Başımı salladım, yaşlı kadın sinsi bir sırıtışla gülümsedi ve “Şey, ziyaret et” dedi ve çok yavaşça göle doğru gitti. Uzun zaman geçirdim ...
İlerleyen günlerde büyükannem fikrini kaybetmiş gibiydi. Evi süpürdü, tüm köşelerini parlatmak için sürükledi, mümkün olan her şeyi ovuşturdu, ön perdeleri astı, yataklara yastık dağları yaptı, evde bir düğün olduğu izlenimini edindim, daha az ...
Yeni Yılı kutladığımız yerden yeni bir hikayem var.
Karlı bir ormandaki rahat bir evde, büyük bir ılık soba ve şömineli ve diz boyu kar sürüklenmelerini kutladık. Bu yer artık köy olarak adlandırılamıyor, birbirinden farklı mesafelere dağılmış, sadece 7 yerleşim evi kaldı. Harika bir yer, bir göl var, bir sürü balık var, ormanda birçok mantar var, huzur ve sakinlik.
Kocamın sınıf arkadaşı Vadik orada yaşıyor, orada tam bir balık çiftliği ve oldukça karlı bir tane var.
Bu yüzden orada bir hafta boyunca dinlendik ve elbette Vadik'ten esrarengiz bir şeyi gasp etmeye başladım ve böyle bir hikaye aldım.
Vadim'in hikayesi.
center>
Gençliğimde burada bir sürü ev vardı. Zaten çoğu yaşlı insanlar kalmıştı, gençler ise şehirleri fethetmeye gidiyordu. Garip bir hikaye başıma geldiğinde hala okuldaydım.
Büyükannem hemen hemen bütün arkadaşlarıyla sürdü, herkesi tanıyordu, her gün evde bir misafir vardı, sonra sohbet etmek, sonra tuz için, sonra başka bir talihsizlik ya da neşe. Konuşmayı severdi. Ve bölgemizde yaşayan herkesi tanıyordum.
Bir akşam bahçede yaşlı bir dede ile paspaslıyordum. Hava kararmaya başlamıştı, ben, işimden etkilenen, zamanın nasıl geçtiğini bile bilmiyordum.
Ve sadece bir kısık ince eski ses beni davadan kaldırdı:
“Sen, canım, karanlık toplama demir parçalarında görme yeteneğini zayıflatacaksın.” Sınıftan yukarı baktım ve kapı yönüne baktım - tamamen tanıdık, yaşlı, bükülmüş yaşlı bir kadın vardı ve beni hızlı, kurnaz gözlerle inceleyerek gülümsedi. Ben, iyi beslenmiş bir adam olarak merhaba dedim, büyükanne cevap verdi.
Kısa bir aradan sonra, “Büyükannen, Leocadia nerede?” Diye sordu.
“Evet, evde” dedim, “pankekler pişiriliyor, onu arayın mı?” Diye soruyorum.
"Gerek yok" - yaşlı kadın diyor. “Şimdi bana memnun değil, çok uzun zaman oldu, ona kadın Glasha'nın geldiğini, ona merhaba derken, önümüzdeki Perşembe günü beni ziyaret etmesini bekliyorum.” Dedi.
Başımı salladım, yaşlı kadın sinsi bir sırıtışla gülümsedi ve “Şey, ziyaret et” dedi ve çok yavaşça göle doğru gitti. Uzun zamandır onu kambur, kuru heykelcik hatıralarımdaki tüm büyükannelere bakmasını izledim.
Zaten karanlık olduğunu fark edinceye kadar eski paspaslarla çırpınıyordum ve ayrıntılara neredeyse hiç bakamıyordum. Büyükannem pastırma ile lezzetli gözleme fırında, yedim ve televizyonun önündeki kanepede düştü. Sadece büyükannem işini bitirip sandalyenin yanına oturduğunda, yaşlı kadını hatırladım ve Büyükanne'ye ondan bahsettim. Hikayeme tepkisi biraz garipti: Büyükanne kafasını elleriyle tuttu, uzun soluk bir “aaa” yayınladı. Ne tür bir kadın Glasha olduğunu söylemesi için ona nasıl yalvarırsam da, beni fırçalamaktan hiçbir şekilde bir şey söylemek istemedi.
İlerleyen günlerde büyükannem fikrini kaybetmiş gibiydi. Evi süpürdü, tüm köşelerini parlatmak için sürükledi, mümkün olan her şeyi ovuşturdu, ön perdeleri astı, yataklara yastık dağları çırptı, evde bir düğün olduğu izlenimini edindim, daha az. Çarşamba olduğunu hatırlıyorum ve akşama doğru Gran, bayramlık elbisesini aldı, bastırdı, şifoniyerin kapısına astı ve mektup yazmak için oturdu. Ona dokunmamayı denedim, hazırlıkları konusunda çok tutkuluydu, onunla konuşmanın faydası yoktu. Tabii ki bu çok kadın onuruna bir tatile başladım Glasha - diye düşündüm.
Zaten yataktayken büyükannem bana geldi, kafamı okşadı ve büyük bir hassasiyetle: “Sen, Vadimka, beni kötü düşünmeyin. Hepinizi hep denedim. Tone, (bu benim annem, o dönemde şehirde çalıştı) dedi, böylece her şeyi olduğu gibi bırakacaktı. ”
Onu hatırladım.
Sabaha büyükannem artık yataktan kalkmadı. Doktorlar gece kalp krizinden öldüğünü söylediler.
Çiftlikle ne yapacağı konusunda bıraktığı herkese yazdığı mektuplarda, bana nihayet haklı çıkardığım sözler ve beklentilerden bahsetti - kolektif çiftliğin başkanı değildim ama altın madalya ile bitirmedim.
Daha sonra, enstitüden sonra annemden bunun, bu kadın Glasha'nın olduğu kadar tuhaf bir şey olduğunu bulmaya çalıştım. Bir zamanlar, gençliğinde bile, anneannemin kayınvalidesi - Glafira Fedorovna, çok yaşlı ve bilge bir kadın olduğu ortaya çıktı. Büyükannem onu önemsemedi ve ölüm döşeğinde, kadın Glasha'nın ölümünden önce gelmesini istedi ve büyükannemin hazır olduğu konusunda uyardı. Annem, Baba Glasha gibi bu talebe gülümsedi ve cevap verdi: "Tanrı'nın izin verdiği gibi". Ve görünüşe göre izin verdim, bir kere geldi.
kaynak