Çevirmen: Dnightshade
Klein, bir süre düşündükten sonra bir şeyi doğrulamak için eve dönmeye karar verdi.
Talihsizlik Kuklası kağıttaki resmi ona kasıtlı olarak göstermediyse, takip eden araştırmalarda Kaptan ve diğerlerinin kesinlikle izler bulacağına inanıyordu. Yani bildirip bildirmemiş olması fark etmeyecekti.
Ancak eğer tam tersi olursa, bu dikkatli değerlendirmesi gereken bir şey demekti.
Klein da bunu doğrulamak istiyordu.
Daffodil Sokağı'na giden toplu taşıta bindi. Eve döndüğünde Benson ve Melissa henüz uyanmamıştı çünkü günlerden Cumartesi'ydi. Oturma odası karanlık ve sessizdi.
Klein biraz su kaynatıp çay yaptı ve yanında buğday ekmeğiyle içti. Sonra merdivenlere doğru ilerlerken ceketini ve şapkasını çıkardı.
Kardeşlerini uyandırmamak için adımlarını hafifletmişti.
Tam ikinci kata geldiğinde banyo kapısının açıldığını gördü, üzerinde eski bir elbise olan, yüzünden uyku akan Melissa çıkmıştı banyodan.
"Gelmişsin..." Melissa gözlerini ovuşturdu.
Klein ağzını kapatarak esnedi.
"Evet, uyumam gerekiyor. Beni öğle yemeğinden önce uyandırmayın."
O sırada aniden Melissa'nın aklına bir şey gelmişti.
"Sabah Benson ile birlikte dua etmek ve ayine katılmak için Aziz Selena Katedrali'ne gideceğiz. Öğle yemeği biraz geç kalabilir."
Benson ve Melissa, Evernight Tanrıçası'nın pek de dindar olmayan inananları olarak iki haftada bir kiliseye giderken, bir Gece Kuşu olan Klein, Gizli Düzen'in üyesi tarafından takip edildiği günden beri kiliseye adım atmamıştı.
Hayır, ben zaten her gün katedraldeyim, yalnızca katedralin bodrumunda olduğumdan... Diyerek içten içe kendisini temize çıkardı Klein.
Şu anda, sahte bir inançlı olduğundan Tanrıça'nın kendisini terk edeceğinden endişeleniyordu. Ritüalistik büyülerinin kritik anlarda sonuçsuz kalması onun için büyük sorun olurdu.
Ancak, Yaşlı Neil'ı düşünürsek Tanrıça Gece Kuşları'na karşı oldukça bağışlayıcı olmalı. Hmm. Doğru! Diyerek durumu kendi içinde çözümledi Klein.
Düşüncelere dalmış bir şekilde Melissa'ya bakmaya devam ediyordu. Sonra kendine gelip gülümseyerek başını salladı.
"Sorun değil. Daha fazla uyurum ben de."
Melissa'nın yanından geçip odasına girdi ve kapıyı kilitledi.
Hemen sonra, zihinsel olarak kendisini hazırlayıp ritüel hançerini çıkardı ve mühürlü bir maneviyat duvarı oluşturdu.
Saat yönünün tersine olacak şekilde dört adım atarken büyülü kelimeleri fısıldadı ve kaotik seslerle mücadele ettikten sonra gri sisin üzerine ulaştı.
Sınırsız hayali dünyada, bronz masanın başındaki onut kolduğunda oturan tek kişi kendisiydi.
Yaklaşık bir dakikalık sessizlikten sonra düşünce gücüyle bir keçi derisi parşömen yarattı ve kehanet ifadesini yazdı.
"Bez Talihsizlik Kuklası'nın gösterdiği resim."
Klein dün gece, kağıdın üstündeki gizemli resmi bir anlığına net bir şekilde görmüş olsa da, o anda oldukça endişeli olduğundan resmin yalnızca kaba bir şeklini hatırlıyordu. Ancak bir Kahin için böyle şeyler sorun değildi; bir kez hatırladığı ve gördüğü her şeyi yeniden canlandırabilirdi!
Mistisizm teorisine göre, kişinin maneviyatı, kişinin gördüğü her şeyi hatırlayabilirdi. Kişi, doğru yöntemi kullanırsa istediği her an o sahneyi yeniden kafasında canlandırabilirdi.
Hatta Klein, Ruh Medyumu Daly'nin Psikoloji Simyacılarıyla ilgili teorisinin mantıklı olduğunu bile düşünüyordu. İnsan hafızası, yalnızca denizin üstünden görünen adalardı; pek dayanıklı değildi. Bu nedenle, çoğu bilgiyi hatırlayan ve bunu bilinçaltına dönüştüren şey kişinin maneviyat özüydü, bu da koca bir okyanus demekti.
Maneviyat, tüm okyanus olmasa bile adayı çevreleyen tüm deniz bölgesini içinde barındırıyordu.
Klein kehanet ifadesini tekrarladıktan sonra arkasına yaslanıp trans aracılığıyla derin bir uykuya daldı.
Bulanık, çarpık dünyada, Chanis Kapısı'nın tekrar açıldığını gördü ve çarpma seslerini duydu.
Siyah, muhteşem giysili kukla aralanan kapıya dayanmış, elindeki kağıdı açıyordu.
Kağıdın üzerinde, bir araya geldiklerinde dikey bir göz oluşturan gizemli semboller vardı.
Klein resmi dikkatli bir şekilde inceledikten sonra rüyadan çıktı. Sonra, gri sisin üzerindeki dünyanın eşsizliği ve henüz solmamış olan hafızası sayesinde, resmi parşömenin üzerine aktardı.
Dikey göz ona, hem uğursuz hem de gizemli bir şekilde bakıyordu.
Klein kağıdın altına şöyle yazdı, "Bu anahtar, Antigonus ailesinden kalan hazinenin anahtarı."
Kalemi bırakıp bileğindeki gümüş zinciri çıkardı. Sol elinde tuttuğu sarkacın ucu, kehanet ifadesinin ve gizemli dikey gözün üstünde sabitti. Herhangi bir hareket yoktu.
Klein gözlerini kapatıp zihnini boşalttıktan sonra ifadeyi seslendirdi.
Bunu yedi kez yaptıktan sonra gözlerini açtı ve sarkacın, ufak daireler çizerek saat yönünde döndüğünü gördü.
Bu, ifadenin doğru olduğu anlamına geliyordu.
Dikey göz resmi gerçekten de Antigonus ailesinden kalan hazinenin anahtarı... Klein düşünceli bir şekilde başını salladı.
Parmaklarını bronz masanın kenarına vururken kendi kendine mırıldanıyordu, "Ray Bieber da öldüğünden, Antigonus ailesinden geriye kimse kalmadı. Bu nedenle defter beni, kendisiyle temasa geçip hayatta kalmayı başarmış olan Kahin'i varisi olarak görüyor ha?
3-0625'i etkiledi ve hazinenin anahtarını ona bıraktı, böylece Chanis Kapısı'nda görev yaptığım süreçte görmemi sağladı?
Mantıkta herhangi bir sorun yok gibi görünüyor, ancak yine de pek ikna edici değil.
Defter, Antigonus ailesinin tüm fertlerinin öldüğünden nasıl emin olabiliyor ki?
Ve benim bu aileyle hiçbir bağım yok... Onların soyundan olsam, zaten asıl Klein intihar etmezdi.
Hmm, bunu Kaptan'a ve ekibe söylememde sorun yok gibi görünüyor. Buna da bir bakayım."
Daha sonra Klein, Antigonus ailesinin hazinesinin yerini öğrenmeye çalıştı. Ancak şaşırtıcı bir şekilde, detaylı bir bilgiye erişemedi. Tıpkı Sirius'un Bay Z'ye yazdığı mektuptaki gibi, Klein'ın emin olabildiği tek şey hazinenin Hornacis sıra dağlarının ana zirvesiyle ve antik Evernight Ulusu'yla bağlantılı olduğuydu.
Kehanet yöntemi kullanmasını gerektiren tüm işlerini hallettikten sonra, daha önce dua seslerinin geldiğini duyduğu kızıl yıldızın yeniden soluk bir şekilde parıldadığını fark etti.
Dualara cevap verme yöntemini kullanarak hayali yıldıza dokundu. Eşsiz, siyah, dar bir kıyafet giymiş olan kahverengi saçlı genç adamı yeniden gördü.
Genç adam yerde diz çökmüş, önündeki kristal küreye bakarak bir şeyler mırıldanıyordu.
Az da olsa Jotunca öğrenmiş olan Klein, sonunda cümlelerden birini anlamıştı.
"Dua... Kurtar... Baba ve Anne."
Gerçekten de Jotunca... Dünyanın neresinde Jotunca hala kullanılıyor? Bu, binlerce yıllık eski bir dil... Ne acı; gri sisin üstündeki gizemli hükümdarın eli kolu tamamen bağlı. İstesem bile onları kurtaracak yeteneğim yok... Klein hafifçe başını iki yana salladı. Genç adamı bir süre daha gözlemlemeye karar vermişti.
Jotunca daha fazla kelime öğrenip gencin anne babasına ne olduğunu anlayabildiğimde bir şeyler yapabilir miyim diye bakacağım... Klein maneviyatını çekip kendisini sardı ve düşüşünü başlattı.
Odasına geri döndüğünde maneviyat duvarını dağıttı ve eski, rahat kıyafetlerini giyip uyumak için yatağına uzandı.
Saat on iki çeyrek olup, öğle yemeğini hazırlamayı bitirmiş olan Melissa kapısını tıklayana kadar uyumuştu.
Oldukça doyurucu bir yemek yedikten sonra, Melissa'nın dışarı çıkacakmış gibi yeni elbisesini ve file şapkasını çıkardığını gördü.
"Öğleden sonra planın mı var?" Diye sordu Klein şaşkın bir şekilde.
Benson kanepede oturmuş, kaşları çatılı bir şekilde gramer kitaplarına bakıyordu. Başını kaldırmadan kardeşinin yerine cevap verdi, "Yan komşu Bayan Shaud, Melissa'ya bu öğleden sonra belediye binasında aile meseleleriyle ilgili bir konferans olacağını söyledi. Melissa da konferansa katılıp günlük aile meseleleriyle nasıl ilgilenmesi gerektiğini öğrenmeyi planlıyor."
Melissa başıyla onayladı, "Selena ve Elizabeth de bana katılacak."
"Ne güzel. Umarım konuşmacı sana, bizim gibi bir ailenin en az bir hizmetli tutması gerektiğini söyler," dedi Klein şakacı bir tonda.
Melissa'nın karşı çıkmak üzere olduğunu görünce de hemen ekledi, "Kısıtlı vaktimizi daha önemli meselelerde kullanmalıyız."
Melissa şaşıp kalmıştı. Bir süre sonra dudaklarını büzüp fileli şapkasını başına geçirdikten sonra evden çıktı.
...
Klein, öğleden sonra ikide yeniden Blackthorn Güvenlik Şirketi'ne geldi.
Resepsiyon alanında olan Rozanne ve Dunn Smith onu görünce şaşırmıştı, "Eve gidip dinlenmedin mi?"
Klein gülümsedi.
"Kehanet Kulübü'ne gidiyordum, ancak dün gece olanları kafamdan çıkaramadım, bu yüzden önce buraya uğramak istedim. Kutsal Katedral'den cevap geldi mi?"
Dunn, Rozanne'e bir bakış attıktan sonra hiçbir şey söylemeden arkasını döndü. Bölmeden geçerek ofisine girdi.
Rozanne onun arkasından bakara öfkeli bir şekilde mırıldandı, "Cidden mi Kaptan..."
Aferin! Dedi Klein içinden. Kahkahasını bastırmaya çalışarak Dunn'ın arkasından ofise yöneldi.
Klein kapıyı kapattığında, Dunn piposundan bir nefes çekip cevap verdi, "Kutsal Katedral, soruna Antigonus ailesinin defterinin sebep olduğunu düşünüyor, defteri yeniden, Sınıf 1 Mühürlü Eser olarak sınıflandırdılar. Bu kötü oldu. Artık senin deftere erişim iznin olmadığı anlamına geliyor."
Sınıf 1. Son derece tehlikeli. Yalnızca piskopos üstü rütbeler ve Gece Kuşu ekip kaptanları meselenin iç yüzünü öğrenebilir öyle mi? Bu aynı zamanda Kaptan'ın da hiçbir şeyden haberi olmadığı anlamına geliyor... Son derece tehlikeli, doğru ya... Klein biraz üzgün olsa da rahatlamıştı.
Dunn ona bir bakış attıktan sonra devam etti, "Kutsal Katedral, Chanis Kapısı'nın ardında defterin etkilediği başka nesneler olup olmadığını kontrol etmemizi istedi. Kontrolü sağladık, tek sorun 3-0625'deydi, onun da mührünü değiştirdik."
"Başka bir şey çıktı mı?" Diye sordu Klein sahte bir merakla.
Dunn başını iki yana salladı.
"Hayır."
Klein da düşünceli bir şekilde başını sallayarak karşılık verdi. Konuyu devam ettirmeye niyetli değildi. Kısa bir sohbet ettikten sonra onlara veda edip, 'sindirme serüvenine' devam etmek üzere Kehanet Kulübü'ne gitti.
...
Belediye binasında.
Üç yakın arkadaş, Melissa, Selena ve Elizabeth, kapının yakınında bir yerlere oturmuş konferansın başlamasını bekliyorlardı.
"Konferans kötü olursa çaktırmadan çıkarız," dedi Selena heyecanla.
Elizabeth de hemen onayladı, "Harrods'a alışverişe gideriz."