son zamanlarda makale içinde New York TimesEsau’nun “Bir Şarkının Anlamı Onu Yazana Göre Değişir mi?” McCaulleyWheaton College’da Yeni Ahit’te yardımcı doçent olan , olağanüstü derecede tartışmalı hale gelen bir konuyu ele alıyor: kültürel ödenek.
Profesör McCaulley “Tatlı Küçük İsa Oğlan”ın çocukken sevdiğim ruhani kitabın sandığım gibi kölelik sırasında bir Afrikalı Amerikalı tarafından değil, beyaz bir adam tarafından yazıldığını keşfetmek beni ürküttü.”
Spiritüel’in bestecisi ve söz yazarı Robert MacGimseyİçindeydi McCaulley’in kelimeler, “zamanının bir ürünü ve onu aşmaya çalışan biri.” Zaman zaman, “dönemin göstergesi olan ırkçı terimler ve kinayeler kullanarak Afro-Amerikan plantasyon işçilerine atıfta bulunan” ve Disney’in artık reddedilen Remus Amca’dan ilham alan “Güneyin Şarkısı”na katkıda bulunan bir plantasyon sahibi de yayında rol oynadı. Lydia Parrish’in klasiği, Gullah’ın dini uygulamaları, müzik gelenekleri ve sosyal geleneklerinin dönüm noktası niteliğindeki anlatımından biridir. Gürcistan Deniz Adalarının Köle Şarkıları.
McCaulley’nin fikir yazısı, maneviyata olan sevgisini ve bunun kültürel sahiplenmenin ürünü olduğunu kabul etmesini uzlaştırmaya çalışıyor ve maneviyatın aktardığı deha ne olursa olsun, sözlerine ve melodisine ilham veren daha önce köleleştirilmiş inananların deneyimlerinin ve ifadelerinin bir sonucu olduğunu iddia ediyor. . Denemeyi dokunaklı buldum, ancak başlığının sorduğu sorudan kaçtığını düşündüm: Sanat eserleri, yaratıcıları tarafından ne ölçüde yargılanmalıdır?
Dana’yı ilgilendirenler gibi günümüzün en gergin sanatsal tartışmalarının çoğu Schutz’lar “Açık Tabut”, Sam Durant’ın “İskele Yapısı” ve George Gershwin ve Dorothy ve Dubose Heyward’ın “Porgy ve Bess” – ve popüler kültürden öfkeli olanlar – halka küpeler, mısır tarlaları, twerking ve Selena Gomez’inkileri içeriyor bindi – Kültürel Uygunluk İçermek: Başka bir kültürün fikri mülkiyetini, bilgisini, ifadesini izinsiz olarak almak.
Bu ülkede pek çok beyaz besteci, söz yazarı, sanatçı, yazar, besteci, moda tasarımcısı, film yapımcısı, söz yazarı ve heykeltıraş, Siyahlardan ve diğer marjinal kültürel geleneklerden kapsamlı bir şekilde ödünç aldı. Çoğu zaman, süreç içinde, bu bireyler çarpıtılmış, basmakalıplaştırılmış ve tabii ki bu sahiplenmelerden yararlanmıştır.
Bir okuyucu olarak, beş yıl önce, yorum yaptı Hindistan doğumlu İngiliz yazar ve yayıncının daha önceki bir kültürel sahiplenme savunmasına yanıt olarak, nörobiyolog ve bilim tarihçisi, Kenan Malik:
“…sanatsal oyun alanı düz değildir ve hiçbir zaman da olmamıştır ve bu nedenle fikir alışverişine çok gerçek bir güç eşitsizliği hakimdir. Avrupa hikayeleri, sanatı, müziği ve dansı binlerce yıldır yüceltilmiş, paraya çevrilmiş ve gelişmesine izin verilmişken, POC’ler tarihsel olarak marjinalleştirildi ve küçümsendi, yalnızca Avrupa çevirisi aracılığıyla anlatıldığında veya Avrupalı bir destekçinin yararına anlatıldığında başarıya ulaştı. onlar bile POC’ler kırılanlar, korkunç ücret, telif hakkı ve kredi hırsızlığı hikayelerine katlandılar. Dolayısıyla buna bir “mübadele” demek aslında belgelenmiş tarihi siler ve geçmişin (ve çoğu durumda günümüzün) günahlarını görmezden gelmenin uygun bir yoludur. ırksal gerçekliklerine göre değil, sadece yeteneklerine göre, o zaman ‘mübadele’den bahsedebiliriz. Ama o zamana kadar izin ver POC’ler (bir kez daha) onları bir kenara itip Avrupa kültürünün alana hakim olmasına izin vermek yerine, kültürel tarihlerini ifade edecekleri bir anınız olsun.”
Kültürel sahiplenme haberlerde çokça yer alan bir konudur. James Cameron’ın yeni Avatar filmi suçlu mu? K-Pop’a ne dersin? Ne dersin hailey bieber“90’lardan beri Latinler ve Siyah ve kahverengi kadınlar tarafından tercih edilen bir makyaj tekniğini benimsemesi için çağrıldı.”
Kültürel sahiplenmeyle ilgili hemen hemen her popüler tartışmayı okuyun ve fikirlerin iki kamptan birine düşme eğiliminde olduğunu hemen keşfedeceksiniz: Büyük sanatın genellikle başkalarının eserinin yaratıcı bir şekilde kamulaştırılmasını içerdiğini ve ödünç alma üzerindeki herhangi bir kısıtlamanın boğucu olacağını savunanlar. sanatsal ifade ve bu tür ödünç almaların gerçekten kabul edilmemiş hırsızlık anlamına geldiğini iddia edenler.
Bir yanda, “Bütün sanatlar bir tür sahiplenmedir. Shakespeare İtalyan değildi ama “Romeo ve Juliet”i yazdı. Afro-Amerikan tasarımcı Ann Lowe, Jacqueline’i tasarladığında Bouvier’in muhtemelen Paris’e baktığı gelinlik. Picasso, Afrika sanatına baktı.” Amerikan popüler kültürünün zenginliğinin çoğu kültürel karışımın ürünü değil mi?
Öte yandan, kültürel sahiplenmenin her zaman sömürücü ve saygısız olduğu argümanı var. Bir yorumun belirttiği gibi: “El koyma, sömürgeciliğin var olmaya devam eden bir uzantısıdır…. Diğer kültürlerin dini nesneleri, ev dekorasyonu nesneleri değildir – onlara saygı duyan kabilelere veya gruplara aittir. Egemen kültürün sanatçıları, başkalarının deneyimlerini biliyormuş gibi davranamaz ve sonra “yeniden hayal et’ onlara.”
Akademisyenler olarak bu iki karşıt iddianın doğruluk payı olduğunu söylemeli miyiz? Ya da, profesörlerin yapma eğiliminde olduğu gibi, “bağlıdır” – örneğin, tahsisatın kabul edilip saygılı davranılıp davranılmadığına ve kârla sonuçlanmamasına mı bağlı olduğunu mu söylemeliyiz? Veya bu kültürel sohbeti yeniden çerçevelendirmeye ve ikili düşünceyi aşmaya çabalayabilir miyiz ve eğer öyleyse, nasıl?
1. Kültürel sahiplenmenin birçok farklı biçimde olabileceğini kabul edin.
Kuzey Arizona Üniversitesi’nde iletişim profesörü ve kültürlerarası iletişim konusunda bir otorite olan Richard A. Rogers, savundu kültürel sahiplenmenin çeşitli biçimleri arasında ayrım yapmamız gerektiğini. Bunlar şunları içerir:
- brikolaj: Çeşitli kaynaklardan kültürel öğelerin parça parça inşası veya yaratılması.
- metalaştırma: Marjinalleştirilmiş veya sömürgeleştirilmiş kültürlerin kültürel sembollerinin, eserlerinin, türlerinin, ritüellerinin veya teknolojilerinin sömürülmesi.
- Kültürel direnç: Egemen kültürün unsurlarının tabi gruplar tarafından direniş araçları olarak uyarlanması ve manipüle edilmesi.
- Hibritlik: Kültürel özcülüğün eleştirisinden ortaya çıkan bir kavram olan melezlik, güç, hiyerarşi ve tahakküm bağlamları içindeki kültürel etkileşimlerin yeni kültürel gelenekler ve uygulamalar ürettiği süreci tanımlar.
- kuruluş: Kültürlerarası ödünç alma ve kültürel unsurların değiştirilmesi.
- Senkretizm: Belirli bir amaca hizmet etmek veya yeni uygulamalar, gelenekler, fikirler ve ifade biçimleri yaratmak için kültürel unsurların kasıtlı olarak özümsenmesi, uyarlanması ve birleştirilmesi.
- Transkültürasyon: Sömürge ortamlarındaki insanların kültürel geleneklerini, uygulamalarını ve kimliklerini değiştirme süreci.
Rogers’ın görüşüne göre, kültürel ödenekleri kasıtlılık, bilinçli farkındalık, bağlam, amaç, sonuçlar ve bağdaştırıcının ayrıcalık ve yetki duygusu açısından değerlendirmek önemlidir.
2. Kültürel sahiplenme konusundaki mevcut tartışmaların sadece kültürel alışverişle ilgili olmadığının farkına varın – bunlar güç, ayrıcalık, yetki ve kültürel egemenlik ve saygı ile ilgilidir.
Bize siyasetin başka yollarla savaş olduğu söylendi ve kültürel sahiplenme etrafında dönen tartışmalar, kimliklerin daha akışkan hale geldiği bir bağlamda ırk, eşitlik, kültürel kimlik ve sosyal adaletle ilgili konuları tartışmanın ince örtülü yolları. ırk, sınıf ve diğer eşitsizlikler derinden yerleşmiş durumda. Bu ülke uzun zamandır bu tür toplumsal ayrımları açıkça ve dürüstçe konuşmakta zorlanıyor. Kültürel sahiplenme artık kalıcı eşitsizlikleri tartışmak ve açıklığını ve paçavradan zenginliğe hareketliliğini kutlayan bir toplumda güç ve hiyerarşinin nasıl işlediğini açığa çıkarmak için bir mekan olarak hizmet ediyor.
3. Kültürel sahiplenme tartışmaları, daha fazla özbilinç ve kültürler arası farkındalığa katkıda bulunabilir.
2015 yılında Atlantik makale, “Kültürel Sahiplenmenin Yapılması ve Yapılmaması Gerekenler” serbest gazeteci Jenni Avinler “kimin neye ‘sahip olduğunu’ kıskançlıkla izleyen ve anında ihlal edenlerin üzerine atlayan kültürel sahiplenme polisine” karşı savaş açar. Yazar, kültürel sahiplenmeye karşı protestoları “toyataerkil ve verimsiz” ve “fikir, tarz ve gelenek alışverişinin modern, çok kültürlü bir toplumun ilkelerinden ve zevklerinden biri” olduğunu düşünür.
Yine de makale, belirli kültürel sahiplenme biçimlerinin her zaman yanlış olduğunu da kabul ediyor. Örneğin, bir grup insanla alay ettiğinde, klişeleri pekiştirdiğinde, kutsal nesneleri sanat ya da aksesuar olarak ele aldığında ya da gereken önemi vermediğinde. Parça ayrıca, kültürel takdir iddialarının kültürel sahiplenme, saygısızlık ve sömürü gerçekliğini silmediğini de kabul ediyor.
4. Akademide yaşananlar artık akademi içinde kalmıyor.
“Başlıklı büyüleyici bir yazıdaDevralmaTerimi icat eden tarihçi ve kültür eleştirmeni Russell Jacoby kamu entelektüeligibi akademik kavramların nasıl ele alındığını tartışır. kesişimsellik kolejlerden ve üniversitelerden genel olarak kültüre sıçradı. Korkarım kullandığı dilin bir kısmı abartılı ve biraz itici: örneğin, “Kendini beğenmiş profesörler, kendini beğenmiş öğrenciler yetiştirdi ve onları halkın meydanına saldı.”
Ancak Jacoby’nin daha büyük noktası – akademinin fildişi kulesinde kalan fikirlerin artık düzenli olarak kamusal söylemi bilgilendirdiği – artık kamusal tartışmaların nasıl gerçekleştiğini ve muhafazakar kültür savaşçılarının neden Eleştirel Irk Teorisine ve Eleştirel Irk Teorisine karşı bu kadar ateşli saldırılar düzenlediğini ciddi bir şekilde anlamak için çok önemlidir. kadın, toplumsal cinsiyet ve cinsellik programları.
Jacoby’nin politikasını tespit etmek zor, ancak asıl amacının günümüzün “uyanmış” savaşçılarının neden bir dili (beyaz ayrıcalık, cinsiyet değişkenliği, grup güvenliği, insan doğurma ve daha fazlası) benimsediğini anlamak olduğunu söylemek doğru olur. Buhran dönemi Eski Solunun ve 1960’ların Yeni Solunun her biri kendi yöntemleriyle ulaşmaya ve seferber etmeye çalıştığı gruplara, inisiyatifsizlere çok az hitap ediyor.
Karışımlar, ödünç almalar, füzyonlar, karışımlar, füzyonlar ve kültürel dayatmalar, tarihsel olarak, kültürel dönüşümde büyük rol oynamıştır. Gerçekten de, ilerleme olarak kabul ettiğimiz şeylerin çoğu, kültürel sahiplenmenin ürünü olmuştur. Günümüzün küreselleşmiş ve çok kültürlü toplumlarında, kültürler arası etkileşim yeni fikirler ve kültürel yaratımlar için bir itici güçtür. Taşralılığımızın ötesindeki dünyaları keşfetmek, modern hayatın en büyük zevklerinden biridir.
Ancak grupların kültür araçlarına eşit erişime sahip olduğu bir dünyada yaşamadığımız için kültürel sahiplenme sorunlu olmaya devam ediyor. Birkaç yıl önce, “Style Out There” adlı belgesel dizisinin sunucusu Connie Wang, savundu modadaki kültürel sahiplenme iddialarının karara bağlanmasının “ikiliden daha bütünsel, hassas bir hesap” gerektirdiğini. Kültürel sahiplenme kavramının farkındalığı, “başka türlü gözden kaçıracağımız şeyleri görmemize yardımcı olabilir.”
Kültürel karşı ifade özgürlüğü ve sanatsal serbestliği karşı karşıya getiren basit düalizmin ötesine geçelim. bekçilik ve sınır polisliği, karmaşıklığı ve nüansı benimseyin ve kültürel sahiplenmenin yaratıcı bir eylem ve sömürü için saygısız bir araç olabileceğini kabul edin.
Üniversite eğitiminin temel amaçlarından biri de dünyanın karmaşıklığına gözlerimizi açmak ve yüzümüzün önünde duran çetin gerçeklerle yüzleşmek değil midir?
steven Mintz Austin’deki Texas Üniversitesi’nde tarih profesörüdür.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/higher-ed-gamma/murky-complexities-cultural-appropriation