Bundan ötürü, ilk Çeçen’de savaştığımız gibi, savaşmamak, hiç savaşmamak
Genel olarak, bu ceza rejiminden önce Rusya’nın “geçici” teslim edilmesiydi. Ve hatta Wahhabi veya ayrılıkçıdan önce değil, suçludan önce. Çünkü o rejimin varlığının nedeni birdi. Bunun Rusya'dan bile çıkış yolu olmadığını söylemeliyim. Bir örnek solucan metaforudur - içinde beslendiği organizmayı gönüllü olarak nasıl terk edebilir? Aksine, Ceza Kanunu ve Ceza Muhakemesi Kanunu sınırlarının ötesine geçiyordu. Bu fikir harikaydı ve uzun vadede pek uygun olmadığını söyleyebilirim. Ama haraç ödemeliyiz, çocuklar bunu başardı. Grozni'nin ve diğer olayların fırtınası - Khasavyurt'un sonuçlanmasından önceki spesifik koşulları analiz etmeyeceğim. Dedikleri gibi kim gördü biliyor.
Aslında, bu bölümün varlığına ilişkin bir bahane var - ilk Çeçen savaşında savaştığımız gibi, bununla nasıl savaşılacağı, hiç savaşmamak daha iyidir. Çünkü savaşçı ordunun arkasında, yerine geçmek, ihanet etmek ve satış yapmak için yapılabilecek her şey yapıldı, hatta daha fazlası. Ve bu sürekli yapıldı. Sadece bir çeşit paranoyaydı. O anda, birileri kazanmaya başladığında, o durduruldu. Birisi vurmaya çalıştığında, ona ihanet etti. Ve bütün bunlar genel olarak neredeyse doğrudan para için yapıldı. Yine, paranoya tamamlandı. Fakat en önemlisi, bu ordu kendi halkına ihanet edildi. Çünkü Rusya savaşmak ve kazanmak istemedi.
Yeltsin, 1917'ta Lenin gibi davrandı.
Birinci Çeçen savaşı ile ikincisi arasındaki tek niteliksel fark, ilk durumda Rusya'nın savaşmak istemediğidir. Bu nedenle savaşa devam eden herkes ortadan kalkacaktı. Bildiğimiz gibi, o zaman burun üzerinde seçimler yapıldı. Ve o anda, soruları bir sorun olduğunda, bir ülke teslim olmak isterse savaşmak için yapılamayacağı belli oldu. Ve pes etmek istedi. Bu anlamda Yeltsin, 1917'ta Lenin gibi davrandı. Ancak o zaman düşman Alman İmparatorluğu'ydu ve bu durumda, sadece ceza gerektiren serserilerdi. Khasavyurt'tan daha aşağılayıcı bir bozulma şekli bulmak zor.
Dahası, Lebed kendisine empoze edilen hedefleri şahsen takip etti. Siyasi olarak hayatta kalmak istedi. Çünkü saldırıdan önce statükoyu geri yüklemek için gönderildiğinde, boğulmak veya kendini camdan atmak için gönderildiği anlamına geliyordu. "Yaptığınız her şey için teşekkür ederim, Alexander Ivanovich, ancak değerli, harika ve statü göreviniz var - gidin ve pencereden dışarı çıkın." Ve camdan atılmayı reddetti. Başka bir şey, reddetmesinin bedelinin Rusya'nın utancı ve küçük düşürülmesi olduğudur. Ancak bir kez daha profesyonel olarak konuşuyorum, sanırım ve Lebed böyle savaşmaktan hiç dövüşmemenin daha iyi olduğunu anlamıştı. Bu bağlamda, ünlü sahneyi Türbinlerin öğrenciler dağıtdığı “Türbin Günleri” nden hatırlayabiliyoruz. Lebed durumunda da aynı. Bu yüzden Alexander Ivanovich'in Khasavyurt için bir bahanesi var. Çünkü bu Turbin'di, öğrencileri çözdü: Kimi koruyacaksın, hetman kaçtı. Fakat yine, tekrar ediyorum (Lenin ve Bulgakov'a benzeterek) - nüfus savaşmak istemedi.
Ancak, benzer yöntemlerle, aynı ordu tarafından ve yaklaşık aynı derecede savaş etkinliği ile verilen ikinci bir savaş olduğunda, o zaman kazanma isteği vardı. Ve liderlerin her biri teslim olursa, varlığını bırakacağını anlamıştı. Yani, her şey tam tersi oldu. Ve başka bir ülkeydi. Fakat farklı kılmak için, Khasavyurt'a ihtiyaç vardı. Ülkeyi “bokun içinde burun” dunk ”ve“ Dağıstan, evlerin patlaması, vb.) “Boka ağızlıkla” oturmanın tatsız olduğunu fark ettiği sürece tutmak gerekiyordu.