Times'ın Ben Smith, Carlson'ın sadece kendisi için değil, konuştuğu bir düzineden fazla gazeteci için de sık sık bir kaynak olarak hareket ettiğini söylüyor:
New York Times okuyucusuysanız sorabileceğiniz bir soru şudur: Son zamanlarda medyayı genel olarak saygıya layık olmayan yaltaklanan hayvanlar olarak tanımlayan Fox News sunucusu Tucker Carlson ile neden mesajlaşıyorsunuz?
Ve eğer bir Tucker Carlson izleyicisiyseniz, şunu da soruyor olabilirsiniz: Her gece size medyanın yalan söylediğini söyleyen adam düşmanla nasıl mesajlaşabilir?
Cevap, Washington'un açık sırlarından biridir. Seçkin siyasi sınıfa karşı gururlu bir hain olan Bay Carlson, zamanını onlarla liberal medya ticareti dedikodularını kınamadığı zamanlarda geçiriyor. Donald J. Trump hakkında bazen övünmeyen hikayeler için ve Fox News'in iç siyasetinin kapsamı için (Bay Carlson'ın kendisiyle ilgili hikayelerden bahsetmiyorum) başvurulan kişidir. Onunla yapmış olabileceğim kayıt dışı konuşmalar hakkında burada konuşmayacağım. Ancak diğer 16 gazeteci (The Times'tan hiçbiri; eğer sorsaydım meslektaşlarımı garip bir duruma sokardı) arka planda bana onun, üçünün de belirttiği gibi, harika bir kaynak olduğunu söyledi.
Anonim kaynaklar uzun zamandır siyasi gazeteciliğin bir parçası olmuştur. Kaynaklar, misilleme yapmaktan korktuklarında genellikle anonimlik konusunda ısrar ediyorlar; bu, Donald Trump'ın yönetiminde veya yakınında çalışanlar için özellikle makul bir korkuydu, çünkü Trump, kendisine tam bir dalkavukluktan daha azını gösteren herkese açık bir şekilde saldırmasıyla biliniyordu.
Kaynaklar, kendilerini iyi gösteren hikayeleri zorlamak için anonimlik pelerini de kullanabilir. Trump, isimsiz bir kaynağa atıfta bulunan övücü olmayan bir hikaye gördüğünde, kamuoyunun önünde, anonimin uydurma olduğu konusunda ısrar eder, destekçilerini bunun sahte haber medyasının başka bir dürüst olmayan hilesi olduğuna ikna etmeye çalışır (ve çoğu zaman başarılı olur). Ama sadece Trump, anonim kaynakları kullanarak hikayeleri övdü onun için olumlu olduklarında veya gündemlerinden birini desteklediğinde, o da kendi anonim kaynağı olarak hareket etmesiyle ünlü , emlak kariyeri boyunca sık sık medya kuruluşlarına ipuçları veriyor.
Carlson için, anonim bir kaynak olarak hareket etmek, her iki tarafı da oynayabileceği anlamına gelir: izleyicilerinin ondan görmeyi sevdiği medyaya sürekli saldırılar düzenlerken aynı zamanda aynı medya içinde bir güç oyuncusu olarak hareket eder. Ayrıca, görevdeyken Trump üzerinde etkisi olan siyasi bir ağır sıklet olarak gören hikayeler de ekiyor.
Medyayı küçümsediğini iddia etse de, gazeteciliğe dönüşen siyasi resmi babasıyla doğduğu bu sektörde önemli bir oyuncu olarak görülmeyi arzuladığı da uzun zamandır açıktı. Yani Carlson'ın ikiyüzlülüğü şaşırtıcı değil ama yine de onun için utanç verici. (Ya da Carlson, henüz görülmemiş olan utanç duyma yeteneğine sahip olsaydı olurdu.)
Ama aynı zamanda Smith için harika bir görünüm değil, New York Times, ya da onu kaynak olarak kullanan saygın kuruluşlardan herhangi biri.
Gibi Pajiba Dustin Rowles yazıyor Ben Smith, analizinde, ana akım yayınlar için sık sık bir kaynak olduğunu ortaya koyarak Tucker Carlson'ı hızlı bir şekilde geride bıraktığını düşünmüş olabilir, ancak Tucker Carlson'ınki kadar onun ve ana akım yayınların itibarını zedelemiştir.
Devam ediyor:
Bize arka planda veya isimsiz bir kaynak olarak bir şey söylemek, özellikle de - parçanın kendisinin de belirttiği gibi - Carlson'un bilgileri genellikle kendi kendine hizmet ediyorsa, Tucker Carlson'ı daha güvenilir yapmaz. Ayrıca, üstü kapalı olarak, Carlson'ın her gece Fox News'de sattığı saçmalıkların hiçbirine inanmadığını gösteriyor. Zenginleşmek için komplo teorilerine ortak oluyor. Bu kadar. Açıkçası, o tek değil.
Kabul, siyaset böyle işliyor ve muhtemelen onlarca yıldır böyle. Demek istediğim, herkes John Barron'un Donald Trump'ın ikinci kişiliği olduğunu biliyordu ama bu onların John Barron'dan alıntı yapmalarını engelledi mi? Muhtemelen hayır, eğer kağıt sattıysa/tıklama oluşturduysa. Cehennem, Politico neredeyse sadece politikacıların kendi profillerini yükseltmeleri ve/veya bir rakibi karalamaları için bir takas odası olarak çalışıyor gibi görünüyor. Doğruluk? Hakikat? Kimin umrunda!
Smith, kredisine göre, bu tür rahat bir ilişkinin ne kadar sıkıcı göründüğünü (ve olduğunu) ve bu güvenilir satış noktalarından bazılarının dürüstlüğünü gerçekten nasıl azaltabileceğini açıkça biliyor. Carlson'ın Washington medyasındaki rahat yeri, bir tür sigorta poliçesi işlevi görüyor ve Carlson'ın nefret dolu Fox News schtick'inin kapsamının bir kısmını geride bıraktığını yazıyor. Sanırım bu sebeplerden sadece biri MSNBC'den Joy Reid'in Carlson'ı parçalara ayırmasını izlemek çok tatmin edici.
Smith şöyle yazıyor:
Bay Carlson ile düzenli olarak konuşan önde gelen bir yayın için bir muhabir, her iki tarafı da ne kadar oynadığının kamuoyunda çok bilinmediğini söyledi.
Yörüngesindeki bir başka Washington gazetecisi, Bay Carlson'ın medyaya verdiği değerden yararlandığını düşündüğünü söyledi.
Gazeteci, kendinizi ana akım medya muhabirlerine bir kaynak olarak açarsanız, onlardan size yumuşak davranmalarını istemenize bile gerek olmadığını söyledi.
Buralarda Tucker Carlson'ın pahasına gülmeyi her zaman severiz ama bu hikaye burada büyük bir kazanan yok durumudur.
(üzerinden New York Times , resim: Chip Somodevilla/Getty Images)
Bunun gibi daha fazla hikaye ister misiniz? Abone ol ve siteye destek ol !
- Mary Sue'nun katı bir yorum politikası var yönelik kişisel hakaretleri yasaklayan, ancak bunlarla sınırlı olmayan kimse , nefret söylemi ve trollük.—