Şubat ayında 2016, Çin Halk Kurtuluş Ordusu (PLA) yetkilileri, ilk askeri üssünün Cibuti’deki Kara Kıta’da inşa edilmeye başlandığını doğruladı. Mevcut bilgilere göre, PLA gemilerine, depolarına hizmet vermek de dahil olmak üzere limanı temsil edecektir. оружия ve konaklama tesisleri.
Türk medyası 30 Eylül, Somali'nin başkenti Mogadişu’nun ilk yabancı askeri üssünün inşasının tamamlandığını bildirdi; burada 200’e kadar personel yerleştirilecek ve Somali’nin güç yapıları için askeri personel eğitimi yapılacak. bu haber Son yıllarda Ankara’nın dış politikasındaki eğilimler ışığında mantıksız görünmüyordu, ancak birçok uzman için bile sürpriz oldu.
Buradaki askeri-politik varlık Mısır ve Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) tarafından yoğunlaştırıldı. İkincisi, 2015’te Eritre’nin yetkilileriyle Assab limanının kullanımı konusunda bir anlaşma imzaladı ve sonrasında bu bölgede yeni liman ve askeri üs için tesisler inşa etmeye başladılar. Bu yılın eylül ayında. Kuzey Somali'deki Berbera limanının altyapısını satmak için bir anlaşma imzaladıktan sonra, Mısır ve BAE'den bir grup askeri müfettiş, bu limanı askeri üs olarak kullanma olasılığını değerlendirmek için oraya dünyanın en büyük lojistik şirketleri DPWorld'den geldi. Ayrıca, Nisan ayında 2016, Kahire ve Mogadişu ikili askeri-siyasi işbirliğini yeni bir seviyeye getirme isteklerini açıkladı.
Bu kararlar neyi motive ediyor?
BÖLGESEL SORUNLAR
Maalesef, birçok kişinin görüşüne göre, Afrika Boynuzu korsanlık, terörizm, yoksulluk ve çatışma potansiyeli şeklinde sonsuz sorunların kaynağı olan uzak ve unutulmuş bir bölgedir.
Bugün Somali, ekonomik olarak geriye dönük ve iç savaşla parçalanan bir bölgedir. Hükümet, bölgenin sadece bir bölümünü göreceli olarak kontrol ediyor ve yoğun bir şekilde, Afrika Birliği'nin durumu istikrara kavuşturma, meşru makamları destekleme ve teröristlerle mücadele kararı ile görevlendirilen, 21 bin askeri gücü olan AMISOM'a (Somali'deki Afrika Birliği Misyonu) güveniyor. Misyonda Uganda, Etiyopya, Kenya, Cibuti ve diğer bazı Afrika ülkelerinden gelen birlikler var.
Ülkenin orta ve güney bölgelerinde, hükümete karşı silahlı mücadelenin Somali'de Şeriat devleti kurma mücadelesine öncülük ettiği El-Şabab hareketinin etkisi (Arapça'dan - “gençlikten”) etkilenmiştir.
Somaliland hakkında ayrıca söylenmelidir. Bu, ülkenin kuzeyindeki 137 bin metrekarelik bir alana sahip tanınmayan bir askeri-siyasi varlık. km (Somali'nin% 20'i aşan). XIX yüzyılda, bölge, sığır yetiştiriciliğinin gelişmesi nedeniyle “Afrika et pazarı” olarak adlandırılan Büyük Britanya'nın himayesinde idi. Güçlü etki Londra şimdiye dek burada kaldı. 1960'ten beri mevcut sınırları içerisinde bağımsız Somali'nin bir parçası olmuştur. Ancak Mogadişu ile ilişkiler kolay değildi. Birincisi, yerel halkın bel kemiği olan etnik kabile grubu Isaac, tarihsel olarak diğer Somali kabilelerine, özellikle de Ogaden'e karşı çıktı. İkincisi, ekonominin en kârlı sektörlerinden birinin geliri için rekabet oldu - hayvancılık ürünleri ihracatı. Muhammed Siad Barre döneminde (1969 - 1991), kuzey sakinleri baskıya ve hükümetten gelen diğer baskılara maruz kaldılar. Bu eylemlere verilen yanıt, Somali'ye karşı silahlı bir mücadele başlatan 1981'ta Londra'da Somali Ulusal Hareketi'nin (SNM) oluşturulmasıydı. Kuzey Somali'deki durumu, o yılların ana askeri rakibi olan Mogadişu'yla savaşmanın bir aracı olarak gören Etiyopya, SNM'nin baş müttefiki oldu. Etiyopya topraklarında binlerce Somaliland kızı saklanarak yetkililerden gelen baskıdan kaçtı. Buradan, Mogadişu'ya karşı yıkıcı faaliyetlerde bulundular.
1991’te, Somaliland Hargeisa kentinde başkenti ile bağımsız bir devlet ilan etti. Bu varlığın silahlı kuvvetlerinin toplam gücü (Hargeisa'ya göre) sivil personel ile birlikte 45 bin kişidir. Başlıca askeri tehdit, komşu Somali'nin saldırganlık olasılığıdır. Ancak, Somali'nin geri kalanının geçmişine göre, burada istikrar var, ekonomik büyüme için umutlar var. Somaliland’ın Afrika’daki ana askeri, siyasi ve ekonomik müttefiki Etiyopya.
Cibuti'deki durum daha uygundur. Bu ülkenin temel ekonomik ve politik varlığı, Bab-el-Mandeb Boğazı'nın kıyısındaki coğrafi konumu. Ulusal GSYH’ye en büyük katkı, dünyanın dört bir yanından gelen gemilere hizmet veren ve Etiyopya’yı Afrika’daki en büyük ekonomik güçlerden biri olan okyanuslara bağlayan Cibuti limanı tarafından yapılıyor. Cibuti, Addis Ababa’nın denize erişimi olmayan dış ticaretinin% 95’inden daha fazla hizmet vermektedir ve Eritre’yle düşmanca ilişkiler ve Somali’deki istikrarsızlık bu devletlerin topraklarının transit geçişler olarak kullanılmasını zorlaştırmaktadır.
Çin askeri personeline ek olarak, Cibuti'de Fransa ve ABD'den askeri üsler ve ayrıca Japonya, Almanya ve İspanya'dan askeri personeller görevlendirildi. Bölge korsanlıkla mücadele etmek için kullanılır. Fransızlar sömürge zamanlarından beri burada, Amerikalılar da 1999'tan beri buradalar. İkincisi, Yemen ve Somali topraklarındaki askeri faaliyetleri desteklemek için, özellikle teröristlere yönelik insansız hava araçlarına saldırmak için ülke topraklarını yaygın olarak kullandı.
Eritre, 1993’te bağımsızlık kazanmasının ardından durumun çok zor olduğu Cibuti’nin ana potansiyel askeri rakibi olarak kabul edilir: derin yoksulluk, zayıf devlet kurumları, Etiyopya ile sürekli yeni bir çatışma tehdidi. Ülkenin bütçe gelirlerinin yarısından fazlası yabancı finansal yardımdır. Ekonomik ve sosyal felaketin kendine özgü bir göstergesi Eritre'nin bugün Avrupa'ya ulaşan mülteci sayısı bakımından dördüncü sırada olmasıdır.
Komşu Etiyopya için Eritre'nin kolunun en acı tarafı ve 1997'taki yeni savaş, denize erişimin olmamasıydı. Etiyopya'nın sınır bölgeleri özellikle bundan etkilenir, ancak çözülmemiş toprakların ve iki ülke arasındaki diğer sorunların varlığı, iki ülkenin geleceği konusunda iyimserlik yaratmaz. Haziran ayında, 2016 sınırda, her iki tarafın da yüzlerce insanın çeşitli kaynakları tarafından tahmin edilen ciddi kayıplara maruz kaldığı askeri çatışmalara yol açtı. Bu büyüklükteki çatışmalar, Etiyopya-Eritre'nin 1998 - 2000 çatışmasından sonra ilk kez meydana geldi.
Etiyopya'da alarm etkinlikleri yaşanıyor: bu yılın ekim ayında. Başkent Addis Ababa'nın banliyölerinde, Oromo ve Amhara etnik gruplarının temsilcileri tarafından yetkililerin politikalarından ve özgürlük kısıtlamalarından memnun olmayan büyük huzursuzluk ve protesto eylemleri gerçekleşti. Ortaya çıkan ezilme sürecinde kurbanların sayısının 100'in üzerinde olduğu tahmin edilmektedir. Polis durumu istikrara kavuşturmayı başardı, ülkede altı aylığına olağanüstü hal ilan edildi.
Ancak bu tür sorunların ve zorlukların varlığı, tüm ciddiyetleri nedeniyle, Afrika Boynuzu'nun ekonomik ve askeri-politik önemini hiç azaltmamaktadır.
STRATEJİK DEĞER
Bu bölge özellikle önemlidir: Boyunca Kızıldeniz'den Hint Okyanusu'na kadar en önemli nakliye yollarından biri ve Afrika'nın güneyine giden yoldur. Yön talep ve değeri artacaktır. Buradaki soru yalnızca bu yolların güvenliğini sağlamak değildir.
Haritaya bakarsanız, bir dereceye kadar kongre ile olsa da, bölgenin Akdeniz'den Orta ve Güney Afrika'ya ya da Arap Yarımadası ve Orta Doğu ülkelerinden aynı yönde bulunduğunu söyleyebilirsiniz. Bu, taşımacılığın teknik özellikleri dikkate alınsa bile geçerlidir: bu rotada bir gemi servis merkezinin varlığı çok önemlidir.
Öte yandan, Cibuti bugün dış ticaret için Etiyopya ve COMESA (Doğu ve Güney Afrika Ortak Pazarı) pazarlarına - 19 ülkelerinden gelen ekonomik bir sendika için - az sayıda fırsattan biri. Afrika’yı Batı’dan doğuya doğru geçecek ve kıtanın daha fazla ekonomik büyümesini teşvik edecek N'Djamena-Cibuti ve N'Djamena-Dakar otoyollarının inşası için denetlenen projelerin uygulanması büyük önem taşıyacaktır.
Bu nedenle, Afrika Boynuzu Afrika Kapısı olarak adlandırılabilir. Kişi, bölge devletlerinin kendi iç potansiyelini küçümsememelidir. Örneğin, son yıllarda Etiyopya'daki ekonomik büyüme göstergeleri sürekli olarak% 5 seviyesinde kalmıştır, burada Afrika Birliği'nin merkezi de bulunmaktadır, ülke daha fazla yatırımcı çekmektedir.
Ve eğer Batı’da ve sık sık Rusya’da, Afrika devletlerinin yatırımları geri ödeme yeteneğine olan inancı sorgulanabilirse, o zaman Pekin tamamen farklı davranıyor.
ÇİN SİYAH BİR İÇERİK ALIR
2000'lerin ortaları gibi erken bir tarihte Çin’in, Afrika’nın enerji üretimi alanında işbirliği konusunda Afrika’ya ilgi gösterdiğine inanılıyordu. Pekin’in kıtadaki ilk ve en yakın ekonomik ortağı, hidrokarbon bakımından zengin olan Cezayir, Angola ve Libya’ydı. Bununla birlikte, bugün durum kökten değişti: Çin'in Afrika'daki ekonomik politikası her şeye ilgi duyuyor ve hatta Fas gibi hidrokarbon rezervi olmayan ülkeler bile Pekin'in önemli ortakları haline geliyor. Tarım, madencilik, yurtiçi satış pazarlarına erişim, lojistik ve diğer altyapı yatırımları, askeri-teknik işbirliği, hatta bankacılık hizmetleri pazarının fethi - bunlar ve diğer alanlar, Çin şirketleri ve Afrika devletleri arasındaki işbirliğinin konusu haline geliyor.
Aynı zamanda, Afrika ülkelerinin bir kural olarak, genellikle ABD ve AB ülkelerine bakmaları gerekmekle birlikte, Göksel İmparatorluğu ile işbirliği yapmakla ilgilenmeleri de önemlidir. Batı ile işbirliğinin uzun süredir beklenen sonucu getirmediğini iddia eden, Afrikalı alimlerden ve politikacılardan sıklıkla duyulabilir. Pekin ile eyaletlerarası anlaşmaların imzalanması genellikle Afrika hükümetleri tarafından siyasi bir başarı olarak sunuluyor ve çoğu durumda Çinli yatırımcılar burada misafirlerini ağırlıyor. Bunun nedeni, sömürgeci bir geçmişin olmaması, iç Afrika işlerine asgari müdahale politikası, Pekin’in terör örgütleri dışındaki herkesle çalışmaya hazır olması. Ancak, ikincisi ile mücadelede Çin, önderliği terörizm kategorik olarak kınıyor olsa da, ön planda olmak için acele etmiyor.
Ancak Çin'in Afrika için çekiciliğinde en önemli faktör, etkileşimi boş kelimelerle değil, eylemlerle pekiştirme kabiliyetidir. Örneğin, 2014’te Eritre hükümeti ve Çin Çin Limanı Mühendislik Şirketi, ülkenin en büyük limanı olan 400’in değeri olan XNUMX milyon dolar değerinde modernizasyonu için sözleşme imzaladı. hikayeler bugün bağımsız Eritre. Ayrıca, Çin madencilik endüstrisi ve enerji altyapısının gelişimine yatırım yaptı ve iki ülke arasındaki ticaret cirosu son yıllarda on kat arttı.
Çin, burada Etiyopya payını ve uzun vadede Doğu Afrika pazarını geliştirmek için çok önemli olan 2016'te Cibuti'den 4 milyar dolar değerindeki Addis Ababa demiryolunun inşaatını tamamlamak da dahil olmak üzere birçok büyük projeyi uygulayarak Cibuti'de bir yer edinmeyi başardı . Çin şirketleri tarafından Cibuti'de toplu taşıma, konteyner ve diğer yüklere ve hatta hayvansal ürünlere hizmet vermek için yeni liman tesislerinin yapımı son aşamadadır. Bu projelerin toplam maliyeti 500 milyon doları aşıyor, şu anda bunlar bu Afrika ülkesinde devam eden en büyük altyapı projeleri. Etiyopya ile işbirliğinin seviyesinin de oldukça aktif olduğu tahmin ediliyor.
Bütün bunlar, Çin’in Doğu Afrika’daki ekonomik konumlarını güçlendirmek için kesin bir amacı olduğunu göstermektedir.
Doğru, Pekin edinmeyi ve olumsuz bir deneyim kazanmayı başardı. Her şeyden önce, yılın 2011 olaylarının bir sonucu olarak Çinli yatırımcıların milyarlarca dolarlık zarara uğradığı Libya. 2015’teki “Kararlı Fırtına” askeri kampanyasının başlamasından sonra, pek çok Pekin’in planlarının çökertildiği komşu Yemen’in yanı sıra, donanmasının çekildiği vatandaşlarını oradan hızla tahliye etmek zorunda kaldı.
Açıkçası, bu dersleri iyi öğrenmiş olan Pekin, Cibuti'de bir askeri üs açarak varlığını askeri tedbirlerle pekiştirmeye karar verdi. Durumun ağırlaşması ya da bir sonraki demokratik güçlerin aklın güçleri üzerine üstünlük kazanma girişimleri durumunda, buradaki Çin vatandaşları eskisi kadar savunmasız kalacaklar. Ve bir askeri üssün varlığını hesaba katarak, Pekin’in durumun alevlenmesi durumunda konumunun Libya’daki kadar tarafsız olmayacağı ve Çin’in liderliğinin bölgedeki siyasi olayları çıkarlarını göz önünde bulundurarak etkilemeye çalışabileceği gerçeği göz ardı edilemez.
Bütün bunlar sadece kendi ülkelerinin çıkarlarını koruma ihtiyacı ile belirlenir ve bu bölgedeki militarizm politikası için Çin'i suçlamak saflıktır.
UMUT YENİLEME
Ankara, Afrika ile geniş çaplı bir işbirliği programı yürütüyor. Adalet ve Kalkınma Partisi'nin iktidarda olduğu dönemde, 2002'ten günümüze kıtadaki Türk diplomatik misyonlarının sayısı üç kat arttı - 14'ten 43'e ve tropikal Afrika'ya yapılan ihracat aynı dönemde 554 milyondan 3,9 milyar'a yükseldi.
Somali'nin bu stratejide özel bir rolü var. Kıtadaki kıyı şeridinin ikinci (Madagaskar'dan sonra) uzunluğunun bu ülke olduğunu hatırlatmakta fayda var, bankaları boyunca en önemli rotaları geçiyor, coğrafi konum Etiyopya'yı, Güney Sudan'ı ve diğer bazı Doğu Afrika ülkelerini denizle birleştirmenizi sağlar, Cibuti bugün . Limanın varlığı, Somali gibi sıkıntılı bir ülkede bile hiç yoktan iyidir.
Son olarak, Somali'nin kendisi büyüyen bir iç pazar, sığır yetiştiriciliği, büyük balık stokları, özel ekonomik bölgenin suları hidrokarbonların tespiti için umut verici sayılıyor. Son yıllarda yapılan araştırmalara yatırımlar art arda yapılmıştır. Son yıllarda, ülke ekonomisinin bazı sektörleri mütevazı ancak istikrarlı büyüme oranları göstermiştir.
2011’te, Somali’de patlak veren açlık sırasında, Türk makamları, ülkenin Afrika’sı ülkesine yönelik insani yardım toplamak için ülkenin bütün şehirlerinde bir kampanya başlattı. Devlet kaynaklarından tahsis edilen fonlarla birlikte, hacmi 400 milyon dolara ulaştı ve Somali hükümeti bunu krizin üstesinden gelmek için önemli bir katkı olarak değerlendirdi.
Buradaki Türkiye'deki ana ekonomik projelerden biri, bir Türk şirketi olan Al-Bayrak tarafından, ülkenin ana ekonomik varlığı olan Mogadişu limanını işletmek için imtiyaz haklarına sahip olmak ve en son standartlara uygun yeni liman tesislerinin inşasına yatırım yapmaktı.
Tüm bu girişimler “kardeşlere Müslümanlara yardım etmek” olarak sunuluyor ve Al-Bayrak liderliği bu projeye ticari bir ilgisinin olmadığını iddia ediyor ve yalnızca Somali'ye yardım etmeyi uyguluyor. Bu, dini değerlere dayanan Adalet ve Kalkınma Partisi sloganlarıyla aynı çizgidedir. Bununla birlikte, güvencenin sağlanması, Türkiye'ye gelecekte önemli miktarda kâr payı sağlayabilir.
Tabii ki, Türk firmalarının işi pek de sorunsuz gitmiyor. Türk işçilerinin öldürülmesiyle mücadeleyle sonuçlanan limandaki Türkler ve Somaliler arasındaki olayların bildirildi. Ayrıca, Somali parlamentosundaki muhalefet görüşlerinin varlığını da belirtiyor (rızası olmadan, hükümetin limana ilişkin kararları alma hakkı yok), bir kısmı üyeleri Türkiye ile etkileşimi genişletmek için olumsuz yönde atılanlar.
Mogadişu’daki ciddi bir askeri güç olan ve burada kendi çıkarları olan AMISOM birliği, Somali’deki Türklerin “müttefiki” şüphesidir.
Muhtemelen, Somali'de bir askeri üs açılması niyeti, durumun ağırlaştırılması sonucu, devletin, sosyal huzursuzluğun, vs. bir değişimin sonucu olarak Türklerin konumunun zayıflama riskini en aza indirmeyi amaçlıyor.
BAE ve Mısır'dan daha az ilginç girişim yok. Berbera limanının modernizasyonunda ve Etiyopya'ya giden yolda 442 milyon dolar değişimi için yapılan son yatırım anlaşması, Somaliland'ı Etiyopya'nın ihtiyaçlarını karşılamak için bir lojistik koridoruna dönüştürmek için büyük umutlar yarattı. Doğru, bu durum Cibuti ile ilgili endişeye neden oldu ve bu da lojistik hizmetlerinden elde edilen gelirin önemli bir kısmını kaybedebilir.
Ek olarak, Berbera geçmişte Sovyetler Birliği tarafından 1970'lerde inşa edilmiş bir deniz üssüdür. Bazı varsayımlara göre, liman, Fransa'da üretilen ve Rusya'da yaygın olarak "Mistral" olarak bilinen Mısır Donanması "Gamal Nasser" ve "Anwar Sadat" ın evrensel iniş gemilerinin temel noktası olacak. Ancak, bu bilgi henüz onaylanmamıştır. Ayrıca Afrika'daki en büyük hava limanlarından birini inşa etti.
Ayrıca, Eritre ve Somali’yi destekleyerek bölgedeki Arap ülkelerinin politikasının, Kızıldeniz’i bir iç Arap denizi haline getirmeyi ve Etiyopya’yı çıkıştan kesmeyi hedeflediğini hatırlatmak gerekir. Özellikle, Somali'nin 1974'ta Arap Ülkeleri Birliği'ne katılmasının ana nedeni buydu. Bu hedefe 1990 başında ulaşıldıktan sonra, Arap ülkelerinden bölgeye olan dikkat zayıfladı.
Bununla birlikte, Yemen’de, koalisyonun en aktif üyelerinden biri olan BAE’nin askeri operasyonlar için bir temel gerektirmesi durumunda değişiklikler yapıldı. Başlangıçta, bahis Cibuti'ye verildi, ancak iki ülke arasındaki ilişkilerin 2015'taki bozulmaları, BAE'yi esas olarak Eritre Limanı olan Assab limanı olan alternatifler aramaya zorladı. Koalisyonun eylemleri için önemi çok büyüktü: 2015'te, Yemeni limanlarının deniz ablukası, ekipman ve personel transferi ve hatta koalisyonun bir müttefiki olan Sudan'dan askeri birlikler için önlemler aldı.
Abu Dabi'nin yeni liman tesislerinin hızlı bir şekilde inşası ve Assab'daki bir askeri üs olması şeklindeki faaliyet seviyesine bakıldığında, BAE liderliği burada uzun süre askeri varlığını sürdürmeyi planlıyor ve Yemen'deki kriz hala sona ermiyor.
YENİ AFRİKA SAVAŞI
Mısır’a gelince, Kahire’nin resmi açıklamalarına göre, uzun bir aradan sonra 2013’te başlayan Somali’yle ilişkilerin güçlenmesi, teröristlerle mücadelede işbirliği yapmak, bölgedeki navigasyon güvenliğini sağlamak, Somali’nin krizin üstesinden gelmelerine yardımcı olmak, ortak pozisyonları güçlendirmek Doğu Afrika'da Arap Cumhuriyeti. Yemen'deki düşmanlıklarda müttefiklere yardım etme ihtiyacının, özellikle Berbera'daki deniz üssünün muhtemel kullanımına da dikkat çekiliyor. Bununla birlikte, bu ifadeler tamamen uzman olmayan bir dizi uzman tarafından algılanmaktadır.
Mısır, Arap koalisyonunun bir müttefiki olsa da, Yemen'deki Housit hareketine karşı önde gelen askeri operasyonlar, aslında, sadece Donanma, çatışma alanını devriye şeklinde ele alıyor. Kahire buraya daha derinlemesine müdahale etmek ve askerlerinin başkanlarını oraya koymak için acele etmiyor. Bunun nedeni önemsiz: Şii askeri oluşumlar ve Yemen'deki İran etkisinin muhtemel genişlemesi Mısır için herhangi bir tehdit oluşturmuyor.
Aynı Somali için söylenebilir. Mısır ekonomisinin, alternatif rotaların kullanılması ve Süveyş Kanalı'nın gelirinin bir kısmının kaybına bağlı olarak kayda değer bir deniz korsanlığı sırasında bile, Kahire'nin Somali yönünde aktif çaba göstermemesi dikkat çekicidir. Şu anda, korsanlık tehdidi yerelleştirilmiştir ve gündemde değildir.
Mısır'dan Somali'deki bazı büyük yatırım projeleri de beklenmiyor.
Mısır'ın faaliyetinin asıl nedeni nedir? Aramak Etiyopya'ya komşu olmalı.
Bugün tüm Doğu Afrika, Rönesans projesinin gelişimini takip ediyor - Nil Nehri üzerinde Etiyopya'da büyük bir hidro-teknik kompleksin ve bir enerji santralinin inşası. Kapasitesi, Etiyopya'daki tüm santrallerin toplam kapasitesini aşan 6 GW olmalıdır. Söylemeye gerek yok, Rönesans, Doğu Afrika'nın gelişmesine önemli katkı sağlayacaktır. Tamamlanma 2017 yılı için planlanmıştır.
İnşaatın maliyeti, ülkenin yıllık GSYİH'sının% 4,8'i kadar olan 15 milyar dolar olarak tahmin ediliyor. Çinli yatırımcılar finansmana da katılıyor.
Ancak, Mısır'ın, Rönesans da dahil olmak üzere Nil'in üst kısımlarındaki projelerin uygulanmasına her zaman çok duyarlı olan Mısır'daki ana tatlı su kaynağı olan sinek, bir katran kaşığıdır. 1970'lerde, Kahire, proje başladığı takdirde Etiyopya'yı bu tür girişimleri engellemeye zorlayan askeri bir grevle bile tehdit etti.
2011’in siyasi kargaşasından sonra, Kahire’nin bu sürece direnme kabiliyeti zayıfladı ve Etiyopya aynı yıl inşaatı başlatarak bundan faydalandı.
Mısır'ın sonuçlarının değerlendirilmesi son derece zor: Bazı uzmanlar, bu yaklaşımın, yetkin bir yaklaşımla, Arap Cumhuriyeti'ne hiçbir zarar vermeyeceğini söylüyor. En kasvetli senaryo, tank doldurma döneminde% 20 veya daha fazla akışta bir düşüş varsayıyor ve bu da tarıma ve Mısır ekonomisine önemli bir kayıp getirecek.
Doğru, Addis Ababa, mühendislik konularında işbirliği ve karşılıklı tavsiyeler düzenleyerek Kahire'nin korkularına saygı duyuyor ve Etiyopya hükümeti rezervuar doldurma işlemini ancak uygun iklim koşullarında yalnızca Mısır'a zarar vermemek için yapmayı vaat ediyor. İki ülke arasında bir dizi ikili anlaşma imzalanmış, ilgili komisyonlar çalışıyor.
Ancak, olumlu bir senaryoda olayların gelişmesine rağmen, bu proje, yalnızca Afrika Birliği'nin liderlerinden biri olan Ethiopia'nın musluğu herhangi bir zamanda “kapatması” ve Mısır'a su akışını azaltabilmesi nedeniyle Mısır için bir tehdit oluşturuyor.
Bu arada, bugün Mısır'ın kendisi en iyimser durumda değil. Bütçe açığı, yatırım çekiciliğinin azaltılması, rezervlerin tükenmesi ve bunun sonucunda doğal gaz ihracatının sona ermesi, turizm sektörünün krizi, Arap monarşilerinden düşen petrol fiyatları nedeniyle finansal yardımın azaltılması, devlet harcamalarını azaltma şeklindeki popüler olmayan önlemlerin alınması gerekliliği. Bazı varsayımlara göre, halihazırda 2017 - 2018’ta, yeni toplumsal tedirginlikler ve sıkıntılar ülkeye ulaşabilir. Bu çerçevede, zorlu bir demografik durum: 88 milyondan fazla nüfusu olan bazı uzmanlar, Mısır'ın gelecek yıllarda ulaşılacak 100 milyon insan eşiğini geçip geçmeyeceğini merak ediyor.
Bu durumda, su kaynaklarının yetersizliği ve bunun sonucunda, Nil'in akışındaki bir azalmadan kaynaklanabilecek Mısır'ın tarım ve gıda güvenliğine bir darbe, sadece ülke için felaket olacak. Mısır otoriteleri için buna izin vermek, kendinize bir ölüm cezası imzalamakla eşdeğer olacaktır.
Mısır'dan Etiyopya'ya yönelik hiçbir tehdit yoktu. Şimdiye kadar, Kahire, Afrika’nın ülkesiyle sadece bu barajın yapılmasının uygun olmadığına ikna etmek için diplomatik çalışmaları yoğunlaştırdı. Ancak bu önlemler ciddi bir sonuç getirmedi.
Doğu Afrika ülkelerindeki uzmanların, gazetecilerin ve halkın çoğunun yukarıda açıklanan olaylar hakkında zaten yanılsamaları yok: net bir sonuç çıkarıyorlar: Mısır, Nil'in suları için belirleyici bir savaş vermeye hazırlanıyor ve en büyük iki Afrika ülkesi savaşa doğru gidiyor. Yerel uzmanların Mısır'ın Somali'deki faaliyetlerini son yıllarda açıkladıkları ve Berbera'da bir askeri üs açılmasının olası konuşmaları, bölgede askeri operasyonlar gerçekleştirmek için bir sıçrama tahtası oluşturma girişimi olarak bile algılanıyor.
Bazı Afrika medyası ayrıca Mısır’ın Etiyopya’daki durumu istikrarsızlaştırmak amacıyla Addis Ababa banliyösündeki son huzursuzluğa karıştığını gösteriyor. Doğru, bunun kanıtı yoktur ve Kahire bu etkinliklere katılımını şiddetle reddeder.
Buna karşılık Etiyopya da herhangi bir senaryo için hazırlanıyor. Özellikle, özel kuvvet birimlerini oraya transfer ederek ve hava savunma sistemini güçlendirerek yapım aşamasında nesneyi korumak için önlemler güçlendirilmiştir.
Durumun daha da nasıl geliştiğini söylemek zor. Özellikle ilgili tarafların ortaya çıkması gerçeği göz önüne alındığında. Her iki ülkenin de bu anlaşmazlığı barışçıl yollarla çözmek için mümkün olan her şeyi yapacağı açıktır. Bununla birlikte, durum en kötü senaryoya göre evrimleşirse, bu durum Afrika Boynuzu'nun tamamının istikrarsızlaşmasına neden olabilir. 1998 milyondan fazla insanı öldüren İkinci Kongolu 2002 - 5 ile kıyaslanabilecek kadar çok sayıda kurbanla olan çatışmayı dışlayamayız.
Bölge ülkeleri için, böyle büyük bölgesel güçlerin çatışması, ne şekilde olursa olsun, iyi bir şey vaat etmiyor: toprakları askeri harekat tiyatrosu olabilir.
Ancak, şu ana kadar bu senaryonun uygulanmasından yana açık bir işaret yoktur.
Afrika Boynuzu'nun tüm sorunlarıyla birlikte, yukarıda açıklanan olayların ve yeni oyuncuların ortaya çıkmasıyla kanıtlandığı gibi son yıllarda önemi artmıştır. Üzücü olan şey, buradaki altyapının önemli bir bölümünün SSCB'nin önceki yıllarda yaptığı çabalarla yaratılmış olması ve Moskova'nın etkisinin daha sonra kaybedilmiş olmasıdır. Ancak, bugün Rusya’nın etkisinin geri kazanılması ihtiyacı açıktır: Afrika, bütün sorunları ile birlikte, Rusya gibi büyük bir ülkenin gelişiminin düşünülemeyeceği bir işbirliği olmadan, çok zengin ve dinamik olarak gelişen bir bölgedir. Ancak, şu ana kadar buradaki Rus varlığı Moskova'nın ihtiyacı olan ölçekte değil.
Ekvatordaki kapı
- Yazar:
- Alexey Noskov
- Orijinal Kaynak:
- http://nvo.ng.ru/gpolit/2016-11-11/1_925_africa.html
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter