31 Ağustos 2010 Salı
"Ateşin var mı?"
Kadın sesini çıkarmadan adama bakar sadece. Kadının amacının ne olduğunu bir bakışta anlayan adam konuşmaya başlar:
"Sigara içmez misin? Allahbilir rakı da içmezsin. Konuşmasını da bilmezsin diyi mi? Sen kuşları da sevmezsin. Çiçekleri de. Söyle! Öyle diyi mi? Çocukları? Canın çekmez mi hiç keyfetmeyi? Parayı sever misin parayı? Onu da mı? Erkeklerden nefret ediyorsun ha? Eee sana da bu yakışır. At kendini denize! Ne duruyorsun? Boşuna bu dünya de be! Benim yarı yaşım kadar bile yoksun. Güzelmişsin de. Derdin mi çok? Ha? Benden de mi çok? At kendini şurdan denize! Seni o paklar."
Adam sigarasını dudaklarının arasına götürür ve bütün konuşma boyunca hiç sesini çıkarmayan kadın aynı sessizlik içinde adama çakmağını uzatır. Sigarasından bir nefes çeker adam. Ve kadına son bir soru sorar:
"Madem ateşin var, ne duruyorsun karanlıkta?"
"Hadi koş hayata"
Adam dönüp sırtını giderken bir yandan da karanlığa doğru haykırır:
"Hey bre Karacaahmet, karamezarlık! Sana gelmiyorum işte! Var mı bir diyceğin? Yorgo'nun Meyhanesi'ne gidiyorum. Daha çook beklersin çok."
Genç kadın, gülümseyerek ayrılır deniz kenarından. Yaşama kararı almıştır.
Gecenin Öteki Yüzü'nün giriş bölümünü izlemek isteyenler buradan buyursunlar:
http://video.mynet.com/rusvan/gecenin-oteki-yuzu-musfik-kenter-replik-at-kendini/353711
30 Ağustos 2010 Pazartesi
Herşey bir grup şüpheli tipin organize bir çekim platosuna doluşup "Se se se" "De ne me" zırıltıları eşliğinde kulaklarımızı taciz etmesiyle başladı. Bizim radarlar aaanııında alarm moduna geçti tabi. Gözlerimizi pörtleterek "Neler oluyor? Bu adamlar kim? Çalgıcılar yakışıklı mı? Kamera da olacak mı? Zeki Müren de bizi görecek mi?" sorularını yönelttik Rut'la birbirimize. Sinsi sinsi, çalıların arasına sinip gözetledik neler olduğunu çekim platosunda. Ekibin akşam yapılacak canlı yayın için prova yaptığını öğrendik.
21 Ağustos 2010 Cumartesi
20 Ağustos 2010 Cuma
Dinledim, aklımdaki perde kalktı. O halde günün şarkısı olmalı.
Youtube görüntüleyemeyenler, Nine filminin Marion Cotillard tarafından canlandırılan "Take It All" bölümünü taratıp, diyalogların ardı sıra gelen şarkı sözlerindeki ilahi haklılığa kulak verebilirler.
19 Ağustos 2010 Perşembe
Amatör yazılarıma her dönem ayrı bir film soundtrack'ı yakıştırırım. Örneğin arkaik öykülerimin takıntı müziği The English Patient'a aittir. Unutulmaz Macar ninnisi Szerelem, Szerelem'i dinlemeye hala cesaret edemem. Fena vurur. Elbette mesleki damarımı kabartan Herodot'un rüzgarlarının tanımlandığı notaların yerini tutabilecek bir başka nota silsilesi de bilmem.
Bir dönemin roman düzeltme süreci boyunca Lord of the Rings'di eşlikçim. Dinlerken gözlerimin önünde Elf diyarlarının belirmesi hayal gücümü beslerdi. Ve cesaret aşılardı bana savaş notaları. Devam etmek zor zanaattı, ama o müzikle mümkündü.
Şimdi The Duchess'in notaları geldi misafirliğe. Hem huzurlu hem hüzünlü.
Yazmak lazım...
16 Ağustos 2010 Pazartesi
Ancak bu geliş farklı. İlk kez geri dönme fikri belirmiş düşüncelerinde doğduğu ülkeye. İş başvuruları yapmış CV'leriyle. Öğüt istiyor benden. Bir miktar da cesaretlendirilmek. Böyle zor bir kararın alınışına ya da alınmaktan vazgeçilmesine tanıklık etmek de bu dostluğun bir parçası. Kaç yıl geçmiş gidişinin üzerinden onu bile hatırlamazken, dönüş için fikir paylaşmak çok garip geliyor. Kalmak da dönmek kadar bir görünüyor.
13 Ağustos 2010 Cuma
Tanita Tikaram - Twist in my Sobriety
10 Ağustos 2010 Salı
Hep maymun iştahlılığım yüzünden oluyor bunlar. Çocukken de böyleydim ben. Birden birşeye kafayı takar, bütün enerjimi onu yapıp etmeye harcardım. E öyle hoyrat harcanan enerji durur mu durduğu yerde? Zırt diye kapanıverirdi enerji hatları. Ben de hoop, ilgimi kesiverirdim uğruna onca çaba sarfettiğim halt her ne ise. Kitapta da böyle oldu bu. Ömrümün enerjisini yedi yahu keratanın yazılıp biten 333 sayfası (sayfa sayısı hakkında valla geyik yapmıyorum; yazılan kısım o kadar cidden). Pek de iyi gidiyordu aslında. Final bölümü bile yazılmıştı tarafımdan, hem de taa en baştan. Zurnanın deliğinin tıkandığı nokta kitabın sonu oldu. Mutlu son vs. mutsuz son savaşı başlayınca ilham hücrelerimde (ilham hücresi nedir ben de anlayamadım yalnız, belki gri beyin hücreleriyle bir alakası vardır) tozlanmaya bıraktım romanı durduğu yerde. İyi halt ettim! Maymunluk işte. Elalem "yazarım" diyor, ben "maymunum" diyorum o gün bu gündür.
Hep o kahrolasıca endişeler yüzünden! Bir kitap mutlu sonla biterse klişe diye cart curt ediliyor eleştirmenler tarafından, mutsuz sonla biterse de okuyucu kıl olup gönül koyuyor. Arada bırakıp romanın sonunu, ne öyle ne böyle gibisinden sonlandırmak da maymungillerden bir yazar olarak benim içime sinmiyor. Ne edeyim nerelere gideyim sayın okuyucu? Sorarım size?
8 Ağustos 2010 Pazar
İşte bu seferki okumadan geriye kalanlar:
- " Ayrıca tüccarın kızı da vardı, ama kız koyunlar kadar önemli değildi, çünkü kendisine bağımlı değildi kız. Kesin olan bir şey vardı: Ertesi gün kız kendisini görmese, bunun farkına bile varmazdı. Kız için bütün günler birbirinin aynıydı ve bütün günler birbirine benzediği zaman da insanlar, güneş gökyüzünde hareket ettikçe hayatlarında karşılarına çıkan iyi şeylerin farkına varamaz olurlar. "
- " Değişmek istemiyorum, çünkü nasıl değişeceğimi bilmiyorum. Artık tam anlamıyla kendime alışmış durumdayım. "
Bilhassa; ne kadar olumlu düşünürsen istediklerini o kadar hızlı elde edersin, inançlı olursan evrenin mistik geri dönüşümünden çıkar tırtıklarsın, sevgi kelebeği olursan sayısal loto seni para manyağı yapar, ne kadar sebat edersen o kadar erersin damdan dama uçarsın, boş çekin içine kaç para yazarsan o para gökten zembille tepene düşer sevdiğin kişiyi satın alırsın, konulu kitaplardan hep uzak durdum. Gerçek şu ki, bu yaşıma kadar hayatın akışını belirleyen olumlu-olumsuz olaylar dizisini beni ikna edebilecek bir mantık düzleminden açıklayan bir teoriye denk gelmedim. Tahminen denk de gelemeyeceğim. Ve bazı değimlere kan davası açılabilen bir paralel evren varolsaydı eğer, bilhassa "herşeyde bir hayır vardır" fikriyatını pompalı tüfekle delik deşik etmek isterdim.
Demek istediğim şu ki, yok öyle birşey dostlar. Hayatta başa gelen her haltın çıkış nedeni insan faktörü. Bizi de, hayatımızı da biçimlendiren kendi türümüz. Kozmik enerjiler, dini dogmalar, manyetik titreşimler vesair yaklaşım da, büyük sürpriz olacak ama, yine bizim türün yumurtlaması. Kendi kendimize ettiğimiz düşünsel eziyetin tezahürü de başa gelen işleri abuk subuk teorilerle açıklamaya çalışırken yaşadığımız göbeksel çatlama!
Altın değerinde bir earinnasal öneri yaparak hayatlarınıza olumlu enerji neyim katayım iyisi mi bedavadan: İnsan'ı iyi tanıyan, onu çözen, kendi hayatına dair her şeyi çözer. Evreni de astro fizikçiler çözüversin yüksek müsaadelerinizle.
5 Ağustos 2010 Perşembe
http://www.dailymotion.com/video/xb2myq_ezginin-gunluu-ehir-wwwturkcerockne_music