Amerika’nın Afganistan’a müdahalesinin sona ermesi ve Pakistan’daki liderlik değişikliği, Amerika Birleşik Devletleri’ne bir fırsat sunuyor. uzun süredir sorunlu ilişkisini sıfırla ile dünyanın en kalabalık beşinci ülkesi. Başkan Joe Biden, bir sonraki seçimin yapılmasından bir yıl öncesine kadar iktidarda olacak yeni Başbakan Shahbaz Sharif ile üst düzey bir diyalog başlatmalı.
Son 40 yılın büyük bölümünde, Amerika’nın Pakistan’a yönelik politikası, Afganistan’daki savaşlardaki çıkarlarımız etrafında dönüyordu. 1980’lerde Afgan mücahitlerini Sovyetlere karşı silahlandırmak için askeri diktatör Zia ul-Haq ile ortak olduk. Daha sonra El Kaide ve Taliban’a karşı savaşmak için Pakistan işbirliğini aradık, çoğu zaman karışık sonuçlarla. Karaçi limanı, Afgan müttefiklerimize ve Afganistan’daki NATO güçlerine malzeme sağlamak için her iki savaşta da çok önemliydi. Bu savaşları takip etmek, Washington’un en büyük önceliğiydi ve diğer tüm meseleleri ortadan kaldırdı.
Politikamız Afganistan’daki savaşlara odaklandığından, Pakistan’daki birincil ortaklarımız istihbarat servisi ve orduydu. Sivil hükümete daha az ilgi gösterildi. İstemeden bu, Pakistan’daki her zaman gergin olan sivil-asker dengesinin istikrarsızlaşmasına yardımcı oldu ve Pakistan ordusunu sivil hükümetler pahasına güçlendirdi.
Amerikan ve NATO güçlerinin geçen Ağustos ayında Afganistan’dan çekilmesi, son derece kusurlu bir operasyon, esasen Amerikan politikasını bu önemli nükleer silahlı Müslüman ülkeye yönelik politikasını serbest bıraktı. 243 milyon kişi. Artık Washington, Hindistan ve Çin ile bölgesel istikrar, Güney Asya’da kalkınmayı teşvik etme ve Pakistan’daki seçilmiş demokratik güçlerin güçlendirilmesine yönelik daha geniş çıkarlarımız pahasına Afganistan meselelerine öncelik vermeden İslamabad ile ilişki kurabilir. Amerika’nın ayrıca Pakistan’ın en yakın müttefiki olan Çin’in İslamabad’daki karar alma süreçlerindeki etkisini bir şekilde dengelemede çıkarı var.
Biden yönetimi ve özellikle Beyaz Saray, Pakistan’a bugüne kadar nispeten soğuk bir omuz verdi – Afganistan’daki savaşın Taliban tarafından devralınması ve görünüşte o zamanki Başbakan İmran Han ile sona ermesinden rahatsız ABD’yi kamuoyu önünde eleştirmek olduğu gibi; daha geniş anlamda Pakistan, Hint-Pasifik’teki ilişkileri yoluyla Çin’e karşı koymayı amaçlayan bir yönetimin öncelik listesinde üst sıralarda yer almıyor ve şimdi Rusya’nın Ukrayna’ya karşı savaşına odaklanıyor.
Biden, Khan’ı başbakanken aramadı. Geçen sonbahar, yapması gerektiğini tartışmıştık. Khan da Biden’ın Demokrasi Zirvesi’ne katılmayı reddetti. Beyaz Saray Şahbaz Şerif’i aramalı. Şerif, Pakistan’ın en büyük ve en müreffeh eyaleti olan Pencap’ın üç kez eski başbakanı ve üç kez eski Başbakan Navaz Şerif’in kardeşi. Şerifler gölgelendi yolsuzluk iddiaları, Imran Khan’ın onlara karşı argümanlarının anahtarı, ancak aynı zamanda Pakistan’ın altyapısını ve ekonomisini geliştirmeye istekli pragmatik adamlar. (Birimiz, Bruce, onları 30 yılı aşkın bir süredir tanıyor.) Genellikle yabancı maceralardan ve Hindistan ile çatışmadan kaçındılar. 1999’da Kargil’deki pervasız askeri operasyona (gecikmeli) muhalefetleri, daha sonra 1999’da Nawaz yönetiminin devrilmesine yol açtı.
Öte yandan İmran Khan bir ideologdur. Hem iktidara gelişinde hem de son düşüşünde Amerikan karşıtı retoriğe güvendi. iddia edilen Amerikan müdahalesini kınamak Pakistan siyasetinde bu bahar, önce iktidarda kalmaya, şimdi de yeniden iktidara gelmeye çalışmak. El Kaide ve Taliban’a karşı Amerikan operasyonlarının açık sözlü bir eleştirmeni oldu.
Ne yazık ki, Afgan Talibanını desteklemenin Pakistan Talibanı’ndan Pakistan’a daha güçlü bir tehdide yol açacağına dair Amerikan uyarılarının fazlasıyla doğru olduğu kanıtlandı. Pakistan’ın ikisiyle de çatışmalar şiddetlendi son günlerde. Afgan Talibanı, Pakistan’ın Pakistanlı Taliban müttefiklerini kontrol etme yönündeki ricalarını görmezden geldi.
Afgan halkı, Amerika ve Pakistan arasındaki gelişmiş ilişkilerden faydalanabilir. Washington, Kabil’deki yeni rejim üzerinde gerçek bir koz göstermedi. Afgan kızları ortaokula gitmesi yasaklandı ve giderek daha kısıtlı iş yerinde. İslamabad’ın Kabil’de sınırları içinde de olsa herhangi bir dış oyuncudan daha fazla etkisi var. Örneğin komşusuna petrol ithalatını kontrol ediyor. Pakistan, Taliban rejimiyle angajman çağrısında ön saflarda yer aldı. İslamabad ile çalışmak, zamanla Afgan halkının sefaletini hafifletmeye yardımcı olabilir. Keşfetmeye değer.
Şerif hükümeti, önümüzdeki aylarda birlikte çalışacağı ılımlı bir askeri liderliğe sahip. Genelkurmay Başkanı General Qamar Javed Bajwa, açıkça eleştirildi Rusya’nın Ukrayna’yı işgali, Han’ın savaştaki “tarafsızlık” duruşundan belirgin bir kayma. Khan tesadüfen Moskova’da işgal başladığında. Biden yönetimi ile ilişkisinin olmadığı göz önüne alındığında, Khan’ın Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile ilişkisi – kim olduğu onu üç kez aradı Ağustos ayından bu yana – ve Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, Amerika’dan Rusya ve Çin’e doğru eğilmiş gibi görünüyordu. Hükümeti düşmek üzereyken bir ABD komplo anlatısına güvenerek, bu konumunu sağlamlaştırdı. Öte yandan Bajwa, halka açık olarak konuşulur iyileştirme hakkında Amerika ile ilişkilerolduğu gibi Şahbaz Şerif. Ordu ve Şerif’in reddettiği ancak Han’ın destekçilerinin toptan satın aldığı Khan’ın ABD komplo anlatısına bakıldığında, ABD ile ilişki kurmak için hassas bir dengede yürümek zorunda kalacaklar.
Biden yönetiminin bu angajman için fırsatı ucu açık değil. Shahbaz Sharif, şu anda birincil sorunu olan zayıf bir ekonomiyi devralıyor ve pisti sınırlı. Bu arada Imran Khan, iktidara geri dönmeye kararlı. Desteği önemli; o öncülük etti büyük mitingler Pakistan’ın büyük şehirlerinde demagojiye ve Amerikan karşıtı söylemlere dayanarak. Yeni hükümeti “ithal edilmiş bir hükümet” olarak adlandırarak ve üyelerine karşı açılan yolsuzluk davalarını överek, yeni hükümetin meşruiyetini baltalamaya çalışıyor. onun partisi var istifa parlamentodan. Sonunda, hem Şerifler hem de Khan için ödül bir sonraki seçimdir. Pakistan’ın siyaseti giderek belirsizleşiyor; bir diyalog başlatmak için acil bir zaman.
Pakistan ile sürdürülen cumhurbaşkanlığı angajmanının başlıca önceliği, dünyanın en büyük ikinci Müslüman ülkesindeki demokratik süreci güçlendirmek olmalıdır. Hiçbir seçilmiş başbakan beş yıl görevde kalmadı; Ordu, seçilmiş hükümeti devirmek için çok sık müdahale etti. Biden’ın ekibi, öncelikle Şerif ve onun dışişleri bakanı Hina Rabbani Khar ile ilişki kurarak sivil yönetime Amerikan desteğinin altını çizerek, geç de olsa Pakistan’ı cumhurbaşkanının otokrasiye karşı demokrasiyi güçlendirme politikasının bir parçası haline getirecekti. Bu, ABD-Pakistan ilişkilerinde çok fazla iniş çıkış görmüş yeni bir istikrar çağını başlatmalıdır – çünkü bu ilişki Amerika’nın Afganistan’daki hedeflerine dayandırılmıştır. Bu, hangi liderin iktidarda olduğuna bakılmaksızın sivil hükümetlerle ilişki kurmak anlamına gelir ki bu da uzun vadede Pakistan’ın kendisine ve ABD-Pakistan ilişkisine fayda sağlayacaktır.
Acil gündemde ne olması gerektiğine ilişkin olarak, ilk olarak, Afganistan’da Taliban’ın iktidarda olması, saldırılarda bir artış olması nedeniyle bu gerekli bir boyut olsa da, Pakistan ile ilişkinin artık yalnızca güvenliğe odaklanamayacağı fikri olacaktır. İslam Devleti Horasan grubu ve Pakistanlı Taliban tarafından ve İslamabad’ın nükleer cephaneliği ve Yeni Delhi ile zorlu ilişkisi göz önüne alındığında. Gündemin bir başka yönü, Pakistan’ın kullanılmayan ekonomik potansiyelini (nihayetinde hem Pakistan’ın hem de Amerika’nın yararına) kullanarak, örneğin Pakistan’ın küçük ama büyüyen teknoloji sektörüyle ekonomik ilişkiyi güçlendirmenin yollarını keşfetmek olabilir. Bunun önemli bir etkisi, Pakistan’a yatırım açısından Çin-Pakistan Ekonomik Koridoru’ndan başka bir şey vermesidir; daha güçlü bir ekonomi, ordunun ülke üzerindeki kontrolünü de gevşetir. ABD-Pakistan ilişkilerini kökten değiştirmek için büyük bir fırsat.
Kaynak : https://www.brookings.edu/blog/order-from-chaos/2022/04/22/president-biden-dont-pass-up-the-opportunity-for-a-reset-with-shahbaz-sharifs-pakistan/