Mitlerin anahtarı. Antik heykellerin, çömleklerin veya mozaiklerin harika olduğunu düşünüyor musunuz, ancak her zaman neyi temsil ettiklerini bilmiyor musunuz? Antik çağlardan ilham alan resimlerin gizemlerini bir müzede çözmek ister misiniz? Homeros veya Sofokles okumak istiyor ama sembolik dillerini anlamamaktan korkuyor musunuz? Mitolojinin büyük efsanelerini biliyorsunuz ama onların gizli anlamlarını her zaman anlamıyor musunuz?
Antik kalıntıları ziyaret edecek ancak önemini gözden kaçırmaktan mı korkacaksınız? Bu kılavuzu yanınıza alın: caduceus'un ne işe yaradığını size bildirecektir; efsanede bir kartal, geyik veya yunusu geçerseniz ne anlamalı; sarmaşık, sümbül, nilüfer veya nanenin avantajları veya tehlikeleri nelerdir; tartı, sandık veya kandil hangi sembolik rolü oynar; atalarımızın ayda, Samanyolu'nda veya labirentte gördükleri ...
Eski Çağlar mitoloji dinin ve tarihin temeliydi. Bugünlerde kimse mitlere inanmıyor. Bugün insanlar tanrılar, kahraman savaşları, çeşitli savaşlar ve romanlar hakkında genellikle en zeki olmayan hikayeler görüyorlar. Eski halklar, onlara dünyanın nasıl çalıştığını açıklayacak modern bilime sahip değildi. Tanrılara kurbanlar sundular, kahinlere danıştılar. Herkül'ün on iki eserini yarattığı dönemden çok uzak olmayan bir zamanda yaşadıklarına inanıyorlardı. Sisifos tanrıların önünde suçluydu. Truva Savaşı geçmişe daha da yakındı.
Bugün kimse eski tanrılara inanmıyor ama herkes onları hatırlıyor. Mitoloji, edebiyatla eşit bir şekilde ele alınır, inancın temeli olmaktan çıktı (kim bilir, belki İncil yakında gelir, çünkü böyle bir tedavinin belirtileri uzun zaman önce ortaya çıktı). Mitolojik karakterler modern toplum tarafından esas olarak okul derslerinden ve ekrandan bilinir. Sonunda, Kanada'nın Herkül'ü gibi saçma ama pahalı TV şovlarından diğer mitolojik hikayelerin sayısız uyarlamalarına kadar mitlerin yeni yorumları ortaya çıkıyor. Son zamanlarda, büyük görme filmler - eskiden "Odyssey" olan "Troy", doğrudan televizyona ve Jason ve Argonauts'un hikayesine yönlendirildi.
Film gösterimleri mitolojinin yanlış yorumlanmasına katkıda bulunmuştur. Tanrılar (Yunanlılar arasında) bugün filmlerde tasvir edildiği gibi aziz (ya da canavar) değildi. Bununla birlikte, en güçlü tanrılar hala güç için savaştı ve kahramanlar açgözlülük veya şehvet tarafından yönlendirildi. Bununla birlikte, mitlerde de olumlu modeller vardır. Her mit, evrensel bir değer taşır - iyi, umutlu veya kötü, bağlı kalarak. Olumlu kalıplar da olsa, mitler kurallara uymaya odaklanma eğilimindedir.
İlk mit kronolojik olarak - dünyanın yaratılışı hakkında - olumsuz özellikler gösterir - güç ve otoritenin egemenliği. İlk tanrılar - Gaia ve Uranüs - kaostan çıktı - ilk sorunlar başladı. Çiftin büyük çocukları iğrenç ve zalimdi, bu yüzden baba onun gücünü alacaklarından korkuyordu. "Başarısız" beyni, yeraltı dünyasının en derin kısmı olan Tartarus'a attı. Anne - Gaia - torunlarının acısını görmek istemedi. Onlardan birini kurtardı - sonunda babasını yenen ve sakatlayan ve daha sonra yerini alan Kronos. Görünüşe göre bu düşmanlığın sonuydu, ancak Krosno'nun babasından çok daha iyi olmadığı ortaya çıktı - çocuklarını onu iktidardan mahrum etmemeleri için yedi. Kronos'un ortağı Rhea, oğullarından birini kurtarmak için "geleneksel" davrandı, böylece babasını yenebilir ve devirebilirdi. Ve böylece oldu ve o zamandan beri Zeus tanrıların tahtına oturdu. Sonunda, kusurları olmasa da atalarından "daha normal" olduğu ortaya çıktı. Bu efsanelerde, aynı anda iki mesajı okuyabilirsiniz - olumlu (yanlış yapma, çünkü kötü eylemlerin intikamı alınır) ve olumsuz (güç elde etmenin en kolay yolu, onu birinden almaktır). bu "temel mit neyin doğru yapılması gerektiğini göstermekten çok ona bağlı kalır."
Sisifos'un belki de en ünlü efsanesi. Allah'ın sırlarını ifşa etmenin cezası, sonu gelmez ve sonuçsuz bir işti. Ayrıca, bu efsane öncelikle bir uyarıdır - sırlarınızı ifşa etmeyin. Ancak Sisifos, taşı çevirmek için her girişimde пик çektiği acıların yalnızca tanrıların yaptığı hataları gizlemek için olduğuna giderek daha fazla ikna oluyor. Bu yüzden efsane bir tavsiye de olabilir - bir hata yaparsanız, ne pahasına olursa olsun üzerini örtün.
Odise bilge ve kurnazdı ama tanrılar insanüstü güçlerini ona karşı kullandılar. İlk bakışta şanssız gezginin hedeflerine ulaşma şansının olmadığı görülüyor. Ancak pes etmemiştir ve bu nedenle Yunan mitolojisindeki en olumlu karakterlerden biridir. Öldürdü, çaldı ve yalan söyledi - ve nasıl. Ama bu araçları acımasız tanrıların iradesini yenmek için kullandı.
Ancak mitoloji sadece ilerlemeyi ve duyarsızlığı öğretmez. Mitlerde temsil edilen tarafsız veya olumlu tutumlardan birkaçını kısaca listelemeye değer. Belirli görüşlerin arketipleri olarak kültürde kaldılar.
Prometheus - kötü tanrılara ve insanlığın velinimetine isyan etmek.
Daedalus - arketipsel rasyonel tutum, deha ve sıkı çalışma.
Icarus - arketipsel edepsizlik, hayalcilik ve mantıksızlık.
ben Demeter - arketipsel acı çeken anneler.
Пенелопа - arketipsel sadık жена.
Herkül, televizyonda tasvir edildiği kadar aziz olmasa da, güç ve cesaretin ilk örneğidir.
nergis - arketipsel benmerkezcilik.
Nika, zafer ve zaferin arketipidir.
Orpheus ve Eurydice - sonuna kadar arketipsel aşk mezar ve böylece, çok önce "Romeo ve Julia ".
Eros ve Psyche, bedensel ve ruhsal sevginin arketipsel bir birleşimidir.
Elbette en “olumsuz” mitler bile zamansız bir değer taşır. Her eski peri masalının okuyacak bir şeyi vardır - mitler istisna değildir. Mitlerin “olumsuz” içeriğini bir an için unutursanız, onlardan da çok şey öğrenebilirsiniz.