Berlin’deki Museum für Naturkunde’den Faysal Bibi ve Madrid’deki Alcalá Üniversitesi’nden Juan L. Cantalapiedra, son 10 milyon yıldaki büyük Afrika memelilerinin (15 kg’dan (33 lbs)) büyüklüğünü ve popülasyonunu belirlemek için binlerce fosil diş ölçümünden yararlandı.
Fosil kayıtlarının korunmasıyla ilgili çeşitli zorluklara rağmen, araştırma, Bir hayvanın büyüklüğü ile hem fosil hem de mevcut topluluklardaki nüfus yoğunluğu arasındaki ilişki. Bu, günümüzün canlı topluluklarını şekillendiren temel ekolojik mekanizmaların fosil kayıtlarında da gözlemlenebileceğini gösteriyor.
Araştırmacılar, 45 kg’ın üzerinde, artan boyutla birlikte bolluğun azaldığına dair kanıtlar buldular. Tahmin edilen ekolojik modelden bir sapma, ~15 (33 lbs) ile 45 kg (99 lbs) arasındaki memelilerin sayısının hem yaşayan hem de fosil topluluklarda beklenenden çok daha az olmasıydı. Bunu, (maymunların ve ormanda yaşayan küçük antilopların nadir olduğu) savan habitatlarının bir işareti olarak yorumladılar.
Araştırmacılar, büyüklük-bolluk dağılımlarının zaman içinde nasıl değiştiğini incelediklerinde büyük sürpriz geldi. Yaklaşık 4 milyon yıl öncesinden daha yaşlı olan eski toplulukların, genç topluluklara göre çok daha fazla sayıda büyük boyutlu bireylere ve daha büyük boyut kategorilerinde toplam biyokütlenin daha büyük bir oranına sahip olduğunu keşfettiler.
Bu fosil Afrika topluluklarında büyük bireylerin yüksek bolluğu – bazı fillerin 10 tonun üzerinde boyutlara ulaşması – günümüzün ekosistemlerinde benzersizdir. O zamandan beri, geç Pliyosen ve Pleistosen büyük memeli çeşitliliğinin uzun vadeli düşüşünü yansıtan ve bugün bildiğimiz yoksul ve “minyatürleşmiş” topluluklara yol açan fosil kayıtlarındaki büyük boyutlu bireylerde kademeli bir kayıp oldu.
Çalışma, Afrika megafaunal kayıplarının çok eski olduğunu savunan ve Afrika megafaunasının düşüşünün temel olarak insan faaliyetlerinden kaynaklandığı fikrine meydan okuyan son çalışmaları doğruluyor.
Geç Pleistosen ve Holosen sırasında (son ~ 100.000 yıl) insanların dünya çapında yayılması, birçok büyük hayvanın büyük ölçüde yok oluşuyla aynı zamana denk geldi. Bunun yerine çalışma, megafaunal yok oluşların potansiyel itici güçleri olarak küresel sıcaklıklardaki uzun vadeli düşüş ve tropik otlakların genişlemesi gibi çevresel faktörlerin altını çiziyor.
Çalışma ayrıca Afrika büyük memeli topluluklarında büyük bireylerin kaybının ve biyokütle dağılımlarının yeniden yapılandırılmasının birincil üretkenlikteki düşüşlerle bağlantılı olabileceğini buldu. Araştırmacılar günümüzde memeli diş şekilleri (morfolojik özellikler) ile bitki üretkenliği (net birincil üretkenlik) arasında kurulu bir ilişkiyi kullanarak, geçmişte Afrika toplulukları için üretkenliği hesapladılar.
Geç Miyosen’den (> 5 milyon yıl önce) bu yana üretkenlikte yaklaşık üçte ikilik bir azalma buldular; bu, küresel olarak gözlemlenen bir modeldir ve bu, büyük memeli topluluklarının taşıma kapasitesini önemli ölçüde azaltmış, çeşitliliğin azalmasına ve büyük türlerin yok olma hızının artmasına yol açmıştır.
Araştırma, dinamiği anlamak için yeni yollar açmaktadır. ekosistemler ve bireyler, türler ve çevreleri arasındaki karmaşık etkileşimler. Bilim adamları, fosil bolluğu verilerini analiz ederek ve boyuta dayalı yaklaşımları birleştirerek, yok oluşun altında yatan ekolojik dinamiklere ilişkin değerli içgörüler elde edebilirler.
Bu bilimsel makalenin yayınlanması, Afrika’daki megafaunal yok oluşları ve ekosistemlerin jeolojik zaman ölçeklerinde yeniden yapılandırılmasını anlamamızda önemli bir dönüm noktasıdır. Bibi ve Cantalapiedra’nın bulguları, koruma çabalarına bilgi sağlama ve çevresel değişim karşısında biyolojik çeşitlilik kaybının sonuçlarını tahmin etme ve yönetme becerimizi geliştirme potansiyeline sahiptir.
Referans: “Plio-Pleistosen Afrika megaherbivor kayıpları ile topluluk biyokütle yeniden yapılandırması”, yazan Faysal Bibi ve Juan L. Cantalapiedra, 8 Haziran 2023, Science.
DOI: 10.1126/ bilim.add8366