Ekolojik baskınlık, bir veya daha fazla türün aynı ekosistemde yaşayan diğer tüm türler üzerinde üstün bir kontrol etkisinin kullanılması olarak tanımlanmaktadır. Yukarıdakiler, sayıları, büyüklükleri, üretkenlikleri veya ilgili faaliyetleri sayesinde.
Ekolojik baskınlık, bir türün ekolojik topluluktaki rakiplerinden çok daha fazla olduğu veya o toplulukta veya ekosistemde (biyokütle) bulunan toplam canlı madde miktarına baskın olduğu derecedir.
Belirli bir alanda özellikle bol olan veya bir topluluk içindeki enerji akışının önemli bir bölümünü kontrol eden bir bitki veya hayvandır.
Aslında, çoğu ekolojik topluluklar, baskın türleri tarafından tanımlanmaktadır.
Örneğin, mangrovların kredilerine olan baskınlığı nedeniyle bu adla bilinir.
Hakim türler yerel mekanı etkiler, mekanın mekansal yapısını belli bir şekilde dağıtır ve doğal kaynakların varlığını düzenler.
Hakim türler bile diğer canlı organizmaların dağılımını da etkiler. Bu nedenle ekosistemi ve özelliklerini tanımlamaya yardımcı olurlar.
Bir ekosistemde bir türü baskın yapan özellikler nelerdir?
Bazı türlerin diğerlerine üstünlüğü, bazı canlılar iklimde ve yerdeki yaşamı sağlayan doğal kaynaklarla uyumluluklarından dolayı belirli ortamlarda başarılı olduklarında ortaya çıkar.
Türlerin değişkenlere adapte olmaları ve üreme eğilimleri de anahtar faktörlerdir.
Ek olarak, baskın bir tür genellikle kaynak elde etmede üstündür, hastalıklara karşı daha fazla dirence sahiptir ve diğer türün rakipleri veya avcıları ile başarılı bir şekilde yüzleşerek tüm topluluk üzerindeki baskın konumunu sabitler.
Örneğin, çölde hayatta kalabilmek için organizmaların kurak bölgelerin yaşam koşullarına adapte olması gerekir.
Bu nedenle, gölge sağlayan ağaç kıtlığı göz önüne alındığında, çok az su ile yaşam ve güneşe sürekli maruz kalmalarını sağlamak için sağlanmaları gerekir.
Bunun ışığında, büyük memeliler çöl bölgelerinde yaygın değildir, çünkü su depolayamazlar veya aşırı ısı koşullarına dayanamazlar.
Kuzey Amerika'nın Sonoran çölünde, saguaro, dikenli ve namlu kaktüs en yaygın sebzelerden bazılarıdır.
Kanguru sıçanı, özellikle çölde yaşama iyi adapte olmuş ve bu nedenle bu alanın nüfusunun nispeten yüksek bir oranına sahiptir.
İçme suyu olmadan hayatta kalmak için yeterli nemi sağlayan çöl otu tohumlarına dayanan bir diyete sahiptir.
Ayrıca, kanguru fareleri diğer birçok hayvan gibi terlemediğinden, vücutlarından su kaybetmezler.
Olağanüstü bir duruşmaya sahipler ve yerin avcılarından kolayca kaçmalarını sağlayan 2, 7 metreden daha yükseğe atlayabilirler.