INTRODUCTION: The need for home care rises with the increase of the elderly population and the development of technology. The aim of this study was to determine the characteristics of patients requiring home care after intensive care and to investigate the relationship between care burden and empathic tendencies of caregivers.
METHODS: Patients who were discharged from the tertiary intensive care unit and who needed home care were included in the study. Demographic data of patients and caregivers were recorded. The patients, re-admitted to the intensive care unit and to the emergency department were determined. The Caregiver Burden Scale and empathic tendency scale were recorded by nurses.
RESULTS: One hundred and twenty participants were included in the statistical analyzes. 70.9% of the patients were diagnosed with dementia, Alzheimer's and cerebro vascular events. 51.7% of the patients were women; 50.8% of the patients were admitted to intensive care unit and 71.7% to the emergency department and 37.5% of the patients had decubitus ulcer. There was a statistically significant difference between caregiver burden and caregiver's chronic disease (p = 0.002). It was determined that the caregiving burden increased with the increase in patient’s and caregiver’s age (r = 0.30, p <0.001 and r = 0.21, p <0.05). The duration of care for the patient increased the empathic tendency (r = 0.18 p <0.05 and r = 0.68, p <0.01, respectively).
DISCUSSION AND CONCLUSION: Caregivers’s training and motivation with psychosocial support programs can be improved in quality of patient care, it would be useful to review health care policies.
GİRİŞ ve AMAÇ: Evde bakım ihtiyacı yaşlı nüfusun artması ve teknolojinin gelişmesi ile hergeçen yıl artmaktadır. Bu çalışmanın amacı, yoğun bakım sonrası evde bakım gerektiren hastaların özelliklerini belirlemek ve bakım verenlerin bakım yükü ve empatik eğilimleri ilişkisini araştırmaktır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Üçüncü basamak yoğun bakım ünitesinden taburcu olmuş, evde bakım gerektiren hastalar çalışmaya dahil edildi. Hastaların ve bakım veren kişilerin demografik bilgileri kaydedildi. Hastaların yeniden yoğun bakım ve acil servise başvuru varlığı belirlendi. Bakım veren kişilerde bakım verme yükü ölçeği ve empatik eğilim ölçeği hemşire aracılığıyla dolduruldu.
BULGULAR: Bakım veren 120 katılımcı istatistiksel analizlere dahil edildi. Hastaların %70,9’u demans, Alzheimer ve serebro vasküler olay tanıları almıştı. Hastaların %51,7’si kadındı; hastaların %50,8’i yoğun bakıma ve 71,7’si acil servise yeniden başvurmuştu ve hastaların %37,5’inde ise dekübit ülseri vardı. Bakım verme yükü artışı ile bakım verenin kronik hastalığının olmasıarasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (p=0.002). Hasta ve bakım veren yaşı artması ile bakım verme yükünün arttırdığı belirlendi (sırasıyla, r=0.30, p<0.001 ve r=0.21, p< 0.05 ); hastaya bakım süresinin ise empatik eğilimi arttırdığı tespit edildi (sırasıyla, r=0.18 p<0.05 ve r=0.68, p<0.01 ).
TARTIŞMA ve SONUÇ: Bakım verenlerin eğitimi ve motivasyonu için psikososyal destek programları oluşturulması ile hasta bakım kalitesi de artırılabileceğinden konuyla ilgili sağlık politikalarının tekrar gözden geçirilmesi yararlı olacaktır.