Batı medeniyetini kurtaran tavuklar, efsaneye göre, MÖ beşinci yüzyılın ilk on yılında Yunanistan'da bir yolun kenarında keşfedildi. Atinalı general Themistokles, istilacı Pers güçlerine karşı çıkmak için yolda, iki horozun dövüşmesini izlemek için durdu ve birliklerini çağırdı ve şöyle dedi: Bakın, bunlar ev tanrıları için, atalarının anıtları için, zafer için savaşmıyorlar. çocuklarının özgürlüğü veya güvenliği, ancak yalnızca biri diğerine yol vermeyeceği için. Hikâye kaybedene ne olduğunu açıklamaz ve askerlerin bu içgüdüsel saldırganlık gösterisini neden anlamsız ve iç karartıcı olmaktan çok ilham verici bulduklarını da açıklamaz. Ancak tarih, bu şekilde yüreklenen Yunanlıların işgalcileri püskürtmeye devam ettiğini ve bugün aynı yaratıkları ekmekle, kızartarak ve kişinin tercihine göre sosa daldırarak onurlandıran uygarlığı koruduğunu kaydeder. Bu horozların torunları -eğer bu kadar derin düşünebilselerdi- kadim atalarının cevaplayacak çok şeyi olduğunu düşünebilirdi.
Bu Hikayeden
Tavuk 21. yüzyılda hüküm sürüyor.(Tim O'Brien)
İlgili İçerik
Tavuk, birçok kültürel sınırı kolaylıkla aşan, çağımızın her yerde bulunan yemeğidir. Hafif tadı ve homojen dokusuyla tavuk, hemen hemen her mutfağın lezzet paleti için ilgi çekici bir şekilde boş bir tuval sunar. Bir nesil Britanyalılar, tavuk tikka masala'nın ulusal yemek olduğuna inanarak yaşlanıyor ve Çin'de Kentucky Fried Chicken ile aynı şey oluyor. Çoğu ailenin avluda koşuşturan ve yakalanıp akşam yemeğine dönüştürülebilecek birkaç tavuğun olduğu zamandan çok sonra, tavuk çoğu Amerikalı için nostaljik, çağrıştırıcı bir yemek olmaya devam ediyor. Yazar Jack Canfield psikolojik rahatlık için bir metafor ararken, buna Ruh için Deniz Tarağı Çorbası demedi.
Tavuk nasıl bu kadar kültürel ve mutfak hakimiyeti elde etti? Birçok arkeologun tavukların önce yemek için değil, horoz dövüşü için evcilleştirildiği inancının ışığında, bu daha da şaşırtıcıdır. 20. yüzyılda büyük ölçekli endüstriyel üretimin ortaya çıkmasına kadar, tavukların ekonomik ve besinsel katkısı mütevazıydı. İçinde Silahlar, Mikroplar ve Çelik Jared Diamond, tavukları küçük evcil memeliler ve evcil kuşlar ve insanlık için yararlı olan böcekler arasında sıraladı, ancak at veya öküzden farklı olarak tarihin akışını değiştirmek için -efsaneler dışında- çok az şey yaptı. Bununla birlikte, tavuk, binlerce yıl boyunca kültüre, sanata, mutfağa, bilime ve dine yapılan katkılara ilham kaynağı olmuştur. Tavuklar bazı kültürlerde kutsal bir hayvandı ve hala da öyle. Muazzam ve her zaman tetikte olan tavuk, dünya çapında bir beslenme ve doğurganlık sembolüydü. Mısır tapınaklarında bol miktarda nehir taşması sağlamak için yumurtalar asılıydı. Dinç horoz (a.k.a. horoz) evrensel bir erkeklik göstergesiydi - ama aynı zamanda, eski Pers inancında Zerdüştlük, şafakta öterek karanlık ve ışık arasındaki kozmik mücadelede bir dönüm noktasını müjdeleyen iyi huylu bir ruhtu. Romalılar için, tavuğun öldürücü uygulaması, özellikle savaş zamanında bir falcılıktı. Tavuklar Roma ordularına eşlik etti ve davranışları savaştan önce dikkatlice gözlemlendi; iyi bir iştah, zaferin muhtemel olduğu anlamına geliyordu. Cicero'nun yazılarına göre, MÖ 249'da bir deniz savaşından önce bir grup kuş yemek yemeyi reddettiğinde, öfkeli bir konsolos onları denize attı. Tarih onun yenildiğini kaydeder.
Ancak büyük bir dini gelenek - ironik bir şekilde, matzo-ball çorbasına ve Pazar tavuk yemeğine yol açan gelenek - tavuklara çok fazla dini anlam yüklemeyi başaramadı. Ritüel kurbanla ilgili Eski Ahit pasajları, Yehova'nın kümes hayvanları yerine kırmızı eti tercih ettiğini ortaya koymaktadır. Levililer 5:7'de, söz konusu günahkarın kuzu alacak gücü yoksa, iki kumru ya da güvercin suç sunusu kabul edilebilir, ancak Rab hiçbir durumda tavuk istemez. Matta 23:37, İsa'nın Kudüs halkına gösterdiği özeni kendi kuluçkasına bakan bir tavuğa benzettiği bir pasaj içerir. Bu görüntü yakalanmış olsaydı, bunun yerine İyi Çoban tasvirlerinin egemen olduğu Hıristiyan ikonografisinin gidişatını tamamen değiştirebilirdi. Horoz, Petrus'un horoz ötmeden önce İsa'yı inkar edeceği kehanetinin gerçekleşmesine yardımcı olarak İncillerde küçük ama çok önemli bir rol oynar. (Dokuzuncu yüzyılda, Papa I. Nicholas, olayı hatırlatmak için her kilisenin üzerine bir horoz figürünün yerleştirilmesini emretti - bu yüzden birçok kilisede hala horoz şeklinde rüzgar gülü var.) saatlerin geçişini belirtmekten başka bir şey yapmadı, ancak ihanetle olan bu ikinci el ilişki bile muhtemelen tavuğun Batı kültüründeki davasını ilerletmedi. Çağdaş Amerikan kullanımında, tavuğun çağrışımları korkaklık, nevrotik kaygı (Gökyüzü düşüyor!) ve etkisiz panik (kafasız bir tavuk gibi etrafta koşmak) ile ilgilidir.
Gerçek şu ki, türün erkekleri, özellikle dövüşmek için yetiştirilip eğitildiklerinde oldukça vahşi bir hayvan olabilir. Doğa, horozu kemikli bir mahmuzla silahlandırdı; İnsanlar bu özelliği, metal mahmuzlar ve kuşun bacağına bağlı küçük bıçaklardan oluşan bir cephanelikle desteklediler. Horoz dövüşü Amerika Birleşik Devletleri'nde yasa dışıdır - Louisiana 2008'de bunu yasaklayan son eyaletti - ve genellikle Amerikalılar tarafından insanlık dışı olarak görülüyor. Ancak dünyanın yasal ya da yasadışı olarak hala uygulandığı yerlerinde, dünyanın en eski sürekli sporu olma iddiasındadır. Horoz savaşçılarının sanatsal tasvirleri, Pompeii'deki bir evi süsleyen MS birinci yüzyıldaki mozaikte olduğu gibi, antik dünyaya dağılmıştır. Antik Yunan kenti Bergama, gelecek nesil askerlere cesaret öğretmek için bir horoz dövüşü amfitiyatrosu kurdu.
Evcilleştirilmiş tavuğun, Tudorlar kadar karmaşık bir soyağacı vardır, 7.000 ila 10.000 yıl öncesine uzanır ve son araştırmalara göre, en az iki vahşi ata ve muhtemelen birden fazla ilk evcilleştirme olayını içerir. Muhtemelen tavuklara ait olduğu belirlenen en eski fosil kemikleri, kuzeydoğu Çin'de MÖ 5400 yıllarına tarihlenen bölgelerde ortaya çıktı, ancak kuşların vahşi ataları asla bu soğuk ve kuru ovalarda yaşamadı. Yani bunlar gerçekten tavuk kemiğiyse, başka bir yerden, büyük olasılıkla Güneydoğu Asya'dan gelmiş olmalılar. Tavuğun vahşi atası kırmızı orman kuşudur, safra Charles Darwin tarafından geliştirilen ve yakın zamanda DNA analizi ile doğrulanan bir teoriye göre. Kuşun modern tavuklara benzerliği, erkeğin kırmızı kamışları ve tarağı, dövüşmek için kullandığı mahmuz ve horoz-a-doodle-doo çiftleşme çağrısında kendini gösterir. Boz renkli dişiler kuluçkaya yatar ve tıpkı ahır tavukları gibi öttürürler. Kuzeydoğu Hindistan'dan Filipinler'e kadar uzanan habitatında, G. safra böcekler, tohumlar ve meyveler için orman zemininde gezinir ve geceleri ağaçlarda yuva yapmak için uçar. Bu, başarabileceği kadar uçmakla ilgili, onu yakalamak ve yükseltmek isteyen insanlara açık bir çekiciliği olan bir özellik. Bu daha sonra tavuğu, ruh onları harekete geçirdiğinde ormana uçmak gibi sinir bozucu bir alışkanlığı olan yerli beç tavuğu olan Afrikalılara sevdirmeye yardımcı olacaktı.
Fakat G. safra modern tavuğun tek atası değildir. Bilim adamları, kırmızı orman kuşlarıyla üremiş olabilecek, birbiriyle yakından ilişkili üç tür belirlediler. Bu diğer kuşların evcilleştirilmiş tavukların DNA'sına tam olarak ne kadar genetik materyal katkıda bulunduğu bir varsayım meselesi olmaya devam ediyor. Son araştırmalar, modern tavukların en az bir özelliği, sarı derilerini güney Hindistan'ın gri orman kuşlarından miras aldığını gösteriyor. evcilleştirilmiş bir cins mi G. safra Başlangıçta Güneydoğu Asya'dan yayıldı, kuzeye Çin'e mi yoksa güneybatıya Hindistan'a mı gitti? Yoksa evcilleştirmenin iki ayrı kalbi mi vardı: eski Hindistan ve Güneydoğu Asya? Her iki senaryo da mümkündür, ancak tavuğun kökenini daha derinlemesine araştırmak, sonuçsuz bir DNA izi tarafından engellenir. Broad Institute of Harvard ve MIT'de genetik üzerine çalışan bilgisayarlı biyolog Michael Zody, evcil ve yabani kuşlar zamanla karıştığından, tam olarak belirlemek gerçekten zor, diyor.
Tavuğun gerçek yıldız dönüşü, uluslararası bir genetikçi ekibinin tavuk genomunun eksiksiz bir haritasını çıkardığı 2004 yılında geldi. Tavuk ilk evcilleştirilmiş hayvandı, ilk kuştu ve dolayısıyla dinozorların ilk torunuydu bu yüzden onurlandırıldı. Genom haritası, binlerce yıllık evcilleştirmenin bir türü nasıl değiştirebileceğini incelemek için mükemmel bir fırsat sağladı. İsveç'teki Uppsala Üniversitesi tarafından yürütülen bir projede, Zody ve meslektaşları, kırmızı orman kuşları ile yumurtlayanlar (muazzam miktarda yumurta üretmek için yetiştirilen türler) ve piliçler (dolgun ve etli türler) dahil olmak üzere, ahırdaki torunları arasındaki farkları araştırıyorlar. Araştırmacılar, glikoz metabolizmasını düzenleyen TBC1D1 olarak adlandırılan bir gende önemli mutasyonlar buldular. İnsan genomunda, bu gendeki mutasyonlar obezite ile ilişkilendirilmiştir, ancak bu, yemek masasına gidecek bir yaratıkta olumlu bir özelliktir. Seçici üremeden kaynaklanan bir başka mutasyon da TSHR (tiroid uyarıcı hormon reseptörü) genindedir. Vahşi hayvanlarda bu gen, üremeyi belirli mevsimlerle sınırlayarak, gün uzunluğu ile üremeyi koordine eder. Bu geni devre dışı bırakan mutasyon, tavukların tüm yıl boyunca üremesini ve yumurta bırakmasını sağlar.
Tavuklar evcilleştirildikten sonra, kültürel temaslar, ticaret, göç ve bölgesel fetihler, birkaç bin yıl boyunca dünyanın farklı bölgelerine giriş ve yeniden yerleştirilmesiyle sonuçlandı. Kesin olmamakla birlikte, kanıtlar, kuşun batıya doğru yayılmasının sıfır noktasının, Harappan uygarlığının şehir devletlerinin 4.000 yıldan daha uzun bir süre önce Orta Doğu ile canlı bir ticaret yürüttüğü İndus Vadisi olabileceğini gösteriyor. Arkeologlar, bir zamanlar Hindistan'ın batı kıyısındaki büyük bir liman olan Lothal'da tavuk kemikleri buldular ve bu da kuşların kargo veya erzak olarak Arap Yarımadası'na taşınmış olabileceği ihtimalini artırdı. 2000 yılına gelindiğinde, Mezopotamya'dan gelen çivi yazılı tabletler, İndus Vadisi için muhtemel yer adı olan Meluhha kuşuna atıfta bulunur. Bu bir tavuk olabilir veya olmayabilir; Harvard'da antik Yakın Doğu metinleri uzmanı olan Profesör Piotr Steinkeller, bunun kesinlikle Mezopotamya tarafından bilinmeyen egzotik bir kuş olduğunu söylüyor. Üç yüzyıl sonra metinlerde ortaya çıkan bir ifade olan kraliyet kuşu Meluhha'ya yapılan atıfların büyük olasılıkla tavuğa atıfta bulunduğuna inanıyor.
Tavuklar Mısır'a yaklaşık 250 yıl sonra, savaşan kuşlar ve egzotik hayvanlara eklemeler olarak geldi. Kuşun sanatsal tasvirleri kraliyet mezarlarını süsledi. Yine de kuşun sıradan Mısırlılar arasında popüler bir meta haline gelmesi 1000 yıl daha alacaktı. O dönemde Mısırlılar, tavukları daha fazla yumurtlayarak zamanlarını daha iyi kullanmak için serbest bırakan yapay kuluçka tekniğinde ustalaştılar. Bu kolay bir mesele değildi. Çoğu tavuk yumurtası üç hafta içinde yumurtadan çıkacaktır, ancak ancak sıcaklık 99 ila 105 Fahrenheit civarında sabit tutulursa ve bağıl nem yüzde 55'e yakın kalırsa, kuluçkanın son birkaç gününde artar. Yumurtalar da günde üç ila beş kez döndürülmelidir, aksi halde fiziksel deformasyonlar meydana gelmez.
Mısırlılar yüzlerce fırından oluşan geniş kuluçka kompleksleri inşa ettiler. Her fırın, görevlilerin saman ve deve gübresi tarafından yakılan ateşlerin ısısını düzenlemesine izin veren bir dizi koridor ve havalandırma deliğine bağlanan büyük bir odaydı. Yumurta görevlileri, yüzyıllar boyunca yöntemlerini yabancılardan bir sır olarak sakladılar.
Akdeniz çevresinde yapılan arkeolojik kazılar, MÖ 800 yıllarından kalma tavuk kemiklerini ortaya çıkardı.Tarifleri ekmek kırıntılarından daha çok püre haline getirilmiş tavuk beyinlerine yönelik olmasına rağmen, tavuklar, mutfaktaki yenilikleri arasında omlet ve yemek pişirmek için kuşları doldurma uygulamasını içeren Romalılar arasında bir incelikti . Çiftçiler kuşları şişirmek için yöntemler geliştirmeye başladılar - bazıları şaraba batırılmış buğday ekmeği kullandı, diğerleri ise kimyon tohumu, arpa ve kertenkele yağı karışımına yemin etti. Bir noktada, yetkililer bu uygulamaları yasakladı. MÖ 161'de Roma Cumhuriyeti'nde ahlaki çöküş ve aşırı lüks arayışıyla ilgili endişelerden dolayı bir yasa çıktı. tavuk tüketimi tek öğünle sınırlıydı - muhtemelen kişi başına değil, tüm masa için - ve yalnızca kuş aşırı beslenmemişse. Pratik Romalı aşçılar kısa süre sonra hadım eden horozların kendi kendilerine şişmanlamalarına neden olduğunu keşfettiler ve böylece capon olarak bildiğimiz yaratık doğdu.
Ancak tavuğun Avrupa'daki statüsü, Roma'nın çöküşüyle birlikte azalmış gibi görünüyor. Londra'daki University College arkeoloji profesörü Kevin MacDonald, her şeyin yokuş aşağı gittiğini söylüyor. Roma sonrası dönemde, tavukların boyutları, 1000 yıldan fazla bir süre önce, Demir Çağı'ndaki durumuna geri döndü. Çok sayıda tavuğu beslemek ve onları yırtıcılardan korumak için çok uygun olan Roma zamanlarının büyük, organize çiftliklerinin büyük ölçüde ortadan kalktığını tahmin ediyor. Yüzyıllar geçtikçe kaz ve keklik gibi daha sert kümes hayvanları ortaçağ sofralarını süslemeye başladı.
Kuzey Amerika'ya gelen Avrupalılar, yolma ve yemek için yerli hindi ve ördeklerle dolu bir kıta buldular. Bazı arkeologlar, tavukların Yeni Dünya'ya ilk kez Kolomb'un seferlerinden bir asır kadar önce Güney Amerika'nın Pasifik kıyılarına ulaşan Polinezyalılar tarafından getirildiğine inanıyor. 20. yüzyıla kadar, tavuklar, özellikle yumurta kaynağı olarak değerli olmalarına rağmen, Amerikan diyetinde ve ekonomisinde nispeten küçük bir rol oynadılar. Sığırların ve domuzların merkezi, mekanize mezbahaların endüstriyel çağına girmesinden çok sonra, tavuk üretimi hala çoğunlukla gündelik, yerel bir girişimdi. Günümüzün çeyrek milyonluk kuş çiftliklerini mümkün kılan atılım, yemlerin antibiyotik ve vitaminlerle güçlendirilmesiydi ve bu da tavukların kapalı alanda yetiştirilmesine olanak tanıyordu. Çoğu hayvan gibi, tavuklar da D vitaminini kendi başlarına sentezlemek için güneş ışığına ihtiyaç duyarlar ve bu nedenle 20. yüzyılın ilk on yılı boyunca, günlerini tipik olarak ahırda dolaşıp yiyecek gagalayarak geçirdiler. Artık hava koşullarından ve yırtıcılardan korunabilirler ve temel yemek yeme işinden en az dikkat dağıtacak şekilde tasarlanmış bir ortamda kontrollü bir diyetle beslenebilirler. Fabrika çiftçiliği, tavuğun protein üreten bir metaya dönüşümünün son adımını temsil eder. Tavuklar, kanatlarını açamayacakları kadar sıkı bir şekilde (kuş başına yarım fit kareden az) tel kafeslere paketlenirler; 20.000 ila 30.000 kadar piliç, penceresiz binalarda bir araya toplanmıştır.
Sonuç, arz yönlü gastro-ekonomide geniş bir ulusal deney oldu: Artan miktarlarda tavuk üreten fabrika çiftlikleri artan bir talep ortaya çıkardı. 1990'ların başında, tavuk, Amerikalıların en popüler eti olarak sığır eti geçmişti (tüketim ile ölçülmüştür, yani kamuoyu yoklamaları ile ölçülmemiştir), yıllık tüketim yaklaşık dokuz milyar kuş veya kişi başına 80 pound, ekmek hariç. Modern tavuklar, tahılı şaşırtıcı bir verimlilikle proteine dönüştürmek için tasarlanmış bir sistemdeki çarklardır. Bir libre tavuk (canlı ağırlık) üretmek için iki libreden daha az yem gerekir, bu da 1945'teki yem/ağırlık oranının yarısından azdır. Karşılaştırıldığında, bir libre sığır eti üretmek için yaklaşık yedi libre yem gerekirken, daha fazla bir pound domuz eti elde etmek için üç pound gerekir. Edgecomb, Maine'de üçüncü nesil kümes hayvanı yetiştiricisi olan Gary Balducci, bir günlük civcivi, büyükbabasının yarısı kadar bir sürede altı haftada beş kiloluk bir piliç haline getirebilir. Ve seçici yetiştirme, piliçleri o kadar uysal hale getirdi ki, tavuklara açık alana erişim verilse bile - elde edilen etin serbest dolaşan olarak satılmasını sağlayan bir pazarlama aracı - bir sonraki teslimatı bekleyerek mekanize teknede takılmayı tercih ediyorlar. beslemek. Balducci, tavukların eskiden harika tarayıcılar olduğunu, ancak bizimkinin bunu yapamayacağını söylüyor. Şimdi yapmak istedikleri tek şey yemek yemek.
Fritözde sıralarını bekleyen bu iç içe, tıkırdayan, metabolize eden ve dışkılayan sürülerin, antik dünyanın birçok yerinde savaşma hünerleri için tapılan ve Romalıların Kader ile doğrudan iletişim halinde olduklarına inandıkları hayvanlarla aynı olduğunu hatırlamak zor. Amerikalı süpermarket müşterilerinin talepleri için yetiştirilen bir tavuk, muhtemelen bir zamanlar sahip olduğu tüm sihirli güçleri kaybetmiştir. Batılı yardım görevlileri bunu Mali'de cılız yerli kuşları ithal Rhode Island Kızılları ile değiştirmeye yönelik başarısız bir girişim sırasında keşfetti. Geleneğe göre, köylüler bir tavuğun boğazını keserek ve sonra ölen kuşun hangi yöne düştüğünü görmek için bekleyerek geleceği tahmin ederler - sol veya sağ, falcının sorusuna olumlu bir yanıt verir; düz ileri hayır demektir. Ama orantısız olarak büyük göğsünün ağırlığını taşıyan Rhode Island Red, her zaman dümdüz ileri düşüyor ve akşam yemeğinin yaklaşması dışında anlamlı bir şey ifade etmiyordu.
Santería -Küba'da Katoliklikten, yerli Karayip kültüründen ve Batı Afrika'nın Yoruba dininden ödünç alınan unsurlarla büyüyen din- ritüel olarak tavukların yanı sıra kobay, keçi, koyun, kaplumbağa ve diğer hayvanları kurban eder. Santería'nın adanmışları, Yüksek Mahkemenin hayvan kurban etmeyi yasaklayan yerel düzenlemeleri oybirliğiyle bozduğu 1993 İlk Değişiklik davasında dilekçe sahipleriydi. Dava, Santería kilisesi Lukumi Babalu Aye ve rahibi Ernesto Pichardo'yu Florida, Hialeah şehrine karşı açtı; Birçok ana akım dini ve sivil haklar grubu kiliseyle aynı safta yer alırken, hayvan hakları savunucuları şehrin yanında yer aldı. Adalet Anthony Kennedy kararda, hayvan kurban etme uygulaması bazılarına tiksindirici görünse de, Birinci Değişiklik korumasını hak etmek için dini inançların başkaları için kabul edilebilir, mantıklı, tutarlı veya anlaşılır olması gerekmediğini yazdı.
Yetiştiricilerin size söyleyeceği gibi, tavuklar harika evcil hayvanlardır, özellikle de civciv satın almakla ilgilenebileceklerini düşünürlerse. Tropikal balıklar kadar renkliler ama daha sevecenler, kobaylar kadar sevimliler ama daha lezzetliler ve New York, Rhinebeck yakınlarında tavuk yetiştiren Jennifer Haughey'e göre, kedilerimizden çok daha iyi fareler.
Tavuk sahipleri en çok hangi özelliklere değer veriyor? New York'un dışında beş cins tavuk yetiştiren Barbara Gardiner Whitacre'ye göre yumurta rengi önde gelen bir kriterdir - Welsummers'ın koyu çikolata kahverengi yumurtaları, Ameraucana'nın yeşim yeşili, Ameraucana tavuklarının bir Welyaz horozundan sonra benekli zeytini gevşedi ve yanlışlıkla bir haç yarattı. Ayrıca, dayanıklılık, sevimlilik ve kuluçkaya yatma isteği - yumurtadan çıkana kadar döllenmiş yumurtalarla dolu bir yuvada oturmak, kendi emeklerini çiftlik ekonomisine katkıda bulunmak. Yumurtaların kendilerine ait olması bile gerekmiyor: Gerektiği gibi, Whitacre başka bir tavuğun, hatta bir ördeğin yumurtladığı yumurtaların yerini alacak. Ne yazık ki, bu nitelikler bazen çatışır. Olağanüstü bir kabarıklığa sahip gür tüylere sahip, güzel görünümleri olan Silkies adında bir cins yetiştirir. Bununla birlikte, aynı zamanda mavi derileri ve koyu mavi, neredeyse siyah, et ve kemikleri var, yani şirket akşam yemeğine geldiğinde ilk düşündüğünüz şey onlar değil. İki yıl önce, Whitacre isteksizce iki Silkie horozunu örnekledi. Tabii ki, son derece lezzetli ve yumuşaktı, ama mavi-gri et? o hatırlıyor. Ve kemikler gerçekten acayip görünüyor. Şimdi, eğer kendimi yemek için kullanabilirsem, genellikle renkli bir tabakta kullanırım: güzel bir coq au vin veya domatesli ve kekikli bir şey. Bu, Silkies'i yiyecek ve tıbbi amaçlar için ödüllendiren bazı Asya kültürleri tarafından paylaşılmayan bir önyargıdır. Whitacre, her biri yalnızca bir buçuk pound ağırlığındaki ve yerel Asya pazarında 10 dolardan fazlaya satılan bütün dondurulmuş Silkies'i görünce şaşırdı.
Egzotik ve kalıtsal tavuğun ırkları hatırı sayılır miktarda paraya gitmektedir - Greenfire Farms'ın web sitesinde listelendiği gibi, tek bir günlük civciv için 399$'a kadar, ırkların isimleri neredeyse kuşların kendileri kadar güzeldir: Gök mavisi yumurtalarıyla Cream Legbar; yanardöner, gösterişli kuyruklu ve gerdanlı Sulmatler; Jubilee Orpingtons, bahar güneşinin kış karlarını eritmeye başladığı bir yamaca benzeyen kahverengi ve beyaz benekli. Web sitesine göre Silver Sussex, siyah ve gümüş döneminde Jackson Pollock tarafından tasarlanan bir kuşa benziyor. Birçok kalıtsal ırkın bir avantajı, yani tavuklar için bir avantaj, üretim için yetiştirilmiş ticari çeşitlerin aksine, yumurtlama kariyerlerini birkaç yıla yaymaları ve bu sürenin yarısında sona ermesidir.
Ve bazı tavuklar için artık istenmedikleri gün gelir. İşte o zaman evin erkeği avluya girer, kuşu arka koltuğa koyar ve Whitacre'nin çiftliğine gider, tavuğu yanında bırakır, yapılması gerekeni yapamadığını sızlanır.
O uzaklaşırken, Whitacre bazen kendi kendine “Bugün sekiz kuş işleyeceğim, bayım” diyor. Neyin var?
Şimdi tavuğu tüm ekstra gevrek ihtişamıyla övelim! Küreselleşmenin maskotu tavuk, orta halli mutfak tutkusunun evrensel sembolü! Sezar salatasına sızmış, klüp sandviçte hindiyi aşan tavuk, bir spagetti yumağının yanında bir pesto battaniyesi altında pusuya yatmış, teriyaki sos ile ışıl ışıl parlıyor. Yoğurt ve baharatlarla marine edilmiş, bir şiş üzerinde ızgara edilmiş ve daha sonra hafif, köri aromalı bir sosta yüzen tavuk, eski Dışişleri Bakanı Robin Cook'tan daha az otoriteye sahip olmayan gerçek bir İngiliz ulusal yemeği haline geldi. Chicken tikka masala konuşması olarak tarihe geçen 2001 tarihli bir konuşmada, ulusunun çok kültürlülüğe olan bağlılığını sembolize etmek için o mutfağı seçti. Cook, İngiliz restoranlarında en sık servis edilen yemeğin, İngiltere'nin dış etkileri emme ve uyarlama biçiminin mükemmel bir örneği olduğunu söyledi. Chicken tikka bir Hint yemeğidir. İngiliz halkının etlerini sos içinde servis etme arzusunu tatmin etmek için masala sosu eklendi. Avrupa Birliği'ni yemeğe korumalı bir menşe tanımı vermeye çağıran bir İskoç milletvekiline göre, büyük olay 1970'lerin başında Glasgow'daki bir Hint restoranında gerçekleşti. Bu, Yeni Delhi'deki şeflere pek uymadı; bunlardan biri, tavuk tikka masala'yı, kabaca 16. ila 18. yüzyılları kapsayan Babür döneminde kraliyet şefleri olan atalarımız tarafından hazırlanan otantik bir Mughlai tarifi olarak tanımladı.
Tikka masala hikayesinin Amerikalı bir karşılığı varsa o da General Tso'nun tavuğu olabilir. New York Times dünyanın en ünlü Hunan yemeği olarak tanımlamıştır. Bu, son yıllarda Çin'in Batı'ya açılmasına kadar görünüşe göre hiç duymamış olan Hunan'daki şefler için bir haber olarak gelebilir. Kızarmış tavuk parçalarını acı biber sosuna koyma fikrine genel olarak itibar edilen adam, 1949'daki Komünist devrimden sonra Tayvan'a kaçan Hunan doğumlu şef Peng Chang-kuei'ydi. Yemeğe 19. yüzyıl adını verdi. Taiping İsyanı'nın bastırılmasına öncülük eden askeri komutan, 20 milyondan fazla cana mal olan büyük ölçüde unutulmuş bir çatışma. Peng, 1973'te diplomatların gözdesi haline gelen bir restoran açmak için New York'a taşındı ve kendi imzasını taşıyan yemeği pişirmeye başladı. Yıllar geçtikçe Amerikan zevklerine yanıt olarak daha tatlı hale geldi ve bir tür tersine kültürel göçle Hunan'daki şefler ve yemek yazarları tarafından geleneksel bir yemek olarak benimsendi.
Ancak giderek artan bir şekilde, yabancı gözlemcilerin fark ettiği gibi, Çinliler için, en azından şehirlerde yaşayanlar için tavuk, KFC'de sunulan anlamına geliyor. İlk baget 1987'de Pekin'de bir fritöze batırıldığından beri, zincir ülke çapında 3.000'den fazla şube açtı ve şu anda Çin'de ABD'den daha karlı. Bu başarı için, tuvaletlerin temizliğinden, Albay Sanders'ın Konfüçyüs'e benzediği iddiasına kadar pek çok neden ileri sürülmüştür, ancak görünüşe göre, Amerika'nın orta-Güney mutfağına yönelik yeni keşfedilen bir Çin iştahını yansıtmıyor. Kentucky'li ve Harvard Business School'daki tarım işletmeciliği programının başkanı Mary Shelman, orada kemikli kızarmış tavuk bulabileceğinizi belirtiyor. Ama her zaman Çinlilerin tercih ettiği koyu et ve yaklaşık 30 menü öğesinden biri ve en popüleri değil. Zincir, Çinli müşterilere (bölgeye bağlı olarak) erişte, pilav ve köfte ile birlikte çok popüler olan tavuk sarma, tavuk köftesi ve tavuk kanadı da dahil olmak üzere, Çinli müşterilere zaten aşina oldukları yiyecekleri sunarak büyüdü, diyor Shelman, şirket periyodik olarak altı kanatlı tavuk yetiştiren bir çiftliği olduğu yönündeki söylentileri yalanlamak zorunda kalıyor.
Olsaydı, emin olabilirsiniz ki, tavuk meraklıları onları sürüleri için satın almak için yaygara koparacak, süslü restoranlar onları menülerine ekleyecek ve yemek blogcuları birinci, ikinci veya üçüncü çiftin en iyi Buffalo kanatlarını yapıp yapmadığını tartışacaklardı. Dünyaya yayılan tavuk, gezegendeki insanları neredeyse üçe bir oranında geride bırakan evrimsel, tarımsal ve mutfak başarısının destansı bir hikayesidir. Evet, onları yiyoruz ama aynı zamanda onları besliyoruz. Ve omletler, güveçler, fricasseeler, McNuggets ve tavuk-ciğerli pate ile birlikte, bir doğa tarihi müzesini ilk kez ziyaret eden her 6 yaşındaki çocuğun ebeveynlerine sorduğu soruya bir cevap veriyorlar: Ne yaptı? dinozor tadı gibi mi?
Tavuk gibi tadı vardı.
jerry adler Aralık 2011 sayısında yadigarı buğday çiftçiliği hakkında yazdı. Bağımsız yazar Andrew Lawler ara sıra katkıda bulunur Smithsonian . fotoğrafçı Timothy Archibald Kuzey Kaliforniya merkezlidir.