Gerçekte, üniversitedeki eğitimlerinden gözleri kamaşan pek çok insandan biriydim ben de. Gadamer’in Hakikat ve Yöntem’ini, Wittgenstein’in Felsefi İncelemeler’ini okudum diye, bu kitapların düzeyinde düşünebildiğimi sanıyordum. Özel olduğum duygusu adeta sınırsız boyutlara ulaşmıştı. Kibrimin doruklarından inmem yıllarımı aldı.
"utancımın nüvesi, hayatımın hissedilir bir biçimde ufalması. yanıp kömürleşmiş bir çocuk cesedi kadar büzülüyorum kendi içimde. utancımı tanıyorum ve utancımın daima ölümü anıştırdığını uzun zamandan beri biliyorum. yeterince utandığım zaman ölüp kurtulabileceğim."