Otizm; merkezi sinir sisteminin karmaşık bozukluklarına dayanan- özellikle algı işleme alanında- ve çocuklukta başlayan derin bir gelişimsel bozukluktur. Merkezinde şiddetli bir ilişki ve iletişim bozukluğu vardır.
Bozukluğun etkileri, bilişsel, dilsel, motor, duygusal ve etkileşimsel işlevler etkilendiğinden çevre ile ilişkileri, toplum yaşamına katılımı ve çeşitli şekillerde topluma entegre olma yeteneğini engeller.
Otizmli çocuklar ilk başta bir hareketi, gülümsemeyi veya kelimeyi anlayamazlar. Çevrelerindeki herhangi bir değişiklik onları güçlü bir şekilde heyecanlandırabilir. Otistik bozukluğun ana semptomları, şiddet derecelerine göre değişir.
Otizmli insanlar genellikle bebeklikten itibaren yemek yeme ve uyumakta güçlük çekerler ve kendine zarar verebilecek kendi kendini uyarıcı davranışlar geliştirirler. Birçoğu tehlikenin farkında değildir. Bunun yanı sıra otistik insanların büyük bir kısmı konuşmayı öğrenmekte güçlük çeker.
Otizmi olan kişilerin entelektüel yetenekleri çok çeşitlidir. Zekâ geriliğinden normal zekaya kadar uzanır ve bazıları aritmetik, teknik disiplinler, müzik ve diğer alanlarda şaşırtıcı başarılar gösterir. Kapsamlı araştırmalara rağmen, otistik bozukluğun nedenlerini tam olarak ve kesin olarak kanıtlayabilecek açıklayıcı bir model hâlâ yoktur.
Otistik bozukluğun tezahürleri ne kadar farklı olursa olsun, eğitimsel ve terapötik yaklaşımlar, otizmli bireye yönelik olarak çeşitli ve uyumlu olmalıdır. Hedeflenen "otizme özgü" destek ve terapi önlemleri, birçok durumda semptomlarda net bir iyileşme sağlayabilir ve hem otistik kişi hem de ailesi için yaşam kalitesini artırabilir.