Hamptons’daki kamu yararına yeni bir projeye karar vermiş olan kamuya açık insanların projeyi tamamlamasının ne kadar sürdüğünü takip ediyorum. Bazıları yarım yılda fikirden kurdele kesmeye geçiyor. Bazıları iki veya üç yıl sürer.
İki proje, onları gerçekleştirmeleri için gereken olağanüstü uzun süre için öne çıkıyor. Ve bu sütunda onları selamlamak ve İkincilik ve Kazanan unvanlarıyla onurlandırmak niyetindeyim.
The Runner-Up, Bridgehampton şehir merkezindeki Nathaniel Rogers House olarak bilinen, 19. yüzyıldan kalma üç katlı Yunan Revival konağıdır. Tarihi bir müze olarak büyük açılışının 1 Temmuz civarında olması bekleniyor.
1960’larda, ilk fark ettiğimde, iki katlı büyük revak sütunları ahşap desteklerle tutturulmuş bir binanın yıkılan enkazıydı. Korkunç bir boya ihtiyacı vardı, kırık camlar vardı ve şaşırtıcı bir şekilde evin sahibi olan aile hala içinde yaşıyordu.
Görünüşe göre gelirleri, ön bahçelerini yıllar önce Sunoco’ya kiralamaktan geliyordu, o da orada yoğun bir benzin istasyonu inşa ediyordu. Arkasındaki yıkık köşk ile Ana Cadde’nin ortasındaki savaş anıtına bakıyordu. Nasıl bir resim. Bu arada, geceleri köşkün oturma odasında tek bir çıplak ampul yanardı. 1824’te önde gelen bir iş adamı tarafından yapılmış olması pek önemli görünmüyordu.
Bu perişan durum kasabanın tam merkezini belirlediğinden, bazen kasabada aileyi satmak için oraya götürmek konuşulurdu. Ama bir adamın evi onun kalesi olduğu için bu çok ileri gitmedi. Böylece zaman devam etti.
Sonunda aile evi satmaktan bahsetmeye başladı. Ve Southampton Kasabası ile satın alma anlaşması 2003’te gerçekleşti. Bridgehampton Tarih Kurumu, şehrin diğer ucunda taşan bir evde oturuyor. Restorasyonuna nezaret edeceklerdi.
Ne yapılması gerektiğini görmek için bu mülkün teftişi o yıl sonra başladı. Sadece yeni bir tarih müzesi değil, aynı zamanda işleyen bir çiftlik de olabileceği öne sürüldü. Koyun ve kuzular dışarıda ağıllarda olabilir. Bir bahçe olurdu. Planlar çizildi. Sanırım ilk bağış kampanyasının duyurusu 2007’de gerçekleşti.
Üzerinde çalışma, benzin istasyonunun buldozeriyle başladı. Daha sonra ön kolonlar onarıldı. Sonra çimlerin üzerinde, onu yeniden inşa etme ihalesini kazanan firmayı belirten tabelalar belirdi.
Ne yazık ki, çalışma sadece ara sıra ilerledi. Her iki yılda bir, inşaatçının adını taşıyan büyük reklam panosu kaldırıldı ve yerine yeni bir inşaatçının adını taşıyan yeni bir reklam panosu getirildi. Bazen bir yıl boyunca hiçbir şey yapılmaz, sonra çatıda bir takım işler yapılırdı. Bir yıl sonra, daha yeni bir müteahhit yeni bir reklam panosu dikecekti. Ücretsiz reklam. Ardından projenin çevresine zincirleme bir çit çekildi. Yakında geliyordu. Ancak çalışan çiftlik fikri suya düştü.
Zincir baklasının yerini almak üzere başka yerlerdeki bölümlere inşa edilmiş güzel bir beyaz çitli çit ancak 2021’de kuruldu. Bundan kısa bir süre sonra, çatıyı bir dul kadının yürüyüşü olarak süslemek için başka bir yere inşa edilmiş bir katiphane getirildi. Ve şimdi, bir nesil sonra, işte buradayız. Müzenin yeni direktörü, Temmuz ayının ilk haftasında büyük bir açılış yapmayı hedefleyen Nina Dec.
Ancak birincilik ödülü, itfaiyenin karşısında East Hampton’da Cedar Street ve North Main Street’in köşesini kaplayan East Hampton Tarihi Çiftlik Müzesi’ne gitmeli.
1960 ile 1990 yılları arasında uzun bir süre o köşede bir binanın varlığından bile haberim yoktu. Her gün işe giderken yanından geçerdim. O köşedeki arazi bir çalılıktı.
Ama sonra, 1993 civarında bir gün, kaldırımda diz çökmüş çok yaşlı bir adamın, yeşillikleri tutmak için arazi çizgisi boyunca dikey bir tahta çit inşa ettiğini gördüm. Kuzey Ana Cadde’deki mülkün kuzey ucundan başladı ve birkaç ay boyunca her seferinde birkaç plan yaparak çiti köşeye, sonra köşeye ve yolun sonuna kadar düz bir çizgide inşa etti. Cedar Caddesi’ndeki mülk.
Bitirdiğinde, başladığı yere geri döndü, bu sefer bir kova beyaz boya ve bir fırça ile. yanından geçerdim. Bunu boş zamanlarında yapıyordu. Onu sadece arada bir görecektim. Çoğunlukla oldukça yavaştı.
Sonra bir gün, tamamen ortaya çıkmayı bıraktı. Mülkün kuzey ucundan köşeye kadar çiti beyaza boyamıştı. Gerisi çıplak odun olarak kaldı. Ve yıllarca öyle kaldı. Benim tahminim, sadece bir tahmindi, öldü. Ne olduğunu hiç öğrenemedim.
Ama 1998’de bu mülkün artık kasabaya ait olduğunu öğrendim. Ertesi yıl, arazideki çok eski mütevazı bir tuz kutusu çiftlik evini ortaya çıkarmak için yeşilliklerin çoğu kesildi. Bir de ahır vardı.
Sevgiyle, kasaba iyileştirmeler yapmaya başladı. Bunun için bütçe yok gibiydi. Sadece kasabadaki inşaatçılar hafta sonları bir ya da iki saatliğine bir duvarı yeniden döşemek ya da bir pencere çerçevelemek, yaprakların geri kalanını kaldırmak, kısmen tamamlanmış çitleri çıkarmak, bir ağaç dikmek ya da bir ağaç dikmek için gelmeyi kabul etmişti. çimleri tohumlayın. Çalışma ara sıra devam etti. 2009 yılında, dört yıl önce yapılan yeni shingling’in, yeniden shingling yapılması gereken zonalardan ayırt edilemeyecek kadar yıprandığını fark ettim.
2019 yılında yumuşak bir açılış oldu. Bir tür ders sanırım. 2020’de çimenlerin üzerine bir tabela asıldı ve bugün 2022’de, önünde buckboard ve vagonların sergilendiği, oturmak için bankların, ahırdaki aletlerin, fotoğrafların ve hatıraların olduğu 1890 dolaylarında eski bir Bonac çiftliğinin hareketli bir restorasyonu. Doğu Hampton’ın ilk beyaz yerleşimcilerinin soyundan gelenler.
Neredeyse 30 yıl sürdü. Bill Clinton başkan olduğunda başladı. Kazanan. Ve tebrikler.