Kell grubu adını 1945 yılında K1 antikorları ile tanımlanan ilk hasta olan Bayan Kellacher isimli hamile bir kadından almıştır. Bayan Cellano da aynı şekilde K2 antikorları ile tanımlanan ilk hamile kadındır. K0 fenotipi ilk kez 1957 yılında tanımlanmış ve McLeod fenotipi 1961 yılında Harvard’da diş hekimliği öğrencisi olan Hugh McLeod’da bulunmuştur.
Kell sistemi, çeşitli eritrositik antijenleri bir arada gruplayan bir kan grubu sistemidir. En önemli iki tanesi Kell (K, K1) ve Cellano’dur (k, K2). Uluslararası Kan Transfüzyonu Derneği’nin standart isimlendirmesinde bu kan grubu 006/KEL olarak adlandırılır. Kell sistemi yüzey antijeni CD238’e dayanmaktadır.
İsimlendirme
Kell-Cellano sistemi adı artık yaygın olarak kullanılmamaktadır, çünkü o zamandan beri Kell sistemine atfedilen başka kan grubu özellikleri bulunmuştur. Şu anda Kell sistemi 38 antijenden oluşmaktadır.
Arka Plan
Kell sistemi, AB0 sistemi ve Rhesus sisteminden sonra en önemli üçüncü kan grubu sistemidir. Önemi, Kell özelliğinin güçlü bir şekilde immünojenik olmasından kaynaklanmaktadır; yani hemolitik transfüzyon reaksiyonu riski ile antikor oluşumu (anti-K) nispeten sık meydana gelmektedir.
Rhesus faktörünün aksine, Kell sisteminde iki antitetik antijen vardır. Bir hasta rhesus-negatif ise, bu eritrositlerin hücre yüzeyindeki rhesus D proteininin eksik olduğu anlamına gelir. Kell-negatif ise eritrositlerin K özelliği yerine Cellano özelliği taşıdığı anlamına gelir.
Biyokimya
Kell sisteminin dayandığı membran proteini 93 kD moleküler kütleye sahip bir çinko metalloproteazdır. Proteaz, endotelin 3’ün bir proenzimini parçalar ve aktif endotelin 3’ü serbest bırakır. Biyokimyasal olarak, nötral endopeptidazların M13 ailesinden bir endopeptidazdır. Kell proteininden yoksun olan kişilerde (K-null) şimdiye kadar herhangi bir fenotipik kusur bulunmamıştır.
Kell proteini eritrosit membranında XK proteini ile bir kompleks halinde bulunur. İki protein bir disülfit köprüsü ile birbirine bağlıdır. Bu işlevsel bir bağlantı değildir; Kell proteini ve XK proteinindeki kusurlar birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkar.
Genotip
KEL geni kromozom 7 (7q34) üzerinde yer almaktadır. En önemli iki antijen olan Kell ve Cellano kodominant olarak kalıtılır. Bu da üç genotiple sonuçlanır:
- Kell-negatif (kk)
- Karışık Kell-pozitif (Kk)
- homozigot Kell-pozitif (KK)
Kell özelliği serolojik olarak belirlenirse, sonuç “Kell-pozitif” olur, çünkü genellikle sadece K özelliğinin varlığı test edilir (eritrositlerin anti-K ile reaksiyonu). Bu da Kk ya da KK kanı olup olmadığını açık bırakır.
İnsanların %90’ından fazlası Kell negatiftir (kk). Antikor oluşumunu tetiklemekten kaçınmak için, kan nakillerinde yalnızca Kell-negatif kırmızı hücre (RBC) konsantreleri almalıdırlar. Yaklaşık %8’i Kell-pozitiftir, büyük çoğunluğu heterozigottur (Kk). Bu hastalara Kell-negatif (kk) veya Kell-pozitif kan verilebilir (ayrıca bkz: Rhesus-Kell uyumluluğu).
Nüfusun yaklaşık %0,4’ü homozigot Kell-pozitiftir (KK) ve bu nedenle anti-k (anti-cellano) oluşturabilir. Pratikte, muhtemelen k antijeni (cellano) düşük immünojenik olduğu için bu nadiren meydana gelir. Anti-k oluşursa, bu hastalara KK kırmızı hücre konsantreleri sağlanmalıdır, bu da önemli bir tedarik sorunu oluşturur.
Yukarıdaki frekanslar sadece Avrupa kökenli insanlar için geçerlidir; Avrupa dışındaki etnik gruplarda Kell-pozitif özellik çok daha nadirdir. Tanımlanan antijenler neredeyse sadece tek nükleotid polimorfizmlerine dayanmaktadır.
Nadir bir varyant olarak, Kell proteini de bulunmayabilir; buna Kell-null fenotipi veya K(0) denir.
Diğer antijenler
Kell sistemindeki diğer antijenler Penney (K3, Kpa), Rautenberg (K4, Kpb), Sutter (K5, Jsa) ve Matthews (K6, Jsb)’dir. Sadece belirli popülasyonlarda polimorfik olma özelliğine sahiptirler. Çoğu etnik grupta bunlar yüksek frekanslı antijenlerdir. Örneğin Sutter ve Matthews özellikleri sadece renkli insanlarda rol oynar. Avrupa popülasyonunda bu antijenlere karşı duyarlılık nadirdir, ancak antikor oluşumu meydana geldiğinde, uyumlu EC temini son derece zordur.
Kell ailesinin son üyesi olan KEAL antijeni 2017 yılında keşfedilmiştir ve muhtemelen 1:50.000 sıklıkta görülür. Nedeni ölümcül bir fetomaternal uyumsuzluktu.
Tarih
Kell antijeni, Coombs testinin kullanılmaya başlanmasından kısa bir süre sonra, 1946 yılında keşfedilmiştir. İndeks hasta, hemolitikus neonatorum semptomları olan bir çocuğun annesiydi. Hastanın serumu, babadan, çocuktan ve rastgele seçilen deneklerin %9’undan alınan eritrositlerle pozitif reaksiyon vermiştir. Antitetik antijen Cellano 1949 yılında tespit edilmiştir.