Ancak - sırayla.
Agniya Lvovna, 1906'da bir veteriner hekim Lev Nikolaevich Volov'un ailesinde doğdu. İlköğretim, vazgeçilmez Fransızca bilgisi ile evde. Baba, kızına Leo Tolstoy'un kitaplarından okumayı öğretti, onunla uzun yürüyüşlere çıktı, ona küçük şeyler fark etmeyi öğretti. Anne Maria Ilyinichna, ekonomiyle daha çok ilgileniyordu.
Çok az Agnia bir bale okuluna gönderildi: babası onu ünlü bir balerin olarak görmeyi hayal etti. Doğru, kız büyük bir yetenek göstermedi, ama özenle çalıştı. Ancak Agnia'da neredeyse her gün şiirler doğdu. Hâlâ olgunlaşmamışlardı, biraz gülünçtü - yumurtadan yeni çıkan civcivler gibi ...
Yıllar geçti. Kız büyüdü, koreografi okuluna girdi, gençliği devrim ve iç savaş zamanına düştü. Sonra final sınavlarının yapılacağı gün geldi. Agnia programıyla başarılı bir şekilde başa çıktı. Ve sınavların ardından mezunların verdiği amatör bir konserde sahne aldı. Acınası "Cenaze Yürüyüşü" başlığıyla kendi bestesinin bir şiirini okudu - kız genellikle tabiri caizse ana akım trajediye yazmayı hayal etti. Ve salonda, komisyonun onursal sırasına, Anatoly Vasilyevich Lunacharsky'nin kendisi oturdu - bir Sovyet devlet adamı, yazar, çevirmen, sanat eleştirmeni. Oturdu - ve kahkahayı zor tutabiliyordu. O an Barto'nun kaderinde çok önemli hale geldi (o zaman - Volova). Çünkü, bu kara gözlü kıza bakarak, çaresizce işinin trajedisini izleyiciye aktarmaya çalışan Lunacharsky, anladı, tahmin etti, hissetti: Önünde çocukların komik şiirleri yazmak için doğmuş yetenekli bir şair vardı. Anlaşıldı - ve Agnia'yı konuşmasına davet etti. Tabii ki, kız böyle bir tavsiyeden hoşlanmadı, hatta saldırgan görünüyordu. Ama Anatoly Vasilyevich'e itaat etti.
Böylece, hafif eli ile, 1925'te Agniya Lvovna ilk çocuk kitabı "Chinese Wang Li" yi yayınladı. Ve yazma yılları başladı. Başarı kısa sürede Agniya Lvovna'ya geldi, ancak karakterini değiştirmedi. Samimi, utangaç, mütevazı bir insandı, nasıl arkadaş olunacağını biliyordu ve nasıl enerji tasarrufu yapılacağını bilmiyordu.
Şair, Sovyet delegasyonlarının bir parçası olarak, yalnızca geniş ülkemizde değil, aynı zamanda sınırlarının ötesine de çok seyahat etti. Böylece, 1937'de Agniya Lvovna İspanya'yı ziyaret etti. Savaşın dehşetini gördü. Ve orada, yanan ülkede bir başka toplantı gerçekleşti. Oğlunu kaybeden İspanyol bir kadındı. Barto'ya fotoğrafını gösterdi ve çocuğun başını parmağıyla kapatarak bombalama sırasında patladığını açıkladı. O anda, kaderin oğlunun kaybından da kurtulmaya hazırlandığı Agniya Lvovna, ilk kez ölümün kategorik olarak insanları sonsuza kadar ayırdığını ve faşistleri - her zaman değil. Akrabalar hala birbirlerini bulabilir, ancak onlara yardım etmeniz gerekir ...
Ve yakında Büyük Vatanseverlik Savaşı başladı. Tanınmış bir güç mühendisi olan Agniya Lvovna'nın karısı, Sverdlovsk'taki Urallar'da çalışmaya gönderildi. Tabii ki aile birlikte gitti. Şair tahliye sırasında ne yaptı? Turnerlık mesleğini aldı ve makinede çalışmaya başladı. Cepheye elinden geldiğince yardım etti ve boş zamanlarında şiir yazdı. 1943'te bir cephe muhabiri oldu.
Aile, Moskova'da, Zaferden kısa bir süre önce döndü. Ancak tüm ülkemiz için harika olan tatil, Agnia Lvovna için bir yas tatili oldu. Zafer Bayramı arifesinde en büyük çocuğu olan oğlu Garik saçma bir şekilde öldü. Çocuk bisiklete binmeye gitti, köşeyi dönüp düşen bir kamyona çarptı, kaldırımın kenarına şakağına çarptı - ve anında öldü ...
Agniya Lvovna kendi içine kapandı, şimdi tüm sevgisini kızı Tanya'ya verdi. Birçoğu şairin işini bırakacağına inanıyordu. Ancak meslektaşları için beklenmedik bir şekilde, 1947'de Zvenigorod yetimhanesine yaptığı geziden sonra yazdığı ve "otuz erkek ve kız kardeş, otuz genç vatandaşı" bir araya getiren "Zvenigorod" şiirini yayınladı.
Agniya Lvovna, kitabın yayınlanmasının hemen ardından, savaş sırasında kızını kaybeden bir kadından bir mektup aldı. Şiirin dizelerinde, tanıdık tonlamaları, çocuğunun anılarını hissetti. Sadece düşünün: Yazarın yeteneği ne olmalı ki, şiiri okuyan anne çocuğu hakkında konuştuğumuzu anlasın!
Ve böylece aslında ortaya çıktı - kitap iki akrabayı birbirine bağlamaya yardımcı oldu. Agniya Lvovna daha sonra "Şiir artı polis" derdi.
"İlk işaret" in ardından başka harfler geldi. İnsanlar, bunun mutlu sonucunu öğrenmiş hikayeler, savaş sırasında kaybolan çocuklarının bulunmasına yardım etmek için Barto'ya dönmeye başladı. Ya da tam tersi: Yetimhanelerde büyüyen, çoğu zaman gerçek adlarını ve soyadlarını bilmeyen çocuklar ebeveynlerini arıyorlardı. Her gün daha fazla mektup geldi. Ve herkesin yardıma ihtiyacı vardı ...
Böylece 1965'te "Bir Adamı Arıyor" radyo programı doğdu. Ayda bir Mayak radyo istasyonunda yayına girdi - Agniya Lvovna yarım saat boyunca aldığı mektupları okudu, aramanın nasıl gittiğini anlattı. Ek olarak, eksik, parçalı verilere dayanan akraba arayışının özel bir Bülteni görünmeye başladı. Her ne kadar meselenin kendisi - gazetecilerin insanları bulmadaki yardımı - şairin icadı olmasa da, doğru yolun anahtarı olarak hizmet edebilecek şeyin çocukluk anıları olduğunu ilk tahmin eden oydu. Çocukların hafızasının çok güçlü olduğunu söylemelerine şaşmamalı. Erkekler ve kızlar, bir yetişkinin genellikle düşünmeden geçtiği küçük ayrıntıların izlenimlerini saklayabilir.
... “Annemle ahududu almak için ormana gittik ve bir ayı ile karşılaştık ve kaçtığımda yeni ayakkabımı kaybettim” ...
… “Babam duvarcı olarak çalıştı. Beni öptüğünde bıyığına battı. Evimizde bir kobayımız vardı. Babası onu ağla yakaladığında "...
... "Yatağımızın üzerinde korkunç yüzlerin örüldüğü büyük bir halı vardı ve onlardan çok korkuyordum" ...
… “Babam veda etmeye geldi, masanın altına saklandım ama beni oradan çıkardılar. Babam uçaklarla mavi bir mayo giymişti ... Bana kocaman bir çanta elma (kırmızı, büyük) getirdi ... Bir kamyonla gittik, elimde bir oyuncak - bir inek sımsıkı tuttum ”...
Arayışlar bazen çok uzun sürdü. Ve bazen, tam tersine, insanlar hemen oradaydı.
İşte kısaca sadece bir hikaye. Barto'nun Find a Man kitabının tamamı okunabilir.
Tsekhanovets kasabasında kocası ve iki küçük oğlu Nikolai ve Valery ile birlikte yaşayan Alexandra Rodionovna Perevozkina yardım istedi. 1941'de kocası öldü. Savaş başladığında, oğlanların annesi ve küçük bir çocuğu olan komşusu Golubeva Ksenia Petrovna aceleyle tahliye edildi. Bir arabaya bindiler ve bombalama başladığında şehri henüz terk etmişlerdi. Ormanda saklandılar. Ve sonra Alexandra Rodionovna tüm belgeleri evde bıraktığını hatırladı. Arkalarından koştu ve döndüğünde çocuklarla birlikte arabaları bulamadı. Aramaya koştu, Kızıl Ordu'nun askerleri ona yardım etti, onu köye götürdüler. Köy meclisi, gerçekten kadın ve çocukların olduğu bir araba olduğunu, ancak nereye gittiklerini kimse bilmediğini söyledi. Annem Minsk'e, sonra da uyuyanlar boyunca Starobin'e ulaştı. Gomel'e, sonra da yaşamak için kaldığım Novozybkov'a yürüdüm.
Savaş sona erdiğinde, Kızıl Haç ona komşu Ksenia Petrovna'yı bulmasına yardım etti. Annesinden, belgeler için kaçtıktan kısa bir süre sonra, insanların komşuyu ve çocukları geçtiğini ve annenin bombalanıp öldürüldüğünü iddia ettiğini öğrendi. Onun öldüğünü düşünerek yollarına devam ettiler. Yedi yaşındaki Kolya, Bialystok bölgesinde, Bobry veya Barsuki köyünde kaldı. Bir yaşındaki Valerik orada kaldı, başka bir aile onu almaya söz verdi.
Radyo yayınının yayınlanmasından kısa bir süre sonra, Minsk'ten Galina Sergeevna Yurieva'dan bir mektup geldi. Nikolai Ivanovich Perevozhkin'in (çocuklukta Kolya'nın liseli olduğunu, görünüşe göre soyadının farklı yazılmasının nedeni bu yüzden) - komşusu olduğunu yazdı. Kolya'nın annesini hatırladığı ve onu gerçekten bomba altında ölü olarak gördüğü ortaya çıktı. Ayrıca o korkunç günü ve hatta bir arabayı nasıl kullandığımı da hatırladım. Bialystok bölgesindeki o köyden, Polonya'daki bir yetimhaneye, ardından 1948'e kadar büyüdüğü Grodno'daki bir yetimhaneye gitti. Sonra Minsk'e taşındı. Böylece anne en büyük oğlunu buldu ...
İşte Nikolai'nin Agniya Lvovna'ya gönderdiği mektubu: “Babamın savaştan önce öldüğünü ve annemin kayıp olduğunu belgelerde yazdım, öldürüldüğünü sandım. Ve bugün kendi annemle Novozybkov'dayım. Elbette, ne ben ne de annem birbirimizi hemen tanıdı. Anne şöyle der: "Dudaklar, burun, gözlerim, ama boynun sağ tarafında doğum lekesi varsa o zaman oğlumsun." Ve ne düşünüyorsun, eşarbımı kendisi çıkarıyor ve boynumun sağ tarafında bir doğum lekesi var. Gözlerinden sevinç gözyaşları fışkırdı ... Sonuçta, yirmi dört yıl boyunca benim ve kardeşinin yasını tuttu ... "
Bir süre sonra Bialystok'tan bir mektup daha geldi. Yazarı, haftalık Belarus dergisi Viktor Rudnik'in gazetecisidir. Hikaye onu derinden etkiledi, Victor yardım teklif etti. Bialystok'ta, 1941 yazında bir işçi ailesi tarafından evlat edinilen bir adam buldu. Adı Lapinsky Zbigniew-Valentin'di. Doğru, Zbigniew-Valentin'in kendisi hiçbir şey hatırlamadı. Ancak Victor, bir gazete aracılığıyla Valery'yi bulmaya yardım etme talebiyle Bialystok bölgesi sakinlerine döndü. Görgü tanıkları cevap verdi ve olan her şeyi yavaş yavaş yeniden inşa etti. En büyük oğul olan Kolya'nın ilk önce büyük Petrovsky ailesi tarafından evlat edinildiği ortaya çıktı (ve ancak o zaman bir yetimhaneye girdi). Ve Valerika, aynı komşusu tarafından aynı köydeki bir çalılığın altına bırakıldı. Köylü Sidorovich'ten çocuğu kendisine götürmesini istedi. Sidorovich kabul etti. Ve sonra bebeği öğrendikten sonra Valerik, çocuksuz Lapinsky eşleri tarafından alındı.
Agniya Lvovna bir hata yapmaktan çok korkuyordu - sonuçta Zbigniew-Valentin Valerik olamazdı. Ve aynı zamanda, her şeyi kontrol etmenin başka bir yolunu, anne ve oğul arasında nasıl bir görüşme ayarlayacağını bilmiyordu. Ancak toplantı farklı düzenlenmişti. İşte Barto'nun hatıraları: “Moskova televizyonundan bize yardım etmesini istedim. Ve Valentin'in yaşadığı Polonya'ya iş gezisine çıkan gazetecilerden biri filmi çekip gönderdi. Ve şimdi Nikolai ile birlikte Moskova'ya davet edilen Alexandra Rodionovna, televizyon stüdyosunun sinema salonuna giriyor. Herkes heyecanlıdır, çünkü artık anne oğlunu tanımalı ya da tanımamalı. Yalnız o sakin, hiçbir şey bilmiyor. Işık söner. Ekranda çekimler belirir: nişanlısı ile uzun boylu, zayıf bir genç mağazada hediyeleri seçmektedir. Sonra gergin sessizlikte annenin sesi duyulur:
- İşte burada, bebeğim! ..
Oğlunun hem ağabeyi hem de babası gibi olduğu ortaya çıktı ... "
Şimdi lütfen mektuptan annenin kendisine yazdığı satırları okuyun. Onları sadece kelimeler çok tiz olduğu için seçmedim. Ama aynı zamanda mektubun bu parçasında, bir zamanlar büyük olan ülkemizin vatandaşlarının birbirlerine karşı tutumları çok açık bir şekilde görüldüğü için: “... İstasyon, sanki bir rüyadaymış gibi insanlarla dolup taşıyordu ... Partinin şehir komitesi buluşmak için mümkün olan her şeyi yaptı. çocuklarım ve sıradan adama bu kadar ilgi gösterdikleri için onlara minnettarım. Tren yaklaşmaya başladığında, platformda duran kondüktörler oğlumun nerede olduğunu göstermeye başladı: ilk vagonun kondüktörü ikinciyi gösterdi, ikincinin kondüktörü üçüncüye ve üçüncü arabanın kondüktörü bayrağı başının üzerine kaldırdı ve böylece tren durana kadar kaldı ... Valery trenden indiğinde onu bana hangi kuvvet çekti bilmiyorum çünkü etrafta bir sürü insan vardı. Kendini boynuma attı ve şiddetle ağladı, sadece "Droga mamusya" dedi ... "
... Agniya Lvovna, program yayınlandıktan bir veya iki yıl sonra harf dalgasının azalacağını düşünüyordu. Ancak bu yalnızca dokuz yıl sonra oldu. Bu süre zarfında 927 aile katıldı.
Ve - son. Barto, 1 Nisan 1981'de öldü. Otopsi yapıldığında, doktorlar birbirlerini şaşkına çevirdi: "Böyle gemilerle nasıl yaşıyordu?" Kanın genel olarak bu kadar tükenmiş ipliklerden kalbe nasıl aktığı onlar için açık değildi. Görünüşe göre bir mucize gerçekleşiyordu. Ve kan aktı ve kalp attı. İnsanlar için.