Yavaş yavaş olsa da, Schoenbrun’un kurnaz ve içgüdüsel (ama bazen, yorucu bir şekilde monoton) deneysel gezisi, genç kızın varlığında, her şeyden birkaç ton daha koyu olan korkuları ortaya çıkarır. Dünyanın adaleti vaatler. Casey yalnızdır; aslında o kadar yalnızdır ki, içlerinden biri yalnızca işitsel görünüp çocuğa sessiz kalması için bağırsa da arkadaşlarıyla veya ebeveynleriyle hiç tanışamıyoruz. Bunlar, internetin karanlık sularında tek başına gezinmeyi tercih ettiği, tomurcuklanan ergenlik döneminde önemsiz varlıklardır. Çevresi herhangi bir belirtiyse – tanımsız, seyrek nüfuslu, soğuk, boş yollar ve ruhsuz alışveriş merkezleri kasabası – başka bir yerde heyecan ve aidiyet duygusu araması için onu suçlayamazsınız. Bu bağlamda, Casey zamanının çoğunu, karanlıkta parlayan rahat yıldızlarla dekore edilmiş çatı katındaki odasında geçirir. Uyuyamadığında, ASMR (otonom duyusal meridyen tepkisi) videolarının yanıp sönen ışıkları ve yatıştırıcı sesleri ona eşlik ediyor. Sessizce yürek burkan bir sekansta, böyle bir video onu uyutmaya yardımcı olur ve nazik bir ebeveyn figürünün rahatlatıcı uyku vakti hikayelerini tamamlar.
Yanıp sönen ışıklar, floresan renkler ve Daniel Patrick Carbone’un rahatsız edici şekilde sapık kamera açıları arasında (Casey monitörününki dışında bir POV’den çekildiğinde), Schoenbrun benzersiz büyüme hikayelerini yavaşça “Dünya Fuarı” ile ortaya koyuyor. gerçek dünyada değil, Casey’nin sürekli değişen kimliğini çerçeveleyen dipsiz çevrimiçi evrende geçiyor. Dünya Fuarı sitesine sağladığı yaratıcı ev yapımı videolar aracılığıyla, küçük dozlarda giderek artan tehditkar değişiklikleri şüpheyle gözlemliyoruz. Çok daha yaşlı bir adama (Michael J. Rogers) ait olan JLB adlı bir hesap, onları hemen fark eder ve Casey ile arkadaş olur. Bundan sonrası korkunç bir şekilde tüyler ürpertici bir tımar anlatısına benziyor – “Senin için endişeleniyorum” diyor JLB, Casey’i korumak istediğinde ısrar ediyor. Ama elle çizilmiş bir death metal albüm kapağına benzeyen endişe verici siyah beyaz avatarının arkasındaki bu adam tam olarak kim? Kötü niyetli bir gündemle tehdit edici bir varlık mı?
Beklenmedik ve oldukça zekice bir hareketle, Schoenbrun, beyaz pervazlar ve mermer banyolardan oluşan genel bir evde oturan yalnız bir adamı göstermek için üzerindeki perdeyi kaldırmaya karar verir. Benzer bir boşluk gözle görülür bir şekilde hayatına nüfuz eder. Belki de ondan korktuğumuz o damattır; ama Schoenbrun bize düşünmek için de yeterli sebep veriyor, belki de değil.
“Dünya Fuarı”nın buradaki döngüyü kapatmaması ve zaman zaman istenmeyen dönemler için Casey’den sapması – ya bize başkalarının saçmalıklarını göstermek için – sinir bozucu. Dünyanın adaleti videolar veya JLB ile daha fazla zaman geçirmek için. Ancak filmleri genel olarak yalnızca belirsiz bir huzursuzluk hissi yaratmayı başarırken, Cobb’un etkileyici performansı bakışlarımızı ve dikkatimizi çekiyor. “Eight Grade”deki Kayla gibi sinemanın son derece beceriksiz gençlerinden biri değil; daha ziyade, oyuncak bebeksi ifadesi, dalgın bakışları ve duyduğumuzdan daha fazla algıladığımız iç çığlıkları ile esrarengiz bir bukalemun. Cobb aracılığıyla, gerçek ve sanal arasındaki boşluğu kapatmak için mücadele eden, çoğunlukla çevrimiçi olarak büyüyen ve sesini yükselten herhangi bir ortalama çağdaş gencin hayatına endişe verici ve güncel bir bakış atıyoruz. Genellikle parçalarının toplamından daha az çalan bir filmi yücelten bu performanstır.
Şimdi sinemalarda ve 22 Nisan’da dijital platformlarda.