Tüm Dünya'nın 2014 yılı boyunca yakından, korku ve endişeyle takip ettiği Ebola'nn, 1976'dan beri 4992 cana kıydığı düşünülüyor. Bu oldukça yüksek bir sayı ve bu kişilerin 41'i 2014 yılında öldü! Sayı artmaya devam ediyor.
Artıyor artmasına da, bu sayı her yıl Afrika'da açlıktan ölen 2.8-5.1 milyon arası (sayılar yıldan yıla değişiyor) çocuğu neden hiç umursamadığımızı düşündürmüyor değil. Bunlar, sadece çocuklar! Sadece açlıktan...
Elbette bu, Ebola'ya hiç dikkat vermememiz, hakkında bilgi alıp, dikkatli olmamamız gerektiği anlamına gelmiyor. Elbette yapacağız, öğreneceğiz, bilgiler vereceğiz, alacağız, hazırlıklı olacağız. Ancak bunu yaparken, daha büyük ve tehlikeli sorunları görmezden gelmememiz gerektiğini düşünüyoruz.
Sinirbilimde "duyarsızlaşma" veya "duyu alışması" (daha teknik adıyla "habitüasyon") olarak bilinen bir olgu vardır. Örneğin bir fareyi sürekli sesle korkutursanız; ancak sonrasına ona zarar veren bir şey yapmazsanız, bir süre sonra o sesin kötü bir şeyin habercisi olmadığını anlayacaktır. Aslında ses kötü bir şey olabilir (örneğin rahatsız edicidir); ancak canlıya zarar vermiyorsa, sesin verildiği her seferinde, hayvanın sese vereceği tepki azalır, azalır ve sonunda yok denecek kadar az olur.
İşte kronik sorunlarımıza verdiğimiz tepki de budur. İlk duyduğumuzda şiddetli bir tepki veririz. Sonra tekrar görürüz, tekrar rahatsızlık duyar, tepki veririz. Ancak ikinci tepki, birincisinden azdır. Çünkü açlık, bize doğrudan zarar vermez. Kötü olduğunu biliriz; fakat tepki vermemiz bir yere kadardır. Üçüncü, dördüncü, beşinci derken artık çoktan duyarsızlaşmışızdır. Aynı şeyi toplumsal tepkilerde de sıklıkla görebiliriz. İlk tepki her zaman şiddetlidir; ancak sonraki tepkiler giderek söner (eğer ki tepkiyi gösterenler, tepki gösterilen şeyden doğrudan ve hissedilir miktarda zarar görmüyorlarsa).
Bunu ancak zorlayarak kırabilirsiniz, başka yolu yoktur. O yüzden, dilediğiniz herhangi bir açlıkla mücadele vakfına bağışta bulunarak bu insanlara yardım edebilirsiniz. Bazılarını kaynaklarımızda veriyoruz.
Kaynaklar ve İleri Okuma: