, bilgisayarla uzaktan projeksiyonun heyecanı o gün içime girdi ve hiç gitmedi.