Bernanke adında bir buzdağı
Federal Reserve’ün politikalarının o kadar yaygın şekilde yanlış anlaşıldığına şüphe yok: Fed birçok yönden bir buzdağına benziyor, kamuya açık ifadeleri suyun yalnızca yüzde 10’unun üstünde olduğunu gösteriyor. Fed'in eylemlerinin gerçek kütlesi yüzeyin altında yatıyor, bizim için sadece vatandaşlar görünmüyor.
Fed'in “istikrarlı fiyatları, maksimum sürdürülebilir üretkenliği ve istihdamı teşvik etmek” olan kamu görevini göz önünde bulundurun. Bu, halkın iyiliğine bencilce odaklanmayan, sağlam bir halkla ilişkilerdir, ancak aynı zamanda, Fed'in daha az halkla ilişkiler gündeminde olduğu gibi, derinlemesine dehşet vericidir. bankacılık sektörünün karını ve gücünü korumak oldukça açıktır.
Kamuya açık olmayan buzdağının yüzde 90'ını, kapalı kapılar ardındaki eylemlerinde Fed'in gerçek hedeflerine dair ipuçları bulabiliriz.
Yüzeyde, Fed, 2008 küresel mali krizinden bu yana bilançosunu yaklaşık 2 trilyon dolar artırdı. Bu elektronik olarak yaratılan para, konut piyasasını desteklemek için ipoteğe dayalı menkul kıymetlerden (MBS) yaklaşık 1.1 trilyon dolar ve faiz oranlarını düşük tutmak için 1 trilyon dolarlık Hazine bonosu satın aldı. Bu iki hedef-süper-düşük faiz oranları (“sıfır faiz politikası” olarak da bilinir) veya ZIRP ve konut ve stoklar gibi destekleyici varlıklar - Fed'in halka açık olarak büyümesini ve istihdamı artırmak için uyguladığı temel stratejilerdir.
Halkla ilişkiler sebeplerinden dolayı bankaları desteklemekten söz edilmiyor. Bununla birlikte, bir Hükümet Sorumluluk Ofisi denetimi, Fed'in 2007-2010 yılları arasında küresel bankalara “acil durum programı” kredilerinde 16.1 trilyon ABD doları sağladığını tespit etti. Bir Levy Enstitüsü çalışmasında, Fed'in kamu programlarından yaklaşık on kat daha büyük bir destekle Fed'de toplam 29 trilyon ABD doları açıklandı . Bağlam için, yıllık ABD gayri safi yurtiçi hasılatı 15 trilyon dolar civarındadır.
Bu, Fed'in politikalarının kamu yararına olduğu konusundaki güvencesini, 20. yüzyıldaki Anayasa Caddesinin ve kabaca Fed'in karargahının büyüklüğünde bir tuz taneleri ile almamız gerektiğini gösteriyor.
Bankaları kurtarmak kamuya gerçekten hizmet etti mi, yoksa şu anda “başarısız olamayacak kadar büyük” olan güçlü finansal kurumların çok ihtiyaç duyduğu “yaratıcı yıkımı” mı gerektiriyordu? Bankaların Amerikalıların incelemesinden korunan trilyonlarca dolarlık Fed desteğinden tam olarak yararlanma halkın yararına nasıl oldu?
Algıları Yönetme
İşte diğer bir yanlış anlama kaynağı: Fed doğrudan parayı gerçek ekonomiye aktaramaz, sadece bankalara para aktarabilir. Eylemleri dolaylıdır. Bu, Fed'in kamu hedefleri ile kontrol kolları arasında tuhaf bir uyumsuzluk ortaya koyuyor: aslında istihdamı artıramaz, bankaları yalnızca krediyle sulandırabilir, bireylerin ve işletmelerin borç alacağı ve gerçek ekonomiye enjekte edeceğini umuyor, (umarım) istihdamı arttırmak.
Başka bir deyişle, Fed'in reel ekonomideki değişiklikleri tetikleyebilmesinin tek yolu borçlanma ve harcamaları teşvik etmek için algıları yönetmek. Aslında, Fed'in iki halkla ilişkiler görevi var: Birincisi hanehalklarını ve işletmeleri ekonomiyi büyütme aracı olarak borç almaya ve harcamalarına ikna etmek, aynı zamanda merkez bankası da “çok büyük” koruma projesini maskelemek zorunda bankaları ikna etmeye ve gerçek ekonomideki gerçek insanlara yardım edecek mekanizmalara kısa olan bir kamu politikası cephesinin ardında bırakmamak ”.
Örnek olarak konut alın. Fed'in MBS alımlarında ilk 1.1 trilyon $ 'ı, ABD’nin konut piyasası üzerinde çok az bir etki yarattı, ancak bu durum, Fed’in şu andan itibaren konutların yeniden şişirilmesine (ya da kıyamet günü, hangisi olursa olsun) ayda 40 milyar dolarlık bir MBS alımı daha ilan etmesini engellemedi. önce gelir) üçüncü tur nicel gevşemenin bir parçası olarak (QE3).
Fed'in zarar gören ipoteklere yaptığı yatırım tam olarak ev sahiplerine ve ev sahiplerine nasıl yardımcı olur? Fed'in cevabı, tehlikeli ipotekleri mücadele eden bankalardan Fed'in bilançosuna transfer etmenin, bankaların daha fazla ipotek kazanmasına yardımcı olduğu ve mevcut ipotekleri yeniden finanse eden alıcılar ve ev sahipleri için ipotek oranlarını düşürdüğüdür.
Bu, ev sahiplerine yardım etmenin dolaylı bir yoludur, ancak ülkenin toplam toplamının yüzde 10'undan fazlasını zarar gören ipoteklerde 1 trilyon dolara düşüren bankalara yardım etmenin çok doğrudan bir yoludur. Merkez bankası tarafından ödenen yüz değerinin bir kısmı. Bu, banka rezervlerini desteklemek için tasarlanmış bir “serbest para” transferi değilse, neydi?
Bir düşünce deneyi olarak, Fed'in 1 trilyon dolarlık sualtı ipoteğini ödediği ve çok memnun olanlara ipotek ödemeleri yapmadığı ve eşit derecede memnun olan bankaları parayla bıraktığı alternatif bir politika hayal edin. Bu gibi bir politikanın ahlaki kaygılarını bir kenara bırakarak, kesinlikle Fed'in istediğini iddia ettiği şekilde hanehalkı harcamalarını ve tüketimini artıracak - bankaların umutsuzca zarar gören ipoteklere nakit para verme hedefini gerçekleştirirken.
Gerçek dünyada, ABD'li ev sahiplerinin üçte biri evlerinin değerini aşan ipoteklerle “su altında” ve kalan hanelerin önemli bir yüzdesi artık devletten başka bir şekilde ipotek veya ipotek alma hakkına sahip değil- sübvanse edilmiş çeşitlilik. Bankalar Fed politikası tarafından desteklendi, ancak larvaların küçük bir kısmı reel ekonomiye girdi.
Bu, Fed'in politikalarındaki temel sorundur: doğrudan hanehalkına para alamamak, yalnızca tüketicilerin iç psikolojik durumlarını değiştirerek reel ekonomiyi etkileyebilir.
Jedi Zihin Püf Noktası: Daha Zayıf hissedeceğiniz için Daha Çok Ödünç Alacaksınız
Öyleyse, Fed iki Jedi akıl hilesi almaya çalışıyor: Birincisi, gelecekteki enflasyon beklentilerimizi değiştirebilecek kadar enflasyonu arttırmak. Gelecek yıl paranızın karşılığının daha düşük olacağına eminseniz, satın alma gücünün azaldığını görmek yerine, şimdi harcamak için çok teşvik edilirsiniz. Buna talebin öne çıkması denir ve bu politikanın zayıflığı acı bir şekilde aşikardır: gelecek yılın tüm araç alıcılarını bu yıl bir araba almaya ikna ederseniz, gelecek yıl satışlar düşecektir.
Beklentileri değiştirmek için enflasyon üretmedeki diğer sorun, yalnızca mal ve hizmetlerin maliyeti ile birlikte kazançların artması durumunda işe yaramasıdır. Ne yazık ki, Sayım Bürosu, gerçek hane halkı gelirinin (resmi enflasyona göre ayarlanmış) 2007'den bu yana yüzde 8 azaldığını bildirmiştir. Bu, daha az geliri olan hanelerin borçlarını zorlaştırmakta zorlandığından, Fed'in belirttiği hedeflere göre korkunç derecede olumsuz bir sonuçtur. daha fazla kredi için eleme süresi ve mal ve hizmetlere harcayacak daha az para. Bu arada, enflasyon artmakta ve hane halklarının alım gücünü yıllık yüzde 2-3 oranında kısaca soymaktadır. 2000 yılından bu yana 12 yılda, tıbbi bakım yüzde 61 arttı, enerji yüzde 116 arttı ve üniversite harcı yüzde 112 oranında fırladı. Birçok iktisatçı, enflasyonsuz enflasyon oranının resmi orandan daha yüksek olduğuna inanmaktadır, ancak resmi oran bile hanehalklarını tahrip etmiştir.
İkinci akıl hilesi, Fed Başkanı Ben Bernanke'nin kısa bir süre önce açıkladığı zenginlik etkisi olarak bilinir: “İnsanlar finansal durumlarının daha iyi olduğunu düşünüyorlarsa, 401 (k) nedenleri ne olursa olsun daha iyi görünüyor, ya da evleri daha değerli dışarı çıkıp talebi sağlamaya daha istekli ”dedi.
Anahtar cümle “herhangi bir nedenle” dir. Diğer bir deyişle, varlıklarındaki artışın ne kadar yapay olacağı önemli değildir, herhangi bir artışın, baskıya çağıran bir “servet etkisi” ni tetikleyecek kadar iyi olduğu varsayılmaktadır. ödünç al ve harca.
Tüm parantezlerde gelirler azaldığından, Fed'in “çözümü”, mal ve hizmetlere daha fazla borçlanma ve harcama taleplerini teşvik etmektir. Ancak servet etkisi, 401 (k) ifadesinde görünen servet artışının geçici olmadığı konusunda güvene bağımlı olan tamamen içsel bir psikolojik durumdur. Fed'in konut, tahvil ve hisse senetlerine yaptığı çok büyük ve kamu müdahalesi, aslında manipüle edilen pazarların güvenilmeyeceğini sezgisel olarak kavrayan insanlar için bu güveni aşındırmaktadır.
Fed valileri gerçekten o kadar entelektüel bir miyop mudur ki, insanlar artık merkezi planlama manipülasyonu ile meşru bir boğa piyasası arasındaki farkı anlayabiliyorlar mı?
Fed'in akıl hilesi için daha da kaygılanıyor, gelirlerine ve azalan satın alma gücüne bakanlar gerçek dünyada daha kötü hissediyor ve ev veya hisse senetlerinde yukarı doğru dürtmek, gerçek dünya gelirlerinin satın aldıkları hissini değiştirmiyor az.
Nispeten az sayıda Amerikalı, kağıt servetinde önemli bir genişleme görüyor: Tüm hisse senetlerinin ve tahvillerin yüzde 83'ü hanehalkının yüzde 10'una aittir. En düşük yüzde 90, herhangi bir servetin özkaynaklardaki artıştan etkilenmesi durumunda küçük hissettiriyor.
Gelir eşitsizliği görüşüne bakılmaksızın, ABD'deki hanehalklarının yalnızca yüzde 5'inin borç ödediği, yani tüketmek, Fed'in hanehalkının azalan gelire sahip harcamalarını teşvik etme planının boşluğunu ortaya koymaktadır.
Akıl numaralarının işe yaramadığına şaşılacak mı?
Fed'in “Güzel İçme”
Financier Ray Dalio kısa süre önce “güzel tatlandırıcı” olarak adlandırdığı şeyi açıkladı. Amerikan ekonomisindeki temel sorunlardan biriyle başlamamız gereken ifadeyi anlamak için: borçlu ve fazla borçluyuz, bu da gelirler ve varlıklar (teminat) anlamına gelir artık kabarcık yıllarında üstlenilen borcu desteklemiyor.
Borçlu bir özel sektörün içini tüketmenin sadece üç yolu var: kötü borçları yaz - yani borç verenler zararları kaybediyor veya kapılarını kapatıyor - borçluların gelirlerini enflasyonla arttırıyorlar, böylece borç ödemeleri daha kolay hale geliyor, ya da Borç verenleri kurtarmak için kamu fonlarını kullanmak, kamu harcamalarını sıkmak.
“Güzel içicilik”, eşit olmayan tasarruf dozlarını, indirimleri ve enflasyonu, borç borcunun kademeli olarak hafifletilmesi için birleştirir. Bu Goldilocks'un içilmesi. Her bir bileşen “çok sıcak değil, çok soğuk değil” - enflasyon ılımlı, kötü borcun yazılması kademeli ve kemer sıkma çok şiddetli değil. Yeterli zaman verildiğinde, kaldıraç ve borç, statükonda herhangi bir yapısal değişiklik gerektirmeden kaldırılır.
Anlaşılabilir bir şekilde, statükodan yararlananlar, güç yapısını değiştirmemesi konusundaki cazip nedenlerden dolayı bu çözümü benimsemişlerdir. Şu anda sorumlu olan herkes sorumlu olmaya devam ediyor ve büyük beden zenginliğini kontrol eden herkes büyük beden zenginliğini kontrol etmeye devam ediyor. Bankacılık sektörünün politik olarak güçlü “başarısız olamayacak kadar büyük” olmasına düşmek yerine, tüketimin acısı tüm ekonomiye yayılıyor. Ağrısız içme gibi bir şey olmadığı için, bu “çözüm” acıyı yüz milyonlarca insana dağıtır. Statüko için “güzel” kılan şey budur: onlara güçlerine veya servetlerine mal olmaz.
Bu, 1980'lerin başındaki son bankacılık krizinde işe yarayan oyun planının bir tekrarıdır: bankaları zararlarını beyan etmeye zorlamakla kalmaz, ancak milyarlarca kâr elde etmeleri için risksiz yollar sunarken “uzat ve taklit” eder. Amaç, bankaların finansal sektörün geri ödemelerini finanse etmek için borç ve vergiler üzerinde yüksek marjlar ödemeye devam eden tüketicilerin ve vergi mükelleflerinin arkalarına “acısız” olarak yeniden sermayeleştirmelerini sağlamaktı.
Fed'in stratejisinin bir diğer açık hedefi, ülkenin para arzının kaba kuvvet genişlemesiyle mütevazı bir enflasyon oluşturmaktır. Bu enflasyon “iyidir” çünkü borçluların borçlarını daha ucuz dolarlarla ödemelerini sağlar ve aynı zamanda Fed'in büyümenin temeli olarak gördüğü borçlanma ve harcamaların “hayvan ruhlarını” yeniden canlandırmaya da hizmet eder. Fakat gördüğümüz gibi, enflasyon geri tepti, ama acımasızca küreselleşmiş bir ekonomi ve yapısal emek fazlası, genel kurul genelinde gerçek gelirleri düşürdü. “Güzel tatlandırıcı”, satın alma gücünü ve daha fazla borç kullanma kabiliyetini azaltan “çirkin enflasyon” a dönüşmüştür.
Bu süper düşük faiz oranlarına ne dersiniz? Bankalar Fed’den yüzde sıfır borç alabiliyorlar, ancak reel ekonomideki gerçek insanlar hala katı oranlar ödüyorlar: kredi kartlarına olan ortalama faiz oranı yüzde 19,9’dan yüzde 14,52’ye düşmüş, ancak yalnızca tüketici kredisine sahipse. Federal garantili programlardaki öğrenci kredileri, PLUS kredileri için yüzde 6,8 ve yüzde 7,9 ile yüzde 8,5 arasında değişmekte olup, ZIRP ekonomisinde çok ağır getiri elde edilmektedir. Bu arada, nakit tasarruflarına olan ilgi, ZIRP'nin hanehalkı gelirlerinden milyarlarca doları tıraş ettiği için, Fed politikasının bir başka verim getirici “armağanı” anlamına geliyor.
Fed'in kamu politikaları sadece üretken büyümeyi teşvik etmede başarısız olmadı; derinden karşı-üretken güçleri tetiklediler. Görünüşe göre, Fed'in banka servetini ve gücünü koruma projesi, reel ekonomide mücadele eden hanehalklarına çok yüksek bir maliyetle başardı.
Charles Hugh Smith, Of Two Minds blogunun sahibi ve yazarı Sorunlu Zamanlara Yatırım Yapmak İçin Alışılmadık Bir Rehber.