Henüz ilgili bir haber eklenmedi.
Henüz yazara ait resim eklenmedi.
Atom bombası ok ve kurşundan sonraki mantıksal ilerleme, türümüzün tamamının sonunu getirmekle tehdit eden ilk teknolojileri olmuştu. Benim "ilerleme tuzağı" dediğim şey budur. Ama daha basit teknolojiler de geçmişteki, ta Taş Devri'ndeki toplumları bile baştan çıkarıp onları mahvoluşa sürüklemistir.İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright (Sayfa 34 - Aylak Kitap)
Nereden geliyoruz? Neyiz? Nereye gidiyoruz?İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright
Pratik bir düzeyde antropoloji ilk iki soruyu cevaplamıştır:Afrika'da 5 milyon yıl önce yaşamış şempanzelerin uzak akrabaları olduğumuzu artık biliyoruz. Aynı atalardan gelen bugünkü şempanzeler akrabalarımızdır, atalarımız değil.Şempanzeler ve gorillerle aramızdaki tek farklılık, son 3 milyon yıl içinde bizim doğa tarafından giderek daha az, kültür tarafından daha çok şekillendirilmişolmamızdır. Kendi kendimizin yaptığı deneysel yaratıklar haline geldik.
Sümer gibi tek bir ekosisteme dayanan, yüksek düzlükleri olmayan küçük bir medeniyet sellere ve kıtlıklara karşı son derece savunmasızdı. Bu gibi felaketler bugün olduğu gibi o gün de tanrının işi (tanrıların işi) olarak görülüyordu. Sümerler de bizim gibi, olup bitenlerden insan etkinliklerinin de sorumlu olduğunun pek az bilincindeydi. Nehir kıyıları er ya da geç sel altında kalır. Nehirlerin yukarı kısımlarındaki setlerin ormansızlaştırılması selleri daha sert ve daha lümcül hale getirmişti. Ormanlık araziler; küçük bitkiler, yosunlar ve humuslu topraktan oluşan dokularıyla sünger işlevi görürler, yağan yağmurları tutar, aşağıdaki araziye sızdırırlar. Ağaçlar suyu içer, soluklarını havaya verirler. İlk ormanların ve topraklarının kesimlerle, yangınlarla, aşırı otlatmayla, yağmalamayla yok edildiği yerlerde alttaki çıplak toprak kuru havalarda pişer ve yağmur yiyen çatı misali bir hal alır. Sonuçta yıkıcı seller ortaya çıkar. Bazen bu seller o kadar ağır bir alüvyon ve çakıl yükü taşırlar ki dik yamaçlardan sıvı beton misali akarlar. Sular nehir kıyısındaki bölgelere ulaştıklarında yavaşlar,çakıl yüklerini boşaltır ve denize doğru yol alan kahverengi bir dalga halinde yayılır.İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright
Mezopotamya'da nehirlerin taşıdığı çok sarsıcı güçler iş başındadır. Sümer kayıtlarının başlangıcından bu yana geçen 5000 yıl içinde ikiz nehirler Divle ve Fırat, Basra Körfezi'nin yaklaşık 130 kilometrelik bir bölümünü doldurmuştur. Irak'ın ikinci büyük kenti Basra, kadim devirlerde açık denizdi. Sümer düzlüklerinin genişliği 320 kilometreyi aşıyordu. Olağanüstü derecede büyük (yüzyılda bir olacak türden) bir sel olduğunda yağmurda, ayaklarının altında eriyen bir tapınağın üstünde dikilen bir kral kendisi ile gökyüzü arasında başka bir şey göremezdi.
Adem ve Havva kendilerini cennetten sürmekle kalmadılar, geride bıraktıkları aşınmış arazi Nuh Tufanı'na da zemin hazırladı. İlk zamanlarda kent tümsekleri alçakken ve kolayca bataklığa dönüşebiliyorken tek sığınak bir tekne olabilirdi. Bu efsanenin, Utnapiştim adında bir adam tarafından ilk ağızdan anlatılan Sümer versiyonu gerçek olayların tınısını taşır. Havanın çılgınlığını, yıkılan barajları canlı ayrıntılarla aktarır. Bu hikayede yalnızca kutsal kitaplardaki hikayelerin atasını görmekle kalmayız, insan elinden çıkma bir çevre felaketine dair de ilk elden bir tanıklığı dinleriz.
Kendisinden önceki medeniyetlerin çoğunu kapsayan medeniyetimiz, geleceğe doğru hızla ilerleyen kocaman bir gemidir. Hiç olmadığı kadar hızlı, daha ileriye, daha yüklü bir halde ilerliyor. Her kayalığı, her tehlikeyi göremeyebiliriz, ama gemimizin pusulasını ve aldığımız yolu okuyarak, gemimizin tasarımını, güvenlik sicilini, mürettabatın becerilerini anlayarak, sanıyorum, ilerde bizi bekleyen dar boğazlardan, buzdağları arasından geçmenin akıllıca bir yolunu bulabiliriz.İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright
Bunu hiç ertelemeksizin yapmamız gerektiğine inanıyorum, çünkü arkamızda bıraktığımız çok fazla gemi enkazı var. Güvertesinde olduğumuz gemi, gelmiş geçmiş en büyük gemi değil yalnızca, geriye kalan tek gemi bu aynı zamanda. Zekamızın gelişmesinden bu yana başardığımız her şeyin geleceği, gelecek birkaç yık içindeki eylemlerimizin bilgeliğine dayanacak. Bütün yaratıklar gibi insanlar da şimdiye kadar yollarını deneme yanılma yoluyla bulmuşlardır, ama başka yaratıkların tersine bizim öyle büyük bir varlığımız var ki hata yapmak artık kaldıramayacağımız bir lüks. Dünya, büyük hatalarımızı affetmeyecek kadar küçüldü artık.
Jeolojik olarak ifade edecek olursak, 3 milyon yıl yalnızca bir göz açıp kapayıncaya kadar geçen süredir. Dünya gününün bir dakikasıdır. Ama insanlar açısından Taş Çağı, zamanda derin bir uçurumdur, varoluşumuzun %99.5’ini kapsar. Oradan sürüne sürüne çıkıp da medeniyetin yumuşak yataklarına ancak dün tırmandık.İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright
Rosalind, "Zavallı dünya neredeyse altı bin yaşında" diye iç geçirir. Rosalind'in iç çekişinden yarım yüzyıl sonra Psikopos Armaghlı Ussher ve onunla aynı devirde yaşamış John Lightfoot Yaratılış'ın kesin tarihini belirleme işine soyundular. Lightfoot, "İnsan Teslis tarafından İÖ 23 Ekim 4004'te, sabah dokuzda yaratılmıştır" diye duyurdu.İlerlemenin Kısa Tarihi, Ronald Wright
Newton bir demir kitlesinin soğuma hızıyla ilgili hesaplamalarına dayanarak Dünyanın en az 50.000 yaşında olduğundan kuşkulanıyordu, ama Dünya'nın böyle kadim bir gezegen olabileceği fikri ancak 19. yüzyılda Batı'da geniş bir kabul görmeye başladı.
Henüz yorum eklenmedi.