We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Louisbourg kuşatması ve düşüşü, 2 Haziran-27 Temmuz 1758 (Kanada)1758'deki Fransız ve Hint Savaşı'nın en önemli operasyonu. Louisbourg, Fransızların Kanada kolonilerine erişimini korudu ve ele geçirilmesi koloniyi izole etti ve güçlendirmesi çok zordu. Pitt, saldırı için en iyi birlikleri ve komutanları sağlamaya kararlıydı. Ordunun komutanı, James Wolfe de dahil olmak üzere enerjileriyle tanınan üç tugay tarafından desteklenen Tümgeneral Jeffrey Amherst idi. Ordu 13.200 sayılı ve büyük bir topçu treni tarafından desteklendi. Filonun komutası Amerikan sularını bilen Amiral Boscawen'e verildi. Kendisine yirmi bir savaş gemisi ve on dört fırkateyn verildi. Tüm saldırı, kötü hava koşulları ve Atlantik'i geçen sorunlar nedeniyle ertelendi ve birleşik filo ve ordu 24 Mayıs'a kadar hazır değildi ve tüm planı programın çok gerisinde bıraktı. Asıl amaç Louisbourg'u Haziran ayı sonuna kadar ele geçirmekti, ancak İngilizler 2 Haziran'a kadar gelmedi. Fransızların kasabadaki garnizonda 7.000 adamı vardı ve limana bir deniz saldırısını önlemeye yetecek kadar, hattan beş gemiyi limana sokmayı başardılar.
İngiliz başarısı belli bir miktar şansa indi. Fransızlar bariz iniş yerlerini güçlendirmişlerdi ve İngilizler 8 Haziran'da karaya çıkmaya çalıştıklarında, iki astsubay Fransızların güçlendirmediği küçük ve kayalık bir dere fark edip saldırıyı oraya yönlendirdiğinde feci bir geri tepmeye yakındılar. açıklık. Fransızlar ne olduğunu anladıklarında, birkaç bin İngiliz askeri karaya ulaşmıştı ve Fransızlar kasabaya geri çekilmek zorunda kaldılar. Kuşatmanın geri kalanı dramatik değildi. İngilizlerin silah hattını tam olarak kurmaları Temmuz ayı başlarına kadar sürdü, ardından kasabanın çoğu savunmasız kaldı. Fransızların son umudu, silahları kuşatmayı tehdit edebilen hattın gemileriydi, ancak 21 Temmuz'da şanslı bir atış beşten birinin barut deposuna çarptı ve yangın iki kişiye daha yayıldı. Yanan gemiler, dolu silahları yeterince sıcak olduğunda hem kasabayı hem de diğer gemileri tehdit ederek kasabaya büyük zarar verdi. Kasaba ve garnizon nihayet 27 Temmuz'da teslim oldu ve Britanya'nın savaş sırasındaki ilk zaferi oldu.
Yedi Yıl Savaşı Üzerine Kitaplar |Konu Dizini: Yedi Yıl Savaşı
Fransız ve Hint Savaşı: Louisbourg Kuşatması (1758)
Louisbourg Kuşatması 8 Haziran'dan 26 Temmuz 1758'e kadar sürdü ve Fransız ve Kızılderili Savaşı'nın (1754-1763) bir parçasıydı. St. Lawrence Nehri yakınında bulunan Louisbourg'daki kale, Yeni Fransa'nın savunmasının kritik bir parçasıydı. Quebec'e saldırmak isteyen İngilizler, ilk olarak 1757'de kasabayı ele geçirmeye çalıştılar, ancak engellendiler. 1758'deki ikinci bir girişim, Tümgeneral Jeffery Amherst ve Amiral Edward Boscawen tarafından kasaba yakınlarındaki kara kuvvetleri tarafından yönetilen büyük bir sefer gördü ve savunmasını kuşattı. Birkaç hafta süren savaşın ardından Louisbourg, Amherst'in adamlarına düştü ve St. Lawrence'ı yükseltmenin yolu açılmıştı.
Savaş düzeni
İngiliz kuvvetleri, büyük istila filosu bir araya gelirken ordu ve donanma birimlerinin Mayıs ayının çoğunu birlikte eğitimle geçirdiği Nova Scotia, Halifax'ta toplandı. Büyük Pontack'ta büyük bir toplantıdan sonra, 29 Mayıs'ta Kraliyet Donanması filosu Halifax'tan Louisbourg'a doğru yola çıktı. Filo, 150 nakliye gemisi ve 40 askerden oluşuyordu. Bu gemilerde, neredeyse tamamı düzenli olan (Amerikan korucularından oluşan dört bölük dışında) yaklaşık 14.000 asker bulunuyordu. Kuvvet üç bölüme ayrıldı: kırmızıJames Wolfe tarafından komuta edilen, MaviCharles Lawrence tarafından komuta edilen ve Beyaz Edward Whitmore tarafından komuta edildi. 2 Haziran'da İngiliz kuvveti, Louisbourg'dan 3 mil (4,8'160km) uzaklıkta bulunan Gabarus Körfezi'ne demir attı.
Fransız komutan (ve Île Royale valisi), Chevalier de Drucour'un emrinde, limandaki Fransız savaş gemilerinden yaklaşık 3.500 denizci ve denizcinin yanı sıra yaklaşık 3.500 denizci ve denizci vardı. Bununla birlikte, önceki yılın aksine, Fransız donanması önemli sayıda toplanamadı ve Louisbourg'daki Fransız filosunun İngiliz filosu tarafından beşe bir sayıca geride kalmasına neden oldu. Drucour, Kennington Koyu'ndaki bir topçu bataryası gibi diğer savunmaların yanı sıra yaklaşık 2.000 Fransız askeri tarafından siperlerin hazırlanmasını ve yönetilmesini emretti.
Louisbourg Kuşatması, 2 Haziran-27 Temmuz 1758 (Kanada) - Tarih
Louisbourg Kuşatması, 1758
Larry Ostola tarafından
Louisbourg'a iniş
ben Haziran 1758'in başlarında, Amiral Boscawen komutasındaki İngiliz filosu, Louisbourg Kalesi'nden kısa bir mesafede, kıyıdan aşağısındaki Gabarus Körfezi'ne geldi ve acil bir saldırı için hazırlıklar yapıldı. Ordu, Tuğgeneral Whitmore komutasındaki sağ kanat, Tuğgeneral Lawrence komutasındaki sol kanat ve Tuğgeneral James Wolfe komutasındaki sol saldırı olmak üzere üç kısma ayrıldı. Seferin komutanı General Jeffrey Amherst'e verildi.
40'ıncı tabur bölükleri sol kanatta yer alırken, Grenadiers, bugün Kennington Koyu olarak bilinen ve bir parçası olan "tatlı su koyu" civarında çıkarmayı yönetecek sol saldırının bir bölümünü oluşturdu. Ulusal Tarihi Sit Alanı.
Bölgedeki sörf oldukça engebeli ve koya bakan tepelerde Fransızların diktiği taş surlar hala görülebiliyor. Esasen, İngiliz "planı", toplarla donatılmış, iyi korunan bir mevziye karşı denizden önden saldırı girişiminde bulunmaktı.
8 Haziran'da girişim yapıldı ve ilk başta başarısızlığa mahkum gibi göründü, ancak sonunda bir iniş noktası keşfedildi. Amherst'in sözleriyle
". düşman. çok akıllıca davrandı, tekneler kıyıya yanaşana kadar tek bir kurşun bile atmadı ve ardından tüm top ve tüfek ateşini üzerlerine yöneltti: dalga o kadar büyüktü ki, kıyıda bir tekne alacak yer bulmak zordu. Düşmanın ateşine ve dalganın şiddetine rağmen, Tuğgeneral Wolfe amacının peşinden gitti ve koyun hemen soluna indi, mevzi aldı, düşmana saldırdı ve onları geri çekilmeye zorladı. Birçok Tekne taştı, birkaçı Parçalara ayrıldı ve tüm adamlar kıyıya çıkmak için suya atladı. Birlikleri karaya çıkarmak çok zaman aldı, düşmanın geri çekilmesi, daha doğrusu kaçışı şimdiye kadar gördüğüm en engebeli ve en kötü zeminden geçti ve takip, şimdiye kadar kullanılmayan tüm kasabadan bir top atışıyla sona erdi. , Alayların üzerine yürüdükleri ve Silahlarına yattıkları, onu ne kadar yakın bir yerde kamp kurabileceğime işaret etti. Rüzgâr şiddetlendi ve kıyıdan bir şey alamadık. ".
İniş sonunda başarılı bir şekilde yapılmış olsa da, İngilizlerin başarılarını takip etmeleri biraz zaman aldı, hava koşulları iniş malzemeleri ve topçularda biraz gecikmeye neden oldu.
İngiliz Kampı, 1745'tekinin yerindeydi ve kampın kalıntıları ve onu çevreleyen toprak işleri hala açıkça görülebiliyor.
12 Haziran'da yoğun bir sis örtüsü altında Wolfe ve 40. Alay'ın Grenadiers'ı da dahil olmak üzere yaklaşık 1200 asker, limanın çevresini dolaşarak Fransızlar tarafından yakın zamanda terk edilmiş olan Fener Burnu'nu ele geçirdi. 19 Haziran'daki pillerden Wolfe, Limanın ağzını koruyan kritik Island Battery'ye ateş açtı.
25 Haziran'da, Ada Bataryası harabeye dönmüştü ve Wolfe'un kuşatma çalışmaları, Kale'nin kendisine daha da yaklaşarak, Deniz Feneri Noktası'ndan limanın yarısına kadar uzanıyordu. Kuşatma sırasında Wolfe her yerdeydi. Bir yazarın sözleriyle: . O çok uyanıktır, askerleri gibi yaşar ve o kadar zinde hareket eder ki, birçokları tarafından birkaç gün içinde Batı Kapısı'nı ihlal etmesi ve Generallerin içeri girme Hakkınızı Arzulaması beklenir."
1 Temmuz'da, bir Fransız saldırısını kasabadan geri püskürtmek sırasında, Wolfe, Dauphin Kapısı'na (canlandırmanın yapılacağı bölgede) bakan yüksek bir yere sahip oldu ve İngilizlerin şehri ve ana binayı yok etmeye başlamasına izin verdi. savunma işleri.
9 Temmuz'da, bir Fransız sortisi İngiliz hattını kırıp Fransızların bazı kuşatma yapılarını yok etmesine izin verdiğinde (ve yirmi sekizini ele geçirmesine) izin verdiğinde küçük bir aksilik yaşandı. bombacılar - şüphesiz 22. ve 45. mahkumlardan). Ancak hasar kısa sürede onarıldı ve kuşatma, Kale'nin uzak tarafındaki İngiliz bataryalarının nihayet şehre ateş açmasıyla yeniden başladı. 16 Temmuz'a kadar, Dauphin Kapısı'ndan iki yüz metre ötede İngiliz topları vardı.
Louisbourg kuşatmasının bir sonraki aşaması, limanı koruyan beş Fransız gemisinin yok edilmesine odaklandı. Lighthouse Point'teki batarya ateş açtığında, bu gemiler parçalara ayrılmamak için kasabaya mümkün olduğunca yakın hareket ettiler. Beş kişiden üçü o kadar sığ sudaydı ki aslında karaya oturmuşlardı. İngiliz topları Kale'ye yaklaştıkça, gemiler bir miktar hasar almaya başladı ve 21 Temmuz'da bir atış gemilerden birinde bazı fişekleri patlattığında bir felaketle sonuçlandı. Ortaya çıkan yangın hızla diğer iki gemiye yayıldı ve üçü de su hattına kadar yandı.
Bombardıman sırasında askerler ve kasaba sakinleri çok acı çekti. Neredeyse hiçbir örtü ya da dinlenmeye gerek yoktu. 22 Temmuz itibariyle, 48 silah kasabaya ateş ediyordu (coehorns ve royals hariç), bunlardan 33'ü yirmi dört veya otuz iki libre idi.
25 Temmuz gecesi İngilizler şaşırttı ve kalan iki gemiye binerek birini imha etti ve diğerini limana çekti. Bu eylemin ardından liman İngilizlere açık kaldı. Kasaba harabeye dönmüş, garnizon tükenmiş ve savunmalar paramparça olmuş, geriye kalan tek seçenek teslimiyetti. 27 Temmuz'da Hopson'ın Grenadier Şirketleri, Royals ve Amherst'in 146'ları kasabayı resmen ele geçirdi.
Kuşatma sırasında İngilizler 195 ölü ve 363 yaralı kaybetti. Fransız kayıplarının 400 ile 800 arasında olduğu tahmin ediliyordu.
Kral, Louisbourg'da alınan ve son zamanlarda Kensington'daki saraya getirilen renklerin St. Paul katedral kilisesine uygun at ve ayak bombacı müfrezelerinin yatırılmasını emretmekten memnun olduğu için Kensington'da saat 10'da geçit töreni yapmaları emredildi. #146 saat ve majestelerinin önünde aşağıdaki sırayla yürüdü:
Bir çavuş ve on iki at bombacısı.
Bir saha görevlisi ve orantılı olarak memurlar
At bombacısı muhafızlarının fourscore müfrezesi
Sonra seksen cankurtaran, sancakları, su ısıtıcısı davulları ve trompetleriyle orantılı subaylarla.
Sonra bir çavuş ve piyadelerden on iki el bombası.
Ardından, on bir Fransız rengini taşıyan piyadelerin on bir çavuşu ilerledi.
Ardından, ayak korumalarının dört Grenadiers şirketi yürüyüşü kapattı.
Bu şekilde Kensington'dan Hyde Park'tan Green Park'a, St. James's Park'a ve St. James's ahır bahçesinden Pall Mall'a ve böylece St. Paul'un batı kapısına ilerlediler. Renklerin dekan tarafından karşılandığı #146'lar ve koronun katıldığı bölüm, Kule'de ve St. James's Park'ta silahların ne zaman ateşlendiği hakkında.
Bu renkler, majestelerinin kollarının önemli Louisbourg kalesi, Cape Breton ve St. John adalarının küçültülmesindeki başarısının kalıcı bir anıtı olarak, katedralin batı kapısının yakınına yerleştirilmiştir. " -Londra Gazetesi
Telif hakkı Larry Ostola 1999
Üniforma Tabloları:
Telif Hakkı 1995-2021: Olmadıkça aksi belirtilmedikçe, bu web sitesinde yer alan tüm bilgiler, resimler, veriler uluslararası hukuk kapsamında telif hakkı ile korunmaktadır. Burada yer alan materyallerin izinsiz kullanımı kesinlikle yasaktır. Her hakkı saklıdır. Access Heritage Inc (eski adıyla Ayrımcı Genel), bu web sitesindeki herhangi bir içeriğin kullanımından hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz. Kullanım Koşullarına bakın.
Kral George'un Savaşı: Louisbourg Kuşatması
1745'in ilk baharı, New England'ın savaşa hazırlandığını gördü. Limanlar, çiftçilerden, balıkçılardan, tüccarlardan ve sınırda yaşayanlardan oluşan yeni yetiştirilmiş, deneyimsiz bir sömürge ordusunu savaşa taşımaya hazırlanan derme çatma bir donanma olarak hareketliydi. Beklenmedik hedef, Boston'un yaklaşık altı yüz mil kuzeydoğusundaki Fransız kolonisi Ile Royale'in başkenti ve son derece tahkim edilmiş bir liman olan Louisbourg'du.*
Büyük Britanya ve Fransa arasındaki uzun süredir devam eden sömürge rekabetleri seferi körükledi. On sekizinci yüzyılın ortalarına gelindiğinde, İngiltere, Portekizli ve İspanyol balıkçıları zengin Newfoundland bankalarından sürmüştü New Holland ve New Sweden, New York ve Delaware'in İngiliz kolonileri haline gelmişti ve birçok Kuzey Amerikalı yerlinin büyük bir kısmı katledilmiş ve yerlerinden edilmişti. Avrupalı güçler arasında yalnızca kuzeyde Fransızlar ve güneyde İspanyollar İngiliz egemenliğine karşı çıktılar.
Kuzeydoğuda, doğal engeller New England ve New France'ın merkez bölgelerini ayırdı. Champlain Gölü ve Hudson Nehri, New York ve Montreal arasında bir koridor sunuyordu, ancak rakip yerleşimleri ayıran mesafe, her birine bir güvenlik önlemi sunuyordu. Maine, hem New England kolonileri hem de Fundy Körfezi'ndeki Acadian yerleşimleri tarafından talep edilen tartışmalı bir bölgeydi.
Utrecht Antlaşması'nın İspanyol Veraset Savaşı olarak adlandırılan İngiliz sömürgecilerin Kraliçe Anne Savaşı'nı sona erdirdiği 1713'ten beri İngiltere ve Fransa arasında huzursuz bir barış vardı. Bu barış, Fransa'nın Büyük Britanya'ya savaş ilan ettiği Mart 1744'te sona erdi. Avusturya Veraset Savaşı ya da Kral George'un Savaşı, kısa süre sonra, savaşanların Kuzey Amerika kolonilerini yuttu; Louisbourg'daki Fransızlar, savaş durumuna ilişkin haberleri, savaşlarından üç hafta önce, Mayıs ayı başlarında aldıklarında ilk avantaj elde ettiler. Boston'daki İngiliz meslektaşları.
Fransa, yeni anlaşmazlığı otuz bir yıl önce İngiltere'ye bırakılan Nova Scotia'yı kurtarmak için altın bir fırsat olarak gördü. Nova Scotia'nın yerli yerli sakinleri olan Mi`kmaq'ın saldırıları, İngiliz yerleşimini Annapolis Royal ve Canso'daki müstahkem karakollarla sınırlamıştı.
Fransızlar ilk olarak, Nova Scotia'nın en doğu ucunda bulunan ve 1720'ler ve 1730'larda 250'ye kadar gulet ve 3.000 balıkçı çalıştıran önemli bir mevsimlik New England balıkçılığı olan Canso'ya saldırdı. Louisbourg'dan deniz yoluyla sadece altmış mil uzaklıkta bulunan İngiliz limanı, Acadian tarım arazilerinden hayati bir tedarik yolunu tehdit etti. Louisbourg o baharda yiyecek sıkıntısı çektiği için açlık, harekete geçmek için etkili bir teşvik oldu. Balıkçı gemilerini nakliye aracı ve iki korsanı eskort olarak kullanarak, 350 asker ve Kaptan François Du Pont Duvivier komutasındaki denizci saldırıya geçti.
İlkel tahkimatları savunan sadece seksen yedi askerle, İngilizler kısa bir bombardıman ve minimum direnişten sonra teslim oldular. Fransızlar hem tahkimatları hem de yerleşimi yok etti ve garnizonu, ailelerini ve birkaç balıkçıyı tutsak olarak Louisbourg'a geri götürdü.
Fransız korsanlar, New England'ın balıkçılık ve ticaretine saldırarak bu başarıyı izledi. Akıncılar, Nova Scotia kıyılarında karşılaştıkları rakip gemilere saldırarak başladılar ve sonunda erişimlerini New England'ın kendisine kadar genişlettiler. Louisbourg'a gidip gelen Fransız savaş gemileri de New England gemilerine saldırdı. Ancak İngiliz kolonileri kısa sürede kendi korsanlarıyla yanıt verdi ve Ağustos ayına kadar Louisbourg'daki Fransız gemilerini büyük ölçüde şişeledi.
Canso'nun yıkımıyla Annapolis Royal, Nova Scotia'da kalan tek İngiliz kalesi oldu. Garnizonu da yetersiz ve donanımsızdı, ancak toprak surları yakın zamanda onarılmıştı ve savunucuları bir saldırı bekliyordu. Massachusetts Valisi William Shirley, düşmanı kolonisinin kıyılarına çıkaracak domino benzeri bir dizi Fransız başarısından korkarak Annapolis Royal'in savunmasına destek topladı. Massachusetts neredeyse iki yüz adam yetiştirdi (birçoğu Annapolis Royal'e varana kadar silahlarını almayacaktı).
İngiliz yerleşimine ilk saldırı Fransızlardan değil, Mikmaklardan geldi. 12 Temmuz'dan 16 Temmuz'a kadar, Fransız misyonerler tarafından teşvik edilen yaklaşık üç yüz Mi'kmaq ve komşu Maliseet, kaleye saldırdı. Topçu eksikliği, Yerli savaşçıların karakolu ele geçirme konusunda yetersiz olduklarını kanıtladılar ve Massachusetts'ten zamanında takviye kuvvetlerinin ortaya çıkması, Mi'kmaq saldırganlarının önce geri çekilmesine ve ardından dağılmasına neden oldu. Massachusetts'ten ek takviyeler yazın daha sonra geldi.
Fransız saldırısı nihayet Ağustos ayında François Du Pont Duvivier komutasındaki bir Louisbourg müfrezesinin 50 Fransız askeri, 160 Mi`kmaq ve 70 Maliseet kuvvetiyle Annapolis Royal'e varmasıyla geldi. İki Fransız savaş gemisinden destek bekleyen Duvivier, taciz edici gece saldırıları başlattı. Sonunda, İngiliz komutan Paul Mascarene, bir ateşkesi kabul etti ve Fransız savaş gemileri geldiğinde ve geldiğinde teslim olmayı kabul etti.
Devam eden gecikmeden rahatsız olan Duvivier, ateşkesi terk etti ve savaşa devam etti. Hiçbir Fransız gemisi görünmemesine rağmen, Duvivier, daha yüksek rütbeli bir subay olan Michel de Gannes'in geri çekilme emrini verdiği 2 Ekim'e kadar inatla kuşatmayı sürdürdü.
Ertelemeye rağmen, New England, Louisbourg'u ciddi bir askeri tehdit olarak görmeye devam etti. Ne de olsa Annapolis Royal, yakalanmaktan zar zor kurtulmuştu ve 1745'te daha kararlı ve daha iyi koordine edilmiş bir saldırı başarılı olabilirdi. Vali Shirley, Nova Scotia'nın kaybedilmesi ve bunun sonucunda binlerce Acadian'ın Fransız otoritesine geri dönmesinin, Maine ve hatta New Hampshire'daki İngiliz yerleşimini tehdit edeceğinden korkuyordu. Üstelik Louisbourg, New England'ın deniz taşımacılığını rahatsız eden özel kişiler ve donanma gemileri için hala güvenli bir sığınak görevi görüyordu ve Fransız kolonisi, Atlantik balıkçılığında, özellikle de güney Avrupa'nın kurutulmuş balık pazarlarında ekonomik bir rakipti. Tutkular, Protestan New England ve Roma Katolik Yeni Fransa arasındaki dini düşmanlık tarafından daha da alevlendi.
Yine de New England'daki pek çok kişi, Fransız kalesine doğrudan bir saldırının bilgeliği konusunda güçlü şüphelere sahipti. Yasaklara rağmen, New Englandlılar yıllarca Louisbourg'da ticaret yaptılar ve önemli tahkimatlarını iyi biliyorlardı. Oradaki Fransız garnizonu büyüktü (yaklaşık 1.500 düzenli ve milis) ve liman kıyısındaki bataryaları ağır toplarla doluydu. New England hem askeri düzenli hem de topçudan yoksundu. Pek çoğu, Ben Franklin'in Massachusetts'teki kardeşine, tahkim edilmiş kasabaların kırılması zor cevizler olduğu ve dişlerinizin buna alışık olmadığı yönündeki nasihatine katılıyor.Güçlü yerler almak, çıraklık yapmadan üstlendiğiniz özel bir meslektir. . . . Ancak bazıları, kalelerin enfiye kadar kolay alındığını düşünüyor.
Kararsız, Vali Shirley ve destekçileri, 1744-45 sonbahar ve kış aylarında New England kolonilerini, özellikle Massachusetts'i Louisbourg'a bir saldırının pratik olduğuna ikna etmek için kampanya yürüttüler. Argümanlarını, 1744 yazını Louisbourg'da geçirdikten sonra ülkelerine geri gönderilen Canso mahkumlarından kasabanın zayıflıklarına ilişkin raporlarla desteklediler. Bu görgü tanıkları, birliklerin moralinin düşük olmasına ek olarak, Louisbourg'un duvar tahkimatlarının kötü durumu hakkında rapor verdiler ve toplarının çoğunun, özellikle de karaya bakanların monte edilmediğini ve bu cephenin deniz tarafına göre daha az korunaklı olduğunu ortaya koydular. .
New England'lıların siyasi ve ekonomik kaygılarını bol miktarda ganimet vaatleri, kalenin zayıflığı iddiaları ve din adamlarının 'Şeytanın Kalesi' hakkındaki uyarılarıyla birleştirerek, saldırının savunucuları yakın ama sonuçta başarılı oldular. kampanya. 5 Şubat 1745'te Massachusetts Temsilciler Meclisi, diğer İngiliz kolonileriyle birlikte Louisbourg'a karşı harekete geçme planını kıl payı onayladı.
Massachusetts'in önderlik etmesiyle, koloniler hızla dört bin kişilik bir kara kuvveti topladı ve onları Louisbourg'a taşımak için gerekli gemileri topladı. Daha sonra Maine Bölgesi'ni de içeren Massachusetts, Connecticut ve New Hampshire'ın her biri birer tane yetiştiren yedi alay topladı. Rhode Island bir savaş gemisine katkıda bulundu ve (kuşatma sona erene kadar gelmeyen) üç bölük asker sağladı ve New York çok ihtiyaç duyulan bazı topçuları yonttu. Uzun süredir Louisbourg'a karşı bir keşif seferini savunan Amiral Peter Warren, İngiliz Amiralliği'nin genel emirlerine katılmasını haklı çıkardı ve onu "Fransızlara karşı herhangi bir Girişim" yapmaya teşvik etti.
Tanınmış bir tüccar, Massachusetts Konseyi üyesi ve Kittery, Maine'den milis subayı William Pepperrell, seferin komutanı oldu. Nisan ayı başlarında, misyonları için deniz desteği teyit edilmeden önce, birlikler Nova Scotia'ya doğru yola çıktı ve küçük sömürge savaş gemilerinden oluşan bir filo Louisbourg açıklarında abluka görevini üstlendi. Massachusetts'teki büyük birlik, Canso'daki randevularına giderken, nakliye araçlarını dağıtan bir fırtınayla karşılaştı. Bir New England'lı, gemisinin ‘A Çok Hastaneye çevrildiğini bildirdi, hepimiz Hastaydık, Büyük veya Küçük Derecede.’
New England kuvveti Canso'da toplandıktan sonra bile, Pepperrell, ilkbaharda sürüklenen buzun, filonun kuşatma sırasında demirlemeyi amaçladığı Gabarus Körfezi'nden ayrılmasına kadar beklemek zorunda kaldı. New Englandlılar, Canso'daki zamanı çok ihtiyaç duyulan eğitim ve limanın savunmasını yeniden inşa etmek için kullandılar.
3 Mayıs'ta İngiliz savaş gemisi Eltham altmış silahın hoş geldiniz haberiyle geldi süper–Warren’'nin amiral gemisi– ve diğer birkaç donanma gemisi saldırıya katılacaktı. Bir hafta sonra, sürüklenen buzun ayrılmasıyla keşif gezisi Louisbourg'a doğru yola çıktı. Port Toulouse'daki (St. Peters) ve ardından Niganiche'deki (Ingonish) Fransız yerleşimlerine karşı da Ile Royale'de iki küçük saldırı düzenlendi.
Bu arada Louisbourg'daki yetkililer, yaklaşan saldırının ölçeğinden habersiz kaldılar. 1744 sonbaharında Boston'dan dönen mahkûmlar, planlı bir saldırı konusunda uyardılar, ancak ayrıntı vermediler. Fransızlar, kırılgan İngiliz kolonilerinin birleşik eylemden aciz olduğunu düşündüler. Resmi bir kuşatma, İngiltere'den destek gerektireceğini ve böylece takviye kuvvetlerinin Fransa'dan yola çıkması için zaman tanıyacağını düşündüler.
Louisbourg'un geçici komutanı Louis Du Pont Duchambon, Canso'da rahatsız edici faaliyetler hakkında bilgi aldı, ancak bunları doğrulayamadı. Sürüklenen buz, İngiliz gemilerini sık sık Louisbourg açıklarında devriye gezerken tuttu ve ablukanın etkisini hafifletti. Sonra 7 Mayıs'ta silahlı bir Fransız ticaret gemisi limana girmeyi başardı ve limanın gerçekten bir New England ablukası olduğunu doğruladı.
Duchambon, Louisbourg'un savunmasını planlarken büyük sorunlarla karşılaştı. İnşaatçılar denizden herhangi bir tam ölçekli saldırı gelmesini beklemelerine rağmen, Louisbourg'un dört büyük deniz bataryasından üçünün yüksek yerden bombardımana karşı savunmasız kalmasına izin verdiler. Ayrıca, Fransız Deniz Piyadeleri garnizonunun sekiz bölüğünün ve Aralık 1744'te ayaklanan İsviçreli Karrer Alayı'nın bir müfrezesinin ruh hali de rahatsız ediciydi. Adamlar o zamandan beri görevlerine geri dönmüş olsalar da, subaylar anlaşılır bir şekilde, onların güvenlik altındaki güvenilirliklerinden endişe duyuyorlardı. ateş.
11 Mayıs'ta New England filosu Gabarus Körfezi'ne girdi ve demir attığında 'kasabadaki deniz fenerini ve çan kulelerini görebildi.' kale. Louisbourg Limanı Kaptanı Pierre Morpain komutasındaki yaklaşık yüz adam inişe karşı çıktı. New England'lıların sadece birkaç yaralıya maruz kaldığı kısa bir çatışmadan sonra, Fransızlar geri çekildi.
İlk zaferlerini tatmış olan New England'lılar, Louisbourg'a doğru düzensiz bir ilerlemeye başladılar. . . Kısa süre sonra Fransız topçu ateşi, saldırganları kasabaya bakan alçak tepelerde ilerlemelerini durdurmaya ikna etti.
Louisbourg ve tahkimatları, New England'lılara duraklamak için iyi bir neden verdi. Limanın güneybatı ucunda geniş, alçak bir yarımada üzerine inşa edilmiş, her biri hafif bir tepe üzerine inşa edilmiş Kral ve Kraliçe Burçları, Dauphin Yarı Burcu'nda sona eren otuz metrelik yüksek kara cephesini merkezlemişti. liman tarafı ve deniz tarafında Prenses Yarı Burcu.* Eğimli kayaç duvarın doğrudan ateşten korunan geniş bir hendeğin ötesinde. Birkaç yüksek alan dışında, karaya bakan surların önündeki arazi, surlara doğal bir savunma görevi görüyormuş gibi görünen bataklıklardan oluşuyordu.
Louisbourg'un inşaatçıları, limanın ağzındaki Island Battery'de, kuzey kıyısındaki Royal Battery'de ve surların içinde, surların içinde, ağır topçulardan birbirine geçen ateş alanlarıyla liman girişini korumaya özellikle dikkat etmişlerdi. Pièce de la Grave Kasabanın rıhtımının doğu ucundaki Batarya ve Dauphin Yarı Tabyasının bitişiğindeki Dairesel Batarya.
Önemli bir bakıma muhtaç durumda olmanın yanı sıra, tahkimatların birkaç zayıf noktası vardı. En rahatsız edici olanı, Kral Tabyasından limana kadar olan ve bu burcun sağ kanadını ve alçakta bulunan Dauphin Yarı Tabyasını yakındaki tepelerden gelen topçu ateşine maruz bırakan yükseklikteki gözle görülür düşüş oldu. Ayrıca, Kral ve Dauphin burçları arasındaki büyük bir gölet, kalenin koruyucu eğimini ortadan kaldırdı. kayaç.
İnişten sonraki gün her iki taraf için de yoğun bir gündü. New England'lılar kamplar kurdular ve erzak topladılar. Kuşatmanın bu ilk günlerinde, birlikleri arasındaki disiplin eksikliği Pepperrell'i rahatsız etti. Büyük bir New Englandlı grubu, limanın kuzeydoğu ucundaki depoları yağmaladı ve yaktı, israfın boyutu fark edildiğinde herkesin canı sıkıldı.
Kasabanın ana kara girişi olan kalenin Dauphin Kapısı'na yaklaşmaya teşebbüs edebilecek düşman birliklerinin net bir görüntüsünü elde etmek için Fransızlar, kendilerinin bir miktar yıkımına maruz kaldılar ve sadece bir kaç evi yaktılar. Royal Battery'ye giden yoldaki duvarlardan kısa bir mesafe.
İzole edilmiş Kraliyet Bataryasının kendisinin kolayca düşmana düşeceğinden ve böylece toplam Louisbourg garnizonunun dörtte birine mal olacağından korkan Fransızlar, yanlarına yiyecek ve askeri malzeme alarak, ancak bir miktar havan mermisi ve top mermisi bırakarak geri çekildiler. Bu pilin ne kadara mal olduğunu ve limanı savunmada oynadığı kilit rolü göz önünde bulundurarak, Fransızlar onu yok etmeyi değil, kasabaya kolayca çevrilememeleri için sadece topunu patlatmayı seçtiler.
İnişten iki gün sonra, William Vaughan ve yaklaşık bir düzine adam, Royal Battery'nin yakınında dolaşırken baca dumanının olmadığını fark ettiler. Vaughan ve partisi, kısa bir süre sonra terk edilmiş savunmaya girdiler ve kalan askeri depoları kaldırma niyetinde oldukları belli olan birkaç tekne dolusu Fransız'ı püskürttüler. Uzaktaki önemli bir bataryanın bu kolay ele geçirilmesi New England'ın moralini yükseltti ve New England'lıların topçuları ve onların kuşatma hatları için beklenmedik bir bakış açısı sağladı ve kısa süre sonra düzensiz bir dizi batarya, siper ve kamp halinde kuşatmacıların ana üssüne kadar uzandı. Tatlısu Deresi olarak bilinen bir derenin ağzına yakın kamp.
Binbaşı Seth Pomeroy ve yirmi demirci çok geçmeden Royal Battery'nin çivili topunun temas deliklerini açarak New England'lıların bataryanın ele geçirilmesinden sadece bir gün sonra kendi silahlarıyla Fransızlara ateş etmeye başlamasını mümkün kıldı. Fransızlar, kasabadan ve Ada Bataryasından etkisiz bir bombardımanla karşılık verdi.
Bu arada, New England'lılar Tatlısu Koyu'na ek toplar indiriyor ve onları engebeli ve bataklık zeminden King's Bastion'ın karşısındaki kayalık bir tepeye taşıyorlardı. Büyük topları bataklıkta hareket ettirmek, Fransızların aklı başında hiçbir saldırganın girişemeyeceğine inandığı bir şey, inanılmaz bir zorlukla karşılandı, onları Atlarla veya öküzlerle çekmenin hiçbir imkanı yoktu.' Son olarak, Yarbay Nathaniel Meserve, New Hampshire'lı gemi yapımcısı, ağır topun engebeli arazide daha kolay sürüklenebileceği büyük kızaklar inşa etti.
Green Hill, duvarların dışındaki en belirgin tepeydi, ancak 1.760 yarda uzaklıkta olmasına rağmen, aşırı bir mesafedeydi. 15 Mayıs'ta, çıkarmadan sonraki üçüncü gün, New England'lılar tepeden havan topları ve daha hafif silahlarıyla ateş açtılar, ancak çok fazla etki gösteremeyecek kadar uzaktaydılar. Ancak iki gün sonra Green Hill ile kasaba arasındaki mesafenin neredeyse yarısına bir Coehorn bataryası inşa etmeye başladılar ve bir hafta içinde limanın yakınında ve kasabaya daha da yakın olan başka bir bataryaya başladılar. Ayın sonunda, alçakta bulunan Dauphin Yarı Kalesi'ne sadece 250 yarda gelişmiş bir batarya yerleştirmişlerdi. Rakip güçler artık tüfek ateşinin yanı sıra alay ve hakaret alışverişinde bulunacak kadar yakındı.
Bombardıman, ‘Top B[ombs] Cohorns &c Sürekli olarak Tekne Kenarlarında kükreyen[.] ile günün düzeni haline geldi. Kadınlar ve Çocuklar Çığlık ve Çığlık seslerini duydu. . . Barut kıtlığı New England barajında sık sık kesintilere neden oldu ve deneyimsiz topçular en az dokuz top ve büyük bir havan patlattı.
31 Mayıs'ta New England'lılar, Royal Battery'den taşınan 42 librelik topları monte ettikleri kasabanın batı ucuna karşı beşinci bir batarya açtılar. Limanın güneybatı köşesindeki ateşi, Dauphin Yarı Tabyası ve bitişiğindeki Dairesel Batarya'ya karşı özellikle etkili oldu.
Birkaç New Englandlı, Fransızların dönüş ateşinin zayiatıydı, ancak karaya çıktıktan sonraki iki hafta içinde çoğu hastalandı. Seth Pomeroy nedenlerin basit olduğunu düşündü: 'burası zemin Soğuk ve ıslak[.] su. . . bir Redish Coaller ve durgun[.] . . . Ne Yatacak ne yatacak ne de Çadır Siz Sislerden ve Çiylerden[.] Korunmak için Tedarikimiz Temelde Poark ve Sossuz Ekmek.' etkilerinden çok az kişi öldü.
Kuşatma uzadıkça ve New England bombardımanı devam ederken, Louisbourg yardım için umutsuzca denize baktı. Dönemin tüm Avrupa tarzı kaleleri gibi, Louisbourg'un da kuşatma gücüne karşı süresiz olarak dayanması amaçlanmamıştı. Ancak mesafe ve tedarik hatları hayatta kalmak için çok önemli faktörlerdi ve 1745'te her ikisi de Louisbourg'a karşı çalıştı. Quebec'teki Fransızlar, New England saldırısını Haziran ortasına kadar öğrenemediler ve Fransa, kasabanın zorlu zorluklarını daha sonra öğrendi.
1745'te Louisbourg'a giden ilk Fransız savaş gemisi, otuz iki silahlı fırkateyndi. yeniden adlandırma. Gemi Şubat ayında Fransa'dan yola çıktı, ancak Louisbourg limanına giremedi ve sonunda Fransa'ya döndü ve Haziran ayı sonlarında oraya geri döndü.
Fransız savaş adamı kanunsuzNisan ayında Fransa'dan ayrılan , New England kuşatması için çok daha büyük bir tehdit oluşturuyordu çünkü beş yüz kişilik bir mürettebatı ve çok ihtiyaç duyulan malzemeleri taşıyordu. 31 Mayıs'ta Louisbourg'dan hareket eden kanunsuz Fransızların çabalarına büyük bir kayıp vermesiyle sonuçlanan umutsuz bir savaş verdi.
New England topu yavaş yavaş Louisbourg'un tahkimatlarında bir gedik açarken, kuşatanlar limanı koruyan bataryaları nasıl ortadan kaldıracaklarını düşündüler, böylece İngiliz filosu şehre karadan ve denizden birleşik bir saldırı düzenleyecekti. 6 Haziran gecesi, silahları filoyu uzak tutan Island Battery'yi ele geçirme girişimi başarılı olacak gibi görünüyordu. Ancak şiddetli bir savaştan sonra, New England birlikleri, kuvvetlerinin neredeyse yarısı kadar zayiatla geri çekilmek zorunda kaldılar. Ertesi gün cesareti kırılmış kuşatma bataryaları sustu.
Bu feci amfibi saldırı tarafından kontrol edilen New Englandlılar, Lighthouse Point'e döndü. Orada, ateşi Ada Bataryasını süpüren bir batarya inşa ettiler, ancak o kadar yerleştirildi ki, karşılık gelen ateşin çok az etkisi oldu. 24 Haziran'da, New England'lılar Lighthouse Point bataryasına büyük bir havan topu taşıdılar ve ertesi gün on dokuz merminin on yedisinin Island Battery'nin içine çarptığını gördüler. Bir görgü tanığı, ‘Fransızlar bir bombanın geldiğini gördüğünde,’s, ‘suçluların [siperlerinden] denize atlayacaklarını söyledi.’
İngiliz filosu şimdi liman girişinde toplanırken, Fransızlar durumlarını değerlendirdi. Buldukları şey iyi değildi. Kraliyet Bataryası ele geçirildi ve Ada Bataryası büyük ölçüde susturuldu. Dairesel Bataryaya hala sadece üç silah monte edilmişti ve Dauphin Kapısı ve bitişik duvar ihlal edilmişti. Küçük barut kaldı. Sürekli olarak surları onarmak için çalışan askerler yorulmuştu. Bombardıman sırasında barakaların altında bombaya dayanıklı kazamatlarda toplanmış olan kasaba halkı, teslim müzakerelerinin başlaması için dilekçe verdi.
26 Haziran'da, artık gemilerini limana açabilen Pepperrell ve Warren'ın son, büyük bir kara ve deniz saldırısına hazırlandıkları sırada, Duchambon bir teslimiyet başlattı.* Teslim şartlarına göre, askeri garnizon, savaş onuruyla yola çıkacaklar ve bölge sakinleri taşınır mallarıyla Fransa'ya geri gönderilecekti. Bu hüküm, hizmetlerine karşılık yağma ve ganimet vaat edilen New England'lıları kızdırdı.
Warren ve Pepperrell arasında teslimiyetteki üstünlük konusunda küçük bir itişme vardı. Ama sonunda, Ordu Marşımız Şehirlere doğru Renkler uçuyordu Davullar Trompet Çalıyor Flütler ve Ampüller Çalıyordu. . . .'8217 Böylece ordu, 'Fransız erkek ve kadınları ve Çocuklar on ye Geçit Töreninde çok hüzünlü görünüyorlardı' iken, 'New England tarafından Hiç Kazanılan' en büyük Fetih'i kutladı.'8217
Paris, en güçlü Kuzey Amerika karakolunun eğitimsiz bir taşra ordusu tarafından alınabilmesi karşısında hayrete düşmüştü. Ancak Boston haberi neşeli kutlamalarla karşıladı. Ve Londra, Louisbourg'un yakalandığı haberine çok sevindi. Zaferler, övgüler ve övgüler galiplerin üzerine yığıldı. Warren, arka amiral rütbesine terfi etti. Pepperrell bir baronet oldu ve Vali Shirley ile birlikte, statünün yanı sıra ücret de sağlayan bir onur olan alayları yükseltme hakkı verildi.
Çatışmanın bitmesiyle askerler eve gitmek istedi. Garnizon görevi için değil, bir sefer için yazmışlardı. Bununla birlikte, iki binden fazla kişi, gelecek yıl İngiliz müdavimleri tarafından Cebelitarık'tan kurtarılana kadar Louisbourg'da kalmaya zorlandı.
Eylül ayında Vali Shirley, maaşlarda bir artış sözü vererek tehdit edilen bir isyanı önledi. Ancak 1745-46 kışı, bir Fransız saldırısı durumunda asıl görevi tahkimatları onarmak ve yeniden inşa etmek olan New England'lılar için bir ölüm yılıydı. Louisbourg'un sert iklimi, kuşatma sonrasında binalarının harap durumu ve işgal kuvvetlerinin içinde bulunduğu pislik, hastalıkların vahşileşmesine neden oldu. Kuşatma sırasında düşman ateşinde sadece yüz kadar adam ve hastalıktan otuz kadar adam kaybettikten sonra, New England'lılar sayılarının 561'ini Kasım sonu ile Şubat ortası arasında gömdüler.** Bu kayıpların çoğu, donma nedeniyle İlkbahara kadar döşeme tahtalarının altına gömüldü.
Bu nedenle New England'lıların fedakarlığı büyüktü. Bu nedenle, Louisbourg'un 1748'de Aix-la-Chapelle Antlaşması'nın imzalanması yoluyla Fransa'ya dönüşünün, Büyük Britanya'ya karşı kalıcı bir New England küskünlüğüne yol açması anlaşılabilirdi.
Louisbourg'un Fransız kontrolüne dönüşü nihayetinde kaderini belirledi. İngilizler, 1749'da Fransız kalesine karşı bir denge olarak Nova Scotia'da Halifax'ı kurdular. 1750'lerde İngiltere ve Fransa arasındaki düşmanlıklar yeniden patlak verdiğinde, İngilizlerin Quebec'teki Fransız Kanada'sına ilerlemeden önce Louisbourg'un bir kez daha alınması gerekiyordu.
1758'de bu kez İngiliz Ordusu'nun mühendisleri tarafından yeniden ele geçirilmesinden iki yıl sonra, Louisbourg'un tahkimatlarına patlayıcı yükler yerleştirdi ve devasa duvarları moloz yığınlarına dönüştürdü. Sonraki iki yüzyıl boyunca bu kalıntılar, Louisbourg Kalesi'nin Kuzey Amerika tarihinde oynadığı çalkantılı role sessiz bir şekilde tanıklık edecekti.
*Pepperrell, Haziran 1746'da yaklaşık bin iki yüz adamının öldüğünü kaydetti.
**Günümüzde Cape Breton (Ile Royale olarak da bilinir) ve Prince Edward Adası'ndan (Ile St. Jean) oluşan Ile Royale, St. Lawrence Nehri boyunca uzanan geniş alandan ve doğudan ayrı olarak başlı başına bir koloniydi. Kanada veya Yeni Fransa olarak bilinen Büyük Göller.
LouisbourgLouisbourg'un bir savaş gemisinden görünümü, 1744'te ortaya çıkacağı gibi (Lewis Parker'ın eseri).
Kuruluş, 1713
17. ve 18. yüzyıllarda Fransa ve İngiltere, hem Atlantik Kanada'nın toprak kontrolü için hem de kıyılarındaki değerli morina balıkçılığı için rekabet etti. Utrecht Antlaşması'nda (1713) İngiltere, Newfoundland ve Acadia'daki (anakara Nova Scotia) Fransız topraklarının kontrolünü kazandı.O yıl Fransızlar Île Royale'i (Cape Breton Adası) sömürgeleştirdi ve Louisbourg'u kurdu. Tahkimat çalışmaları 1719'da başladı. Île Royale'in kuzeydoğu ucunda, St. Lawrence Körfezi'nin girişinde stratejik bir konuma sahip olan Louisbourg, Yeni Fransa'ya açılan kapıyı korumak için tasarlandı.
İnşası 24 yıldan fazla süren kale, Jean-François Verville ve daha sonra Étienne Verrier yönetimindeki askeri mühendisler tarafından, Fransız kralı Louis XIV'in baş mühendisi Sébastien Le Prestre de Vauban'ın tasarımlarına dayanarak inşa edildi. Duvarları bazı yerlerde yaklaşık 11 metre kalınlığındaydı, derin bir hendekten dokuz metre yükseliyordu ve üç tarafı denizle karşı karşıyaydı. 148 top için mevzileri vardı, ancak silahların tamamı hiçbir zaman kurulmamıştı. Louisbourg limanı çevresindeki ve Battery Island'daki ek silah mevzileri, şehre denizden yaklaşmayı daha da korudu. Louisbourg'un kara tarafındaki zeminin, saldıran bir düşmanın surların menzili içinde ağır topçu konuşlandırmasına izin vermeyecek kadar bataklık olduğu düşünülüyordu. Louisbourg'un zaptedilemez olduğu düşünülüyordu.Louisbourg Kalesi, Nova Scotia'daki eski surlar. Fotoğrafta çekilen: Temmuz 14th, 2010. 43975586 u00a9 George Burba | Dreamstime.com Eski top namlusu, Louisbourg Kalesi, Nova Scotia'daki müstahkem bir duvarı işaret ediyor. Louisbourg, Fransız Amerikan İmparatorluğu'nda stratejik bir kaleydi (Corel Professional Photos).
Kalenin inşası ve bakımı pahalıydı. Kral Louis XV'in Fransa'daki Versay'daki sarayının penceresinden dışarı baktığında duvarlarının ufkun üzerinde yükseldiğini görmeyi beklediğini söylediği söylenir. Louisbourg'un uzak konumu ve misafirperver olmayan iklimi nedeniyle, valiler ve askeri görevliler orada görevlendirilmekten hoşlanmadılar. Sıradan askerler arasında sarhoşluk sürekli bir sorundu.
Büyüme
Askeri amacına ek olarak, Louisbourg önemli bir kasaba ve liman haline geldi. Morina balıkçılığı başlıca ekonomik faaliyet olduğundan, burada çok az tarım yapılıyordu. Balıkçılık endüstrisi için bir üs olarak, Louisbourg çeşitlendirilmiş nakliye bağlantıları geliştirdi. Liman her yıl Fransa, Karayipler, İngiliz Amerikan kolonileri, Acadia ve Québec'ten gelen ticaret gemilerini ağırladı. Fransa ve İspanya'dan balıkçılar - Breton, Norman ve Bask - her yaz balıkçılık endüstrisine katıldı. Kasabanın kısmen Yeni Fransa'dan ve Fransa'nın kendisinden çekilen yerleşimci nüfusu, 1740'ta kabaca 2.000'e ulaştı ve 1750'lerde bunu ikiye katladı.
Valisi Québec'teki Yeni Fransa genel valisine bağlı olmasına rağmen, Île Royale ayrı bir koloni olarak işlev gördü. Askeri garnizonu ve bir balıkçı ve ticaret limanı olarak önemi ile bölgedeki Fransız gücünün merkeziydi.
İlk Kuşatma, 1745
1744'te İngiltere, daha büyük Avusturya Veraset Savaşı'nın bir parçası olarak Fransa ile çatışmaya girdi. İngiliz-Fransız çatışması, İngiliz kolonilerinde Kral George'un Savaşı olarak bilinecekti. Bu zamana kadar, Louisbourg herhangi bir askeri eyleme katılmamıştı, ancak kale, İngiliz yerleşimlerine baskın yapan Fransızlarla müttefik olan Yerli insanlara sığınak sağladı. Louisbourg ayrıca, New England'dan gelen balıkçı filolarını ve gemilerini avlayan Fransız özel kişilere güvenli bir liman sundu.
24 Mayıs 1744'te, Kaptan François du Pont Duvivier komutasındaki 17 gemilik bir filoda Louisbourg'dan bir asker kuvveti, Canso yakınlarındaki Grassy Adası'ndaki küçük İngiliz kalesine ve yerleşimine sürpriz bir saldırı yaptı (şu anda - gün Nova Scotia anakara), oradaki İngiliz garnizonunu teslim olmaya zorladı. Fransızlar yerleşimi yok etti ve İngilizleri tutsak olarak Louisbourg'a götürdü. İngilizler bir mahkum takasında Boston'a transfer edilmeyi beklerken, memurları kasabada hareket etmekte özgürdü. Sözde “zaptedilemez” kaledeki zayıflıkları not ettiler.
Boston'da, serbest bırakılan memurlar gözlemlerini Massachusetts valisi William Shirley'e bildirdiler. Ona Louisbourg'un garnizonunun yetersiz olduğunu ve Fransız birliklerinin moralinin, büyük ölçüde yetersiz gıda nedeniyle ve aylardır maaş almadıkları için düşük olduğunu söylediler. Ayrıca, zayıf inşaat nedeniyle, görünüşte zorlu duvarların parçalarının parçalandığını söylediler. Ayrıca Louisbourg'un karaya bakan duvarlarına bakan yakındaki sırtların ve tepelerin varlığını da ortaya çıkardılar. Ve Shirley'e verdikleri Louisbourg'un savunmalarının eskizlerini yaptılar.
Shirley, Louisbourg'a karşı bir sefer için William Pepperell tarafından komuta edilen 4.000'den fazla New England'lı bir kuvvet topladı. Sömürge ordusu, Commodore Peter Warren yönetimindeki bir Kraliyet Donanması filosu tarafından desteklenecekti. Nisan 1745'te Pepperell, Canso'da bir kara ve deniz operasyonu planlamak için Mayıs ayı başlarında Warren ile bir araya geldiği bir üs kurdu.
Louisbourg'un ilk kuşatması 11 Mayıs 1745'te başladı. Pepperell kalenin yakınındaki stratejik noktaları ele geçirdi ve Warren'ın gemileri limanı ablukaya aldı. Sömürge ordusu, topçuları bataklık zeminden yüksek noktalara taşımak için kızakları kullandı; buradan silahlar kasabayı bombalayabilir ve duvarları dövebilirdi. Fransız savaş gemisi Uyanık hayati malzeme ve takviye taşıyan Warren'ın filosu tarafından ele geçirildi. 28 Haziran'a kadar Louisbourg'un duvarları aşılmıştı ve Warren'ın filosu limana girmeye hazırlanıyordu. Malzeme ve mühimmat eksikliği ve kasabanın tüccarlarının teslim olma baskısı altında, Fransız vali Louis DuPont Duchambon teslim oldu.
Nüfusun çoğunun Fransa'ya taşınması için düzenlemeler yapıldı. Warren arka amiralliğe terfi etti ve Pepperell İngiltere tarafından baronetlikle ödüllendirildi.
Fransa'ya döndü, 1748
1748 tarihli Aix-la-Chapelle Antlaşması'nın şartlarına göre, İngilizler Louisbourg'u ve tüm Île Royale'ı Fransızlara geri verdi, bunu İngiliz hükümetinin ihanet eylemi olarak gören New England'lıların tiksintisine. .
Yeni Fransız valisi Augustine de Boschenry de Drucour, Louisbourg'un savunmasını güçlendirdi ve garnizonu milis, deniz piyadeleri ve denizciler tarafından desteklenen 3.500'den fazla düzenli birliğe çıkardı. Depoları, başka bir kuşatma durumunda bir yıl yetecek kadar erzak ve mühimmatla doldurdu. Bu, 1758'de Amerikan kolonilerinde Fransız ve Hint Savaşı olarak bilinen Yedi Yıl Savaşı (1756–63) sırasında geldi.Louisbourg kalesi, Kanada'nın en ayrıntılı tarihi rekonstrüksiyonlarından biridir (Corel Professional Photos).
1750'lerde İngiltere'nin Kuzey Amerika'daki nihai hedefi, Fransız kalesi Québec'i ele geçirmekti. Bununla birlikte, St. Lawrence Nehri'ne bir işgal kuvveti gönderilmeden önce, Louisbourg'un - St. Lawrence Körfezi'nin girişini koruyan - yeniden ele geçirilmesi gerekecekti.
İkinci Kuşatma, 1758
Haziran 1758'in başlarında Louisbourg açıklarında bir İngiliz filosu ortaya çıktı. Komutanlar, Tümgeneral Jeffery Amherst ve Amiral Edward Boscawen idi. Kıdemli subaylardan biri Tuğgeneral James Wolfe idi.James Wolfe'un portresi, George Townshend, suluboya (McCord Müzesi/McGill Üniversitesi'nin izniyle).
Louisbourg'un ikinci kuşatması, 8 Haziran'da Wolfe'un Louisbourg'un güneyindeki Gabarus Körfezi'nde karaya asker göndermesiyle başladı. Bu üssünden, Fransız savunucularını, Deniz Feneri Noktası da dahil olmak üzere, limanın etrafındaki çeşitli stratejik noktalardan başarıyla sürdü. 25 Haziran'a kadar topçusu Battery Island'daki Fransız silahlarını etkisiz hale getirmişti ve kuşatması Louisbourg'un duvarlarına yaklaşıyordu. Kuşatma sırasında meydana gelen birçok çatışma ve baskından birinde Wolfe, kalenin Dauphin Kapısı'na bakan yüksek yeri ele geçirdi. Bu, İngilizlerin en büyük silahları olan 24 ve 32 librelik silahlarıyla kasabaya ve duvarlara mümkün olduğunca yakın demirlemiş olan beş Fransız savaş gemisine ateş etmelerini sağladı.
Fransızlar ateşe karşılık verdi, ancak günler geçtikçe toplarının çoğu devre dışı kaldı. 21 Temmuz'da, bir Fransız gemisinin mühimmat deposunda - bir İngiliz havan mermisi patladı ve yangına neden olan diğer iki gemiye sıçradı ve üçünü de su hattına yaktı. 26 Temmuz'da bir İngiliz Kraliyet Donanması baskın ekibi kalan iki Fransız savaş gemisine saldırdı. Birini ateşe verdiler ve diğerini İngiliz filosuna katılmak için yola çıkardılar.
Daha fazla dayanamayacağını anlayan Drucour, aynı gün teslim oldu. Kasabanın sivillerinin Fransa'ya dönmesine izin verilecek, ancak askerler ve subaylar savaş esiri olarak İngiltere'ye gönderilecekti. Louisbourg'un bir daha asla bir tehdit oluşturmamasını sağlamak için - bir anlaşma onu bir kez daha Fransızlara iade ederse - İngiliz mühendisler kaleyi tamamen yok etti.
Louisbourg'un düşüşü, ardından 1759'da Québec'in ve 1760'ta Montréal'in ele geçirilmesi, Fransa'nın şu anda Kanada olan askeri ve sömürgeci gücüne son verdi. Eski Fransız toprakları İngiliz Kuzey Amerika'nın bir parçası oldu. Newfoundland kıyılarındaki küçük Saint-Pierre ve Miquelon adaları, 1763'te Fransa tarafından satın alındı - balıkçılık endüstrisi için bir Fransız üssü olarak Île Royale'nin yerini aldı.
Louisbourg Bugün
Modern Louisbourg kasabası, Nova Scotia, küçük bir balıkçı limanı, kalenin bulunduğu Louisbourg limanının karşı ucunda büyüdü.
Louisbourg Kalesi, 1928'de ulusal bir tarihi alan olarak seçildi. 1961'de Parks Canada, kapsamlı bir arkeolojik araştırma ve koloninin iyi korunmuş tarihi kayıtlarının incelenmesine dayanarak kalenin yeniden inşasına başladı. Surların bir kısmı, kale binaları, kasaba iskelesi ve evleri, dükkanları ve tavernaları ile birkaç sokak, şimdi 1744 yılı civarında orada olacaklara benzeyen karmaşık ayrıntılarla yeniden inşa edildi.
Kale yıl boyunca halka açıktır ve ziyaretçiler için rehberler, kostümlü animatörler ve müze sergileri tarafından yorumlanır. Yeniden yapılanma, önemli bir ziyaretçi çekimi, Cape Breton'un turizm ekonomisine önemli bir katkı ve dünya standartlarında bir tarihi alan yeniden inşa modelidir.
Kral George'un Savaşı-Louisbourg Kuşatması: 1745
1740'a gelindiğinde, savaş Avrupa'yı sarmıştı. Karayipler'de İspanya ve İngiltere arasındaki çatışma 1739'da açık düşmanlıklara yol açtı. Bu arada, Fransızlar Avusturya Veraset Savaşı'na (1740-1748) karışmıştı. 1744'te Fransa, İspanya, Bavyera ve Prusya, Birleşik Krallık, Hollanda, Avusturya ve Saksonya'nın birleşik güçleriyle yüzleşmek için bir ittifak kurdular. Fransa ve İngiltere arasındaki mücadele Kuzey Amerika'ya sıçradı.
Savaş haberleri Yeni Fransa'ya ulaştığında, Louisbourg Valisi DuChambon, Annapolis Royal'i (Port Royal) almak için çabucak asker topladı. Annapolis Royal'e yapılan saldırı başarısız olmasına rağmen, Fransız kuvveti, ele geçirilen İngiliz gemileri ve yükleriyle Louisbourg'a döndü. Buna karşılık, Massachusetts Valisi William Shirley, Louisbourg'a bir saldırı için hazırlıklar yaptı. Seferi komuta etmesi için William Pepperell'i atadı. İngiliz kuvveti Massachusetts, Connecticut ve Maine'den milislerden oluşuyordu. Pepperell 4.000 adamını 4 Kraliyet Donanması savaş gemisinin eşlik ettiği 13 Amerikan gemisine taşıdı. İngiliz Amiral Peter Warren, deniz kuvvetlerine komuta ediyordu.
İstila filosu 30 Nisan 1745'te Louisbourg'a ulaştı. Anglo-Amerikan birlikleri karşı konulmadan karaya çıktı ve Fransız kalesinin dışında müstahkem bir topçu mevzisi olan Kraliyet Bataryasını hızla ele geçirdi. Pepperell'in adamları, yakalanan topu derhal Louisbourg'a çevirdi. Kraliyet Donanması limanı ablukaya aldı ve kuşatma altındaki kaleye mühimmat ve takviye taşıyan bir Fransız gemisi olan Vigilant'ı durdurdu.
Louisbourg'u aralıksız bombardımana maruz bıraktıktan sonra, Pepperell birliklerini kaleye saldırmak için hazırladı. Ancak Vali DuChambon, saldırı gerçekleştirilemeden Louisbourg'u teslim etti. İngiliz birlikleri 16 Haziran 1745'te kaleye yürüdü. Kuzey Amerika'daki İngiliz kuvvetleri bir miktar başarı elde ederken, Avrupa'daki savaş onların lehlerine gitmedi. Barış nihayet 18 Ekim 1748'de Aix-la-Chapelle Antlaşması ile müzakere edildiğinde, Louisbourg bir kez daha Fransız mülkiyetindeydi.
Louisbourg Madalyaları Seige, 1758
1758 yazında, İngiliz ve sömürge kuvvetleri, Yedi Yıl Savaşı'nda bir dönüm noktası olan Cape Breton Adası'ndaki Louisbourg kalesini ele geçirdi. Louisbourg, Fransız donanması için güvenli bir liman sağlayan ve Büyük Göller'in Atlantik Okyanusu'na çıkışı olan ve Yeni Fransa kolonilerini dışarıya bağlayan kritik su yolu olan St. Lawrence Nehri'ne erişimi koruyan stratejik açıdan önemli bir kaleydi. Dünya.
Robert de Vaugondy, ‘Nouvelle France ou le Canada,’ 1755
David Rumsey Tarihi Haritaları
Savaş, Ohio Nehri Vadisi'nin kontrolü üzerinde Britanya ve Fransa'yı temsil eden çeşitli yerel ajanlar (sömürgeciler, askerler, misyonerler, tüccarlar, vb.) ile bölgede yaşayan ya da orada güç uygulayan çeşitli Kızılderili kabileleri arasında devam eden ve karmaşık bir mücadeleden kaynaklandı. . Parlama noktası, Allegheny ve Monongahela nehirlerinin buluştuğu sözde “Forks”'de bir kale kurma çabaları sırasında meydana geldi. 1754 baharında, Fransız kuvvetleri Forks'a geldi, orada kurulmuş olan küçük bir İngiliz kalesini yıktı ve Fort Duquesne'i inşa etti. Misilleme olarak, genç Yarbay George Washington ve bazı Hintli müttefiklerin komutasındaki bir sömürge milis grubu, Mayıs ayı sonlarında bir Fransız devriyesini pusuya düşürdü. Bu görünüşte küçük ama kanlı bir çatışma, neredeyse on yıl süren ve tüm dünyaya yayılan bir çatışmayı başlattı.
Savaşın içi ve dışı her zaman ilginç olsa da, Kuzey Amerika tiyatrosu bağlamında anlaşılması gereken en önemli şey, çatışmanın ilk yıllarında işlerin Britanya ve sömürgeci vekilleri için özellikle iyi gitmediğiydi. Bu aksilikler ve yenilgiler dizisi, 1757 yazında, George Gölü'nün güney ucundaki William Henry Kalesi'nin kaybı ve Louisbourg'u ele geçirmek için yapılan başarısız bir seferle doruğa ulaştı. Bu başarısızlıklar, İngiliz askeri liderliğinde toptan değişikliklere yol açtı ve enerjik William Pitt'in genel savaş çabasını yönlendirmek için ortaya çıktığını gördü. Louisbourg, Fransız kuvvetlerini besleyen ikmal hatlarını korumada çok önemli bir rol oynadığından, Pitt'in Kuzey Amerika'daki 1758 harekatına yönelik iddialı stratejisinin birincil hedefi haline geldi.
Edward Boscawen, Sir Joshua Reynolds, c. 1755
Ulusal Portre Galerisi
Tümgeneral Jeffrey Amherst ve Amiral Edward Boscawen, nihayetinde 14.000 asker ve hattın yirmi üç gemisi de dahil olmak üzere 200 gemiden oluşan kara ve deniz kuvvetlerinden sorumluydu. Önceki yılın seferi kısmen başarısız oldu, çünkü Fransız donanması Louisbourg'da kaleye doğrudan bir saldırıyı zorlaştıracak kadar savaş gemisi toplayabildi, ancak 1758'de artık bu yeteneğe sahip değildi. Fransız limanlarının Kraliyet Donanması tarafından ablukasının sıkılaştırılması, ikmali zorlaştırdı ve ana yardım filosu Şubat ayında Cartagena Savaşı'nda imha edildi. Fransız Donanması'nın Brest'teki ana limanından gelen bir saldırı da aynı şekilde Nisan ayında geri çevrildi ve Louisbourg'daki savunucuları hattın sadece beş gemisiyle ve yaz için ikmal ümidi olmadan bıraktı.
Gabarus Körfezi'ndeki yerleşik savunucuların kısa ama kararlı direnişine rağmen, İngiliz birlikleri 8 Haziran'da karaya çıktı ve resmi kuşatma başladı. Vauban'ın ünlü incelemesi De l'attaque et de la défense des place (“Müstahkem Yerlerin Saldırısı ve Savunması Üzerine”), Louisbourg'da Amherst'in harfi harfine takip ettiği savunmaların üstesinden gelmek için bir strateji ortaya koydu.
J. Rocque'dan, ‘A Set of Plans and Forts in America,’ 1765
Yukarıdaki çizim, kalenin etkileyici kara savunmalarını ve burçlarını ve ayrıca saldırganlar tarafından kazılmış hendek ağını göstermektedir. Limana bakan nispeten savunmasız tahkimatlar, hemen açıkta demirlemiş ve Amiral Boscawen'in filosunun limana zorla girmesini önleyen Fransız savaş gemileri tarafından desteklendi. Yine de, Kraliyet Donanması tarafından imkansız kılınan herhangi bir rahatlama ile, kalenin düşmesi an meselesiydi. İngiliz askerleri kazmaya başladılar, toplarını yavaşça ileri doğru çektiler ve kısa süre sonra Fransızları boyun eğdirmeye başladılar. 6 Temmuz'a kadar, saldırganlar surların 600 metre yakınındaydı ve şehre kırmızı sıcak top atışları yağıyordu. Altı hafta süren sürekli bombardıman, artan kayıplar ve sık sık çıkan yangınlar, Louisbourg'un savunucularını kırılma noktasına kadar zorladı. Boscawen'in deniz piyadeleri son Darbe 25 Temmuz'da, sis örtüsü altında limana gizlice girerek ve kalan Fransız savaş gemilerini yakarak ya da ele geçirdi.
Louisbourg Limanı'nda ‘Prudent’'nin Yakılması ve ‘Bienfaisant’'nin Alınması, 1758
Toronto Halk Kütüphanesi
Şehir şimdi kuşatılmış ve bombardıman yoğunlaşmaya başladığında, şövalye de Drucour ertesi gün Louisbourg'u teslim etti. Çağdaş savaşın ilkeleri ve uygulanan güçlü savunma göz önüne alındığında cömert terimler beklenebilir olsa da, Amherst affetmezdi. Garnizonun onurları reddedildi ve silah taşıyan herkes savaş esiri yapıldı ve İngiltere'ye nakledildi. Cape Breton'un tüm sivil nüfusu Fransa'ya geri sürüldü ve başta Micmacs ve Abenakis olmak üzere Fransızlarla müttefik olan Kızılderililerin çoğu, 1757'de Fort William Henry'nin teslim edilmesini izleyen katliamın intikamını almak için İngiliz askerleri ve Amerikan korucuları tarafından katledildi. .
Louisbourg Kuşatması, Kanada'nın başarılı işgalinin ve Fransa'yı ve müttefiklerini sersemleten 1759'daki daha büyük Annus Mirabalis'in yolunu açan acımasız ve kesin bir zaferdi. Yakalanması ve yenilginin aşağılayıcı koşulları, hızla madalya şeklinde anıldı. En azından kuşatmanın nümizmatik mirası açısından, Amherst'in kalenin düşüşünde görünüşte daha önemli bir rolü olmasına rağmen çok daha belirgin bir figür olan Amherst değil Boscawen'di. C. Wyllys Betts'in Amerikan sömürge madalyaları kataloğunda Boscawen, on iki Louisbourg madalyasının sekizini süsleyen olarak listelenmiştir. Yukarıdaki madalya Fransız kapitülasyon anını betimler ve kutlar ve ön yüzünde şu efsaneyle çelenkli bir büst vardır: TO CESUR ADM. BOSCAWN
Bazı madalyaların ön yüzünde Boscawen'in kabaca işlenmiş aynı büstü vardır. Çeşitli ters yüzlerin en ilginç olanı, 26 Temmuz 1758'de Louisbourg limanındaki sahneyi tasvir ediyor.Serideki açık ara en dikkate değer ve ayrıntılı madalya, seçkin madalya sahibi Thomas Pingo'nun (1692-1776) görevlendirdiği bir Boscawen'di.
Madalya altın, gümüş ve bakırla basıldı. ANS her birinin örneklerini içerir, ancak altın numune (eski Norveç), Boscawen'in kendisine ait olması gerektiği gibi ödüldür ve diğer birkaç altın madalya güvenilir subaylara verilmiştir. Ön planda bir küre tarafından ezilmiş gibi görünen ve çaresizce düşen bir zambakı işaret eden secdeye kapanmış bir kadın figürünü betimleyen bir madalyon propagandası şaheseridir. Üstünde muzaffer bir şekilde ayakta duran bir asker ve aralarında efsane PARITER IN BELLA (“eşit derecede cesur”) olan bir denizci vardır. Yukarıda, bir elinde defne çelengi tutan Fame, trompet çalarak İngiliz zaferini dünyaya ilan ediyor.
Tersi, Boscawen'in denizcilerinin ateşi yaktığı 25 Temmuz olaylarını gösteriyor. ihtiyatlı ve çaldı bienfaisant cesur bir baskınla. Bu iyi oyulmuş sahne, Kraliyet Donanması'nın gemilerini arka planda limana girmeye hazırlanırken, bir İngiliz bataryası ön planda müstahkem kasabayı bombalarken gösteriyor. Dikkat çekici ayrıntılardan biri, madalyanın ön yüzünde sol alt köşeden topa kadar uzanan noktalı bir atış çizgisidir (büyütmek için tıklayın). ANS'nin sahip olduğu çok sayıda Louisbourg madalyasının gösterdiği gibi, Yedi Yıl Savaşı'nda önemli bir dönüm noktası oldu.
İngiliz mühendisler, savaştan sonra Louisbourg'un tahkimatlarını sistematik olarak tahrip ettiler, ancak bölgede 1768'e kadar bir garnizon korundu. Bugünkü Louisbourg kasabası, limanın kuzey tarafında, orijinal kaleden güneybatıya biraz uzakta bulunuyor. . Tarihi şehir ve kale, 1960'larda ve 1970'lerde hükümet destekli büyüleyici bir araştırma ve yeniden yapılanma projesinin konusuydu. Site bugün etkili kültürel ve miras çalışmalarının harika bir örneği olarak duruyor ve bölgedeyseniz görülmeye değer.
Louisbourg'un tarihi ve onun böylesine önemli bir rol oynadığı daha büyük çatışma hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyenler şanslı! Christopher Moore'un ustaca yazdığı Louisbourg Portreleri (1982), okuyuculara on sekizinci yüzyıl Fransız ileri karakolunda hayatın nasıl bir şey olduğuna dair canlı bir izlenim vermek için diğerlerinin yanı sıra suçlanan bir hırsız, genç bir gelin ve İsviçreli bir paralı askerin çeşitli deneyimlerini takip ediyor. Fred Anderson'ın Crucible of War (2000) adlı eseri, İngiliz Kuzey Amerikalı sömürgecilerin çatışmaya katılımına ve bakış açısına odaklanır ve savaşın mirasının Devrim'e nasıl yol açtığını vurgular. Son yıllarda yayınlanan en iyi tarih kitaplarından biridir.
Akadya tarihi
1604'te kurulan Fransız kolonisi Acadia, 1713'te Büyük Britanya'ya devredildi. Kuzey Amerika için İngiliz-Fransız mücadelesi nihayet çözüldüğünde, Acadialılar onun görünür ve en trajik kurbanları arasındaydı. 1755-63 döneminde, Acadians'ın çoğu Amerikan Kolonileri, Büyük Britanya ve Fransa'ya sürüldü. Sürgünde, Acadians, Nova Scotia'ya dönmeye çalışırken ya da yeni vatanlar ararken dikkate değer bir azim sergilediler.
Acadia'nın nüfusu 1670'de yaklaşık 400'den 1686'da yaklaşık 900'e yükseldi ve yerleşim, Port-Royal'den Fundy Körfezi'ne, Minas Havzası ve Cobequid Körfezi'ne ve Cape Chignecto'dan Beaubassin'e kadar yayıldı. Eşsiz tarım ekonomisi, kapsamlı bir set sistemi aracılığıyla geri kazanılan gelgit bataklıklarının yetiştirilmesine dayanıyordu. 1690'da William Phipps yönetimindeki bir Massachusetts seferi, Kanada'dan Fransız birliklerinin New England'a yaptığı saldırılara misilleme olarak Port-Royal'ı aldı. Acadians, çok az ilgi gösterdikleri bir sömürgeci güç mücadelesinin ortasında yakalandılar. 1704'te bir deniz ablukasından ve 1707'de iki saldırıdan kurtulduktan sonra, Port-Royal 13 Ekim 1710'da son kez düştü. Bir İngiliz garnizonu kuruldu ve kasabanın adı Annapolis Royal olarak değiştirildi.
Acadia'nın ilk yıllarında, başta coğrafya olmak üzere, sınır dışı edilmesine katkıda bulunan faktörlerin çoğu belirgindi. Acadia, Kuzey Amerika kıtasındaki Fransız ve İngiliz imparatorluklarının doğu karakolu ve kanadıydı. Samuel Argall, 1613'te Port-Royal kolonisini yok ettiğinde, bölgede İngiliz-Fransız rekabetinin başlangıcı oldu. Yüzyıl ilerledikçe, New England, kıyılarındaki ticaret fırsatları ve zengin balıkçılık alanları tarafından çekilen Acadia'ya artan bir ilgi gösterdi. Yeni İngiltere'den bir deniz kuvveti 1654'te Acadian yerleşimlerini yok ettikten sonra, koloni 1667'de Fransa'ya geri yüklenene kadar nominal İngiliz kontrolü altında kaldı.
1713'te Utrecht Antlaşması ile Acadia, Nova Scotia adında bir İngiliz mülkü oldu. Fransa, Isle Royale (Cape Breton Adası) ve Isle Saint Jean'i (Prince Edward Adası) elinde tutarak bölgedeki varlığını sürdürdü. Anlaşma, Acadians'a İngiliz tebaası olarak topraklarında hareket etme veya kalma seçeneği verdi. İlk başta, Fransızlar onları Isle Royale'e ikna etmeye çalıştı, ancak çoğu Acadian, verimli topraklarını terk etmeye isteksizdi. Ayrıca İngilizler, Acadians'ın tekne inşa etmelerini veya mülklerini ve sığırlarını satmalarını yasaklayarak göçü engelledi. Acadians'ın Micmac Kızılderililerine karşı bir kalkan görevi görebileceğini ve Annapolis Royal'deki garnizon için bir emek ve geçim kaynağı olarak hizmet edebileceğini anladılar. Fransızlar, başlangıçta göçü teşvik ettikten sonra, Acadians'ı oldukları yerde bırakmanın da kendi yararına olduğuna karar verdi, çünkü savaş durumunda yararlı müttefikler kanıtlayabilirler.
Acadians, yemin din özgürlüklerinin, savaş durumunda tarafsızlıklarının ve göç etme haklarının tanınmasıyla nitelenmedikçe, İngiliz tacına bağlılık yemini etmeyi reddetti. Vali Richard Philipps, 1729-30'da Acadian tarafsızlığını resmen tanıyarak nitelikli yeminler aldı.
Utrecht'ten sonra, Acadians otuz yıllık bir barış yaşadı. Nüfus 1714'te 2900'den 1739'da 8000'e yükseldi. İngiliz varlığı Annapolis Royal'deki garnizonlarla ve New England banka balıkçılığının kıyı üssü Canso'daki garnizonlarla sınırlıydı. Acadians ve Isle Royale'deki yeni kale kasabası Louisbourg arasındaki ticaret dışında, hayat her zaman olduğu gibi devam etti.
1740'lara gelindiğinde, New England'ın Acadianlara karşı geleneksel ihtiyatlılığı, militan Protestanlık ve Louisbourg'un balıkçılıktaki ekonomik rekabetiyle birleşti. Böylece 1745'te Avusturya Veraset Savaşı sırasında, New England'dan bir kuvvet Louisbourg'da Fransızları yendi ve sakinleri Fransa'ya sürdü. Fransa, Acadia ve Louisbourg'u yeniden fethetmek için 1746'da Duc d'Anville komutasında bir donanma donanması göndererek karşılık verdi. Ancak d'Anville'in filosu, Atlantik'i geçerken fırtınalar ve hastalıklar nedeniyle büyük bir yıkıma uğradı ve bu girişimden vazgeçildi.
1748'de İngilizler Louisbourg'u Aix-la-Chapelle Antlaşması ile Fransa'ya iade edince New England'da bir şaşkınlık ve öfke vardı. Anlaşmanın ardından hem İngiltere hem de Fransa bölgedeki konumlarını güçlendirmek için adımlar attı. Kanada ve Isle Royale arasındaki kara iletişim ağını korumak ve İngilizleri Kanada'dan güvenli bir mesafede tutmak için Fransızlar, Nova Scotia'nın Missaguash Nehri'nin kuzeyindeki tartışmalı kısmı üzerindeki iddialarını sağlamlaştırmak için yola çıktılar. bugünkü New Brunswick. 1749'da Charles Deschamps de Boishébert, iletişim ağının önemli bir unsuru olan Saint John Nehri'nin ağzını güçlendirmek için Kanada'dan gönderildi. Bunu, Chevalier Louis de la Corne'nin 1751'de Forts Beauséjour ve Gaspéreau'yu kurduğu Chignecto Kıstağı'na gönderilmesi izledi. Chignecto Acadians daha sonra Fransa'nın New Brunswick üzerindeki iddiasını güçlendirmek için Missaguash'ın kuzeyine göç etmeye zorlandı.
İngilizler, Louisbourg'a karşı bir denge olarak 1749'da Halifax'ta yeni bir başkent kurarak tepki gösterdi. Vali Edward Cornwallis'in de İngiliz yerleşimini Missaguash'ın kuzeyine itmesi gerekiyordu, ancak yabancı Protestanları isthmus'a yerleştirme planları, üstün Fransız askeri gücü karşısında terk edildi. Bununla birlikte, Binbaşı Charles Lawrence, 1750'de Missaguash'ın güney kıyısında Fort Lawrence'ı kurmayı başardı, yabancı Protestanlar, stratejik olarak uzak güney kıyısı Lunenburg topluluğuna yerleştiler.
Her iki taraf da Nova Scotia'yı kontrol etme çabalarını hızlandırırken, Acadians değişimin yaklaştığını fark etti. Bazıları beladan kaçınmak için Isle Saint Jean'e göç etmeye başladı. Cornwallis, onları koşulsuz bir yemin etmeye zorlamaya çalıştı, ancak Nova Scotia'yı toplu olarak terk etmekle tehdit ettiklerinde vazgeçti. Halefi Peregrine Hopson konuyu zorlamadı ve Acadian tarafsızlığına saygı duyulmaya devam edecek gibi görünüyordu. Bununla birlikte, Hopson sağlık sorunlarıyla İngiltere'ye döndüğünde, vekili Charles Lawrence (1754'te teğmen-vali olarak atandı) Acadian sorununu çözmek için sert bir eylem önerdi. Kariyerli bir asker olan Lawrence, özellikle Ohio Vadisi'nde İngiltere ve Fransa arasındaki düşmanlıkların patlak vermesi göz önüne alındığında, Acadian sorununu kesinlikle askeri terimlerle gördü. Ağustos 1754'te Londra'daki üstlerine, Ticaret ve Plantasyonlar Kurulu'na, Acadians yemin etmeyi reddederse, onları Nova Scotia'dan çıkarmanın ve onları İngiliz uyruklularla değiştirmenin daha iyi olacağını bildirdi.
Lawrence'ın Massachusetts Valisi William Shirley'de önemli bir müttefiki vardı. Her iki adam da Fort Beauséjour'u Nova Scotia'daki Fransız varlığının anahtarı olarak görüyordu. Kuzey Amerika'daki İngiliz kuvvetlerinin Başkomutanı General Edward Braddock'un sefere izin vermesinin ardından, 2000 Eyalet askeri 19 Mayıs 1755'te Boston'dan ayrıldı. 250 İngiliz müdavimi tarafından takviye edilerek 14 Haziran'da Beauséjour'a saldırmaya başladılar. İki gün sonra Fransızlar teslim oldu.
Fort Beauséjour'un ele geçirilmesi, Lawrence'ı Acadians ile başa çıkmak için serbest bıraktı. 3 Temmuz'da, o ve belirgin bir New England üyeliğine sahip olan Konseyi, Fort Edward'dan Kaptan Alexander Murray tarafından teknelerine ve silahlarına el konulmasına itiraz eden Minas bölgesindeki Acadians'ın bir dilekçesini değerlendirmek için Halifax'ta bir araya geldi. Pisiquid'e yakın. Lawrence, Acadian delegelerine, ertesi gün Konsey'in önüne çıktıklarında yapmayı reddettikleri koşulsuz bir yemin etmeleri için baskı yaptı. Delegeler hapsedildi ve Minas ve Annapolis Royal'den yenileri çağrıldı. 25 ve 28 Temmuz tarihlerinde Konsey ile yapılan toplantılarda da aynı şekilde koşulsuz yemin etmeyi reddetmişlerdir. Lawrence, Braddock'un Ohio Vadisi'ndeki yenilgisi haberiyle sertleşen kararlılığı, onları hapsetmelerini emretti ve Konseyin onayı ile Acadians'ı Amerikan Kolonileri arasında dağıtmaya karar verdi.
Lawrence, sınır dışı edilme sorumluluğunu Albay Robert Monckton'a (Chignecto ve Chepody), Yarbay John Winslow'a (Minas, Pisiquid ve Cobequid) ve Binbaşı John Handfield'a (Annapolis Royal) emanet etti. Chignecto'da Monckton, Fort Cumberland'ı (eski adıyla Fort Beauséjour) operasyon üssü yaptı. 11 Ağustos'ta, 400 yetişkin erkek Acadian, bir çağrıya yanıt olarak orada göründü ve esir alındı. 28'inde, Kaptan Frye kaleden Chepody, Memramcook ve Petitcodiac'a doğru yola çıktı ve Acadian mallarını ve mahsullerini yok etmek için yol boyunca durdu. 4 Eylül'de bir köye meşale koyarken, Frye'ın adamları pusuya düşürüldü ve Fort Cumberland'a çekilmeye zorlandı. 23 mahkumu almayı, 200'den fazla binayı yakmayı ve dönüm buğday ve keteni yok etmeyi başardılar. Kaptan Gilbert'in komutasındaki başka bir grup, Baie Verte'de de benzer bir hasara yol açtı. Gemiye binme Eylül ayı başlarında başladı ve 13 Ekim'de yaklaşık 1100 Acadian, Güney Carolina, Georgia ve Pennsylvania'ya giden nakliye gemilerinde yola çıktı.
John Winslow, 19 Ağustos'ta Grand-Pré'ye geldi ve karargahı kilisede aldı. Çağrısına cevaben, 5 Eylül'de 400'den fazla Acadian erkek ve erkek çocuğu huzuruna çıktı. Winslow onları görevinin amacı hakkında bilgilendirdi ve onları tutsak ilan etti. Winslow huzursuzdu çünkü mahkumların sayısı birliklerinden çok daha fazlaydı, bu yüzden Frye'ın ekibine yapılan saldırıyı öğrendiğinde 230 adam topladı ve onları Minas Havzası'na demirlemiş beş nakliye gemisine yerleştirdi. Gemiye biniş 8 Ekim'de başladı ve 1 Kasım'a kadar 1500'den fazla Acadian Maryland, Pennsylvania ve Virginia'ya gönderildi. 600 kişilik ikinci bir grup Grande-Pré'den 13 Aralık'ta ayrılırken, Pisiquid Murray'de Ekim ayı sonunda 1000'den fazla kişi ayrıldı.
Annapolis Royal'de işler biraz daha yavaş ilerledi çünkü Handfield bu iş için yeterli adama sahip değildi. Sınır dışı etme nihayet Grand-Pré'den gelen takviye kuvvetlerinin gelmesinden sonra Aralık ayında başladı. 1600'den fazla Acadian, Kuzey ve Güney Carolina, New York, Connecticut ve Massachusetts'e götürüldü.
1755 sonbaharında 6000'den fazla Acadian'ın sınır dışı edilmesi sadece bir başlangıçtı. 1755'te (Cobequid'in tüm köyü dahil) kaçanların çoğu Isle Saint Jean'e gitti ya da Boishébert'in bir dizi gerilla etkinliği düzenlediği kuzey New Brunswick'te saklandı. 1500 kişilik büyük bir grup Kanada için Acadia'dan ayrıldı. 1758'de Louisbourg'un ele geçirilmesinden sonra, yaklaşık 3500 Acadian, Isle Royale'e bağlı Isle Saint Jean'den Fransa'ya sürüldü. Nakliye araçlarından ikisi yolda battı ve 700 can aldı. Yaklaşık 600 Isle Saint Jean Acadians gemilerle kuzey New Brunswick'e kaçtı ve buradaki mülteci sayısı 1500'ün üzerine çıktı.
Kaçak Acadians'ın cepleri 1759'da Quebec'in düşmesinden sonra teslim olmaya başladı. Çoğu hapsedildi ve İngilizler tarafından ucuz işgücü olarak kullanıldı, ancak Cape Sable ve Saint John River'dan yaklaşık 200 kişi Fransa'ya sürüldü. Haziran 1762'de Fransızların St. John's, Newfoundland'ı ele geçirmesi, bir başka Acadian karşıtı duyguya yol açtı ve Ağustos'ta yaklaşık 1300 Acadian, Halifax'tan Boston'a sevk edildi. Orada Massachusetts Meclisi tarafından reddedildiler ve Halifax'a geri dönmek zorunda kaldılar. Bu, Acadians'ı Nova Scotia'dan sınır dışı etmek için yapılan son girişimdi.
1755 ve 1763 yılları arasında 10.000'den fazla Acadians, yani tüm nüfusun %75'i sınır dışı edildi. 1760 yılında aniden ölen Lawrence, sürgün yoluyla asıl amacına ulaştı. Quebec'in düşmesinden sonra, Nova Scotia'daki İngiliz yerleşiminin önündeki son engel kaldırıldı ve 1760'larda yaklaşık 8000 New Englandlı, Acadian topraklarını işgal ederek Nova Scotia'ya geldi. Fethedilen bir nüfusun sınır dışı edilmesi, zamanın bağlamında olağandışı değildi. Plaisance, Newfoundland'ın Fransız sakinleri 1713'te Isle Royale'e, Isle Royale sakinleri 1745'te ve tekrar 1758'de Fransa'ya yerleştirildi. 1746'da, Duc d'8217Anville, Fransızlara sadık olmayan Acadian'ları sınır dışı etme emri aldı. taç. Ancak Acadians'ın sınır dışı edilmesi olağandışıydı çünkü pek çoğu anavatanlarına veya başka bir Fransız kolonisine değil, İngiliz mülklerine gönderildi. Ayrıca sürgün, Acadia'nın fiilen fethinden çok sonra gerçekleşti.
1755'teki ilk grup Amerikan Kolonileri arasında yaklaşık olarak şu şekilde dağılmıştı: Massachusetts-900 Connecticut-675 New York-200 Pennsylvania-700 Maryland-860 Virginia-1150 Kuzey Carolina-290 Güney Carolina-955 Georgia-320. Virginia, tamamlayıcısını kabul etmeyi reddetti ve bunun yerine, Yedi Yıl Savaşı'nın sonuna kadar kalacakları İngiltere'ye gönderildiler. Acadians kolonilerde hoş karşılanmadı. Katolik karşıtlığı yaygındı, Braddock'un Temmuz 1755'teki yenilgisinin ardından Fransızlara duyulan nefret gibi, sömürgeciler Acadians'ı desteklemenin finansal maliyetlerini üstlenmek konusunda isteksizdi ve güney kolonilerinde Acadians'ın katılacağı korkusu vardı. genel bir ayaklanmada kölelerle güçler. Fransızlara karşı antipati, Yedi Yıl Savaşı boyunca devam etti.
Birçok Acadian, nakliyelerdeki aşırı kalabalık ve pislik nedeniyle kolonilere ulaşmadan öldü ve limanlardaki geçici konaklamaları hastalığa, özellikle çiçek hastalığına eşit derecede elverişliydi. Sonunda yoksulların gözetmenlerinin gözetimi altında geldikleri mahallelere dağıtıldılar. Bazı aileler tehcir sırasında dağılmıştı ve bu, çocukların zaman zaman ebeveynlerinden alınıp varlıklı cemaatlere bağlı olduğu kolonilere varmalarından sonra da devam etti. Bazı kolonilerde Acadians, savaş esiri oldukları gerekçesiyle çalışmayı reddetti. Bu onların yoksulluklarını, sağlıklarını ve devlete bağımlılıklarını devam ettirdi.
Yeni çevrelerinde mutsuz olan Acadians, Nova Scotia'ya dönmek ya da yeni vatanlar bulmak için kararlı bir arayışa başladı. Acadians'ı destekleme masrafından kurtulmak isteyen Georgia ve Güney Carolina hükümetleri, geçiş kartlarını vererek ayrılmalarını teşvik etti. 1756'da, iki koloniden yaklaşık 250 Acadian, kıyıdan Nova Scotia'ya doğru ilerlemek için küçük gemilerle yola çıktı. Bu, Lawrence'tan vali arkadaşlarını Acadians'ın geri dönüşünü engellemeye çağıran bir genelge başlattı. Çoğu New York ve Massachusetts'te yakalandı, ancak 50'si Haziran ayında Saint John Nehri'ne ulaşmayı başardı. İngiliz hükümeti, Nova Scotia'daki Acadians yerleşimine ilişkin kısıtlamaları hafiflettiğinde, birçok Acadian savaştan sonra geri döndü. Eski mülkleri işgal edildiğinden, bunun yerine Saint John Nehri vadisine ve St. Mary's Körfezi'ne yerleştiler. Saint Anne'ye (Fredericton) yerleşenler daha sonra Loyalistlerin gelmesinden sonra Madawaska Nehri ve Chaleur Körfezi'ne taşınmak zorunda kaldılar.
Nova Scotia, Amerikan Kolonilerindeki Acadians'ın birkaç hedefinden sadece biriydi. 90 sürgünden oluşan bir grup 1766'da Massachusetts'ten Quebec'e yelken açtı ve 1755'ten sonra Nova Scotia'dan oraya kaçan Acadian'larla güçlerini birleştirdi. Quebec Şehri yakınlarına ve Nicolet ve Richelieu Nehirleri boyunca yerleştiler. 116 Massachusetts Acadian'dan oluşan bir başka grup 1763'te St. Pierre ve Miquelon'a gitti. Birçoğu New York üzerinden 129'u 1764'te Martinique'e ve 500'ü 1765'te Santo Domingo'ya gitti. Yeni İspanyol yöneticileri Roma Katoliklerine sempati duyan Louisiana.
Amerikan Kolonilerinin yanında en fazla sürgünü Fransa'nın kendisi aldı. 1763'te oradaki yaklaşık 3500 kişi, Isle Royale, Isle Saint Jean, Cape Sable ve Saint John Nehri'nden sürgün edilenleri ve aynı yıl İngiltere'den gelen 750'yi içeriyordu. 1763'te Fransa'nın yüz Acadian'ı Saint Pierre ve Miquelon'a taşındı ve 1774'te yüzün üzerinde başka bir grup Chaleur Körfezi'ne göç etti. 20 yıl boyunca, Fransız hükümeti Brittany, Belle-Isle-en-Mer, Poitou, Korsika, Fransız Guyanası, Santo Domingo ve Falkland Adaları'nda Acadians kolonileri kurmak için başarısız girişimlerde bulundu. Sıradan Fransızlar, devlet emekli maaşları ve arazi tahsisleri nedeniyle Acadians'a kızdılar. İspanyol hükümeti nihayet Louisiana'da bir toprak teklifi ile kurtarmaya geldi ve 1785'te yaklaşık 1600 Acadian İspanyol kolonisine gitti.
İronik olarak, bazı Acadians Nova Scotia'ya dönmek için mücadele ederken, hala orada olan birçok kişi artık İngiliz yönetimi altında yaşamamayı tercih ederek ayrılmaya karar verdi. 1764'te yaklaşık 600 kişi Fransız Batı Hint Adaları'na yelken açtı ve sonunda Louisiana'ya giden yolu buldu. 200'den fazla kişiden oluşan başka bir grup 1766'da Louisiana'ya yerleşti. 1765'te 183, daha önce Massachusetts ve Fransa'dan gelen sürgün arkadaşlarına katılarak Saint Pierre ve Miquelon için Nova Scotia'dan ayrıldı.
Acadians of Saint Pierre ve Miquelon'un gezileri daha yeni başlamıştı. Küçük takımadaların kaynakları hepsini destekleyemedi ve 1767'de Fransız hükümetinin ısrarı üzerine 163'ü Nova Scotia'ya ve 586'sı Fransa'ya döndü. Fransız hükümeti 1768'de kararını geri aldı ve Fransa'dan 322 Acadian, Saint Pierre ve Miquelon'a geri döndü. Fransa, Amerikan Devrimi sırasında Amerika Birleşik Devletleri ile ittifak kurduktan sonra, tüm nüfus 1778'de Fransa'ya sürüldü. 1783'ten sonra yaklaşık 600 kişi, Napolyon Savaşları nedeniyle 1794'te yeniden Fransa'ya sınır dışı edilmek üzere geri döndü.600'den fazla sürgün, 1815 ve 1816'da son kez geri döndü, bazıları yaşamları boyunca beş veya altı sürgün yaşadı.
1816'da Acadian göçleri sona erdi. Acadians bu tarihten sonra taşındı, ancak zorla sınır dışı edilme nedeniyle değil. Bunun yerine, bireyler ve aileler ekonomik koşullarını iyileştirme umuduyla hareket ettiler. Göçler Acadians'ı Atlantik kıyısına dağılmış halde bıraksa da, kendi kimlikleri bozulmadan kaldı. Bugün, Acadian soyundan gelenlerin beş ana konsantrasyonu, Kanada deniz illeri, Quebec, Louisiana, New England ve Fransa'da bulunur.
Yukarıda belirtilenler, Parks Canada, 1986 tarafından yayınlanan “The Deportation of Acadians”'den çoğaltılmıştır ve 1999'da üretilen “Acadian-Cajun Family Trees” CD-ROM'unda yer almaktadır.
18. Yüzyılın Acadian Aile İsimleri
Parks Canada ve La Société du Monument Lefebvre inc. tarafından yayınlanan “Acadian Family Names of the 18th Century” duvar posterinden çoğaltılmıştır.
Sınır dışı edilmeden önce Acadia'nın çok az fiziksel kanıtı kaldı. Ancak, Acadian yerleşimcilerinin aile adlarının çoğu tarihi belgelerden bilinmektedir. Bu isimlerin çoğu, günümüzün Acadian Maritime topluluklarında devam ediyor ve bir halkın hayatta kalmasını çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Acadian isimleri, Acadian Sürgününün ve sonraki göçlerin mirası olan Louisiana, Fransa ve Quebec gibi bölgelerde de hayatta kalmaktadır.
Yaklaşık 300 aile adından oluşan bu liste, 18. yüzyılın ilk yarısında Acadia/Nova Scotia'dan bucak kayıtları, nüfus sayımı kayıtları ve diğer belgelerden alınmıştır. 1700 ile 1755 arasında herhangi bir zamanda kolonide yaşadığı bilinen tüm Acadian sivil aileleri dahil edilmiştir. Bu liste, Acadia'da görev yapan Fransız garnizonunun ailelerini içermez.
Abbadie, de Saint Castin d’
Allain
Amirault ve Tourangeau
Angou dit Choisy
Apart
yay
arosteguy
Arseneau
Arnaud
Aubois
madeni para
ayot
Babin
Babineau ve Deslauriers
barillot
barole
Bastarache dit (Le) Bask
Bastien
Belliveau ve Bideau
Belliveau ve Blondin
Belou
Benoit dit Labrière
Bergereau
Bergeron d’Ambroise
Bergeron ve Nantes
Bergeron ve Machefer
Benard
Bertaud dit Montaury
Bertrand
Bezier dit Touin dit Larivère
Blanchard
Blanchard dit Gentilhomme
tahta
Boisseau dit Blondin
Bonnevie ve Beaumont
bonniere
borel
Boucher dit Desroches
Boudrot
Bourg
Burjuva
Butin
pirinç
Brasseur ve Mathieu
Breau
Broussard
Brun
Bugaret
Buisson
Bugeaud
buot
buteau
C
kauet
Caissy ve Roger
Calve dit Laforge
carré
Çaylan
Celestin dit Bellemere
Cellier, Normand
Chauvet
Chênet ve Dubreuil
Chesnay ve Lagarenne
Chiasson dit La Valée
Chouteau ve Manseau
Clemenceau
manastır
konyak
Comeau
Cormier dit Rossignol
Cormier dit Thierry
korne
korporon
cosset
maliyet
Cottard
Kuzen
krep
Creysac ve Toulouse
Cyr
NS
Daigre
D’Amours de Chauffours
D’Amours de Clignancour
D’Amours de Freneuse
Louvière'in Aşkları
D’Amours de Plaine
Daniel
Darois
David ve Pontif
Delisle
Denis
Denys de Fronsac
Derayer
Deschamps ve Cloche
Desgutinler
Desmoillonlar
Depres
Deveau dit Dauphiné
Derecik
doiron
Dominé dit Saint-Sauveur
Doucet dit Laverdure
Doucet ve Lirlandois
Doucet di Mayard
Druce
Dubois
Dubois ve Dumont
Dufaut
Dugas
Duguay
Lyon'da Duoon
duplessis
Dupuiler
F
Turta
Fontaine ve Beaulieu
Orman
Forton
Fougère
Fournier
froiquingont
G
gadrau
Galeri
Galle
Garceau ve Boutin
Garceau ve Richard
Garceau ve Tranchemontagne
Gareau
Gaudet
Gauterot
Gauthier
Gentil
Giboire Duvergé dit Lamotte
Girouard
Gisé dit Desrosiers
Godin dit Beauséjour
Godin dit Bellefeuille
Godin ve Bellefontaine
Godin ve Boisjoli
Godin dit Catalogne
Godin dit Châtillon
Godin ve Lincour
Godin ve Preville
Godin ve Valcour
gosselin
gurme
Gousman
Gouzille
Büyükanne (Terriot dit Guillot dit)
Granger
gravür
Grosvalet
Guédry dit Grivois
Guédry dit Labine
Guédry dit Labrador
Guédry dit Laverdure
Guéguen
Guénard
Guerin
Guérin dit Laforge
Guilbeau
Guillot dit Langevin
Adam Tintamarre
Guyon
H
Hache dit Gallant
hamel
Hamit
hamon
Hébert dit Manuel
Hélys dit Nouvelle
Henry ve Robert
Hensaule
heon
Heuse
Hugon
K
kimin
L
La Barre
Labat, dit Le Marquis, de
la bauve
La Chaume
la Croix
La Lande ve Bonappetit
Lambert
Lambourt
Landron
Landry
Langlois
Lanoue
La Pierre ve La Roche
La Vache
Lavergen
La Vigne
Lebert ve Jolycoeur
Le Blanc
Le Blanc ve Jasmin
Le Borgne de Belisle
Le Clerc ve Laverdure
Lekül
Léger dit La Rozette
Le Jeune ve Briard
Le Juge
Le Marquis ve Clermont
Le Mire
Le Neuf de Beaubassin
Le Neuf de Boisneuf
Le Neuf de La Vallière L'8217Enfant
Le Poupet de Saint-Aubin
Le Prieur dit Dubois
Prens
Leroy
L'8217Eschevin ve Billy
Le Vanier ve Langevin
Lavasseur ve Chamberlange
Levron ve Nantois
Loiseau
Uzun
Longuepée
Loppino
Lord dit La Montagne
Lucas
m
mafya
posta
Maisonnat ve Baptiste
malboeuf
***Manet
Mangeant ve Saint-Germain
marka
Marchand dit Poitiers
Marres ve La Sonde
Martel
Martin
Martin dit Barnabé
masaj
Massie
Mathieu
Maucaire
Mazerolle ve Saint-Louis
Melanson ve Laverdure
Melanson ve La Ramée
Mercier dit Caudebec
Messaguay
meunier
Michel dit La Ruine
Migneau ve Aubin
Mignier dit Lagassé
Mirande
Mius d’Azit Mius d’entremont de Plemarais
Mius d’entremont de Pobomcoup
Monmellian ve Saint Germain
mordan
Morin di Boucher
Morpain
Moulaison ve Rencontre
Mouton
Moyse dit Latreille
n
Naquin dit L’Etoile
Nogues
nuirat
Ö
olivier
Önel(O’Neale)
Orillon dit Şampanya Oudy
Özelet
P
Kısmen Laforest
pelerin
Petitot ve Saint-Sceine
Petitpas
resim
pikot
kıskaç
Pitre ve Marc
poirier
Poitevin ve Cadieux
Poitevin ve Parisien
Poitier Porlier
Poujet ve Lapierre
Poupart
Prejean ve Le Breton
Pretieux
Keskin ve Destouches
r
Racois dit Desrosiers
Raymond
Renaud ve Provençal
Richard
Richard ve Sansoucy
Richard ve Beaupre, Richard, Boutin,
Richard dit Lafont
Rimbeau
Perçin
Robichaud ve Cadet
Robichaud ve Niganne Robichaud ve Prudent
Rodohan
Rodrique dit de Fonds
Rousse ve Languedoc
Roy dit La Liberté
cetvel
S
Sandon
Saint-Etienne de la Tour, de
Saint-Julien de La Chaussée, de
Samson
Saulnier dit Lacouline
Sauvage dit Forgeron
Sauvage dit Chrystopphe
Savary
Savoie
Semer Serreau de Saint-Aubin
Sikot
Simon dit Boucher
soulard
Soulevant
Suret
T
Tandau
toprak
Testard di Paris
Thebeau
Thibault Thibodeau
Tillard
Turnör
Toussaint dit La jeunesse
Trahan
Triel dit La Perriere
Türk
Turpin dit La Giroflée
V
Vallois
Vescot
Maurice'den Viger Vigneau
villa
Vincent dit Clément
röntgenci
*** Orin Manitt'e “Manet” soyadının bu listeye ait olduğu görüşünü destekleyecek kaynak bilgileri sağladığı için minnettarım! ANCAK, Robert Blackman'ın 13 Eylül 2009 tarihli e-postasında ana hatlarıyla belirttiği gibi, #8230 “Manetis Acadian bir isim değildir. Augustin Manet, 1720'lerde/30'larda bir ara Fransa'dan Louisbourg'a geldi. Acadia'da hiç yaşamadığı veya yerleşmediği için Acadian değildi. 18. yüzyılın ilk yarısında Louisbourg'a yerleşmiş bir Fransızdı. Ve açıkçası, Bay Blackman'ın görüşüne katılmaya meyilliyim!
Yukarıda belirtilenler, Parks Canada ve La Société du Monument Lefebvre inc. tarafından yayınlanan “Acadian Family Names of the 18th Century” duvar posterinden çoğaltılmıştır ve “Acadian-Cajun Family Trees” CD-ROM'unda yer almaktadır. .
Fransız ve Hint Savaşı: Bir Özet
Yedi Yıl 2019 Savaşı (sömürgelerde Fransız ve Hint Savaşı olarak adlandırılır) 1756'dan 1763'e kadar sürdü ve İngiltere ile Fransa arasındaki imparatorluk mücadelesinde İkinci Yüz Yılx2019 Savaşı olarak adlandırılan bir bölüm oluşturdu.
1750'lerin başında, Fransa'nın Ohio Nehri vadisine doğru genişlemesi, onu defalarca İngiliz kolonilerinin, özellikle de Virginia'nın iddialarıyla çatışmaya soktu. 1754'te Fransızlar, Allegheny ve Monongahela Nehirlerinin Ohio Nehri'ni (bugünkü Pittsburgh'da) oluşturmak için birleştiği yerde Fort Duquesne'i inşa etti ve burayı İngilizlerin defalarca saldırdığı stratejik açıdan önemli bir kale haline getirdi.
1754 ve 1755 yıllarında Fransızlar, genç George Washington, General Edward Braddock ve Braddock'un halefi Massachusetts Valisi William Shirley'i peş peşe yenerek bir dizi zafer kazandı.
1755'te Vali Shirley, Nova Scotia'daki (Acadia) Fransız yerleşimcilerin herhangi bir askeri çatışmada Fransa'nın yanında yer alacağından korkarak, yüzlerce kişiyi diğer İngiliz kolonilerine sürgüne gönderdi. Bu dönem boyunca, İngiliz askeri çabası, ülke içindeki ilgi eksikliği, Amerikan kolonileri arasındaki rekabetler ve Fransa'nın Kızılderililerin desteğini kazanmadaki daha büyük başarısı nedeniyle sekteye uğradı.
1756'da İngilizler resmen savaş ilan etti (Yedi Yıl Savaşı'nın resmi başlangıcını işaret ediyordu), ancak Amerika'daki yeni komutanları Lord Loudoun, öncekilerle aynı sorunlarla karşılaştı ve Fransızlara ve onların Hintli müttefiklerine karşı çok az başarı elde etti. .
Gelgit 1757'de döndü, çünkü yeni İngiliz lider William Pitt, sömürge çatışmalarını geniş bir İngiliz imparatorluğu kurmanın anahtarı olarak gördü. Savaşı finanse etmek için ağır borç alarak, Prusya'ya Avrupa'da savaşması için para ödedi ve kolonilere Kuzey Amerika'da asker yetiştirmeleri için geri ödeme yaptı.
Louisbourg bugün
1961'de evler, bahçeler ve sokaklarla orijinal müstahkem şehrin yaklaşık dörtte biri, Parks Canada tarafından yönetilen Ulusal Tarihi Sit Alanı olarak yeniden inşa edilmeye başlandı. Kapsamlı arkeolojik araştırmalar ve tarihi araştırmalar yapıldı. Bu yeniden yapılanma, Kanada mirasının korunması üzerinde büyük bir etkiye sahipti. Kalenin yeniden inşa edilen kısmı, Louisbourg Enstitüsü Louisbourg geçmişinin araştırılması ve sunumu ile uğraşmaktadır. 1961'den bu yana, Louisbourg çevresindeki sularda sualtı arkeolojik çalışmaları da yürütülüyor ve bu sırada 18. yüzyıldan kalma sekiz gemi enkazı keşfedildi ve dördü daha yakından incelendi. kalıntıları kutlama 7 m su derinliğinde, ihtiyatlı 5 m derinlikte ve kapris ve girişimci sadece 4 m derinlikte tespit edilebilmiştir. Çoğu balast taşlarıyla kaplı olan gemilerin gövdesinin yalnızca en alt kısımları hayatta kaldı. Bütün ve kırık toplar, çok sayıda top mermisi ve diğer ekipman parçaları da bulundu.