Kalbi kırılan ya da belki de hep kırık olan bir yazarın özyaşam öyküsü bu. Sonradan kırılan bir kalp değil de, doğuştan kırık...
'O yara, benim bebekliğimden beri, doğal olarak ortaya çıkmış, büyüdükçe iyileşeceği yerde, gittikçe derinleşmiş, kemiğe kadar inmiş... fakat o yara gün geçtikçe benim et ve kemiklerimden daha fazla içkinleştiğim bir şey haline gelmiş...'
İnsan olmayı öğrenememiş bir insanın öyküsü bu.
'İnsanlar bana bunun özünü öğretmemişlerdi. Eğer bunu anlayabilseydim... insanların yaşamlarıyla zıt düşüp, gece cehennemlerimde bu sıkıntıları yaşamazdım.'
Ellerimin arasında yine muazzam bir yüreği tuttum ve bu canımı acıtıyor. Ellerimin arasında yitip giden ve asla tutamadığım bir yürek, yitip gitmişliğiyle ve bir daha yitip gidecek olmasıyla canımı acıtıyor... Sayfalarını açık bırakmak istiyorum, orada kalsın, hiç sonu gelmesin, hiç sonunu getirmesin, ben sayfanın kenarlarına balonlar çizeyim, onun gülümsemesini hissedeyim istiyorum... içimde yaşama sevinci yokken, hassas ve ölmüş yürekleri mutlu etme isteğim neden?
'Bisikletle, yeşilliklerle kaplı şelaleye gitmek gibi şeyler benim isteyebileceğim şeyler değil.' Eziliyorum... bu cümlenin ağırlığıyla eziliyorum... İnsan yaşamının ne olduğu hakkında bir fikri olan var mı? Peki ya insan olmanın?
Son olarak... yazar, gerçek yaşamında intihar etmiş ve şu notu bırakmış; doğmuş olduğum için beni affedin.
Ben, insanlığını yitirirken, bu kadar güzel olanını görmedim...