Hull ve East Riding of Yorkshire’da yedi okulu yöneten Education Alliance akademi tröstünün CEO’su Jonny Uttley televizyona bağırıyor ve küfrediyordu. Çarşamba akşamı haber. Avam Kamarası’ndaki fracking oyu, Tory backbenchers’ın Liz Truss’un hasta hükümetiyle oy kullanmaya zorlandığı iddialarıyla gürültülü bir kaosa dönüştü.
Westminster sirki ile ilkokul ve ortaokullarında olup bitenler arasındaki tezat bundan daha keskin olamazdı. Daha önce, Uttley okul müdürleriyle imkansız bir seçim yapmak için bir araya gelmişti: hayati önemdeki öğretim kadrosunu kesmeleri mi yoksa ücretsiz okul yemeği hakkı olmayan aç çocukları beslemeleri mi gerekiyordu.
“Personel kesintisini önlemek için devlet harcamalarını kısmak için rezervleri hazır mı tutuyorsunuz yoksa kahvaltı kulüpleri kurarak ve öğünleri sübvanse ederek aç çocukları besliyor musunuz?” diyor. “Yaptığımız tartışma buydu.”
Uttley’nin okulları, yaşam krizinin maliyeti derinleştikçe “gerçek yoksullukta önemli bir artış” görüyor. Özellikle ortaokul düzeyinde, aileleri ilk kez yemek için para ödemekte zorlandıkları için öğün atlayan gençleri tespit etmenin zor olabileceğinden endişe ediyor.
Ağır bir ironiyle, güveninin şanslı kişilerden biri olduğuna dikkat çekiyor, çünkü güçlü rezervleri var, bu yıl büyük enerji faturalarını yönetmek ve öğretmenler için gerekli, ancak finanse edilmeyen maaş artışını yönetmek için yağmalayacak. Binaların ve BT’nin bakımına yönelik harcamaları azalttı. Ancak, bir hafta içinde harcama incelemesinde ek fon kesintileri duyurulursa, okullarının nasıl ayakta kalacağı hakkında hiçbir fikri yok. “Paramızın bittiği bir nokta geliyor” diyor.
Ulusal Başöğretmenler Birliği genel sekreteri Paul Whiteman, kafalar arasındaki ruh halinin “öfkeden çaresizliğe” geçtiğini söylüyor. Ülke çapında yaptığı bir geziden yeni döndü, sendika üyeleriyle konuşuyor ve şunları söylüyor: “Bu toplantıların her birinde en az bir baş ağlıyordu.”
Çoğu okul liderinin genellikle yetersiz fon hakkında konuşmayacağını ve bunu sendikalara bıraktığını çünkü “okullarını küçümsemek” veya hizmet ettikleri aileleri korkutmak istemediklerini söylüyor. “Ama şu anda ‘Kriz!’ diye bağırıyorlar. yüksek sesle ve net. Bu, başımızın gerçekten belada olduğu anlamına geliyor.”
Buckinghamshire’daki bir İngiltere Kilisesi birincil akademisi olan Great Kingshill’de başöğretmen olan Suzanne Best, 10 yıldır müdürlük yapıyor ve finansal yönetimde iyi olmaktan gurur duyuyor. Ama şunu itiraf ediyor: “Şu anda kıdemli takımıma ne yapacağımı bilmediğimi söylüyorum.” Onunki gibi okulların kendilerini “kristal küreleri olmadığı için” yetersiz bulduklarını ve hükümetin onlara yardım etmek için hiçbir şey yapmadığını söylüyor.
75.000 sterlinlik bir rezerv, öğretmenlerin maaş artışıyla yok edildi, ardından gaz için 12.000 sterlinden 48.000 sterline ve elektrik için 6.000 ila 22.000 sterline yükselen enerji faturaları ve ayrıca satın aldıkları her şey için daha yüksek maliyetler geldi. Şimdi bütçe kesintileriyle karşı karşıya.
“Fotokopi çekmeyi, kaynakları ve okul gezilerini azaltabiliriz, ancak sonuçta bu yeterli olmayacak ve personel kesintilerine kadar inmesi gerekiyor” diyor. “İnsanlar giderken, onları değiştirmeyeceğiz ve bu çocukları etkileyecek.”
Best, gelecek yıl boyunca sistemden yozlaşmış okul liderlerinin bir göçü olursa şaşırmayacağını söylüyor. “Gelen yeni kafalar bunalmış durumda” diye açıklıyor. “Ve pandemiden sonra takılan birçok kafa daha fazlasını kaldıramaz.”