Achille Claude Debussy Kimdir ?
Achille Claude Debussy Kimdir ?
Fransız besteci Achille Claude Debussy (1862-1918) son derece bireysel bir üslup geliştirdi ve aynı zamanda klasik tonalite prosedürlerinden kesin olarak kopan bir dil yarattı.
Achille Claude Debussy Biyografi
Ölümüyle dünya buluşlarıyla barışmış olan Claude Debussy, daha sonra, empresyonist mükemmel bir besteci -şiirsel tonlu resimlerin yaratıcısı, usta bir renkçi ve birçok büyüleyici minyatürün ( Clair dahil) yazarı olarak görülmeye başlandı. de lune, Golliwog’s Cake Walk ve Girl with the Flaxen Hair ). I. ve II. Dünya Savaşları arasında sadece bir avuç eleştirmen, kapsamı yavaş yavaş tanınmaya başlayan başarısının tarihsel etkisiyle ilgileniyordu. Bugün genel olarak onun renk armonilerinin sadece “yüzme” değil, klasik ton yapısına benzer bir yapı açısından “işlev” olduğu ve eşit derecede berrak gerilim ve sükunet kavramları tarafından yönetildiği kabul edilmektedir.
Claude Debussy, 22 Ağustos 1862’de St-Germain-en-Laye’de yoksul bir ailede dünyaya geldi. Vaftiz babası sayesinde 10 yıl sonra Paris Konservatuarı’na girmeyi başardı. Sağlam bir temel elde etmek için çok çalışmasına rağmen, orada okuduklarının çoğunun arkaik ve mekanik doğası ondan kaçmadı. Yine de, eğitiminin bazı yönleri heyecan vericiydi, özellikle Richard Wagner’in operalarıyla tanışması.
1884’te Debussy, L’Enfant prodigue kantatı için Prix de Rome’u kazandı. Ertesi yıl Roma’da, Paris’i özlemişti ve birkaç tesellisinden birinin Wagner’in operası Tristan und Isolde’yi incelemek olduğunu yazdı. Çok geçmeden Debussy, Wagner’i sert bir şekilde eleştirdi, ancak küçümsemesi Wagner’in müziğinden çok dramaturjisine yönelmiş görünüyor. Debussy , Parsifal’in dramatik kişiliğini alaya alabilse de ,operanın “müziğin sarsılmaz görkemine yükseltilmiş en iyi ses anıtlarından biri” olduğunu da eklemeyi ihmal etmedi. Hayatı boyunca Debussy, Wagnerci üslubun kromatik zenginliğinden büyülenmişti, ancak Verlaine’in özdeyişine uygun olarak, “Kişi belagat almalı ve boynunu bükmelidir”, Wagnerci retoriği kategorik olarak reddederdi. Eğilimleri kısa ve öz olmaya yönelikti.
Wagner’e duyduğu coşkunun zirvesindeyken, Debussy, Wagner’in başlangıçları için olduğu kadar sonraki gelişimi için de önemli bir deneyim yaşadı: 1889 Paris Dünya Fuarı’nda Cava gamelan’ın ortaya çıkması. Bu egzotik orkestra, çeşitli çanlarıyla , ksilofonlar ve gonglar, Debussy’nin daha sonra “Palestrina’nınkiyle karşılaştırıldığında çocuk oyuncağı” olarak tanımlayacağı bir dizi yumuşak vurmalı efektler ve çapraz ritimler üretti. Tipik izlenimci doku olarak kabul edilen şey, ahenksiz tonların “şok” değerlerini en aza indirgemek ve “üst ton” değerlerini maksimuma çıkarmak için yerleştirildiği melodik ve armonik şekillerden oluşan bir atmosferdir. 19. yüzyıl Avrupalı bestecilerinin sesindeki keşiflere mantıklı bir sonuç.
1889 Sergisindeki deneyimin etkisi, Debussy’nin çalışmasında hemen ortaya çıkmadı. Gamelan’ın egzotik müziğinin unsurlarını, stilinde zaten farkedilebilen diğerleriyle birlikte oyuna getiren ve yeni bir ton dili üreten, 1890-1900 yıllarındaki büyüme süreciydi. On yılın sonuna doğru bu sürecin tamamlanması, böylece önceki yılları ayıran bir sınır çizgisi olarak hizmet edebilir – Ariettes oubliées (1888), Prélude à l’après-midi d’un faune (1892; Öğleden Sonra ) of a Faun ) ve Yaylı Çalgılar Dörtlüsü (1893)—olgunluk döneminden.
Debussy’nin olgun döneminin ilk büyük ölçekli parçası olan Nocturnesfor orkestrası (1893-1899), Maurice Maeterlinck’in bir oyununa dayanan tek tamamlanmış operası Pelléas et Mélisande’nin (1894-1902) çalışmasıyla çağdaştır. Pelléasin 1902’nin prömiyerini çevreleyen kötü şöhret , Debussy’yi müzikal Fransa’nın en tartışmalı figürü haline getirdi ve Paris’i iki güçlü partizan kampına böldü.
İki yıl sonra Debussy, 5 yıllık karısı Rosalie Texier ile birlikte yaşamak ve sonunda bir şekilde bir kadın olan Emma Bardac ile evlenmek için terk etti. Maddi kaygılardan arınmış varoluşun ilk tadı, üretkenliği üzerinde faydalı bir etkiye sahip gibi görünüyor. Bu yıllarda en kalıcı eserlerinden bazılarını yazdı: ikisi de orkestra için olan La Mer (1905) ve Ibéria (1908); Görüntüler (1905), Çocuk Köşesi Süiti (1908) ve Préludes’in iki kitabı ( 1910-1912), tümü piyano solosu için.
Debussy’nin sonraki yıllardaki parçaları, üslupta bazı belirgin değişiklikler gösteriyor. Önceki yıllardaki çalışmaları kadar iyi bilinmemekle birlikte, hiçbir şekilde aşağılık da değildir, daha az yüzeysel çekiciliğe sahiptirler ve bu nedenle yaklaşmaları daha zordur. Tam da yeni düşünce yollarını keşfederken, 10 yıl önce Pelleas’la bağlantılı her şeyden daha sansasyonel bir “radikalizm” tarafından bir anlamda gölgelere atılmış olması ironik. Debussy’nin 15 Mayıs 1913’te prömiyerini yapan son ve en sofistike orkestra müziği olan balesi Jeux, Igor Stravinsky’nin bale Sacre du printemps (Bahar Ayini) skandalı tarafından neredeyse gölgede bırakıldı.Debussy’nin Stravinsky’nin müziğine yönelik ikircikli tavrı, genç bestecinin sahneye gürültülü gelişine karşı belirli bir kırgınlığı yansıtıyor olabilir. Debussy, Stravinsky’nin çalışmasına karşı sınırlı da olsa gerçek bir hayranlık besledi ve hatta En blanc et noir (1915) ve études’ta (1915) Stravinsky’ye benzer bazı etkileri dahil etti. Debussy’nin son eserlerinde daha kuru, daha az “izlenimci” bir ses elde etme eğiliminin Stravinsky’nin etkisinin doğrudan sonucu olup olmadığını söylemek zor.
Debussy, bu son sözü edilen eserleri bestelediğinde, zaten ölümcül bir kanserden muzdaripti. “Çeşitli enstrümanlar için” öngörülen altı sonat grubundan sadece üçünü tamamladı.
25 Mart 1918’de Paris’te öldü.