Bediüzzaman hiçbir eserinde talebelerine "Risale-i Nur'u yorumlayın" şeklinde bir görev tevdi etmemiştir.
- Ümmetin en küçük bir meselesini en büyük bir şahsî kemalât meselesinden daha üstün görmekte zorlanıyorsanız, - Maddî veya manevî cihadın her türlüsüne ait en...
Bediüzzaman hayatı boyunca Medresetü'z-Zehrâ idealinin peşindeydi. Allah, onun bu duasını çok daha güzel bir şekilde kabul etti.
Üstad ile yakın talebelerini birbirine bağlayan muhabbet bağını, Üstad “bin anne şefkatinden daha fazla bir şefkat” olarak ifade ediyor.
Kur’ân’ı ve Hadisi yorumlamanın ve bunlardan ahkâm çıkarmanın en esaslı şartı, bu kaynaklara, Allah’ın muradını öğrenmek niyetiyle yaklaşmak, “Neyi nasıl yaparsam Allah’ın rızasını kazanırım?” sorusuna cevap aramaktır.
Üstad ile talebeleri arasında, maddî sebeplerin açıklayamayacağı bir feyiz akışı vardır ve bu hakikat, bugün Risale-i Nur’un sayfaları ile Nur talebeleri arasında cereyan etmektedir.
Risale-i Nur sadece bir külliyattan ibaret değil; eser, müellif ve talebeyi içine alan üçlü bir yapının adıdır.
Bediüzzaman’ın kendisi de müellifi olduğu eserleri tekrar tekrar okumaya ihtiyaç hissettiğini ve her defasında ayrı bir zevk aldığını yazıyor.
Bediüzzaman, Nur talebelerinin “haberimiz yokken tahakkuk eden” büyük bir manevî şirkete ortak olduklarını haber veriyor.
Risale-i Nur’un insanlara ne kadara güçlü bir tahkikî iman kazandırdığını gösteren en canlı şahit, şakirtlerinin ölüm karşısındaki tavırlarıdır.