Görünüşte altmışında vardı. Caddenin kenarına oturmuş, nefes nefeseydi. Ben de bir yere gitmişim, kırtasiye dükkanıma dönüyorum. İlgilendim yaşlı adamla. “ Amca, dedim, hasta mısın? Bir taksi çevireyim mi? “ Yaşlı adam: “ Yok, dedi, boğuk sesiyle, kesik kesik konuşarak, emekli maaşımı aldım da eve gidiyordum. Üçü oğlan beş çocuk büyüttüm, evlendirdim. Senelerdir hiçbiri aramıyor, gelip gitmiyorlar. “
Yaşlı adam bir ara davrandı, evin kenarına tutunarak, ayağa kalktı, başı döndü, sonra yine oturdu. Benden en az on santim uzundu ( yani boyu 1.90 vardı. ) ve çok iriydi. O ağır gövdeyi o ayaklar taşımazdı. Onun gövdesini benim ayaklara taksan yatar kalırım.
“ Amca, bak, dedim, ben şu okul yanındaki dükkanın sahibiyim. İstersen gel üç ayda bir senin maaşını alıp getireyim. Muhtara falan da söyleyelim, onun yanında banka cüzdanını ve vekalet kağıdını verirsin. Ben maaşını alıp sana yine muhtarın yanında banka cüzdanını ve vekalet kağıdını teslim ederim. Sırf sana yardım olsun diye bunu yaparım. “
Yaşlı adam ters ters yüzüme baktı. Sen de kim oluyorsun gibilerden çenesini kaldırdı. Yanına çömeldiğim halde duyup da anlayamadığım bir şeyler söyledi. Kısacası benimle aynı fikirde değildi. Ayrılırken, ihtiyacın olursa çekinme amca gel, ben dükkandayım, dedim. Üç yıl sonra o dükkandan taşındım. Bu sürede bir daha yaşlı adamı görmedim. Neden bilmem ama bu olayı yazmadan önce iki arkadaşa değişik zamanlarda anlattığımda, bu devirde insan babasına bile güvenmemeli dediler. Sanki ben onun emekli maaşını alıp da yer miyim? Ne diyorsunuz ya siz?
Yazan: Serdar Yıldırım Linkback: https://www.buyuknet.com/yasli-adam-ve-ben-t47135.0.html