Batı medeniyetinin bize bu kadar baskı yapmasının derin nedenlerini ele almış olmak, kendinize ebedi Rus sorusunu sormaya değer: ne yapmalı? Bu boş bir soru değil, çünkü kültürümüzün ve dilimizin hayatta kalmasından bahsediyoruz. Bugün ne olursa olsun "Rusya" kelimesiyle ilişkilendirdiğimiz toplumsal düzen sisteminin hayatta kalması hakkında. Önemli olmayanlar basitçe okumayabilir. Ve geri kalanı beyinlerini düzgün bir şekilde zorlamalıdır.
Orada, batı sınırlarımızın ötesinde, Anglosaksonların güçlü bağımsız kültürlerin varlığına katlanmadaki korkunç yetersizliğinin, Rusya'nın sadece kendileri tarafından değil, aynı zamanda tüm Batı tarafından içgüdüsel olarak dünyayı yeniden düzenleme ve "mükemmel bir fırtına" doğurma planları nedeniyle hissettiği fazlalıkla yankılanacağı an yavaş yavaş olgunlaşıyor. ki hayatta kalamayacağız.
Burada, medeniyetler sınırımızın kendi tarafında, "mükemmel fırtınanın" meydana gelmesine izin vermeyecek bir şeyi kışkırtabilir miyiz, yoksa bizim veya torunlarımızın güvenli bir şekilde oradan geçmesine izin verecek mi?
Marx'tan söz edecek olursak, kitleleri ele geçiren bir fikrin maddi bir güç haline geldiğini söyleyebiliriz. Ve şu: Solun yirminci yüzyılda sayısız zaferi bunun kanıtıdır. Maddi gücü, neredeyse kaçınılmaz bir kaderden kurtarmamızı sağlayacak bir fikir haline getirebilir miyiz? Sonuçta, eğer bu fikir kitleleri ele geçirirse, o zaman seçkinlerde kaçınılmaz olarak bir yanıt üretecektir, çünkü toplumdaki düzeni yeniden tesis etme, kaosu ortadan kaldırma ve kesinlikle bariz adaletsizliği ortadan kaldırma talebi "Putin dönemini" (ve henüz aklını kaybetmemiş olanları) başlattı. ve dün değil pottan indiler, Putin'den önce orada nasıl olduğunu çok iyi hatırlıyorlar).
Ve seçkinlerden bir tepki uyandırması TEKRAR ortaya çıkarsa, o zaman yaklaşan felaketin farkındalığı ve bunun başlangıcına karşı mücadele etme arzusu hem onların hem de hedef belirlememizin bir parçası olacaktır. Büyük ve engin Anavatanımızın her seviyesinde gerçekleşecek olan hedef belirleme. Bu, çok büyük olmayan memurlardan başkana kadar devlet mekanizmamızın etrafında çalışmaya başlayacağı hedef haline gelecektir. Ve o, bu makine, hedeflere nasıl ulaşılacağını biliyor. Özellikle hayatta kalma söz konusu olduğunda. Ve bu tam olarak bahsettiğimiz şey.
Ve bunun bir "boşluğa çığlık" olacağı da düşünülmemelidir: iktidar, onun hakkında kim veya ne düşünürse düşünsün topluma bağlıdır. Ve bu güce sahip olanlar, tüm özel ahlaki karakterleriyle, hala toplumun bir parçasıdır.
İlkel insanların hayal gücüne göre, bu insanların tek bir amacı var - parayı "kapmak" ve onlarla birlikte Londra'ya kaçmak. Gerçekte, bu koşul, kendisine Londra'ya kaçma arzusunu atfedenlerle aynı gemide. Üstelik bu insanlar her şeyi mükemmel anlıyor. Ve "Rusya" adlı bir ülkenin çökmesi durumunda, son makalede bahsedilen kirli Kruşçev'in şartlı Stalinist Vasya'sından çok daha kötüsüne sahip olacaklar: Vasya, Lahey'de hemen ölmek için şanslı olmayacak, kendisi için bir şeyler için biraz zamanı olacak. yapmak. Yine de sonu aynı olacak. Sermaye ve nüfuz yardımcı olmayacak; yoksulluk ve sefalet kurtarmayacaktır.
Aslında, Londra'ya kapılıp kaçmayı hayal eden bir kişi zaten bir kalıntıdır. Onlar, bu kalıntılar hala oradalar ve hatta bazıları kaçıyor. Ancak bu zaten nadirdir. Geleneksel Sechin hiçbir yerde çalışmıyor.
Sechin, başlıyor. "Yaşlılıkta Rosneft'in şefi olmak için gençliğinizi nasıl geçirmeniz gerekiyordu? Ama bu fotoğraf yüzünden Londra'ya gidemezsiniz, işe yaramaz.
Kaçacak yeri yok; kaçarsa Miloseviç'le aynı şeyle yüzleşecek. Koşullu Putin gibi.
Bu ortak kader birisini şaşırtabilir, ancak bugünkü gerçekler sadece şudur: Hem hiçbir şeye karar vermeyenler hem de ellerinde kötü şöhretli güç doluluğuna sahip olanların çoğu, onları lanetleyenlerle birlikte yok olacaklar. Bu, tarihsel anın özgüllüğüdür.
Ve bu bize, gücü olmayan insanlara, durumu kurtarmayı talep eden sesimizin duyulma şansı veriyor. Sadece sesli olması gerekiyor.
Öncelikle, "Batı tehdidi" anlayışını ölümcül ve buna karşı mevcut yaklaşımlarımızı sürdürürken, kaçınılmaz olarak yaymamız gerekiyor. İkincisi, bu sorunu nasıl çözmemiz gerektiğinin ana hatlarını çizmek. Mevcut yaklaşımlarımızın yerini alacak ve kaçınılmaz bir tehdidi kaldırılabilir bir tehdide dönüştürecek diğer yaklaşımlar.
Ve bu fikri her yere yayarak, onu olayların akışını değiştirebilecek bir güç haline getirin. Anglo-Sakson kadar büyük ölçekli olsa bile, şimdi bile, bize karşı Amerikan haçlı seferi demek daha doğrudur. Ama önce böyle bir fikir bulmalısın.
Çıkış yolunu bulun.
Seçenekleri gözden geçiriyoruz
Çoğu zaman, bazı zaman sınırlı iş planlarını planlarken, projenin başlamasından önce bile bir çıkış stratejisi belirlemek gerekir: tüm bunların nihayetinde nasıl bitmesi gerekir. Örneğin, daha sonra satmak için bir işletme kuruyoruz ve satılacağı gerçeği son; bu istenen sondan önce gelen her şey, onun gerçekleştirilebilirliğiyle çelişmemelidir. Bizim durumumuzda, bununla başlamak, yani Rusya'nın konumunun istikrarlı olacağı ve yapısal olarak gereksiz olmayacağı dünyanın sınırlarını tanımlamak gerekiyor.
Öncelikle, geleceğin Rusya'sı için mevcut dünya düzeninde bile "beşinci tekerlek" olmayacak bir gereklilik formüle edelim. İlk yaklaşım olarak şöyle görünebilir: Rusya, insanlığın onsuz yapamayacağı, insanlığın gerçekten ihtiyaç duyduğu ve başkalarının yapamayacağı ya da yapmak istemediği bir şeyi insanlığa sağlamalıdır.
Bu koşulun yerine getirilmesi, yapısal fazlalık sorununun üstesinden gelmemizi sağlayacaktır. Şimdi Anglosaksonların duyguları sadece Anglo-Saksonların duyguları haline gelecek, bu şekilde bir milyar insanı bize karşı alıp bize karşı birleşemezsiniz. Batı saldırısı her yönde değil, basitçe rekabete dönüşecek. Bize de ihtiyaçları olacak. Ama mümkün mü?
Hayır, çünkü şu anda 2 numaralı sorunumuzla karşılaşıyoruz: temelde diğer kültürlerin itaatsiz bir karaktere sahip olma hakkını temelde tanımayan ve diğerlerine üstünlüğü uğruna savaşmaya ve kayıplar vermeye hazır olan dünyadaki egemen medeniyetin kültürel paradigması.
Pratikte nasıl göründüğü, herkes Çin örneğini gördü. ABD onları ne zaman düşman ilan etti? Ne komünizm (buna bir varsayım yapalım), ne Tayvan sorunu, ne muhaliflerin vurulması, ne Tibet, ne de Tiananmen 90'larda ABD'nin Çin ile işbirliği yapmasını engelledi. Ne değişti? Değişen şey, Çinlilerin çok fazla gelişmesidir. Batı ile ilişkili olarak zayıf ve ikincil bir güçten, ana ligde bir oyuncu haline geldiler. Ve bu yeterliydi. Bugün Çin ile gelecekteki bir savaş, Amerikalı kitleler arasında sabit bir fikirdir. Ve bu, Çinlilerin böyle bir şey istememesine ve istememesine rağmen.
Ama Amerikalılar bunu istiyor. Bu savaşa ihtiyaçları var çünkü yakınlarda güçlü ve güçlü bir kültür göremiyorlar.
David Poyer'in "Çin ile Savaş" ABD'deki en popüler kitap serilerinden biridir.
Amerikalı olmayanlar, hatırladığımız gibi, münhasır bir ulusa bağımlı ve itaatkar olabilir veya ölebilir. Yani Çinliler, Rusya için "denemek" istediğimiz şeyi tam anlamıyla yaptılar - bir "dünya fabrikası" olarak önemli ve gerekli hale geldiler, ama aynı zamanda bağımsız kaldılar. Ve şimdi şu ya da bu şekilde bir savaş alacaklar ve Çin devi çökene kadar Amerika rahat etmeyecek. SSCB ile daha önce olduğu gibi. Buna göre, Rusya Federasyonu'nun dünya düzeninde bir niş bulma girişimi, “yapısal fazlalık” sorununu ortadan kaldırmaya değil, çatışmayı ağırlaştırmaya mahkumdur, ama şimdi kültürel nedenlerden dolayı yine telafi edilemez.
Bir bakıma Rusya'nın koronavirüse karşı aşı oluşturmadaki başarılarını duyurması durumunda bir örnek gördük. Aşının başarılı olduğu ilan edilir edilmez Batı, hem aşının hem de Rusya'nın itibarını sarsmayı amaçlayan bir propaganda dalgasıyla dünyayı tam anlamıyla doldurdu. Hiç şüphe yok ki, Amerika Birleşik Devletleri tarafından kontrol edilen Batı ülkeleri için, etkinliğini geniş insan gruplarında gerçekten gösteriyorsa, bu aşıyı satın almaktansa, vatandaşlarını aç bırakmak daha tercih edilir.
Gerçek şu ki, bunun tersi, "yabancılar" için en azından eşit statüyü tanımak anlamına geliyor ve bu Amerikalılar ve İngilizler için gerçek bir acı, buna tebaalarından bile tahammül etmeyecekler. Birisi hala böyle bir psikolojik etkiden şüphe duyuyorsa, okumasına izin verin "Başkasının gelişimini reddetme sendromu" - Anglosaksonlar arasında ortaya çıktı, başka bir kültür bunu bu kadar açık ve kurumsallaşmış bir biçimde yaratamazdı. Bazıları, kendilerinden başka herhangi bir yönde ilerleyen bir şey yapabilen birinin olduğu gerçeğinden fiziksel olarak acı çekiyor. Ve bu her zaman böyle olmuştur, "uydu etkisini" hatırlamak yeterlidir.
Stephen King'i korku kralı yapan şeyi hatırlıyor musunuz? Haber SSCB'de bir uydunun fırlatılmasında. Bunu anlamıyoruz ama bütün bir Amerikan nesli için ömür boyu süren bir travmaydı: Dünyada çığır açabilecek başka kültürlerin de olduğunu gördüler. Ve onları dehşete düşürdü.
King'in anılarından bu kısa alıntıyı okuyun... Görünüşe göre Amerikalı olmayanların yapabileceği bir şok. İstisnai bir ulustan aşağı olmayan "başkalarının" olması KORKUdur.
Anglosakson olmayanların yapabileceği korku. Anglosakson olmayanların kabul edebileceğini asla kabul etmeyecekler.
Onları bir şekilde yeryüzünden “diğerlerini” silmeye teşvik eden bu gizli korku. Ve değişmediler. Şimdi aynıdırlar ve aynı tavırlar temelinde hareket ederler. En azından bir şekilde kendi kültürlerini geride bırakabilen veya basitçe onunla karşılaştırabilen herhangi bir kültürün varlığını önlemek, kimliklerinin temelidir. Gerekirse, bu önleme nükleer savaşa kadar zorla uygulanmalıdır.
Ve bunların hepsi, rekabetin banal faktörünü hesaba katmadan: kendi aşılarını da yaratıyorlar ve ayrıca satmak istiyorlar. Ve insan faaliyetinin diğer tüm dallarında, bu basit rekabet faktörü de mevcut olacaktır.
Böylelikle dünya düzeninde bir "niş" işgal etme fikri, ilk başta hegemonun bizi bu nişin dışına, kendisine ve müttefiklerine zarar verecek kadar, ama sadece bir yer edinmemizi engellemek için atmaya çalışacağı gerçeğiyle yüzleşecektir. Tüm insanlık (ve hatta kendimiz) için bazı olasılıkların kapanmasına kadar. Hegemonun kuvvetlerdeki üstünlüğü hesaba katıldığında, resim netleşir: Bizim fikrimiz işe yaramayacaktır.
Ve sonra her şey "her zamanki gibi" olacak.
Böylece, “insanlığın onsuz yapamayacağı, insanlığın gerçekten ihtiyaç duyduğu ve başkalarının yapamayacağı veya yapmak istemeyeceği bir şeyi insanlığa sağlamak” fikri planlama aşamasında ortadan kalkar.
Ayrıca, sadece bizim yapabileceğimiz ama Batı'nın yapamayacağı ne var? Hiçbir şey değil. İlk yaptığımız her şeyi neredeyse anında tekrarladılar ve bizim için ulaşılamaz olan yeni bir seviyeye taşıdılar. Havayı değiştirmeyen bazı istisnalar var. Örneğin astronotikte durum buydu. Her şeyde öyle olacak. Aşılarla da. Teknolojide, bilimde, endüstriyel güçte, ekonomide temelde bizden üstün olduklarını ve çok güçlü olduklarını hatırlıyoruz. Ve yine de dururlarsa, kültürel faktör devreye girecek ve bize zarar vermek uğruna kendi zararlarına hareket edecekler. "Civilization" oyununu hatırlayın: onlar için bu, yalnızca bir kazananın olabileceği bir rekabettir, ve diğer herkes kaybetmeli.
Yedeksiz bir birim olarak dünya düzenine uyacak herhangi bir yol bulmaya yönelik herhangi bir girişim ona karşı çökecektir. Çalışmayacak.
Bu nedenle, ister istemez, ikinci mantıklı adımı atmamız gerekiyor: Kendimizin ve kültürümüzün uzun vadede hayatta kalmasını sağlamak ve bu sistemde devam eden malzeme ve bilgi süreçlerinin dinamikleri ile çelişmeyen insanlık sistemi içinde bir miktar istikrarlı pozisyon almak için bu sistemi böyle değiştirmemiz gerekiyor, böylece artık gereksiz olmayacağız.
Ama nasıl? Mevcut sistemin yararlanıcıları var - şu anda Trump'ın yarı ideolojik tutumları etrafında yeniden birleşmek ve "başkalarına" karşı yeniden haçlı seferi başlatmak için seçimlerde başarısız olmasını bekleyen Batı medeniyeti - görünüşe göre hemen bize karşı.
Bu "sistem değişikliği" nasıl görünürse görünsün, ona direnecekler. Aynı Amerikalılar direnecek SONLANDI - Eşit statüye sahip güçlü kültürlerin ve güçlü kültürlerin olduğu bir dünyada psikolojik olarak var olamayacaklar ve onları ezmenin hiçbir yolu yok ve olmayacak.
Ve sonra üçüncü mantıksal adımı atmaya zorlanıyoruz: şu anda var olduğu biçimdeki dünya düzeninin prensipte var olmaktan çıkması gerektiğini kabul etmek.
Ya da daha basitçe, ortadan kaybolmak istemiyorsak, bizim için ölümcül bir tehdit olan Batı medeniyetinin yerinde ortaya çıkacak başka bir şeye ihtiyacımız var. Dahası, insanların ne düşündüğüne bakılmaksızın, bu medeniyetin kendisi de bundan oluşur. Ne fazla ne az. Bu, oradaki her şeyi yok etmemiz ve yok etmemiz gerektiği anlamına gelmez. Ancak bu kesinlikle, "Batı" sistemini "söküp", mevcut HERHANGİ BİR YÖNTEM ile bizim için güvenli bir şeye dönüştürmemiz ve BU UYGARLIK TEMSİLCİLERİNİN GERÇEKLEŞTİRİLECEK MALİYETLERİNİ SAYMAMAK zorunda kalacağımız anlamına gelir. Yaşamak istiyoruz, bu her yolu haklı çıkarır.
Mevcut gerçeklik çerçevesinde, başka bir seçenek yok: ya bu ya da kendi başımıza yok olmak. Oturamayacağız, er ya da geç bizim için gelecekler.
Ama bu arada başka bir sorunumuz var. Çok ağır. Mesele şu ki, düşman bizden sadece zenginlik, güç veya sayı bakımından üstün değildir.
Gerçek şu ki, genel olarak bizden üstündür. Temelde.
Bariz olanı kabul et
Genelde rakiplerimizden daha havalı olduğumuzu düşünme eğilimindeyiz. Daha cesuruz, zafer uğruna kendimizi feda etmekten korkmuyoruz. Daha zekiyiz ve doksanların kaosunda, dizlerimizde bir nükleer reaktör olan bir seyir füzesinin gözünü kamaştırabiliriz, böylece daha sonra 2000'lerde ve 2010'larda onu bir prototipe getirebiliriz. Atalarımız Berlin'e ulaştı, Amerikalıları uzaya götürdük ...
Ancak soru, bunun konuyla ilgili vizyonumuzdan başka bir şey olmadığıdır. Gerçekte, her şey farklıdır ve bu gerçekliğin gözlerine bakmalıyız - ne kadar bizim için tatsız, ne kadar bizim varlığımızın Anglo-Saksonlar için tatsız olduğu gibi.
Gerçekte, istisnasız tüm temsilcileri yüzyıllardır acımasız bir doğal seleksiyon durumunda var olan ve şimdi içinde var olan bir medeniyet tarafından karşıyız. Amerika, yakın zamana kadar herkesin kuşaktan kuşağa istediği gibi hayatta kalması gereken bir ülkedir. Joe'nun aç bir baygınlıktan sokağa düşmesi ve bir daha asla ayağa kalkmaması kimsenin umurunda değildi.
Bu yüzden yüzyıllardır var oldular. Ve bu onları ciddi şekilde yumuşattı. Bunlar gerçekten zor insanlar. Bunlar şiddete eğilimli insanlar. Örneğin, Amerikan kültüründe norm yaralıları bitiriyor. Polis memuru, direnen şüpheliyi ilk atışla öldürmediyse, işini bitirecektir. Ahlakları açısından bu normaldir.
Kültürlerinde "katil" kelimesi, bir kişinin kişisel dayanıklılığını yansıtır ve bazı durumlarda bir iltifat veya övgü olarak kullanılır. Bunu bizimle karşılaştırın ve sonra kavgada şansın kimin tarafında olduğunu düşünün.
Kayıplara katlanabiliyorlar. Yirminci yüzyılın ikinci yarısında önce Kore'yi, ardından Vietnam'ı yuttu. İkincisinde, Afganistan'da kaybettiğimizden 3,5 kat daha fazla asker öldü ve bu onları kırmadı. Ve Afganistan da bizi kırmadı?
Düşmanı değerlendirirken bu önemli faktörü tamamen görmezden geliyoruz. Tüm sorunları şiddetle çözme eğilimindedirler ve kayba özellikle açık değildirler, en azından aksini düşünmek için bir neden yoktur.
İkinci önemli nokta, düşmanın irrasyonel değerlendirmelere dayanarak bir savaşa girme (onu başlatma) yeteneğidir: gurur vb. Gerçekten bunu yapabilirler - bütün ulus, bazı geçici fikirler uğruna, prensip dışında savaşa gider.
En azından BOD'umuzun ve Pasifik Okyanusu'ndaki bir Amerikan füze kruvazörünün neredeyse çarpışmasını hatırlayalım: Fotoğrafta onu geri çeviren uyanışta görüyor musunuz? Kim sinirlerine dayanamadı?
Kimin döndüğü ve koçun sonuna kadar kimin gittiği görülebilir?
Ve BOD komutanı sonuna kadar gitmiş olsaydı, ne olurdu? O zaman bir çatışma olurdu, çünkü Amerikalılar da geri dönmezlerdi: insan kaybı riskiyle karşı karşıya kaldıklarında, yine de ilkeyi izlediler - gerçekten gittiler ve gerçekten geri dönmediler.
Ve bu, çok sık davranışlarıdır. Amerikan gemilerinin İranlılara teslim olması gibi zıt örnekler de var ama çok azı var.
Kritik durumlarda yüz çeviren biziz, onlar değil. 80'lerde nükleer savaşa öncülük ediyorlardı ve SSCB teslim oldu, Birleşik Devletler değil. Ve ABD, sorunu "barışçıl" bir şekilde veya daha doğrusu bizim teslimiyetimizle çözmeyi başaramazsa, basitçe bir nükleer savaşa gider ve bu savaştaki kayıpları kabul ederdi. Ve yine bu prizma aracılığıyla bize bakıyorlar: onların anlayışlarına göre, bir fikir için ölüme gitmeyeceğiz. 80'lere gitmedin mi? Gitme. Ve basit bir psikolojik üstünlük gösterisi uğruna, kaçınılmaz zayiatlarla bir kruvazöre çarpmadınız mı? Gitme.
Ve gittiler.
Rusya'da çok az insan bunu anlıyor, ancak orada ölümün eşiğinde geri dönecek olan bir üne sahibiz. Ve kendilerini asla geri dönmeyecekler olarak görüyorlar. Ve neredeyse asla geri dönmezler, aslında dönerler. Ve bunu görmüyoruz ve Güney Çin Denizi'nde olduğu gibi, onların yolundan atlamak zorunda olduğumuzda bile anlamıyoruz. Ancak düşmanın, özellikle de davayı yavaş yavaş ortadan kaybolmamıza götüren kişi, yeterince değerlendirilmelidir.
Ancak, tüm bunlar zeka arka planında sönük kalıyor. Onlarla iletişim kuran herkes, palyaço Zadornov'un kendileri hakkında söylediği gibi olmadıklarını bilir. Gerçekte tamamen farklılar. Önceden bir yerde çok fazla para (yani kaynak) kapmadan tıbbi bakım alma fırsatından bile mahrum kalan insanların zeka geliştiremeyeceğini düşünmek aptallık olur. Varoluş mücadelesi onu başka hiçbir şey gibi geliştirmez - ve aralarında gelişir.
Kabul etmek acıdır, ancak entelektüel olarak düşman bizi genellikle alt eder. Her zaman "kuru" değil, bu da bize şans verir, ama çoğunlukla abartır. Ve bu "sıradan insan" düzeyinde bile geçerlidir. En basit örnek: okuyucuların konuyla ilgili önceki makaleye ilişkin algıları, yorumlarda kendileri tarafından ifade edilir. İçeriği çok karmaşık olmayan 44000 karakterlik bir metnin, ülkemiz nüfusunun yaklaşık üçte birinin gücünün ötesinde olduğunu öne sürüyor. Voenniy Obozreniye'nin kullanıcı sayısı, gerekli örneği sağlayacak ve bundan böyle bir sonuca varacak kadar büyük.
Onu rahatlık alanından çıkaran bilgilerle karşılaşan kişimiz, vakaların üçte birinde sadece aklını kaybeder. Aynı zamanda okuyucuların tepkilerine de bakarsanız insanlarımız hareket etmeyi bırakmıyor, zaten beyni kullanmadan. Yorumlar gerçekten okunmaya değer ve herhangi bir illüzyonun gömülmesini hızlandıracak. Böyle bir olasılıkla "yeni dünya düzeni" nin saldırılarına karşı koymanın mümkün olduğu fikri saçmadır.
Buna karşılık, bu tür durumlarda Amerikalılar duygusal istikrar ve makul ölçüde çok daha iyi mantık yürütme becerilerini korurlar ve bu, onlarla az çok kesişen herkes tarafından da bilinir. En azından internet tartışmalarında.
Hangi seviyede çalışabileceklerini anlamak için, en başarılı operasyonlarından biri olan II.Dünya Savaşı'nı kısaca ele alacağız.
"İkinci Dünya Savaşı" özel harekatı veya Düşman nasıl çalışabilir
Birinci Dünya Savaşı o kadar çok çelişki bıraktı ki, "ziyafetin devamı" kesinlikle kaçınılmazdı. Ancak formatı ve yönü oldukça açık bir soruydu ve oldukça uzun bir süredir. Amerikalılar bu soruyu kapattı. Her şey yirmili yılların ilk yarısında başladı.
O zaman ABD elitlerinin en muhafazakar temsilcileri bile, dünyadaki mevcut sömürge sistemlerini "paketten çıkarmanın" ve malları ve sermayeleriyle oraya gitmenin veya kalıcı ekonomik krizlere hazırlanmanın gerekli olduğu konusunda nihai anlayışa vardılar. Bu arada, kısa süre sonra 1929'da bu "gelecekteki kalıcı krizlerin" ilki başladı.
Dünya sömürge sistemini yalnızca savaş yıkabilir. Ve birinin başlatması gerekiyordu. Aynı zamanda, gayri resmi gruplar oluşmaya başladı ve bu gruplar, kısa bir süre sonra Dış İlişkiler Konseyi'ne ve diğer benzer organizasyonlara yol açtı. Bu arada, bir takım zeki insanlar şu soruya karar vermek zorunda kaldı: Dünya Savaşı'nın ikinci turunu ateşleyecek adam kim olacak ve bu adam nasıl bulunacak? Mantık, bir Alman olması gerektiğini dikte etti: Almanya, Avrupa'nın merkezinde yer alıyor ve her nerede olursa olsun intikam almak istiyorlarsa oradalar. Bu, Weimar Almanya'sının sokak siyasetinin kaynayan potasında oraya gidecek ve Almanlar için yeni bir lider bulacak bir ajana ihtiyaç olduğu anlamına geliyor.
Arama görevi, etkili bir klanın genç ve gelecek vaat eden bir üyesi olan Franklin Delano Roosevelt tarafından çözüldü ve o zaman güvenle yürüyerek koşuyordu. Roosevelt'e saygılarımızı sunalım: O, dünyanın en büyük ikinci stratejistiydi. hikayeler Sun Tzu'dan sonra insanlık (çoğu bunu anlamamasına rağmen) ve ilk ciddi görevini "beş" te tamamladı. Roosevelt öğrencilik yıllarını hatırladı ve yeni bir Alman lider bulma görevi için hemen bir sanatçı buldu - yetenekli bir kişi, bir sanat galerisi sahibi, müzisyen ve besteci olan sınıf arkadaşı Ernst Hanfstaengl. Ve yarı etnik Alman.
Sonra Amerikan devleti Hanfstaengl'in ellerini büken işe girdi ve sonuç olarak, sanat galerisinin dünkü sahibi kısa süre sonra kendisini doğru kişiyi bulmak için çeşitli gösteriler, toplantılar ve mitingler aracılığıyla Almanya'da dolaşırken buldu. Askeri ataşenin ofisindeki Amerikalı subaylar ona yardım etti: görev önemliydi, orduyu dahil etmek günah değildi.
Sonuç olarak, teğmenlerden biri Ernst için Alman ulusunun gelecekteki Führerini buldu. Hanfstaengl'in hatıralarına göre, Hitler onu "garson gibi giyinmiş" harika, anlamsız bir karakter olarak etkiledi.
Kısa süre sonra Putzi, arkadaşlarının lanky Ernst olarak adlandırdığı adıyla, Hitler'in ayrılmaz arkadaşı oldu. O onun imaj yaratıcısıydı, sağ koluydu, aristokratik niteliklerini alçalttı ve Hitler ile fahişelere gitti, canını riske atarak onu komünist militanlardan kurtardı, Hitler'i yıllarca karısının tacizinden affetti, Nazilere marşlar ve yürüyüşler yazdı. , onlara kitle bilinci ile çalışmayı öğretti, NSDAP'de basın sekreteri olarak çalıştı.
Ve Naziler komünistleri ve solu mağlup etti, giderek daha fazla insan kendi bayrağı altına girdi, kitlelerin bilinci ile daha iyi ve daha iyi çalıştılar, bu da onlara kendi siyasi rejimlerini yaratma fırsatı verdi.
Ancak Hanfstaengl de facto bir aristokrattı, geniş ve iyi eğitimli, yaratıcı bir insandı. Ve Hitler, Viyanalı eski bir evsizdi ve ardından Kaiser'in ordusunda savaş boyunca siperlerde savaşan bir onbaşı idi. Eşleşecek her şeyle: mizah duygusu, alışkanlıklar ve benzeri. Putzi'nin bu adama patronluk yapmasına ne sebep oldu? Hayatımı onun için riske mi atacaksın? Ve çok çirkin bir siyasi sistem yaratmasına (başarıyla) yardım mı edeceksiniz? Cevap basit: O zamanlar böyle bir işi vardı. Ve o yaptı. Olması gerektiği gibi.
İşte Nazi Almanyasını icat eden adam. Amerikan ve Reich vatandaşı. Hitler'in ve Roosevelt'in sınıf arkadaşının bir arkadaşı, NSDAP'ın bir basın sekreteri ve ABD Ordusu'nun psikolojik savaş birimlerinden birinin çalışanı, yüksek rütbeli bir Alman Nazi ve bir Amerikan subayının babası. Şair, besteci, aksiyon filmi. Hepsi çakıştı, değil mi?
Aynı zamanda, Amerikan tekelleri endüstriyel potansiyelini geri kazanmak için Almanya'ya yatırım yaptı. Ayrıca SSCB'ye ve ayrıca endüstriyel potansiyele yatırım yaptılar. Gelecekteki bir savaş için savaşçılara ihtiyaç vardı.
1937'de Avrupa'da her şey zaten netleştiğinde Hanfstaengl kaçtı. Biyografi, Hitler, Goering ve Goebbels'in bir iş gezisi sırasında kendisi için bir kaza düzenlemeyi planladığını söylüyor.
Ve aldı ve öğrendi, bu kötü şans. Muhtemelen şans eseri, en yüksek Nazi liderlerinin kafasında neler olduğunu önceden bilmek için bir tür James Bond değildir. Ve Üçüncü Reich'ten güvenli bir şekilde ortadan kayboldu. İlginç bir şekilde, daha önce birçok kez arandı ama hayatında hiç tutuklanmadı, hep gitti. Bu, elbette, özel bir eğitim aldığı için değil, tesadüfen oldu.
Savaş sırasında oğlu ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nde görev yaptı ve ona Hitler'in babasının silah arkadaşı hakkında hiçbir soru sorulmadı. Bu fenomeni, örneğin, İkinci Dünya Savaşı boyunca basitçe "bölgelere" kamplara sürülen Japon kökenli Amerikalıların kaderiyle karşılaştırabilirsiniz. Kökeni başarısız oldu. Ve Hitler'in silah arkadaşının oğlu Hanfstaengl Jr., kökeni dahil hiçbir şeye gerçekten müdahale etmedi. Keşke biraz.
Hitler'in Almanya'da iktidara gelmesinin bize neye mal olduğunu herkes hatırlıyor mu? Evet gibi görünüyor, ama neden kimse Amerika Birleşik Devletleri'nin bu olaydaki rolünü hatırlamıyor? Sonuçta, aynı Hanfstaengl bir kitap bile yazdı ve aslında tüm bunlar dedikleri gibi yüzeyde yatıyor.
Pek fazla saklamadılar. Örneğin, ABD'nin Büyük Britanya Büyükelçisi Joseph Kennedy, ülkesinin II.Dünya Savaşı'nı başlatmadaki rolüne işaret etti: "Washington'un sürekli kışkırtması olmasaydı, ne Fransızlar ne de İngilizler Polonya'yı savaşın nedeni yapmazlardı." Kennedy, 1939'da Polonya'yı işgal ettikten sonra İngiltere ve Fransa'nın Almanya'ya savaş ilan etmesiyle ilgili durumu bu şekilde yorumladı, ki bu aslında savaşı bir dünya savaşına çevirdi ve Britanya İmparatorluğu için ilk cenaze çanı oldu.
Ve sonra, Almanya'nın İngiltere ile başa çıkma konusundaki başarısız girişiminden ve Stalin ve Molotov'un diplomatik hatalarından sonra (bkz. 13 Kasım 1940'ta Berlin'deki müzakereler), tüm ima ettikleri ile "Barbarossa" var.
Roosevelt'in Japonların "burun deliklerini çekme" şekli ayrı bir hikaye ve Putzi'nin rolünün aksine çok daha geniş bir şekilde tanıtıldı, bu yüzden zaman kaybetmeyeceğiz, kendimizi Pearl Harbor ve dolayısıyla Hiroşima olgusuyla sınırlayacağız. Nagazaki'den Japonlar çekildi, buna kendileri gelmediler. Suç onlardan kaldırılamasa da, 1940-1941'de Amerikalıların "yardımı" olmasaydı, genişlemelerinin yönü farklı olurdu.
Berlin - Roma - Tokyo ekseni görevini mükemmel bir şekilde yerine getirdi: 1945'te, hâlâ Avrupalıların kontrolü altında olan sömürge mülkleri bile "kaynıyordu" ve dünya sömürge sisteminin sona erdiği açıktı. Bugün bildiğimiz Amerika'nın küresel rolü, tam da bu yüzden kendini gösterdi. Ve bedeli bizimki dahil sayısız insan hayatıydı. Ama ABD'de kimler bununla ilgileniyor?
Sonuç olarak SSCB ne aldı? Sağ: 1941 sınırının doğuya kayması (eğer kimse hatırlamıyorsa, savaşın bir sonucu olarak Avrupa'daki bölgelerden vazgeçtik), yıkım ve kayıplar, açlık ve ayrıca sıcak ve nükleer bir savaşa tırmanma beklentisiyle bir "soğuk savaş". Hitler'in ve Polonyalıların her şeyden Rus'tan nefret eden eski müttefikleri - yeniden eğitim için (ilk fırsatta hepsi Batı'ya çekildiler). Bu katliam için en azından bir miktar tazminat olarak - Kuriles ve Güney Sakhalin.
Bu, bu insanların ihtiyaç duyduklarında işleri nasıl yapabileceklerine dair sadece bir örnektir. Ve bizler entelektüel yeteneklerimizle bu tür işlemleri sonradan bile anlayamıyoruz. Belirli olayların gidişatının kod çözme ve açıklamasını okumamız verilse bile, bu dersin arkasında yatan plana hakim olamayız. İkinci Dünya Savaşı'nın gerçekte ne olduğunu anlıyor muyuz? Hayır. Ve planladılar. Aradaki farkı anlıyabiliyor musun?
Düşman ne yazık ki daha akıllı. Bizden daha akıllı. Yirminci yüzyılın tüm tarihi bundan bahsediyor. Ve o kadar güçlüdür.
Amerika Birleşik Devletleri'nin şu anda hem kitleler arasında hem de seçkinler arasında entelektüel yozlaşmaya yakalandığı gerçeği elbette bizim elimize geçebilir. Ama sadece bu bozulma uzun süre devam ederse, çünkü şu ana kadar aramızdaki boşluk hala önemli. Bu geçici bir "başarısızlık" değilse. ABD'nin çürümesi on yıllarca devam ederse ve en azından şu anki seviyede kalırsak ve Amerika çökene kadar (ve hala çökerse) dayanmak için yeterli gücümüz olsaydı, sorunlarımız kendiliğinden "çözülebilir". Ancak tüm bu “eğerler” üzerine herhangi bir plan inşa etmek imkansız. Bu "eğerler" asla gerçekleşmeyebilir. Büyük olasılıkla bile olmayacak.
Peki ne yapmalı?
Ana çelişki
Sonuç olarak ortaya çıkan ve üzerinde çalışmamız gereken ana çelişkiyi düzeltelim. Şöyle: "Hayatta kalmak için, Batı medeniyetini bizim için güvenli bir şeye dönüştürmeye başvurmalıyız (her ne şekilde olursa olsun ve ne şekilde yapılırsa yapılsın), ancak bunu düşmanın toplam entelektüel ve maddi üstünlüğü nedeniyle yapamayız."
Bu çelişkiden çıkış yolu nedir? Düşmanı güvenli bir forma dönüştürmeyi reddedemeyiz, bu uzun vadede bir hayatta kalma meselesidir. Buna göre ne? Doğru: O zaman RAKİBİN AVANTAJINI KALDIRMAK GEREKİR. Sonra ifadenin ikinci yarısı kaybolur.
Yani, biz kendimiz onları aşmalıyız, o zaman ana çelişki ortadan kalkar.
Düşman bizden üstün nerede? Neredeyse her şey. Bu, derhal her yöne itmemiz ve sayımızı 300 milyon insana çıkarmaya, zengin olmaya vb. Aynı anda - ve hepsine - çalışmamız gerektiği anlamına mı geliyor? Kabul edelim, makul bir süre içinde gerçekçi değil. Ve yeterli kaynak olmayacak: önce aynı hegemondan alınmaları gerekir, ama o onlardan vazgeçmeyecektir. O halde ana çelişkinin yıkıcısı ne olmalıdır?
Entelektüel üstünlük. Önemsizdir. Hiçbir şeyi yakalamamız ve başarmak için iki katına çıkmamız gerekmiyor. Mevcut kaynaklarla verebileceğimiz tek cevap budur.
Kültürümüzün uzun vadede hayatta kalması için çözülmesi gereken sorunu formüle edelim.
Halkımızın, kültürümüzün, dilimizin ve ülkemizin hayatta kalma stratejisindeki ana itici güç, nüfusumuzun düşman nüfusu üzerindeki entelektüel üstünlüğünün kazanılması olmalıdır.
Bu zaferin anahtarıdır. Tuhaf ve sıradışı geliyor ama öyle. "Rakiplerimizden" o kadar çok daha akıllı olmalıyız ki, Rusya'daki en karmaşık sorunlar dizisi ... en karmaşık sorunlar olmaktan çıkacaktır. Bugün, İngilizce konuşan Batı'nın hokkabazının üzerimize yavaşça yuvarlanmasıyla ne yapacağımızı bilmiyoruz.
Ancak bu, zekamızın bize bir çözüm söylememesidir. Onu bulamıyor. Bu tür çözümleri kolayca bulabilmeleri için yeni nesilleri yetiştirmeliyiz. Çocuklarımız bizden daha iyi olmalı - çok daha iyi.
Ve entelektüel seviyemizle çözemediğimiz sorunları çözecekler.
Süper sisteme çıkın
Birine sıradan bir karar veya aşırı bir heves gibi görünen şey, inşa etmek yerine insan potansiyelini geliştirmektir. tanklar ve silahlar (veya fabrikalar, komünizm - fark yok) aslında çözümdür. Ve bu en zor görevdir. O kadar karmaşık ki, örneğin tek bir aile çerçevesinde, prensipte çözülemez: Böyle bir hamle yapmaya çalışan ebeveynler, belli bir anda, çocuklarına kendi anlayışlarını aşan gelişimsel görevler koymaya başlamak zorunda kalacaklar. Bu imkansız.
Bunun nedeni, her zamanki anlamıyla eğitimden değil, bilgiden bahsetmememizdir. Düşünme yeteneğini geliştirmek için zorunlu uyarılma ve zorlanma ile ilgilidir. Ek olarak, şimdi "yaratıcılık" olarak adlandırılan şeyin hayal gücünün geliştirilmesi gerekecektir. Bu arada, Reagan yönetimindeki ABD Donanması Bakanı John Lehman, gelişmiş bir hayal gücünü bir komutanın ana niteliği olarak kabul etti: düşmanın hazır olmadığı böyle bir eylem planı bulmayı mümkün kılan hayal gücüdür, eylemlerinizde bir adım önde olmanıza, olayların akışını empoze etmenize ve sonuç olarak kazanmak.
Böyle bir insani gelişme sistemi neye benzerdi? Bu soruya tek bir makale çerçevesinde cevap vermek imkansız, sadece birkaç genel noktayı özetleyeceğiz.
1. Günümüzde eğitim sistemi, edinilen bilgiyi uygulama görevleri de dahil olmak üzere, bilginin çocuklara aktarılmasını ve bu bilgiyi nasıl öğrendiklerinin doğrulanmasını ifade etmektedir. Eğitim süreci bunlarla sınırlı değil ama bu onun temel özelliğidir.
Gelecekte, çocuğun temelde bilgiye hakim olmaması, ancak kendisine sunulan sorunu çözmesi gereken bir duruma doğru ilerlemek gerekecektir. Şimdi eğitim sisteminin amacı, öncelikle toplumsallaşmış ve toplumda yaşayabilen, ikinci olarak da belli bir temel bilgiye sahip olan insanları serbest bırakmaktır.
Gelecekte amaç, karşılaştıkları sorunun doğasını hızla anlayabilen, çözmenin yollarını belirleyebilen ve hem bireysel hem de grup içinde asgari çaba ve kaynakla çözebilen insanları serbest bırakmak olacaktır. Çözüm, bilgi edinme ihtiyacını ve bilginin daha sonra pratikte uygulanmasını içeren eğitimi içerebilir.
Bu başlı başına radikal, devrimci bir adımdır. Elbette bilgiyi özümseme ihtiyacını inkar etmiyor. Sadece şu anda bu, yakın bir insan için gerekli olan tek şey değil. Sosyalleşme, çocukların ve ergenlerin karşılaştıkları sorun üzerine ortak çalışmaları sırasında gerçekleştirilir. Öğrencilerin hızlı bir şekilde ve dışarıdan rehberlik olmaksızın ortak problem çözme için gayri resmi gruplar oluşturma becerilerini teşvik etmek gerekir.
2.Sadece akıllı nesilleri eğitmemiz değil, aynı zamanda kazanacak akıllı nesilleri de yetiştirmemiz gerektiğinden, o zaman sadece zekayı değil iradeyi de eğitmemiz gerekiyor. Erken yaşlardan itibaren mevcut olan ve ruh için nispeten güvenli olan bir çocuk için iradeyi güçlendirmenin tek önemli yolu spor yapmaktır. Bu, rolünün defalarca büyümesi gerektiği anlamına gelir. Şimdi, okuldaki beden eğitimi dersleri dışında, spor gönüllü bir konudur, çoğu çocuk bunu yapmaz. Bunun ortadan kaldırılması gerekecek: Gelecek nesiller çok genç yaşlardan itibaren aşırı eforla savaşmaya alışmak zorunda kalacak. Bu arada, Amerikalılar için sporun yaşamdaki önemi, bizden kıyaslanamayacak kadar yüksek ve birçok bakımdan başarıları da tam olarak buna bağlı.
3. Sosyal itlaf mekanizması. Şu anda, insanların sosyal statüsü, toplumdaki ekonomik ilişkilerin doğasını düzenlemektedir. Gerekli yaşam kalitesini sağlamak için yetersiz çaba sarf edenler sosyal merdivende yavaşlayan kişidir. Önemini tartışmadan ve adaleti ya da adaletsizliği kanıtlamadan, bilincin gelişiminin bir uyarıcısı olarak işe yarasa da kötü olduğunu söyleyelim.
Geleceğin toplumunda, sosyal statü kaybı tehdidi altında entelektüel yeteneklerini ve istemli niteliklerini sürekli olarak teyit etmeyi gerektirecek mekanizmalar geliştirmek ve uygulamak gerekli olacaktır. Ve "hamuru yasadışı bir şekilde kapma ve tüm sorularınızı çözme" seçeneği olmadan. Yani, bu mekanizmalar tamamen "baloncuğa" indirgenemez. Toplum, halkın "beyni ve iradesini iyi durumda tutmaktan" başka seçeneği kalmayacak şekilde organize edilmelidir. Bu, eğitimi modernize etmekten bile daha zor. Temelde formda kalmak istemeyenler ve en azından ortalama bir seviyede olanlar, kendileri için kabul edilebilir bir yaşam standardı ve sosyal statü sağlayamamalı ve gelecekte bir şekilde toplumdan uzaklaştırılmalıdır.
Görev çok zordur ve bu tür sosyal mekanizmaların uygulanmasındaki hatalar çok pahalı olacaktır, ancak her halükarda bunlara ihtiyaç vardır, 44000 karakterlik bir metni anlayamayan ve duygusal olarak meydan okuyan bir kişiden şiddetli bir histeriye düşecek kadar kararsız olan insanlara barış içinde var olma fırsatı veremeyiz. bilgi rahatsızlığı. Çünkü onlarla birlikte toplumumuz diğer toplumlarla rekabet halinde hayatta kalamayacak. Bizi herhangi bir yüzleşmede dibe sürükleyecekler: Bu nitelikte bir nüfus kitlesine sahip olduğumuzda, hayatta kalmak için gerekli olanı yapamayacağız, çünkü "yapmak" zorunda olanlar ne yapmaları gerektiğini anlayamıyorlar ve onlar da açıklanamaz. Asla. Bu insanlar gelişmeye zorlanmalı veya kendi seçimleri doğrultusunda itlaf edilmelidir.
Biraz benzer testlerin komik bir örneği var ya da en azından Almanya'da. Sözde aptal test, trafik kurallarını kötü niyetli ihlal edenler için orada yapıldı - amacı, daha önce yanlış davrandıklarını kafalarıyla anlayamayan insanları kesmek olan bir dizi entelektüel test. Bunu geçmek çok zordu ve bu olmadan geri çekilen "hakları" elde etmek imkansız. Saf haliyle, basitçe "yumuşak" olan seçim, "süzgecinden" geçmeyenler yalnızca yoldan çıkarıldı.
Biraz acımasız bir toplum olacak. Bununla birlikte, zayıflar için, istemeyenler ve edemeyenler için yumuşak olabilir. Doğuştan gelişimsel olarak yaşıtlarının gerisinde kaldığı için hastalık nedeniyle zihinsel yetenekleri gelişemeyenler, sırf insani nedenlerle bu kıyma makinesine düşmemelidir. Ama çok azı var.
4. Yaratıcılığa teşvik. Şu anda toplum, genç nesilde yaratıcı yeteneklerin geliştirilmesi için bir mekanizmadan yoksundur. Sanat okulları, çeşitli kulüpler var, ancak bunların tümü isteğe bağlı ve tüm çocukları kapsamıyor. Bazı yaratıcı faaliyetlerin yürütülmesinin tartışmasız olduğu bir durum olmalıdır. Nasıl ve kimin başarılı olacağı açık bir sorudur, ancak herkesin bir teşviki olmalı ve güçlü olmalıdır. Her insanda yaratıcılık, yaratıcılık ve hayal gücü geliştirmek temelde önemlidir.
Görev, bir dereceye kadar, çok büyük bir yapıya sahip olduğu gerçeğiyle basitleştirilir: Bireysel bir aile çerçevesinde çözülemeyen şey, bir bütün olarak toplum çerçevesi içinde çözülebilir olabilir, çünkü eğitim sistemi, belirli bir ortalama insan seviyesiyle uğraşmak zorunda kalacaktır, ancak gelişmelidir. böyle bir eğitim sürecinin inşa edileceği yöntemler sayesinde, "ortalama" olanları hiç çekmek mümkün olmayacaktır. Sonuç olarak, "süper sisteme girme" görevi hala çözülebilir. Ve çözümü, bir kişinin tamamen farklı bir "ortalama" zihinsel ve fiziksel gelişim seviyesini belirleyecektir.
Yukarıdakilerin tümü sadece genel isteklerdir, her şeyin onlara indirgenmemesi doğaldır ve görevleri yalnızca "hangi yolu düşüneceklerini" göstererek Rusya nüfusunun kalitesini iyileştirme sorununu çözmektir.
Bir "düşünen adam" ın yaratılması, her şeyi dışarıya çeken sıçrayışta belirleyici halka olacak. Aptalız ve ne yapacağımızı ve bizi çevreleyen bir dizi problemle nasıl başa çıkacağımızı bilmiyoruz. Ancak, bu en zor görevi çözdükten sonra, bu sorunların temel olacağı insanlar yaratacağız.
Aynı zamanda en önemli nokta: Sadece daha akıllı, daha iradeli ve yaratıcı bir nüfus yetiştirmemiz yeterli değil. Bu konularda halkımızın bizim insanımız olmayanlara üstünlüğünü sağlamalıyız. Belirleyici üstünlük.
Yakın tarihte, belirli bir toplumun kendine yeni bir niteliğe sahip (Bolşeviklerin Rusya'da yaşadıkları dönemde yaptığı gibi daha eğitimli ve sağlıklı bir nesil değil) bir insan nesli yaratma hedefini koyduğu örnekler var mı?
Başarısız olsa da var. Japonya bizden önce böyle bir girişimde bulundu. Doğru, başlangıçta durdu, ancak görev imkansız olduğu için değil.
Koizumi'nin girişimi
2000'lerin ilk yarısında, Junchiro Koizumi bu ülkenin başbakanı iken, Japon siyasi sisteminin derinliklerinde son derece ilginç bir kavramsal belge doğdu. Adı The Inner Frontier'dı. XNUMX. Yüzyılda Japonya'nın Hedefleri ”. Bu harika metnin parçaları uzun zaman önce Rusça'ya çevrildi ve internette mevcut.
Kısacası, bu programın Japon derleyicileri şu noktaları ilan ettiler:
1. Japonya'da Japon toplumunun yapısı, insanlar arasındaki ilişkilerin doğası, yönetim yaklaşımları ve Japonya'daki insan eğitimi, XXI yüzyılın gereksinimlerini karşılamıyor.
2. Japonya'nın küreselleşmenin meyvelerinden tam anlamıyla yararlanabilmesi için öncelikle Japonların kendisini değiştirmesi gerekir.
3. Bu değişikliklerin kritik yönlerinden biri (diğerlerinin yanı sıra, pek çoğu var), Japon nüfusunun yaratıcı potansiyelinin geliştirilmesini ve uygulanmasını maksimize etmek gerekiyor.
Alıntı:
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Japonya, görünüşte şaşırtıcı bir toparlanma yaşadı, muazzam bir büyüme kaydetti, hızla ekonomiler kategorisine katıldı ve Batı kampının bir üyesi oldu. Japonya barış, istikrar ve refahı sağlamayı ve sürdürmeyi başardı. Genel olarak Japonlar savaş sonrası dönemi bir başarı öyküsü olarak hatırlarlar. O dönemde yaratılan siyasi, ekonomik ve sosyal sistemler de başarılı bir modelin bileşenleri olarak algılandı.
Siyasi ve sosyal istikrara katkıda bulundukları inkar edilemez. Bununla birlikte, bu başarılı savaş sonrası model (veya daha doğrusu, bu modele inkar edilemez bir inanç) şimdi Japonya'nın canlılığını tüketti. Savaş sonrası dönemde tesis edilen mülkiyet hakları ve sosyal sözleşmelerin çoğu, Japonya ekonomisini ve toplumunu katı ve modası geçmiş hale getirdi.
Bu model ("yakala ve geç") sadece savaş sonrası dönemde değil, Meiji döneminden beri her zaman izlendi. Şimdi Japonya daha iyi bir model bulmalı. Ancak dünya artık hazır modeller sunmuyor. Cevapların dışarıdan alınabileceği zaman sona ermiştir. Çoğu toplum aynı zorluklarla karşı karşıyadır. Yirmi birinci yüzyılda dünyayı kasıp kavurması beklenen küreselleşme, büyük faydaların yanı sıra, her ülkeye meydan okuyan büyük zorluklar da getirecektir.
...
Japonya'nın hemen kullanabileceği hazır bir modeli yok. Dünyanın her yerinden örnekleri inceleyerek, Japonya'daki bu tür sorunlara çözümler bulmalıyız.
Bu nedenle, Japonya'daki gizli yetenekleri ve potansiyelleri ortaya çıkarmak özellikle önemlidir. Bu, Japonya'nın geleceğinin anahtarıdır.
Siyasi ve sosyal istikrara katkıda bulundukları inkar edilemez. Bununla birlikte, bu başarılı savaş sonrası model (veya daha doğrusu, bu modele inkar edilemez bir inanç) şimdi Japonya'nın canlılığını tüketti. Savaş sonrası dönemde tesis edilen mülkiyet hakları ve sosyal sözleşmelerin çoğu, Japonya ekonomisini ve toplumunu katı ve modası geçmiş hale getirdi.
Bu model ("yakala ve geç") sadece savaş sonrası dönemde değil, Meiji döneminden beri her zaman izlendi. Şimdi Japonya daha iyi bir model bulmalı. Ancak dünya artık hazır modeller sunmuyor. Cevapların dışarıdan alınabileceği zaman sona ermiştir. Çoğu toplum aynı zorluklarla karşı karşıyadır. Yirmi birinci yüzyılda dünyayı kasıp kavurması beklenen küreselleşme, büyük faydaların yanı sıra, her ülkeye meydan okuyan büyük zorluklar da getirecektir.
...
Japonya'nın hemen kullanabileceği hazır bir modeli yok. Dünyanın her yerinden örnekleri inceleyerek, Japonya'daki bu tür sorunlara çözümler bulmalıyız.
Bu nedenle, Japonya'daki gizli yetenekleri ve potansiyelleri ortaya çıkarmak özellikle önemlidir. Bu, Japonya'nın geleceğinin anahtarıdır.
En başta önemli bir uyarı yapıldı: Artık Japonya'nın izleyeceği bir örnek yok, içeride bir çözüm bulmak gerekiyor.
Bu dönüşümlerin projesinin kendisi emsalsizdi: Hiç kimse bu zorluğa muhtemelen hazır olacak insanlar yaratarak belirsiz gelecekten gelen zorluğa cevap vermeye çalışmamıştı. Koizumi'nin bu konudaki ekibi, görünüşe göre, modern tarihte bir ilkti.
Bir kez daha tekrar etmeye değer: bu eğitimle ilgili değil, eğitimle ilgili değil. Bu, sonunda insan zekasının kalitesini artırmakla ilgili.
Ancak bu proje Koizumi'nin istifasıyla sona erdi. Japon toplumu başbakanını anlamadı. Fikir, dedikleri gibi, "kalkmadı".
Ama her şeyden önce bu, bir dahaki sefere havalanmayacağı anlamına gelmez.
İkincisi, diğer kültürlerin de geleceğin meydan okumasına benzer bir yanıt verme yolu sağlayabileceğini gösteriyor.
Elbette Japonlar, bizim belirlememiz gerekenden tamamen farklı hedefler koydular. Ama onların kendi görevleri vardı ve bizim görevlerimiz var. Daha doğrusu bir görev. Hayatta kalın.
Ama aynı zamanda çalışmasını sağlamalıyız.
Öne çık
Karşılaştığımız görev, bir kez tamamlandığında, toplumumuzun temellerini sarsacaktır. Başarılı olursa, hem entelektüel olarak hem de onların iradesiyle bizi geride bırakacak tamamen farklı bir nesil yetiştireceğiz. Bizimle onlar arasında belirli bir nesil çatışmasının olacağını söylemek hiçbir şey söylememek demektir. Bunu ve bizi takip eden bu insanların "kendileri için" gerçeği yeniden yaratacaklarını kabul etmeliyiz. Bu, genel olarak, her zaman oldu, ancak bizi bekleyen ölçekte ve yanlış hızda değildi.
Bütün bunların nasıl gideceğini bilmiyoruz. Ama gelecek aynı zamanda gelecektir, çünkü henüz gelmemiştir ve bilinmeyeni kendi içinde tutar.
Aynı zamanda entelektüel açıdan üstün nesil, bizim yapamadığımızı yapabilecek. Ve belki kolayca yapabilir. Onlardan korkmamıza gerek yok - onlar bizim çocuklarımız ve torunlarımız olacak.
Başkalarının onlardan korkması gerekecek.
Bununla birlikte, tüm bu süreçleri bir şekilde başlatma görevine ek olarak, bir sorumluluğumuz daha var: Kimsenin bu fikri pratik uygulamaya getirmeye müdahale etmemesini sağlamak. Ülkemizde herhangi bir devrim örgütlemedi. Bizim için ağır sonuçları olan bir savaş düzenlemedi. Yaptığımızı sabote etmedi.
Doğal olarak Amerika Birleşik Devletleri'nden ve daha geniş anlamda Batı ülkelerinden bahsediyoruz.
Ülkemizde çok az insan düşünüyor, ancak Amerika Birleşik Devletleri ve Britanya, dünyadaki çoğu ülkeden çok daha eski siyasi sistemlere sahip. İngilizler söz konusu olduğunda, genellikle monarşilerinin yeniden kurulmasından sayılabilir. Amerika Birleşik Devletleri örneğinde, siyasi sistemleri 1991. yüzyıldan beri sürekli olarak gelişmektedir. Karşılaştırma için: bizimki - XNUMX'den beri.
Çok uzun ve eski bir tarihimiz olduğunu düşünürdük ve onlar birkaç asırlık yeni başlangıçlar. Bir yandan - evet, öte yandan - New York, St.Petersburg'dan 100 yaş daha yaşlı ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Beyaz Saray'ın ikametgahının inşası Catherine II hala ülkemizde iken başladı.
Siyasi sistemin bu uzun vadeli devamlılığının sonuçlarından biri de tarihsel deneyim birikimidir. Ve birçok yönden kazanmaya yardımcı olur, düşmanın entelektüel üstünlüğü büyük ölçüde tecrübe yardımıyla gerçekleşir: Hangi yöntemleri kullanacaklarını bilirler, bunu hatırlarlar, bunu daha önce ve birden çok kez yapmışlardır. Ülkemizde (dünyadaki hemen hemen tüm Anglosakson olmayanlar gibi, tuhaf bir model, değil mi?), Tüm ülkede düzenli bir “kesinti” yaşanıyor: hem 1917'de hem de 1991'de durum buydu. Siyasi gelenekteki kırılmalar, siyasi deneyim birikiminde bir kırılmaya yol açtı. daha sonra ağır kayıpların habercisi oldu.
Dolayısıyla, Stalin'in çevresi ve kendisi, 1940'taki Avrupa'daki durumun 1812'deki duruma çok benzediğini görmedi ve doğru sonuçlara varamadı. Sadece gerekli bilgiye sahip değildiler, neyi hatırlamaları gerektiğini hatırlamadılar ve darbeyi kaçırdılar. SSCB'ye on milyonlarca ölüme mal oldu. Siyasi gelenekteki kırılmanın genellikle maliyeti budur.
"Ortakların" aktif olarak bizim için bir şeyler ayarlamaya çalıştıklarını görmek zor değil. Öte yandan, pompalama silah Polonya, içindeki Rus tehdidinin histerik propagandası ve ABD'nin Ukrayna'daki faaliyetleri, bizim için tamamen askeri sorunların dışlanmadığını ve ülke içinde bir darbe başlatmak için askeri sorunlara ihtiyaç duyulmasının oldukça olası olduğunu gösteriyor.
Bizim neslimizin sadece yukarıda açıklanan gelecek nesillerin gelişimi için bir program başlatması gerekmeyecek.
Ayrıca düşmanın her şeyi mahvetmesini önlememiz gerekecek. Dışarıdan gelen bir savaş ya da içeriden başlayan bir patlama fark etmez.
Friedman'ın kitabının bu kapağında Amerikalılar için kabul edilebilir tek bir gelecek var: herkes öldü ama kaldılar. Ve bu hedeften asla vazgeçmeyecekler
Torunlarımızın bizi her şeyde aşacağına ve çözemediğimiz sorunları çözeceğine bahse girerek, kimsenin onları olması gerektiği gibi yapacak sistemi kırmasına izin vermemeliyiz.
Bu projenin geri dönüşü olmayan noktaya gelmesi için yeterince zaman kazanmalıyız.
Dünya süreçlerinin dinamikleri gereği ancak kuvvet yardımı ile zaman kazanabiliriz. Güç kullanmamız gerekecek, ancak onu doğru kullanmamız gerekecek.
Devam edecek ...