ROSEMARY FEURER / CHAD PEARSON
ABD'de sendikalar neden bu kadar zayıf? Çünkü bir yüzyıldan fazla bir süredir, işverenler kitapta yazan her taktiği onları ezmek için kullandılar.
John D. Rockefeller
ABD'de sendika yoğunluğu geçtiğimiz yüzyılda alçalıp yükseldi. Değişmeyen tek şey patronların sendikalara karşı olmasıydı.
Yeni Düzen sonrası çağın sendika karşıtı kampanyalarından ya da daha yakın devrin sağcı saldırılarından epey önce patronlar ağlar inşa ettiler, ittifaklar geliştirdiler ve işçi sınıfı yükselişine karşı stratejiler oluşturdular. Hep beraber patronlar, işçilere karşı sistematik olarak hileye başvuran yasal, toplumsal ve politik bir çevre şekillenmesine yardım ettiler.
İşte, kapitalistlerin sendikaları genellikle başarılı bir şekilde savuşturmaya çalıştıkları beş yol.
1. KOLEKTİVİZMİ KUCAKLARLAR
Çoğu patron, işçilerin bireyciliği kucaklaması ve sendikalar tarafından teşvik edilen dayanışmayı reddetmesi gerektiğinde ısrar ederek işçi sınıfı örgütünü hor görürler. Oysa patronlar birleşmenin gücünü bilirler.
Ondokuzuncu yüzyılın sonlarından itibaren, özellikle sınıf bilinci olan küçük bir patronlar grubu tarafından çoğunlukla cesaretlendirilen imalata, inşaat sektörüne, demiryollarına ve perakendeye bağlı iş dünyası liderleri, genellikle "Vatandaşların İttifakı"(üyelerinin ayrıcalıklı sınıfsal konumlarını gizleyen bir takma isim) altında bir takım örgütlenme hamlesi başlattılar. Bu örgütlenmeler grevleri kırdı, sendikaları batırdı ve işçileri kara listeye aldı. 1903 yılına gelindiğinde, yüzlerce yerel patron ve vatandaş ittifakları kendilerini Amerikan Vatandaşlarının Endüstri Birliği (CIAA) üyesi olarak saydı.
Bu gruplar sendika karşıtı stratejiler için bir takas merkezi haline dönüştüler. İşçilerin sendikaların kalesi olan iş yerleri oluşturmalarını engellemeye yönelik sendikasız işyeri ilkesini destekleyen patronlar, işçileri kendi dayanışma biçimlerini reddetmeleri için tatlı sözlerle kandırarak ve gözlerini korkutarak kolektif eylemi kullandılar. Grevler sırasında grev kırıcıları işe almak için işçi büroları kurdular, seçilmiş yetkililerle toplantılar yaptılar, güçlerini artırmak için tasarlanan yasal taktiklerin ticaretini yaptılar. Ve 1906'da kurulan sendikaları işyerlerinden yasal-yasadışı yollar kullanarak uzaklaştıran Ulusal Kurucular Birliği'nin bir üyesinin sözleriyle, onları "bencil ve kayıtsız" olarak adlandırarak, harekete katılmayı reddeden patronları dışladılar.
Süreçte, işverenler kendi şirketlerinin dar çıkarlarının ötesine geçerek daha geniş ve kolektif bir tasarı kurmayı öğrendiler: sendikaların ve işçi sınıfı iktidarının yenilgisi.
2. MEVCUT AMERİKAN GELENEKLERİNDEN YARARLANDILAR
Yirminci yüzyılın başlarındaki en saldırgan sendika karşıtı eylemcilerin çoğu, patronlar olarak sendikasız "bedava işçi" haklarını savunmanın vazifeleri olduğunda ısrar ederek Abraham Lincoln'un anısına ve kölelik karşıtı mirasa başvurdular. Ellerindeki kurtuluş, ezilenleri kişisel kölelikten ve daha sonra ücret köleliğinden kurtaracak aynı zamanda sendikaların tırmanarak büyüyen baskısını sınırlamaya neden olacak radikal bir doktrin değildi. 1902'de Lincoln'den alıntı yapan işveren dostu bir işçi komisyonu, "Hiç kimse diğerlerinin rızası olmadan bir başka kimseyi yönetemez" diye yazdı. "Bu başka yerlerde olduğu gibi sendikalarda da geçerlidir."
Patronlar ayrıca gizli kapaklı, şiddet dolu ve anti-demokratik eylemci geleneklerden de yararlandılar. Patronların gizli kapaklı Vatandaşlarının Birliklerindeki bazı önde gelen figürler, yaratılmasına ve öncülük etmesine yardım ettikleri kanuni yetkisi olmayan kendi fikrine göre zorla düzen sağlayan infazcıların örgütlerinden stratejileri ödünç aldılar. Wilber F. Sanders gibi CIAA eylemcileri Montana İnfazcılarına öncülük ettiler, Hugo Donzelman Wyoming Hayva Yetiştiricileri Birliği'ne bağlıydı ve N. F. Thompson hem Konfederasyon Generali olan Nathan Bedford Forrest emrinde savaştı hem de Yeniden Yapılanma dönemi sırasında bir Klu Klux Klan üyesi olarak onunla işbirliği yaptı. Bu on dokuzuncu yüzyıl örgütleri, Batı'daki küçük ölçekli hayvan hırsızlarını ve Güney'deki Afrikalı-Amerikalı emekçileri terörize ederken, kendilerini kamusal hukuk ve düzenin erdemli savunucuları olarak tanıttılar.
Bu kuruluşların şiddet içeren faaliyetlerinin kesin ayrıntılarının birçoğunu çözmek zordur - üyeleri, Brooklyn'den tutun da Birmingham'a kadar "ittifak ve herhangi bir üyesi tarafından yapılan ya da söylenen herşey sonsuza kadar gizli kalacaktır" diye söz veren bir bildiri imzaladılar. Açık olan şey, üyelerin onlarca yıl sonra, sendikalizmi bastırmaya yöneldiklerinde şiddet dürtülerini koruduklarıdır.
3. SERT GÜÇ İLE YUMUŞAK GÜÇ'Ü KARIŞTIRDILAR
Ondokuzuncu yüzyılın sonlarında, patronlar devlet polis güçlerini ve özel paralı askerleri iktidarlarına payanda olması için kullanmaya başladılar. 1930'lara kadar kendi haydutlarını ve casuslarını istihdam ederken, şehir polis departmanlarının ve Ulusal Muhafız birimlerinin gelişimini de açıktan desteklediler.
Bu taktikler çoğu zaman ölümcül sonuçlar ve basında çıkan kötü haberler meydana getiriyordu. Kan dökücü stratejilerden tamamen vazgeçmeseler de, işverenler baskıyla halkla ilişkileri yoğurmayı öğrendiler. Örneğin, John D. Rockefeller, sendika-tanıma mücadelesinin ortasında kalan onbir çocuk ve iki kadını biçen alçak 1914 Ludlow Katliamı'ndan[Ludlow Katliamı, ABD'nin Colorado eyaletinde grev yapan madencilerin aileleri ile birlikte kaldığı 1200 kişilik çadır kampın, 20 Nisan 1914 günü, Rockefeller ailesinin sahibi olduğu Colorado Yakıt ve Demir Şirketince kiralanan özel askerler ile Ulusal Muhafız Birlikleri tarafından makineli tüfeklerle taranıp ateşe verilmesi] sonra saldırgan bir halkla ilişkiler çabasına girişti. Kan banyosundan önce Rockefeller, sendikasızlık anlamına geldiği takdirde hayatları feda etmeyi istediğini kabul etti. Sonrasında, yasal baskı ve devlet zulmünün yanı sıra marifetli propaganda kampanyası sayesinde Rockefeller sendikayı dışarıda tutmak için basında çıkan başlangıçtaki kötü haberlerin üstesinden geldi.
İşverenler aynı yaklaşımı 1930'ların hengamesinde de kullandılar. Sendika karşıtı stratejisi, Mohawk Valley Formula ile anılan New York'taki Remington Rand Company'den James Rand Jr, sendika desteğini baltalamak için tasarlanan halkla ilişkiler akımını kullanarak grevleri yendi. Onun dokuz nokta stratejisi, "onları kötülemek için sendika liderlerini 'ajitatörler" olarak yaftalama" ve "'kanun ve nizam'ın bayrağını yükseltme" gibi akıl vermeler ile başladı ve şu notla sona erdi: "Fabrikanın tam faaliyette olduğu ve grevcilerin 'çalışma hakkına" müdahale etmeye çalışan sadece bir azınlık olduğu teması üzerine propaganda yağmuruna tutmayı bitirin. Böylece mücadele sonlanır - patron grevi kırdı."
Rand ve diğer işverenler işçi sınıfı kavgasına çözümünün kaba güce dayanan bir baskı olmadığını öğrendiler - ayrıca iş yerinde rakipsiz güç arayışlarını gizleyen dikkatli bir şekilde yerleştirilmiş mesajlara da ihtiyaç duydular.
4. İŞÇİLERİ BAŞTAN ÇIKARMAK
Örgütlü işverenler, kendi çalışanlarının sevgisini kazanmak için de PR kampanyaları başlattılar. Sendikaları, yalnızca güçlülerin sınıf çıkarlarına değil genel olarak Amerikan toplumuna bir tehdit olarak resmettiler. Sendika karşıtlığının ortak bir Amerikan değeri olduğunda ısrar ettiler. Onurlu, vatansever işçiler için tek seçenek örgütlü emeği reddetmekti.
Ulusal Sanayiciler Birliği ve suni "çalışma hakkı" komiteleri gibi gruplar okullara, kiliselere ve topluluklara kısa filmler çekip dağıttılar. Bazıları, 1958’deki gibi… Ve Kadınlar Gözyaşı Dökmelisiniz, sendikaları şiddet dolu ve Amerikalı olmayan olarak gösterdi. 1980'ler boyunca yöneticiler, sendika örgütlenmesine katılmak isteyenlerin cesaretini kırma umuduyla bu filmi işçilere gösterdiler.
İşverenlerin işçileri soyup soğana çevirmeye çalıştıkları diğer bir yol, sendika karşıtı çalışanları terfi ettirmek ve onları sıradan çıkarlar için yasal sözcü olarak tanımlamak olmuştur. Çoğunlukla bu tip işçilerin seçilme süreci gizlilik içinde örtbas edilir.
Zengin yabancılar tarafından yardım edilen, 2014'teki başarılı bir sendikalaşma hareketini nihayetinde önleyen ve onunla savaşan işçi sınıfı karşıtı güçlerin olduğu Tennessee Chattanooga'daki Volkswagen fabrikasında bir grup "bağımsız" işçiyi göz önüne alın. Temsilcileri, Amerikan İşçiler Konseyi olarak adlandırılan bir örgüt kurdukları iddia edilen bir grup işçiye atıfta bulunarak, sendika karşıtlığının tabandan yükseldiğini ilan ettiler. Gerçi biraz eşeleyince, gazeteciler bu grubun, bir yüzyıl önce varolanlar gibi, arkasında karanlık iş dünyası çıkarlarının olduğunu keşfettiler. Bu hareketin çökmesinden bir kaç yıl sonra bile bu örgüte kimlerin fon sağladığı bulunamadı.
5. LİBERALLERİ BAŞTAN ÇIKARIRLAR
Muhafazakar aktivistler, yazarlar ve politika yapıcılar, iş dünyasının güvenilir destekçileridir. Ancak işverenler de liberal duyarlılıkların yardımına başvurur.
İlerleme Çağı'nda işverenler sendikaların batmasına yardımcı olmak için dönemin reformist ruhundan yararlanmaya çalıştılar. Liberal avukatları, hakimleri, politikacıları ve gazetecileri yönlendirmek için psikolojik savaş ve halkla ilişkiler stratejilerinin geniş bir yelpazesini etkin kullandılar.
İlericileri hesaba katarak işverenler, hattı zatında sendikacılığa karşı olmadıklarına dair halkı temin ettiler. 1908'de konuşan, Ohio merkezli bir işverenler birliği idarecisi olan A. C. Marshal, "sendikaların, düzgün bir şekilde yürütüldüğünde, üyelere ve topluma fayda sağladığını” kabul etti. Fakat onun birliğinin sendikaları batırıcı eylemleri, hangi tarafta gerçekte olduklarını liberal retoriği lanetleyerek gösterdi.
İşçi sınıfı militanlığını şiddete bağlama -işverenler bunun esas sağlayıcıları olsa da- liberallere etkilemek için özellikle güçlü bir yaklaşım idi. Orta sınıf İlericiler çoğunlukla işçi sınıfı savaşçılığını patronların yaptığı kadar ateşli eleştirdiler. İşçileri yetkilendirme üzerine yöntem belirlediler ve onların sözcüleri adaletli hükümet girişimleri çağrısında bulundular. Bu yüzden şiddet içeren sendikalar söylemine astar çekerek çoğu lafta "bedava işçiler"in korunmasını kabul ettiler. Hatta bazıları, işçi örgütlerinin vatandaşlar için büyük şirketlerden daha büyük bir tehdit oluşturduğunda ısrar ederek, sendikaları ağzı bozuk "işçi tröstleri" ve tekeller olarak tanımlamaya başladı. İşçilerin amacı, kendi koşullarını iyileştirme kapasitesi olan sıradan işçilere destek olmaktı; orta sınıf İlericiler yukarıdan gelen reformdan memnundular.
Savaş sonrası dönemde, işçi sınıfına karşıt olan liberaller nadiren kitlesel grevleri desteklediler, çoğu zaman işçilerin özgür konuşma haklarını savunmayı reddettiler ve işverenlerin çoklu terör kampanyalarına tam olarak tepki vermediler. Böyle yaparak, neoliberal dönemden bile önce haklarının erozyona uğratılması karşısında işçilerin savaşmasını zorlaştırdılar. Bugün, politik muhafazakarlar işverenlerin sesli destekçileri olmaya devam ediyorlar. Ayrıca patronların hala Demokrat Parti içinde, işçilerin yerine patronların çıkarlarına rutin olarak öncelik veren çok sayıda müttefikleri var.
İşverenler, işgücü piyasasının organik olarak gelişmesine öylece izin vermeyen kapitalizmin en saldırgan eylemcileri haline dönüşmeleri gerektiğinin erken farkına vardılar. Liberaller, muhafazakarlar ve hatta kendi çalışanları arasında müttefiklikler geliştirdiler.
İşverenler, Amerikan bireycilik kültürü diye bir şeyin olmadığını herkesten daha iyi bilirler. Politikacılar, hakimler, gazeteciler ve işçiler arasında bu duyguları yaratmak zorundaydılar. Sürekli olarak bireycilik ile erdemi eşitleyen ancak otoritelerini kurmak için birbirlerine ve devlete bel bağlayan bir mesajı kutsadılar.
Bu örgütlenmenin çoğu, işverenlerin ve seçkin müttefiklerinin stratejilerini ve konuşma noktalarını geliştirdikleri kapalı kapılar ardında gerçekleşti; bu da daha sonra gazetelerde, kitaplarda ve sıradan kısa filmlerde ortaya çıktı. Bizler işçi sınıfı hareketini günümüzde üzerine ölü toprağı serilen durumundan çıkarıp yeniden canlandırmaya çalışırken, patronların en güvenilir siyasi kolu olan Cumhuriyetçi Parti'den ziyade bu güçlü ama kameralardan utanan eylemcilere odaklanmamızda yarar var.
*www.jacobinmag.com sitesindeki yazıdan Türkçe'ye amatörce çevrilmiştir.
ÖZGÜRLÜK