We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Fransa ve İspanya'yı kucaklayan bölge, lTarihsel Katalonya, bağımsızlık arzusunun her zaman savunulduğu benzersiz bir tarihle şekillendirilmiş çok güçlü bir kültürle işaretlenmiştir. Müslüman akınlarından Aragon ile kurulan Akdeniz imparatorluğuna, Charlemagne'nin yarattığı Mart ayına, 15. yüzyılın belirleyici dönemine ve Kastilya ile yakınlaşmaya kadar, işte Fransa'da çok az bilinen bir hikaye. Ortaçağ Katalonya.
Visigotik Katalonya ve Arap-Berberi fethi
Vizigotlar, başkentleri başlangıçta Toulouse'da olmak üzere 5. yüzyıldan itibaren Roma Hispania'ya yerleştiler. 507'de, Frenk kralı Clovis'in darbeleri altında, Septimania dışında Pireneler'in arkasına çekilmek zorunda kaldılar ve başkentlerini Toledo'ya taşıdılar.
Arap-Berberi fethi 711'de başladı ve gelecekteki Katalonya, 710'ların sonlarında ve 720'lerin başında, Hispania'nın üçte ikisi ve Toulouse hariç, Septimania ile birlikte fethedildi. Pirenelerin yüksek vadilerindeki birkaç şehir bağışlandı ve Hıristiyan direnişinin gelecekteki koltukları olacak. Valiler, Cordoba emirleri tarafından fethedilen şehirlere liderlik etmek üzere atandı, bunlardan bazıları, Barselona gibi, kuzeye yapılan baskınlar için üs görevi gördü. Bununla birlikte, nüfusun çoğunluğu Hristiyan olmaya devam ediyor, İslamlaşma ve Araplaştırma Endülüs'te uzun bir süreç.
Cordoba’nın merkezi gücü, Endülüs’ün hızlı fethini yönetmekte ciddi sorunlar yaşıyor ve kuzey şehir yöneticileri onun otoritesine meydan okuyor. Örneğin, Aquitaine Dükü Eudes ile ittifak kuran Llivia'nın Berberi şefi M'nizin durumu budur. Bu, Kordoba Emiri Abd al-Rahman el-Ghâfîqî'nin baskınını ve Charles Martel'in Poitiers savaşında sona eren oportünist karşı saldırısını (732) kışkırtır.
Ancak sonraki yıllarda, bu sefer Septimanie veya Katalonya'dan başlayarak Rhone vadisinde baskınlar devam etti. 750'lere ve Septimania ve Aquitaine'in Pépin le Bref tarafından fethine kadar sayıları önemli ölçüde azaldı ve Frank topraklarına hiç batmadan.
İspanyol Yürüyüşü: Frenk Katalonya
Pepin the Short'un fetihleri Frankları Al Andalus'un kapılarına getirir. Önce batı ve orta Pirenelere saldırdılar, ancak Roncesvalles felaketiyle sonuçlanan bir başarısızlıktı (778). Doğuda, yerel halkın desteğinden yararlandıkları için daha başarılılar.
780'lerin başlarında, Ebro Vadisi ve Franklar arasındaki ilişkiler o kadar arttı ki, Cordoba Emiri Abd el-Rahman I müdahale etmek zorunda kaldı. Girona'nın 785'te kendisini Carolingianlara teklif etmesine engel olamadı! Ertesi yıl, Barselona'nın Müslüman valisi Huesca ve Zaragoza'yı fethetti ve Cordoba'dan kurtuldu. Çeşitli dönekler, 797'de Aix-la-Chapelle'e bir ittifak önermek için giden belirli bir Barselona valisi Zatum gibi, Franklardan Emevi emirine karşı yardım istemekte tereddüt etmediler. Charlemagne ...
Bu, 799'da Girona ile Segre'nin yüksek vadisi arasında Vic, Caserras ve Cardona gibi yerlerin fethine izin veren ilk saldırı başlattı. Her şeyden önce 801'de, bir Emevi ordusunun müdahalesine rağmen Franklar Barselona'yı aldı. Bu fetih belirleyici oldu ve Charlemagne'nin İspanyol Marşını, geleceğin Katalonya'sını yaratmasına izin verdi. Öte yandan, Tortosa'ya karşı girişimlerinde başarısız olur.
İspanyol Yürüyüşü, derebeyleri Carolingian imparatoruna (Charlemagne ve ardından oğlu Dindar Louis) bağlılık yemini eden ilçelerden oluşur. Bu ilçeler arasında Barselona dışında Girona, Empúries veya Urgell-Cerdanya'dan bahsedebiliriz. Diğerleri, zaten Barselona Kontu'na rakip olan Toulouse Kontu'na daha yakın. Bu noktada, Katalonya gerçekten de, Narbonne'un üstünlüğüyle birlikte, özellikle din için ağırlık merkezi daha kuzeyde olan Frank krallığına döndü. Charlemagne ayrıcaHispani Pirenelerin kuzeyindeki Müslüman egemenliğinden kaçıyor.
Bağımsız Katalonya'nın doğuşu
Dindar Louis ve halefleri döneminde Carolingianların zayıflaması bağımsız bir devletin ortaya çıkmasına katkıda bulundu.
İlçeler, Müslüman baskınlarının tekrar eden tehlikesine rağmen, Carolingian vesayetinden kaçmak için gittikçe daha fazlasını arıyor. Gerçekten, Cerdagne ve Narbonne çevresini harap ederek 840'larda devam ediyor ve hatta artıyorlar. Bu, Barcelona'lı William'ın 848'de Charles the Bald'a isyan etmesini ve Cordoba'nın desteğini istemesini engellemedi! Carolingian hükümdarının otoritesini yeniden tesis etmesi ve William'dan kurtulması birkaç yıl sürdü. İstikrarsızlık devam eder ve sonunda Charles the Bald, Emevi emirleriyle müzakereye başlar.
İspanyol Yürüyüşü için dönüm noktası 878'de Troyes Konseyi'nde Carolingian'ın adamı Gothialı Bernard'ın görevden alınması ve ilçelerinin bölünmesiyle geldi. Yararlanıcılar arasında, kısa bir süre sonra Urgell, Cerdanya, Barselona ve Girona'yı yöneten ve unvanını alan Guifred the Hairy adlı bir Guifred Marchio ; bağımsız Katalonya'nın kurucularından biri olarak kabul edilir. Bu karar, Barselona evinin Katalonya üzerindeki hakimiyetini doğruluyor. Guifred the Hairy, Mart ayını sağlamlaştırmayı üstlendi ve Vic-Ausona ilçesini ve Santa Maria de Ripoll Manastırı'nı yarattı. Müslüman tehdidi hala mevcut ve Barselona Kontu 897'de savaşırken öldü.
Onuncu yüzyılda, Tüylü Guifred'in halefleri, Endülüs'te emirlikten halifeliğe geçişin neden olduğu görece durgunluktan yararlanarak Katalonya'yı örgütlemeye ve yeniden doldurmaya devam ettiler. Daha sonra Halife Abd-el Rahman III ve El-Hakam II'ye elçilik göndermekten çekinmezler ve kültürel alışveriş yoğunlaşır. Böylelikle, geleceğin Papası II. Sylvester Gerbert d´Aurillac, Ripoll manastırındaki Arapça elyazmalarını incelemeye geldi.
Katalan kimliğinin yaratılmasına da katkıda bulunan bir travma devreye girer: vezir Al-Mansur, genç halife II. Hişam'ın üstünlüğünü alır ve Al Andalus'u etkili bir şekilde yönetir. Katalonya ile ilişkilerini koparmaya karar verdi ve 985'te Barselona'yı görevden aldı. Olay Batı'da karışıklığa neden oldu, ancak Katalanlar gelip onlara yardım etmeyi reddeden Franklara kızdı. Katalonya ve Francia arasında boşanma tamamlandı, Katalan sayımlarının 987'de Büyükler tarafından seçilen Hugues Capet kralı olarak tanımayı reddetmesiyle onaylandı. Capetianlar, Katalonya'nın bağımsızlığını ... 1258 yılına kadar tanımıyorlar. !
Bağımsız Katalonya'nın onaylanması
Frank egemenliğinden kurtulmuş ve hala Pireneler'de bulunan Katalonya, Al-Mansur'un şokundan oldukça hızlı bir şekilde kurtuldu. Kral değillerse, Barselona Kontları, proaktif bir politikayla yeniden nüfus ettikleri Katalan topraklarındaki üstünlüklerini teyit ediyorlar.
1009'da, bayraklarının arkasında, Cordoba'ya karşı cezalandırıcı bir sefer başlatmak için Katalonya'nın tüm kontlarını birleştirdiler. Bu yağmalandı ve ağır kayıplara rağmen Katalanlar önemli bir ganimetle geri döndü. Ayrıca Emevi Halifeliğinin ölümüne rağmen devam eden Müslüman tehdidi karşısında komşu Hıristiyan krallıklar (Kastilya ve Pamplona) ile ilişkiler birleşmek üzere gelişmektedir.
Barselona'nın büyük sayıları arasında, sömürgecileri Katalonya'yı yeniden nüfus etmeye çeken ve bir denizcilik politikası düzenleyen, Empúries'in aleyhine Barselona'yı tercih eden Ramon Berenguer Ier'den (1018-1035) alıntı yapılabilir. Torunu Douce de Provence ile evlendi, böylece Katalan bölgesini (Toulouse Kontu'nun hayal kırıklığına kadar) genişletti ve denizcilik politikasını Pisa ve Baleariklere yönlendirdi.
Bir diğer büyük figür ise Oliba, Berga Kontu ve Ripoll'dur, burada keşiş, sonra 1008'de başrahip olmuştur. Ona büyük bir kültürel eser ve Romanesk sanatın Katalonya'da tanıtılması ve ayrıca kütüphanesinin gelişimini borçluyuz. Ripoll manastırı. Katalonya'da Tanrı'nın Barış ve Ateşkesi'ni, 11. yüzyıl Hıristiyan leminin temel kavramlarını ve kutsal savaş kavramını dayatan Oliba idi.
Katalonya ve Aragon'un "evliliği"
Reconquista'nın 11. yüzyılda ilk bölümü, esas olarak, şu sistemi temel alan Kastilya tarafından yönetiliyordu. dışlanmışlar güçsüzleştirmek Taifas. 1085'te Kral VI. Alfonso, Toledo'yu aldı ve yankılanan bir olaysa, Hıristiyanlar bundan uzun süre yararlanamazdı; Ertesi yıl Almoravidler karaya çıktı ve onları Zallaqa'da yendi.
Almoravid tehdidiyle karşı karşıya kalan Barselona Kontları, özellikle Alfonso VII'nin emperyal cazibesinin başarısızlığından sonra başvurulacak gibi görünüyor. 12. yüzyılın başından itibaren, 1118'de Tarragona'nın ele geçirilmesiyle işaretlenen güneye doğru hücumlarına başladılar. Aragon ile ittifak belirleyici oldu: 1137'de Ramon Berenguer IV, Aragon krallığının varisi Pétronille ile evlendi. : Barselona kontları Aragon'un kralları oldu, Katalonya ve Aragon'un kaderi artık yakından bağlantılı. Daha sonra Lleida'yı (1148) alarak karaya girdiler ve bir yıl sonra Tortosa'yı fethederek başarılarını tesis ettiler. 1153'te Katalonya, alanını ikiye katladı.
Katalan kont-kralları İspanyol komşularına değil, aynı zamanda Toulouse Kontu ile Fransa ve İngiltere krallarına karşı da ağırdır. Müslümanlara gelince, Katalanlar fethedilen Müslüman nüfusa karşı hoşgörüleriyle ayırt edilirler. Bu, Aragon Kralı ve Barselona Kontu Peter I'in (Aragon adına Peter II) dünyanın en büyük galiplerinden biri olmasını engellemez. 1212'de Las Navas de Tolosa Savaşı, Almohad'larla karşı karşıya.
Katalonya ve Albigenses
Las Navas de Tolosa'nın zaferi, Aragonlu II. Peter'in kendisini güçlü bir hükümdar ve Hıristiyan leminin bir şampiyonu olarak görmesini sağlar. Daha sonra kendisini Albigens sapkınlığının menfaati (ve bahanesi) ile İngiltere, Fransa ve Roma arasındaki karmaşık mücadelenin içinde buldu.
Katalonya, daha önce de bahsettiğimiz gibi III.Raymond Berenguer ve Douce de Provence'ın evliliği ile Pirenelerin kuzeyindeki etkisini doğruladı. Bu nedenle Barselona Kontu'nun bu topraklar karşısında bir hükümdar olarak sorumluluğu vardır. Toulouse Kontu, ne kadar Fransa Kralı'na bağlı olursa olsun, sonunda ona saygılarını sundu. Ancak, Toulouse, Albigens sapkınlığının kalbi olarak kabul edilir! Aragonlu II. Peter, Papa tarafından gönderilen Simon de Montfort'a karşı vasalını savunmak için Hıristiyan aleminin şampiyonu olma iddiasından vazgeçmelidir. 1213'te, Muret Savaşı'nda, Aragon Kralı ve Barselona Kontu, savaşmadan kaçan Toulouse Kontu'nu savundukları için öldürüldü! Katalan hükümdarının ölümünün ötesinde bile bir felaket: oğlu Jacques, Simon de Montfort tarafından yakalandı (ve yalnızca Papa'nın emriyle serbest bırakıldı) ve Katalonya, özellikle Pirenelerin kuzeyinde topraklarını ve nüfuzunu kaybetti. 1214'te Bouvines'te Philippe Auguste'nin başarısıyla. 1258 tarihli Corbeil Antlaşması, Languedoc'un Toulouse Kontu (Fransa Kralı'na sunulan) yararına yeniden düzenlenmesi ve Charles of Anjou tarafından kurtarılan bir Provence ile durumu teyit etmektedir. Louis IX'un kardeşi. Katalonya artık İspanya'ya ve Akdeniz'e bakıyor.
Bir Akdeniz imparatorluğu
Aragonlu Peter II'nin ölümüne rağmen, on üçüncü yüzyıl Katalonya için fetih ve prestij zamanıdır.
İlk olarak, Peter II'nin oğlu James I'in uzun saltanatı ile işaretlenmiştir. 1229'da Aragon Kralı Baleariklere saldırarak Mallorca'yı ve ardından İbiza'yı fethetti. Aragon asaleti ve Katalan tüccarları onu 1233'te Valencia'yı almaya zorlar ve müttefiki Kastilya için Murcia'yı ele geçirir. "Fatih" lakabı, hükümdarlığının büyük bir bölümünde, reformlarından rahatsız olan krallığının asaletiyle başını belaya sokmaktan alıkoymadı.
Onun halefi bu nedenle 1276'da kargaşa içinde gerçekleşti: krallık, iki oğlu Jacques II (Pireneler'in kuzeyindeki son Katalan yerleşim bölgesi olan Perpignan ve Balearları miras alan) ve Pierre III arasında bölündü. İkincisi, Barselona Kontu, Aragon Kralı ve Valensiya, bir Akdeniz politikasına girişti: Sicilya Konstanz'ı Frederick II Hohenstaufen'in torunuyla evlendi ve bu ona Sicilya'nın tacını teklif etmesine izin verdi. Sicilya Vespers'de Angevins'e karşı (1282). Mallorca Kralı kardeşi II. Jacques'e gelince, Fransa Kralı'na yaklaşıyor.
14. yüzyılın başında Katalan-Aragon iktidarı özellikle Batı Akdeniz'de iddia edildi. Katalan ve Mayorka tüccarları, İslam ülkeleri (özellikle Granada Krallığı ve Mağrip) dahil olmak üzere tüm Akdeniz limanlarına yerleştiler. Savaşın patlak verdiği Cenova da dahil olmak üzere İtalyan şehirlerinin rakibi oldular.
14. yüzyılın krizleri
Bu güç, gerilimin arttığı Kastilya'nın etkisine zarar veriyor; iki krallık Salado'da Merinidlere ve Nasridlere karşı birleşirse (1340), aynı şey 1356'da Aragon'a saldıran ve barışı Peter'a empoze eden Zalim Peter Kastilya'daki gelişi için geçerli değildir. IV. 1363'teki Tören. Ardından gelen Trastamare krizi, öncelikle Kastilya'yı ilgilendirse de, Grandes Compagnies de Du Guesclin'in geçişiyle Aragon ve Katalonya'yı da etkiliyor.
Tüm Avrupa gibi, Katalan-Aragon krallığı da bu yüzyılın ekonomik ve demografik krizinin yanı sıra 1348 Veba'nın tüm yükünü üstlenir. Aragon kralları, devlet işleri üzerindeki etkilerini lehine kaybeder. asalet ve Peter III'ten (1283), onları kurumsallaştıran paktizm sistemini kurmak zorunda kaldılar. Kortlar. Barselona'daki merkezi monarşinin zararına, güçleri daha sonra artmaya devam etti. Krallık içinde Aragonlular, Katalanlar, Valencianslar ve Mallorcanlar arasındaki rekabet aktiftir ve bazen silahlı çatışmalara yol açar ...
15. yüzyılın iç savaşları
1410 yılında "Hümanist" Martin I'in ölümünün ardından hiçbir erkek torunu olmayan Barselona'nın evi vefat etti. Bu, iki yıl süren gerçek bir hanedan krizidir ve Antequera'lı Ferdinand'ın Papa XIII.Benedict'in desteğiyle tahta çıktığını görür. Bununla birlikte, Trastamare'nin gelişi Katalanları tatmin etmedi ... Yüce Alfonso V'in uzun saltanatı, özellikle kralın Sicilya mallarını geri almakla içişlerinden daha çok ilgilendiği için, bu tümenlerin damgasını vurduğunu söylüyor. 1443'te Napoli'ye girmesiyle sona eren maliyetli savaşı, monarşiyi zayıflatmaya devam etti. Kardeşi II. John, 1458'de onun yerine geçti. Katalonya'da, tahta çıkmasından birkaç yıl sonra iç savaşa dönüşen tartışmalı bir politikayı yönetti. Louis XI ve Charles VIII gibi yabancı hükümdarların müdahalesi işleri karmaşıklaştırır ve isyanı bastırmak on yıl alır. Ancak II. John, 1472'de Peter III'ün anlaşması üzerine bir kez daha yemin etmelidir.
Katolik Hükümdarlar ve Katalonya'nın zayıflaması
II. John'un oğlu Ferdinand, 1469'da Kastilyalı Isabella ile evlendi ve 1474'te iktidara gelmesine yardım etti. 1479'da babasının yerine kendisi geçti. Kastilya ve Aragon'un iki tacı hala ise ayrılmış, iki eş, sanki tek ve aynı krallıkmış gibi yönetiyor ve birleşik bir İspanya'nın ana hatlarını çiziyor. Bu, Ocak 1492'de Granada'yı ele geçirerek Reconquista'yı sona erdirmelerini sağlar.
Birlik sonunda Katalonya ve Aragon aleyhine yapılmıştır. Nitekim krallar Escurial'e yerleştiler ve İspanya, 1504'te Napoli krallığının (yeniden) fethine rağmen, Yeni Dünya'ya bakmak için Akdeniz'den uzaklaştı. Barselona'nın yerini Sevilla aldı. Isabelle'in ölümü Ferdinand d 'Aragon'u Kastilya'ya biraz daha yaklaştırdı ve 1516'da torunu V. Charles'ın gelişiyle Katalonya artık İspanya'da reşit olmadı. Önümüzdeki iki asır sürecek bir durum ...
Kaynakça
- D. Menjot, Ortaçağ İspanya (409-1474), Hachette, 2006.
- G. Dorel-Ferré, Katalonya Tarihi Atlası, Aksi takdirde, 2010.
- P. Sénac, Carolingians ve Endülüs (8-9. Yüzyıllar), Maisonneuve & Larose, 2002.
- Bay Zimmermann, Katalonya Tarihi, PUF, 1998.
Daha fazlası için
- P. Bonnassié, 1000 yılının başında Katalonya: toplumda büyüme ve değişim, Albin Michel, 1990.
- P. Bonnassié, 10. yüzyılın ortalarından 11. yüzyılın sonuna kadar Katalonya, Toulouse-Le-Mirail Üniversitesi, 1975.
- C-E Dufourcq, 13. ve 14. yüzyıllarda Katalan İspanya ve Mağrip, PUF, 1965.
- J. Nadal-Fabreras, P. Wolf, Katalonya Tarihi, Privat, 1982.
- J. Sobreques i Callico, Katalonya Tarihi, Üs, 2007.