Antibiyotikler hayat kurtarıyor. Ancak antibiyotikler her kullanıldığında yan etkilere neden olabiliyor. Ayrıca antibiyotik direnci oluşabiliyor.
1940'lardan bu yana, antibiyotikler hastalıkları ve bulaşıcı hastalıklardan kaynaklanan ölümleri büyük ölçüde azalttı. Ancak biz antibiyotikleri kullandıkça mikroplar onlara karşı savunma stratejileri geliştiriyorlar. Bu da ilaçları daha az etkili hale getiriyor.
Mikroplar, bakteriler gibi çok küçük canlı organizmalar. Mikropların çoğu zararsız. Hatta insanlara faydalı. Ancak bazıları enfeksiyona ve hastalığa neden olabiliyor. Bu enfeksiyonları tedavi etmek için kullanılan ilaçlara antimikrobiyaller deniyor. En yaygın olarak bilinen antimikrobiyal, bakterilerin büyümesini durduran veya onları öldüren antibiyotikler olarak karşımıza çıkıyor.
Antibiyotikler mikroplarla (bakteri ve mantarlar) savaşıyor. Ancak mikroplar da savaşıyor. Hayatta kalmak için yeni yollar arıyorlar.
Savunma stratejilerine direnç mekanizmaları deniyor. Bakteriler, DNA'larının verdiği talimatları kullanarak direnç mekanizmaları geliştirirler. Çoğu zaman direnç genleri, genetik talimatları bir mikroptan diğerine taşıyan küçük DNA parçaları olan plazmitlerde bulunuyor. Bu, bazı bakterilerin DNA'larını paylaşabileceği ve diğer mikropları dirençli hale getirebileceği anlamına geliyor.
Örneğin birçok antibiyotik, bir bakterinin belirli kısımlarını (veya hedeflerini) ayırmak ve yok etmek için tasarlanmıştır. Mikroplar, antibiyotiğin hedefini değiştiriyor. Böylece ilaç artık hedefe uyamıyor ve işini yapamıyor. Bir başka örnek ise; mikroplar, antibiyotikleri, ilacı parçalayan enzimler, proteinler ile değiştiriyor veya yok ediyor. Ya da mikroplar hücre duvarlarındaki pompaları kullanarak antibiyotiklerden kurtuluyorlar. Hücreye giren antibiyotik ilaçları uzaklaştırıyorlar.
Gıda Hattından güncel e-bülten almak için adresinizi girip kayıt olabilirsiniz.