Eve Dönüş: Canlı Albüm
Beyoncé'nin tarihi Coachella seti, bir sanatçıyı zirvesinde yakalayan, kataloğunu esneten ve ondan önce gelen siyahi sanatçıların dehasına ışık tutan çarpıcı bir canlı albüm olarak korunuyor.
Sürpriz çıkışından altı yıl sonra altı solo albüm kendi adını taşıyan albüm , temel atıldıktan üç yıl sonra Limonata , bir yıl sonra kocasıyla birlikte teslim ettiği rap albümü , ve biz onu almaya başlıyoruz. Beyoncé Knowles-Carter'ı benzersiz menzil, derinlik ve güce sahip bir müzisyen olarak anlamaya başlıyoruz: rapçi yeteneklerini kabul ederek , onun nefes kesen müzik tutkusu, sentez için kulağı ve gözü ve siyah kültürüne olan sonsuz sevgisi. serbest bırakılması ile Eve Dönüş: Canlı Albüm, Netflix ile bir belgesel film olarak yayınlanan geçen yılki Coachella'dan tavan setlerine eşlik eden 40 parçalık sanatçının, ses, fiziksellik ve özgüven açısından zirve yaptığı sırada iş başında olduğunu görüyoruz. etkilerine ve temellerine ışık tutuyor.
bize. kızlar yarı özgür
#Beychella bir müzik festivali için neyin mümkün olduğunu yeniden tanımladı. Sahnede 200'den fazla beden uyum içinde dalgalandı ama mucizevi bir şekilde her beden kendi yolunda hareket etti. Siyah bir kolej veya üniversitedeki bir futbol stadyumunun tribünlerine benzemek için inşa edilmiş bir piramit içine inşa edilmiş bir dizi yükselticiyi doldurdular. Yapıyı doldurmak, bir davul hattı ve kendilerini Yeniden Doğuş Brass Band'ın sürekli nakaratıyla tanıtan tam bir bando içeren bir orkestraydı. Ne İstersen Yap . Erkek dansçılar siyah kardeşlik yeminleri gibi titreyen bir çizgide durdular, kadın dansçılar binbaşı gibi giyindi, arka plan şarkıcıları birleşik bir ses ve hareket korosu oluşturdular ve bedenlerini Beyoncé'nin karmaşık agresif koreografisine katladılar.
Eski moda bir revü, bir yetenek kakofonisiydi. Karmaşık, diasporik karanlığın meydan okuyan bir kutlamasıydı. Beyoncé'nin performansına, Clark Sisters, Big Freedia, Nina Simone, Fela Kuti ve James Weldon Johnson'a şapka çıkaran bir şecere dokundu. İlk hafta sonu gösterisinin grenli bir canlı yayınını gördüğümde kanepedeydim, gözleri kamaşmış, ağzı açık, gururlu: Beyoncé geniş bir izleyici kitlesinin önünde siyah çalışmaları yapıyor, siyah efemeranın uzun, canlı arşivini kazıyordu. Netflix filmi, göz kamaştıran kostümlerin ve pastel renklerin her beden tarafından giyildiği yakın çekimlerle Beyoncé'nin görmek istediği performansları size sunuyor. Provaların terini ve Beyoncé'nin 2017'de ikizlerinin doğumundan sonra kendini tekrar performansa kavuşturmak için zorlu fiziksel rejimini görüyorsunuz. Bol, bereketli bir karanlığı talep eden ve merkezleyen dünyaları yaratan Maya Angelou ve Toni Morrison gibi şairler, yazarlar ve sanatçılardan alıntılanan alıntılar ve müzik biçiminde onun çalışmalarına rehberlik eden temel değerleri görüyorsunuz.
eve dönüş dikkatli bir miksaj ve her bir parçayı çarpıcı bir berraklıkla ortaya koyan mühendislik ile bu performansların önemli bir belgesidir. Örneğin, Destiny's Child hitlerinin üç şarkılık süiti sırasında Kelly Rowland'ın tüylü sopranosunu duyuyoruz; Grubun efsanevi kimyası ve üç parçalı armonileri üzerinde bir an için oyalanmamızı sağlıyor. eve dönüş filmden ayrı bir albüm deneyimi olarak tek başına durmuyor. Muhtemelen gerekmez. Beyoncé ve kız kardeşi Solange, tamamen somutlaşmış ve kalabalık bir vizyon oluşturmak için görsellere giderek daha fazla güveniyor. içerir müzik. eve dönüş, bir konser filmine eşlik etmek, sanki hiçbir zaman tek başına yaşanmamış gibi geliyor. Yine de, hem geçmişini hem de geleceğini nasıl aydınlattığı konusunda Beyoncé'nin en önemli yayınlarından biri olabilir.
Beyoncé'nin temel müzik sözlüğü, bir melodinin ritmi ve sıçramasıdır. Bir şarkının yapısına -korolara, köprülere, titiz dizelere, genişletilmiş vampirlere, önemli değişikliklere- inanan bir klasikçidir. Crazy in Love, Countdown ve Love on Top gibi yüksek tempolu şarkıları, son birkaç on yılın en yaratıcı, hünerli pop ve R&B müziklerinden bazıları. 110 dakikanın neredeyse tamamında, bu adrenalin yükselten kesintileri izole ederek, bando düzenlemeleriyle kinetik enerjilerini güçlendiriyor. genişletilmiş versiyonu Doğum Günü 2006 single'ı Get Me Bodied, 2005'in Check on It'inde olduğu gibi burada öne çıkıyor. Her ikisi de, on yıldan daha eski, kulağa yeni vaftiz edilmiş gibi gelen, süper şarjlı ganimet hırsızlarıdır. eve dönüş : trompetlerin zurna sesleri ve hıçkırık sousaphones, yükselticilere ayak basmaları ve etrafa serpiştirilmiş dansçıların mikrofon dışı ayyları. Düzenlemeler, Beyoncé'nin müziğinin doğası gereği vurmalı bedenle olan ilişkisini güçlendiriyor.
Yine de, Beyoncé önce bir şarkıcı ve onun tüm boğazını dolduran, alçakgönüllü sesini bu kadar net bir şekilde duymak heyecan verici. Hala üst aralıklarında çalma esnekliğine sahip, ancak aralığının altındaki, bu koleksiyondaki nadir baladın ilk notalarını kuşandığı müzikalite, I Care, çarpıcı. O hırlıyor Limonata Üzgünüm ve Kendine Zarar Verme gibi kesimler, ama aynı zamanda Partition'ın ilk notları arasında fısıltı ve uğultu.
kaydedilmiş versiyonları eve dönüş 'in araları ve geçişleri, Beyoncé'nin alıntıladığı ve enterpolasyon yaptığı siyah pop müzik tarihini ortaya koyuyor. SpottieOttieDopaliscious ve yağma sörfü önemli anlar, ancak TRU'ları kullandığı zamanlar da öyle. Ben Buyum, Bunun Hakkında UGK'lar İyi bir şey — siyah Güney'in bölgesel klasikleri. Siyah müziği ve büyük siyahi Houston ve siyah Louisiana'yı yorumlama konusundaki kariyeri boyunca devam eden projesi olan arşiv çalışmalarını ikiye katlıyor. (Tek yeni müzik parçası eve dönüş Frankie Beverly'nin 1981 Before I Let Go'nun, her kuşağı harekete geçiren, her daim yeşil bir siyah reçel içeren Maze'in bonus stüdyo kapağı.) Bu anlar, özellikle odaklandığı izleyicilere başlarını sallıyormuş gibi geliyor. Film, gerçek şovlarda çok az sayıda bulunan siyah izleyici üyelerinin sık sık yakın çekimleriyle bu karşılıklı, sivri bakış fenomenini yakalar. Kalabalıkla olan ilişkisi gevşek, kayıtta kalan sizinkilerle dolu ve Beyoncé'nin belirli bir insan grubuna belirli bir açıklama yapmayı umduğunu daha da vurguluyor.
Albüm kulağa komünal geliyor, küçük, terli bir çadırda sizi kaldıran ve güçlendiren bir canlanma toplantısı gibi. Beyoncé ile ilgili olduğu kadar, onu yaratan ve onu ayakta tutan insanlar hakkında da. Ben dinlerken, üst kattaki komşularım, iki genç siyah kadın da yüksek sesle dinliyorlardı. Miami'deki arkadaşım bana sıcak çekim mesajları atarken, ikinci hafta sonu gösteriye katılan kız kardeşim, seyircilerdeki beyazların ne kadar anlamadığını tweet atıyordu. Her Beyoncé etkinliği, birisine anlatmak istediğiniz bir müjdedir, ancak bu, bu birlik hissini ikiye katlar. Zaten bildiğiniz şarkıları söylüyor ve onları hatırladığınız diğer şarkılarla da birleştiriyor. Geçmişini çiziyor, geriye bakıyor ama aynı zamanda bize de bakıyor.
ann çelik albümü
Memphis Minnie, Sister Rosetta Tharpe ve Etta James gibi siyah kadınlar ve rock'n'roll öncüleri ve Janet Jackson ve Missy Elliott gibi ritmik müziğin çağdaş kraliçeleri yenilikleri için yeterli krediyi alamadılar. Ünlü olarak Beyoncé, yaklaşık 20 yıllık festivalin ilk siyah kadın manşetiydi. Açıkça hoş karşılanmadığı bir alanda kalıcı bir izlenim bıraktı. Bir ev. Sonra bunu kendinden başka bir şey için yaptı. Bütün bir soyu odaya getirdi.
Birkaç ay arayla her iki Knowles kardeş de şu projeleri yayınladı: yeniden tasarlanan ev zengin geçmişinin en iyilerine dayanan ama eskisinden daha queer, daha bütünsel, kendinin farkında, somutlaşmış ve feminist olan duygulu bir siyah ütopya olarak. eve dönüş Beyoncé'nin siyah dehaların, atalarının, çağdaşlarının ve kendisinin dehasından oluşan büyük havuzda çalma, daldırma ve dalma kariyeri yaptığını ortaya koyan harikulade, coşkulu bir kolaj. Tüm hayatı boyunca ana akımı kendisine getirdi. Hepimiz sonra nereye gideceğiz?Eve geri dön