Jus primae noctis (“ilk gecenin hakkı”) pratiği, en basit ifadeyle, yeni evli kocalarından önce düğün gecelerinde yerel köylü gelinlerin yerel soylu köylülerin sağı olma hakkıdır. Bu uygulamanın önceliği, binlerce yıl boyunca geri dönüyor, ilk referans olarak geri dönüyor. Gılgamış Destanı dört bin yıl önce. Bu uygulama (görünüşte) Avrupa'daki Orta Çağ boyunca kreşe ulaştı ve bugün Hollywood'da bu tür filmlerde popüler olarak tasvir edilmiştir. Cesur Yürek.
Ama gerçekten oldu mu hiç?
Çok sayıda tarihçi bu konu üzerinde çalışmış ve sonuç olarak bu uygulamanın gerçekte gerçekleşen hiçbir somut kanıt olmadığı ortaya çıkmıştır. Kaydedilen tek iyi bir olay değil, tek bir kurbanın adı da geçmedi. Bu dönemlerdeki kadınların genel olarak, özellikle köylü kadınların kayda değer olduğu düşünülmeyecekleri, ancak binlerce yıl süren bir uygulama ve köylü halkında ortaya çıkacak muhtemel öfkenin söz konusu olduğu söylenemez. ara sıra piç kurusu ve belki de bir sürü gizli düğün meselesini engellemek için, olasılıklar en az birkaç belgelenen vakanın, onu, kuşaktan aşağıya indirmeyi başarmasıdır. Ya da bazı mahkemelerde kanunun sadece bir kaydı, birçok başka yasaların kayıtları olduğu gibi. Fakat bu tür kanıtlar sadece kurgusal eserlerin dışında değil, mesela halkın köylü sınıfını lordları kamçılamak için sözde eski jus primae noctis uygulamasını kullanarak kendi köylü sınıfına karşı toplamaya çalıştığı durumlarda mevcut değildir.
Aslında, bunun ilk sözü Gılgamış DestanıTanrılar tarafından yardım için tanrılara yardım ettikten sonra ganjamesh'e güçlükle saldırmak için bir düğün mekanını fiziksel olarak engelledikten sonra tanrılar tarafından Gilgamesh'i durdurmak için gönderilen Enkidu kahramanı görüyoruz.
Bir başka erken dönemde (M.Ö. 5. yüzyılda) Heraclides Ponticus, Cephalonia Adasının kralı bu uygulamayı nasıl kurguladığını anlatıyor. Bir kez daha, halklar memnun olmadı ve bir adam ilerledi ve kendini bir gelin olarak giydirdi ve kralın efendisini haklı çıkarmaya çalıştığı zaman kralı öldürdü. Onun çabaları için, çapraz giyinen adam, çok sevilen kitleler tarafından yeni kralı yaptı.
Göz önünde bulundurulması gereken hastalıklar da vardır. Bu kızların düğün gününde bütün (sözde) bakireler olsa da, bu, tarihin çoğunda hayatı sık sık tahrip eden hastalıklardan arınmış oldukları anlamına gelmezdi. Ve, hadi yüzleşelim, bu lordlar sadece bu kadınlarla uymuyorlardı, ama diğer birçokları önyükleme yapıyordu. Lordlar bu kadınların çoğunu ya da tümüyle küçük öfkelileri içinde uyuyorlarsa, hastalıkların her köşesine yayılan hastalıkların ötesinde, jus primae noctis, her gerçek boyuttaki bir papazın efendisi için ölümcül bir yasa olurdu. zorlamak için seçti.
Öyleyse, o zaman sürpriz olmamalı ki, mümkün olsa da, tarihte birkaç yönetici, aslında böyle bir şeyi böyle denemiş olan, bir çok tarihçenin hesapların büyük çoğunluğunun saf kurgu ya da abartılı olduğunu düşündüğü gibi var. Örneğin, 19. yüzyılda Fransa'da yazdığı Louis Veuillot şöyle demiştir: “Hiçbir şey, kesinlikle hiçbir şey, Adalet arşivlerinde, atalarımızın hiçbir zaman bir yasaya karıştığını söylememize izin vermez. Kanıtları ve literatürü araştırırsak, her yerde aynı sessizliği buluruz. Orta Çağlar, aşağılık ses perigneurunu [aka jus primae noctis] hiç duymamıştı. ”
Diğer Avrupalı akademisyenler Veuillot’un fikrini paylaştılar. Almanya'nın Karl Schmidt'i, 1881'de jus primae noctis üzerine derinlemesine bir inceleme yazdı ve “öğrenilmiş bir batıl inanç” olduğu sonucuna vardı. O zamandan bu yana tarihçiler, bunun gerçekleştiğine dair kanıtlar bulmaya çalıştılar. sayısız hesaplara rağmen, bazen neredeyse her büyük kültürde yazılı tarih boyunca açıkça kurgusal ve diğer zamanlar düşünüldü. Örneğin, 16. yüzyılda ünlü filozof Hector Boece, bu uygulamayı İskoç kralı III. Evenus döneminde mükemmel bir şekilde tanımladı ve uygulamanın yüzyıllardır sürdüğünü iddia etti. Yine de, böyle bir kralın var olmadığı ve Boece'nin İskoçya'nın efsanevi krallarının birçoğunun hesaplarının saf kurgu olacağı düşünülmemiştir. Bu sözde yasa ile ilgili olarak benzer kurgusal eğilimler görülmektedir.
Avrupa'ya ve orta çağlara dönersek, gerçek olan, birçok feodal toplumda köylülerin evlenmeleri için lordlarından izin almaları gerektiğidir. Bu gereksinim culagium olarak adlandırıldı. Bu genellikle böyle bir izin verilecek bir ücretin ödenmesini içeriyordu (bazıları, bu yasanın jus primae noctis tarafından değiştirildiğini iddia etse de, culagium'un sert kanıtı olsa da, jus primae noctis ile çok fazla değil). Ekstra bir gelir kaynağı olmasının yanı sıra, culagium'un bir başka amacı da değerli kölelerini hiçbir şey için komşu bir efendiye kaybetmediklerinden emin olarak yatırımlarını güvence altına alan soylular oldu. Aslında, bazı durumlarda jus primae noctis, bir serf'in kızının efendinin malikanesinde olmayan bir erkekle evlendiği zamanki bir vergi olarak işlev gördü.Vergiye ihtiyaç duyulduğunda, aynı zamanda halktaki bu tür hareketlerin takibini kolaylaştırdı, aynı zamanda ihtiyatlı olduğu zaman bunu inkar etmeyi de kolaylaştırdı.
Buna ek olarak, bazı bölgelerde Kilise, sendikalarını tüketmeden önce üç günlük bekleme süresinden bir çift almak için bir ücret ödenmesini talep etti. (Sadece bunu nasıl izlediklerini hayal edebilirler.) Bu üç günlük bekleme süresinde, kendilerinin fiziksel (ve ruhani) birliktelikleri için kendilerini tam olarak hazırlamak için duanın derinlemesine olması gerekiyordu. Tabii ki, yerel din adamınız için maaşınızı alın ve açık bir vicdanla devam edebilirsiniz.
Sonunda, bununla yüzleşelim, köylüler için ve özellikle de köylü kadınlar için hayat acımasızdı. Bazı pandemiler tarafından yok edilmedikleri zaman, aşağılanma ve boyun eğdirme, alt sosyal düzenlerde doğanlar için yaşamın gerçeklerini kabul ettiler. Jus primae noctis ya da değil, kadın serfler kendi topraklarında yaşayan serflere tecavüz etmek ya da saldırmak için bir mazerete, bir yasaya ya da bir düğüne gerçekten ihtiyaç duymayan lordlarının (ve başkalarının) merhametindeydi. Köylü sınıfı bunu (ya da diğer birçok istismar) bir şekilde takdir etmedi ve bu yüzden çeşitli isyanlar ve politik söylem örneklerinde jus primae noctis gibi bir kavram etrafında toplanmaları sürpriz değil. Biraz daha modern zamanlarda, bu, örneğin, büyük aydınlanma düşünürü Voltaire tarafından kullanılan soylulara ve din adamlarına karşı favori bir silahtı. (Voltaire, tesadüfen, piyangoyu geliştirmeye yardım ederek servetini yaptı.)
J.Q.C. Mackrell kitabında şöyle diyor: 18. Yüzyılda Feodalizm Üzerine Saldırı“Felsefeler, Droit [jus primae noctis] 'u ezilen Serflerin hayaletini abartmak için bir manevra olarak kullandılar. (Onlar için) hiçbir ücret çok saçma değildi… ”Burada belirtmek gerekir ki, bu kez Fransa'da, lordların, bir lord hakkının kullanımının, bir de lord hakkının talep edildiğini söylediler. Öznesinin içlerinden biri, vücudundan yeni çıkmış, soyluların ayaklarını ısıtmak için… Gerçekten de çok saçma.
Bonus Gerçek:
- On birinci yüzyılın efsane hakkı olan Sir John Mandeville, seyahatleri sırasında bir adayla karşılaştığını iddia ediyor: “Evliliğin ilk gecesi, evlenecekleri ilk gece, başka bir erkeğin, karılarına sahip olmak için karılarının yalan söylemesini sağlıyor. … Onlar için ülkenin tuttuğu… bir kadının kızlık köpeğine sahip olmak için çok tehlikeli… Ben onlara neden böyle bir gelenek tuttuklarını sordum: ve eski zamanlarınkinin, gençlerin deflowmanı için öldüğünü söylediler. İnsanların vücudunda sivri uçları vardı. [pen], onların öldüğünü anladılar. ”
- Mel Gibson (1995) ile ödüllü filmden dolayı William Wallace ile “Braveheart” takma adını birleştiren film hayranlarının çoğuna rağmen, gerçek hayatta özel takma aslında filmde tasvir edilen yarı kötü adamlardan birine aitti. . Robert (daha sonra Carrick Kontu), İskoç Bağımsızlık Savaşları sırasında birçok kez taraf değiştirmiş olsa da, onun Wallace'a ihanet ettiği ve Bannockburn Muharebesi'nin filmde göründüğü gibi kendiliğinden yürütülmediği hakkında bir kayıt yoktur. O noktaya kadar yaklaşık on yıl boyunca İngilizlerle savaşıyordu. Robert sonuçta 1306'dan İskoçlar Kralı oldu ve 1329'daki ölümüne kadar bu unvanı elinde tuttu.