Çalışma “obezite paradoksu”nun var olmadığını gösteriyor: bel-boy oranı, kalp yetmezliği olan hastalarda VKİ’den daha iyi bir sonuç göstergesidir.
Yeni araştırma, “obezite” olduğu fikrini çürüttü paradoks”, bu sayede aşırı kilolu veya obez olan kalp yetmezliği hastalarının hastanede kalma veya ölme olasılığının normal kilolu insanlara göre daha düşük olduğu düşünülüyor.
European Heart Journal’da yayınlanan çalışma [1] 22 Mart’ta, doktorlar hastalarının vücut kitle indeksine (VKİ) bakmak yerine bel boyuna oranını ölçerse, BMI 25 kg/m2 veya daha fazla olan kişiler için varsayılan hayatta kalma avantajının ortadan kalktığını gösteriyor. .
“Obezite paradoksu”, sezgilere aykırı bulgularla ilgilidir; Aşırı kilolu veya obez ise artan kalp sorunları, bir kişi kalp rahatsızlığı geliştirdiğinde, daha yüksek BMI’leri olanların daha iyi durumda olduğu ve normal kilolu olanlara göre ölme olasılıklarının daha düşük olduğu görüldü. Özellikle ciddi ve kronik bir hastalığa yakalanan kişiler genellikle kilo verdiğinden, bir kişinin kalp sorunları olduğunda, bir miktar ekstra yağın daha sonraki sağlık sorunlarına ve ölüme karşı bir şekilde koruyucu olduğu gerçeği de dahil olmak üzere çeşitli açıklamalar öne sürülmüştür.
En son araştırmayı yürüten Glasgow Üniversitesi’nde (Birleşik Krallık) Tıbbi Kardiyoloji Profesörü John McMurray şunları söyledi: “Kalp yetmezliği ve azalmış ejeksiyon fraksiyonu olan hastalar için obezite ile yaşamanın iyi bir şey olduğu öne sürüldü – ki bu o zaman kalbin ana odası normal miktarda kanı sıkıştıramaz. Bunun doğru olamayacağını ve obezitenin iyiden çok kötü olması gerektiğini biliyorduk. Sorunun bir kısmının, VKİ’nin bir hastanın ne kadar yağ dokusuna sahip olduğunun zayıf bir göstergesi olması olduğunu düşündük.”
Danışman Kardiyolog Profesör Stephan von Haehling ve araştırma görevlisi Dr. Ryosuke Sato gibi, her ikisi de Göttingen Üniversitesi Tıp Merkezi’nde (Almanya), beraberindeki bir başyazıda[2] BMI’nin vücudun yağ, kas [ ve kemik bileşimini veya yağın nerede dağıldığını hesaba katmadığını yazın. “Aynı BMI’ye sahip bir Amerikalı profesyonel güreşçi (daha fazla kas) ve bir Japon sumo güreşçisinin (daha fazla şişman) benzer bir kardiyovasküler hastalık riskine sahip olacağını varsaymak mümkün olur mu? Aynı şey, Arnold Schwarzenegger gibi gençlik yıllarında ~30 kg/m2’lik bir BMI ile ‘Terminatör’ olarak rol aldığı kişiler için de geçerli.”
Çarşamba günü yayınlanan çalışma, ilk bakılan çalışmadır. BMI dahil olmak üzere hastaların boyutunu ve oranlarını ölçmenin farklı yolları, aynı zamanda bel-boy oranı, bel çevresi ve bel-kalça oranı gibi antropometrik ölçümler ve hasta sonuçlarını diğer faktörleri hesaba katacak şekilde ayarlama kalp yetmezliğinde olduğu gibi kalp basınç altındayken kanda salgılanan hormonlar olan natriüretik peptitlerin seviyeleri gibi bu sonuçlarda bir rol veya tahmin kalp yetmezliği olan hastalarda prognostik değişken. Normalde, kalp yetmezliği olan kişilerde natriüretik peptit seviyeleri yükselir, ancak obezite ile yaşayan hastalarda normal kilolu olanlardan daha düşük seviyelere sahiptir” dedi.McMurray ve meslektaşları, altı kıtada 47 ülkede gerçekleştirilen PARADIGM-HF uluslararası randomize kontrollü çalışmasına kayıtlı kalp yetmezliği ve azalmış ejeksiyon fraksiyonu olan 1832 kadın ve 6567 erkekten alınan verileri analiz ettiler.[3] Hastalar randomize edildiğinde, doktorlar BMI, kan basıncı, antropometrik ölçümler, kan testlerinden elde edilen sonuçlar, tıbbi geçmişler ve tedaviler hakkında veri topladı. Araştırmacılar, hangi hastaların kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye kaldırıldığı veya kimin bu nedenle öldüğü ile ilgilendiler.
Bir “obezite-hayatta kalma paradoksu”, BMI’leri 25 kg/m2 veya daha fazla olan kişilerde daha düşük ölüm oranları gösterdi,[4] ancak araştırmacılar sonuçları, natriüretik peptit seviyeleri dahil olmak üzere sonuçları etkileyebilecek tüm faktörleri hesaba katacak şekilde ayarladığında bu durum ortadan kalktı.
Çalışmanın ilk yazarı, Kopenhag’dan bir araştırma görevlisi olan Dr. Jawad Butt Analizleri yapan Üniversite Hastanesi – Rigshospitalet, Kopenhag (Danimarka) şunları söyledi: “Bel-boy oranlarına baktığımızda paradoks çok daha az belirgindi ve prognostik değişkenler için düzeltme yapıldıktan sonra ortadan kayboldu. Ayarlamadan sonra, hem BMI hem de bel-boy oranı, daha fazla vücut yağının daha yüksek ölüm veya kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış riski ile ilişkili olduğunu gösterdi, ancak bu, bel-boy oranı için daha belirgindi. Bel-boy oranına baktığımızda, en fazla yağa sahip olan ilk %20’lik kesimin, en az şişman olan en alttaki %20’lik kesime kıyasla kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatma riskinin %39 daha yüksek olduğunu gördük.”{ 1}
Prof. McMurray şunları söyledi: “Çalışmamız, vücut yağını ölçmek için daha iyi yöntemler kullandığımızda ‘obezite hayatta kalma paradoksu’ olmadığını gösteriyor. BMI, vücuttaki yağın yerini veya kasa göre miktarını veya cinsiyete, yaşa ve ırka göre değişebilen iskelet ağırlığını dikkate almaz. Spesifik olarak kalp yetmezliğinde, tutulan sıvı da vücut ağırlığına katkıda bulunur. Çalışmamızda vücut yağı ile hasta sonuçları arasındaki gerçek ilişkiyi açıklığa kavuşturan, bel-boy oranı gibi ağırlığı içermeyen endekslerdir ve daha fazla adipozitenin aslında daha iyi değil daha kötü sonuçlarla ilişkili olduğunu göstermektedir. hastaneye yatış ve sağlıkla ilgili daha kötü yaşam kalitesi.
“Kalp yetmezliği ve düşük ejeksiyon fraksiyonu olan hastalarda obezite iyi ve kötüdür. Bu gözlemler, kilo vermenin sonuçları iyileştirip iyileştirmeyeceği sorusunu gündeme getiriyor ve bunu test etmek için deneylere ihtiyacımız var. Birleşik Krallık’ta Ulusal Sağlık ve Bakım Mükemmelliği Enstitüsü (NICE) artık genel nüfus için BMI yerine bel-boy oranının kullanılmasını önermektedir ve bunu kalp yetmezliği olan hastalar için de desteklememiz gerekir.
{ 2}”Önemli çünkü obezite ile yaşayan kişilerde kalp yetmezliğinin eksik teşhisi birinci basamakta önemli bir sorundur. Hastaların nefes darlığı semptomları genellikle sadece obezite nedeniyle göz ardı edilir. Obezite, kalp yetmezliğinin bir risk faktörü ve itici gücüdür. Geçmişte kilo kaybı, kalp yetmezliği ve azalmış ejeksiyon fraksiyonu olan hastalar için bir sorun olabilirken, bugün bu obezitedir.”
Prof. von Haehling ve Dr. Sato başyazılarında şunları yazıyor: “Mevcut bulgular, VKİ’ye dayandığı iddia edilen ‘obezite paradoksu’ terimi konusunda alarm veriyor. Obez KY [kalp yetmezliği] hastalarına oldukları gibi kalmalarını söyleyebilir miyiz? Bu soruyu yeterince ele almak için, obezite paradoksu korunmuş ejeksiyon fraksiyonu (HFpEF) olan KY hastalarında ve obezitenin patofizyolojik süreçlerini daha iyi yansıtan WHtR [bel-boy oranı] ile yağsız KY hastalarında bile yeniden gözden geçirilmelidir. ancak, yüksek WHtR’ye sahip “gerçekten” obez KY hastalarında kilo vermenin etkisini doğrulamak için daha ileri testler de gereklidir.”
Çalışmanın sınırlamaları, vücut şekillerini doğru bir şekilde ölçmenin daha zor olabilmesidir. bel çevresi olarak özellikle ölçümler farklı kişiler tarafından yapıldığında; sonuçları etkileyebilecek başka bilinmeyen faktörler olabilir; analiz, katılımcıların çalışmaya katıldığı sırada alınan ölçümler ve diğer veriler üzerinde gerçekleştirilmiştir ve takip süresi boyunca kilo veya bel çevresinde herhangi bir değişiklik dikkate alınmamıştır; antropometrik ölçümler ve sonuçlar arasındaki bağlantı üzerinde etkisi olabilecek, katılımcıların kardiyorespiratuar uygunluğu hakkında hiçbir veri yoktu; ve son olarak, BMI’si 18,5 kg/m2’nin altında olan yalnızca 153 hasta ve bel-boy oranı 0,4’ün (0,5 sağlıklı bir oran olarak kabul edilir) altında olan 171 hasta zayıftı, bu nedenle çalışmanın bulguları BMI’leri veya bel-kalça oranı düşük olan hastalar için tahmin edilebilir.
Notlar:
DOI: 10.1093/eurheartj/ehad083
DOI: 10.1093/eurheartj/ehad079
.