İnsanlar daha önce yalnızdıpandemi vurdu. COVID-19 insanları evde mahsur bırakmadan ve başkalarıyla yakınlaşmayı sinir bozucu bir deneyim haline getirmeden önce, araştırmacılar Amerikalıların her zamankinden daha yalnız olduğunu fark ediyorlardı.
Sağlık sigortası şirketi Cigna’nın 2018 yılında yaptığı bir araştırma, ankete katılan 20.000 Amerikalının %54’ünün yalnız hissetmek. Bir yıldan biraz daha uzun bir sürede bu sayı %61’e yükseldi. 18-22 yaş arasındaki Z kuşağı yetişkinleri, her zamankinden daha fazla bağlı olmalarına rağmen Boomers, Gen X ve Millennials’ı geride bırakarak sözde en yalnız nesildir.
Cigna baş sağlık görevlisi Doug Nemecek, yalnızlığın salgın boyutlarına ulaştığını söyledi.
Daha da rahatsız edici: Sürekli bir süre yalnız kalmanın insanların fiziksel ve zihinsel sağlıkları için kötü olabileceğini öne süren, giderek artan bir araştırma grubu.
Cigna’dan yapılan aynı çalışma, ilişkili sağlık risklerini sigara ve obezite ile aynı seviyeye getirdi.
Bir The Lancet’teki 2018 makalesi durumu şöyle tanımladı: “Bir kişiyi sinirli, depresif ve benmerkezci yapan ve erken ölüm riskinde %26’lık bir artışla ilişkili bir durum hayal edin.”
Ama bunlar tuhaf zamanlar. COVID-19’un bir sonucu olarak, izolasyon duygularını artırabilmesine rağmen, diğerlerinden uzak durmak sağlıklı kalmanın en güvenli yoludur. Yalnızlığın beyninizden kalbinize ve bağışıklık sisteminize kadar her şeyi nasıl etkileyebileceğini düşünmek için yeni bir neden.
neden yalnız kalıyoruz
Yalnızlık, arkadaşlardan ve aileden ayrı olma görüntülerini çağrıştırabilir, ancak duygu, Cuma gecesi plan yapmamaktan veya bir düğüne gitmekten çok daha derine iner. Evrimsel olarak, bir grubun parçası olmak koruma, iş yükünü paylaşma ve hayatta kalma şansının artması anlamına geliyordu. Sonuçta, insanların olgunlaşması uzun zaman alır. Kabilelerimize ihtiyacımız var.
Brigham Young Üniversitesi’nde psikoloji ve sinirbilim profesörü Julianne Holt-Lundstad, “Bir grubun parçası olmadığımız zaman çok üzücü” dedi. “Çevremizle tamamen kendi başımıza, başkalarının yardımı olmadan başa çıkmak zorundayız, bu da beynimizi alarm durumuna sokar, ama bu aynı zamanda vücudumuzun geri kalanının da tetikte olduğunu gösterir.”
O tetikte, o yüksek stres durumunda kalmak, vücutta aşınma ve yıpranma anlamına gelir. Kortizol ve norepinefrin gibi stres hormonları, uykusuzluk, kilo alımı ve anksiyete Mayo Clinic’e göre uzun süreli maruz kalma süreleri boyunca.
Holt-Lundstad, pandemi, muhtemelen birçok insanın yaşamları boyunca yaşadığı en stresli deneyimdir. Günlük yaşam alt üst oldu, işsizlik fırladı ve dünya çapında 6 milyondan fazla insana bulaştı. Normalde, bunun gibi muazzam zorluklar, ailenizin ve arkadaşlarınızın güvencesini ve desteğini aramanıza neden olur. Ancak virüsün doğası gereği, insanlar en azından fiziksel olarak hiç olmadığı kadar yalnızlar ve bu durumla başa çıkmayı çok daha zor hale getiriyor.
yalnızlığı incelemek
Yalnızlık hemen hemen herkesin ilişki kurabileceği bir şeydir, ancak bilim adamları hala sağlığı nasıl ve neden etkilediğini anlamaya çalışıyorlar. Araştırmanın temel zorluklarından biri: Yalnızlık, gerçekten ölçülemeyen öznel bir duygudur. Bir kişinin sosyal ağının boyutu bile ne kadar yalnız olduklarını garanti edemez.
Holt-Lundstad bunun insanlara anketlerde nasıl hissettiklerini doğrudan (ne sıklıkta yalnız olduğunuzu söylersiniz?) veya dolaylı olarak (arkadaşlık eksikliğinizi hissediyor musunuz?) sorma meselesi olduğunu söyledi.
NASA etkilerini araştırıyor astronotlar üzerinde izolasyon ve hapsi yıllardır, sayısız diğer çalışma ile aynı sonuçlara varmak: Koşulları izole etmek bilişsel ve davranışsal sorunlara yol açabilir. Yine de başka yerlerde, araştırmacılar yalnızlığın biyolojik yönlerine ve bedeni fiziksel olarak nasıl etkilediğine bakıyorlar.
Bu, beyinlere bakmak anlamına gelebilir.
Araştırmacılar Rush Alzheimer Hastalığı Merkezi Chicago’da dört yıllık bir süre içinde 823 yaşlı yetişkin üzerinde çalıştı. Katılımcıların düşünme, öğrenme ve hafıza testlerinin yanı sıra yalnızlığı, bunama ve Alzheimer hastalığı sınıflandırmalarını değerlendirmek için anketler kullandılar ve 1 ile 5 arasında bir yalnızlık puanı verdiler. ölçekteki her nokta.
Çalışma sırasında hayatını kaybedenlere otopsi yapıldı. Yalnızlığın, “sinir plakları ve düğümleri ya da kan akışının olmaması nedeniyle hasar gören dokular da dahil olmak üzere, Alzheimer hastalığı ile ilişkili beyin değişikliklerine” neden olduğu gösterilmedi. Ancak araştırmaya katılan bir araştırmacı olan Robert S. Wilson, yalnızlığın insanları “yaşa bağlı nöropatolojinin zararlı etkilerine” karşı daha savunmasız hale getirebileceğini söyledi.
“Yalnızlık [can] Stony Brook Üniversitesi’nde bütünleştirici sinirbilim profesörü Turhan Canlı, hızlandırılmış bilişsel gerilemenin iyi bir göstergesi olabilir” dedi.
Yalnızlığın sağlık sorunlarıyla tam olarak nasıl bağlantılı olduğu tam olarak anlaşılmamıştır. Bir fikir, dedi Canlı, eğer biri yalnızsa ve kendini aşağı hissediyorsa, kendine bakma olasılığının daha düşük olabileceğidir. Doğru yemeyebilirler. Çok fazla içebilirler, çok endişelenebilirler, çok az uyuyabilirler. Bunun gibi alışkanlıkların daha uzun vadeli etkileri olabilir.
Canlı ayrıca, Rush Alzheimer Hastalığı Merkezi’ndeki başka bir araştırmacı David Bennett ile birlikte yaptığı ve yalnız olan ya da olmayan insanlarda farklı genlerin nasıl ifade edildiğini araştıran çalışmalarından da bahsetti.
Yaklaşık 30 yıl önce Bennett, katılımcılarının yalnızca yıllık fiziksel ve psikolojik kontrolleri değil, aynı zamanda öldüklerinde beyinlerini bağışlamayı da kabul ettikleri boylamsal bir araştırma başlattı. Araştırmacılar, beynin biliş ve duyguyla ilgili iki bölgesine baktılar. Kanser, kardiyovasküler hastalık ve kanserle ilişkili genler buldular. iltihaplı hastalıklar daha yalnız olanlarda ifade edilir.
Canlı, “Aslında bu farklı genler arasında birbirlerini etkileyebilecekleri bir bağlantı ağı var” dedi ve “bu hastalıkların yalnızlığın bir işlevi olarak ortaya çıkmasının altında yatan genetik bir neden olabilir.”
Bu, yalnızlığın kalp hastalığına neden olduğu anlamına gelmez. Kalıtımın gen ifadesinde oynadığı rol de dahil olmak üzere yapılacak daha çok araştırma var. Steve Cole adlı bir UCLA araştırmacısının daha önceki çalışması, bir olasılığı öne sürdü – sürekli yalnızlık stresi altındayken belirli hormonların salınması, sağlık sorunlarıyla bağlantılı belirli genleri aktive ediyor olabilir.
Canlı, “Öznel deneyimin bir şekilde beyinde biyolojiye çevrilmesi gerekiyor ve bu yüzden şu anda baktığımız şey bu” dedi.
Bu ilişkileri daha iyi anlamak, bir gün hastaları tedavi etmek için tasarlanmış terapileri etkileyebilir.
yalnızlığın geleceği
Devletler, restoranlar, barlar ve diğer halka açık yerler üzerindeki kısıtlamaları ve kısıtlamaları gevşetmeye başlasa da, sosyal mesafenin toplumda oynayabileceği rol bilinmiyor. Nisan ayında Harvard araştırmacıları şunları söyledi: aralıklı sosyal mesafe 2022’ye kadar gerekli olabilir.
Uzayda 340 gün geçiren NASA astronotu Scott Kelly, Mart ayında The New York Times için bir yazı yazdı, deneyimlerine dayanarak tavsiyelerde bulunmak. Kelly bir günlük tutmayı, bir programa bağlı kalmayı ve bir hobi edinmenizi önerir.
Cigna’dan Nemeck, artık başkalarını kontrol etmenin ve yalnızlık duyguları hakkında dürüst konuşmalar yapmaya açık olmanın ve bu duyguya bağlı damgalamayla mücadele etmenin her zamankinden daha önemli olduğunu kaydetti.
“Bazı arkadaşlara ulaşmamız ve bu bağlantıları sürdürdüğümüzden ve anlamlı konuşmalar yaptığımızdan emin olmamız gerekiyor” dedi. “Diğer insanlara nasıl hissettiklerini sorma konusunda rahat olmamız hepimiz için önemlidir.”
Kaynak : https://www.cnet.com/science/the-ways-loneliness-could-be-changing-your-brain-and-body/#ftag=CAD590a51e