KARŞILIKLI KARŞI KALDIRIMLARA AİT OLAMAYAN YOLUN ORTASI
Ağır abilerin giydiği ceketi giymiş bir kalpazanın dâhiyane gizliliği ile yürüyordu karşı kaldırımda. Hayatın kesişmediği sinüs ve kosinüslerinin alındığı geometrik şeklinin ortasında, o karşı kaldırımda. Ne oluyorsa her şey orada oluyordu. Benim olduğum yerde hayat durmuştu. Ben o karşı kaldırımın karşısında bulunan bir diğer karşı kaldırımda değildim. Karşı kaldırımın olması için benim de üstünde olduğum karşı kaldırıma karşı bir karşı kaldırım olmalıydı. Evet, karşılıklı kaldırımlar vardı ama ben yoktum işte. Bu karşılıklı kaldırımların üstünde yürüyen ve duran bir kimse veya bir şey değildim. Ama o karşı kaldırımı, karşı kaldırımdaki hayatı, karşı kaldırımda bulunan ağır abi ceketli ve kalpazanın dâhiyane gizliliği ile yürüyeni de biliyordum. Görüyordum. Ama o karşı kaldırımların üstünde değildim işte. Neredeydim? Yolun ortasında mı? Akan trafiğin ortasında dimdik ayakta. Beyaz çizgilerin üzerinde. Orada mıydım? Belki de. Ama görüyordum her şeyi. Onlar beni göremiyordu, siz de göremiyordunuz. O başka. Peki, beni görememeniz neden kaynaklanıyordu? Kendi kaldırımınıza çok mu odaklandınız? Ya da karşı kaldırımıma mı daldınız? Bu görememe durumunun kaynağı neydi? Küresel ısınma? Talihsiz olaylar? Kader? Savaşlar? Açlık? Aşk? Dostluklar? Arkadan bıçaklamalar? Petrol? Para? Seks? Adalet? Ve daha birçok sorun. Hangisiydi? Yani ben bu kadar gözünüzün önündeyken beni neden göremiyorsunuz? Karşı kaldırımı görürken, yolun ortasında duran beni neden göremediniz? Yapılacak her şeyi yaptım. Bağırdım sizlere, el salladım, yazılar yazdım.
Yeterli değil miydi? Ben yolun ortasında dikiliyordum. Eğer beni fark etseydiniz hemen “Selfie” bile çekerdiniz, haberciler gelirdi. Gördünüz mü, güzelim haber malzemesini kaçırdınız. Bazılarınız beni fark eder gibi oldu -karşı kaldırıma geçmeye çalışanlar- bir şeye çarptılar gibi. Göz göze geldik birçoğuyla. Ama hepsi yoluna devam etti. Hiçbiri sorgulamadı “Bu nedir?” diye. Eğer sorgularsa dışlanır diye korktu. Etiketlenmekten korktu.
Beni kimse görmedi, duymadı. Benim ne olduğumu bile bilemedi, bulamadı. Ben aslında her şeydim. Herkesten ve her şeyden bir parça. Kimi zaman gerçekler, kimi zaman yalanlar oldum. Kimse gözünün önünde duran gerçeklere bakmadı, inanmadı. Gözünün önünde bulunan yalanları sorgulamadı.
Kimi zaman bir madenci oldum. Karaydı yüzüm ondandır görülemedim. Kimi zaman bir çocuğun çığlığı. Duymamazlıktan geldiler. Sebebini araştırmadılar bile. Bana ne olmuştu da çığlık atmıştım sormadılar. Belki taciz, belki tecavüz, belki dayak, belki işkence, belki yetim, belki öksüz… Hiçbiri sorgulamadı. Beni o yolun ortasında yalnız bıraktılar.
Bazen bir savaşta bomba oldum. O yolun ortasında patladım. Bütün karşı kaldırımla asfaltım dağıldı. Ama hepsi üstünü silkeledi ve devam etti. Ne kalana, ne gidene, ne ölene, ne diriye… Bir iki bağırdılar tamam.
Bazen petrol oldum. İşte o zaman fark et-tiler sandım. Ama etmemişler. Karşı kaldırımın karşısındaki karşı kaldırım harekete geçince, harekete geçen karşı kaldırımın karşısındaki karşı kaldırımda durmadı. Beni sömürdüler, yağmaladılar ve gittiler. Bu durum para, altın, elmas ve mücevherde de aynı oldu. Daha nice durumlarda da. Bazen de bir kadın oldum. En zorlarından biriydi bu. Karşı kaldırımdan biri laf atar, diğer karşı kaldırımın karşısındaki karşı kaldırım “Bacımıza yamuk yapma” der, asfaltıma ayak basardı. Buna karşılık karşı kaldırım da “Sen nasıl ona dokunursun” der o da ayak basardı. Sonuçta ezilen de, dövülen de, tecavüze uğrayan da, taciz edilen de ben olurdum.
Yani ben ne olursam olayım ya görülmedim ya da görüldüğümde de sağ bırakılmadım. Ya duyulmadım ya da duyulduğumda da sağlam bırakılmadım. Beni bilemediler de. Kimisi bir yerlerden okudu, ya yanlış okudu ya da doğruyu okudu ama işine geleni okudu. Kimse beni görmek istemedi, duymak istemedi. Ben her zaman ortadaki bir sorundum. Göz önünde ama görünmeyen. Herkes kendi kaldırımında mutluydu. En fazla karşı kaldırımla iletişime geçerler, kavga ederler ya da karşı kaldırıma geçerlerdi. Asfaltın üzerindeki, yolun ortasındakini kimse görmedi. O yüzden her şeyi duydum, gördüm, bildim. Onlar bana bunları yapmadı. Yine asfaltın ortasındayım işte. Karşı kaldırımı ve karşı kaldırımın karşısındaki kaldırımı izliyorum.
Ben hiçbir zaman karşı kaldırımlara ait olmadım, olamayacağım da. Karşı kaldırımlar da beni kabullenmeyecek. Durum bu, böyle yaşayıp gideceğiz.
Ama olur da bir gün yolun ortasında, o gözünüzün önünde duran şeylere bir bakarsanız beni görür, duyar, bilir, bulur ve anlarsınız. Hatta bana bir çözüm bile bulabilirsiniz.
Bir gün karşı kaldırımdan yolunuz düşerse yolun ortasına, ben oradayım. Beklerim bir ömür boyunca.
SELİN GÖÇEN
11.01.2015