argentinosaurus keşfedilen en büyük dinozorlardan biridir. İskeletin, Atlanta, Ga. Fernbank Doğa Tarihi Müzesi'nde nasıl göründüğünü görebilirsiniz. argentinosaurus Müzedeki harika salondaki iskelet odadaki her şeyi cüceler. Burundan kuyruğa, 120 feet (36.5 metre) uzunluğunda ve omurlarının bazıları 5 metreden (1.5 metre) genişliğindedir. Daha iyi bir görünüm elde etmek için merdivenlerden ikinci kattaki inişlere doğru yürürseniz, dinozorun kalçası göz hizasında olacaktır.
-Ama bu tarih öncesi devine baktığınızda, tarih öncesi kemikler görmüyorsun. Kemikler argentinosaurus iskelet fosil kopyaları içi boş plastikten yapılmıştır. Bu, Fernbank'a dinozor iskeletlerinin bir atık olacağını görmek için bir yolculuk anlamına gelmez. Fosil kopyaları olmadan, hiç kimse argentinosaurus Arjantin'e gitmeden iskelet.
Bu, bir müzenin veya koleksiyoncuların gerçek fosiller yerine fosil kopyalarına sahip olmasının tek nedenidir. Araştırmacılar ve müzeler nadir rastlanan fosilleri paylaşmak ya da iskeletten eksik olan boşlukları doldurmak için kopyaları kullanabilirler. Gerçek dinozor fosilleri de bir müzeye monte edilemeyecek kadar ağır olabilir, bu da hafif kopyaları daha pratik bir seçim haline getirir.
Çoğalmalar fosilleri korumaya bile yardımcı olabilir. Çoğaltma işlemi, küratörlere ve paleontologlara, orijinali, onarım hasarını değerlendirme ve gerekirse fosili korumak için gerekli adımları atma şansı verir. Bazı gerçek örnekler o kadar kırılgandır ki onları bir müzede sergileyerek sonunda yıkıma neden olur. Müzeler, orijinalleri koruyucu depolama alanına yerleştirirken tam kopyaları ekranda gösterir. Kopyaları bir müzeden diğerine taşımak genellikle orijinalleri taşımaktan daha güvenlidir - orijinal örnekleri kaybetme veya imha etme şansınız daha azdır.
Çoğu paleontolog, gerçek fosilleri kullanarak araştırma yaparken, replikalar da stant olarak hareket edebilir. Örneğin, çok büyük olduğu için, argentinosaurus Tam boyutlu bir iskelet kullanılarak taşınmak neredeyse imkansız olurdu. Ancak, küçük ölçekli bir çoğaltma yaratarak araştırmacılar birbirlerine göre nasıl hareket ettiklerini anlamak için kemikleri etrafa dolaştırabilirler.
Fosil kopyalarının bütün bunları yapabilmeleri için mümkün olduğunca doğru olmaları gerekiyor. Ancak bir kopya aynı zamanda ince detaylar, hafif ve sağlam bir şekilde nasıl olabilir? Daha sonra doğru reprodüksiyonların yapımına bakacağız.
Bir çok kopya yapmanın ilk aşaması bir kalıp oluşturmaktır.
İyi bir fosil kopyası, orijinalin tüm özelliklerini göstermek için yeterince detaylı olmalıdır. Ancak hassas malzemeden yapılmış olamaz - kendi ağırlığını destekleyecek ve çevresel streslere dayanacak kadar güçlü olmalıdır. Bugün, bu iki hedefe ulaşmak için birçok farklı yöntem ve malzeme kullanılmaktadır.
Fosil çoğaltma yapmak için en yaygın yöntemlerden biri de kalıp ve döküm yöntem. Tipik olarak, bu süreç aynı temel adımları takip eder. Fosili yapan kişi:
Bu adımlar gibi büyük bir dinozorun kemikleri için pratik olmayabilir argentinosaurus. Fernbank Doğa Tarihi Müzesi'nde bulunan dinozorun çoğaltımını yapmak için heykeltraşlar, köpük ve kilden yapay bir iskelet oluşturdular ve onu [kaynak: Boyle] için temel olarak kullandılar. Benzer bir süreç araştırmacıların orjinal iskeletten eksik veya hasar görmüş kemikleri yeniden oluşturmalarına da izin verebilir.
İkinci aşama, bir döküm yapmak için kalıp kullanıyor.
Bir sonraki önemli adım, oyuncular kalıbın Tipik olarak, bu kalıbın bir reçine veya plastik ile doldurulmasını içerir. Oyuncular sertleştikten sonra, sanatçılar orijinal fosille eşleşecek şekilde boyayabilir veya boyayabilirler. Müze personeli, bu dökümleri, çelik destekleri kullanarak bir araya getirebilir armatürlerin Ekran için bir iskelet oluşturmak.
Kalıp ve döküm yöntemi yaygındır, ancak her türlü fosil için pratik değildir. Örneğin, Leonardo olarak bilinen mumyalanmış hadrosaur, ayrı kemikler topluluğu yerine tek parçadır. Leonardo'nun bir kopyasını yapmak için Ford Motor Company kullandı Hızlı prototipleme. İlk adım, Leonardo'nun vücudunun 3 boyutlu haritasını oluşturmak için bilgisayarlı tomografi (BT) taramaları kullanmaktı. Bir sonraki kullanıldı stereolitografi ve seçici lazer sinterleme Bu haritanın fiziksel bir yeniden üretimini yapmak. Bu teknolojilerin her ikisi de bir sıvı veya toz haline getirilmiş maddeyi katılaştırmak için lazerler kullanır ve bir model oluşturur [kaynak: Ford]. Araştırmacılar, bazen orijinal harita oluşturmak için lazer taramalarına veya diğer ölçümlere dayanan benzer teknolojileri kullandılar. Büyük dinozorlar için, tüm taramaları gerçekleştirmek haftalar sürebilir, bu da çoğalmayı yaratmak için kullanılan muazzam veri dosyalarına neden olur.
Şu anda paleontologlar, sahada kalıp fosilleri oluşturmak için dental kalıp gibi malzemeler kullanabiliyorlar. Giderek portatif teknoloji, araştırmacıların, kazma alanını terk etmeden bir reprodüksiyon yapmak için gereken verileri toplamasını da kolaylaştıracaktır. Fakat alandaki fosillerin amatör olarak yeniden üretilmesi başka bir hikaye.Deneyimli bir araştırmacı bile bir reprodüksiyon yapmaya çalışırken fosile zarar verebilir. Bazı durumlarda, dinozor izlerinin yaratılması gibi, bazı hasarlar kaçınılmazdır. Alçı ve diğer döküm malzemeleri de fosilleri kalıcı olarak lekeleyebilir, bu nedenle uzmanların kalıplama ve döküm işlemlerini gerçekleştirmelerine izin vermek iyi bir fikirdir.