Avrupa Birliğinin Tarihçesi ve Gelişim Süreci
Avrupa Birliği (AB), 1 Kasım 1993’te Maastricht Anlaşması’nın bir sonucu olarak kuruldu. Üye ülkelerin ekonomileri, toplumları, yasaları ve bir dereceye kadar güvenlikle ilgili politikalarını belirleyen, Avrupa ülkeleri arasında siyasi ve ekonomik bir birliktir.
Bazılarına göre, AB, sadece para harcayan ve egemen devletlerin gücünü tehlikeye atan aşırı şişmiş bir bürokrasidir. Diğerleri için, daha küçük ulusların ekonomik büyüme ve daha büyük uluslarla müzakereler gibi mücadele edebilecekleri zorlukları karşılamanın en iyi yolu ve bunu elde etmek için bazı egemenlikleri teslim etmeye değer olarak görülüyor. Uzun yıllara dayanan entegrasyona rağmen, muhalefet güçlü olmaya devam ediyor, ancak devletler zaman zaman Birliği sürdürmek için pragmatik olarak hareket etmişlerdir.
Avrupa Birliğinin Kökleri Nereye Dayanıyor
AB, Maastricht Antlaşması ile tek seferde kurulmuş bir birlik değildir. Birlik, 1945'ten beri kademeli entegrasyonun bir sonucudur. Birliğin belli bir düzeydeki başarısı, bir sonraki seviyeye güven ve ivme kazandırdı. Bu şekilde, AB'nin üye ülkelerin taleplerinden oluştuğu söylenebilir.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle Avrupa, komünist, Sovyet egemen doğu bloğu ve büyük ölçüde demokratik batı ülkeleri arasında bölünmüştü. Yeniden inşa edilen bir Almanya'nın hangi yöne gideceğine dair korkular vardı. Batı'da, federal bir Avrupa Birliği'nin düşünceleri, Almanya'yı pan-Avrupa demokratik kurumlarına bağlama umuduyla, ya da başka bir müttefik Avrupa ulusunun yeni bir savaş başlatamayacağı ve komünist Doğu'nun genişlemesine direneceği ölçüde yeniden ortaya çıktı.
İlk Kurulan Birlik: ECSC (Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu)
Savaş sonrası Avrupa ülkeleri sadece barış arayışında değildi; aynı zamanda, bir ülkede hammadde ve endüstrinin onları başka bir ülkede işleme koyması gibi ekonomik sorunlara çözüm arama peşindeydiler. Savaş, Avrupa'yı bitkin bırakmıştı, endüstri büyük ölçüde hasar gördü ve savunmalar Rusya'yı durduramadı. Altı komşu ülke, sanayi ve ordudaki önemi için seçilen kömür, çelik ve demir cevheri de dahil olmak üzere birçok kilit kaynak için serbest ticaret alanı oluşturmayı Paris Antlaşması'nda kabul etti. Bu kurul Avrupa Kömür ve Çelik Topluluğu (ECSC) olarak adlandırıldı ve Almanya, Belçika, Fransa, Hollanda, İtalya ve Lüksemburg'u içeriyordu. 23 Temmuz 1952'de başladı ve 23 Temmuz 2002'de sona erdi, yerini başka sendikalar aldı.
Fransa, Almanya'yı kontrol etmek ve endüstriyi yeniden inşa etmek için ECSC oluşturmayı önermişti. Almanya tekrar Avrupa'da eşit bir oyuncu olmak istiyordu ve İtalya gibi itibarını yeniden inşa ederken, diğerleri gibi büyümeyi umuyordu ve geride kalmaktan korkuyordu. İngiltere'nin planı bozmaya çalışacağından korkan Fransa, onları ilk görüşmelere dahil etmedi. Britanya, İngiliz Milletler Topluluğu (Commonwealth) tarafından sunulan ekonomik potansiyele sahip güç ve içerikten vazgeçmeye ihtiyatlı davrandı.
ECSC'yi yönetmek için bir grup “uluslarüstü” (ulus devletlerin üzerinde bir yönetişim düzeyi) organı oluşturuldu: bir bakanlar konseyi, ortak bir meclis, yüksek bir otorite ve anlaşmazlıkları düzenlemek, fikir geliştirmek ve anlaşmazlıkları çözmek için bir adalet mahkemesi. Daha sonra AB, bu kilit organlardan ortaya çıkacaktı.
Avrupa Ekonomik Topluluğu
1950'lerin ortalarında, ECSC'nin altı ülkesi arasında önerilen bir Avrupa Savunma Topluluğu hazırlandığında yanlış bir adım atıldı. Ortak ordunun yeni bir uluslarüstü savunma bakanı tarafından kontrol edilmesini istedi. Girişim, Fransa Ulusal Meclisi tarafından oylandıktan sonra reddedildi.
Ancak, ECSC'nin başarısı, üyelere 1957'de her ikisi de Roma antlaşması adı verilen iki yeni antlaşma imzalamalarına yol açtı. Bu, atom enerjisi bilgisini bir araya getirecek olan Avrupa Atom Enerjisi Topluluğunu (Euratom) ve emek ve mal akışına gümrük tarifeleri veya engelleri olmayan üyeler arasında ortak bir pazarla Avrupa Ekonomik Topluluğu'nu (AET) çıkardı. Ekonomik büyümeyi sürdürmeyi ve savaş öncesi Avrupa'nın korumacı politikalarından kaçınmayı amaçladı. 1970 yılına gelindiğinde ortak pazardaki ticaret beş kat arttı. Ayrıca, üyelerin tarım üretimini artırmak ve tekelleşmeye son vermek için Ortak Tarım Politikası (CAP) oluşturuldu. Ortak bir pazara değil, yerel çiftçileri desteklemeye yönelik devlet sübvansiyonlarına dayanan CAP, en tartışmalı AB politikalarından biri haline gelmiştir.
ECSC gibi, AET de çok uluslarüstü organlar yarattı: kararlar almak için bir bakanlar konseyi, tavsiye vermek için ortak bir meclis (1962'den itibaren Avrupa Parlamentosu olarak adlandırılır), üye devletleri geçersiz kılabilecek bir mahkeme ve politikayı yürürlüğe koymak için bir komisyon. 1965 Brüksel Antlaşması, ortak, kalıcı bir kamu hizmeti oluşturmak için AET, ECSC ve Euratom komisyonlarını birleştirdi.
çekebilir
Avrupa Birliğinin Gelişmesi
1960'ların sonlarında bir güç mücadelesi, önemli kararlar üzerinde oybirliği ile yapılan anlaşmalara duyulan ihtiyacı ortaya koydu ve üye devletlere veto hakkı sağladı. Bunun, birliği yirmi yıl için yavaşlattığı ileri sürüldü. 1970'lerde ve 1980'lerde AET üyeliği genişledi, 1973'te Danimarka, İrlanda ve İngiltere, 1981'de Yunanistan ve 1986'da Portekiz ve İspanya birliğe kabul edildi. İngiltere, ekonomik olarak büyüyen AET üyelerinin gerisinde kaldıktan sonra fikrini değiştirmişti. Ayrıca Amerika Birleşik Devletleri, AET'te Fransa ve Almanya'ya rakip bir ses olarak İngiltere'yi destekleyeceğini belirtti. İngiltere ekonomisine büyük ölçüde bağımlı olan İrlanda ve Danimarka, buna ayak uydurmak ve kendilerini İngiltere'den uzak tutmaya çalışmak için onu takip ettiler. Norveç'te aynı dönemde üye olmak için başvurdu ancak referandum başarısız olduktan sonra geri çekildi. Bu arada üye devletler Avrupa entegrasyonunu Rusya ve ABD'nin etkisini dengelemenin bir yolu olarak görmeye başladılar.
2021 Yılı İtibari İle Avrupa Birliğine Üye Ülkeler
23 Haziran 2016'da İngiltere, AB'den ayrılmaya karar verdi ve Brexit olarak adlandırılan ayrılma süreci 2020 yılı başlarında ancak tamamlandı. 2019 yılı itibariyle, Avrupa Birliği'nde 28 üye ülke vardı. İngiltere'nin ayrılması ile 27 üye ülke ile Avrupa birliği yoluna devam etmektedir. Avrupa birliği üye ülkeler:
- Avusturya (1995)
- Belçika (1957)
- Bulgaristan (2007)
- Hırvatistan (2013)
- Güney Kıbrıs R.K. (2004)
- Çek Cumhuriyeti (2004)
- Danimarka (1973)
- Estonya (2004)
- Finlandiya (1995)
- Fransa (1957)
- Almanya (1957)
- Yunanistan (1981)
- Macaristan (2004)
- İrlanda (1973)
- İtalya (1957)
- Letonya (2004)
- Litvanya (2004)
- Lüksemburg (1957)
- Malta (2004)
- Hollanda (1957)
- Polonya (2004)
- Portekiz (1986)
- Romanya (2007)
- Slovakya (2004)
- Slovenya (2004)
- İspanya (1986)
- İsveç (1995)
- Birleşik Krallık (1973) (2020 yılında birlikten ayrıldı.)
Dış politika, istişare ve grup eylemleri için bir alan haline geldi. 1979'da Avrupa Para Sistemi ve az gelişmiş bölgelere hibe verme yöntemleri de dahil olmak üzere başka fonlar ve organlar da oluşturuldu. 1987'de Tek Avrupa Kanunu (SEA) AET'nin rolünü bir adım daha ileri götürdü. Artık Avrupa Parlamentosu üyelerine, her bir üyenin nüfusuna bağlı oy sayısı ile mevzuat ve konular hakkında oy kullanma yetkisi verildi.
Maastricht Antlaşması ve Avrupa Birliği
7 Şubat 1992'de Maastricht Antlaşması olarak bilinen Avrupa Birliği Antlaşması imzalandığında Avrupa entegrasyonu bir adım daha ilerledi. Bu, 1 Kasım 1993'te yürürlüğe girdi ve AET'yi yeni adlandırılmış Avrupa Birliği'ne dönüştürdü. Değişiklik, uluslar üstü organların çalışmalarını üç “sütun” etrafında topladı: Avrupa Parlamentosu'na daha fazla güç veren Avrupa Toplulukları; ortak bir güvenlik / dış politika; ve üye ulusların “adalet ve içişleri” konusundaki iç işlerine katılımları. Uygulamada ve zorunlu oybirliği oylamasını geçmek için, bunların hepsi birleşik idealden uzak uzlaşmalardı. AB, 1 Ocak 1999'da Euro piyasaya sürüldüğünde üç ülke seçildi ve biri gerekli hedefleri karşılayamadıysa da, tek bir para birimi oluşturmak için yönergeler belirlendi.
Para birimi ve ekonomik reform, büyük ölçüde ABD ve Japon ekonomilerinin, özellikle elektronikteki yeni gelişmelerle hızlı bir şekilde genişledikten sonra, Avrupa ekonomilerinden daha hızlı büyümelerinden kaynaklanıyordu. Birlikten daha fazla para isteyen ekonomisi küçük üye ülkeler ile daha az ödeme yapmak isteyen daha büyük ekonomiye sahip ülkeler arasında anlaşmazlıklar vardı, ancak sonunda bir uzlaşmaya varıldı. Daha yakın ekonomik birliğin ve tek bir pazarın yaratılmasının planlanan bir yan etkisi, sonuç olarak gerçekleşmesi gereken sosyal politikada daha fazla işbirliği oldu.
Maastricht Antlaşması ayrıca, AB vatandaşlığı kavramını resmileştirdi ve bir AB ulusundan herhangi bir bireyin AB hükümetinde göreve başlamasına izin verdi ve bu da karar vermeyi teşvik etmek için değiştirildi. Belki de en tartışmalı olarak, AB'nin İnsan Hakları Yasasını oluşturan ve birçok üye devletin yerel yasalarını geçersiz kılan iç ve yasal konulara girişi AB'nin sınırları içinde serbest dolaşımla ilgili kurallar üretti ve bu da AB'nin daha yoksul ülkelerinden daha zengin olanlara doğru gelen kitlesel göçler hakkında paranoyaya yol açtı.
Avrupa Birliğinin Genişlemesi
1995'te İsveç, Avusturya ve Finlandiya AB'ye katıldı ve 1999'da istihdam, çalışma ve yaşam koşulları ile diğer sosyal ve yasal konuları AB'ye getiren Amsterdam Antlaşması yürürlüğe girdi. O zamana kadar Avrupa, Sovyetlerin egemen olduğu Doğu'nun çöküşü ve ekonomik olarak zayıflamış ancak yeni demokratik doğu uluslarının ortaya çıkması nedeniyle büyük değişikliklerle karşı karşıya kaldı. 2001 Nice Antlaşması buna hazırlanmaya çalıştı ve bazı devletler başlangıçta serbest ticaret bölgeleri gibi AB sisteminin bölümlerine katıldıkları özel anlaşmalara girdiler. Özellikle Doğu Avrupa, tarımla uğraşan nüfusun Batı'dan çok daha yüksek bir yüzdeye sahip olması nedeniyle oylamanın düzenlenmesi ve OTP'nin değiştirilmesi konusunda tartışmalar vardı, ancak sonuçta finansal endişeler değişimi engelledi.
Muhalefete rağmen, 2004'te 10, 2007'de iki ülke daha katıldı. Bu zamana kadar, çoğunluk oylamasını daha fazla meseleye uygulamak için anlaşmalar vardı, ancak vergi, güvenlik ve diğer konularda ulusal vetolar kaldı.
Lizbon Antlaşması
AB’nin entegrasyon seviyesi modern dünyada eşsiz bir örnektir. Avrupa'nın Geleceği ile ilgili Sözleşme 2002 yılında bir AB anayasası yazmak için oluşturulmuştur. 2004 yılında imzalanan tasarıda, kalıcı bir AB başkanı, bir dışişleri bakanı ve bir haklar tüzüğü kurulması amaçlandı. Ayrıca, AB'nin bireysel üyelerin başkanları yerine daha birçok karar almasına izin verecekti. Fransa ve Hollanda'nın onaylamadığı tasarı diğer AB üyelerinin oy kullanma şansı olmadan 2005 yılında reddedildi.
Değiştirilmiş bir çalışma olan Lizbon Antlaşması, hâlâ bir AB başkanı ve dışişleri bakanı kurmanın yanı sıra AB'nin yasal yetkilerini genişletmeyi, ancak sadece mevcut organları geliştirmeyi amaçladı. Bu 2007'de imzalandı ancak başlangıçta bu kez İrlanda'daki seçmenler tarafından reddedildi. Ancak, 2009 yılında İrlandalı seçmenler anlaşmayı kabul ettiler. 2009 kışına kadar 27 AB ülkesinin tamamı bu süreci onaylamış ve yürürlüğe girmiştir. Herman Van Rompuy (d. 1947), o zaman Belçika başbakanı, Avrupa Konseyi'nin ilk başkanı oldu ve İngiltere'den Catherine Ashton (d. 1956) dışişleri yüksek temsilcisi oldu.