"Lingxi, sana bir şey göstermek istiyorum.”
Xiao Lingxi, Yun Che'nin elinde aniden zifiri siyah bir yazı taşı belirdiğinde ne olduğunu sormak üzereydi.
Gözleri cisimle temas ettiği anda, kalbi aniden dev bir çekiçle tam kuvvetle vurulmuş gibi titredi. İnceleme hissiyatı dudaklarından ayrılmadı.
"Bu..." Konuşurken bile sanki gözleri ve zihni başka bir yere uçmuş gibiydi.
"Cennet Cezalandıran İblis İmparatoru onu gitmeden önce Meiyin'e, o da bana verdi. Yazı taşı üzerindeki işlemeler muhtemelen—”
Aniden, görünüşte hareketsiz, zifiri siyah yazı taşı karanlık, şeytani bir ışıkla parladı.
“...” Yun Che sözlerini kesti. Öncekiyle aynı anomaliydi ama yine de onu hayrete düşürdü.
Işık hızla birkaç bin küçük ışına dağıldı ancak mesafeye gitmediler. Aksine birçok garip kelime biçimini almadan önce havada doğal olmayan bir şekilde durdular.
Bu Mutlak Başlangıcın İlahi Metniydi!
Xiao Lingxi şaşkınlıkla garip, süzülen kelimelere baktı. Mırıldandı, "Bu... Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı."
Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı ilk gördüğünde, şaşırmış ve şaşkına dönmüştü. Ama şimdi, duyguları çok daha hafif ve tarif edilmesi daha zor hissediyordu.
Ayrıca, geçen seferden farklı olarak, kayan metnin rengi zifiri siyahtı. Belki Cennet Cezalandıran İblis İmparatoru'nun etkisiydi belki de en başından beri böyleydi.
“Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı üç bölümden oluşur ve bu sonuncusu.” Yun Che iç çekerek söyledi. “Tanrılar Çağının tanrıları ve iblisleri bile onları bir araya getiremediler. Bizim zamanımızda olmuş olması ancak bir mucize olarak tanımlanabilir.”
Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabının ilk kısmı, Ebedi Gece İblis Klanından Ay Katleden İblis Egemeninden, Yun Che tarafından sona erdirilene kadar, Şeytani Bebeğin Sonsuz Musibet Çarkı felaketinden bu yana hayata zar zor tutunan antik bir iblisten gelmişti.
İkinci kısmı ise Qianye Ying'er tarafından Tanrı Alemi'nin Mutlak Başlangıcında keşfedilmişti.
Son olarak, üçüncü bölüm, zamanın bile varlığını yitirdiği düşünülen bir boyutta aşkın bir varoluş olan Cennet Cezalandıran İblis İmparatorunun mülkiyetindeydi.
Geçmişi, bugünü ve ötesi bu şekildeydi.
Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabının üç bölümü, Yun Che'nin eline geçene kadar tam anlamıyla üç ayrı zaman ve mekanda var olmuştu.
İlk defa, İlahi Atasal Sanatın tam versiyonu bu evrene görünecekti. Kadim Yaratılış Tanrıları için bile bir nimetti ve İblis İmparatorları dahi karmalarında bunu elde etmeyi hayal edecek cesarete sahip değillerdi.
Uzun bir süre sonra, Xiao Lingxi şaşkınlığından kurtuldu ve bakışlarını tekrar odakladığında Yun Che farazi bir sesle sordu, "Bu el yazısını hala tanımlayabiliyor musun? Mutlak Başlangıcın İlahi Metnini?"
“Mn.” Xiao Lingxi kurnazca başını salladı. “Yalnızca onları tanımakla kalmıyorum, daha önce hiç görmediğimi bilmeme rağmen... onları bir yerlerde görmüş gibiyim.”
Yun Che: “... !?”
Xiao Lingxi yavaşça dizeleri döktü, “Göklerin sonunda ve yeryüzünün derinliklerinin sonsuzluğunun başlangıcında, evren ortaya çıktı ve yol ebediyete dek uzandı...”
“Yıldırım sızlandı, fırtına yırtındı, soğuk serzendi, buz ıstırap çekti, rüzgâr inledi, bulut yas tuttu, dağ kederlendi, taş ağıt yaktı, alev hayıflandı, kıvılcım hıçkırdı; ışık ve karanlık, sonunda hiçliğe dönmek için pürüzsüzce birleşti..."
Xiao Lingxi'nin yavaş, yumuşak sözleri kulaklarına aktı. Sesinde bir kaynak enerji zerresi bile tespit edilemezdi ama daha önce olduğu gibi zihninin ve ruhunun en derin köşelerine kolayca girdi.
Yun Che'nin gözleri farkına varmadan kapanmıştı. Sadece bununla da kalmadı, bilinci, iradesini hiç umursamadan, diğer tüm duyusal bilgileri otomatik olarak engelledi ve onu eşsiz bir boşluk durumuna soktu.
Bu boşlukta sadece Xiao Lingxi'nin sesi ve konuştuğu her kelimeyle yavaş ama emin adımlarla büyüyen İlahi Atasal Sanat vardı.
“... bir kalp sayısız düşünce doğurur ama tüm düşünceler nihayetinde arzudan tükenir ve arzunun yokluğu hiçliğe yol açar. Oysaki, hiçlik sayısız ruh yaratır ve sayısız ruh sayısız kalbi besler… Beşer benlik değildir, ama benlik, sonucunda Beşerden daha fazlası olur… Göklerin başlangıcı, yeryüzünün sonu, İlkel Kaosun yaratılması, samsara'nın sonu... öyle ya da böyle, hepsi hiçliğe döner... ”
Xiao Lingxi, Yun Che'nin durumunu hiç fark etmedi. Gözleri daha fazla odaklanmasa bile konuşmaya devam etti, ifadesi sertleşti ve sesi neredeyse tamamen eşit ve duygusuz olduğu noktaya sabitlendi.
Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı— İlahi Atasal Sanat, zihninde ve ruhunda, Yun Che'de tamamlanmaya doğru süzüldüğü oranda ortaya çıkıyordu...
Gökyüzünde Mu Xuanyin, Yun Che ve Xiao Longxi'nin doğal olmayan ruh hallerine girmesinden sonra tereddütle kalakaldı. Endişelense de onlara yaklaşmaya cesaret edemedi.
Dahası, Xiao Lingxi'nin sözleri bir kulağına girip diğer kulağından çıkıyordu. Onları açıkça duymasına rağmen tek bir kelimeyi bile hatırlayamıyordu.
"Bu... Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı mı?" Mu Xuanyin kendi kendine mırıldandı.
“... Işığın olmadığı yerde karanlık vardır, karanlığın olmadığı yerde ışık. Bir yol seçmemek bir yoldur, yasasızlık da bir yasa. Yalnızca hiçlik sonsuz ve ebedi olandır."
Son söz Xiao Lingxi'nin dudaklarını terk ettiğinde, şeytani ışık aniden dağıldı ve Mutlak Başlangıcın İlahi Metni hiç orada olmamış gibi ortadan kayboldu. Geriye kalan tek şey, Yun Che'nin dizlerinin üzerinde oturan zifiri siyah ve hareketsiz kayraktı.
Xiao Lingxi'nin gözlerindeki renk aniden dağıldı. Sonsuz gri ve beyazdan oluşan dünyayı gözlerinin önünde yutarken göz bebekleri azar azar kayboldu.
Aniden, grimsi beyaz dünyada bulanık bir görüntü ortaya çıktı. Bilinçaltında ne olduğunu görmeye çalıştığında, dünyada bir düzine görüntü daha ortaya çıktı. Sayıları hızla yüze, bine, milyona, milyara yükseldi...
Hızlı ve bir uyarı olmadan ortaya çıkan sonsuz görüntüler, Xiao Lingxi'nin kırılgan ruh denizini kolayca parçaladı. Çökmekte olan bilinci bunu hissedemiyordu ama bedeni yere doğru düşüyordu.
Yun Che başından sonuna kadar hiç fark etmedi.
……
Hiçlik ne idi?
Evrendeki her canlı ve cansız nesne yoktan doğmuştu, yoktan evrilmiş ve sonunda yokluğa dönüşmüştü. Her şeyin başlangıcı ve sonuydu.
Hiçlik Yasası ne idi?
Evrende ona sahip olan tek kişi Yun Che'ydi.
Ancak, ne olduğunu açıklamanın sınırında bile değildi.
Hiçlik Yasası sayesinde bir kaynak kristalin ve hatta bir kaynak canavarın kaynak çekirdeğinin enerjisini doğrudan gücü olarak absorbe edebildi. Bu nedenle, gerekli soylara sahip olmamasına rağmen herhangi bir kral aleminin kayıp ilahi eserinin veya ilahi köken gücünün kontrolünü zorla ele geçirebildi.
Sağduyu ve temel yasalar onun için geçerli değildi.
Hiçlik Yasasını nasıl deveran ettireceğini bilmiyordu. Öyle bir gücün bedeninde olup olmadığını bile hissedemiyordu.
Yine de bu, onun şu anki yetişimine ulaşması gibi imkansız şeyler yapmasını engellemedi, birçok durumda ve daha fazlasında evrenin temel kurallarını tamamen göz ardı etti. Her şey doğal olarak ona geldi.
Bir örnek vermek gerekirse, sanki gözleri yeni ve daha önce hiç görülmemiş bir rengi tanımlama yeteneğini geliştirmiş gibiydi. Bunu öğrenmedi, üzerinde çalışmadı, dışarıdan herhangi bir yardım almadı.
Xiao Lingxi'nin kendisi için nazikçe yorumladığı İlahi Atasal Sanatı hiç öğrenememişti. Nasıl başlayacağını bile bilmiyordu. Ancak bu, aniden—ama doğal olarak— daha sonra bir tür doğaüstü ve yasaları görmezden gelen yeteneği kazanmasını engellemedi.
Sadece bununla da kalmadı, Dünyalara Meydan Okuyan Göksel El Kitabı, gücünü onun üzerinde çalıştığı her seferinde onu garip ve açıklanamaz rüyalar silsilesine girdirmişti ve bu sefer istisna değildi.
Şu anda, Yun Che zihninde her türlü tuhaf ”rüya" parçasıyla mücadele ediyordu:
"Yuanba, gerçekten harikasın. Büyükbabam senin Yüzen Bulut Şehri'nin bir numaralı dehası olduğunu söyledi. Yüzen Bulut Şehrimizin bin yıl sonra bile bir daha üretemeyeceği bir dahi. Ayrıca gelecekte tüm Mavi Rüzgâr Ülkesini sarsabileceğini söyledi... Seni gerçekten kıskanıyorum.”
"Heh heh!... aslında seni kıskanan benim! Halihazırda küçük bir teyzeye sahipsin ve her şeyi birlikte yapabilirsin. Ama bana gelince, annem erken vefat etti ve evdeki tek kişi benim, erkek ve kız kardeşim bile yok. Eğer bir ağabeyim ya da kız kardeşim olsaydı... hatta küçük bir erkek kardeşim ya da kız kardeşim olsaydı, artık kendimi bu kadar yalnız ve sıkılmış hissetmezdim.”
“O zaman Xia Amca'dan birkaç yeni cariyeyle evlenmesini iste, böylece bir sürü erkek ve kız kardeşin olabilir.”
"Babam bunu istemiyor. Her yıl babamı yeni cariyeler edinmeye zorlayan birçok insan oluyor ama babam ne olursa olsun reddediyor.”
“...”
Yun Che'nin içine düştüğü tanıdık bir rüyaydı.
Ancak belirgin bir fark vardı. Önceden, "rüyalar" kısa süren, bulanık ve bazı parçaların yanı sıra hatırlanması neredeyse imkansız olan görüntülerden oluşuyordu. Bu yüzden daha önce onlara neredeyse hiç dikkat etmemişti. Rüyalar doğal olarak kısa süreli ve mantığa aykırıydı.
Ama bu sefer rüya görmesi gerektiği halde tamamen uyanıktı.
Önceki rüyalardan farklı olarak, bu o kadar açıktı ki, sanki olay yerinde gerçekten varmış gibiydi.
Bu kez, Xia Yuanba'nın rüya görünümü hakkında da net bir görüşü vardı.
Rüyadaki Yun Che gerçekte olduğu gibi görünüyordu, ama Xia Yuanba... genç çocuk yaklaşık on yaşında görünüyordu ve Yun Che'den bir yaş küçüktü. Ancak, yaklaşık yarım baş daha uzundu ve fiziği doğal olarak zayıftı.
Hatırladığı kaslı Xia Yuanba'dan tamamen farklıydı!
Üstelik zayıflığı on yaşındaki bir çocuğun zayıflığı değildi. Zayıf görünüyordu çünkü vücudunda neredeyse hiç yağ yoktu. Sadece eğitimli bir insanın edinebileceği türden bir kaslı fizikti.
Neredeyse vücudundaki her hücre kış uykusundaymış gibi hissettiriyordu. Sadece hepsini uyandırmak için büyük bir güç bekliyorlardı.
On yaşında. Sadece on yaşındaydı.
Yun Che tam olarak uzun bir hayat sürmemişti ama böyle bir beden görmemişti!
Daha da kötüsü, Xia Yuanba'nın gözleriyle karşılaştığında Yun Che'nin ruhu bir an titredi.
Genç hatları, rüyadaki Yun Che için endişe ve kararlılıkla kazınmıştı... ama gözleri aynı zamanda ruhun kendisini delen bir tür güç içeriyordu.
Yun Che eskiden olduğu Yüzen Bulut Şehri'nin kırılgan genç adamı değildi. Evrenin zirvesinde duran en büyük kaynak gelişimciyi yenen adamdı. Artık onu tehdit edebilecek hiçbir şey ve kimse yoktu.
Ancak, genç Xia Yuanba'nın gözlerindeki gizli ışık ruhunda titremelere neden olmuştu. O, Tanrılar Alemi'nin büyük imparatorunun ruhunda sarsıntılara neden olmuştu!
Xia Yuanba'nın Zalim İmparatorun İlahi Damarlarına çok aşinaydı. Tanrı Aleminde bile inanılmaz derecede nadir bir yetenekti.
Ancak... Xia Yuanba'nın gözlerindeki ilahi ışık, damarlarını uyandırdıktan sonra gerçek Yuanba'nın gözlerinden bile çok daha güçlüydü.
Bu... Zalim İmparatorun İlahi Damarları tarafından kendisine bahşedilen doğaüstü bedenin bile ötesindeydi.
Onu görmek bir kenara, bu olağanüstü fiziğin Tanrı Aleminin uzun tarihinde bile kaydedildiğini düşünmüyordu.
Eğer bir karşılaştırma yapmak zorunda kalsaydı...
En azından sadece kadınlara özgü yetenekle, “Sırlı Camın Kalbi” ile eşit olduğunu söylerdi.
Yun Che, bu rüyaları görmeye başladığından beri ”rüya" Xia Yuanba'ya en net gözlerle ve en soğuk zihinle baktı. Sadece on yaşındayken, Xia Yuanba ince ama doğal olmayan kaslı bir fiziğe, Zalim İmparatorun İlahi Damarlarını bile aşan bir yeteneğe ve tamamen farklı bir geleceğe sahipti...
Ancak, ne bir ablası ne de herhangi bir kardeşi vardı.
Rüyası neden böyle çarpıktı?
Neden tekrar oluyordu?
Ve neden hepsi bu kadar ürkütücü gerçek hissettirmişti!?