Natalia Barsukova
Psikolog, Gestalt terapisti
Literatürden örnekler üzerinde klinik psikolojiyi öğretmek nasıldır?
Edebiyat eserlerine – özellikle Rus klasikleri – atıfta bulunulması, en beklenmedik hedeflerle olabilir. Moskova Devlet Üniversitesi Pechnikova Leonora anormal psikolojisi ve nöro-psikoloji öğretim Yardımcı Doçent Nastasia Filip görselin ve romanları Coetzee yardım öğrencilerin psikolojik bilim ustası nasıl anlatıyor.
Patoloji bir kültür olgusu haline gelmiştir. Kitaba bakın – "Şizofreni günlüğü", "Anoreksiğin günlüğü." “Nijinsky'nin Günlüğü” hala, bilincin ihlalini üzerinde çalışıyoruz. Klinik psikoloji dersinde edebi eserleri analiz ediyoruz.
Bu geldiğim şey değil – çok uzun süredir çalışıyorlar. Özellikle ilk derslerde, öğrenciler henüz hastalığa gitmiyorlar ve örneklerin bulunması gerekiyor. Öğrencilerden evde kitap okumalarını istiyoruz ve iki hafta sonra bir rapor hazırlıyorlar: “çünkü” ve “karşı”. Dersleri ve seminerlerde tartışmaları düzenler, düzenleriz.
Klinik psikologlar, kriz koşullarında ilginç bir insan ve tüm sanat eserleri tam da bunun üzerine inşa edilmiş ve inşa edilmiştir. Karşı noktalar olmalı, çatışma.
Normal bir insanın ilginç olmadığını açıklayın. Eh, sıradan bir hayatı var. Mutlu bir aşk hakkında tek bir parlak çalışma değil, herhangi bir roman bulamazsınız.
Sadece "Eski Dünya Ev Sahipleri" Gogol. Artık yok. Orada açıklanacak hiçbir şey olmadığı için, hepsi sıkıcı, dördüncü sayfada okumak ilginç değil. Mutlu bir aile hakkında bir film çekin – kimin için gidecek?
Çocuk psikiyatrisi, sapma, anormal gelişim psikolojisi konusunda uzmanım. "Çocukluk Klinik Psikolojisi" dersinde, depresyon, otizm, zeka geriliği edebi modellerini analiz ederim.
"Algernon için çiçekler" alırız. Ve "asal sayıların yalnızlığı" Paolo Giordano: Ana karakterler var – şizoid ve anoreksik. Özel bir gelişmeye, kahramanın depresif durumuna ne yol açtığını tartışıyoruz: Bir aile faktörü ya da zaten bir kişi bu şekilde doğdu. Büyütmek için Carrer'ın "Kış Kampı" harika, otistik bir çocuk var.
Tarihsel olarak psikoloji multidisipliner bir bilimdir. Her şeyden önce, tıpla bağlantılı, elbette: psikiyatri, nöroloji. Öte yandan, yine de, fakültenin insani olduğu ve uzmanların geniş fikirli ve geniş çaplı olması gerektiği varsayılmaktadır.
Bölümümüz tiyatro, bale, sergiler, kitaplar ile ilgilenmektedir. Ben her zaman "Kurgu olmayan" sergisine gidiyorum, yazarlara sorular soruyorum. Bazen suçlanırım: diyorlar ki, Dostoyevski'yi böldünüz, histerinin nerede olduğunu analiz edin, şizofreninin nerede olduğu, epilepsinin nerede olduğunu, böylece kültürün derecesini ve usta yazarın felsefesini azaltabilirsiniz.
Hayır, bunu yapmıyoruz. Sadece belirli bir konudan bahsediyoruz. Örneğin, şizoid, histeroid, epileptoid kişinin vurgulanması üzerine kontrol verin; bizden öğrenciler "Anna Karenina" yazıyor.
Anna Karenina ile ilgili birçok problem var. Kişiyi parçalarına ayırıyoruz. Onu bu duruma getiren şey neydi? Neden küçük aşkı vardı? Ne söylenebilirse, histerik bileşen buydu. O bir aşk, olağanüstü bir şey istemedi.
Ve Levin de istedi. O ve Levine benzer, inanıyorum. Levine, bir psikolog olarak, çocuk mahrumiyetinin prizmasından bakıyorum – çocuklukta bağlanma eksikliği. Böyle insanlar sevginin idealleştirilmesine sahiptir: eğer sevmek, kendini tamamen duyguya vermek demektir.
İdealleştirilmiş bir aşk nesnesine ihtiyaçları var. Bu, bir yandan, çocuksu kişilik, olgunlaşmamışlık: "Eğer aramadım, o zaman sevmiyorum, bu yüzden intihar ediyorum."
Ben çok sık düşük engellenme toleransı, siyah ve beyaz düşünme vardır, intihar gençler ile çalışmak: onlar, stresle başa bir kişinin diğer insanlarla iletişim kurar olduğunu kabul edemez, geçemezsiniz, hayatta zor anları çözmek mümkün değildir nasıl bilmiyorum – bir türden egosiyatizm, sosyal uyumsuzluk.
Anna Karenina ve Madame Bovary'u birlikte tartışmak çok ilginç. Flaubert bir dahidir, ama Madame Bovary neden Anna Karenina'dan daha az sempati duyuyor?
Ben Anna'nın cazibesi bir karakter olarak, onun ahlâk yardım edemedim bir şey yapmak hayatımı ve hatta Tolstoy yaşamaya başladı o kadar güçlü olduğunu düşünüyorum.
Gördüğünüz gibi "Üç Kızkardeş" adlı parlak oyunda Peter Fomenko gibi mi? O, zekice onunla geldi Çehov gibi kendini sahnede oturan ve üçüncü hareket o kahramanlar, ne yapacağını belirler ve karakterler yazar dikte başlar değildir. “Yani,” diye yazıyor, “bir duraklama”. – "Ne duraklama? Sikiş, biz sadece kurtulduk."
Bana öğretilen Moskova Sanat Tiyatrosu Okulu'nda iken, öğrencilerim ürünü götürüyorlardı ve onlara çalışmaların görevi verdi: romanda var olmayan bir durumda bu karakteri vereceğini düşünüyorum.
Örneğin, evde yalnız olsa Nozdryov ne yapardı. Ölü Ruhlarda böyle bir durum yoktur. Ve sonra çok yetenekli bir çocuk koltukta uzanacağını ve sineklere bir tabanca çekeceğini söyledi. Bu karakter psikolojisi.
Tabi ki, Dostoyevski'yi tartışıyoruz. Elinizin avucundaki tüm dişi histeri karakterleri vardır. Tek başına Nastasya Filippovna bir şey değer.
Farklı derecelerde histeri var. Gösteri, histeri var – tüm öğretim üyeleri ve sanatçılar için gereklidir. Bu bir sürücü, biliyor musun? Başka birine bulaşmak için enerjiye ihtiyacın var.
Ve intiharlar şantajcı olduğunda, nükleer, yani, histerik var.
Genel olarak psikoloji betimsel bir bilimdir. Psikotikler var, sınır muhafızları var, ama bir norm var. Ama ölçek oranı bir ucunda ve zıt büyük psikiyatri de eğer – şizofreni, epilepsi, manik-depresif psikoz, psikoz yakın psikopatik sınır muhafızları, nevroz ortasında ve norm yanında kişiliğinin vurgulama olacaktır. Nastasya Filippovna bir sınır muhafızı.
Evet, hepimiz bir şekilde ya da başka bir yerde duruyoruz, elbette sınır sınırsız. Ve psikiyatrimiz, maalesef, tüm hayatım aşırı, aşırı tanılarla cezalandırıcıydı.Biz, bu anlamda klinik psikologlar daha incelikli olmaya çalışıyoruz.
Paranoid bozukluk – her şey açık, gittikçe paranoyak Stalin'i baş. Akaki Akakievich bir şizoiddir. Neden? Çalışan insanlarla iletişim kurmuyor. Şizotipik tip; bir çeşit göstericilik, iddialı olmalı. Khlestakov bir narsist. "Bir Durumunda Adam" – Eh, bir anksiyete bozukluğu var.
Karşılıklı Bağımlılık Çehov'un "Darling" örneğini incelemek. Aslında kendi kimliğine sahip değil. Kimlik dağılımı, insanların sınırları ihlal edilir. Aslında diğerinin aynası olarak var.
Bir çocuğun nasıl oluştuğunu biliyor musun? Sonra ayrılık gerçekleşmesi gereken bu bir ve birlikte birey – Annesinden ve o başlarda. Kendisini bağımsız bir insan hissetmeli.
Ama patoloji durumunda, örneğin, erken çocukluk otizm ayırma meydana gelen ve annesiyle veya yakın yetişkin ve bu ortak yaşam ile simbiyozunu devam etmediğini – çarpıtılmış diğer alt ayrı bir varlık olarak algılanmadığı, o kendisi devamı gördüğü, biliyor musunuz?
Bu nedenle, tamamen o bencil ve sadece o ilgileniyor yapar, diğer yok sayar. Batı edebiyatı pek çok aile konusunu gündeme getirmektedir: işlevsel olmayan bir aile bir kişiyi nasıl etkileyebilir. "Dünyanın kenarındaki ev" Cunningham, tartışıyoruz – depresif anne çocuğun daha fazla gelişimini nasıl belirliyor.
"Beşinci çocuk" Doris Lessing genel olarak bir başyapıttır. "Dokuzuncu Louis Drax Yaşamı" adlı kitabı okuyoruz, şimdi film çıktı – hepimiz izledim, tartışmak, aynı zamanda aile işlevsizliğim. Bu modellerde çok açık bir şekilde görülebilir, bu da geliştirme yasalarının değişmesine yol açabilir.
Rus edebiyatının – XIX yüzyılın, XX'in başlangıcında – daha derin psikolojik karakterler, psikolojik türler, eylemlerin motivasyonlarını aldığına dair derin bir inancım var.
Ve modern Batı edebiyatı daha ilginç kültürel fenomenoloji, kültürel patoloji.
Örneğin, kimlik problemlerini etkiler. Yazarlar, bir kişiyi belirsizliğe veya çatışmaya sürükleyerek oynamak isterler.
Rusya'da, aksine, çok fazla didaktik olarak kabul edilirken, çoğu zaman kişisel bir sorumluluk konusu vardır. Burada McEwan şimdi on kadar, en son romanı aldım, herkese dağıtıldı.
Etik bir sorun var – doktor, eğer aileye karşıysa, bir damlalıklı hastaya umutsuz bir hasta verilip verilmeyeceğine karar vermelidir.
Coetzee'nin "Infamy" deki sınır problemi. Bir "öğretmen-öğrenci" ilişkisi var, mesafe ve sınırlarla ilgili. Coetzee'nin böyle bir çok şey var, aslında merkez tema, bir tane söyleyebilir. Ve Kundera'da var.
Bir kitap okurken karakterlerle tanımlamak normal midir? Tabii ki öyle. Başka nasıl kitap okuyabilirsin? Ve bu tanımlama çeşitli psikolojik ihtiyaçlara hizmet eder.
Mastürbasyon yapmaya, mastürbasyon yapmaya, fantezilerinde birini öldürmeye gerek yoktur, karakter sizin için her şeyi yapar. İkame, kendi korkularının işlenmesi. Empati. Fonksiyonların kütlesi.
Kendine ihtiyacın var–O zaman bunu beğenip beğenmediğinizi belirlemek için, bu gelişme yasasıdır. Önceden, kimlik, baba ve annenin figürlerinin pahasına, daha sonra yakın akrabaları, komşuları oldu. Artık çocukluk kurumu değişti, tüm dünya değişti – pek çok faktör etkiliyor.
Çocuk kendi başına kalır, anneler çalışır, üç yıldan beri internette. Farklı alt kültürler için farklı kişilik türleri ekilir.Kim, bedensel değişimlerden kim – kendisi için, kim anime üzerinde, kim kafatasları üzerindedir; Bir kişi kendisi için kültürel alandan bir şey seçer ve tanımlanır.
Burada, örneğin, sahip olduğum tüm depresif kızlar (doğal olarak akıl hastanesinde danışmanlık yapıyorum), hepsi anime altında hapsediliyor. Sadece bu küçük Philip'i düşünmeye devam ediyor: Bu alanda ne alacak?