Canım sıkıldığında, hiçbir yere sığmadığında bir elime su şişesi, bir elime elma alıp yürüyüşe çıkarım. Önce öfkemle hızlı yürürüm, yoruldukça ve sakinleştikçe yavaşlar, geri dönüşe geçerim. Hakikaten iş sonrası da, evdeki bir problemde de, birine kızdığımda, biri beni kırdığında, haberlerden üzüldüğüm vakit ya da herhangi bir şeye canım sıkıldığında beni en rahatlatan şey yürüyüştür. Kendini germeye gerek yok! Tempolu da temposuz da yürüsen rahatlarsın. Tartışma büyümez, kaldırımlar da yürümekle aşınmaz 🙂
Seni rahatsız eden ya da üzen her şey anlamını yitirir. Uyku kaliteniz bile yürüyüşle artar.
Ben yürüyüşün antidepresan etkisini tecrübeyle öğrendim. Ama şimdilerde “depresyon” konulu tüm eğitimlerde, 45 dakika yürüyüşün bir tablet antidepresana eşit olduğu konuşuluyor. Üstüne üstlük yan etkisi yok, karaciğere, böbreğe zarar vermez.
Hele deniz ya da göl kenarında yürüyüş şansınız varsa, antidepresan etki daha da artar. Kafanda önce herşeyi muhakeme edersin, bir karşı tarafa kızarsın, bir kendine ama yoruldukça rahatlarsın, olay anlamsızlaşır, dönüş yolunda her şey daha güzel görünmeye başlar…