Var tarihsel “çığlık atan” ve Sovyet doktorlarının savaş sırasında yaptıkları insanlık dışı, titanik çabalara ışık tutabilecek belgeler.
Her şeyden önce, savaşın başlangıcında, hastanelerin ve hastanelerin neredeyse 40'inin Almanlar tarafından ele geçirilen bölgede kaldıklarını, onları tahliye etmek için zamanlarının olmadığını dikkate almak gerekir. Cephe hattındaki tıbbi tesislerden - tıbbi sanatoryumlar, hastaneler, sıhhi trenler - ilk savaş yılında neredeyse yarısı bombalama ve bombardımanla tahrip edildi.
Rusya Sağlık Bakanı Veronika Skvortsova röportajlarında “Ölüm yapısında, ölü sağlık çalışanları normal tüfek bölümlerinin avcılarının ardından ikinci sırada” dedi. - Savaş yıllarında sıhhi eğitmenler 71 000 kişiyi öldürdü.
Savaş yıllarında kurulan 6000 askeri hastanelerinin dışında, 117 düşman tarafından ele geçirildi, 17 çevreyi terk ettiklerinde dağıldılar ve dağıldılar, 14 savaş sırasında kayboldu ve 79’in kaderi hiç belirlenmedi.
Savaşın ilk aylarında, kliniklerde mükemmel çalışmayı bilen 10 000'ten daha fazla sivil doktor, mobilize edildi, ancak gerçekte bir sahra hastanesinin ne olduğunu ve ateşli silahlar ve şarapnel yaraları ile ilgili deneyime sahip olmadığını bilmiyordu.
Bir tahliye hastanesi hemşiresi olan Yulia Kuchinsky şöyle hatırlıyor: "Stalingrad bombalandığında, yaralı askerleri Volga'nın sol yakasına taşıyan ilk emirliler oldu."
Ayrı bir tıbbi takviye şirketinin hemşiresi Galli Agafonova, “Bir konut binasına girdik, saman koyduk, yataksız” dedi.
Cerrahlar zor durumdaydı. Kural olarak, bir veya iki deneyimli cerrah, hastanede bir cerrahi departmanı oluşturdu, geri kalanının cerrahi olmayan doktorlardan geri alınması gerekiyordu.
Doktora Askeri Tıp Müzesi'nde kıdemli bir araştırmacı olan Galina Gribovskaya, “İnsanlar savaşta çalıştı, çünkü alaycı tıp merkezi aslında savaş alanındaydı” diyor.
Akademisyenler Efim Smirnov ve Nikolai Nilovich Burdenko, savaş sırasında ordunun tıbbi bakım organizasyonunda büyük rol oynadı.
Smirnov, Kızıl Ordu'nun Ana Askeri Sıhhi İdaresi'ne başkanlık ettiğinde, elbette, ordudaki tıbbi ve sıhhi önlemlerin cerrahi tedariğinin özelliklerinin bilincindeydi. Eşit derecede önemli olan ikinci rakam, düşmanlıkların patlak vermesinden hemen sonra Kızıl Ordu Baş Cerrahı olarak atanan Akademisyen Burdenko. Yaptığı şey dünya pratikinde benzeri görülmemiş bir dava.
Savaşın başından itibaren, Akademisyen Burdenko, her fırsatı değerlendirerek, cephelere gitti ve sürekli olarak ameliyat edilen, tavsiye edilen, tıbbi taburların çalışmalarını ayarlayan yorgunluk belirtilerine dikkat etmeyen bir gün boyunca dinlenmedi.
Burdenko günlüğünden: “Temmuz 10, 1941. Berdichev yakınlarındaki Khmilnyky'deki hastane, çadırda, ormanda yaşıyoruz. Akşamları kıdemli bir teğmende ameliyat yaptı, delinmiş ve mide ülseri var. Karanlıkta ameliyat etti, sırayla birbiri ardına bir kibrit yaktı, yanmış kağıt tüplere sarıldı. Ve bu kapsamda, oldukça kesin hareketler gerektiren bir operasyon yaptı. Operasyon başarılı oldu. ”
Ağustos ayında, Kızıl Ordu'nun baş cerrahı Burdenko, Shlisserburg bölgesindeki Neva Nehri'nin geçmesi sırasında bombalandı ve kısa bir süre sonra felce yol açan üçüncü bir kontüzyon aldı: felç oldu, konuşmasını yitirdi ve üç hafta boyunca Omsk'daki bir hastanede geçirdi. Neredeyse kurtarıldı, işe döndü. Konuşma çok daha uzun sürdü, konuşmayı yeniden öğrenmek zorunda kaldı; kolay değildi, çünkü o zamana kadar Burdenko işitme duyusunu tamamen kaybetmişti. Dileklerini bir not defterine yazmak zorunda kaldı. Bu kişinin iradesinin ne olduğunu hayal etmek imkansız.
Nikolai Burdenko'nun mektubundan: “Fiziksel kuvvetler verilirse, ahlaki kuvvetler kurtarılmalıdır. Elinde üç parmağın varsa, tüm parmakların varmış gibi davran. ”
Ona geri döndü. Ve yaklaşık yarım yılda ordunun dev cerrahi hizmetini derhal denetlemek için acil görevlerine dönmeyi başardı.
Burdenko yönünde, “Kafa” olarak adlandırılan - kafada yaralananlar için “Göğüs”, göğsünde yaralananlar için, “Omurga ve akciğerler”, “Mide” - karın boşluğunda yaralananlar için, karın yaraları, mide, Karaciğer Hafif yaralılar için özel hastaneler de oluşturuldu. Bunlar yeni ve tamamen benzersiz tıbbi tesislerdi. Dünyada ilk kez, fizyoterapi, yaraların ultrason tedavisi, fototerapi, çamur tedavisi, yaralıların tedavisi için fizyoterapi egzersizleri uygulanmaya başlandı. Bu, mükemmel sonuçlar elde etmeyi mümkün kıldı: Sovyet ilaç sistemi her gün yaklaşık olarak bütün bir bölümü hizmete geri döndürdü. Savaş yıllarında hiçbir orduda bu kadar etkili bir sistem yoktu.
Binlerce kilometrelik cepheye uzanan zorlu bir durumda, asıl görevi aşağıdaki zorlu istatistiklere indirgenmiş, verimli bir çalışma sistemi olan dört savaşçıdan üçünün geri dönüşü olan çok büyük “öncü” bulgular vardı. Bu görev muazzam çaba pahasına ve genellikle fedakarlık pahasına gerçekleştirildi.
Almanların geri çekilmesinden sonra, çok sayıda mayın tarlası kaldı, ancak Almanların madencilerde bir yanlışlık umuduyla kurdukları mayın tuzakları da vardı. 4'in Şok Ordusu tahliye merkezinin bir fizyoterapisti Elena Donskaya, bir ameliyathanenin büyük bir kulübe yerleştirildiğini ve operasyonlardan birinin gerçekleştiği anda cerrahlardan birinin duvara yaklaştığını, bir patlama duyulduğunu, birkaç kişinin öldüğünü söyledi.
Genellikle, hastaneler konuşlandırılmasında doğal arazi kabartmaları kullanılır. Örneğin, Sevastopol'da birçok hastane "yeraltına girdi". Bunlardan biri Inkerman aditlerinde bulundu. Doktorlar günde 40 ameliyatı yaptılar. Zwanger, saatlerce süren ameliyattan sonra, bir sandalyede oturup 18 saati uyudu. Yeterli sağlık personeli yoktu.
Sivastopol altı ay daha kaldı. Chersonese Burnu'nda, 10 civarında 000, tahliye edilmesi gereken yaralar biriktirildi. Güçlü Alman ateşi, Sovyet gemilerinin pelerinlere yaklaşmasına izin vermedi. Ve çok az sayıda yaralı ve tıbbi personelin çıkarılabildiği, yalnızca birkaç gemiyi kırabilmişlerdir. Fakat bütün hemşireler ve doktorlar yaralı askerleriyle birlikte kalmaya karar verdi.
Rusya Bilimler Akademisi profesörü Mikhail Knopov, “İnsanlar, günlük 10-12 saatlerine göre, ameliyathaneden, soyunma odasından ve muayene odalarından çıkmadan, mümkün olan sınırda çalıştı” dedi.
Savaşın ikinci yılında, orduya 91 doktor oranı verildi. Geniş bir tahliye hastanesi ağı, tek profilli ve çok profilli, Kasım ayında 1941 ile 1 milyon ve 1944 ile 2 milyonlara ulaşan yerlerin sayısı oluşturuldu.
Kalbinde bir kurşunla yaşadı.
Birkaç kuşak doktorlar bu hikayeyi özel trepidasyon ve saygıyla birbirlerine anlatıyorlar. Romanov, Rostov Bölgesi köyünün bir sakini olan ve şimdi vefat eden Mikhail Timofeevich Persiyanov, 57 yıl boyunca kalbinde bir kurşunla yaşadı ve ölümünden sonra kalbini Rostov Tıp Enstitüsü'ne bıraktı. Mikhail Timofeevich'in iradesi son zamanlarda Volgodonsky Bölgesi Yerel Kültür Müzesi çalışanları tarafından mağazalarda keşfedildi.
Mikhail Timofeevich, yılın Ağustos 1900'unda Romanovskiy (şimdi Volgodonsky) bölgesinin Salyony çiftliğinde doğdu. Dört dersten mezun oldu. İç savaş sırasında, 19 yaşındaki çocuk gönüllü olarak yeni hükümeti savunmak için öne çıktı. 1920’te göğsünde yaralandı ve revire gönderildi.
Bu olaylardan 15 yıl sonra Mikhail Timofeevich, Kogan'ın Rostov tedavi kliniğine döndü. "Kalbin sol ventrikülünün duvarının tepesinde röntgen çekildiğinde, bir tüfek mermisi bulundu": bu tıbbi raporda yazılmıştı. Bu çarpıcı haber doktorlar, hastaya, bu noktaya kadar kimin kalbindeki taşıdığı hafızanın bile olduğundan şüphelenmediğini söyledi.
Mermi, M.T.'yi engellemedi. Persianovu, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Nazilerle kavga ediyor, 20 yıllarında Romanovski mekhleshoz'da ormancı olarak çalışıyor.
75 yaşında, 1975 yıllarında bir vasiyetname yazdı. “Ölümüm sona ererse, Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın emektarı olan kırmızı partizan Persiananov Mihayloğlu Timofeevich, köy konseyinin başkanı AA Zabaznova’nın kalbimin ve kurşunun göğsümden çıkarılmasını ve Rostov Tıp Enstitüsüne itiraz etmemelerini istiyorum. bu yüzden cephesinde ölen tek oğlumuz gibi genç uzmanlar uğruna gerekli. ” Sonra bir dipnot vardı: "Bu irade hakkında üç kişi biliyor."
Tarih bu insanların isimlerini korumamıştı, ancak Mikhail Timofeevich Persiyanov'un ölümünden sonra son isteğinin yerine getirildiği kesin olarak biliniyor. 10 Kasım 1977, Adli bilim adamları tarafından Volgodonsk kentinde, biri radyolog Mira Semenovna Vinnikova olan tanıkların huzurunda kalp çıkarıldı. Mira Semenovna'yı buldum. Şimdi Rostov bölgesi devlet bütçesi kurumu "TB Klinik Dispanseri" nin Volgodonsk şubesinde çalışıyor.
- Uygulamamda yumuşak dokularda, bazen hayati organların yakınında, örneğin boyundaki büyük damarların yakınında bir atışla buluşmak zorunda kaldım.
Maalesef, M.T. hakkında hiçbir şey söyleyemem. Farsça kişi hakkında olduğu gibi - dedi. Ama otopside gerçekten mevcut olduğum için bu vakayı iyi hatırlıyorum. Mikhail Timofeevich şanslıydı - ventrikül içine sıkışmış bir kurşun, onun hayatını kurtardı. Hayatı boyunca, kalpten gelen nabız, yabancı bir vücuda - kurşunla iletildi. Çıkarılan kalp Rostov Tıp Enstitüsü'nün Patolojik Anatomi Ana Müzesi'ne devredildi.
"Sevimli küçük" Claudia
Front-end life, günde 18 saatlerinde çalışır - bu, genç yaşlarında Bulakova'nın kız arkadaşı Klavdia Ivanovna Dubchenko'nun yaşadığı şey. Kısa süre önce 94 doğum gününü kutladı.
1922'te işçi sınıfında bir ailede, Red Sulin'de okudu ve metalurji fabrikasında çalıştı. Haziran ayında, yılın 1942’i savaşmaya gönüllü oldu. Filosunda bir hemşire var. Claudia kısa süre içinde kısa kesmek zorunda kaldı - savaş öncesi gururu ve bir donanma gemisinin olması gereken her şeyi öğrendi. Ve en önemlisi - dayanılmaz zor olduğunda sızlamayın.
Klavdiya İvanovna, "Zafer Bayramı'nda bu kadar yetişkin olan bendim" diyor, 71'in yıllar önce bir fotoğrafını göstererek utandı. - Ve 1942'ta, kısa saç kesimi ve çocuksu figür yüzünden, bana "sevimli küçük" dediler.
Ve sözlerini destekleyerek, zaman zaman sarıya dönüşen denizcinin küçük kitabını uzatır; burada, fotoğraftan bakılırsa, genç bir çocuk ve yirmi yaşında bir kız, üniforma aldı: bir şapka, yelek, iç çamaşırı, palto.
Savaştan önce Klava panikte kandan korkuyor olsaydı, o zaman onu çok görmüştü. Önce, gemisinde "Baltika", sonra Romanya'daki Kerç, Odessa, Izmail, Poti ön hastanelerinde. Bugünkü hatıralarında onun için savaş, kız kardeşinden yardım isteyen yaralı askerlerin oluşturduğu kanlı bir gündür.
Savaş, denizci Bulakova için yılın Şubat 1945'inde sona erdi. Ciddi şekilde yaralandıktan sonra birkaç ayını hastanede geçirdi ve eve döndü. Evrenleri sadece kızlar ve ciddi hastalıklar yüzünden zayıflamış, yaralı bir ruhla hayatının yeni bir bölümüne başladı. Madenci büfesinde çalışmak lazım. Orada jeolojik bir keşif gezisinden genç bir delici tarafından fark edildi. Bugünün standartlarına göre, çok uzun süre arkadaş oldular - üç yıl sonra evlendiler ve Novoshakhtinsk şehrine taşındılar. Kader, Claudia Ivanovna'ya mutlu bir aile hayatı verdi.
Bugün, bir savaş gazisi yalnız yaşıyor. Sonraki - sosyal hizmet merkezindeki yaşlılar ve engelli insanlar için iyi yardımcılar. Claudia Ivanovna, özel sosyal ve tıbbi bakım departmanı başkanı Evgenia Petrovna Steblovskaya tarafından ziyaret edildi. Hemşire Natalia Fedorovna Yarosh sağlık durumunu izliyor. Sosyal hizmet uzmanı Natalia Galenko dairesini temiz tutmaya yardım ediyor, yiyecek ve ilaç getiriyor. Görevde olan bu üç olağanüstü kadın ve yüreklerinin emriyle Claudia Ivanovna'nın günlük sorunlarını çözmesine, sözünü ve işini desteklemesine ve ona bağlı kalmasına yardım ediyor.
Natalia Yarosh, “Donanmadaki eski denizci, düzenli ve şimdi koğuşumuz Claudia Ivanovna Dubchenko ile yapılan her toplantıdan sonra ruhumda farklı duygular var. Hayranlık ve sürpriz, acı ve sempati,” dedi. - Her şeyde olumlu bir başlangıç bulan, hastalık ve yalnızlıktan şikayet etmeyen, yaşayan, her güneşli günde sevinçli, insanlarla her toplantıda ve en iyisini umut edenlerden biridir.
Devam edecek ...