Alman paraşütçüler düşman ateşi altında Girit adasına iniyor. 20 Mayıs 1941
80 yıl önce Alman birlikleri Girit'i işgal etti. Stratejik Operasyon Mercury, İkinci Dünya Savaşı'nın en parlak amfibi operasyonlarından biri haline geldi. Almanlar, havadan saldırı ile adayı ele geçirdi.
Ağır kayıplara rağmen Alman Hava Kuvvetleri, verilen görevleri yerine getirerek ana kuvvetlerin inişini sağladı. Sonuç olarak, Üçüncü Reich, Doğu Akdeniz'in iletişimini kontrol altına aldı. Girit için önemli bir üs oldu havacılık и filo... Buradan Balkanlar'daki hava sahasını kontrol etmek, Doğu Akdeniz'deki trafiği kontrol etmek mümkündü.
Merkür Operasyonu
"Marita" Harekatı, Yunan ordusunun tamamen yenilgiye uğraması ve teslim olmasıyla sona erdi. Yunan kralı George ve hükümet Girit'e oradan da Mısır'a kaçtı. 27 Nisan 1941'de Alman birlikleri Atina'ya girdi. 30 Nisan'da Almanlar Yunanistan'ın güney kıyılarına ulaştı. Ülke, Alman ve İtalyan birlikleri tarafından işgal edildi. Üçüncü Reich tarafından kontrol edilen kukla Yunan General G. Tsolakoğlu devleti kuruldu.
İngilizler, sefer güçlerinin çoğunu ortadan kaldırmayı başardılar. Askerlerin bir kısmı Girit'e çıktı ve Yunanlılar da oradan tahliye edildi. Onları burada boşaltmak için tahliyeyi gerçekleştiren gemilere, onları Filistin veya Mısır'a götürmekten daha yakındı. Ayrıca burada daha çok ihtiyaç vardı. Ada, Reich'ın Balkanlar'daki pozisyonlarını tehdit eden stratejik bir dayanak noktasıydı. Buradan İngiliz Hava Kuvvetleri, Balkanlar'daki nesneleri, iletişimi koruyabilir ve Romanya petrol sahalarını tehdit edebilir. İngiliz donanması ve hava kuvvetleri Doğu Akdeniz'deki trafiği kontrol etti. Ayrıca Giritli İngilizler, Alman-İtalyan grubunu Libya'dan temin ettikleri haberleşme saldırılarını güçlendirebilirlerdi.
Daha 1940'taki İtalyan-Yunan savaşı sırasında İngiltere, Girit'i işgal etti ve anakaradaki savaş için gerekli olan Yunan garnizonunun yerini aldı. Adadaki garnizonun temini, aynı zamanda bir deniz üssü haline gelen Souda Körfezi'ndeki uygun bir limandan gerçekleştirildi. Adanın kuzeyinde bulunuyordu ve kuzey kıyısı boyunca uzanan tek normal yolla Maleme, Resmo ve Kandiye hava meydanlarına bağlıydı. Adanın geri kalanında çoğunlukla atlı taşımaya uygun yollar vardı.
Hitler, Girit'in önemini kabul etti. Führer, Ege Denizi'ne İngiliz girişini kapatmak, Yunanistan'dan Romanya ve Bulgaristan'a deniz iletişimi sağlamak, düşmanın Romanya Ploiesti petrol yataklarına saldırabileceği hava alanlarını ele geçirmek için Girit'i ele geçirmeye karar verdi. Ana darbenin hava yoluyla verilmesi planlandı. Nazilerin Hollanda ve Belçika'da deneyimlediği özgün bir operasyondu. Avrupa'da bu büyüklükteki hava indirme operasyonları henüz bilinmemektedir. Sadece bir dizi elverişli koşul çakışırsa gerçekleştirilebilirdi. Ani ve hız. Düşmanın aklını başına alıp adada bir yer edinmesine izin vermek imkansızdı. İniş kuvvetlerini deniz yoluyla taşımak imkansızdı, İngiliz filosu oraya hakim oldu.
Hasarlı bir Alman nakliye uçağı Junkers U-52, Girit'e iniş sırasında yere düştü. İkinci düzlem (arka planda), solda paraşütleri görülebilen paraşütçüleri başarıyla düşürdü.
Girit'teki Maleme havaalanında Alman nakliye uçağı Junkers U-52'yi mahvetti
Malta sorusu
Alman yüksek komutanlığı arasında herkes Girit operasyonu fikrini desteklemedi. Birçoğu başlangıçta orta Akdeniz üzerinde kontrol sağlamak için Malta'yı ele geçirmeyi teklif etti. Bu operasyonun Mussolini tarafından yapılması gerekiyordu. Ancak Duce, Malta'ya saldırmak için filoyu ve hava kuvvetlerini terk etmeye cesaret edemedi. Malta'nın ele geçirilmesi, Kuzey Afrika'daki asker arzını güçlendirmeyi mümkün kıldı, Mihver ülkeleri, Orta Akdeniz üzerinde kontrolü ele geçirdi ve bu da İngilizlerin Mısır ve Orta Doğu'daki konumunu önemli ölçüde kötüleştirdi.
Bu nedenle, Alman filosunun komutanı Amiral Raeder ve diğer yüksek rütbeli komutanlar Girit'teki operasyona karşıydı. Malta'nın ele geçirilmesi daha önemliydi. Keitel ve Jodl liderliğindeki yüksek komuta, Hitler'in hemen Malta operasyonuna başladığını öne sürdü. Girit'teki İngilizler, Alman Hava Kuvvetlerinin Yunanistan topraklarındaki eylemleriyle etkisiz hale getirilebilir. Luftwaffe uçağı, Girit'teki hedefleri kolaylıkla bombalayabilir.
Ancak Führer, Reich için çoktan ölümcül bir karar vermişti. Şu anda tüm talimatları ana hedefe bağlıydı - Rusları yenmek. Bu nedenle İngiltere ile mücadele arka planda kayboldu. Her ne kadar Alman İmparatorluğu, İtalya ile birlikte sadece Girit ve Malta'yı değil, Kıbrıs, Mısır, Süveyş ve Cebelitarık'ı da ele geçirmek için her fırsata sahipti. Hitler'in 28 tarihli 25.04.41 sayılı emri bu anlaşmazlığa son verdi:
“Balkan seferini Girit'i işgal ederek ve onu Doğu Akdeniz'de İngiltere'ye karşı hava savaşı için bir kale olarak kullanarak başarıyla tamamlayın (Merkür Operasyonu)”.
Alman nakliye uçağı Junkers Ju.52 (Ju.52) Girit'teki iniş bölgesine doğru ilerliyor
Alman nakliye uçağı Junkers Ju.52 (Ju.52) Girit'e iniş yaptı
Partilerin kuvvetleri. Almanya
Operasyon için Almanlar çok sayıda uçak kullandı: 500'e kadar nakliye uçağı, 80-100 planör, 430 bombardıman uçağı ve 180 koruma uçağı (General von Richthofen 8. Havacılık Birliği). Anakarada kurulan Alman hava üslerinden Girit'e olan mesafe 120 ila 240 km arasında değişiyordu ve Luftwaffe'nin menzilini aşmadı. Mısır ve Malta'daki İngiliz hava üslerine olan mesafe 500 ila 1000 km arasındaydı. Sonuç olarak, Almanlar tam bir hava üstünlüğü elde etti ve bu onların ana kozu oldu. İngilizler ancak geceleri ve küçük kuvvetlerle baskınlar düzenleyebiliyordu. İngiliz bombardıman uçakları, savaşçıların menzili bombardıman uçaklarına eşlik etmelerine izin vermediği için gün içinde uçamadılar. Bombardıman uçaklarının korunmasız gitmesine izin vermek çok tehlikeliydi.
İngilizler, orada olmadıkları için Girit'te büyük hava kuvvetleri bulamadılar ve başka yönleri açığa çıkarmaya da başlamadılar. İngiliz Hava Kuvvetlerinin adadaki küçük kuvvetleri (yaklaşık 40 araç) düşmana dayanamadı. İniş operasyonunu hazırlamak için Girit'e sürekli Alman hava saldırıları başladığında, İngilizler neredeyse tüm havacılıklarını kaybetti. Ölümlerini önlemek için son İngiliz uçakları Mısır'a transfer edildi. İngilizler ayrıca Alman uçaklarından nakliye kayıplarını önlemek için deniz yoluyla Girit'e ek topçu tedarik etmeyi ve transfer etmeyi bıraktı. Alman Hava Kuvvetleri neredeyse deniz ikmalini engelliyordu. Luftwaffe ayrıca düşman kara kuvvetlerinin olası mevzilerine saldırdı. Ancak iyi kamufle edilmişlerdi, bu nedenle müttefiklerin karadaki kayıpları minimum düzeydeydi.
Alman operasyonu kavramı, ana iniş kuvvetini havadan kaldırmak için paraşüt birliklerinin şok gruplarının kuvvetleri tarafından adadaki üç havaalanının ele geçirilmesini sağladı. İkinci günün sonunda amfibi bir saldırı yapılması ve ağır silahlar getirilmesi planlandı. Operasyon dahil: Alman 7. hava indirme, 5. dağ tüfeği tümenleri, bireysel birimler ve alt birimler. Toplam yaklaşık 25 bin asker. Operasyon, Alman Hava Kuvvetleri'nin kurucusu, 11. Hava Kuvvetleri Komutanı Korgeneral Kurt Student tarafından yönetildi. Amfibi saldırıya yaklaşık 4 bin kişi, 70 gemi katıldı. Ayrıca İtalyan amfibi saldırısının kuvvetleri - yaklaşık 3 bin kişi, 60 gemi. İtalyan Donanması ve Hava Kuvvetleri'nin bir parçası - 5 muhrip ve 25 küçük gemi, 40'tan fazla uçak.
11. Hava Kuvvetleri Komutanı Kurt Arthur Benno Girit'te askerlerle öğrenci
Müttefikler
Başlangıçta İngiliz komutanlığı Girit'i savunmak istemedi. Almanlar tam bir hava üstünlüğüne sahipti. Girit'teki müttefik kuvvetler ağır kayıplara uğrayabilirdi. Ancak Churchill, adanın sert bir şekilde savunulmasında ısrar etti. Ve garnizon güçlendirildi.
Adadaki Müttefik kuvvetler Tümgeneral Bernard Freiberg tarafından komuta edildi. Adada anakaradan tahliye edilen yaklaşık 9-10 bin Rum vardı. 12. ve 20. tümenlerin parçaları, 5. Girit tümeninin taburları, Kandiye garnizonu, jandarma taburu, eğitim alayları, harp okulu öğrencileri ve diğer birimler. Evde yaşanan felaket birçok askerin morali bozuktu. Yerel, eğitim birimleri ve milisler kötü silahlanmış ve eğitilmişti. Ağır silahları yoktu, Yunanistan'da terk edildiler. Mühimmat eksikliği büyük bir sorundu.
İngiliz birlikleri adanın bir garnizonundan - yaklaşık 14 bin kişi ve Yunanistan'dan tahliye edilen birimler - yaklaşık 15 bin kişiden oluşuyordu. İngiliz grubunun çekirdeği 2. Yeni Zelanda Tümeni, 19. Avustralya Tugayı ve 14. İngiliz Piyade Tugayı idi. Toplamda, müttefik kuvvetler yaklaşık 40 bin askerden oluşuyordu. Ayrıca birkaç bin yerel milis.
Yunanistan'dan kaçan İngilizler, neredeyse tüm ağır silahlarını ve ekipmanlarını terk ettiler. Adaya neredeyse hiç yenisi getirilmedi. Sonuç olarak, Müttefikler yaklaşık 25 tanklar ve 30 zırhlı araç, yaklaşık 100 tarla ve uçaksavar silahı. Denizden askerler, Amiral E. Cunningham'ın Akdeniz filosu tarafından desteklenebilir: 5 uçak gemisi, 1 savaş gemisi, 12 kruvazör, 30'dan fazla muhrip ve diğer gemi ve gemiler. Filo adanın kuzey ve batısında konuşlandırıldı.
Böylece İngiliz komutanlığı filoya güvendi. Güçlü filo, ancak varlığıyla düşmanın tüm iniş planlarını bozabilirdi. Açıkçası, bu Girit'teki Hava Kuvvetlerinin yokluğuyla, garnizonu ağır silahlarla, özellikle topçu ve hava savunma sistemleriyle güçlendirmeyi reddetmesiyle bağlantılı. Adadaki müttefiklerin güçlü bir hava savunması yoktu (yalnızca bir hafif pil), bu da havadan gelen saldırıyı engelleyebilecek veya onu kanayabilir. Çok az topçu vardı. Mevcut tanklar teknik olarak yıpranmıştı, çoğu korugan olarak kullanıldı. Piyade, düşman iniş bölgelerine hızlı bir transfer için ulaşıma sahip değildi.
İngiliz Donanması gemileri, Alman uçaklarının baskınından sonra Souda Körfezi'ndeki deniz üssünde yanan
İngiliz askerlerinin Girit'ten tahliyesi
İstihbarat hataları
Alman askeri istihbaratının (Abwehr) başı Amiral Canaris, yüksek komutanlığa Girit'te sadece 5 bin İngiliz askeri bulunduğunu ve Yunan askeri bulunmadığını söyledi. Almanlar, İngilizlerin Yunanistan'dan Mısır'a tüm birlikleri tahliye ettiğine inanıyordu. İstihbarat başkanı ayrıca, cumhuriyetçi ve monarşizm karşıtı duyguları göz önüne alındığında, yerel halkın Almanları kurtarıcılar olarak kabul edeceklerini belirtti. Aynı zamanda, Abwehr adada iyi bir ajan ağına sahipti ve gerçek durum hakkında bilgi sahibi olamazdı. Bunu akılda tutarak, Canaris aslında İngiliz İmparatorluğu için çalıştı, sadece Wehrmacht'ın yerini aldı. İniş operasyonu tamamen çöküşle sonuçlanacaktı. Akdeniz'deki eylemlerden hayal kırıklığına uğrayan Hitler, yalnızca Doğu'ya gitmek zorunda kaldı.
Yunanistan'ı işgal eden 12. Alman ordusunun istihbaratı daha objektif verilere sahipti. Bununla birlikte, İngiliz garnizonunun (15 asker) ve anakaradan tahliye edilen Yunan kuvvetlerinin büyüklüğünü de önemli ölçüde küçümsedi. 12. Ordu komutanı General A. Lehr, Girit operasyonu için iki tümenin yeterli olacağından emindi, ancak 6. Dağ Tümeni'ni Atina bölgesinde yedekte bıraktı. Böylece Almanlar düşmanın gerçek güçlerini bilmiyorlardı, sayılarını ve savaşma ruhunu küçümsediler. Ve neredeyse bir tuzağa düşüyorlardı.
Girit'teki Alman paraşütçülerin refakatinde İngiliz mahkumlar sütunu
Girit'te ele geçirilen İngiliz zırhlı personel taşıyıcısı Universal Carrier No. 11552'deki Alman askerleri
Almanlar, düşmanın bir dizi keşif ve planlama başarısızlığı da yaptığı için şanslıydı. İngilizlerin sayı ve hatta silahlanma konusunda Alman paraşütçülere göre bir avantajı vardı. Amfibi silahlar ilk adımlarını atıyorlardı. Alman paraşütçülerin sadece dörtte biri kompakt makineli tüfeklere sahipti. Diğerlerinin karabinaları vardı. Hafif makineli tüfekler ve mühimmatla birlikte, özel kaplara insanlardan ayrı olarak atıldılar. Hafif toplar, havanlar ve diğer ekipmanlar da atıldı. Konteynerler kontrol edilemiyordu, rüzgar tarafından uçup gidiyordu. Sonuç olarak, paraşütçüler (makineli tüfekler hariç) yalnızca tabancalar, el bombaları ve bıçaklarla silahlandırıldı. Paraşütçüler, içinde silah ve mühimmat bulunan konteynırlar aramalı, bunlara savaşlarla girmeli ve ağır kayıplar vermeliydi.
İngilizler, havadan saldırı için önceden hazırlanmış olsalardı, zayıf silahlı ve küçük düşmana göre tam bir avantaja sahip olacaklardı. İngilizler, Yunanistan anakarasındaki radyo dinleme ve istihbarat verilerinden Nazilerin amfibi bir operasyon hazırladığını biliyordu. Hava keşfi, Alman hava kuvvetlerinin anakarada ve adalarda bulunan ve bir Alman operasyonunun hazırlandığını gösteren hava alanlarındaki yoğunlaşmasına dikkat çekti. İngiliz komutanlığı, şifresi çözülmüş Alman müzakerelerinden veri aldı. Bu nedenle Giritli grubun komutanı Freiberg, hava alanlarının ve adanın kuzey kıyılarının savunmasını güçlendirmek için önlemler aldı.
Ancak, garip bir kafa karışıklığı ortaya çıktı. İngilizler denizde savaşmaya alışkındır ve "denizcilik" terimiyle düşünürler. "İnişi" okuduk ve deniz olduğuna karar verdik! Sahilin gözetim ve savunmasını güçlendirmeye başladılar. Birlikleri iç bölgelerden uzaklaştırdılar, kıyıya aktardılar ve aceleyle tarla tahkimatlarını kurdular. General Freiberg, Kandiye'de, Resmo'da, Souda Körfezi'nde ve Maleme'de olmak üzere dört grup asker oluşturdu. Freiberg ayrıca, Almanların ele geçirilirlerse takviye güçlerini onlara aktarmasını önlemek için hava alanlarının imha edilmesini önerdi. Yüksek komuta, doğru olduğu ortaya çıkan bu teklifi reddetti.
Devam edecek ...