2008 sabahı erken saatlerde, Metropolitan Museum of Art açılıştan önce, sanatçı Yuki Kihara, Fransız sanatçı Paul Gogi’nin iki tablosunun önüne oturdu ve onları sessiz, boş bir galeride inceledi.
O zaman içinder New York Müzesi’nde sergilenen Japon ve Samoalı sanatçı, 1899’da Eden’e benzer koşullarda iki kadını betimleyen İki Tahiti Kadını ile özellikle ilgileniyordu. Biri bir çiçek tutar ve izleyiciye bir tepsi meyve sunan arkadaşına yaslanır, ancak gözlerini onun gözlerinin içine bakacak kadar kaldırmaz. Onu ilk kez gördükten on dört yıl sonra Kihara, Venedik Bienali için “Cennet Kampı” adlı bir fotoğraf dizisinde Gauguin’in diğer birçok sanat eseriyle birlikte tabloyu “yeniden geliştirdi” veya yeniden yorumladı.
Kihara bir video görüşmesinde, “Animasyon veya yeniden sahneleme gibi değil, çünkü ‘ileri dönüşüm’ dediğimde, aslında onu orijinalinden geliştiriyorum” dedi.
Kihara, Samoa’nın Fa’afafine topluluğundan ilk Pasifik yerel sanatçısıdır – bir erkek doğar ama bir kadındır – ve Yeni Zelanda’yı prestijli bir küresel sanat sergisinde temsil eder. Natalie King tarafından yönetilen “Cennet Kampı”nda Kihara, LGBTQ + haklarını, çevreyi ve sömürgesizleştirmeyi birleştiriyor. Yaklaşık 100 kişilik bir kadro ve ekiple Samoa’nın Upolu adasında çekilen sulu fotoğraflarda, başrollerde Fa’afafi oynuyor, Gauguin’in kompozisyonlarına aşinalığını koruyor, ancak sömürücü bakış açısını kaybediyor.
1899’dan beri Paul Gauguin’in “İki Tahiti Kadını”. Kredi: Metropolitan Sanat Müzesi’nden Paul Gauguin’in izniyle
Açıklama ve geri dönüşüm
Gauguin’in eserleri ne kadar doğrudur ve ne kadar inşa edilmiştir? Kihara, Tahiti’de kurulduğuna inanılan sahneler çok tanıdık geldi.
“Arka plana ve ardından modellere ne kadar yakından bakarsam, bana Samoa’daki insanları ve yerleri o kadar çok hatırlattı” dedi.
Kihara, özellikle Samoa’da yaşayan Yeni Zelandalı fotoğrafçı Thomas Andrew’un fotoğrafları aracılığıyla, kolonyal fotoğrafçılık üzerine yaptığı kapsamlı araştırma sayesinde takımadalarla açık bir bağlantı buldu. 1891’den 1939’a kadar hayatının ikinci yarısı için. Kihara, Gauguin’in çalışmalarında benzer kompozisyonlar ve Gauguin’in 1895’te Andrew’un bazı resimlerinin bulunduğu Auckland Sanat Galerisi’ni ziyaret ettiğine dair kanıtlar buldu.
“Goguin Samoa’ya hiç ayak basmamış olsa da, önemli tablolarından bazıları aslında (oradaki) insanların ve yerlerin fotoğraflarından esinlenmiştir” dedi.
Bu bağlantılar göz önüne alındığında, Kihara, Gogi’nin ünlü eserlerini Pasifik perspektifinden iyileştirmeye başladı. “İki Fa’afafine (Gogen’den Sonra)”, “İki Tahitili Kadın” adlı resminde, iki Fa’afafine modeli, geleneksel dokumalardan yapılmış yerel bir tatil beldesinin bakımlı bahçelerinin önünde duruyor. Kihara, tamamen yeni bir ikonografi yaratmayı ve yerel kır çiçekleri ile bir tabak rambutan’ı sahne olarak sunmayı seçti.
Kihara’ya göre, portresi cennet kavramına meydan okuyor. İncil’in Adem ve Havva’nın evi olan Cennet Bahçesi’ne atıfta bulunarak, “Cennet fikri aslında heteronormatiftir” dedi. Popüler edebiyat ve sanatta olduğu kadar yeni evlilerin ticari tasvirlerinde de “Cennet, Paul Gogin de dahil olmak üzere birçok insan tarafından ölümsüzleştirildi” dedi. “Bu fikri uygulayan (Batılı) görüşün kanonundan geliyor.”
Burayı bir cennet olarak nitelendirerek, turistlerin kaçmak için seyahat ettiği görünüşte düzenli bölgelerin karmaşıklığını vurgulayarak, ülkenin sömürgeci şiddet tarihine ve Samoa cephesindeki bir savaştan kaynaklanan yakın bir iklim felaketi tehdidine katkıda bulunuyor.
Bienalden sonra Kihara, kendi topluluğu için çalışmalarını Samoa, Yeni Zelanda ve Avustralya’da sergilemeyi planlıyor.
“Ait olduğumuz Pasifik Okyanusu’na dürüstlük ve saygınlık kazandırıyorum” dedi.