“… Akşam kızıllığının odaya kazandırdığı bu beklenmedik görünümün ve çağrıştırabileceklerinin peşine belki de bu yüzden takılıyorum. Bir küçük yolculuk özlemi olmalı bu: Yıllar önce, hiçbir gerçek ayrılığı, yalanı ve düşkırıklığını tanımamış, tütünün her türlüsüne alışmamış, iğrenç sarhoşluklarla zorunlu bir eve dönmemiş, genelevlerde hangi duyguların öldürülüp hangi duyguların kazanılabileceğini öğrenmemiş ya da yazının zorunlu serüvenine henüz çıkmamışken de tanımıştım bu akşam kızıllığını, insanların bir ev halinde kimi rollere itiraz etmediği ve birtakım alışkanlıklarla uzun ölümleri kabullenir göründükleri günlerdi; yarınlar hep aynı insanlar, saatler hep aynı saatler içindi. Sezinleyebildiğim, ama bir türlü açıklamadığım bir terslik vardı işte. Akşam kızıllığının çağrıştırdıkları mı aldatıcıydı o zaman, bir küçücük şefkat adına
özlemlediklerim mi? Suskunluklar mı tercih edilmeliydi sonuçta, gerçek savaşımlar mı? Yalnızlığın büyüsü diyorum şimdi kendi kendime, yıllar sonra geriye yanıtlardan çok görüntüler kalabiliyor; zamanın fırtınasında neleri gerçekten kazandığımızı anlamakta güçlük çekiyoruz… “
Mario Levi, Bir Şehre Gidememek, AFA:113, Çağdaş Türk Yazarları:9, ISBN:975-414-051-0, 120 sayfa, Dördüncü Baskı:Eylül 1993 (İlk baskı:Nisan 1990), AFA Yayınları, İstanbul.