Geçen hafta bu köşede tartıştık: Eylül 2009’da G20’ler grubu, uluslararası krize karşı izlenecek politikalarda eşgüdüm ve izleme görevlerini IMF’ye verdi. Böylece, bu kuruluş, geleneksel “Üçüncü Dünya’nın ekonomi jandarmalığı” işlevinin yanı sıra, büyük patronların krize katkı yapan kabahat ve kusurları üzerinde “yüksek sesle ahkâm kesme” yetkisini de üstlenmiş oluyordu.
Parasalcı makro-ekonomik politikaların “serbest piyasa fetişizmi”nin ve neoliberal bölüşüm/kaynak tahsisi reçetelerinin insafsız pazarlayıcısı olarak ün yapmış olan IMF’den giderek sıklaşan “aykırı sesler” çıkmaya başladı. Acaba bir doktrin değişikliği mi gündemdedir?
Bilmem, “müjde!” mi diyelim? “IMF’siz Türkiye” özlemi önümüzdeki bir buçuk yıl boyunca gerçekleşecek gibi görünüyor.
Daha önce yazdıklarımı kısmen tekrarlamak pahasına da olsa, bugünkü durumu birkaç soruya odaklanarak değerlendirmek istiyorum.
Bugün Eric Hobsbawm’dan söz edeceğim. Yahudi kökenlidir Mısır doğumludur. İlk gençliği Viyana ve Berlin’de geçiyor. Nazilerin iktidara gelmesinden sonra İngiltere’ye göçüyor. Cambridge Üniversitesi’nde okuyor tarih doktorası yapıyor. Londra Üniversitesi’nde öğretim üyeliğine başlıyor. Giderek marksist tarihçiliğin parlak yapıtlarını kaleme alıyor.