Hayvancılık Ve Atıkların Depolanması
Hayvan Yetiştiriciliği Ve Atıkların Depolanma Maliyetleri
Entegre balık ve hayvancılık, domuz, ördek, tavuk gibi evcil hayvanların yetiştiriciliği ile ilgili balık (veya karides) kültüründen oluşan eski bir uygulamadır. Entegre tarım Asya’da, özellikle Çin’de ve geleneksel Avrupa’da ve küçük çapta, Afrika’da ve bazı Latin Amerika ülkelerinde de uygulanmaktadır.
Birçok gelişmiş ülkede, yoğun ölçekli su ürünleri yetiştiriciliği, artık organik maddenin nehirlere salınmasından dolayı çevre kirliliği kaynağı olarak kabul edilmektedir. Bu, özellikle alabalık çiftlikleri durumudur. Domuzların ve kümes hayvanlarının yoğun tarımı, ciddi çevresel sorunları önlemek için şimdi arıtılması gereken büyük miktarda gübre ve hayvan atıkları üretmektedir. Gübrenin bertaraf edilmesinde en yaygın yöntem, arazide gübre olarak kullanılması, Balık havuzlarında organik atıkların, gübrelerin ve çiftlik atıklarının geri dönüşümü olasılığı vardır. Son ürün, özellikle gelişmekte olan ülkelerde ihtiyaç duyulan gelişmiş bir hayvansal protein üretimidir.
Entegre çiftçiliğin amacı, hayvan atıklarının (dışkılar, idrar ve yemler) gübreler ve bazen havuzlarda yetiştirilen balıklar için yiyecek olarak geri dönüşümü sağlamaktır. Bu tür bir verim, karadaki klasik hayvan üretiminden çok daha yüksektir. Entegre tarıma dahil olan temel ilkeler, birbiriyle ilişkili çiftlik faaliyetlerinin sinerjik etkilerinin kullanılması ve tam kullanımı da içeren koruma, çiftlik atıkları. “Atık yoktur” kavramına ve “atık sadece başka bir ürün için değerli bir materyal olabilecek yanlış bir kaynaktır” kavramına dayanmaktadır. Entegre çiftçiliğin ardındaki mantık, çiftlikteki çeşitli alt sistemlerdeki atıkları en aza indirmektir: Her alt sistemdeki atıklar veya yan ürünler, verimliliği artırmak ve çeşitli alt sistemlerin çıktı maliyetlerini düşürmek için diğer alt sistemlere girdi olarak kullanılır. Entegre edilmiş balık yetiştiriciliği genellikle kırsal kesimdeki fakirlere fayda sağlamak için özellikle ilgili olarak kabul edilir.
Asya’da balık yetiştiriciliği, çiftlik kaynaklarını en yüksek kapasiteye ulaştırmanın etkin bir aracı olarak geliştiren köylü çiftçilerin yarı zamanlı bir aktivitesi olmuştur. Entegre tarım, istihdam olanaklarının arttırılması, kırsal nüfusların beslenmesi ve gelirlerinin arttırılmasında rol oynayabilir son yıllarda önemli bir ilgi görmüştür. Gelişmekte olan birçok Asya ülkesinin yanı sıra, bazıları Afrika’da (Orta Afrika Cumhuriyeti, Fildişi Sahili, Kamerun, Zambiya) ve Güney Amerika’da (Brezilya, Ekvador, Panama) bu sistemi pilot veya daha büyük ölçekte tanıttık. Doğu Avrupa ülkelerinin bazıları (Macaristan, Çekoslovakya, Polonya) son yıllarda hayvansal üretimi balık kültürüne entegre etme uygulamasıyla genişledi ve gelişti. Göletlerde eşzamanlı balık üretimi, göletlerin yanında veya üstünde domuz, ördek veya tavuk yetiştiriciliğinde domuz, ördek veya tavuk yetiştiriciliği, göletin çiftlik hayvanları tarafından sürekli bir organik gübrelemesini oluşturur. Bu uygulama, hayvan ve yem atıklarının karlı kullanımıyla hem hayvancılık hem de balık kültürünün verimliliğini ve çevrilebilirliğini arttırmaktadır.