Sevginin Yolu – Nigel Watts
Yasın resmi bitimi olan kırk birinci günde Celal, bekleşen kalabalığa kapısını açtı. Yol gösterilmesi için haykıran insanlara, istek dolu gözlerine baktı ve verdiği kararın güçlendiğini hissetti. Atanmasını kabul edip babasının medresedeki yerini alması, vaazlar verip, anlaşmazlıkları gidermesi gerekli cezaları vermesi şu an yapacağından çok daha kolaydı ama yolu, önünde açıkça çizilmişti. Kitaba bağlı imamların yolu ona göre değildi; babasının ona öğretmiş olduğu her şey onu bu seçim anına hazırlıyordu ve yol her ne kadar engellerle kaplı olsa da, ilk adımı attı.
Sevginin Yolu – Nigel Watts
Kalabalığı sakinleştirmek için ellerini öne doğru uzattı. “Size öğretecek hiçbir şeyim yok,” dedi. “Konyalıları seviyorum ve inşallah bir gün babamın yerini alacağım ama o gün gelinceye kadar dudaklarım mühürlü kalmalı.”
Kapıyı kapatıp sanki kalabalığın yüklenmesini bekliyormuşçasına, arkasına sırtını dayadı.
Gevher Hâtûn, “Ne yapıyorsun?” diye tısladı. “Çıldırdın mı? Babanın medresedeki yerini almazsan nasıl geçiniriz?”
“Allah’ın yardımıyla.”
Ne yaptığını düşününce cesaretini kaybeder gibi olduysa da, emin olduğu tek şey bu insanlara ruhani lider olmaya hazır olmadığıydı. Babasının bilgisinin korkuluklarına yürümüş ve tek öğrendiği sınırların çok uzaklara, bilinen alanların ötesine uzandığı olmuştu. Kendisi kaybolmuşken bu insanları nasıl yönlendirebilirdi?
Böylece kitapların arasına gömülüp, umutsuzca kayıp bir yolcunun haritanın üzerine kapanıp yolunu araması gibi bir cevap aradı. Tüm yakınlaşma ve oyalama çabalarını reddetti.
Bazıları; “Acıdan katılaştı, yaralarının iyileşmesi için rahat bırakın,” dediler.