Analistlerin öngördüğü gibi, zor zamanlar Libya ve vatandaşlarını bekliyor. "Somali" veya "Irak" senaryosundan bahsediyorlar. Libya'nın hidrokarbonlar bakımından zengin olduğu göz önüne alındığında, “Irak” senaryosu daha olasıdır. Irak’ta kuzeyde Kürdistan’ı, batıda Sünni toprağı, güneyde ve doğuda Şii oluşumunu ayırt etmek mümkün. Aynı şekilde, savaş sırasında Libya iki bölüme ayrıldı - Tripolitania ve Cyrenaica. Kaddafi'nin yetkisi “yumruk” içinde onlarca kabile ve klan tuttu. Şimdi aslında güçlü bir merkezi otoritenin kontrolü dışındalar.
Bu iç bölünmeler batı ve doğu işgalcilerinin ellerinde oynadı (Katar, BAE, Suudi Arabistan, Ürdün). Libya vatandaşlarının müdahaleci ve dünya TNK-TNB temsilcilerine karşı birleşik bir direniş cephesi oluşturmalarına izin vermeyecekler. Libya - bu aslında kazananlara hükmeden bölge. Bağımsızlığı unutabilirsiniz. Şimdilik, sadece Kaddafi yandaşları bir miktar direnç sunabiliyorlar. Onu öldürürlerse direnişin aynı ölçekte kalacağı şüphelidir. Bu nedenle, işgalciler ve onların kuklaları (Libyalı isyancılar) Albay'ın ele geçirilmesine büyük önem veriyor. Irak gibi bir liderin ülkesi onu öldürüyor ve tüm direnişler çökecek, “savaş ağaları” arasındaki çatışmaya girecek.
İşgalciler Irak'ta Sünniler ve Şiiler arasında olduğu gibi bu mücadelenin bitmemesini sağlamaya çalışacaklar. Klasik “böl ve yönet” ilkesi uygulanacaktır. Irak'ta olduğu gibi, hidrokarbon yataklarını ve boru hatlarını korumak için iyi silahlanmış ve eğitimli özel askeri şirketler savaşçıları kullanılacak.
Libya halkı, İslam ve sosyalizm prensiplerinin bir sentezi olan Jamahiriya Kaddafi'yi özlemle hatırlayacak, bu da onlara çok yüksek (özellikle Afrika için) yaşam standardı sağladı. “Beyaz beyler” ve yerel kuklalarının her şeyin efendisi olacağı bir hayat alacaklar. Patlamalar çıngıraklaşacak, kabileler arası çatışmalar alevlenecek, İslami radikallerin safları artacak. Hidrokarbonların satışından elde edilen gelir, vatandaşlar arasında oldukça adil bir şekilde dağıtılarak yüksek düzeyde bir refah yaratacağı zaman, Kaddafi'nin Libya sosyalizmini sonsuza dek unutmak zorunda kalacaklar. Yoksulluk ve sürekli mücadele, göçmenlerin Avrupa'ya akışını önemli ölçüde artıracak.
Ve birçok bakımdan, Libyalıların kendileri bunun için suçlanacaklar - rahatladılar, iyi yaşadılar, Batının bu bölgeyi ele geçirmeye güvendiği ülkelerini öldürmek için bir avuç liberal entelijansi, İslami radikal ve monarşist verdiler. Bazı açılardan, bu senaryo aynı zamanda vatandaşları neredeyse sessizce ülkelerini bir avuç dolusu bilinçli avcıya ve “tepenin üstünde” gibi yaşamak isteyen bir aptal kalabalığa teslim ettiklerinde, SSCB'nin ölümüne benzer.