ABD'de ve SSCB'de 20. yüzyılın 40'inde geliştirilen ilk nükleer bombaların tek olası teslimat yolu ağır bombardıman uçağıydı. Bu arada, ordu ellerini nükleer hale getirmeyi hayal etti silâhağır uçak kullanmadan sahada uygulanabilir. Bunun için bombaların boyutlarının önemli ölçüde azaltılması gerekiyordu. Zaten 1950'lerin sonunda, bu alanda önemli ilerleme kaydedildi. Topçu mermisinin içine konmayı başaran ilk nükleer silah ortaya çıktı.
Aynı zamanda, ilk nükleer silahlar, savaş operasyonları sırasında onları yeterince etkili kullanmak için kullanışsız ve kullanışsızdı. Tonaj kabukları ile savaş pozisyonlarına geçmek için gereken devasa topçu sistemlerini sürüklemek yerine, geleneksel bombardıman uçaklarını kullanmak çok daha kolaydı. Bununla birlikte, 1960-lerin başlangıcında, nükleer şarjların büyüklüğü, sıradan tarla avcılarından ateş edebilmeleri için azaltıldı. O zaman nükleer silahlar taktiksel silahların tam teşekküllü bir parçası oldu.
Şimdiye kadar geliştirilen nükleer topçu sistemlerinin en aza indirgenmesi ve sadeliği, ABD'de 1961'ta yaratılan geri tepme Davy Crockett topuydu. Bu gelişme, W-54 nükleer mühimmatına dayalı mermileri ateşleyen ilkel bir geri tepme topuna dayanıyordu. Geri tepme düzeninin kullanılması, atış menzilini önemli ölçüde azalttığı halde geri tepmeden tamamen kurtulmanızı sağlayarak tabancayı sabit, hızlı ve kullanımı oldukça kolay hale getirmiştir.
"Davy Crockett" (19. yüzyılda yaşayan ve bir folklor kahramanı olan bir Amerikan siyasetçi ve askeri lider) kara kuvvetlerinin taktik nükleer silahlarla doyma eğiliminin bir ültimatomudur. Aslında, tabur düzeyinde bir taktik nükleer silahtı. 2'e göre, bu tür silahlar motorlu piyade ve havadan taburların bileşimine dahil edildi. Bu silah sistemi iki fırlatıcıdan oluşuyordu: M28 ve M29 ve M388 nad calibre mermisi. Merminin kalibre 279 mm ve yaklaşık 34 kg ağırlığına sahip, ayarlanabilir gücü 0,01 ile 0,25 kiloton arasında değişiyordu. Mermi her iki kurulumda da kullanılabilir. Bu nükleer silahın asıl zarar veren faktörü nüfuz edici radyasyondu.
M28 ve M29 rampaları calibre'de farklıydı. İlk kalibre 120 mm., İkinci - 155 mm ve aynı zamanda ağırlık - 49 ve 180 kg ağırlıklarında da farklılıklar gösterir. ve atış menzili - sırasıyla 2 km ve 4 km. Daha kolay kurulum - М28 - öncelikle hava ünitelerinin silahlandırılması için tasarlanmıştır. Aynı zamanda, harici olarak çekici bir sistemde birkaç kurtarılamaz kusur vardı. Özellikle, düşük çekim doğruluğu (M29’ten 300 metre civarında ulaşılan maksimum menzile kadar çekim yapılırken dağılma), yetersiz bir aralık ve sonuç olarak, kendi birliklerine isabet olasılığı yüksek. 1961 yılında hizmete giren sistemin tüm 10 yıllarının ordusunda devam etmesinin ve 1971 yılında hizmet dışı bırakılmasının nedeni buydu.
Görünüşe göre, yerleştirme kovanları en çok küçük dengeleyicilere sahip dikdörtgen bir kavuna benziyordu. 78 cm'de 28 boyutları ve kilogram 34 başına ağırlık ile, mermi kovanın içine sığmayacak kadar büyüktü. Bu nedenle, gövde içine uzanan metal çubuğun ucuna tutturulmuştur. 120-mm kurulumunun, 2 km'de böyle bir “kavun” ve 155 km'de 4-mm analog atmasına izin verildi. Aynı zamanda, sistem bir ordu jeep dahil herhangi bir mobil şasi üzerine kolayca monte edildi. Gerekirse, mürettebat, tabancayı makineden hızlı bir şekilde sökebilir ve tripoda yerleştirebilir.
Geri tepme silahın ana namlu altında nişan görevi gören 37 mm silah tutturuldu. Atışın rotasını hesaplamak gerekiyordu (sonuçta nükleer mermilerle ateş etmiyorsunuz). Tabii ki, uzun mesafelerdeki ateşlemedeki değişkenlik 200 metreyi geçebilir, ancak bu şarjın gücü ve delici radyasyonla telafi edildi. Vurulduktan hemen sonra, mürettebatın yakın bir nükleer patlamanın zarar verici faktörlerinden korunmak için arazinin en yakın katlarına ya da kazma çukurlarına gizlenmesi gerekiyordu. Bomba, atıştan önce, taktik mühimmatın havada bile hedefin üstünde patlayacağı şekilde ayarlanması gereken bir zamanlayıcı kullanılarak patlatıldı. Bu önemli ölçüde hasar verme yeteneğini arttırdı.
Atıştan bir dakikadan az bir süre sonra, mermi etkilenen bölgeye baltalanmıştı. Bugün, bu merminin iç yapısı hakkında çok az şey biliniyor, ancak büyük olasılıkla berilyum kabuğu 12-kg'da bir parça plütonyum içeriyordu. Patlama sırasında, dikkatlice hesaplanmış şok dalgalarını kullanarak özel bir patlatma yükü, plütonyum yükünün merkezinde bir boşluk yarattı ve radyoaktif maddeyi bastırarak nükleer bir reaksiyonu tetikledi. Berilyum kaplama, nötronların üretimini tekrar çalışma alanına yansıtarak silahların etkinliğini arttırdı ve bu da mümkün olduğunca çok sayıda çekirdeği bölmelerine izin verdi. Böyle bir artan zincir reaksiyonu, devasa enerji üretmeyi mümkün kılmıştır.
Bu yükün patlamasının merkez üssünden 400 yarıçapı içinde olan her kişi kaçınılmaz olarak öldü. 150 metre yarıçapı içinde olanlar, tank zırhı altında olsalar bile dakikalar veya saatler içinde öldükleri kadar radyasyon aldılar. Merkez üssünden 300 metre uzaklıkta bulunan insanlar, hızla geçen mide bulantısı ve geçici güçsüzlük yaşadı, ancak birkaç gün içinde acı veren bir ölümle ölecekleri aldatıcı bir fenomendi. 400 metreden daha uzakta olacak kadar şanslı olanlar hayatta kalmak için en iyi şansı elde etmişlerdir, ancak birçoğunun yoğun tedaviye ihtiyacı vardır ve birileri yaralarından kurtulamazdı. Merkez üssünden 500 metreden daha fazla olan bireyler, bir patlamanın zarar verici faktörlerinin çoğundan kaçınacak kadar şanslı olacaklardır, ancak DNA'larının müteakip mutasyonu, sonunda kanser gelişimine yol açabilir.
Geri tepmemiş Devi Crockett toplarının mermileri ile donatılmış zamanlayıcılar, fırlatma noktasından 300 metre uzaklıkta bile olsa bir patlama yapmayı mümkün kıldı ve bu durumda silahın kendisi de öldürüldü. Ancak böyle bir uygulama sadece son çare olarak kabul edildi. Varşova Paktı üye ülkelerinin yaklaşmakta olan birlikleri, silahın radyasyonla hesaplanmasının imha olasılığını dışlayan 1,5 km mesafesinde bir araya gelmesi planlandı. Kurulumun yanlış olması, düşman birlikleri arasında önemsiz kayıplara yol açsa bile, bölgenin radyoaktif kirlenmesi, NATO’nun silahlı kuvvetlerine seferberlik ve yeniden toplanma zamanı verecek en az 48 saat boyunca geçilmez hale getirecektir.
"Davy Crockett" in temel amacı, Batılı stratejistlere göre, III. Dünya Savaşı'nın başında Batı Avrupa’ya saldırabilecek Sovyet tank sütunlarına muhalefetti. 61'tan geçen yüzyılın 71 yılına kadar olan dönemde Varşova blok ülkelerinin sınırında görevde olan bu geri tepme silahları ile özel savaş grupları donatıldı. Toplamda, bu tür silahların yaklaşık 2 000'i Avrupa çapında konuşlandırıldı. Bununla birlikte, 1970'lerin başında, taraflar aralarındaki tam ölçekli düşmanlıkların görünüşte imkansız olduğu ve küçük nükleer suçlamaların anlamlarını çabucak kaybettiği sonucuna varmışlardır. Bütün bunlar “Davy Crockett” in düşmesine yol açtı, üçüncü dünya ülkelerinde savaşların yürütülmesi için geleneksel silahlara sahip olmak yeterliydi.
"Davy Crockett" in ABD'de yaratılmış en minyatür nükleer cihaz olmasına ek olarak, atmosferde test edilen son nükleer yük oldu. Nevada çölünde gerçekleştirilen yılın pilot deneysel 1962'i, içine yerleştirilen fikrin etkinliğini doğruladı. TNT eşdeğeri olan 20 tonun yıkıcı gücü ve bir kavun büyüklüğü ile, bu mühimmatı, her bir 1 santimetreküp santimetreküp başına tahribat verimliliği açısından atlatması çok zor olacaktır. Üstelik, böyle küçük bir mühimmat bile, insanlığın tamamen ortadan kalkmasına yol açabilecek böyle bir zincirleme reaksiyon başlatabilir.