We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Herhangi bir şekilde (insan yapımı) plastiği hayatlarına dahil eden organizmalar var mı? Ya diyetlerinde ya da vücutlarının bir parçası olarak?
Biyobozunur atık, bileşikleri ne olursa olsun, mikroorganizmalar ve diğer canlılar tarafından makul bir sürede temel bileşiklerine parçalanabilen bir atık türüdür.
- wikipedia'dan
Yani evet, insan yapımı plastiği biyolojik olarak parçalayabilen mikroplar var. Plastik türlerine bağlıdır.
Biyolojik olarak parçalanamayan plastikleri biyolojik olarak parçalamak için yeni yollar yaratmak istediyseniz, öyle düşünmüyorum. Benim fikrim, bu plastiklerin bazılarında teorik engeller (örneğin enerji bariyerleri veya toksik yan ürünler) olduğu ve bazılarında evrimin zaman içinde bir yol oluşturabileceği (hayatımız boyunca düşünmüyorum, ama hiçbir şey imkansız değildir).
Enerji depolamak için plastik yapan mikroplar var. Bunlar sadece nişasta veya selüloz (şeker polimerleri) gibi farklı yapı taşları olan polimerlerdir… Biyolojik olarak parçalanabilen ilk plastikler Afaik'ten geldi, ama bu yüzden çok pahalıydılar. Günümüzde polimerizasyon sürecinde mikroplara ihtiyacımız yok, örn. mikroplar olmadan polilaktik asit oluşturabiliriz.
Düzenle:
Konuyla ilgili ilginç bir makale buldum.
Şimdi, ilk kez, araştırmacılar bir hayvanın bağırsağında bulunan bakterilerin plastiği güvenli bir şekilde biyolojik olarak parçalayabildiğine ve plastiğin çöplükte ve başka yerlerdeki çevresel etkisini azaltmaya potansiyel olarak yardımcı olabileceğine dair ayrıntılı kanıtlar buldular. Söz konusu hayvan? Mütevazı yemek kurdu - sonuçta o kadar da mütevazi olmadığı ortaya çıktı.
ABD'deki Stanford Üniversitesi ve Çin'deki Beihang Üniversitesi tarafından yönetilen araştırmacılar, kara böceğin larva formu olan yemek kurdunun, strafor ve diğer polistiren türlerinden oluşan bir diyetle güvenli bir şekilde yaşayabildiğini ve solucanın bağırsağında bulunan bakterilerin plastiği biyolojik olarak parçaladığını buldu. onun sindirim süreci. Bulgular önemlidir, çünkü daha önce bu maddelerin biyolojik olarak parçalanamaz olduğu düşünülürdü - yani çöplükte (veya daha da kötüsü, on yıllarca birikecekleri okyanuslarımızda) sona erdiler.
Bu "olarak nitelendirilir mi bilmiyorum"hayatlarına dahil edildi", ancak Münzevi yengeçler barınma/koruma olarak her türlü insan yapımı malzemeyi kullanırlar. "Hermit yengeç plastiği" ile ilgili bir google görsel araması yaparsanız, plastik atık dahil birçok örnek görürsünüz.
Barınak/kasa inşa etmek için etrafta rastgele malzemeler kullanan başka hayvanlar da var ve bunu hayal edebiliyorum ör. Trichoptera larvaları, zaman zaman kılıflarına plastik parçaları dahil edecektir. En azından altın ve inci kullanacaklar (seçenek verilmediğinde). Ancak bunlar, plastiği bir kaynak olarak kullanmak için özel olarak adapte olmuş türlerin örnekleri değildir.
Bir örnek: Saten Bowerbird (Ptilonorhynchus violaceus).
Bu türün erkekleri, potansiyel eşleri çekmek için mavi nesnelerle süsledikleri çubuklardan (şaşırtıcı bir şekilde çardak denir) yapılar inşa ederler. Son araştırmalar, erkeklerin kur yapmak için bu yapılara plastik eklemeye başladığını göstermiştir.
Bir google görsel araması bunun resimlerini doğrulayabilir. Bu çalışmada: "Cinsel seçilim, Bowerbird görüntü özelliklerinde hızlı ayrışmayı tetikliyor" araştırmacılar, kuşlara, nihayetinde çardaklara dahil edilen kare plastik karolar sağladı.
Plastik, karbon döngüsünün bir parçasıdır ve iklim hesaplamalarına dahil edilmesi gerekir.
Xia Zhu, Vanier Kanada Lisansüstü Bursundan fon aldı. Halkın İklim Hareketi üyesidir.
Ortaklar
Toronto Üniversitesi, The Conversation CA'nın kurucu ortağı olarak finansman sağlamaktadır.
Toronto Üniversitesi, The Conversation CA-FR üyesi olarak finansman sağlar.
The Conversation UK, bu kuruluşlardan fon almaktadır.
Plastik kirliliği ve iklim değişikliği zamanımızın öne çıkan iki çevresel sorunudur. Plastiğin bir zamanlar, aileler için hayatı kolaylaştıran mucizevi bir buluş olduğu düşünülüyordu.
Ancak fosil yakıtları kullanmamızın iklim değişikliğine yol açması gibi, plastik malzemelerin sürdürülemez kullanımı da küresel bir çevre felaketine yol açtı. Bugüne kadar plastik kirliliği, uzak dağ göllerinden okyanusa ve soluduğumuz havaya kadar gezegenimizin her yerine sızdı.
Yenilenemeyen kaynakların sürdürülemez şekilde tüketilmesi, bu iki sorunun ortak köküdür ve yüzeyin altında, bu iki konu arasında birçok bağlantı vardır.
Plastiğin Deniz Yaşamına Zarar Verdiğini Biliyoruz. Peki ya biz?
Yediğimiz balıklarda ve kabuklu deniz hayvanlarında genellikle küçük plastik parçaları bulunur. Bilim adamları bunun sağlığımız için ne anlama geldiğini bulmak için yarışıyorlar.
Bu hikaye Gezegen mi Plastik mi?'nin bir parçası - küresel plastik atık krizi hakkında farkındalık yaratmaya yönelik uzun yıllara dayanan çabamız. Kendi tek kullanımlık plastiklerinizi azaltmak için neler yapabileceğinizi öğrenin ve taahhüdünüzü alın.
Bu hikayeyi ve daha fazlasını derginin Haziran 2018 sayısında okuyun. National Geographic dergi.
adresindeki bir laboratuvarda Columbia Üniversitesi'nin Palisades, New York'taki Lamont-Doherty Dünya Gözlemevi'nde Debra Lee Magadini, bir slaydı mikroskop altında konumlandırıyor ve bir morötesi ışıkla hareket ediyor. Balık pazarından aldığı bir karidesin sıvılaştırılmış sindirim sistemini inceleyerek, tsk-ses geliyor. Slaydın her milimetresini inceledikten sonra, "Bu karides lif şehri!" Bağırsaklarının içinde, Nil kırmızısı lekesiyle boyanmış, flüoresanslı yedi dalgalı plastik.
Dünyanın her yerinde, Magadini gibi araştırmacılar, hem vahşi hem de yetiştirilen deniz ve tatlı su türlerine giren küçük plastik parçalarına (lifler, parçalar veya mikro boncuklar) mikroskoplarla bakıyorlar. Bilim adamları 114 suda yaşayan türde mikroplastik buldular ve bunların yarısından fazlası yemek tabaklarımızda bitiyor. Şimdi bunun insan sağlığı için ne anlama geldiğini belirlemeye çalışıyorlar.
Şimdiye kadar bilim, mikroplastiklerin - bir inçin beşte birinden daha küçük parçaların - balıkları nüfus düzeyinde etkilediğine dair kanıtlardan yoksun. Gıda arzımız tehdit altında görünmüyor - en azından bildiğimiz kadarıyla. Ancak, zevk aldığımız balık ve kabuklu deniz hayvanlarının bu plastiğin her yerde bulunmasından muzdarip olduğunu göstermek için yeterli araştırma yapıldı. Her yıl beş milyon ila 14 milyon ton, kıyı bölgelerinden okyanuslarımıza akıyor. Güneş ışığı, rüzgar, dalgalar ve ısı bu malzemeyi daha küçük parçalara bölerek planktonlara, çift kabuklulara, balıklara ve hatta balinalara çok yiyecek gibi görünür.
Deneyler, mikroplastiklerin su canlılarının yanı sıra kaplumbağalara ve kuşlara da zarar verdiğini gösteriyor: Sindirim yollarını tıkar, yeme isteğini azaltır ve beslenme davranışını değiştirir, bunların tümü büyüme ve üreme verimini azaltır. Mideleri plastikle doluyor, bazı türler aç kalıyor ve ölüyor.
Mekanik etkilere ek olarak, mikroplastiklerin kimyasal etkileri de vardır, çünkü karaları ve denizlerimizi yıkayan poliklorlu bifeniller (PCB'ler), polisiklik aromatik hidrokarbonlar (PAH'ler) ve ağır metaller gibi serbest yüzen kirleticiler, onların özelliklerine yapışma eğilimindedir. yüzeyler.
Toronto Üniversitesi'nde ekoloji profesörü olan Chelsea Rochman, San Diego Körfezi'nde üç ay boyunca bazı plastik poşetlerin yapımında kullanılan öğütülmüş polietileni ıslattı. Daha sonra bu kontamine plastiği bir laboratuvar diyetiyle birlikte iki ay boyunca araştırma için yaygın olarak kullanılan küçük balık olan Japon medakalarına sundu. İşlenmiş plastiği yutan balıklar, işlenmemiş plastik tüketenlere göre daha fazla karaciğer hasarına maruz kaldı. (Karaciğerleri tehlikede olan balıklar ilaçları, böcek ilaçlarını ve diğer kirleticileri daha az metabolize edebilirler.) Başka bir deney, küçük polistiren parçalarına (yemek kaplarının malzemesi) maruz kalan istiridyelerin daha az yumurta ve daha az hareketli sperm ürettiğini gösterdi.
Plastiklerin zarar verdiği tatlı su ve deniz organizmalarının listesi yüzlerce türe kadar uzanır.
ayrıştırmak zor Mikroplastiklerin deniz ürünlerinin bireysel tüketicileri olarak bizi etkileyip etkilemediği, çünkü soluduğumuz havadan içtiğimiz musluk ve şişelenmiş suya, yediğimiz yiyeceğe ve giydiğimiz giysilere kadar bu malzemeye batmış durumdayız. Ayrıca, plastik bir şey değildir. Pek çok biçimde gelir ve çevrelerine sızabilen pigmentler, ultraviyole stabilizatörleri, su iticiler, alev geciktiriciler, bisfenol A (BPA) gibi sertleştiriciler ve ftalat adı verilen yumuşatıcılar gibi çok çeşitli katkı maddeleri içerir.
Bu kimyasallardan bazıları endokrin bozucular olarak kabul edilir - normal hormon işlevine müdahale eden, hatta kilo alımına katkıda bulunan kimyasallar. Alev geciktiriciler, fetüslerde ve çocuklarda beyin gelişimini engelleyebilir, plastiklere yapışan diğer bileşikler kansere veya doğum kusurlarına neden olabilir. Toksikolojinin temel bir ilkesi, dozun zehri oluşturduğunu kabul eder, ancak bu kimyasalların çoğu - örneğin BPA ve yakın akrabaları - bazı hükümetlerin insanlar için güvenli olduğunu düşündüğü seviyelerde laboratuvar hayvanlarına zarar veriyor gibi görünüyor.
Deniz mikroplastiklerinin insan sağlığı üzerindeki etkilerini incelemek zordur, çünkü insanlardan deneyler için plastik yemeleri istenemez, çünkü plastikler ve katkı maddeleri fiziksel ve kimyasal bağlamlara bağlı olarak farklı davranır ve besin zinciri boyunca canlılar olarak özellikleri değişebilir. tüketir, metabolize eder veya salgılar. Gıda işlemenin veya pişirmenin plastiklerin sudaki organizmalardaki toksisitesini nasıl etkilediği veya ne düzeyde kontaminasyonun bize zarar verebileceği hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyoruz.
Plastiğin Okyanuslardaki Hayvanlar Üzerindeki Etkisini Gösteren Üzücü Görüntüler
Bu üzücü fotoğraflar, gezegenin okyanuslarını kasıp kavuran plastik krizin yıkıcı etkisini gözler önüne seriyor. Dünyanın dört bir yanındaki fotoğrafçılar tarafından çekilen görüntüler, balık ağlarına sıkışan kaplumbağalardan karınları enkazla dolu ölü balinalara kadar her şeyi gösteriyor.
Her yıl insanlık, Birleşmiş Milletler Çevre Programına göre dünya okyanuslarına giren yaklaşık sekiz milyon ton malzeme ile yaklaşık 300 milyon ton plastik üretiyor.
Bu enkaz akışı okyanus ortamını ve deniz yaşamını ciddi şekilde etkiler. Plastik parçalar sıklıkla çok çeşitli hayvanlar tarafından yutulur ve ya doğrudan, yiyecek sanılarak ya da dolaylı olarak av tüketimi yoluyla tüketilir.
Rhode Island Üniversitesi Deniz İşleri Bölümü'nden Elizabeth Mendenhall, "Plastik kirliliği hayvanların normal davranışlarını ve ekosistemlerin normal işlevlerini bozar" dedi. Haber Haftası.
"On yıllardır yutma ve [ağlarda veya hatlarda] dolaşma gibi sorunları biliyoruz. Plastikle bu tür etkileşimler, hayvanları boğarak veya boğarak veya açlıktan ölmelerine neden olarak öldürebilir, ancak plastikle karşılaşmanın kısa süreli etkileri de olabilir. ölüm, ağrı, daha düşük hayatta kalma oranları ve üreme canlılığının kaybı gibi" dedi.
Deniz kuşları, birçok balina gibi filtre besleyiciler ve deniz kaplumbağaları gibi canlılar gibi özellikle savunmasızdır. Biyolojik Çeşitlilik Merkezi'ne göre, her yıl yüz binlerce deniz kuşu plastik tüketiyor.
Arizona Eyalet Üniversitesi'nden Charles Rolsky, "Plastik madde boğulmaya neden olmazsa, sindirim sisteminin onu parçalayamaması, hayvanın beslenme arzusunu kaybettiği için aç kalmasına neden olabilir" dedi. Haber Haftası. "Deniz kaplumbağaları ve balinalar gibi türler için, plastik maddeler denizanası gibi av türleriyle morfolojik benzerlikler paylaşabilir ve sudaki plastik kokusunun balıklarda yiyecek arama davranışlarına neden olduğu bile bilinmektedir."
Dergide yayınlanan bir araştırma Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı 1962 ile 2012 yılları arasında bilimsel literatürde bildirilen 135 türün yüzde 60'ının bir noktada plastik yuttuğunu ve bunların ortalama yüzde 29'unun bağırsaklarında plastik bulunduğu tespit edildi. Ayrıca araştırmacılar, 2050 yılına kadar tüm deniz kuşu türlerinin yüzde 99'unun plastik yutacağını tahmin ediyor.
Dergide yayınlanan bir başka araştırma Bilimsel Raporlar, Dünyadaki tüm deniz kaplumbağalarının tahmini yarısının plastik yuttuğunu buldu.
Ancak, tek tek hayvanlar üzerindeki etkisinin yanı sıra, plastiğin ekosistemler üzerinde daha yaygın etkileri olabilir.
Mendenhall, "Plastik kalıntılar, mercanları boğarak ve sürterek mercan resiflerine zarar verebilir, bu da mercanların bağışıklık tepkilerini aşırı vergilendirerek zayıflatabilir. Plastik ayrıca mercanlar arasında hastalık için bir vektör olabilir." Dedi.
Önceki araştırmalar, plastiğin istilacı türleri okyanuslar boyunca taşıyabileceğini de göstermiştir. Bu arada, büyük ölçekte plastik alımı, okyanustaki besin akışlarını etkileyebilir; örneğin, içinde plastik bulunan dışkıların yüzmesi daha olası olabilir ve böylece besinlerin daha derine akmasını engelleyebilir" dedi.
Okyanustaki plastiği çevreleyen en büyük endişelerden biri, diklorodifeniltrikloroetan (DDT) ve polisiklik aromatik hidrokarbonlar gibi sudaki toksik maddeleri emebilmesidir.
Rensselaer Politeknik Enstitüsü'nden Richard Alan Gross, daha büyük deniz yırtıcıları birçok küçük canlıyı yiyecek ve bunların çoğu plastik tüketmiş olacak ve bu maddeler siz besin zincirinde yükseldikçe birikerek daha büyük hayvanlarda ve insanlar da dahil olmak üzere daha yüksek konsantrasyonlara yol açabilir, dedi. Haber Haftası.
"Ayrıca, gıda zincirinin plastik ve ilgili kirleticilerle kontaminasyonu, balık ve kabuklu deniz hayvanlarını ve avlarını, üreme başarılarında ve büyümelerinde azalma ile sonuçlanabilecek ölümcül ve ölümcül zarar riskine sokar ve bu da onların nüfusu" dedi.
Rolsky'ye göre, plastiklerin kendileri de yuttuktan sonra plastikleştirici adı verilen maddeleri potansiyel olarak serbest bırakabilir. Birçoğu hayvanlarda kanserle ilişkilendirilen bu kimyasal katkı maddeleri, plastik üretiminde kullanılmaktadır.
Plankton ve midye gibi daha küçük deniz canlılarının genellikle mikroplastik olarak bilinen ve 5 milimetreden daha kısa olan ve çapı 5 milimetreden daha az olan küçük plastik parçaları tükettiklerini biliyoruz.
Bununla birlikte, mikroplastik tüketmenin deniz hayvanlarının davranışı ve fizyolojisi üzerindeki etkisini ve ayrıca deniz ürünleri yiyen insanlar için besin zincirinin daha yukarısındaki potansiyel sağlık risklerini anlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır. Yine de bu alandaki bilgi eksikliğimiz bu maddelerin insanlar için zararlı olmadığı anlamına gelmemelidir.
Rolsky, "Deniz organizmaları plastik tüketiyor ve tehlikeli seviyelerde kirleticileri destekliyorsa, plastiklerin insan sağlığı için de bir tehdit olduğunu söylemek doğru olur." Dedi. "İnsan tüketimi için tasarlanmış istiridye gibi çift kabuklularda plastik lifler bulundu.
"Midenin de yendiği deniz ürünleri tüketimi en büyük tehdit olmaya devam ediyor&mdash, ancak deniz organizmalarının dokularının plastik yutma yoluyla taşınan kirleticileri içermesi tamamen mümkündür. Kaplumbağalar gibi kalın yağ katmanlarına sahip uzun ömürlü türler, tehlikeli seviyelerde yağda çözünen kirleticiler içerir."
Rolsky'nin Arizona Eyaletindeki bir meslektaşı olan Rolf Halden, mikroplastiklerin başka sağlık riskleri oluşturabileceğini de kaydetti.
"Mikroplastiklerin keşfedilmemiş bir yönü, insan vücudundaki yabancı, biyolojik olarak parçalanamayan nesnelerin iltihaplanmaya yol açtığını bilmemizdir" dedi. Haber Haftası. "İltihap, kanserin habercisidir. Otopsiler, kanser kurbanlarında plastik parçacıkların varlığını göstermiştir. Bu, plastiklerin kansere neden olduğu anlamına gelmez, ancak artık kaçınılmaz olan plastik kirliliğinin hem fizyolojimiz üzerindeki etkisini incelememiz gerekir. ve yaşam beklentisi. Bu alandaki araştırmalar henüz emekleme aşamasındadır."
Mikroplastiklerin iki ana kaynağı vardır. Birincil mikroplastikler, üretildiklerinde boyutu 5 milimetreden küçük olanlardır. Bunlar, hayatımızdaki hemen hemen tüm plastik maddelerin, giysilerdeki mikrofiberlerin ve kozmetik ürünlerde kullanılan mikro boncukların temelini oluşturan ham plastik reçinenin küçük tanecikleri ve küçük tanecikleri şeklini alabilir.
İkincil mikroplastikler ise, daha büyük plastik parçalarının, güneş ışığının ve fiziksel aşınmanın etkileri nedeniyle çevrede bozunması ve giderek daha küçük parçalara ayrılmasıyla ortaya çıkar.
Mikroplastikler deniz ortamında yaygındır. Küçük boyutları nedeniyle takip edilmeleri zor olsa da, dergide yayınlanan bir 2015 çalışması Çevre Araştırma Mektupları, okyanusta biriken mikroplastik parçacıkların 15 ila 15 trilyon arasında herhangi bir yerde olabileceğini öne sürdü.
Okyanuslardaki plastik atıkların ve mikroplastiklerin çoğunluğu&mdashyaklaşık yüzde 80'i ve nehirler yoluyla denize boşaltıldığı karadan kaynaklanmaktadır. Gross'a göre sorunun büyük bir kısmı yetersiz atık yönetimi.
"Örneğin, mevcut olmayan atık toplama nedeniyle çöpler, bu plastik kalıntıları denize taşıyan nehirlere giren sokaklarda kanalizasyona akıyor" dedi. "Diğer giriş yolları, doğrudan su yollarına veya yakınlarına yasa dışı boşaltma, depolama sahalarına üfleme, inşaat, imalat, çiftçilik, çamaşır yıkama gibi faaliyetler sırasında ve atık su arıtma tesisleri aracılığıyla plastiklerin kazara ve kaçınılmaz olarak boşaltılmasıdır."
Plastik döküntülerin diğer yüzde 20'si, eğlence amaçlı etkinlikler ve örneğin motorlu tekneler, yelkencilik, kumsallarda bırakılan plastikler ve balık balıkçılığı ve su çiftçiliği dahil olmak üzere denizcilik faaliyetleri yoluyla deniz ekosistemlerine giriyor.
"Okyanustaki plastiğin çoğu Güneydoğu Asya'dan gelse de, ABD ve AB üyeleri gibi gelişmiş ülkeler çöplerimizin ve 'geri dönüştürülebilir' maddelerin çoğunu bu ülkelere ihraç ediyor ve ürünlerin çoğu çok uluslu şirketler tarafından üretiliyor, bu yüzden bu zor. belki de suç atmak anlamsızdır," dedi Mendenhall.
Deniz yüzeyinde (veya yüzeye yakın), plaj çökellerinde ve deniz tabanında hangi oranlarda plastik bulunduğu hakkında fazla bir şey bilmiyoruz. Bununla birlikte, açık olan şu ki, plastik atıklar akıntılar ve hava koşulları ile uzaklara ve geniş yerlere taşınabiliyor ve okyanusun dibi ve Kuzey Kutup dairesi gibi gezegendeki en uzak yerlere bile ulaşabiliyor. Plastik ayrıca, dünyanın ana okyanus girdaplarında ve dönen okyanus akıntılarının devasa sistemlerinde de birikir.
Beş ana subtropikal girdaptan biri şu anda o kadar kirli ki, Hawaii ve California arasında yer alan büyük plastik çöp bölgesi ve mdasha Büyük Pasifik Çöp Yaması olarak adlandırıldı. Bazı tahminler, Fransa'nın iki katı, hatta belki de daha büyük olabileceğini öne sürüyor. Bununla birlikte, kısmen büyük kısmının mikroplastiklerden oluştuğu düşünüldüğü için boyutunu ölçmek zordur.
Çevresel kaygıların yanı sıra, okyanustaki plastik atıkların da önemli ekonomik sonuçları var.Plaj temizliği, turizm kayıpları ve balıkçılık ve su ürünleri endüstrilerine verilen zararlar hesaba katıldığında plastik kirliliğinin her yıl küresel ekonomiye milyonlara mal olduğu düşünülüyor.
Rolsky, "Deniz ürünleri endüstrisi dünya çapında 12 milyar dolarlık bir pazar, birçok ülke ve topluluk yalnızca deniz ürünleri ihracatına güveniyor." Dedi. Plastik kirliliğinin bu kadar büyük bir pazarın bütünlüğünü tehdit etmesi, insan sağlığına yönelik tehdidin yanı sıra büyük bir ekonomik tehdidi temsil ediyor” dedi.
Küresel plastik üretiminin 2050 yılına kadar dört katına çıkacağı tahmin edilirken, okyanuslardaki atık miktarının sadece artması bekleniyor. Peki plastik krizinin üstesinden gelmek için ne yapılabilir?
Mendenhall, "Hükümet düzenlemesine ihtiyaç var ve bence işe yarayacak tek çözüm" dedi. “Mevcut uluslararası anlaşmalar uygulanmıyor çünkü yetersizler&mdash 168 ülkenin onayladığı Birleşmiş Milletler Deniz Hukuku Sözleşmesi, üyelerin 'deniz ortamının kirlenmesini önlemek, azaltmak ve kontrol altına almak için gerekli önlemleri almaları gerektiğine dair bir kurala sahiptir. ama bu kural tutarsız ve yetersiz bir şekilde takip ediliyor.Plastik endüstrisi, atılabilirlik, planlı eskitme ve müşterilerin satın almasını sağlayan diğer ürün özelliklerinden yararlanıyor."
Devam etti: "Tüketiciler, üreticiler tarafından yapılan seçimleri yönlendiriyor, ancak sadece bir dereceye kadar. Şu anda, isteseniz bile, çok fazla tek kullanımlık plastik satın almadan tipik bir Amerikan marketinde alışveriş yapmak imkansız. Ürün tasarımıyla ilgili hükümet düzenlemeleri çözümün kritik bir parçası. Ancak plastik endüstrisinin daha zararlı ürün hatlarını diğer dünya pazarlarına kaydırmasını önlemek için bu düzenlemelerin diğer ülkeler için uluslararası bir model olarak hizmet etmesi gerekiyor."
Rolsky, tek kullanımlık plastiklerle ve özellikle de plastik kirliliği salgınına önemli bir katkıda bulunduğunu söylediği ambalajlama amaçlı plastiklerle mücadele edilmesini tavsiye ediyor.
"Yarattığımız bu ve diğer plastiklerin miktarı her yıl artıyor gibi görünüyor" dedi. "Ayrıca, plastiklerin geri dönüştürülmesinde daha az verimli hale geldik, hatta şimdiye kadar üretilen tüm plastiğin yalnızca yüzde 9'unu geri dönüştürdüğümüz tahmin ediliyor. Çoğu zaman geri dönüştürülmüş plastikler daha düşük değere sahip ürünlere dönüştürülür, yani plastik su şişesinden plastik elyaflara dönüştürülür. aslında geri dönüştürülmek yerine geri dönüştürülür.
"Plastiklerin geri kalanı ya yakılıyor (yüzde 12) ya da bir çöp sahasına gönderiliyor (yüzde 79). Araştırmalar, çöplüklerin hem makro hem de mikro plastikleri çevreye sızdırdığını da gösterdiğinden, çöplüklerin hepsi son değil. "dedi. "Bunların birleşimi, mümkün olduğunda plastikten uzaklaşmamızı ve özellikle ekosistemler ve insan sağlığı yararına tek kullanımlık olmamızı ayrılmaz hale getiriyor."
Halden sözlerine şöyle devam etti: "Sahip olduğumuz bilgiler ışığında plastiğe, özellikle de ambalaj plastiklerine karşı duygusal tepkimizi değiştirmemiz gerekiyor. Kolaylık ve ihtiyaç malzemeleri değil, hayatımızdan ve seri üretimden yasaklamamız gereken başarısız malzemeler. hem ekolojik hem de insan sağlığını iyileştirmek."
Covering Climate Now, zamanımızın belirleyici hikayesine daha fazla ve daha iyi yer vermeyi taahhüt eden küresel bir gazetecilik girişimidir.
15-23 Eylül tarihleri arasında, Haber Haftası iklim hikayelerini vurgulamaya kendini adamış birkaç çıkış noktasından biridir. Hedef, 23 Eylül'deki Birleşmiş Milletler İklim Zirvesi'ne kadar iklim krizi ve etkilerinin kapsamını en üst düzeye çıkarmak. Sosyal medyadaki haberleri #coveringclimatenow hashtag'i ile takip edin.
Canlı Organizmaların Organik Evrimi | Biyoloji
Aşağıdaki noktalar, canlı organizmaların organik evrimine ilişkin dokuz kanıtı vurgulamaktadır. Kanıtlar şunlardır: 1. Biyo-Coğrafi 2. Morfolojik 3. Embriyolojik 4. Jeolojik 5. Taksonomik 6. Karşılaştırmalı Fizyoloji ve Biyokimya 7. Sitogenetik 8. Evcilleştirme 9. Spesifik Adaptasyonlar.
Kanıt # 1. Biyo-Coğrafi:
Biyocoğrafya ya da hayvanların ve bitkilerin dünya yüzeyindeki coğrafi ve sigrafik dağılımının incelenmesi, türlerin evrim süreciyle ortaya çıkma olasılıklarına biraz ışık tutar.
Coğrafi dağılım:
Hiçbir hayvan türü dünyanın tüm yüzeyinde tek tip bir dağılıma sahip değildir, her birinin sınırlı bir dağılım alanı veya alanı vardır. Her hayvan türü, hayatta kalabilecek sayıdan fazla yavru üretir. Tüm hayvanların hızlı çoğalma hızı, bireylerin sınırlarını genişletme eğiliminde oldukları nüfus baskısına neden olur.
Diğer birçok faktör (rekabet, düşmanlar, hastalık, olumsuz mevsimsel hava koşulları, yiyecek kıtlığı, mevcut barınakların azalması) da nüfusu azaltmaktadır. Hayvanların dünya yüzeyindeki dağılımı dinamiktir ve her zaman değişime tabidir. Dağılımı sınırlayan faktörler engeller olarak belirlenmiştir.
Yüksek ve utangaç dağ sıraları, kara kütlesi, büyük su kütleleri vb.
Sıcaklık, nem, güneş ışığı ve diğerleri.
(3) Biyolojik engeller:
Uygun gıdanın olmaması veya rakiplerin, düşmanların veya hastalıkların varlığı vb.
Her canlı türünün veya utangaçlığın, çevresindeki her etkene karşı bir tolerans sınırı vardır. Tolerans maksimum olabileceği gibi minimum da olabilir. Tolerans eşiğinin ötesinde bir ortamda bir faktörde meydana gelen değişiklikler, göç veya hayatta kalma veya ölüme neden olur. Değişen koşullarda hayatta kalabilen bireyler daha toleranslıdır, yani daha uygundur.
Bir türün dağılımındaki sınırlama, çoğunlukla birbirine bağlı olan ve Liebigs Minimum Yasasına tabi olan dış etkilerin toplamına bağlıdır (En az miktarda temel faktörün varlığı ile sınırlıdır).
dağılımını düzenleyen faktörler hayvanlar:
Çevresel değişiklikler bazen hayvan türlerini göç etmeye ya da yeni bölgelere dağılmaya zorlar. “eski ev” hayatta kalmaları için elverişsiz hale getirildi”. Ama onların yoluna çıkan çeşitli engeller vardır ve hayvanların dağılması bu engeller tarafından yönetilir.
Dağılmanın önündeki engeller:
Yüksek ve geniş dağ sıraları bariyer görevi görür ve birçok karasal hayvanın dağılımını sınırlar. Dağ sıraları, Avrupa ve Asya'da görüldüğü gibi ekvator ile paralel konumlanırsa etkili bir bariyer haline gelir. Sıradağlar kuzeye ve güneye doğru uzandığında, dağlık alan üzerindeki etkileri belirgin değildir.
Kuzey kesimde yaşayan hayvan türleri, güney kesimde yaşayanlardan belirgin bir şekilde farklıdır. Büyük Himalaya Sıradağları, sürekli karın sınırlarının ötesinde zirveleri ile dikkate değer bir fiziksel engeldir. Bariyerin güneyi, birçok yönden Afrika'nınkine benzeyen karakteristik tropikal hayvanlara sahip Hindistan'ın sıcak ve nemli ovalarıdır.
Bariyerin kuzeyinde, sıcaklık ve nem koşulları tamamen farklıdır ve sonuç olarak bölgede yaşayan hayvanlar, güneydeki benzerlerinden tamamen farklıdır ve neredeyse Avrupa'dakilere benzer. Amerika Birleşik Devletleri'nin batı kesimindeki dağ sıraları, hayvan dağılımı üzerinde dolaylı bir etkiye sahiptir.
Bariyerin batı tarafında, Pasifik okyanusundan gelen nem yüklü rüzgarlar daha yüksek yönlere saptı ve yağmur şeklinde yoğunlaştı. Bariyeri geçtikten sonra rüzgarlar nemsiz hale gelir ve kuru ovalar da dahil olmak üzere çöle kadar dağın doğusunda kuraklık hüküm sürer. Dağ silsilesinin iki tarafındaki farklı iklim koşulları, bitki örtüsünün büyümesini etkiler.
Bitki örtüsünün doğası, otçul hayvanlar üzerinde doğrudan ve etoburlar üzerinde dolaylı olarak etki gösterir. Dağ sıraları, hayvanların dağılımını büyük ölçüde yöneten yağış ve sıcaklıktaki değişikliklere neden olur. Kuzey Amerika'daki Meksika Platosu, etkili ve önemli bir topografik engeldir.
Büyük su kütleleri, donmadıkları zaman, susup uçma gücüne sahip formlar (kuşlar, yarasalar, uçan lemur vb.) dışındaki karasal omurgalılar için bariyer oluşturur. Bir grup hayvanın bariyerleri, diğerleri için otoyol haline gelir.
Geniş su kütleleri, karasal omurgalılar için ayrılmaz engeller iken, birincil ve ikincil uyarlanmış su ve utangaç hayvanlar için karayollarıdır. Büyük tuzlu su kütleleri, yalnızca tatlı ve utangaç su balıkları için etkili bir bariyerdir.
Bazı tuzlu su balıkları (Somon, Mersin balığı, Shad vb.) üreme amacıyla her yıl (anadromous migra­tion) tatlı suya göç ederler. Aynı amaçla tatlı sudan tuzlu suya geçen yılan balıklarında (katadrom göçü) ters göç gerçekleşir. Tuzlu su, modern amfibiler için, özellikle larva formları için en etkili bariyeri oluşturmaktadır.
Başta timsahlar ve deniz kaplumbağaları olmak üzere birçok sürüngen için denizler hareket etmelerine engel değildir. Deniz yılanlarından kaçan birçok yılan, genellikle büyük tuzlu su kütlelerini geçemez. Uçamayan kuşlar (Devekuşu, Rhea, Cassowary vb.) okyanuslar arası göçlerden men edilmiştir. Deniz suyunun safsızlığı ve tuzluluk eksikliği, deniz omurgasızlarının dağılmasına engel teşkil eder.
Su kütleleri gibi kara kütleleri de deniz hayvanları için etkili bariyerler oluşturur. Massachusetts Körfezi'nin soğuk sularını denizden ayıran Cape Cod bunun tipik bir örneğidir. Panama Kıstağı, bir başka kara bariyeri örneğidir. Bir kalıntı deniz olan Hazar, denizden kara bariyeri ile ayrılmayan birçok deniz omurgalısını (fok, yunus balığı) barındırır.
Deniz omurgalılarının ataları, denizle açık iletişim olduğu zaman ona girdiler. Hazar, iletişimin kesilmesiyle coğrafi olarak denizden izole oldu. Nikaragua Gölü, ataları denizle iletişim halindeyken içine sinmiş olan bir Köpek Balığı türünü barındırır.
Isı ve nem derecesi, hayvanların dağılımını etkiler. Sıcaklık, soğuk ve utangaç hayvanların dağılımı için sınırlayıcı bir faktör olarak işlev görür. Amfibiler ve re­ptiles, tropik ve ılıman bölgelerde oldukça bol olup, kutuplara doğru giderek azalmaktadır.
Nem eksikliği, çöle uyum sağlayan ve utangaç formlar dışında hayvanlara engel teşkil eden çöl koşullarına yol açabilir. Aşırı nem, bu yaşam koşullarına adapte olmayan hayvanlar için geçilmez hale gelen bir bataklık durumu yaratır.
3. Biyolojik engeller:
Gıda kaynakları hayvanların dağılımını sınırlar. Hayvanlar, yemek için vegetaya doğrudan veya dolaylı olarak ihtiyaç duyarlar. Bitki örtüsünün büyümesi büyük ölçüde sıcaklık dereceleri, nem, güneş ve gölge ışığı vb. gibi iklim faktörlerine bağlıdır.
Ormanın yoğun büyümesi, büyük karasal hayvanları içine giremez hale getirir. Ağaçların olmaması primatların dağılımını sınırlar. Arboreal primatlar güvenlik, yiyecek ve üreme için ağaçlara ihtiyaç duyar. Yiyeceklerin yanı sıra, kom&uyucuların, düşmanların ve hastalıkların varlığı, hayvanların yayılmasını sınırlayan etkili biyolojik engellerdir.
dağılma araçları:
Etkili engellere rağmen, hayvanların dağılması için sayısız göç yolları vardır.
Dağılma yöntemleri şunlardır:
Bazı kıtalar, farklı kıtaların faunalarının karışmasının gerçekleştiği zamanlarda kara köprüleriyle birbirine bağlanmıştır. Panama köprüsü, en azından geç Eosen dönemine kadar Kuzey ve Güney Amerika arasında bir kara bağlantısıydı. Bu bağlantı varken, kıtalar arasında faunaların serbest göçü gerçekleşti. Kara köprüsü, Panama Kıstağı'nın şimdi bulunduğu konumla işaretlenmiştir.
Doğal sallar ve drift ahşap. Pek çok karasal hayvan, kasıtlı veya kazara, su üzerinde seyahat etmelerine yardımcı olan sürüklenen materyallere sığındı. Doğal sallar, hayvanların dağılmasında güçlü bir faktördür. Yeniden & küçültme ve genişleme faktörleri eşit kalırsa, her türün kapladığı alan değişmeden kalacaktır.
2. Süreksiz dağılım:
Dünyanın her bölgesinin kendi hayvan ve bitki kotası vardır. Dünyanın farklı bölgelerinde çeşitli or&uşaklık biçimleri yaşar. Ancak belirli merkezler doktrini kavramı, belirli bir türün belirli bir yerde ortaya çıktığını ve daha sonra orijin merkezinden farklı bölgelere göç ettiğini ortaya koymaktadır. Hayvanların saçılma hareketleri, belirli bir alandaki aşırı üretim ve aşırı kalabalıktan kaynaklanmaktadır.
Coğrafi dağılım, belirli bir türün veya yakın benzer türlerin, bazı & utangaç zaman, göç gücüyle dünyanın farklı bölgelerine geniş ölçüde ayrıldığını gösterir. Farklı bölgelere göç ettikten sonra engellerle ayrılırlar ve bu bölgelerde hakim olan jeolojik veya iklimsel farklılıklar nedeniyle farklılaşırlar.
Bir zamanlar birbirine benzeyen ve aynı atadan gelen hayvanlar, yıllar içinde, birbirinden oldukça farklı iklim ve yaşam koşullarına sahip iki bölgede yaşamaktan kesinlikle farklı hale gelirler.
Bir grubun temsilcileri, birbirinden çok farklı ve ayrı iki yerde yaşayabilir. İyi bir örnek deve ailesidir. Gerçek develerden oluşan grubun bir kolu Orta Asya ve Arabistan'da bulunurken, ailenin diğer kolu Güney Amerika'da yaşayan çok daha küçük ve zarif ve utangaç Lama ve Alpaka tarafından temsil edilmektedir. Deve ailesinin bu iki kolu birbiriyle yakından ilişkili formlardır.
Bu gerçek hem anatomik hem de serolojik ve shycal çalışmalarla test edilmektedir. Nasıl bu kadar utangaç oldular? Paleontolojik araştırmalar, develerin ilk olarak Kuzey Amerika'da ortaya çıktıklarını ve daha sonra tarih öncesi günlerde Amerika'yı Asya'ya bağlayan bir kara köprüsü üzerinden Asya'ya göç ettiklerini ortaya koymaktadır. Filler Hindistan ve Afrika'da bulunur. Hint filleri oradan biraz farklıdır.
Afrikalı kardeşler. Büyük Britanya ve Yeni Zelanda hemen hemen benzer iklim koşullarına sahiptir, ancak bu iki bölgede yaşayan canlı formları birbirinden oldukça farklıdır.
Uzaydaki dağılımsal anormallikler, günümüz hayvanlarının ortak bir ataya sahip olduğunu ve göç gücünün orijinal yuvalarından ayrılmalarını sağladığını oldukça değerli kılıyor. Çok farklı bölgelere göç ettikten sonra, hayvanların geri gelmeleri fiziksel veya biyolojik engellerle engellenir.
Bu şekilde izole edilen hayvanlar, önceden var olan çevresel koşullarla başa çıkmak için yapısal ve işlevsel değişikliklere uğradılar ve buna göre adapte oldular. Engelleri aşmayı başaran hayvanlar tamamen değişmiş ve yeni türlere dönüşmüştür.
Ada faunası da bu tür dağıtım etkilerine dair ikna edici kanıtlar sunar. Çöllerde yaşayan hayvanlar, en yakın anakaradan belirgin bir sapma gösterirler ve yerler arasındaki mesafe ne kadar büyükse, farklılıkların derecesi de o kadar yüksek olur.
Galapagos adaları örnek olarak gösterilebilir. Bu adalar grubu, Amerika kıyılarından yaklaşık 500 mil uzakta bulunmaktadır. Bu adalarda bulunan hayvanlar ya anakaradan göç etmiş ya da oraya hava yoluyla üflenmiş ya da oraya sürüklenmiş olabilir.
Adalar ne kadar eskiyse, farklılıkların dereceleri de o kadar büyük olur. Tüm bu gerçekler göz önüne alındığında, hayvanların ata formları anakaradan adalara göç etmiş ve bu izole bölgelere ulaştıktan sonra yavaş yavaş yeni türlere dönüşmüştür.
Hayvanların coğrafi dağılımına dair kümülatif deliller, bizi, canlılarda veya utangaçlıklarda evrimsel değişikliklerden başka bir şey olmayan kesin bir değişikliğin gözlemlendiğine dair makul bir yoruma götürür.
4. Biyo-coğrafi alemler:
Ulusları birbirinden ayıran bilindik siyasi sınırların yanı sıra, yerkürenin kara kütlelerini farklı yaşam alanlarına bölmek için dikkate değer bir girişimde bulunulmuştur. Bu tür yaşam alemleri, içerdiği faunanın dağılımı ve benzerliği ve utangaçlığı veya benzerliği ile karakterize edilir. Birçok işçi tarafından çeşitli planlar yapılmıştır. Bu planların birçok benzerliği vardır, ancak bazı küçük ayrıntılarda farklılık gösterir.
Varyasyonlar, hayvan sakinlerinin belirleyici olarak seçilmesinden kaynaklanmaktadır. Dünyayı farklı zoolojik alanlara bölmeye yönelik ilk ciddi girişim, kuşların dağılımına dayanıyordu. Bu şema, kuş gibi serseri ve engellere meydan okuyan canlıların belirleyici olarak kullanılması nedeniyle ciddi itirazlarla karşı karşıya kaldı.
Dünya yüzeyinin farklı zoolojik alanlara bölünmesine ilişkin son şema, esas olarak memelilerin dağılımına dayanmaktadır. Memelilerin belirleyici olarak kullanılmasının birçok avantajı vardır, çünkü sıcakkanlı olduklarından çok çeşitli habitatları işgal edebilirler ve son olarak en son evrimleşmiş hayvan grubudurlar ve orijin merkezinden yayılmak için nispeten daha az zamanları vardır.
Çoğu doğa bilimciye göre (Sclater, 1958 Huxley, 1868 Wallace, 1876), kürenin kara yüzeyi, sırayla alt-bölgelere bölünmüş olan altı ana alana bölünmüştür (Şekil 1.1). Dünyanın kara yüzeyi Nearctic, Neotropical, Palearctic, Etiyopya, Doğu ve Avustralya alemlerine ayrılmıştır.
Bu bölge, Kuzey Amerika'nın tamamını, Grönland ile birlikte Kuzey'in tüm adalarını Maxican Platosu'nun kenarına kadar içerir.
Aşağıdaki alt bölgelere sahiptir:
Yakın bölge, Opossum, Racoon, Blue Jay, Türkiye akbabaları, Çıngıraklı yılanlar, Axolotl, Necturus, Amia calva vb. gibi karakteristik faunaya sahiptir.
Bu bölge Orta Amerika'yı, Maxican Platosu'nun güneyinde, tüm Güney Amerika'yı ve Antiller'i veya Batı Hint adalarını barındırır.
Aşağıdaki alt bölgelere sahiptir:
Neotropik alemler aşağıdaki karakteristik faunaya sahiptir. Prehensile kuyruklu maymunlar (cebidae), Marmoset, Chinchil­las, Lama, Rhea, Dev Kaplumbağa, Lepidosiren, Vampir yarasaları vb.
Bu bölge, Afganistan ve İran'ın kuzey hattının güneyinde kalan kısım, Himalaya Dağı ve Çin'deki Nanling silsilesi dışında tüm Avrasya kıtasını kapsar. Afrika, kuzey
Sibirya'nın kuzeyindeki Sahra, İzlanda, Spitzbergen, Arktik adaları bu aleme dahildir.
Bu bölge aşağıdaki alt bölgelere sahiptir:
Karakteristik fauna olarak Köstebek, Koyun ve Keçi, Dormice, Rheasant, Robin, Magpie vardır.
8. Etiyopya bölgesi:
Bu bölge, Yengeç Dönencesi'nin güneyindeki Afrika ve Arabistan'ı içerir, ancak bazı yetkililer onu kuzeye Atlas Dağı'na kadar genişletir. Madagaskar ve diğer küçük bitişik adalar da bu alana girer.
Aşağıdaki alt bölgelere sahiptir:
Tanısal fauna Gorilla, Chim­panzee, Babunlar, Zebra, Sekreter kuş, Protopterus, Zürafa, Aslan ve Hippopotomus'tur.
Bu bölge, Asya'nın güney kıyısını, Basra Körfezi'nin doğusunu, Hindistan'ın tüm yarımadasını, Çin'in Nan-ling Sıradağları'nın (Malezya) güneyinde kalan kısmını içerir. Sumatra, Bor­neo, Java, Celebes ve Filipinler adaları da bu bölgeye dahildir.
Bu yeniden&uyumu aşağıdaki alt bölgelere ayrılmıştır.
Bu bölge ılıman ve ılıman iklim koşullarına sahiptir. Zengin biyotik faunaya sahip ormanların bereketli büyümesi bu bölgeyi karakterize eder.
Karakteristik hayvanlar şunlardır: Balıklar: siluridler, notopteridler, anabantidler, siprinoidler, vb. İlkel balıklar yoktur. Amfibiler: Caecilians, rachophorias, ağaç kurbağaları ve kara kurbağaları, birkaç urodeles. Rep­tiles: engerekler, deniz yılanları, pitonlar, Crocodylus, Gavialis, kertenkeleler, iguanalar, vb. Kuşlar: kral kargalar, güneş kuşları, yoldan geçenler, ağaçkakanlar, guguk kuşları, yalıçapkınları, güvercinler, güvercinler, kümes hayvanları, tavus kuşu vb. Memeliler: fareler, “uçan tilkiler”, eski dünya maymunları, kediler, köpekler, ayılar, filler, gergedanlar, kemirgenler, orangutan, gibonlar, tarsierler vb.
Hindistan alt bölgesi, Himalyan yamaçlarından Comorin Burnu'na kadar uzanan tüm Hint yarımadasını içerir. Seylan alt bölgesi, Srilanka adasını, Çin'in Çinhindi alt bölgesi şirket ve şirketlerini, Palaearktik sınırının güneyinde, Burma, Tayland, Andaman adası, Formosa, Haiaan vb.
Endonezya alt bölgesi, Malaya Yarımadası'nı ve Malaya Takımadaları adalarını (Borneo, Java, Sumatra, Nicobar, vb.) kapsar.
Bu bölge Avustralya, Yeni Gine, Tazmanya, Yeni Zelanda ve Pasifik'in okyanus adalarını içerir. Avustralya bölgesi hem tropik hem de sıcak iklimlerle karakterizedir. Bu bölgenin iç kesimleri çöllerin olduğu kurak iklimlere sahiptir. Hayvanlar ve bitkiler, dünyanın diğer kıtalarından izole olmaları nedeniyle tuhaftır. Memeliler arasında tüm monotrem ve mar­supial familyaları bulunur.
Onlar predo­minant memeli faunasıdır. Aşağıdaki alt bölgelere ayrılmıştır: (1) Avusturya-Malaya, (2) Avustralya, (3) Polinezya ve (4) Yeni Zelanda. Aşağıdaki ani­maller, Dingo, Papağanlar, Neoceratodus, vb. karakteristik faunadır.
Yeni Zelanda, Sphenodon ve Kivi'yi barındırır. Avusturya-Malaya alt bölgesi, Malaya Takımadaları adalarından (Aru, Mysol, Waigion ve Mollucas, Yeni Gine ve Solomon adaları) oluşur. Bereketli orman, aşırı nem ve istikrarlı yüksek sıcaklık ve yapı bu alt bölgenin karakteristik özellikleridir.
Bu alt bölgenin kendine özgü hayvanları şunlardır: Dendrolagus, Petaurus, para­dise kuşları, cassowaries, ağaç kurbağaları, dar ağızlı kara kurbağaları, Dasyureres (yerli kedi), Gouaidae (taçlı güvercinler), bal yiyiciler vb. Avustralya alt bölgesi, Avustralya anakarasını ve Tazmanya'yı içerir. Wom­bats, Duckbilld ornitorenk, Marsupial moller tuhaf hayvanlardan bazılarıdır.
Polinezya alt bölgesi, Polinezya ve Sandrich adalarını (Fiji, Caroline, So­ciety, Yeni Kaledonya, Yeni Hebridler, vb.) içerir. Diş gagalı güvercinler tuhaf faunal formlardır. Yeni Zelanda alt bölgesi, Yeni Zelanda, Auckland Adası, Campbell Adası, Norfolk Adası, Macquarie Adaları, vb.'yi içerir. Sphenodon, Liopelma, ty­pical ve serbest kuyruklu yarasalar, tuhaf hayvan formlarından bazılarıdır.
Res­petive faunasının benzerlikleri nedeniyle, Nearktik ve Palearktik bölgeler, Holarktik bölge olarak gruplandırılmıştır. Lydekker (1896), tüm karasal yüzeyin üç ana bölüme ayrılmasını önermiştir.
Ona göre Nearktik, Palearktik, Etiyopya ve Doğu bölgeleri tek bir bölge altında toplanmıştır: Arktogaeik bölge veya Kuzey ülkesi. Neotropik, Neogaeic olarak bilinir ve Avustralya bölgesi, Şekil 1.2'de gösterildiği gibi Notogaeic bölgesi olarak adlandırılır.
Altı biyo-coğrafi veya zoocoğrafik bölge birbirinden neredeyse aşılmaz engellerle ayrılmıştır. Nearktik ve Palearktik bölgeler, Atlantik ve Pasifik okyanusları ile ayrılır. Etiyopya bölgesi Palearktik bölgeden geniş Sahra çölü ile ayrılır. Doğu bölgesi, Himala­yas ve Nan-Lings sıradağları tarafından Palearktik'ten ayrılır.
Güney Amerika ve Kuzey Amerika şu anda Panama Kıstağı tarafından birbirine bağlanıyor, ancak jeolojik dönemlerde bu bağlantı sular altında kaldı. Sonuç olarak, Güney Amerika kara kütlelerinden tamamen izole edildi. Bazen bir bölgede hüküm süren fiziksel koşullar, bir diğerininkine çok benzer olabilir. Güney Amerika ve Afrika benzer fizyografya ve iklime sahiptir.
Bu iki bölgede, bir zamanlar dünya çapındaki grupların yaşayan kalıntılarını yeniden temsil eden birkaç ortak organizma vardır. Dipnoanların günümüzdeki dağılımı da aynı gerçeği ortaya koymaktadır. Afrika cinsi (Protopterus) ve Güney Amerika cinsi (Lepidosiren) aynı aileye aitken, Avustralya cinsi (Neoceratodus) başka bir aileye yerleştirilir.
Dipnoanların hayatta kalan&uyanık cinslerinin dağılımına bakıldığında, dünyanın bu üç kıtasının okyanus bariyerleriyle ayrılmış olmasına rağmen özel bir ilişkisi olduğu açıktır. Bu, fosil dipnoanların bir zamanlar dünya çapında bir dağılıma sahip olduğu gerçeğiyle doğrulanır.
Hayvanların dünya yüzeyindeki coğrafi dağılımı, her bir hayvan grubunun dünyanın merkezi bölgelerinden birinde ortaya çıktığını ve daha sonra ekolojik engellerle ayrılmış farklı bölgelere yerleşmek üzere yayıldığını varsayarsak kolayca anlaşılabilir.
Merkez bölgeden uzaklaşma, hayvanların çeşitli koşullara uyum sağlamasına neden olur. Bu fenomen, evrimin ana temasını ifade eder.
Kanıt # 2. Morfolojik:
Morfoloji, canlı organizmaların form ve yapı ve yapıları ile ilgilenen özel bir biyo&shiloji dalıdır. Omurgalıların vücutlarının morfolojik incelenmesi, farklı yapıların temel bir plan üzerine inşa edildiği gerçeğini ortaya koymaktadır. Bazı formlarda karşılaşılan küçük farklılıklar, farklı yaşam tarzlarına uyum sağlamanın etkisidir.
Omurgalılar detaylı olarak incelendiğinde balıktan insana yapılarda var olan çarpıcı bir benzerlik görülmektedir. Bilim adamları terimi icat etti “homoloji” Yapıdaki benzerliği ifade etmek.
Morfolojik kanıtlar aşağıdaki başlıklar altında tartışılabilir:
Omurgalılarda farklı yapı ve yapıların karşılaştırmalı çalışması:
Farklı omurgalılardaki organ sistemlerinin ve sistemlerinin karşılaştırmalı bir incelemesi, bunların aynı yapısal plan üzerine inşa edildiğini ve aynı zamanda karmaşıklıkların kademeli olarak çiçeklendiğini gösterir. Omurgalıların karşılaştırmalı anatomisinden organik evrime delil teşkil eden pek çok örnek vardır.
Tüm omurgalılardaki vertebral kolon, her bir somitteki dört mezodermal kütleden kaynaklanır. Vertebral kolon, her birinin kendi merkezi, nöral arkı, nöral kanalı, nöral omurgası, enine süreçleri ve birleştirici pro­cess'leri olan omurgalılardan oluşur.
Omurgalı dizisindeki kalp, aynı hikayeyi tekrarlar (Şekil 1.3). Balıkların iki odacıklı kalbi, habitat değişikliğine tepki olarak amfibilerde üç odacıklı hale gelir.
Ana amaç, oksijenli ve oksijensiz kanın karışmasını önlemektir. Sürüngenlerde kalp de üç odacıklıdır, ancak ventrikül, eksik ve tam olmayan bir ortanca dikey bölümle tam olarak ikiye bölünmüştür. Timsahlarda kalp neredeyse dört odacıklı ve titrektir. Ancak kuşlarda ve memelilerde kalp tamamen dört odacıklıdır ve oksijenli ve oksijensiz kan tamamen ayrıdır.
Farklı omurgalılardaki aort kemerleri de aynı hikayeyi anlatır. Tüm omurgalılarda, yetişkin kemerleri altı embriyonik kemerden gelişir. Farklı ve utangaç omurgalılardaki (Şekil 1.4) varyasyon ve modifikasyon, solunum sistemi ve kalbin uzmanlaşmasından kaynaklanmaktadır. Farklı omurgalılardaki beyin de aynı gerçeği sağlar.
Balıktan memeliye beyin beş alt bölüme sahiptir ve özellikle serebral hemisferlerin ve serebellumun gelişiminde ve utangaçlığında ilerleyici evrim ve sinerji değişiklikleri gösterir (Şekil 1.5). Diğer homolog yapılar da aynı hikayeyi anlatır. Örneğin omurgalılardaki ön ayakları ele alalım.
Ön uzuvların temel kısmı kemik yapısıdır. Balıklar dışındaki tüm omurlarda ve ön ayakların üst kısmına humerus denir. Humerus omuz kuşağına bağlıdır. Humerusun altında yarıçap ve ulna bulunur.
Radius ve ulnayı karpal kemikler, metakarplar ve falankslar takip eder. Omurgalıların karşılık gelen yapısı ile karşılaştırma yapılırsa, seri boyunca çarpıcı bir benzerlik vardır.
Ana kemik elemanlar, ayırma için karşılaştırılabilir bölümlerdir. Değişiklikler, çeşitli yaşam tarzlarına uyumdan kaynaklanmaktadır (Şekil 1.6). Kuşlarda ön ayaklar uçmak için kanatlara dönüştürülür. Atlarda, uzuvlar büyük ve kemikli bir uyum gösterir. Balinalarda, ön ayaklar suda yüzmek için kürek benzeri paletlere dönüştürülür.
İnsanda, ön ayaklar doğada beşgen şeklindedir ve nesneleri kavramak ve manipülasyon için uyarlanmıştır. Ancak bahsi geçen uzuv türlerinin iskelet mimarisi incelendiğinde, bunların temelde aynı kemik unsurlardan oluştuğu ve benzer temel plan üzerine inşa edildiği anlaşılmaktadır. Arka uzuvlar da aynı gerçeği ortaya koyar ve ön ayaklara göre hafif bir sapma gösterir.
Yukarıda tartışılan herhangi bir belirli sistemin incelenmesi, belirli bir sistemin sınıftan sınıfa değiştirilen bir prototipe dayandığını gösterecektir.
Körelmiş organlar, tam olarak oluştuğuna ve çalıştığına inanılan organların işe yaramaz ilkel kalıntılarıdır. Bu yapılar sahiplerine yararsızdır, ancak çok benzer ve diğer formların faydalı organlarına karşılık gelir. Hayvanlar aleminde körelmiş organların çok sayıda örneği bulunur. Grönland balinasında, arka uzuvların hiçbir faydası olmadı ve düşük oldu.
Bugün vücut üzerinde bile çıkıntı yapmayan kemikli rem­nantlarla temsil edilmektedirler (Şekil 1.7). Mühürde, arka uzuvlar, verimli ve güçlü bir itici organ oluşturmak için kaudal apendiks ile birleştirilir.
Piton, ventral pullar arasında arka uzuvların izlerine sahiptir. Pratik olarak tüm omurlarda gözün iç köşesinde bir zarın kalıntıları (nikti­tating membran) bulunur. Bu zar rahattır ve kuşlarda mükemmel şekilde işlevseldir.
Kivi ve Devekuşu gibi bazı koşan ve titreyen kuşlarda büyük ölçüde küçülen kanatlar da körelmiş yapılara örnektir. İnsan vücudunda bir dizi körelmiş organ vardır (Şekil 1.8). İnsanda kulak kepçesinin hareketine ilişkin kaslar küçük ve işe yaramazdır. İnsanda çekumdaki vermiform apendiks, körelmiş organın tipik bir örneğidir.
Ek, diğer primatlarda iyi gelişmiştir, ancak insanda atalardan gelen dejeneratif bir miras olarak kalır. Weidersheim, insanda 100 kadar körelmiş organ kaydetmiştir. Yirmi yaş dişleri veya üçüncü azı dişleri, insanın körelmiş kaudal omurları (3-5 adet) tipik örneklerden bazılarıdır.
Alanın sınırlandırılması, organizmalardaki körelmiş organlar hakkında kapsamlı bir araştırma yapılmasına izin vermeyecektir. Gerçekten hareketsizdirler ve vücudunda geçmişin simgelerini taşımayan bir organizma neredeyse yoktur. İnsanlarda bu körelmiş organlar enfeksiyonun kökleridir, çünkü bunlar abortif ve daha az vasküler yapı ve yapılardır.
Bu işe yaramaz yapıları açıklamak son derece zordur, ancak bazı uzak ata formlarının tam olarak oluşturulmuş işlevsel organlarının kalıntılarını temsil ettiklerini varsayabiliriz.
Hayvanlar aleminde yapılan bir araştırma, evrim dizisindeki boşluğu dolduran belirli ara formların varlığını ortaya koymaktadır. Monotremcs, bugün gördüğümüz gibi, memeli ve sürüngen yapılarının karışımına sahiptir. Anatomik organizasyonlarında aslında %50 memeli ve %50 sürüngendirler.
Monotremler, sürüngenleri memelilere bağlayan bir ara köprü oluşturur. Yakın ilişkili grupları birbirine bağlayan ara formların, mevcut formların önceden var olan formlardan daha düşük organizasyonda evrimleşmesi gerçeğinden dolayı mevcut oldukları oldukça açıktır. Ancak ara ve utangaç formlar, canlı formlar arasında çok nadirdir. Bunun nedeni, bu tür formların genellikle zayıf olmaları ve çoğu zaman hayatta kalamaması olabilir.
Paleontoloji, çok sayıda fosil ara form ortaya çıkarır, yani. Archaeopteryx, sürüngenleri kuşlara bağlayan Theriodonts, sürüngenleri memelilere bağlayan. Yaşayan temsilciler arasında Peripatus örneği de verilebilir. Analidler ile eklembacaklılar ve eklembacaklılar arasında anatomik olarak adeta bir ara­mediate evresi oluşturur.
Kümülatif morfolojik delil kaynakları, evrimin nihai delili olarak kabul edilemez, ancak yapıların temel ve temel benzerliklerinin varlığı, doğal olarak, evrimin gerçekleştiğinin göstergesidir. Homolog organlar, hayvanlar aleminde var olan yapısal ilişkinin kanıtı olarak yorumlanabilir.
Kanıt # 3. Embriyolojik:
Embriyoloji, bir organizmanın erken gelişimi ve gelişimi ile ilgilenir ve ayrıca bir organizmada döllenmeden doğuma veya yumurtadan çıkmaya kadar meydana gelen değişikliklerle de ilgilidir. Embriyolojik kanıtın önemi, daha yüksek formların embriyogeninin, atalarının ve utangaçlarının ırksal tarihini yeniden özetlediği veya Ontogeny'nin soyoluşu özetlediği gerçeğine dayanır.
Bu özetleme kavramı, evrim teorisine büyük destek vermiş ve evrime dolaylı deliller sunmuştur. Evrim bir gerçek olarak alınırsa, embriyolojik kanıtlar çok basit ve anlaşılır görünmektedir.
Özetleme teorisi:
Farklı organizmaların, özellikle de farklı omurgalıların yaşam öykülerinde yakın bir benzerlik ve utangaçlığın olduğu ünlü bir gerçektir. Bir bireyin gelişimi, nihailiğe kök salmış evrimin ilk yaratılmışlarına genel uygunluklar sergiler.
Bu özetleme fikri ilk olarak Embriyologların zihninde yer etmiş ve bilim adamlarının zihninde bir kargaşa ve evrim tarihinde bir çağ yaratmıştır. Bu özetleme fikri birçok yönden eleştirildi, ancak yine de bir süreç olarak evrim tartışmasında önemli bir yer tutuyor.
Özetlemenin anlamı:
Embriyolar un­dergo gelişimi ve ataları evrim geçirmiştir. Biyolojide özetleme, bir bireyin gelişim evrelerinin (üzerine&uygarlık) ırk sonrası tarihi (fizyojeni) kısaltılmış ve/veya hızlanmış bir şekilde tekrarladığı varsayımına dayalı olarak embriyoloji ve evrim arasında var olan bir ilişki&uşaklık olarak kabul edilebilir.
Kısacası, ontogeny, filogeninin kısa bir yeniden ve özetidir veya ontogeny, filogeniyi tekrarlar.
İlk günlerden beri erkekler, ontogeniyi filogeni ile ilişkilendirmeye çalıştılar. Özetleme kavramının kendisi, pek çok yolculuktan, zorluklardan ve zorluklardan sonra ifadesini bulur. Biyolojinin tarihi şahsiyetleri tarafından desteklenen bir dizi fikrin harika bir karışımı. Yunan embriyologları, daha yüksek hayvanların embriyolarının alt formların embriyolarına benzediği gerçeğini ortaya koydular.
Aristoteles, “varlık skalasını” derinleştirdi ve canlılık temelinde memelileri hayvan toplumunun zirvesine yerleştirdi. Mecket vurguladı “paralellik” daha yüksek formların embriyoları ile daha düşük formların yetişkin aşamaları arasında. Von Baer, Mecket'in paralellik fikrine itiraz etti ve onun görüşlerine daha fazla ağırlık verdi.
Embriyolojik çalışmalarının sonuçlarını dört noktada ifade etmiştir:
(1) Ontogeny sırasında, genel karakterler ve utangaçlar, özel karakterden önce ortaya çıkar.
(2) Daha genelleştirilmiş karakterlerden daha az genelleştirilmiş ve son olarak özelleştirilmiş karakterler geliştirilir.
(3) Gelişimle birlikte, bir hayvan yavaş yavaş diğer hayvanların formlarından ayrılır.
(4) Bir hayvanın gelişimindeki genç aşamalar, ölçekte daha düşük olan diğer hayvanların yetişkin aşamalarına tam olarak benzemez, ancak onların genç aşamalarına benzer.
Müller, özetleme kavramından hareketle evrimin iki şekilde gerçekleşebileceğini savundu:
(i) Gelişim sırasında ataların yolundan saparak ve
(ii) Geliştirme sonunda yeni aşamaların eklenmesiyle.
Ancak, özetleme kavramının telaffuz edilmesinin asıl itibarı, “Biyogenetik yasasını” veya “Recapi­tulation teorisini” ortaya koyan Alman bilim adamı Ernst Hacckel'e aittir. Haeckel, özetleme kavramını sağlam bir temele yerleştirdi.
Haeckel'in özetleme teorisi:
Haeckel'in dehasının kıvılcımı, embriyolojinin & lt4k'ünü aydınlatmıştı. Özetleme teorisi, milyarlarca yıl boyunca meydana gelen tüm filogenetik süreçlerin, bireysel bir gelişim dizisinde bulunan kısa farklılaşma sürecinde birlikte iç içe geçtiğini gösterir. Haeckel'in özetleme teorisini özetlemek gerekirse, ontogeninin filo­geny'nin bir özeti olarak yoğunlaştığı söylenebilir.
Teorisinin iki yönü vardır:
(i) Onto­genesis, filogene­sis'in tekrarıdır ve
(ii) Filogenez, ontogenezin mekanik nedenidir.
Bir embriyolog için, farklı omurgalıların gelişen embriyoları arasındaki çarpıcı benzerlik iyi bilinen bir gerçektir (Şekil 1.9.). Haeckel, her hayvanın yumurtadan ergine kadar olan süreçte, ait olduğu türün evrimsel tarihini yansıtan bir dizi aşamadan geçtiğini varsaydı.
Şekil 1.10, kurbağanın ontogenetik ve filogenetik ilişkisi arasındaki ilişkiyi ilişkilendirir. Memeli embriyosundaki solungaç yarıklarının önceden & utangaçlığı, Waddington'ın dediği gibi, memelilerin atalarının ve utangaçlarının balık olduğu zamanlardan kalma bir "akşama" durumu olabilir. Embriyonik tarih, sadece evrimin gerçekleri hakkında değil, aynı zamanda bir türün genel seyri hakkında da kesin bilgiler verir.
Özetleme teorisini destekleyen kanıtlar:
Haeckel ve birçok embriyolog, özetleme teorisini destekleyen birçok kanıt ortaya koymuştur.
(1) Gelişimin erken aşamalarında farklı omurgalıların embriyoları arasında yakın benzerliklerin varlığı.
(2) Omurgalı dizisindeki kalp, ortak temel plan üzerine kuruludur. Alıcı kısımlar ve iletici kısımlar olmak üzere iki kısımdan oluşur. Alıcı kısımlar kulak kepçesi ve sinüs venozusundan, iletici kısımlar ven­tricle ve konus arteriyozustan oluşur.
(3) Tüm omurgalıların embriyo ve ürkek evrelerinde arter yayları birbirine benzer. Tüm omurgalı embriyolarında altı çift arteriyel kemer bulunur.
(4) Tüm omurgalı em­bryo'larda solungaç yarıklarının varlığı.
(5) Omurgalılarda sinir sistemi, dorsal ektodermin katlanmasından kaynaklanır.
(6) Neredeyse tüm kabuklular nauplius aşamasından geçer.
(7) Kurbağa iribaş larvası balığa benzer.
(8) Mollusca ve annclida Trochophore aşamasından geçer.
(9) İnsan bebeklerinde (Lanugo) saçların örtülmesi.
(10) Bazı yaşayan geyiklerin boynuzları fosil formlarına benzer.
(11) Çoğu zaman kuyruk insanda önceden & utangaçtır.
(12) Daha yüksek verte­bratlarda böbreğin ontogene­tic gelişiminde Pro-, Meso- ve Metanephros tipleri birbirini takip eder.
(13) Hemen hemen tüm koelenteratlar ‘planula’ larvasına sahiptir.
(14) Omurga, farklı omurgalılarda aynı kaynaktan ve benzer dalgada gelişir.
Haeckel, daha sonraki atalara ait formların anatomik yapısı konusunda o kadar net değildi. Teorisinin önemli bir kısmı, gelişimdeki atasal ve uyarlanabilir karakterler arasındaki ayrıma yöneliktir. Bu nedenle Haec­kel, zorlukları açıklamak ve özetleme fikrini güçlendirmek için bazı terminolojiler kullandı.
Bunlar: Palingenesis. Ataların ve utangaçların karakterleri kalıtımla korunduğunda ve kişinin gelişimi sırasında sadık bir şekilde özetlendiğinde. Ver­tebrate embriyolarda solungaç yarıklarının varlığı bir palingenez olgusudur. kaenogenez. Yeni uyarlamalar olan karakterler. Gelişmekte olan bir hayvanın genç evreleri, hiçbir yetişkin atada sahip olamayacağı belirli yapılar sunar.
Görünüşleri, ikincil adaptasyonun sonucudur. Fetal membranlar, caenogenesis örnekleri olarak gösterilebilir. Trakigenez. Embriyonik hayatta hızlanan ve kalabalıklaşan ve geri çekilen karakterler. Lifiogenez. Geliştirmede bazı aşamalar atlandığında. Bradygenesis. Geliştirme sırasında bazı aşamalar uzatıldığında.
Haeckel'in özetleme teorisini destekleyenler:
Haeckel'in özetleme konusundaki görüşünü doğrulamak için, farklı köşelerden çok sayıda işçi, görüşleri ileterek dünyayı ikna etmeye çalıştı. Weismann, ontogeninin, aşamalarının yoğunlaşmasıyla filo­geny'den ortaya çıktığını söyledi.
Mac-brid, bir bireyin gelişiminin larva evresinin, ait olduğu sapın yetişkininin eski bir durumunu temsil ettiğini savundu. Graham Kerr, omurgalıların larvalarının ortak ve fiziksel tipten çok az farklı olduğunu savunmuştur. Agassiz, mevcut ekinoidin gelişim evrelerinin fosil cinsleriyle paralellik gösterdiğini gözlemledi.
Özetleme teorisinin esasları:
Haeckel tarafından özetleme teorisinin kurulmasından sonra, özetleme fikri işçilerin çoğu tarafından kolaylıkla kabul edildi. Ancak son zamanlarda özetleme fikri değiştirildi ve doğru yorumlandı. Nasılsa evrimi bir süreç olarak açıklarken Haeckel'in özetleme teorisi tartışılmalıdır. Bu teori büyük bir tarihsel öneme sahiptir ve tanımlayıcı embriyolojinin temelini oluşturur.
Teori, evrimin embriyolojik kanıtlarına en güçlü desteği vermektedir. Rekapitülasyon teorisi, Saculina, Ascidia ve birçok parazit kopepod gibi diğer kanıtlar bilinmediğinde, doğru sistem ve şematik pozisyonu belirlemeye yardımcı olur.
Özetleme teorisinin dezavantajları:
Özetleme teorisi, embriyo­logy'nin ilerlemesi için bir kütük ve utangaç blok haline geldi. Her çalışan, embriyolojinin gerçekleri hakkında bulduğu her neyse, bunu özetlemenin ışığına odaklamaya çalıştı. Ama Spemann'ın örgütleyici eyleminin keşfi ve Holtfreter'in dışlanması, yeniden kapitülasyonun muhafazakarlığına korkunç bir darbe indirdi ve eski deneysel embriyolojinin yolunu açtı.
Özetleme teorisine karşı kanıtlar:
(1) Omurgalı serilerinde timus bezi:
Özetleme teorisine göre benzer yapılar da aynı şekilde gelişmelidir. Ancak Salmo'da timus bezi ektoderm ve endodermden gelişir. Talpa'da ektodermden gelişir ve insanda endodermden gelişir. Bu nedenle omurgalılarda timus bezinin gelişim ve gelişimindeki farklılıklar özetleme kavramına aykırıdır.
(2) Diş ve dil ilişkisi:
İnsan hariç hemen hemen tüm omurgalılarda dişler dilden önce gelişir, ancak insanda önce dil gelişir ve sonra dişler gelir. Bu, özetlemenin bir sapması durumudur.
(3) Mikrop tabakaları ve güçleri:
Haeckel, ektoderm, mezoderm ve endodermin, tüm omurgalılarda benzer farklılaşmanın aynı şekilde meydana geldiği üç temel germ tabakası olduğunu kabul etti. Ancak modern deneysel embriyologlar, germ katmanlarının katılığı kavramını değiştirdiler.
(a) Civciv gelişimi üzerindeki X-ışını ışınlama deneyleri, girişim nedeniyle embriyonun farklılaşmasının bozulmasını veya durduğunu gösterir.
(b) Embriyolardaki trans&shiplantasyon deneyleri, normal farklılaşma yoluna meydan okuyabilir. Gözün kuyrukta olduğu trans&shiplantasyon deneyi bu örneklerden bazılarıdır. Weiss embriyonun boyun bölgesinde greftleme ile bir kuyruk oluşturmuştur.
(c) Civciv embriyosunun in vitro kültüründe şeker yoksa, abortif bir şekilde gelişir.
(d) Holtfreter'in ünlü ekzo-­gastrulasyon deneyi, morfogenetik hareketin yönünün tersine döndüğü tipik bir sapma örneğidir.
(e) MgCl uygulanarak gözler orta pozisyona geliştirilebilir.2 balıkların embriyonik durumunda.
(4) Çoğu omurgalıda nöral tüp, dorsal kenarları birleşerek bir tüp oluşturan bir oluk olarak oluşturulur. Ama Petromyzon'da, Lepidosiren'de, teleost'ta vb., sonradan oyulan katı bir çubuk olarak ortaya çıkar.
(5) Daha yüksek omurga ve shybratların embriyosunda pro-, mcso- ve metanephros'un art arda ortaya çıkışı, bir özetleme durumu değildir. Waddington, deneysel yollarla pronefrozun mezonefroz gelişimi için gerekli uyarıyı verdiğini, benzer şekilde mezonefrozun da metanefroz gelişimi için gerekli uyarıyı sağladığını göstermiştir.
(6) Cetacca, iyi gelişmiş arka uzuvlara sahip olan ancak embriyolarında hiçbir arka uzuv izi bulunmayan atalardan kaynaklanır.
Özetleme teorisi eleştirildi. Haeckel'in özetlenmesinin anlamı çeşitli şekillerde saldırıya uğradı ve modern Biyologlar orijinal kavramı değiştirdiler. W. His, özetleme teorisine meydan okuyan ilk kişiydi.
Gelişmekte olan ve utangaç hayvanlar, ait oldukları sınıf, takım, cins, tür ve cinsiyete ait özelliklerin yanı sıra bireysel özellikleri de erken evrelerde taşırlar. F. R. Lillie ayrıca, yalnızca nihai sonucun değil, ontogeny'nin tüm aşamalarının evrimleşmede değiştirildiğine de dikkat çekti.
Roux, teoriyi tamamen reddetmiş ve belirli bir germ alanından farklı yapıların ortaya çıktığı mekanik süreci çıkarmıştır. Garstrang yeni bir yorum yaptı ve zigotların filitik ardışık çizgisinin yetişkin dizileriyle aşağı yukarı paralel çalıştığını ve ontogeny'nin filogeniyi özetlemediğini kabul etti.
Ontogeny, onun dediği gibi, selefinin modifikasyonlarıdır ve sınırlı bir anlamda bir hayvanın ontogenisi, en iyi onun soyoluşunun bir özeti olarak kabul edilebilir. Kurbağa iribaşının varlığı, yetişkin bir balık-atasının bir modifikasyonu değil, atasal balığın şüphesiz sahip olduğu larvanın bir modifikasyonudur.
Özetleme teorisinin mevcut durumu:
Şu anda özetleme teorisi artık doğru kabul edilmemektedir. Farklı embriyolarda kuşkusuz çarpıcı benzerlikler vardır, ancak bu Haeckel'in görselleştirdiği gibi filogenetik aşamaların tekrarı durumu değildir.
Ontogenetik gelişimde var olan paralelliklerin çoğu, en iyi şekilde yetişkinlerin değil, embriyoların karakterlerinin yansıması olarak kabul edilebilir. Haeckel'in özetleme teorisinin pratik desteği olmayan teorik bir açıklama olduğu söylenebilir.
Körelmiş yapıların varlığı, filogeninin gerçekleşmesi değildir. Deneysel embriyologlar bu fikri tamamen reddettiler. “ontogeny, filo­geny'yi tekrarlar”. Uygun deneysel çalışmalarla, J. Needham kitabında “Biyokimya ve Morfogenez” özetlemeyi bir yasa olarak değil, bir olgu olarak görmüştür.
Özgün anlamıyla özetleme teorisi savunulamazdır ve embriyolarla pek çok ilgisi vardır, ancak ondan çıkarılacak çok az şey vardır.
Filogeni ve ontogeni arasındaki ilişki, iki süreç arasındaki ilişkinin herhangi bir kurala uymadığını düşünen birçok Rus bilim adamı tarafından açıklanmıştır. Aralarında var olan ilişkiyi ve utangaçlığı açıklamak için çeşitli terimler üretmişlerdir.
Gelişim, son ırk ontogenetik aşamasına kadar ırksal kalıbı takip ettiğinde. Buna yeni erginlerin oluşması için yeni evreler eklenir.
Ontogenetik gelişme ve gelişme, ırksal kalıptan sapar, böylece özetleme olmaz.
Organizmanın ontogenisi, belirli bir aşamaya kadar ataların gelişim yolunu takip eder ve daha sonra yeni bir çizgi boyunca sapar.
Irksal ontogeny'nin son aşamaları atlandığında.
Ontogenetik gelişim sırasında, ırksal ontogeninin ara aşamaları bırakılır, böylece daha sonraki özellikler ve çekingenler, ontogenezde, ara ırksal atalarda ve utangaçlarda olduğundan daha erken ortaya çıkar.
Embriyoloji biliminin uzun bir geçmişi vardır, sayfalarının çoğu yırtılmış ve diğerleri kaybolmuştur. Haeckel, esrarengiz çabalarıyla o eski tarihe bazı sayfalar eklemeye çalıştı. Ancak deneysel embriyolojinin muhteşem ilerlemesi ve utangaçlığı, Haeckel'in özetleme kavramının bel kemiğini kırdı. Ancak, Haeckel'in embriyolojinin gelişiminin temellerini dolaylı olarak attığını kabul etmek gerekir.
Günümüzde onun orijinal fikri böyle alınmamakta, köhneleştirilmektedir. Embriyonik gelişim epigenetik bir fenomen olduğundan, embriyolar arasında yüzeysel benzerlikler olması muhtemeldir.
Haeckel'in recapitula­tion teorisi, bireysel gelişim aşamalarının (ontogeny) olsa olsa, filogenetik aşamaları değil, ırksal formların (filo­geny) onto­genetik aşamalarını tekrarlayabileceği şeklinde yorumlanabilir.
Kanıt # 4. Jeolojik:
Jeoloji bilimi, evrimleşme sürecini anlamada pek çok ipucu verir. Jeolojinin en büyük desteği sağlayan en önemli dalı fosillerle ilgilenen Paleontoloji'dir (Gr. palaios=antik). Bu özel bilim dalı Jeoloji ile Zooloji arasında bağlantı kurar.
Çeşitli fosillerin yaşını belirlemek için jeolojik zaman ölçeğinin tahmini gereklidir. Jeolojik zamanı tahmin etmek için çeşitli yöntemler vardır.
Sedimantasyon hızı tekniği:
Tortul kayaçlar, aşınmış malzeme ve diğer çökeltilerin çökmesi ile oluşur. Sedimanter kayaçların oluşum zamanı ve hızı pre­sent'ta oldukça iyi bilinmektedir. Jeologlar, sedimantasyon hızlarının az çok sabit olduğu ve fosil içeren tortul kaya yatakları incelenerek tabakaların yaşının tahmin edilebileceği görüşündedirler.
Ancak bu yöntem doğru olarak kabul edilmez, çünkü sedimantasyon oranları her zaman tekdüze değildir.
Dünyadan ısı yayılımı:
Fizikçiler, dünyadan gelen ısı radyasyonundan dünyanın yaşını tahmin ettiler. Dünyanın bir zamanlar erimiş bir kütle olduğu ve daha sonra bugünkü durumuna soğuduğu varsayılmaktadır.
“Radyoaktif saatler”—fosillerin yaşını belirlemek için:
Bilim adamları, radyoaktif elementlerin düzenli oranlarda bozunarak ‘radyo­aktif saatleri’ oluşturmasından hareketle fosil yataklarının yaşını belirlerler. Birkaç ‘radyo­aktif saat’ vardır. Bunlar: uranyum-kurşun ‘clock’, karbon ‘clock’ potasyum ve argon ‘clocks’, vb.
Jeolojik katmanların yaşını tahmin etmenin en doğru yöntemi, radyoaktif element olan uranyumun (uranyum-238) sabit bir oranda kararlı kurşuna (kurşun-206) parçalanması ilkesinden gelir. Böyle bir doğal parçalanma yoluyla uranyumun yüzde birinin 66.000.000 yılda parçalandığı hesaplanmıştır.
Belirli bir tabakadaki uranyum ve kurşun ağırlıklarını karşılaştırarak, tabakaların gerçek yaşı daha doğru bir şekilde belirlenebilir ve kısaltılabilir.
Uranyum kurşun yönteminin çok doğru olduğu kanıtlanmıştır, ancak uranyum çok nadirdir. Böylece uranyum dışındaki diğer radyoaktif elementleri kullanarak tarihleme tekniği daha inandırıcı hale geliyor. En yaygın olarak kullanılan yöntem radyokarbon (karbon-14) yöntemidir. Karbon tüm orgazmlar tarafından kullanılır.
Organizmalar tarafından kullanılan toplam karbon miktarının sabit ve önemsiz bir miktarı radyoaktiftir. 5,760 yılda belirli bir miktarda radyo­aktif karbonun ağırlığının %50'sini kaybettiği bilinmektedir.
Ne yazık ki 40.000 yıldan daha eski malzemeler radyokarbon tekniği ile belirlenemez. Ancak bu yöntem, son fosillerin yaşını belirlemek için oldukça doğrudur. Fosil formlarda radyoaktif karbon miktarı tahmin edilebilir ve taze formlarda bulunan miktarla karşılaştırılarak belirli bir test parçasının yaşı belirlenebilir ve kısaltılabilir.
Çok yakın zamanda fosillerin tarihlendirilmesi potasyum ve argon izotoplarına dayanmaktadır.
Fosiller, evrim sürecini anlamanın ve anlamanın temelini oluşturur:
Jeolojinin paleontolojik yönlerinin katkısı olmasa bile, yaşamın sürekli değişen değişkenlikleri eksiktir. Dünyanın katmanlarındaki gömülü hayvanlar ve bitkiler, bize organik evrim ilkelerine en güçlü desteği veriyor. Desteğin tek temeli fosillerdir - doğanın heiroglifleri.
Yeryüzünün sayfalarında yer alan yok olmuş türler, organik evrimin belgesel kanıtlarını sunmakta ve biyolojik tarihin dilinin yazıldığı alfa­betleri sağlamaktadır. Doğa, bu kalıntıları, evrim­lution masalını taşımak için önceden saklamıştır. Onlar aslında evrimsel ilerleme yolundaki kilometre taşlarıdır.
Fosillerin incelenmesinin bu tarihi çok eski zamanlara kadar uzanmaktadır. Fosil, ilk olarak Sicilya'da bir Hippo fosilini toplayan ve bunu Tanrı'nın kalıntısı olarak kabul eden Empedokles tarafından keşfedildi. Aristoteles, fosil formları, inorganik malzemelerin organik yaşamın şeklini ve biçimini düzenleme girişiminin kanıtı olarak düşündü. Henrion (1718), fosilleri bitki ve hayvanların yaratılmasında arta kalan kalıplar ve kalıplar olarak kabul etti.
Leonardo da Vinci (1452-1519) fosilleri ilk olarak antik çağlardaki hayvan yaşamının kanıtları olarak kabul etmiştir. Georges Cuvier (1769-1832) fosiller üzerinde kapsamlı bir çalışma yaptı. 1800 yılında fosil fillerle ilgili bir hesap yayınladı ve fosillerin araştırılmasına yönelik yeni yaklaşıma ve onların evrim sürecini anlamadaki önemine çok katkıda bulundu.
Fosiller, yeryüzü katmanlarında doğal süreçlerle uzun zaman önce korunmuş organik yaşam kalıntılarıdır. Fosiller çeşitli şekillerdedir. Doğa, onları evrimin ipini taşımaktan korumak için birçok fizikokimyasal deney yapmıştır. Fosilleşmenin belli ön koşulları vardır. Fosilleşme çok yavaş ve kademeli bir süreçtir.
Fosilleşme, ancak canlı organizmaların oksitlenmeyi önlemek için atmosferik havanın etkisinden kaçmak ve diğer tahribatların üstesinden gelmek için derhal toprak altına gömülmesiyle mümkündür. Genellikle fosilin taşlaşma, dolayısıyla taşa dönüşme anlamına geldiği kabul edilir. Dört başlık altında toplanabilecek çeşitli fosil türleri kaydedilmiştir:
Taşlaşma veya psödomorf:
Bu formda özgün yapısal desen az çok korunmuştur ve mineralleşmeye uğramak zorundadır. Bu fosil kategorisinde genellikle hayvan vücudunun sert iskelet kısımları korunur. Taşlaşma, molekülün mol ve shycule için yer değiştirmesinin gerçekleştiği kademeli bir süreçtir.
Taşlaşmış fosiller sadece dış özelliklerini değil, aynı zamanda orijinal histolojik resmi de korur. Şekil 1.11, Trilobitlerin taşlaşmış fosillerini göstermektedir.
Bazı hayvanlar, doğası gereği, az ya da çok bozulmamış orijinal madde ile korunur. Birçok tarih öncesi hayvan ve hayvan, özellikle Sibirya'nın karlı yatağında, doğanın soğuk hava deposunda korunmaktadır. Kayda değer örnek, Sibirya'nın donmuş yatağında saklanan ve saklanan Mamuttur.
Benzer re­mains Alaska'da da keşfedilmiştir. Bazı hayvanlar, özellikle böcekler, çamların fosil reçinesi olan kristal berraklığında kehribar içinde korunur (Şekil 1.12). Eksüdasyon sırasında reçine, küçük böcekleri içine alacak şekilde yumuşaktır. Reçine sonradan sertleşir ve kehribar rengine dönüşür. Kehribar, en ufak bir yaralanmaya neden olmadan böceğin hassas kısmını korur.
Kalıplar tamam dökümler. Doğal kalıplar veya kalıplar, organizmayı çevreleyen çevredeki bölge sertleşip taşa dönüştüğünde oluşur. Bu şekilde çevrelenen organizma parçalanır ve ardından doğal süreçle ve ardından uzaklaştırılır. Çevreleyen taş, kaybolan organizmaların vücudunun kesin hatlarını veren bir boşluk bırakır. Bu fosil kategorisinde hiçbir iç yapı korunmamıştır.
Ayak izleri veya baskılar:
Birçok organizmanın ayak izlerinin veya diğer bölümlerinin izlenimi taş üzerinde korunur.
Fosilleşme, gömülü hayvanları içeren dünyanın bir bölümü doğal süreçlerle taşa dönüştürüldüğünde meydana gelir. Böyle bir oluşumda en eski katman en derin olmalı ve yeni oluşan katmanlar en üstte olacaktır.
Dünyanın katmanlarının bu orijinal yönelimi, doğal afet tarafından büyük ölçüde değişebilir ve utangaç olabilir, ancak katmanlara gömülü fosiller, katmanların tam yaşının belirlenmesine yardımcı olur. Çünkü fosillerin yanı sıra uranyum gibi kararlı kurşuna dönüşen bazı radyoaktif maddeler de mevcuttur.
Gerçek kalıntılar (buzdaki mamutlar ve kehribardaki böcekler gibi), küçük yeniden&yerleşmeler (taşlaşma), kaba yerdeğiştirmeler ve kalıplar (kalıplar ve kalıplar) ve izlenimler veya baskılar, organik evrimin doğrudan kanıtlarını verdi. Ayrıca organik evrime dolaylı deliller sunan birçok fosil bulunmaktadır.
Katılaşmış dışkı veya bunların dökümleri.
Tarih öncesi moda çakmaktaşı veya karınca tepeleri.
(C) Yuvalar, izler, yollar:
Canlı hayvanların yuvaları, izleri, izleri vb.
Grafit, çakmaktaşı, kireç ve çakıltaşı, kömür, petrol gibi organik kaynaklardan jeolojik oluşumlar.
Fosillerin kullanım alanları:
Fosiller, “yaratılışın milyonlarca madalyonu” analizine yardımcı olur
(1) Bitki ve hayvanların ırksal tarihi.
(2) Dünyanın geçmiş iklim koşulları ve
(3) Jeolojik zamanı ölçmek için.
Jeolojik zaman ölçeği:
Jeologlar, içerdiği fosillerle birlikte kayaları incelemeye dayanarak, dünyanın geçmiş tarihini birkaç döneme ayırdılar.
İnsanlık tarihi gibi, yeryüzünün tarihi de birkaç ana döneme ayrılmıştır. Dönemler dönemlere ayrılmıştır. Pe­riodlar dönemlere bölünmüştür (Şekil 1.13).
Jeolojik kronoloji:
Jeolojik tarihin tahayyül edilemez koridorlarına kadar, yaşam ipliği nesilden nesile sürekli değişen ama kopmayan bir şekilde geçmiştir.
Prekambriyen—jeolojinin en karanlık dönemi:
Arkeozoyik ve Proterozoik, dünya tarihinin bilinen ilk dönemleridir. Paleontoloji bu dönemlere elini sürmez. Doğanın yeni doğan yaşamı emzirdiği jeolojinin en karanlık dönemiydi.
Postkambriyen—jeoloji biliminin daha parlak dönemi:
Gerçek jeolojik dönem, gerçek fosillerin keşfedildiği Cam­brian'dan başlar. Vücudu mükemmel bir şekilde korunan ilk yaratık Trilobitlerinkiydi. Kambriyen döneminde hemen hemen tüm büyük omurgasızlar ve omurgasızlar evrimleşmiştir.Ordovisiyen'de Kafadanbacaklıların ilerici evrimi gözlemlendi ve ilk balık fosilleri de kaydedildi.
Devoniyen döneminde hayvanlar ilk olarak sudaki evden karaya geldi. Deniz suyunun tamamı aşırı nüfuslu hale geldi ve var olma mücadelesi vardı. Sudaki evi ilk terk eden ve karaya çıkan Scor­pions oldu. Bu sudan karaya bir transformasyondu ve ilk gelenler akrepler oldu. Bu dönemde balıkların daha fazla uzmanlaşması vardı.
Ichthyostega, amfi­bian atalarının anahtarına sahiptir. Bedensel çıkış tamamdı ama üreme sisteminde bir engel vardı.
Üreme amacıyla ilkel sudaki yuvaya geri dönmek zorunda kaldılar. Özel bir amfibi olan Karbonifer döneminde, Eryops, üreme fenomeninin ilk ayarlamasının gerçekleştiği yerde gelişti. Bu amfibiler çok duyarlı hale geldiler ve fizyolojik ayarlamaları olmadığı için bu dünyaya veda etmek zorunda kaldılar.
Ayakta kalabilen son amfibi Stymouria idi. Seymouria, evrimin yükünü taşıdı ve sürüngen evrim çizgisini verdi - Ldmnoscetis, sırasıyla iki çizgiye ayrıldı - Ophiacodont ve Sphenacodont.
Mesozoyik—eşsiz ve ilginç dönem:
Tüm dönem Sürüngenler Çağı olarak kabul edilir. Dalgalanan jeolojik koşullar vardı. Triyas kaplumbağalar, yılanlar ve Saltophosuchus çağıydı. Bu dönemde kuşların ve memelilerin de ilk belirtileri gözlemlendi. Saltophosuchus'tan “patlayıcı&uyanık evrim” meydana geldi ve Dinozorların iki kolu olan Saurischianlar ve Orinthcschians ortaya çıktı.
Ancak bu çağda jeolojik değişiklikler, çevre koşullarını elverişsiz ve çekingen ve devasa dinozorların devam etmesi için elverişsiz hale getirdi. Hüzünlü bir hikayeyi geride bırakarak dünyayı terk etmek zorunda kaldılar. Hayatın hakimiyetinin anahtarı bazı mütevazi yaratıklara düştü.
Boyutları küçük ama sahip oldukları benzersiz özelliklerle bir grup hayvanı, yani memelileri oluşturuyorlardı. Büyüklük ve utangaçlığın evrimle hiçbir ilgisi yoktur ama asıl önemli olan beyin yetisiydi.
Senozoik—memelilerin yaşı:
Cenozoik dönem, jeolojinin söyleyecek çok şeyi olduğu memeliler ve kuşlar çağıydı. At, deve ve fil fosil kalıntıları, jeolojik tarih boyunca yaşamın şaşmaz ve tereddütsüz dönüşümlerinin canlı örneklerini sunar.
Paleontolojik keşifler, evrimin en güçlü kanıtını sağlar. Yerkabuğundaki fosiller, hemen hemen her durumda, jeolojik zaman boyunca yaşamın ilerleyişinde bırakılan boşlukları doldurur. Paleontoloji, birçok ‘eksik halka’ Sürüngenlerle kuşları birbirine bağlayan en korkunç ara geçiş formu fosilleşmiş kuş Archaeopteiyx'tir.
Kuş gibi tüylü kanatları vardı ama sürüngen dişleri ve kertenkele benzeri kuyruğu vardı. Paleontoloji ayrıca birçok modern memeli formunun kökeninin ve evriminin tam tarihini kaydeder. Söz konusu hayvanların kapsamlı bir belgesel kaydı canlı bir şekilde reddedilmiştir. Yerkürenin katmanlarında gömülü bulunan fosillerin, organik evrim ilkelerine hayranlık uyandıran bir destek verdiğini belirtmek gerekir.
Evrimsel süreçlerin temel eğilimlerini anlamamıza yardımcı olur. Canlı orgazmlarının zaman içinde basitten karmaşığa doğru değiştiğine inandırır bizi. Bu ilerici eğilim, birbirini takip eden jeolojik katmanlarda fazlasıyla kaydedilmiştir.
Kanıt # 5. Taksonomik:
Hayvanların sınıflandırılması bilimi olan taksonomi, organik evrim lehine ikna edici kanıtlar sunar. Hayvanların modern sınıflandırma şeması, organizmalar arasındaki yapısal benzerliklere dayanır ve bu tür yapısal benzerlikler onların ilişkilerini de gösterir. Taksonomi alanında bir filum, ortak bir organizasyon planına sahip en büyük hayvan grubu olarak kabul edilir.
Filum üyelerinin ortak özelliklere sahip olması, hepsinin ortak bir ata soyundan evrimleştiği sonucuna varmayı makul kılmaktadır. Bu şekilde, Phylum Protozoa'dan başlayıp Phylum Ghordata'ya kadar uzanan karmaşıklıklarına göre filumları düzenlemek mümkündür.
Evrim çizgisinde kapatılmamış birçok boşluk vardır. Bu tür boşlukları eşleştirmek için hayvan formlarının geçmiş tarihine geri dönmemiz gerekebilir ve bilgilerin çoğu soyu tükenmiş formlar arasında gizli tutulur.
Mevcut hayvanlar, evrim ağacının yalnızca uç dallarını temsil eder. Uç dallar arasında bazen doğrudan bağlantı olmayabilir, ancak filogenetik ağacın kepeği ve gövdesini takip edersek filogenetik ilişki kurulabilir.
Farklı filumlar arasındaki karşılıklı ilişki, evrimdeki ilerleyici değişikliklere dair bir ipucu verir. Evrimin taksonomik kanıtı, orgazmlar arasındaki morfolojik ve fizyolojik benzerlikler üzerinde durmaktadır.
Kanıt # 6. Karşılaştırmalı Fizyoloji ve Biyokimya:
Evrim sürecinde yapı değişimine her zaman fizyolojik ve biyokimyasal değişimler eşlik eder. Evo&sylution temelde farklı biyokimyasal olayların bir toplamıdır. Tüm canlı orga ve şinizmler temelde tek bir madde üzerine kuruludur -türden türe biraz değişen protoplazma.
Protoplazmanın kimyasal bileşimi ve işlevleri, organik alanda birkaç istisna ile benzer şekilde tanımlanabilir. Bu etkileyici gerçek, köken topluluklarını güçlü bir şekilde göstermektedir.
Canlıların temel özellikleri oldukça sabit kalırken, varyasyon canlılar dünyasında son derece çeşitli biçimler üretmiştir. Kromozomların kimyası ve kalıtımın fiziksel temeli de aynı hikayeyi anlatır.
Tüm canlı hücrelerdeki kromozomlar, nükleik asitlerle kombinasyon halinde temel proteinlerden oluşur. Histon ve protamin, kromozomlarda bulunan en basit protein türleridir, ancak globulin ve diğer bazı proteinler de tanımlanır.
Nükleik asitler oldukça benzerdir. Nükleik asitler, esas olarak, nükleotid zincirlerini birbirine bağlayan baz çiftlerinin dizilişinde farklılık gösterir. Özelliklerin bağlı olduğu genlerin özgüllüğü, büyük ölçüde, nükleotidleri birleştiren baz çiftlerinin sıralı dizilişinden kaynaklanır. Protoplazmanınki gibi kromozomların yapısı da yaşamın temel birimlerinin genel tekdüzeliğini gösterir.
Canlı orgazmların evrimi üzerine yapılan bir araştırma, hayvan filumunun ilkel üyelerinin paleo­zoic denizlerde yaşadığını, karasal akrabalarının ise karasal koşullara adapte olduğunu ortaya koymaktadır. Fizyolojik olarak karasal omurlar ve melezler, suda yaşayan atalardan inişlerinin birçok karakteristik izini korumuşlardır. Hem suda hem de karada yaşayan hayvanlarda iyonik bileşim aşağı yukarı aynıdır.
Asalaklığın çekingen bir fenomen olduğu ve jeolojik zamanlara kadar uzandığı kaydedilmiştir. Para­sitlerin varlığı, her zaman omurgalı yaşamının genel modelinin bir parçası olmuştur. Parazitler, dolaylı ya da doğrudan evrime delil teşkil ederler. Bazı parazitlerin yalnızca birbirine çok benzeyen organizmalara saldırdığı kaydedilmiştir. Bu, vücut kimyasının tekdüzeliğini gösterir.
Sürüngenlerde, kuşlarda, böcek öldürücülerde, bazı primatlarda meydana gelen sıtma parazitleri, kökenlerinin rep­tillerden önce Mezozoik çağda olduğunu düşündürür. Kıl kurtları, amfibilerde, sürüngenlerde, bazı kemirgenlerde, primatlarda bulunur ve erken kökenlerini omurların ortaya çıktığı zaman gösterir.
Benzer şekilde, Güney Afrika Strutheo ve Güney Amerika Rhea gibi izole hayvanlarda ortaya çıkan Sklerostomlar, Tenyalar gibi parazitler, ortak bir kökene ve daha sonra farklılaşmalarına işaret eder.
Enzimlerin ve hormonların kimyasal bileşimi ve fizyolojik işlevleri yakından aynıdır. Protozoanlardan memelilere kadar protein parçalayıcı bir enzim olan tripshysin bulunur. Nişasta parçalayıcı enzim olan amilaz, süngerlerden insana kadar bulunur. Farklı memelilerdeki hormonlar temelde aynıdır. Diğer memelilerden elde edilen insülin, diyabetik insanlarda kullanılmaktadır.
Tiroid hormonu omurgalılarda benzerdir. Sığır tiroidi, insan tiroid eksikliklerinin tedavisi için biyokimyasal olarak kullanılır. Tiroid hormonu kurbağaların metamorfozunu düzenler. Tiroid bezleri cerrahi olarak çıkarılırsa metamorfoz durdurulur. Ancak insan tiroid dokusu ekstraktının bu tür kurbağalara verilmesi, eksikliği giderecek ve metamorfozu hızlandıracaktır.
Enzimlerin ve hormonların kimyası ve fizyolojik rolündeki benzerlik, omurgalılarda belirli bezlerin faaliyetlerini kontrol eden bazı özdeş genlerin bulunduğunu gösterir.
Kas kasılmasının kimyası, enerjiyi serbest bırakmak için kasılma sırasında ATP'nin (adenozin trifosfat) parçalanmasıyla ilgilidir. Enerji açısından zengin bir bileşik olan fosfat, ATP'nin yeniden sentezi için enerjiyi parçalar ve serbest bırakır. Fosfajen, omurgalıların kaslarında bulunan spesifik bir bileşiktir. Fosfajen, derisidikenlilerde ve hemikordatlarda önceden bulunur - bu, aralarındaki filogenetik ilişkiyi ve çekingenliği düşündüren bir gerçektir.
Vücut sıvısının, özellikle kanın kimyasal yapılarına göre farklı formlarda karşılaştırmalı olarak incelenmesi, farklı organizmalar arasında benzerlik olduğunu düşündürmektedir. Bir organizmanın kanına yabancı protein (antijen) verilirse, karşıt maddeler (antikor) üretilir.
Bu antijen-antikor reaksiyonu vücut sistemimizde çok önemlidir. Günümüzde belirli hastalıklara karşı bağışıklama, antikor pro­düksiyonuna neden olarak yapay olarak üretilebilmektedir. Bu tür antijen-antikor reaksiyonları oldukça spesifiktir. Bu antijen-antikor reaksiyonları, genetik ilişkiyi belirlemek için araçlar olarak kullanılır.
Bir hayvanın kanına karşı antikorların, yakın akraba formların kanıyla kuvvetli, uzak akraba formların kanıyla daha az kuvvetli reaksiyona girdiği görülmektedir. Serolojik testler, hayvanlar arasında doğal ilişkilerin kurulmasına yardımcı oldukları için taksonomide çok değerlidir.
Serolojik testler, canlı vücudun kendisini herhangi bir yabancı davetsiz misafire karşı korumak için sahip olduğu özelliğe bağlıdır. Bakterilerin ve virüslerin vücut sistemine girişi, antikor adı verilen savunma maddelerinin üretilmesiyle sonuçlanır.
Antikorların oluşumunu indükleyen protein yapısındaki bir madde, bir antijen olarak adlandırılır. Örneğin bir tavşana at kanı serumu aşılanırsa tavşan, atın serumuna karşı antikorlar oluşturacaktır.
Antikorlar protein maddeleridir ve antikor içeren seruma antiserum denir. Antiserum içeren bir tavşanın kan serumu çıkarılır ve at serumu ile karıştırılırsa, tavşan serumundaki antikorlar atınkiyle reaksiyona girerek beyaz bir çökelti oluşmasına neden olur.
Bu tür antikorlara presipitin denir ve bu serolojik testler presipitin testi olarak bilinir. Presipitin testleri son zamanlarda hayvanların evrimini incelemek için yaygın olarak kullanılmaktadır.
Serum proteinlerindeki benzerlik:
Evcil tavşanlar, eski ve deneysel antikor üreticileri olarak yaygın bir şekilde kullanılmıştır. İnsan serumunun tavşanların kanına aşılanması ve aşılanması, insan serumuna karşı antikorların ve antikorların oluşmasına neden olur. Tavşan antiserumu, insan serumuna karşı antikorlar içerecektir. Bir test tüpünde az miktarda antiserum insan serumu ile karıştırılırsa, beyaz bir çökelti oluşacak ve test tüpünün dibine çökecektir.
İnsan serumuna karşı antikor içeren antiserumun şempanze, babun ve köpek serumu ile üç ayrı test tüpünde karıştırılması şunları gösterir:
(i) Şempanze serumlu test tüpü, insan se­rum'ununkine benzer miktarda çökelti gösterir. Bu gerçek, şempanzenin serumu ile insanın se­rumunun kimyasal madde olarak tıpatıp aynı olduğunu gösterir.
(ii) Babun serumu içeren test tüpü, daha az miktarda çökelti oluşmasına neden olur. Bu sonuçlar babun serumunun birkaç protein içerdiğini gösteriyor.
insan serumundakilerle aynıdır, babun serumundaki proteinlerin büyük bir kısmı insan serumunda bulunanlardan farklıdır.
(iii) Dog se­rum belgelerini içeren test tüpü herhangi bir çökelti oluşturmaz. Bunun nedeni, köpek serumunun proteinlerinin hu­man serumunun proteinlerinden tamamen farklı olmasıdır, çünkü insan serumuna karşı oluşan antikorlar reaksiyona girememiştir.
Bazen anti&sherum çok güçlüyse küçük bir reaksiyon meydana gelebilir. Bunun nedeni, tüm meme­lian formlarının serum proteinlerinde bazı kimyasal benzerliklerin olmasıdır.
Yukarıda bahsedilen çökelti testleri, şempanze ve insan serumunun ayırt edilemez olduğunu göstermektedir. Bu benzerlik, şempanze ve insanın ortak bir atasından gelen kalıtımdan kaynaklanan kan proteinlerinin ortak kimyasal organizasyonundan kaynaklanmaktadır.
Babun serumu, şempanze ve şempanze serumundan daha az insan serumuna benzer. Bu, uzak geçmişte, muhtemelen oligosen döneminde, babun, eski dünya maymunları ve insanın ortak bir ataya sahip olduğu açıklanabilir.
Bu ortak atadan benzer tipte bir serum yapısını miras aldılar. Ortak ata stokundan sonraki evrimsel sapma, modelin değiştirilmesine yol açmıştır. İnsan ve şempanze, babun ve insandan daha yakın zamanda ortak bir ataya sahipti. Bu nedenle serolojik testler, insan ve şempanzedeki serum proteinlerinde babun ve insandan daha yakın benzerlik gösterir.
Serum yapısındaki benzerlik, evrimsel süreci açıklar ve serolojik testler, hayvanlar arasındaki filogenetik ilişkinin derecesini tespit etmek için bir cihaz sağlar. Serolojik testler, kimyasal benzerlik derecesinin her zaman filogenetik yeniden&kaynaşma derecesi ile orantılı olduğunu savunur. Yakın akraba hayvanlarda benzer serum proteinleri bulunurken, uzaktan yeniden&sillenmiş formlar daha az benzer olan serum proteinlerine sahiptir.
Kanıt # 7. Sitogenetik:
Organizmalar arasındaki benzerlikler ve farklılıklar, genetik yapılarındaki benzerlik ve farklılıklara bağlıdır. Gen düzeyinde çeşitli ilişki türleri ortaya çıkar. Drosophila üzerinde yapılan sitogenetik çalışmalar, farklı türler arasında yakın genotipik benzerlikler sergilemektedir.
Drosophila'nın çeşitli formlarının kromozomal konfigürasyonu yakın benzerlik gösterir. Sitolojik ve genetik farklılıklar ve benzerlikler, atalarını belirlemek için araçlar olarak kullanılır. Birkaç tür arasındaki sitogenetik benzerlikler, ortak bir ataya sahip oldukları gerçeğinin göstergesidir.
Son yıllarda genetik, belirli bir organizma türünün evriminin temeli olan kalıtsal değişikliklerin nasıl işlediğini anlamamıza çok katkıda bulundu. Kalıtım muhafazakar bir süreçtir ve nadir durumlarda allelomorfik genler mutasyona uğrayabilir ve bu da onlara bağlı yapıların değişmesine neden olur.
Bu tür değişiklikler veya varyasyonlar da kalıtsaldır. Laboratuvarda ve doğada bu tür değişikliklerin kökeni ve devamı açıklanabilir. Diğer tüm kanıtlar gibi, sito&hijenetik çalışmalar da evrimsel sürecin iyi kanıtlarını sağlar.
Kanıt # 8. Evcilleştirme:
Evcilleştirme altında farklı hayvan türleri yapay olarak yetiştirilebilir. Farklı cins atların büyük boy ve form çeşitliliği en çarpıcı özelliğidir. Küçük, uzun saçlı midilli, ağır yapılı büyük çekme atın yanında domuz gibi görünüyor.
Ancak tüm bu türlerin iki ya da üç yabani at türünden türediği de bir gerçektir. Yetiştirmede yapay seçilim yoluyla insan, sığırlarda, köpeklerde, güvercinlerde vb. çok çeşitli biçimler üretmiştir. Evcil güvercin klasik bir örnektir.
Şu anda karşılaşılan tüm çeşitli güvercin türleri, tek bir vahşi kaya güvercini olan Columba livia'dan türetilmiştir. Porto Santo tavşanı örneği, canlı organizmanın doğal koşullar altında değişebileceğini veya başka biçimlere dönüşebileceğini göstermek için döşenebilir. Portekizli bir denizci olan Gonzales Zarco, Porto Santo adasında yavrularıyla birlikte bir dişi tavşan ithal etti. Anne tavşan, Avrupa'nın evcilleştirilmiş çeşidiydi.
Söz konusu adanın iklimi tavşan için çok elverişliydi ve etoburların olmaması nedeniyle tavşan ailesi mükemmel bir şekilde büyümüş ve hızla çoğalmıştı. Birkaç yüz yıl sonra, ada tavşanlarının temsilcisi orijinal Avrupa stoku ile karşılaştırıldığında, iki türün oldukça farklı olduğu ve bazı biyologların onları farklı türler olarak tanımlamasına neden olduğu şaşırtıcı bir şekilde not edildi.
Yukarıdaki tartışma, canlı organizmaların Yapay Seleksiyon altında çok kısa bir süre içinde değiştirilebileceğini açıkça ortaya koymaktadır. Eğer gerçek buysa, milyonlarca ve milyonlarca yılda çeşitli yeni türlerin üretilmesinde ve üretilmesinde doğal güçlerin aracı olduğunu iddia etmek bilim dışı olmayacaktır.
Kanıt # 9. Spesifik Adaptasyonlar:
Evrimsel değişimler mümkündür çünkü canlı organizmalar var olan çevre koşullarına başarılı ve çekingen bir şekilde uyum sağlayabilirler. Jeolojik tarih, canlı organizmalardaki evrimsel değişikliklerin iki kategorisini ortaya koymaktadır. Bazı organizmalar son derece esnektir ve karşılaştıkları herhangi bir ihtimalden kaçmak için kendilerini başarılı bir şekilde adapte edebilirken, diğerleri uygun şekilde tepki verememekte ve sonuç olarak soyu tükenmektedir.
Fillerin evrim ve utangaç tarihi, her iki gerçeği de sağlar. Jeoloji tarihinde 350 civarında fosil ele­phant türü kaydedilmiştir, ancak bunların çoğu, Hindistan ve Afrika'nın birbirinden çok farklı iki ülkesinde yaşayan, hayatta kalan iki ge­nera hariç, dünyadan kaybolmuştur. Aşırı tükenmenin nedeni, değişen çevresel koşullara yeniden ve uyum sağlayamamaktan kaynaklanmaktadır.
Birkaç atasal form, mevcut türlere dönüşecek kadar plastikti. Hayatta kalan iki türden, Afrika fili Loxodonta fildişi avcıları yüzünden hızla yok oluyor. Asyalı fil­phant Elephas, iki olası nedenden dolayı nispeten daha iyi hayatta kalma şansına sahiptir - dişler yüksek kaliteli fildişi vermez ve evcilleştirilebilirler.
Hayvanlar, belirli ihtiyaçları karşılamak için çok çarpıcı bir şekilde değişir. Sonuç olarak, canlı organizmalarda yapısal ve fonksiyonel adaptasyonlar meydana gelir. Tüm adaptif değişiklikler, canlıların zamanla yeni adaptasyonlar yaparak değiştiklerine dair en inandırıcı delili sağlar.
Hayvanlarda çok sayıda çarpıcı adaptasyon gözlenir. Ptarmigan dağının koruyucu adaptasyonları tek bir örnek olarak gösterilebilir. Tüylerin rengini mevsimsel olarak değiştirerek harika bir şekilde korunurlar.
Kışın, karla kaplı çevre ve utangaçlık ile uyum sağlamak için vücut beyaz tüylerle kaplanırken, yaz aylarında tüylerin rengi, kayaların, toprağın, yaprakların vb. arka planına karşılık gelecek şekilde az çok kahverengidir. Bir Hint kelebeği örneği, Kallima, burada, koruyucu taklitçiliğin yeniden & titrek bir örneği olarak sunulabilir.
Hayvanlardaki adaptasyonlar, organizmaların çevresel dinamikler ile etkileşiminin sonucudur. Bu fenomen genellikle çok yavaş ve kademeli bir süreçtir ve yeterli zaman gerektirir. Ancak adaptif değişikliklerin çok kısa sürede kaydedilebildiği örnekler var.
Evrim sürecini anlamakta ve anlamakta şimdiye kadar tartışılan deliller birikimlidir. Evrimin bir teori olduğu iddiası, tüm delillerin birikimli etkilerine dayanmaktadır. Kanıtlardan hiçbiri tek başına evrimi açıklayamaz, ancak diğerleriyle birlikte nihai ve olumlu desteği verir.
Morfolojik kanıtlar, ancak canlı organizmaların zaman içinde değiştiğini ve filogenetik olarak bir ve bir diğeriyle ilişkili olduğunu açıklayabilir.
Ontojenik gelişimdeki benzerlikler kalıtsal ilişkiyi kurar. Coğrafi kanıtlar, coğrafi olarak izole edilmiş formlardaki çeşitliliğin farklı çevresel koşullara uyarlanabilir özellik olduğunu yeniden ortaya koymaktadır.
Yerkabuğunda korunmuş fosiller gibi paleontolojik kanıtlar, organik formların kademeli evrimini göstermektedir. İçlerinden biri kesin olarak ispat edemez, ancak hepsi birlikte aynı sonuca işaret eder.
Evrimsel değişimler çok yavaş ve geniş kapsamlıdır ve bu tür değişimler bir insanın kısa ömründe gözlenemez. Ancak deliller bizi ön yargısız bir şekilde evrimin gerçekten gerçekleştiğine inanmaya zorlamaktadır.
Deniz kirliliği
Deniz kirliliği, çoğu kara kaynaklarından gelen ve okyanusa yıkanan veya üflenen kimyasallar ve çöplerin bir kombinasyonudur. Bu kirlilik, çevreye, tüm organizmaların sağlığına ve dünya çapında ekonomik yapılara zarar verir.
Biyoloji, Ekoloji, Yer Bilimi, Oşinografi
Su kirliliği
Kirleticiler okyanusa atılıyor. Bu atık balıkların ve diğer deniz canlılarının günlük yaşamını etkiler.
Bu, bu sayfadaki içeriği sağlayan veya katkıda bulunan NG Education programlarının veya ortaklarının logolarını listeler. Tarafından desteklenmektedir
Deniz kirliliği günümüz dünyasında büyüyen bir sorundur. Okyanuslarımız iki ana kirlilik türüyle dolup taşıyor: kimyasallar ve çöp.
Kimyasal kontaminasyon veya besin kirliliği, sağlık, çevresel ve ekonomik nedenlerle ilgilidir. Bu tür kirlilik, insan faaliyetleri, özellikle de çiftliklerde gübre kullanımı, kimyasalların su yollarına akmasına ve nihayetinde okyanusa akmasına neden olduğunda ortaya çıkar. Kıyı okyanusunda azot ve fosfor gibi kimyasalların artan konsantrasyonu, yaban hayatı için toksik ve insanlara zararlı olabilen alg patlamalarının büyümesini teşvik eder. Alg patlamalarının neden olduğu sağlık ve çevre üzerindeki olumsuz etkiler, yerel balıkçılık ve turizm sektörlerine zarar vermektedir.
Deniz çöpleri, üretilen tüm ürünleri kapsar ve bunların çoğu plastik ve okyanusa karışan ürünlerdir. Çöp, fırtına rüzgarları ve kötü atık yönetimi, yüzde 80'i karadaki kaynaklardan gelen bu enkazın birikmesine katkıda bulunur. Yaygın deniz çöpü türleri, sigara izmaritleri, şişe kapakları, yiyecek ambalajları ve olta takımı ile birlikte alışveriş poşetleri ve içecek şişeleri gibi çeşitli plastik maddeleri içerir. Plastik atık çok uzun ömürlü olduğu için kirletici olarak özellikle sorunludur. Plastik eşyaların yok olması yüzlerce yıl alabilir.
Bu çöpler hem insanlar hem de hayvanlar için tehlike arz ediyor. Enkazda balıklar birbirine karışır ve yaralanır ve bazı hayvanlar plastik poşet gibi nesneleri yiyecek sanıp yer. Küçük organizmalar, mikroplastik adı verilen küçük parçalanmış plastik parçalarıyla beslenir ve plastikteki kimyasalları dokularına emer. Mikroplastiklerin çapı beş milimetreden (0,2 inç) daha küçüktür ve plankton ve balinalar da dahil olmak üzere bir dizi deniz türünde tespit edilmiştir. Mikroplastik tüketen küçük organizmalar daha büyük hayvanlar tarafından yendiğinde, toksik kimyasallar daha sonra dokularının bir parçası haline gelir. Bu şekilde, mikroplastik kirlilik besin zincirinde yukarı doğru hareket eder ve sonunda insanların yediği yiyeceklerin bir parçası haline gelir.
Deniz kirliliği için çözümler, önleme ve temizlemeyi içerir. Tek kullanımlık ve tek kullanımlık plastik, alışveriş poşetlerinden nakliye ambalajlarına ve plastik şişelere kadar günümüz toplumunda bolca kullanılmaktadır. Toplumun plastik kullanımına yaklaşımını değiştirmek, uzun ve ekonomik olarak zorlu bir süreç olacaktır. Temizleme, aksine, bazı öğeler için imkansız olabilir. Çoğu çöp türü (bazı plastikler dahil) yüzemez, bu nedenle okyanusun derinliklerinde kaybolurlar. Yüzen plastikler, okyanus girdaplarında büyük “yamalarda&rdquo toplanma eğilimindedir. Pasifik Çöp Alanı, yaklaşık 1,6 milyon kilometrekarelik bir alanda (617.763 mil kare) Kaliforniya ve Hawaii arasındaki dönen okyanus akıntılarının yüzeyinin üzerinde ve altında yüzen plastik ve mikroplastiklerle, böyle bir koleksiyonun bir örneğidir, ancak boyutu çok farklı değildir. sabit. Bu yamalar daha az çöp adalarına benziyor ve Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi'nin dediği gibi, daha çok bir okyanus çorbasının etrafında dönen mikroplastik biber lekeleri gibi. Bazı umut verici çözümler bile deniz kirliliğiyle mücadelede yetersiz kalıyor. Sözde "biyolojik olarak parçalanabilir" plastikler, genellikle yalnızca okyanusta ulaşılabilecek olandan daha yüksek sıcaklıklarda parçalanır.
Bununla birlikte, birçok ülke harekete geçiyor. Birleşmiş Milletler'in 2018 yılı raporuna göre, altmıştan fazla ülke tek kullanımlık plastik ürünlerin kullanımını sınırlamak veya yasaklamak için düzenlemeler yaptı.
Kirleticiler okyanusa atılıyor. Bu atık balıkların ve diğer deniz canlılarının günlük yaşamını etkiler.
PLASTİK SORUNU
Etrafımız plastikle çevrili. Attığımız tek kullanımlık ambalajlarda, mağazalarımızı dolduran tüketim mallarında ve yıkamada mikroplastik lifleri tutan giysilerimizde.
Bu yüzyılın ilk on yılında, 2000 yılına kadar tarihteki tüm plastiklerden daha fazla plastik ürettik. Ve her yıl milyarlarca sterlin daha fazla plastik dünya okyanuslarında sona eriyor. Araştırmalar, ekvatordan kutuplara, Arktik buz tabakalarından deniz tabanına kadar dünya okyanuslarında şu anda 15-51 trilyon plastik parçası olduğunu tahmin ediyor. Dünyanın hiçbir yerinde bir mil karelik yüzey okyanusu plastik kirliliğinden muaf değildir.
Sorun giderek krize dönüşüyor. Fosil yakıt endüstrisi planlıyor plastik üretimini artırmak önümüzdeki on yılda yüzde 40 Bu petrol devleri, parçalanmış gazı plastiğe dönüştürmek için Amerika Birleşik Devletleri'nde hızla petrokimya tesisleri inşa ediyor. Bu, okyanuslarımızda daha fazla toksik hava kirliliği ve plastik anlamına geliyor.
Küresel plastik kirliliği salgınını ele almak için acil eyleme ihtiyacımız var.
Ne yazık ki, plastik o kadar dayanıklıdır ki, Çevre Koruma Ajansı "şimdiye kadar yapılmış her plastiğin hala var olduğunu" bildiriyor. Dünyanın en büyük okyanus girdaplarının beşi de plastik kirliliğiyle dolu. En büyüğü Büyük Pasifik Çöp Yaması olarak adlandırıldı.
Büyük Pasifik Çöp Yaması, kuzey-orta Pasifik Okyanusu'ndaki bir plastik enkaz girdabıdır. Dünyadaki en büyük plastik birikimidir. Sadece ne kadar büyük? Aşağıdaki haritayı kullanarak çöp alanına tıklayıp sürükleyin (kırmızı ile gösterilmiştir.) Mobildeyseniz yakınlaştırın ve daha kolay sürüklemek için iki parmağınızı kullanın.
‘Biyobozunur’ plastik torbalar genellikle bozulmaz
Biyolojik olarak parçalanabilen plastik torbalar, çevredeki plastik kirliliğini azaltmaya yardımcı olabilir - ancak ancak malzeme gerçekten bozulursa. Çoğu yok.
Placebo365/iStock/Getty Images Artı
Bunu Paylaş:
Plastik torbalar hafif eşyaları taşımak için kullanışlıdır. Ancak çoğu tek kullanımdan sonra çöpe atılıyor. Bu torbalardan bazıları, hayvanlara zarar verebilecek (okyanustakiler dahil) çöp haline gelir. Bu, bazı şirketlerin biyolojik olarak parçalanabilen plastiğe geçmesinin bir nedenidir. Bunların normal plastiklerden daha hızlı parçalanması gerekiyor. Ancak İngiltere'de yapılan yeni bir araştırma, bunun olmayabileceğini gösteriyor.
“Tek kullanımlık plastik torbalar dünya çapında büyük bir çöp kaynağıdır. Biyobozunur plastik poşetlerin plastik kirliliğini azaltmaya yardımcı olup olmayacağını test etmek istedik” diyor Richard Thompson. İngiltere'deki Plymouth Üniversitesi'nde deniz biyoloğu. Thompson ve yüksek lisans öğrencisi Imogen Napper bunu test etmeye karar verdi.
Eğitimciler ve Ebeveynler, Cheat Sheet'e Kaydolun
Kullanmanıza yardımcı olacak haftalık güncellemeler Öğrenciler için Bilim Haberleri öğrenme ortamında
Malzemeler çürüme veya çürüme yoluyla parçalanır. Bu genellikle mikropların onlarla beslendiği, büyük molekülleri daha küçük, daha basit olanlara (karbon dioksit ve su gibi) parçaladığı bir süreçtir. Diğer canlılar artık büyümek için bu yıkım ürünleriyle beslenebilir.
Sorun: Sıradan plastik torbalar, birkaç mikrobun sindirebileceği yağdan yapılır. Yani bu plastikler kolayca çürümezler.
Biyobozunur plastikler bazen mikropların kolayca sindirdiği malzemelerden yapılır. Diğerleri, suya veya güneş ışığına maruz kaldıklarında parçalanan kimyasal bağlarla bir arada tutulabilir. Ayrıca biyolojik olarak parçalanabilen plastik torbaların ne kadar hızlı parçalanması gerektiğine dair tek bir kural da yok. Bazı plastiklerin tamamen parçalanması için ısı gibi özel koşullara bile ihtiyacı olabilir.
Thompson ve Napper, bu çantaların bu iddiaları ne kadar karşıladığını incelemek için mağazalardan test için 80 adet tek kullanımlık plastik torba topladı.
Izlemek ve beklemek
Çift, dört farklı biyolojik olarak parçalanabilen plastik türünün her birinden yapılan çantaları seçti. Bunları bir grup sıradan plastik poşetle karşılaştırırlar. Testler için her türden bazı torbaları okyanus suyuna daldırdılar. Her türden biraz bahçe toprağına gömdüler. Diğerlerini, çantaların esintiyle dalgalanabileceği bir duvara bağladılar. Daha da fazlasını laboratuvarda kapalı, karanlık bir kutuya yerleştirdiler.
Sonra bilim adamları bekledi. Üç uzun yıl boyunca bu çantalara ne olduğunu gözlemlediler. Sonunda, plastiğin ne kadar iyi parçalandığını ölçtüler.
Torbaların çoğu toprakta veya deniz suyunda fazla parçalanmadı. Bu tür ortamlarda geçen üç yıldan sonra bile, dört tür biyolojik olarak parçalanabilen torbadan üçü hala 2,25 kilograma (5 pound) kadar yiyecek tutabilir. Sıradan plastik poşetler de olabilir. Tamamen yok olan tek çanta “gübrelenebilir” olarak işaretlenmiş çantalardı.
Açık havada sonuçlar farklıydı. 9 ay içinde tüm çantalar küçük parçalara ayrılmaya başladı.
Ama bu çürümeden farklıdır. Güneşe, suya veya havaya maruz kalmak, plastik molekülleri bir arada tutan kimyasal bağların kırılmasına yardımcı olabilir. Bununla birlikte, büyük molekülleri daha basit olanlara bölmez. Sadece başlangıç plastiğinden daha küçük ve daha küçük parçalar yapar. Biyokimyacı Taylor Weiss, "Nesne kaybolabilir, ancak malzeme yok olmaz" diyor. Mesa'daki Arizona Eyalet Üniversitesi'nde çalışıyor. Bu çalışmaya dahil olmamasına rağmen, biyolojik olarak parçalanabilen plastikler üzerinde çalışıyor.
Bilim Adamları Diyor ki: Mikroplastik
Plastiğin daha küçük parçalara ayrılması iyi bir başlangıç noktası olabilir, diyor. Plastiği mikropların sindirmesini kolaylaştırabilir. Ancak yenmeyen herhangi bir parça, mikroplastiklere daha fazla parçalanabilir. Her biri bir pirinç tanesinden daha küçük olan bu parçalar, çevreye kolayca yayılabilir. Bazıları havada uzun mesafeler kateder. Diğerleri okyanusta sona erer. Hayvanlar bile bu küçücük parçaları yiyecek sanıyorlar.
Kimyager Marty Mulvihill, çantaların çoğunun üç yıl sonra hala bakkal tutabilmesine "biraz şaşırdığını" söylüyor. Ancak torbaların tamamen bozulmamasına şaşırmadı. İnsanlar ve çevre için daha güvenli ürünler yaratmayı amaçlayan bir California şirketi olan Safer Made'nin kurucu ortağıdır.
Farklı ortamlar farklı tür ve sayıda mikrop içerir. Fiziki koşulları da farklıdır. Örneğin yeraltında daha az güneş ışığı ve oksijen var. Mulvihill, bu tür faktörlerin bir şeyin ne kadar hızlı bozulduğunu etkileyebileceğini açıklıyor.
Araştırmacılar, genel olarak, plastik poşet türlerinin hiçbirinin tüm ortamlarda sürekli olarak bozulmadığı sonucuna vardı. Bulgularını 7 Mayıs'ta paylaştılar. Çevre Bilimi ve Teknolojisi.
Mulvihill sözlerini şöyle sonlandırıyor: "Bir şeyin 'biyolojik olarak parçalanabilir' demesi, onu çöpe atmanız gerektiği anlamına gelmez."
Azaltın ve yeniden kullanın
Biyolojik olarak parçalanabilen plastik torbalar aslında çevrede parçalanmıyorsa, insanlar ne yapmalıdır?
Thompson, "Daha az çanta kullanın" diyor. Temiz plastik poşetleri atmadan önce birden fazla kez kullanın. Ya da alışverişe giderken yanınıza yeniden kullanılabilir çantalar alın, diyor.
İnsanlar binlerce yıldır bir şeyler taşıyorlar. Tek kullanımlık plastik poşetler ancak 1970'lerde yaygınlaştı. “Gittiğimiz her yerde kolaylık beklemeye şartlandık” diyor. Ancak, “Bu, tersine çevirmemiz gereken bir davranış” diye ekliyor.
Güç Kelimeleri
davranış Bir şeyin, genellikle bir kişinin veya başka bir organizmanın, başkalarına karşı hareket etme veya kendini yönetme şekli.
Biyoloji Canlıların incelenmesi. Onları inceleyen bilim adamlarına biyolog denir.
bağlamak (kimyada) Bir moleküldeki atomlar &mdash veya atom grupları &mdash arasında yarı kalıcı bir bağlantı. Katılan atomlar arasındaki çekici bir kuvvet tarafından oluşturulur. Bir kez bağlandıklarında, atomlar bir birim olarak çalışacaktır. Bileşen atomlarını ayırmak için, moleküle ısı veya başka bir tür radyasyon olarak enerji sağlanmalıdır.
karbon Atom numarası 6 olan kimyasal element, Dünyadaki tüm yaşamın fiziksel temelidir. Karbon, grafit ve elmas olarak serbestçe bulunur. Kömür, kalker ve petrolün önemli bir parçasıdır ve kimyasal, biyolojik ve ticari olarak önemli çok sayıda molekül oluşturmak için kimyasal olarak kendi kendine bağlanma yeteneğine sahiptir.
karbon dioksit (veya CO2) Tüm hayvanların soludukları oksijenin yedikleri karbonca zengin besinlerle reaksiyona girmesi sonucu ürettikleri renksiz, kokusuz bir gazdır. Organik madde yandığında da (petrol veya gaz gibi fosil yakıtlar dahil) karbondioksit salınır. Karbondioksit, bir sera gazı görevi görerek ısıyı Dünya'nın atmosferinde hapseder. Bitkiler, kendi besinlerini yapmak için kullandıkları süreç olan fotosentez sırasında karbondioksiti oksijene dönüştürürler.
kimyasal Sabit bir oranda ve yapıda birleşen (bağ yapan) iki veya daha fazla atomdan oluşan bir madde. Örneğin su, iki hidrojen atomunun bir oksijen atomuna bağlanmasıyla oluşan bir kimyasaldır. Kimyasal formülü H'dir.2O. Chemical, farklı bileşikler arasındaki çeşitli reaksiyonların sonucu olan malzemelerin özelliklerini tanımlayan bir sıfat da olabilir.
Kimyasal bağlar Atomlar arasındaki, bağlı elementleri tek bir birim olarak işlev görecek kadar güçlü olan çekici kuvvetler. Çekici güçlerin bazıları zayıf, bazıları çok güçlü. Tüm bağlar, &mdash paylaşımı veya &mdash elektronlarını paylaşma girişimi yoluyla atomları birbirine bağlar gibi görünür.
çürümek Ölü bir bitki veya hayvanın bakteri ve diğer mikroplar tarafından tüketildikçe yavaş yavaş parçalandığı süreç ("dquorotting&rdquo olarak da adlandırılır).
sindirmek (isim: sindirim) Besinleri vücudun absorbe edebileceği ve büyüme için kullanabileceği basit bileşiklere ayırmak. Bazı lağım arıtma tesisleri mikropları sindirmek veya atıkları parçalamak ve parçalamak için kullanır, böylece arıza ürünleri çevrede başka bir yerde kullanılmak üzere geri dönüştürülebilir.
Çevre Bir organizmanın veya sürecin etrafında var olan tüm şeylerin toplamı ve bu şeylerin yarattığı durum. Çevre, bazı hayvanların içinde yaşadığı hava ve ekosisteme veya belki de sıcaklık ve neme (hatta ilgilenilen bir öğenin yakınındaki nesnelerin yerleştirilmesine) atıfta bulunabilir.
Çevre Bilimi Çevre sorunlarının ve olası çözümlerin belirlenmesine yardımcı olmak için ekosistemlerin incelenmesi. Çevre bilimi, ekosistemlerin nasıl işlediğini ve insanların onlarla uyum içinde nasıl bir arada yaşayabileceğini anlamak için fizik, kimya, biyoloji ve oşinografi gibi birçok alanı bir araya getirebilir. Bu alanda çalışan kişilere çevre bilimci denir.
faktör Belirli bir koşulda veya olayda rol oynayan bir şey katkıda bulunan.
Mezun öğrenci Ders alarak ve araştırma yaparak ileri bir dereceye doğru çalışan biri. Bu çalışma, öğrenci üniversiteden mezun olduktan sonra yapılır (genellikle dört yıllık bir derece ile).
çöp Açıkta kalan, atılmış veya düşmeye bırakılmış malzeme. (botanikte) Bir orman zemininin yüzeyinde çürüyen yapraklar ve diğer bitki maddeleri.
deniz Okyanus dünyası veya çevre ile ilgili olmak.
Deniz biyoloğu Bakterilerden kabuklu deniz hayvanlarına, yosunlara ve balinalara kadar okyanus suyunda yaşayan canlıları inceleyen bir bilim adamı.
mikrop Mikroorganizmanın kısaltması. Bakteriler, bazı mantarlar ve amip gibi diğer birçok organizma dahil, çıplak gözle görülemeyecek kadar küçük bir canlı. Çoğu tek hücreden oluşur.
mikroplastik Küçük bir plastik parçası, 5 milimetre (0,2 inç) veya daha küçük boyutta. Mikroplastikler bu kadar küçük boyutta üretilmiş olabilir veya boyutları, su şişelerinin, plastik torbaların veya daha büyük başlayan diğer şeylerin bozulmasının sonucu olabilir.
molekül Bir kimyasal bileşiğin mümkün olan en küçük miktarını temsil eden, elektriksel olarak nötr bir atom grubu. Moleküller, tek tip atomlardan veya farklı tiplerden yapılabilir. Örneğin havadaki oksijen iki oksijen atomundan (O2), ancak su iki hidrojen atomundan ve bir oksijen atomundan (H2Ö).
oksijen Dünya'nın atmosferinin yaklaşık yüzde 21'ini oluşturan bir gaz. Tüm hayvanlar ve birçok mikroorganizma, büyümelerini (ve metabolizmalarını) beslemek için oksijene ihtiyaç duyar.
fiziksel (sıf.) Anılar veya hayal gücünün aksine, gerçek dünyada var olan şeyler için kullanılan bir terim. Aynı zamanda, boyutlarından ve kimyasal olmayan etkileşimlerinden (bir bloğun diğerine kuvvetle çarptığı zaman) kaynaklanan malzemelerin özelliklerine de atıfta bulunabilir.
plastik Kolayca deforme olabilen veya polimerlerden (bazı yapı taşı moleküllerinin uzun dizileri) yapılmış, hafif, ucuz ve bozulmaya dirençli olma eğiliminde olan sentetik malzemelerden herhangi biri.
Canlı Organizmaların Organik Evrimi | Biyoloji
Aşağıdaki noktalar, canlı organizmaların organik evrimi için dört teoriyi vurgulamaktadır. Teoriler şunlardır: 1. Lamarck Teorisi 2. Darwinizm ve Doğal Seçilim Teorisi 3. Evrimin Sentetik Teorisi 4. De Vries—Mutasyon Teorisi.
Teori # 1. Lamarkçı Teori:
Fransız Bilim Adamı Jean Baptiste de Lamarck (1744-1829), canlı orga ve şinizmlerin evrimini açıklayan kesin bir teori öne süren kuşkusuz ilk biyologdu. Teorisini 1809 yılında Philosophic Zpologique'de yayınladı.
Felsefi bir zoolog olarak Lamarck, evrimsel süreçte işleyen güçleri açıklamaya çalıştı. Lamarck'ın fikri, Buffon'un ve Erasmus Darwin'in evrim hakkındaki görüşlerinin bir uzlaşmasını sağlar.
Lamarck, organizmalarda zaman içinde meydana gelen değişikliklerin zorunlu olduğunu, ancak kendisine göre bu değişikliklerin, çevrenin doğrudan etkisinin sonucu olmadığını, ancak iç yapılar üzerinde dolaylı olarak etki ettiğini varsayar.
Teorisi bugün en iyi Edinilmiş Karakterlerin Kalıtımı teorisi olarak bilinir. Lamarckçı evrim analizleri günümüz biyologları için kabul edilemez ve çekingendir.
Lamarck ve edinilen karakterlerin mirası:
Lamarck, evrim teorisini belirli biyolojik ilkelere dayandırdı. Yaşayan ya da utangaçlıkların zamanla değişip daha karmaşık hale geldiğine inanıyordu. Amipten insana, türlerin dönüştürülebilirliğinin neden olduğu bir evrimsel ilerleme ve ilerleme yürüyüşü vardır. Teorisinin bu özel yönünün evrensel olarak doğru olduğu kabul edilmektedir.
Lamarck'a göre doğa, yeni işlevlerin bir sonucu olarak yeni yapıların geliştirilmesine teşvik sağlamak için çalışır. Lamarck, organizmalardaki varyasyonların ya bilinçli çabalar yoluyla ya da çevredeki bir değişikliğe tepki yoluyla ya da kullanma ve kullanmama etkileri yoluyla ortaya çıktığını savunur.
Sürekli kullanımın bir yapıyı büyük ölçüde geliştirdiğini ve kullanılmamasının ise yapıyı körelttiğini varsayıyor. Organizmaların yaşamları boyunca bu şekilde kazanılan varyasyonlar kalıtsaldır ve bu sayede yeni veya farklı bir tür hatta ününümün ortaya cıkabilir.
Lamarckçı doktrinin ana teması, kazanılmış karakter ve çekingenliğin kalıtımıdır. Teorisinin kapsamlı bir analizi, evrimin bazı gerçeklerini ortaya çıkarır, ancak yorumlarının çoğu şiddetli ve utangaç eleştirilere maruz kalır. Edinilmiş karakterlerin aktarımı kavramıyla evrimdeki fenomenleri açıklama girişimi yetersiz görünmektedir ve argümanları çoğu durumda yalnızca tümdengelimlidir.
Edinilmiş karakterler, özellikleri ardışık nesillerde ileten somatoplasmdaki fonksiyon değişikliğinden kaynaklanır. Lamarck, edinilen karakterleri bir nesilde başlatılan bedensel karakterler olarak kabul etti ve bunlar kalıtsaldır.
Lamarckçı kavramın özü:
Lamarckçı ilerici evrim kavramının özü bu nedenle şu şekilde kategorize edilebilir:
1. Basit yaşam biçimlerinin kendiliğinden oluşumunu daha karmaşık organizmaların gelişimi izledi. Canlı veya utangaçlıklar ve onları oluşturan parçalar sürekli olarak boyut olarak artma eğilimindedir.
2. Çevre, bir organizmanın yapısal değişiklikler gösterme konusundaki doğal eğilimini yönetir.
3. Kullanım ve kullanmama, bir yapıda farklılıklara neden olur.
4. Bir kişinin yaşamı boyunca edindiği karakterler, sonraki nesillere aktarılır.
Lamarck'ın birinci yasasının ilk kısmı, alt organizmaların inorganik doğadaki maddelerden kendiliğinden türemeye karşı çekingen olduğunu ve bu itibarla onda bir miktar geçerliliğin olabileceğini belirtir. Ancak yasanın ikinci satırı, ne yazık ki gerçek olmaktan uzak, varsayılan bir gerçeğin ifadesidir.
Birçok organizma grubu, devliğe yol açan suşlar üretme eğilimi göstermez, ancak bazı sınırlı karasal hayvan ve hayvan gruplarında, yani fil, at ve develerde büyüklük artışı oldukça yerleşiktir. Tersine, boyutta küçülme, birçok grupta evrimin önde gelen bir özelliğidir.
İkinci yasa, çevrenin doğrudan organizmalar üzerinde etki ettiğini ve yeni karakterlerin üretilmesine neden olduğunu belirtir. Burada Lamarck, hayvanlarda çevrenin sinir sistemi aracılığıyla hareket ettiğine ya da başka bir deyişle hayvanın arzusunun yeni yapıların oluşmasını sağladığına inanmaktadır.
Fikri en basit şekliyle ortaya koymak için Dodson (1960) şöyle yazmıştır: "Düşünceli adam—Kuşlar uçabilir, öyleyse ben neden uçamıyorum? Kanatlanıp havalanmalıydı. Lamarck hiçbir zaman bu kadar kaba örnekler sunmadı ama gerçek şu ki ikinci yasa yanlış.
Lamarck'ın ilk iki yasası dirimsel bir bakış açısı sergiler. Bu iki yasa hiçbir zaman daha fazla gelişmedi ve sonraki biyologlar tarafından göz ardı edildi.
Lamarck'ın üçüncü ve dördüncü yasalarında bazı mekanik gerçekler bulunduğundan, dördüncü yasaya her zaman daha fazla vurgu yapılmasına rağmen, bunlar birlikte bir evrim ilkesi olarak kabul edilir.
Lamarck tarafından geliştirilen kanıtlar Üçüncü Yasası lehine:
Lamarck'ın bir bireyin vücudunda belirli bir yapının sürekli olarak kullanılmasının yapının genişlemesine ve güçlenmesine neden olduğu varsayımının belirli olgusal temelleri vardır. Lamarck, su kuşlarının perdeli ayak parmakları örneğini aktardı. İçlerindeki ağın gelişmesi, cildin ayak parmakları arasında sürekli gerilmesi ve gerilmesinden kaynaklanır.
Tavşanın kulak kepçesinin uzunluğu, zürafanın boyun uzunluğu, kartalın uzun pençeleri, insanda sağ elin sol elden daha fazla gelişmesi kullanım örnekleridir. Uzun boyunlu modern zürafanın kısa boyunlu bir atası vardı.
Yüksek ağaçlardan yaprakları almak için boynun daha fazla uzatılmasına tepki olarak boyunun boyu uzamış ve bu nesiller boyu modern duruma ulaşılıncaya kadar devam etmiştir. Kullanmama veya kullanmama, belirli bir yapının bozulmasına ve bozulmasına ve nihai olarak ortadan kaldırılmasına neden olur.
Modern yılanların örneği buraya yerleştirilebilir. Mevcut yılanların atası, iki çift iyi gelişmiş uzuvlu kertenkele benzeri formlardı. Fosör adaptasyonuna yeniden bir yanıt olarak uzuvların sürekli olarak kullanılmamasıyla uzuvlar, pitonlarda izlerini bırakan tüm yılanlarda tamamen ortadan kayboldu.
Mağaralarda ışık eksikliği nedeniyle mağara sakinlerinde pigment eksikliği ve görsel app­aratus dejenerasyonu kullanılmama örnekleridir. Atın evriminde yan parmakların dejenerasyonu, başka bir kullanılmama örneğidir.
Dördüncü yasa: Lamarck'ın ulaştığı son önerme, bir bireyin yaşamı boyunca diğer üç yasa tarafından üretilen değişikliklerin, onun yavruları tarafından miras alınacağını ve bunun sonucunda değişikliklerin bir süre boyunca kümülatif olduğunu belirtir.
Lamarckçı kavramın yargılanması:
Lamarck, çağdaş bilim adamlarını ikna edemese de, ölümüne kadar tezlerini şiddetle savundu. Ancak teorisinin görünürdeki basitliği, evrim çizgisindeki birçok çalışanın dikkatini çekti ve bunu bir dizi deney izledi.
İçgüdünün kalıtımı:
William Beebe, kuşlarda içgüdünün mirasını gösterdi. Kuşlar birçok içgüdüsel karakter gösterir. İçgüdü genellikle organizmaların belirli faaliyetleri gerçekleştirmeleri için yönlendirildiği doğal dürtüler olarak tanımlanır. İçgüdüsel özellik, kalıtsal bilgiye dayanır.
İçgüdüsel özelliklerin kalıtımını göstermek için kuş seçiminin bazı avantajları vardır. Bu özellikler ebeveynler tarafından yavrulara atfedilir. Beebe, kuluçka ve utangaç yumurtalardan yetiştirilen kuşların, ebeveyn bakımı olmaksızın, ırkın tüm karakteristik içgüdüsel özelliklerini sergilediklerini deney ve ürkekliklerle göstermiştir.
Kammerer'in semenderler üzerindeki deneyi. Kammerer, Lamarckizme destek vermek için semenderlerle deneyler yaptı. Kırmızı, sarı, mavi gibi farklı renkteki kutularda semenderler yetiştirmiştir. Ona göre semenderler daha sonra çevrenin rengini almıştır.
Böylece edinilmiş karakterlerin kalıtımı doktrinini destekledi. Benzer deneyler tekrarlandı ancak kanıtlanamadı. Noble ve Przibram, Kammerer'in deneyinin bir sahtekarlık olduğunu bildirdi. Kammerer'in ortakları tarafından yüzüstü bırakıldığı ve bunun sonucunda intihar etmek zorunda kaldığı ortaya çıktı.
Weisman (1834-1914), farelerin kuyruklarını birbirini izleyen nesiller için keserek deneyler yapmaya ve utangaçlık yapmaya başladı (35). Son nesilde bile farelerin ilk ataları kadar uzun kuyruklar yetiştirdiğini buldu. Ham, koyunların kuyruklarıyla uzun vadeli ancak benzer deneyler yaptı, ancak Lamarckian teorisinin doğruluğunu kanıtlayamadı.
McDougall (1938) farelerde öğrenme üzerine deneyler yaptı. Sıçanlar, biri aydınlık, diğeri karanlık, ancak her zaman aynı olmayan iki çıkışı olan bir su birikintisine bırakıldı. Deney öyle tasarlanmıştı ki, ışıklı çıkıştan ayrılan bir fare elektrik şoku alırken, karanlık çıkıştan ayrılan fare şok almıyordu.
Böylece, belirli bir sıçanın karanlık çıkıştan kaçmayı öğrenmesi için gereken deneme sayısı, öğrenme hızının bir ölçüsünü oluşturuyordu. Bu sıçanlar daha sonra yetiştirildi ve onların soyundan gelenler benzer şekilde eğitime tabi tutuldu.
Nesilden nesile öğrenme hızının arttığı ortaya çıktı. McDougall, öğrenme ve utanmanın kazanılmış bir özellik olduğu ve kalıtsal olduğu sonucuna varmıştır. Öğrenme hızının, şokun yoğunluğuna göre doğrudan değiştiğini bizzat kendisi göstermiştir.
Mürettebat (1936) tarafından ardışık 18 nesil ve Agar ve meslektaşlarının (1954) 50 nesil boyunca benzer deneylerinin tekrarı, McDougall tarafından elde edilen sonuçları üretemedi. Böylece farelerde eğitimin etkilerinin kalıtsal olmadığı ortaya çıktı. Grew, McDougall'ın bu farklılığını kontrollerin yetersizliğine ve genetik yönteme yetersiz ilgiye bağlamaya meyillidir.
C. C. Guthrie, siyah ve beyaz renkli tavuğun yumurtalıklarını değiş tokuş etti ve içlerinde bir değişiklik olduğunu iddia etti. Davenport, bu tür etkilerin üretilmediğini gösterdi.
Gayer ve Smith (1918-1924)—Kadının yumurtalıklarındaki eşey hücrelerinin ve erkeğin testislerinin kalıtımdan sorumlu olduğu bilinmektedir. Germ hücrelerinin kanla sağlandığı ve aynı kanın vücudun diğer bölgelerine verildiği de bir gerçektir.
O halde, kanla taşınan maddelerin, vücut değişikliklerinin etkilerini eşey hücrelerine iletmek arasında bir işlev görebileceği varsayılabilir. Gayer, rolü Antikorların oynadığını düşündü. Smith ile birlikte bir deney yaptı.
Tavşanlardan elde edilen bir lens maddesi solüsyonu kümes hayvanlarına aşılandı. Bu kümes hayvanları, bu yabancı lens proteinine karşı antikorlar üretti. Bu antikorları taşıyan kümes hayvanlarının serumu şimdi hamile tavşanlara enjekte edildi.
Bu şekilde doğan yavruların bazıları dejenere veya bozuk gözlere sahipti. Bu yavrular büyütüldüğünde ve yetiştirildiğinde, göz kusurlarının sonraki nesillerde kalıtsal olduğu kaydedilmiştir.
Deney olumlu bir destek vermiş olsa da, durumun kazanılmış karakterlerin mirasını yansıtıp yansıtmadığı şüphelidir. Deneyde, anti­bodilerin embriyonun gözleri üzerinde veya doğrudan embriyoların göz yapılarından sorumlu genler üzerinde etkili olması daha olasıdır.
Bu doğruysa, asla edinilen karakterlerin kalıtımı söz konusu değildir. Pavlov (1923), farelerde koşullu refleksin kalıtsal olduğuna dair daha önceki ifadesiyle&değiştirdi.
Bununla birlikte, Lamarckizm ABD'de devam etti. Karl Marx ve Engels, Lamarck'ın güçlü destekçileriydi ve Lamarckçı kalıtım yolunun insan ırkının gelecekteki gelişimini garanti edeceği görüşündeydiler. T. D. Lysenko'nun vernalizasyon tekniğiyle Sovyet sahnesine çıkışından sonra Lamarckizm SSCB'de güçlü bir yer edindi.
Lysenko, tek bir fabrikadan büyük sonuçlar çıkardı. O ve okulu, verileri tahrif etmekten veya klasik referansları sansürlemekten çekinmediler ve muhaliflere en açık düzeyde yabancı düşmanlığı ve siyasi partizanlıkla sistematik olarak karşı çıktılar.
Açıktır ki, kamuoyu eleştirisinin yokluğunda, bir baskı ve korku atmosferiyle çevrili bir yayın ve destek tekeli ile, kışkırtıcı, kendini öven Lysenko'nun başarılı olabileceği açıktır. (Lysenko'nun yükselişi ve düşüşü. Çeviren L. M. Lerner, Columbia University Press).
Lysenko'nun tuhaf görüşü Rus bilim ve tarımına bir nesil ilerlemeye mal olmuştu. Lysenkoist genetikçi çok aşağılayıcı bir iltifattır.
Yahudiler ve Müslümanlar yüzyıllardır sünneti uygularlar ve yine de sünnetlerinde bir azalma yoktur. Çinli kadının ayakları başka bir örnektir. Nesiller boyunca Çinli kadınların ayakları bağlı tutuldu, uygulama günümüz Çinli kadınlarının ayaklarında herhangi bir değişiklik getirmedi.
Metalnikov'un (1924) balmumu güvelerinin bağışıklığı ve Sladden ve Hewer'ın (1938) çubuk böceklerde yiyecek tercihi üzerine çalışmaları, ilk bakışta Lamarckçı bir açıklama talep ediyor gibi görünüyor. Ancak Huxley, diğer iddiaların akıbeti ve teorik güçlükler göz önüne alındığında, bu tür münferit iddialara çok fazla ağırlık verilmemesi gerektiği kanısındadır.
Darwinci Pangenesis kavramı - Lamar ve utangaç krizi aşma girişimi:
Charles Darwin, Lamarck'ın kazanılmış özelliklerin kalıtımı kavramının destekçisiydi. Bunlar, bir bireyin yaşam süresi içinde yeniden kazanılır. Darwin, kazanılmış karakterlerin kalıtımını açıklamak için bir kalıtım teorisi öne sürdü.
Onun teorisine, karakterlerin ebeveynlerden yavrulara nasıl aktarıldığını açıklayan Pangenesis teorisi denir. Pangenler veya gemüller adı verilen hayali kalıtsal parçacıkların varlığını varsaydı.
Bu parçacıklar, bir bireyin yaşamı boyunca vücudun her bir parçası tarafından üretilir. Pangenler, bireyin yaşamı boyunca edindiği değişikliklerle birlikte, üretildikleri belirli parçaların tüm ayırt edici özelliklerine ve özelliklerine sahiptir.
Pangenler dolaşımdaki kan dolaşımına boşaltılır, oradan hepsi bir araya toplanarak germ hücrelerini oluşturur. Eşey hücreleri bile &ukça birleşerek yeni bireye yol açan zigotu oluşturur. Bu fenomen, kazanılan özelliklerin devredilmesiyle birlikte, yavrularda ebeveyn özelliklerinin tekrarlanmasını ve gelişmesini sağlar.
Weismann'ın germplazm teorisi:
Weismann, Darwin'in pangenesis kavramına ikna olmamıştı. Canlı organizmaların oldukça farklı ve utangaç olan somatoplasm ve germplazm olmak üzere iki tür maddeden oluştuğunu savunmuştur.
1892'de Weismann'ın germplazm teorisinin temeli, Lamarck'ın edinilmiş karakterlerin kalıtımı kavramına doğrudan korkunç bir darbe indirdi. Bi­sexual formlardaki her bireyin yaşamının erkek ve dişi gametlerin birleşmesiyle oluşan zigottan başladığını kabul etti.
Zigot, türler ve uygarlıklar arasındaki süreklilik köprüsünü oluşturan kalıtsal sermayenin harika parçasını oluşturur. Bu nedenle, ebeveyn özelliklerinin yavrular tarafından kalıtımı zigottan geçmelidir.
Organizmalarda germplazm, ontojenik gelişimin çok erken evresinde izole edilir. Boveri, Ascaris'teki germplazmın ayrılmasını 16 hücreli aşamada olduğu kadar erken göstermiştir. 16 hücreden 15 hücre somatoplazmayı oluşturur ve geri kalanı germplazma olarak ayrılır.
Weismann, iddiasını güçlendirmek için beyaz farelerle kapsamlı deneyler yaptı. Ebeveynlerin kuyruğunu kesmek gibi tekrarlanan yapay sakatlamalar, pro&higenilerde anormallikler üretmede başarısız olur. Mutilasyonlardan kaynaklanan varyasyonlar kalıtsal değildir.
Miras alınacak herhangi bir özellik, germplazma mutlaka damgalanmalıdır. Somatoplazmik değişiklikler kalıtsal değildir. Castle ve Philips, siyah bir Guineapig'in yumurtalıklarını, yumurtalıkları değiştirilen beyaz bir dişiye nakletti. Üretilen gençlerin hepsi siyahtı.
1. Şimdiye kadar tek bir deney, edinilmiş karakterlerin kalıtımı lehine olumlu kanıtlar sağlayamamıştır.
2. Lamarckçı kavram daha yüksek formlara uygulanamaz. Bununla birlikte, soma ve germplazm ayrımının çok az olduğu veya hiç olmadığı düşük tek hücreli organizmalar için doğru olabilir.
3. Zürafa durumunda savunulan bilinçli çaba, bitkiler aleminde pek beklenemez.
4. Bazı kanunlar, bilimsel düşüncede maddeciliğe ve ukalalığa düşman olan dirimsellikten yanadır.
5. Lamarckizm kanıtsız bir teori önerir.
6. Yeni organizmaların somatik hücrelerden değil, ebeveynlerin eşey hücrelerinden geliştiği açıkça ortaya konmuştur. Germ hücreleri, bir bireyin büyümesinde daha erken bir kenara bırakılır ve vücut hücrelerinden etkilenmez.
7. Lamarckian mirasın imkansız olduğu veya aşırı derecede kısıtlandığı çok sayıda durum vardır. Daha yüksek memelilerde, iç çevre olağanüstü bir sabitlik derecesi ile düzenlenir. Kanın sıcaklığı, tuz bileşimi ve asitliği, özenli ve özel bir mekanizma ile sabit tutulur.
Vücuttaki diğer tüm hücreler gibi üreme hücreleri de kan ve shystream tarafından sağlanan iç ortama maruz kalmaktadır. O halde dış çevredeki değişiklikler onlara nasıl iletilebilir? İç ortamın düzenlenmesi, dış ortamda meydana gelebilecek değişiklikler için etkili bir amortisör sağlar.
Yine de daha yüksek memeliler, bu tamponlamanın olmadığı herhangi bir alt tür kadar hızlı ve açıkça uyarlanmış şekillerde evrimleşmişlerdir.
8. Böcekler, Lamarckian çatlaması için bir dizi sert fındık sağlar. Sosyal
Hymenoptera böyle bir böcek. Hymenoptera kolonisinde işin büyük kısmı kısır dişiler tarafından yapılırken, üreme ve üreme tam dişilere ve daha az bol olan erkeklere emanet edilir. O halde, herhangi bir Lamarckçı görüşte, işçilerin özel içgüdülerini ve yapılarını geliştiren bir mekanizmayı keşfetmek nasıl mümkün olabilir? İşçiler onları yeniden üretemedikleri için iletemezler.
9. Modern biyoloji, Lamarckizmi reddeder ve büyük ölçüde reddeder.
Modern Lamarckizm kavramı:
Lamarckizm, birçok kusuru olduğu için, evrim sürecinin her şeyi kapsayan bir nedeni olarak başarısız olur. Yeni türlerin kökenini açıklayamaz ve adaptasyonların kökeni çözülmemiş kalır. Ayrıca, edinilen karakterlerin nasıl miras alındığına dair herhangi bir ipucu verememektedir.
Lamarck ve bazı Lamarck takipçileri tarafından sunulan delillerin bilimsel gerçeklere dayanmadığı ispatlanmıştır. Lamarckçı kalıtımın tüm kanıtlarını ileri sürmek gereksiz olacaktır. Kammerer'in salaman­ders ile yaptığı deney, sonraki işçiler tarafından doğrulanmadı.
Diğer deneysel gösteriler ve çekingenler sonraki araştırmalarla doğrulanmamıştır. Bazı Lamarckçılar, işlevin veya çevresel değişikliğin kalıtsal etkilerinin deneysel olarak tespit edilemeyecek kadar hafif olduğu ve aşikar hale gelmesi için binlerce tür boyunca kümülatif eylem gerektirdiği görüşünü ileri sürmüşlerdir.
Payne (1911), Drosophila'da, Lamar'ın utangaç etkilerinin kullanılmayarak üretilmemesinin şeytanlara ve utangaçlığına mükemmel bir örnek göstermiştir. Drosophila'da gözlerin kullanılmaması altmış dokuz nesile kadar bile kullanılmama etkisi yaratamaz. Bu nedenle, tespitin imkansızlığını ve çekingenliğini savunmak, tamamen bilim dışı olan bir umutsuzluğun nasihatidir.
Modern biyologlar, Lamarckizmi, evrim ve uyum sırasındaki adaptasyonların kökenini açıklamak için bir nedensel faktör olarak kabul etmezler. Genlerin keşfi ve kalıtımdaki rolleri, kalıtsal çeşitlilik ve çekingenliklerin kökenine ve kalıtımına çok fazla ışık tutmaktadır.
Lamarckian edinilmiş karakterler fenotipik varyasyonlardır ve genotipleri etkileyemezler. Tersi aslında gerçektir. Fenotipik varyasyonlar, genotipler ve çevre arasındaki etkileşimlerin sonucudur.Bazı karakterler tarafından iyi açıklanmış olmasına rağmen
Lamarckizm, Lamarckizm'in profesyonelce açıklayamadığı sayısız durum vardır. Lamarckizm, türlerin kökenini açıklamak için yeterli değildir. Modern evrimciler, Doğal Seleksiyon'un evrimleşmedeki tek etken olduğunu düşünürler. Doğal Seleksiyon gen düzeyinde çalışır. Kalıtım birimleri genlerdir ve her türlü değişiklik veya özellik geno­types yolundan geçmelidir.
Waddington, Lamarckçı teori ile seçilim teorisi arasında bir uzlaşma sağlamaya çalışan yeni bir evrimsel bakış açısı geliştirmiştir. Drosophila üzerindeki çalışmalarına dayanarak, Drosophila'daki uyarlanabilir karakterlerin genetik olarak asimile edildiğini savundu. Bu özel kavram gelecekte kanıtlanırsa, bu, tüm evrimsel ilerleme kavramında devrim yaratacaktır.
Lamarckizm, evrimi açıklamak için kendi içinde eksiktir. Ray Lankester'ın görüşüne göre, Lamarckizm “kendiyle çelişkili”. Lamarckçı doktrin evrimsel süreci açıklamakta oldukça yetersiz olsa da, biyologların çeşitli dikkatini organik evrimin merkezi sorununa odaklamaya çok katkıda bulunan en önemli figürün Lamarck olduğu inkar edilemez.
Modern genetik, fenotipte meydana gelen değişiklikler ne olursa olsun, değişikliğin mutlaka genotipte olmadığı gerçeğini açıkça ortaya koymaktadır. Lamarckizm'in başarısızlığı, esas olarak fenotipin gen-üremenin yan ürünü olduğunun tanınmamasından kaynaklanmaktadır.
Teori # 2. Darwinizm ve Doğal Seçilim Teorisi:
Bilimsel araştırma yöntemlerinin yükselişiyle birlikte, organik evrim kavramı, dünyanın düşünen adamlarının zihninde önemli bir yer işgal etmeye başladı. Her ne kadar evrim düşüncesinin tohumu Yunanlılarla başlasa da, evrim düşüncesinin şüphesiz en önde gelen figürü Charles Darwin'di.
Makul ve kabul edilebilir evrim teorisi ile evrim gerçeğinin genel kabulünün önünü açmıştır.
Canlılar dünyasında büyük bir değişim kuraldır ve evrimsel dinamikler tarafından sürekli olarak yeni türler üretilir. Darwin, evrimi açıklamak için bir güç olarak Doğal Seleksiyon kavramını geliştirdi. Doğal Seçilim, evrimin tüm temel gerçeklerinin dayandığı merkezi şerit olmuştur.
Doğal Seleksiyon, tümevarımlar ve çıkarımlarla sonuçlanan türlerin mutasyona uğramasının nedensel mekanik bir süreci olarak kabul edilir. Canlı orgazmların çevrelerine ve yaşam biçimlerine uyumunu iyileştirmek ve sürdürmek, böylece uyumsuzların, uyumsuzların ve zayıfların ortadan kaldırılması için Doğada sonsuza kadar işleyen bir tür seçici süreçtir.
Doğal Seleksiyon'u evrimde bir güç olarak açıklamak için Darwin, doğanın belirli gerçeklerine dikkat çekti. Mo­dern genetiğinin olağanüstü ilerlemesiyle, Darwin'in orijinal Doğal Seleksiyon kavramı yeniden doğdu ve Darwinci kavramın tamamı, modern sentezin bir aşamasına atıldı.
Günümüz evrimcileri, artan bilimsel ilerleme ile biyolojik sistemlerin işleyişine derinlemesine nüfuz etmeye çalışmaktadırlar. Darwin'in evrim fikri kapsamlı değişikliklere uğramış olsa da, Darwin'in kavramı biyolojide en baskın özellik olarak kabul edilir.
Darwin'in teorisinin temeli:
Charles Darwin (1809-1882), Doğal Seleksiyon kavramını evrimin başlıca nedeni olarak derinleştirdi ve bu evrensel olarak doğru kabul ediliyor. Tek bir evrim mekanizması fikrinin karmakarışık formuyla tüm dünyada bir sansasyon yarattı.
Ünlü kitabının ve evrim İncil'inin yayınlanması, “Doğal Seleksiyon Yoluyla Türlerin Kökeni Üzerine” 1859 yılı, evrimsel düşüncenin yükselişindeki en önemli olaydır. Darwin, yaklaşık yirmi yıllık düşünce ve araştırmalardan sonra sonuca vardı.
Atlantik ve Galapagos dahil Pasifik adalarındaki H. M. S. Beagle'daki unutulmaz yolculuğu sırasında canlıları yeni bir ışıkta görselleştirdi. Yolculuğu bir keşif yolculuğuydu. Darwin, sarsılmaz bir entelektüel merakla, makul bir evrim teorisine ilişkin gözlemlerini ve araştırmalarını şekillendirdi. Malthus'un nüfus üzerindeki çalışması, bu sonuca varmasında onu çok teşvik etti.
Alfred Russel Wallace—Ortak Kaşif Darwinizm'in:
Alfred Russel Wallace'ın (1823-1913) bilimsel literatürdeki adı, evrim teorisinin yayınlanması söz konusu olduğunda her zaman Charles Darwin'in adıyla anılacaktır. Dar­win'in çağdaşı ve işbirlikçisiydi ve bir makaleye katkıda bulundu. “Çeşitlerin orijinal türden süresiz olarak ayrılma eğiliminde” 1858 yılında Linnean Society'nin bir sempozyumunda.
Wallace, sosyal kökenlerden o kadar fakirdi ki, üniversitede yaşamayı arzulayamadı.
14 yaşında okulu bıraktı ve bir demiryolu sörveyörüne çıraklık yaptı. Daha sonra okul müdürü oldu. Kütüphanedeki Oxford ve Cambridge kitaplarıydı. Wallace bir gezgin hayatı geçirdi. O ve Bates birlikte dünyayı görmeye karar verdiler.
British Museum, toplayabilecekleri hemen hemen her örneğin masraflarını karşılamak için satılabileceğine dair onlara güvence verdi. Türlerin kökeni sorununu çözmenin bir yolu olarak kendi çalışmaları için kopyaları tutmayı amaçladılar.
Kapalı Amazon'a gittiler. Wallace, 4 yıl sonra Amazon'dan döndü. Denizde çıkan bir yangından kaçmak zorunda kaldı, açık bir teknede 10 gün geçirdi ve neredeyse tüm koleksiyonlarını kaybetti. Londra'da bir buçuk yıl yazıp konuştuktan sonra, 'Keşif yapan bir doğa bilimci için en iyi alan, büyük Malaya Takımadaları'nda bulunuyordu.
Bu adalarda 8 yıl geçirmiş, 60-70 ayrı gezi yapmıştır. Üssünü Ternate adasındaki oldukça harap bir evde kurdu.
Burada, büyük teori hakkında kamuoyunu bilgilendirmek için Darwin'e gönderdiği Doğal Seleksiyon üzerine ünlü kısa makaleyi yazmak için huzur buldu. Darwin gibi Wallace da evrimdeki ana etken olarak “Doğal Seleksiyon”'e vurgu yaptı.
Ancak daha sonraki yıllardaki verilerin yetersizliği ve teolojik eğilimi ve çekingenliği ona hiçbir onur getirmedi. Wallace da bir doğa gezisine çıkarak çalışma prensipleri Darwinizm'inkiyle tamamen aynı olan bir teoriye ulaştı.
Darwin'in dürüstlüğü ve cömertliği sayesinde Wallace ve Darwin arasında sıcak bir dostluk gelişti. Darwin, Wallace'ın vardığı sonucun özgünlüğünü her zaman fark etti ve onların iki araştırma makalesi birleştirildi ve 1859'da ortak yazarlık altında yayınlandı. Tüm övgü Charles Darwin'e gitti, ancak Wallace'ın çalışmasının neredeyse bir başka deyişle, Wallace'ın eseri olduğu her zaman hatırlanmalıdır. Darwin'in çalışması.
Darwin'in teorisinin temel bilgileri:
Charles Darwin'den önce, büyükbabası Erasmus Darwin ve Lamarck, günümüz canlılarının geçmişin basit ve shyler formlarından evrimleştiği bilimsel fikrini getirdiler. Darwin, dünyayı evrim gerçeğine ikna etmek için çok sayıda kanıt sundu. Heterojen gerçekler derlemesi, Darwinizm olarak bilinen bazı çıkarımlarda sıralanır.
Daha önce de belirtildiği gibi Darwin, doğal seçilimi ana faktör olarak kullanarak evrim teorisini reddetti ve teorisini, yayınlanan araştırma çalışmalarından ve kişisel gözlemlerden elde edilen ayrıntılı kanıtlarla destekledi.
Bu, biyolojik doğruluğa yükseltilmiş bir doktrin parçası ve çeşitli biyolojik ve biyolojik fenomenlerin bir tür topluluğudur. Darwin'in bazı biyolojik ilkelerden yaptığı çıkarımlar Şekil 1.15'te gösterilmektedir.
Darwin, evrim sürecine her yönden saldırdı. Bir yandan evrim gerçeğini gözden kaçırmaya, diğer yandan evrimin işlediği mekaniği keşfetmeye çalıştı. Darwin, Doğal Seleksiyon kavramını doğanın gözlemlenebilir bazı gerçeklerine dayandırmış ve onlardan çıkarımlar yapmıştır.
Darwin, doğan birey sayısı ile hayatta kalan birey sayısı arasında çok büyük bir fark olduğu gerçeğine ikna olmuştu. Doğanın dengesi Doğal Seleksiyon ile korunur. Bu gerçeği açıklamak için çok sayıda örnek getirdi.
Üretimin savurganlığı:
Üreme gücü, canlı organizmaların temel özelliklerinden biridir. Canlılar müthiş bir hızla çoğalırlar. Üreme olgusu bir olgudur ve tüm canlılara verilmiş bir güçtür. Darwin, Malthus'un ünlü doktrini ile tanıştı ve onu hayvanlar dünyasına uygulanabilir buldu. Organizmalar geometrik bir oranda artar, ancak gıda üretimi ve alan neredeyse sabit kalır.
Bazı kontrol mekanizmaları olmadan, organizmalar mevcut yiyecekleri ve alanı tüketecektir. Aşağıdaki örnekler, bazı hayvanlarda yumurta üretim ve üreme oranlarını gösterecektir. Bir dişi Somon bir sezonda 28.000.000 yumurta üretir, bir Ascaris lumbricoides 24 saatte 700.000 yumurta geçirir, bir istiridye bir yumurtlamada 114.000.000 yumurtayı serbest bırakır ve Rana catesbeiana yılda 20.000 yumurta üretir.
Darwin, istiridyede, tek bir dişinin ürettiği tüm yumurtalar hayatta kalır ve çoğalırsa, kabukların dünyanın sekiz katı büyüklüğünde yığılacağını hesaplamıştır. Ayrıca tek bir fil çiftinden (memeliler arasında en yavaş üreyen) başlayarak 750 yıl içinde yaklaşık on dokuz milyon des­cendant üretileceğini hesaplamıştır.
Yiyecek ve uzayın sabitliği:
Arttırmanın yapay araçlarıyla, yiyecek ve mekan pek değiştirilemez. Tüm canlı organizmaların olağanüstü ve olağandışı üretkenlik gücü, aşırı kalabalıklığa neden olacaktır. Darwin, üremenin savurganlığının çok önemli olduğuna inanıyordu, çünkü bu, kalabalık bir düzene ve yaşamın gerekleri için keskin bir rekabete yol açıyordu.
Darwin, bu aşırı kalabalığın var olma mücadelesi ve mücadelesi ile sonuçlandığını fark etti.
Varoluş için mücadele:
Üretimin müsrifliği ve yiyecek ve mekanın savurganlığının bir sonucu olarak, hayvanlar arasında bir hayatta kalma rekabeti ortaya çıkar, çünkü her zaman sürdürülebilecek olandan çok sayıda yavru üretiliyor. Varolma mücadelesi bir tür rekabettir ve üç yönlüdür.
(1) Özgül mücadele,
(2) Türler arası mücadele ve
Tür içi mücadele, kendi türlerindeki organizmalara karşı rekabet ve çekingenliktir. Türler arası mücadele, farklı türlerin üyeleri arasındaki rekabettir. Bu tür mücadelenin örnekleri, yaşayan dünyada evrenseldir. Hemen hemen her canlı formu, doğrudan veya dolaylı olarak diğer canlı formlarına bağlıdır.
Çevresel mücadele genellikle aşırı nem veya kuraklık gibi fiziksel ortamlara, aşırı sıcaklığa (soğuk veya sıcak) karşı, diğer jeolojik koşullara karşıdır.
Hiçbir canlı organizma birbirine benzemez ve önemli ölçüde farklılık gösterir. Darwin, organizmaların tüm kısımlarında meydana gelen küçük varyasyonlar gözlemlemiştir ve bu varyasyonlar, çocuğun ana babasına tam olarak benzememesinin başlıca nedenidir. Jeoloji ayrıca, belirli bir hayvan formunun zaman içinde filogenetik gelişimi sırasında doğada sayısız değişiklik ve değişiklik sağlar.
Varoluş mücadelesi evrensel olduğundan ve çeşitlemeler doğada kural haline geldiğinden, bazı varyantlar hayatta kalma mücadelesinde avantajlı hale gelirken, bazıları da gözden düşmektedir. Olumlu varyantlar hayatta kalmak için büyük şansa sahip olacak ve olumsuz varyantlar hayatta kalamayacak.
En güçlü olanın hayatta kalması:
Varoluş mücadelesinde yapı, alışkanlık veya içgüdülerinde çeşitlilik gösteren organizmalar yeni koşullara daha iyi adapte olabilir ve hayatta kalma şansı daha yüksek olacaktır. Sonuç olarak, onların yavruları bu varyasyonları miras alacaktır.
Zamanla bu orgazmlar kaçınılmaz olarak diğerlerine ve daha az adapte olmuş formlara göre üstünlük kazanacaktır. Varia­tions, çevresel dinamiklere yanıt olarak organik çeşitlilik getirir ve adaptasyon ile sonuçlanır.
Türler, Doğal Seleksiyon yoluyla uzun süreler boyunca kalıplanmış plastik ve dinamik varlıklardır. Türler de novo gelmez. Doğal Seleksiyon, organizmalar arasında uyum ve çekingenliği zorlar. Doğa iyi çeşitleri seçecek ve diğerleri ezilecek. Doğal Seleksiyon en uygun olanlar arasında çalışır ve yeni formlar sabitlenir ve böylece türleşmeye yol açar.
Darwinci doğal seçilim kavramı:
Darwin, sayıdaki potansiyel artışın sonucunun türler arasında ve türler arasında amansız bir rekabete yol açacağını düşündü. Bireyin sahip olduğu ve uğruna mücadelede diğerlerine göre avantaj sağlayan herhangi bir kalite. hayatta kalanların varlığı güvence altına alınacaktı.
Sonraki nesillerde, avantajlı ve çekingen özelliklere sahip çok sayıda birey. üretilecek. Her nesilde seçilimin tekrarlanmasıyla, hayatta kalanların tümü, hatta & utangaç olarak tercih edilen tiplerden olacaktır.
Darwin, organizmaların iyileştirilmesinin aslında Selek'in işi olduğu fikrine sahipti. Doğal Seleksiyonun nihai sonucu, her tür organizmanın kendi durumuyla ilgili olarak giderek daha fazla gelişme eğiliminde olmasıdır. Böyle bir gelişme, kaçınılmaz olarak, daha fazla sayıda canlının organizasyonunda kademeli ilerlemeye yol açar.
Varoluş mücadelesi ve Doğal Seleksiyon son derece metaforik terimlerdir. Varoluş mücadelesi yalnızca, her nesilde belirli sayıda bireyin, onlar üremeden önce ölmeye mahkûm olduğunu ve Doğal Seleksiyon'un farklı hayatta kalma ve varyantların yeniden üretilmesinden sorumlu olduğunu gösterir.
Dar­winizm'in yüz yıllık tarihi:
Darwinizm yüz yıldan fazla bir sınavdan geçmiştir ve farklı aşamalardan geçmiştir -yaygın etkisi entelektüel düşüncedeki statüsünü yüksek hale getirene kadar. Yüz yıllık tarihi doğası gereği çok dinamiktir.
Hazır kabul aşaması:
1859'da Charles Darwin tarafından Doğal Seleksiyon teorisinin açıklanmasından sonra, sıcak bir karşılama ile karşılandı. Bir başyapıt olarak ilan edildi ve tüm dünya insanları tarafından hemen kabul edildi.
Kendisinden önce hiç kimse evrimin nasıl olabileceğine dair somut bir öneride bulunmamıştı. Weismann, Darwinizm'in en büyük destekçisiydi ve Doğal Seleksiyon'u evrimin temel nedeni olarak görüyordu.
Ondokuzuncu yüzyılın sonlarında, evrimsel çalışmalar kalıplaşmış ve özünde maddi bir kavram olduğu için aşikar kavramına benzemiştir.
Neo-Darwinizmin Etkinliği:
Neo-Darwinizm, Doğal Seleksiyon'un işleyişini Darwin'in zamanında hayal bile edilemeyecek şekilde analiz etmemizi sağladı. Modern seçilim kavramı, yalnızca reddetme fikrini içermekle kalmaz, aynı zamanda türün statükosunun korunmasını da içerir.
Doğal Seleksiyon çok çelişkili bir şekilde işler. Aslında biyolojik bir ikiliktir ve iki yönü vardır. Bunlar: Stabilize edici yönler. Doğal Seleksiyon'un bu yönü, gen kombinasyonlarının yanı sıra, utangaç mutant genleri de baskı altında tutar. Bu sayede Natural Selec­tion, türün gelişim ve ışıltılı yapısını korur ve dengeler. Homeostazi ile sonuçlanır.
Doğal Seleksiyon'un bu yönü, türün değişen ekolojik koşullardaki kontrolünü sürdürmesine ve aynı zamanda yeni ekolojik fırsatları ve utangaçlıkları kontrol etmesine ve üstesinden gelmesine olanak tanır. Yeni koşullara oldukça uygun yeni genotipler oluşturur. Doğal seçilimin dinamik yönleri iki şekilde işler; biri yönlü, diğeri yıkıcıdır. Bu husus, bu konunun son bölümünde ayrıca ele alınmaktadır.
Neo-Darwinci seçilim kavramı, en büyük desteği Mendel'in kalıtım yasalarından alır. Genotipsiz organizma yoktur ve genotipi oluşturan ve onu utandıran genler hayatın temel yapı taşlarıdır. Bir ortamda gelişmenin seyrini belirleyen kurumsal genotiptir. Verimli bir fonksiyonel ve utangaç organizma elde etmek için genotipler değiştirilmelidir.
Genotiplere çeşitli ortamlar açıktır ve genotip, uygunluklarının en yüksek olduğu ortamı seçecek ve sonunda bir denge durumunu koruyacaktır. Seçim mekanizması bu değişkenliklere şekil ve düzen verir.
Neo-Darwinci seçilim kavramı, seçilimin yalnızca ‘uygun olmayanların’ reddini değil, aynı zamanda ‘uygunların’ muhafazasını da içerdiğini ileri sürer. Uygunluk, genlerin seçiminden kaynaklanmaktadır. Neo-Darwinizm'in etkinliği Şekil 1.16'da gösterilmektedir.
Çevre—genetik değişkenliğin kalıcı kaynağı#8217s:
Her organizma bir çevre pahasına var olur. Sürekli yeni ortamlar üretiliyor. Bir organizmanın hayatta kalabilmesi için, gelişimsel modelin homeostatik modifikasyonu ile çevresel değişikliklere tepki vermesi gerekir. Çevre, gelişmede yönlendirici bir güçtür. Çevre organizmayı olduğu gibi değiştirmez, ancak organizmanın genotipiyle yanıt verebileceği zorluklar sunar.
Üreme, genotipte çeşitlilik üretir:
Repro­duction'ın ana sonucu, sonsuz çeşitlilikte genotip üretmektir. Bazıları farklı uzun ömür ve canlılığa sahip olabilir ve bu nedenle Doğal Seleksiyon her zaman çalışmak için yeni materyal ve bitkiler alır. Şekil 1.17 üreme, mutasyon ve Doğal Seleksiyon arasındaki ilişkinin/utangaçlığın şematik gösterimini göstermektedir.
Mutasyonlar—kalıtsal varyasyonun kaynağı ve maddi temeli sağlar:
Kalıtsal materyallerdeki herhangi bir değişiklik mutasyon olarak bilinir. Bu dünyadaki çeşitlendirilmiş canlı organizmaların evrimi, kalıtsal değişikliklerden kaynaklanmaktadır. Kalıtsal değişiklikler esasen DNA molekülünün replikasyon sürecindeki ‘hatalardan’ kaynaklanmaktadır.
Mutasyonlar iki geniş kategoriye ayrılır:
A. Nokta veya Gen mutasyonları: Bir gen içindeki bir veya birkaç nükleotid etkilendiğinde.
B. Kromozomal mutasyonlar: Bir kromozomdaki kromozom sayısı veya genlerin sayısı veya dizisi etkilendiğinde. Kromozomal mutasyonlar farklı tiplerdedir, yani.
1. Kromozom sayısındaki değişiklikler:
Kromozom sayısındaki değişiklikler şunlardan kaynaklanır:
(i) Füzyon — homolog olmayan iki kromozomun bir sentromer kaybıyla sonuçlanan bire birleştirilmesini içeren,
(ii) Fisyon—ek bir sentromer edinimi ile bir kromozomun ikiye bölünmesini ve dağılmasını içerir,
(iii) Anöploidi—Normal kümenin bir veya daha fazla kromozomu kaybolduğunda veya fazla miktarda mevcut olduğunda ve
(iv) Haploidi ve poliploidi—Çoğu organizma, somatik hücrelerde iki set kromozoma sahip diploiddir.
Bazı organizmalar normalde sadece bir kromozom setine sahip haploiddir. Poliploidi, ikiden fazla kromozom seti mevcut olduğunda ortaya çıkar.
2. Kromozomlardaki gen sayısındaki değişiklikler:
Gen sayısı ve sayısındaki değişiklikler şunlardan kaynaklanmaktadır:
(i) Silme: gen/gen içeren bir DNA parçası bir kromozomdan kaybolduğunda ve
(ii) Dupli­cation: DNA'nın bir parçasının bir kromozomda birden fazla kez ve utangaç gen/genler içermesi.
3. Kromozomlardaki gen dizisindeki değişiklikler: Bunlar:
(i) Ters Çevirme—Bir gen bloğunun dizisi bir kromozomda ters çevrildiğinde ve
(ii) Translokasyon—Kromo ve shizomlardaki bir gen bloğunun dizilimindeki değişiklik.
Kalıtım muhafazakar bir süreçtir, genotip ise istikrarın doğal özelliğine sahiptir. Ancak bir orga­nism'in genotipi, mutasyon ve rekombinasyon yoluyla değiştirilebilir. Mutasyon, Doğal Seleksiyon için çalışmak için hammadde sağlar.
Mutasyon olmadan evrim imkansızdır, çünkü mutasyon genotipe hiçbir&karşılık getirmez ve yeni organizasyon olmadan evrim imkansızdır. Mu­tation tesadüftür ve Doğal Seleksiyon tesadüfi görünen tasarıma, rastgeleliği organize bir modele dönüştürür.
Doğal seçilim—türleri stabilize eder:
Bir türün varlığı, esas olarak genetik kalitesine ve dengesine bağlıdır. Ran­dom mutasyonlarının canlı organizmalara zarar vermesi muhtemeldir. Ancak iyileştirmeler ve ayarlamalar, faydalı olanları sürekli kılarak ve utandırarak Doğal Seçilim tarafından kurulur.
Seleksiyon mekanizması, gen mutasyonlarının frekanslarını her zaman orga ve cinlerin yaşadığı ortamda en avantajlı ve utangaç değerlerde sabitlemeye çalışır.
Seçim, özünde bir saklama ve saklama sürecidir. Mutasyonlar yeni evrimsel fırsatlar sağlar ve seleksiyon mekanizması bu mutasyonları dengeler, böylece doğada sürekli yeni türler meydana gelir. Mutasyonların bir türün nihai teklifi olmadığı, Seçilimin etkisine tabi tutulduğu kabul edilmelidir.
Endüstriyel melanizasyon üzerine yapılan araştırmalar, yönlü doğal seçilimin işleyişini ve aynı zamanda biyolojik ve utangaç organizasyonda uyum sağlamanın kökeni örneğini yansıtmaktadır. Batı Avrupa'nın sanayi bölgelerindeki kara melanik güve türlerinin gelişimi, evrimsel değişikliklerin en çarpıcı örneğini vermektedir.
Biston sp. Manchester'ın durumu aşağıda belirtilebilir. Biston cinsinin iki türü vardır:
(i) Biston betularia ışık çeşididir ve
(ii) Biston carbonaria daha koyu çeşittir.
Manchester'da sanayileşmeden önce B. betularia çok yaygındı ve B. carbonaria yoktu. Ancak Manchester'da sanayileşmenin başlamasıyla birlikte daha açık renk çeşidi ortadan kalktı ve koyu ve utangaç çeşit baskın hale geldi. Değişikliklerin sırası ve sırası Tablo —Evrim-2'de belirtilmiştir.
İki güve türü, tek Mendel geninde farklılık gösterir. Daha koyu çeşitlilik genellikle baskındır, ancak daha yüksek çeşitler normal olanlardır. Sanayileşme, daha hafif çeşitlerin kaldırılmasına ve daha koyu çeşitlerin yaygınlaşmasına neden olur. Daha koyu çeşitler, aslında melanin birikiminin neden olduğu daha açık formların mutantlarıdır.
Melanik çeşidin yayılmasının en olası yorumu, daha koyu formların daha hafif çeşitlerden daha kuvvetli olmasıdır. Daha aydınlık ortamlarda light­er çeşitlerinin bolluğu, çevrenin tonlarına uygun koruyucu bir şekilde renklendirilerek kamufle edilmeleri ve böylece düşmanların gözünden kaçmalarından kaynaklanmaktadır.
Sanayileşmenin neden olduğu karanlık çevre ve utangaçlıkta, daha koyu çeşitler neredeyse çevrelerinin rengiyle eşleşiyor.
Sanayileşme, yaygınlaşan koyu çeşitlerin dezavantajlarını ortadan kaldırmakta ve sonunda daha hafif çeşitleri bastırmaktadır. Bu özel durumda, çevre koşullarındaki değişiklik, renk üretimi için sorumlu olan genin değişmesine neden olur. Daha koyu formlar, daha hafif çeşitlerin mutasyona uğramış formlarıdır.
Tam sanayileşme, çevreyi daha karanlık hale getirir ve daha karanlık çeşitler ve utangaçlar, o belirli çevrede daha büyük hayatta kalma değerleri nedeniyle Doğal Seçilim tarafından stabilize edilir. Daha hafif çeşitler ve utangaçlar, adapte olamamaları nedeniyle ortadan kalktı.
Adaptasyon Seçim sonucu:
Bir ortamda türün adaptasyon değerini artıran mutasyonlar, Doğal Seleksiyon ile bağlanır ve daha sonra genotipe dahil olur. Gen kombinasyonları, Doğal Seleksiyon tarafından gerçekleştirilen yeni potansiyeller üretebilir. Genetik değişkenlikler arasındaki karşılıklı ve çekingenlik
ve Doğal Seleksiyon daha fazla uyarlanabilir plastisite üretir. Doğal Seleksiyonun dinamik yönü, yeni koşullara uyarlanmış yeni geno­tipler kurar.
Darwinizm, çok yakın zamana kadar tamamen doğrulanmış ve modern düşüncenin entelektüel dokusunda yüksek bir yere sahip olana kadar, damalı bir başarı ve tutulma geçmişine sahiptir. Darwinizm evrimsel dönüşümden geçmiştir, ancak temel bilgi hala tartışmasızdır ve Charles Darwin'in bilmediği yeni gerçekler ve faktörlerle çalışır.
Neo-Darwinizm, Darwin'in gösterdiği gibi seçici imayı büyük ölçüde koruyan modern araştırmaların yasal bir pro&sudur.
Neo-Darwinci okul, Mutasyon ve Doğal Seleksiyon arasındaki yakın ilişkiyi kurar. Genotipin evrim alanında önemi çok önemlidir. Mutasyon ve Doğal Seleksiyon evrime neden olmak için el ele çalışır.
Mutasyonlar hammaddeyi sağlar ve Doğal Seleksiyon yolu yönlendirir. Geniş anlamda mutasyonlar, genotiplerdeki değişikliklerdir ve genotipin plastisitesi nedeniyle evrim mümkündür.
Genotipler, seçilim mekanizmasının evrimin çeşitli temalarını oluşturduğu zemin planını verir. Evrimsel dinamikler alanında, Doğal Seleksiyon, yeni koşullara uyarlanmış yeni genotipler kurar ve böylece ilerici evrime yol açar.
Fizyolojik genetiğin ilerlemesi, orijinal seçilim kavramını büyük ölçüde değiştirir. Seçim mekanizması evrenseldir ancak gen düzeyinde çalışır. Organizmaların mevcut statükosu, seçilim mekanizmasının evrim yolunu yönlendirdiği çevresel akış ile adaptif yoğunluk arasındaki dengeye dayanır.
Teori # 3. Evrimin Sentetik Teorisi:
Tüm modern Biyologlar, evrimi bir gerçek olarak kabul etme konusunda hemfikirdir. Ancak hiçbir Biolo­gist, büyük organizma gruplarının kökenini gerçekten gözlemlemedi. Çünkü büyük evrimsel adımların tamamlanması milyonlarca yıl almıştır. Büyük evrimsel grupların ortaya çıkmasına neden olan evrimsel süreçler, uzak geçmişte, insanın kökeninden çok önce gerçekleşti.
Bu yüzden onları gözlemleyecek kimse yoktu. Ancak evrim süreci iki şekilde incelenebilir:—Geçmişteki olayların karşılaştırmalı sırasını gözlemleyerek dolaylı yöntem ve şu anda dünyadaki olaylardan evrimin deneysel nedenlerine dayanan Doğrudan yöntem.
Modern sentetik teorinin etkinliği:
Bir asırdan fazla bir süre önce Charles Darwin tarafından Evrim teorisinin yayınlanmasından bu yana, biyologlar konuyu iki şekilde incelediler. Daha önceki biyologların çoğu evrimin seyriyle ilgilendiler. Ancak modern biyologlar süreci farklı bir şekilde açıklamaya çalıştılar.
Evrimin süreçlerini ve nedenlerini açıklamaya çekindiler. Sentetik evrim teorisi, evrimin süreç ve mekanizmalarını açıklamaya çalışır. Bu teori beş temel sürece dayanmaktadır.
(ii) Kromozomların yapısında ve sayısında meydana gelen değişiklikler,
(iii) Genetik rekombinasyon,
İlk üç ajans genetik değişkenliğe ve utangaçlığa neden olurken, kalan ikisi bir popülasyonu adaptif kanallara yönlendirir.
Charles Darwin, evrimin gerçekten gerçekleştiğini kanıtlayan kanıtları sağladı. Bunu açıklamak için Doğal Seleksiyon kavramını ortaya koydu. Kalıtsal mekanizma konusundaki bilgisizliği ve çekingenliği, erken Mendel genetikçileri olan çatışan grubun yükselişine neden oldu.
1920-30 yıllarında sentetik evrimciler, bütün sorun üzerinde uzlaşmacı bir bakış açısına sahip oldular. Darwinci doğa bilimcileri ile erken Mendelci genetikçiler arasında kalan tüm engelleri kaldırdılar. Bu konudaki en güçlü destek, popülasyon genetiği araştırmalarından gelmektedir.
Doğal Seleksiyon, çevresel değişim ile orga­nic evrim arasındaki bağlantıyı kurar. Darwin, ilk olarak, çevrenin değişkenliği veya değişkenliği ile evrimsel değişim veya istikrar arasındaki bağlantının Doğal Seleksiyon tarafından kurulduğunu fark etti.
Bu süreç, popülasyonun aşağıdaki özelliklerinin sonucudur:
(iii) kalıtsal devamlılık,
(v) aşırı üreme yeteneği,
(vi) genotipin bütünleşmesi ve kayması ve
(vii) bir popülasyonun gen havuzunun sınırları ve utanmaları.
Genetik değişkenlik ve çapraz döllenme, muazzam sayıda genetik olarak farklı türde bireyler üretebilir.
Yeni bir gen­ration, yukarıda bahsedilen kombinasyonların sadece bir örneğine sahip olabilir. Canlı organizmalar ve çevreleri arasındaki etkileşim, farklı organizmalar arasında var olma mücadelesini içerebilir veya içermeyebilir. Ancak numunenin genetik bileşimini etkileyecektir. Doğal seçilimin popülasyona rehberlik ettiği yol, çevresel değişime ve gen havuzunun içeriğine bağlıdır.
Nüfusun çeşitliliği, doğal seçilimin ya sabitliği teşvik etmesi, sürekli değişimi yönlendirmesi ya da çevresel değişikliklere bağlı olarak çeşitlenmeyi teşvik etmesi gerçeğinden kaynaklanmaktadır.
Doğal seçilim—üç çeşidi:
Organizma-çevre ilişkilerine dayalı olarak üç tür seçilim kaydedilmiştir.
Seçimi normalleştirme veya stabilize etme:
Bu seçim, bir popülasyonda sabitliği teşvik eder. Çevresel etkileşimler zaman içinde sabit (veya değişmemiş) kalırsa, normalleştirici seçilim hüküm sürer ve böylece evrimsel değişim durdurulur. Mutasyon ve doğal seleksiyon arasındaki etkileşim esastır.
Mutasyon, esasen genetik sistemde rastlantısal bir değişikliktir. Mutasyonlar genellikle bir ‘normal’ ortamında yaşayan bir türe fayda sağlamaz. Mutasyonların çoğu, nötrden zararlıya ve ölümcüle kadar değişir. Yararlı mutasyonlar, bir türün gen havuzuna dahil edilir.
Bazı mutasyonlar heterozigot durumda faydalı olurken, homozigot durumda zararlı hale gelir. Seçimi normalleştirmek, bir türün bir ortamdaki uygunluğunu azaltacak bu tür mutasyonların birikimini ve kaymasını kontrol eder.
Mongoloidizm (Down’s sendromu), kondrodistrofi (Akondroplazi), Fenil­ketonüri, Albinizm insan popülasyonunda mutasyonla tekrar tekrar ortaya çıkar. Mongo­loidism, kromozom-21'in duplikasyonundan kaynaklanan, insanda baskın bir ölümcül mutasyondur.
Mongoloid bireyler normal sayı olan 46 yerine 47 kromozoma sahiptir. Mongo­loid bireylerin çoğu hayatta kalır, ancak nadiren üreme yeteneğine sahiptir. İnsandaki kondrodistrofik cücelik, insandaki birçok baskın mutasyondan biridir. Fenilketo&şinüri ve albinizm, insan popülasyonlarında çok sayıda zararlı resesif mutantın iki örneğidir. Her ikisi de çok nadir görülür (1: 10.000 ve 1: 20.000).
Fenilketonüri, fenilalanin (bir amino asit) metabolizmasındaki bir bozukluktur. Albinizm, cilt, saç ve göz irisinde pigment sentezlemesine neden olur. İnsan popülasyonunda tüm bu bozukluklar mutasyonla ortaya çıkar, ancak seçiciliği normalleştirmek, Darwinci uygunluğu minimumdan sıfıra indirerek gereksiz birikimlerini kontrol eder.
Genetik değişkenlik ve normalleştirici seçilim canlılar dünyasında yaygındır. Doğal seleksiyonun normalleştirilmesi, gen havuzunu zararlı genetik varyantlardan oluşan bir popülasyondan temizleyen ve böylece türleri değişmeden ve sabit tutmaya çalışan tutucu bir güçtür. Genetik değişkenlik, evrimsel değişimin ön koşullarından biridir ve mutasyon, değişkenliklerin kaynağıdır. Mutasyonlar çoğunlukla silinir ve utangaçtır.
Bir ortamdaki zararlı mutasyon diğerinde faydalı olabilir. Yani zararlı ve faydalı mutasyonlar sabit kategoriler değildir. Böcek ilacı kullanımı böcek popülasyonuna karşı direnç oluşturur. Böcek ilacı ve böcek ilacı direnci, bir böcek popülasyonu düzenli olarak böcek ilacı ile tedavi edildiğinde hayatta kalma ve üreme için zorunludur.
Bu da genlerde değişikliğe yani genetik değişkenliğin ortaya çıkmasına neden olur. Genetik değişkenlik, bir popülasyonun değişen ortamlara uyum sağlamasını sağlar.
Yön seçimi:
Bu seçici güç, değişiklikleri yönlendirir. Yönlü seçim, ortam etkileşimleri bir yönde değiştiğinde gerçekleşir. İki farklı organizma türü arasında belirli etkileşimler (avcı-av, otlayan hayvan-yem vb.) kurulduğunda, bu tür seçim kuvvetinin işlemesi muhtemeldir. Yönlü ve utangaç seçilim, avcı ve av arasında tekrarlanan geri besleme ve geri çekilme etkileşimleriyle işler.
Bu, Kuzey Amerika ovalarında atların evriminde iyi bir şekilde gösterilmiştir. En sert yapraklara sahip olan otlar, otlatmadan en az zarar görme olasılıkları olduğu için Darwinci uygunluk özelliğine sahiptir.
Karmaşık emaye desenlerine sahip en sert dişlere sahip atlar, bu tür otların maksimum sayısını beslemek için iyi donanımlıydı. Omurgalıların evrimsel tarihinde, geri besleme etkileşimleri tarafından uyarılan bu tür ortak evrimin utangaçlıkları çoktur.
Yönlü doğal seçilim, birçok güve türündeki endüstriyel melanizmlerde gösterilebilir. Bu, H. B. D. Kettlewell, 1961 Ford, 1971 ve İngiltere'deki diğer birçok işçi tarafından kapsamlı bir şekilde incelenmiştir.
Biberli güve, Biston betularia, normal hafif pigmentli bir formdur ve melanik (koyu pigmentli varyant) formu Biston carbonaria'dır. Biston cinsinin bu iki türü, tek bir gen nedeniyle farklıdır. ‘dark geni’ baskındır. Melanik formlar, geçen yüzyılın ortalarından itibaren, kirlilik nedeniyle bitki örtüsünün karardığı sanayi ve utangaç bölgelerde yaygınlaşmaya başlamıştır.
Sürgün ve diğer atıklar nedeniyle kirlenen bölgelerde normal ışık formları yerini melanik formlara bırakmıştır. Ancak kirlenmemiş bölgelerde normal ışık formları hala mevcuttur. Güvelerin kuşlar tarafından avlanması, endüstriyel melanizmi destekleyen başlıca seçici güçtür.
Melanik formlar, kirlenmiş kararmış bitki örtüsü üzerinde koruyucu ve çekingen bir şekilde renklendirilir. Işık formlarının iyi korunduğu, kirlenmemiş bölgelerde öne çıkarlar.
Çeşitlendiren veya bozucu seçim:
Çeşitlendiren doğal seleksiyon, canlı organizmada çeşitlendirmeyi ve utangaçlığı teşvik eder. Önceden homojen olan bir habitat çeşitlenirse, biyotik populasyonlar ile onların çevreleri arasındaki etkileşimler birbirinden uzaklaşır. Bu uyarlanabilir radyasyon sürecini başlatır. Uzaklaşan çizgileri genetik olarak birbirinden ayırmak için üreme ve üreme bariyerlerinin evrimi, nihayetinde bu tür farklılıkların kalıcı olmasına yol açacaktır.
Bir tür veya bir popülasyon bir ortamda yaşar. Çevre, neredeyse tamamen tekdüze değildir. Doğal çevre, aslında az çok benzer veya farklı habitatların veya alt ortamların mozaikleridir. Habitatlar veya alt ortamlar bazı genotipler için uygunken diğerleri rekabet eden genotipler için uygun olabilir.
Doğal seçilimin çeşitlendirilmesi, heterojen ve utangaç ortamlarda yaşayan popülasyonların uyumunu artırır. Genetik çeşitlilik, değişen çevrede bir avantajdır.
Teori # 4. De Vries—Mutasyon Teorisi:
Hollandalı bir botanikçi olan Hugo de Vries (1848-1935), evrim sürecini açıklamak için 1901 yılında mutasyon teorisini yayınladı. Teorisini, oenothera lamarckina adı verilen bir bitki üzerinde yetiştirme deneylerinden elde ettiği sonuçlara dayandırdı.
De Vries, deneyinde normal bir çuha çiçeği popülasyonu arasında aniden ortaya çıkan biçimlerde bazı çarpıcı farklılıklar gözlemledi, de Vries bu fenomeni mutasyon (L. mutare=değişmek) ya da saltasyon (L. Saltare=sıçramak) olarak değerlendirdi ve bunlar mutantlar olarak şekil değiştirdiler.
Kalıtımın muhafazakar süreci, bir mutantın doğru üremesine neden olur ve döller ebeveynler gibi üretilir. Mutasyonlar veya tuzlanmalar terimi, organizmalarda kalıtsal olan ani büyük değişiklikler veya süreksiz varyasyonlar anlamına gelir.
Saltasyoncu okul, Ulusal Seleksiyon'un tür oluşumunda hiçbir ilgisi olmadığı ve mutasyonun Türleşme'deki tek nedensel ajans olduğu görüşündedir. Saltasyoncular, mutasyonu evrimin tek aracısı olarak görürler. Mutasyonlar en iyi şekilde evrimde başlatıcı güç ve Doğal Seleksiyon ise sınırlayıcı güç olarak kabul edilir.
Mutasyon aslında gendeki değişimdir. Genler son derece kararlıdır ve üreme sürecinde doğrulukla tam olarak kopyalanır. Bu fenomene rağmen, genler mutasyona uğrayabilir. Mutasyon, gen üremesindeki bazı hatalarla sonuçlanır. Muller, mutasyonu sağlam bir temel üzerine kurdu. Mutasyona X-radyasyonu neden olabilir. Auerbach, kimyasal mutajenlerle muta­tion üretti.
Bir organizmanın üreme dışı hücrelerindeki mutasyonun evrimsel bir önemi yoktur, ancak üreme hücrelerindeki bu tür değişiklikler türler üzerinde önemli etkiler yaratır. Aslında, mutasyonların çoğu organizma üzerinde zararlı etkiler yaratır, ancak çok azı diğer genlerle kombinasyon halinde organizma üzerinde olumlu etkilere sahip olabilir.
Bir organizmanın genetik yapısını oluşturmaya katkıda bulunan genler, son derece koordineli bir sistem oluşturur.
Mutasyon rastgele bir olaydır ve her yönde gerçekleşir. Genler dev moleküllerdir ve yapısal organizasyonlarında küçük bir değişiklik mutasyona neden olur. Seleksiyon mekanizması evrimde en hayati rolü oynar. Seçim, kalıtsal yapıya uygun mutasyonları dahil eder. Bu nedenle, seçilecek olan kromozomlardaki genlerdir.
Doğal Seleksiyon ile seçilmedikçe muta'niyetler anlamsız olacaktır. Doğal Seleksiyon ve mutasyonun ortak&uyumlu eylemi, evrimsel yönlendirmeye yol açar. Daha önce tartışıldığı gibi mu­tations, Doğal Seleksiyon için çalışmak için hammadde sağlar.
Genellikle herhangi bir türde ortaya çıkan olumlu mutasyonlar, Doğal Seleksiyon eylemiyle kararlı genotipe dahil edilir. Bu sayede bir tür, avantajlı ve çekingen mutasyonlar biriktirerek daha iyiye doğru değişebilir.
Plastiği hayatlarına dahil eden organizmalar var mı? - Biyoloji
Bu makaleye ve bunun gibi yüzlercesine abone olarak erişin Bilim Dünyası dergi.
DOĞRULAMA: Plastik ağ, deniz kaplumbağaları ve diğer hayvanlar için ölümcül olabilir.
CCSS: Bilgilendirici Metin Okuma: 10
TEKS: 6.3B, 7.8, 8.11D, E.91
Plastik denizleri kirletiyor ama gidişatı tersine çevirmek için hala zaman var
ÖNEMLİ SORU: Plastik çöpler okyanus ortamını nasıl etkileyebilir?
Buzla kaplı Kuzey Kutbu'ndan Pasifik'in tropik sularına kadar, Dünya'nın tüm okyanusları ortak bir şeyi paylaşıyor: plastik kirliliği. Atılan plastik torbalar, bardaklar ve şişeler denize giriyor.Bugün, okyanusun hiçbir bölümünün plastik çöplerden güvenli olmadığı görülüyor.
Son yıllarda, oşinograflar bozulmamış bir deniz ortamını boşuna aradılar. Baktıkları her yerde plastik buldular. Kanada'daki Toronto Üniversitesi'nde deniz ekoloğu olan Chelsea Rochman, "Bu küresel bir sorun" diyor. "Plastik olmayan tek bir habitatı veya yeri gösteremeyiz."
Plastik, vahşi hayata zarar verir ve denizlere tehlikeli kimyasallar sokar ekosistemler- çevreleriyle etkileşime giren organizma toplulukları. Plastik çevreye girdikten sonra uzun süre dayanır (bkz. Çöp Dağılımı). Araştırmacılar, plastik kirliliğinin denize girmesini önlemek için çalışıyor.
Dünyanın okyanusları, buzla kaplı Arktik ve tropikal Pasifik'i içerir. Ancak hepsinin ortak bir noktası var: plastik kirliliği. Atıldıktan sonra plastik poşetler, bardaklar ve şişeler denize giriyor. Bugün, okyanusun hiçbir bölgesi plastik çöplerden güvenli değil gibi görünüyor.
Son yıllarda, oşinograflar temiz bir deniz ortamı bulamadılar. Baktıkları her yerde plastik gördüler. Chelsea Rochman, Kanada'daki Toronto Üniversitesi'nde bir deniz ekoloğudur. “Bu küresel bir sorun” diyor. "Plastik olmayan tek bir habitatı veya yeri gösteremeyiz."
Plastik vahşi hayata zarar verir. Aynı zamanda tehlikeli kimyasalları denizlere sokar. ekosistemler-çevreleriyle etkileşen canlı toplulukları. Plastik çevreye girdikten sonra uzun süre dayanır (bkz. Çöp Dağılımı). Araştırmacılar plastik kirliliğinin denize girmesini durdurmak için çalışıyorlar.
İnsanlar çöpe atıldığında veya çöpler uygun şekilde atılmadığında, plastik poşetler, şişeler, pipetler ve köpüklü içecek bardakları gibi şeyler rüzgar ve su yollarıyla denize taşınır (bkz. Kıyıdan Denize). Okyanus plastiğinin yaklaşık yüzde 80'i karadan kaynaklanmaktadır. Geri kalanı, denizcilik ve balıkçılık gibi deniz endüstrilerinden geliyor.
2015 yılında Georgia Üniversitesi'nden mühendis Jenna Jambeck ve diğer araştırmacılar, her yıl kıyılardan okyanusa en az 8 milyon ton plastik çöp atıldığını hesapladı. Bu, her dakika bir çöp kamyonunun denize atılmasına eşdeğerdir. Plastik üretimi ve imhasındaki mevcut eğilimler devam ederse, bu rakam 2025 yılına kadar iki katına çıkacak. Geçen yıl Dünya Ekonomik Forumu tarafından yayınlanan bir rapor, 2050 yılına kadar okyanus plastiğinin denizdeki tüm balıklardan daha ağır basacağını tahmin ediyor.
Sorun, insanlar çöp attığında veya çöpleri düzgün bir şekilde atmadıklarında başlar. Plastik poşetler, şişeler, pipetler ve köpüklü içecek bardakları gibi şeyler olduğu yerde kalmaz. Rüzgarlar ve su yolları onları denize taşır (bkz. Kıyıdan Denize). Okyanus plastiğinin yaklaşık yüzde 80'i karada başlıyor. Geri kalanı denizcilik ve balıkçılık gibi denizcilik işlerinden geliyor.
2015 yılında Georgia Üniversitesi'nden mühendis Jenna Jambeck ve diğer araştırmacılar bir çalışma yaptı. Her yıl kıyılardan okyanusa ne kadar plastik çöp girdiğini bulmak istediler. Cevap: en az 8 milyon ton. Bu, her dakika bir çöp kamyonunun denize atılması kadardır. Bugünün plastik üretimi ve bertarafı eğilimleri devam ederse, bu rakam 2025 yılına kadar iki katına çıkacak. Dünya Ekonomik Forumu geçen yıl sorunla ilgili bir rapor yayınladı. 2050 yılına kadar okyanus plastiğinin denizdeki tüm balıklardan daha ağır basacağını tahmin ediyor.
İşte okyanusta çöpün bittiği ortak bir yol.
İşte okyanusta çöpün bittiği ortak bir yol.
Birisi çöp atıyor veya çöp kutusundan plastik çöp fışkırıyor.
Birisi çöp atıyor veya çöp kutusundan plastik çöp fışkırıyor.
Plastik üflenir veya bir fırtına kanalına yıkanır.
Plastik üflenir veya bir fırtına kanalına yıkanır.
Su yollarına ve deniz yaşamına zarar verebilecek şekilde denize akana kadar kanalizasyonlardan geçer.
Su yollarına ve deniz yaşamına zarar verebilecek şekilde denize akana kadar kanalizasyonlardan geçer.
Güneşten gelen dalgalar ve ısı onu mikroplastik adı verilen küçük parçalara ayırır.
Güneşten gelen dalgalar ve ısı, onu mikroplastik adı verilen küçük parçalara ayırır.
İşte okyanusta çöpün bittiği ortak bir yol.
İşte okyanusta çöpün bittiği ortak bir yol.
Birisi çöp atıyor veya çöp kutusundan plastik çöp fışkırıyor.
Birisi çöp atıyor veya çöp kutusundan plastik çöp fışkırıyor.
Plastik üflenir veya bir fırtına kanalına yıkanır.
Plastik üflenir veya bir fırtına kanalına yıkanır.
Su yollarına ve deniz yaşamına zarar verebilecek şekilde denize akana kadar kanalizasyonlardan geçer.
Güneşten gelen dalgalar ve ısı onu mikroplastik adı verilen küçük parçalara ayırır.
Güneşten gelen dalgalar ve ısı onu mikroplastik adı verilen küçük parçalara ayırır.
Günümüz dünyasında plastik her yerdedir. Ayakkabılarda, giysilerde, ev eşyalarında, elektronik cihazlarda ve daha fazlasında bulunur. Farklı plastik türleri vardır, ancak hepsinin ortak noktası, plastikten yapılmış olmalarıdır. polimerler- tekrar eden birimlerden oluşan büyük moleküller. Kimyasal yapıları onlara birçok avantaj sağlar: Ucuz ve üretimi kolaydır, hafiftir, suya dayanıklıdır, dayanıklıdır ve hemen hemen her şekilde kalıplanabilir.
Ne yazık ki, plastiği tüketim malları için harika yapan aynı özelliklerden bazıları onları bir sorun kirleticisi haline getiriyor. Plastiğin dayanıklılığı, kısmen kağıt veya ahşabın aksine biyolojik olarak parçalanmakveya doğal olarak parçalanır. Jambeck, "Bunun yerine, zamanla sadece parçalara ayrılıyor veya parçalara ayrılıyor" diyor. olarak bilinen bu küçük parçalar mikroplastik, potansiyel olarak yüzlerce, hatta belki de binlerce yıl kalabilir.
Günümüz dünyasında plastik her yerdedir. Ayakkabı, giyim, ev eşyaları, elektronik ve daha fazlasında. Farklı plastik türleri vardır, ancak hepsinin ortak bir noktası vardır. Onlardan yapılmıştır polimerler- tekrar eden birimlerden oluşan büyük moleküller. Kimyasal yapıları onlara birçok avantaj sağlar. Ucuz ve yapımı kolay, hafif, suya dayanıklı ve dayanıklıdırlar. Hemen hemen her şekle kalıplanabilirler.
Bu özellikler, plastikleri tüketim malları için harika kılar. Ancak bazıları aynı zamanda plastiği bir sorun kirleticisi haline getiriyor. Plastiğin dayanıklı olmasının bir nedeni de kağıt veya tahta gibi olmamasıdır. Bu malzemeler biyolojik olarak parçalanmakveya doğal olarak parçalanır. Plastik yapmaz. Jambeck, "Bunun yerine, zamanla sadece parçalanıyor veya parçalara ayrılıyor" diyor. Bu küçük parçalar olarak bilinir mikroplastik. Yüzlerce, hatta binlerce yıl boyunca etrafta kalabilirler.
Plastiklerle ilgili bir diğer sorun da, boyalar ve alev geciktiriciler gibi içerdikleri diğer kimyasallardır. Plastik uygun şekilde atılmadığında, bu katkı maddeleri çevreye karışır.
Plastik ayrıca çevresinden zararlı kimyasalları emme eğilimindedir. “Sünger gibi kalıcı organik kirleticiler”diyor Jambeck. Bu uzun ömürlü, toksik maddeler, pestisitler ve endüstriyel kimyasalları içerir. Plastik kimyasalları emerse ve deniz organizmaları plastiği yerse, bu kirleticilerin daha yüksek konsantrasyonlarına maruz kalabilirler.
Plastiklerle ilgili başka bir sorun: Boyalar ve alev geciktiriciler gibi başka kimyasallar içerirler. Plastik düzgün bir şekilde atılmadığında, bu kimyasallar çevreye karışır.
Plastik ayrıca çevresindeki zararlı kimyasalları da emebilir. “Sünger gibi kalıcı organik kirleticiler”diyor Jambeck. Bunlar uzun ömürlü, toksik maddelerdir. Pestisitleri ve endüstriyel kimyasalları içerirler. Deniz canlıları bu kimyasalları emen plastikleri yiyebilir. Bu onları daha yüksek miktarda kirleticiye maruz bırakır.
Plastik kirliliğinin en büyük etkilerinden biri deniz yaşamı üzerindeki etkisidir. Foklar, deniz kaplumbağaları ve hatta balinalar plastik ağlara dolanabilir. Plastik, hareket etme veya yemek yeme yeteneklerini kısıtlarsa, açlıktan ölebilirler. Veya plastik, hayvanların derisini keserek ciddi enfeksiyonlara neden olan yaralara neden olabilir.
Deniz kaplumbağaları, en sevdiği yemek olan denizanasını andıran plastik poşetler ve gazoz halkaları yerler. Deniz kuşları şişe kapakları veya köpük bardak parçaları yerler. Ve mikroplastik parçalar benzeyebilir plankton, birçok deniz hayvanının tükettiği küçük organizmalar. Plastik parçalar bir hayvanı tok hissettirebilir, bu nedenle ihtiyaç duyduğu besinleri almak için yeterince gerçek yiyecek yemez. Plastik ayrıca bir hayvanın sindirim sistemini bloke ederek yemek yiyememesine neden olabilir. 2015 yılında yapılan bir araştırma, yaklaşık 700 deniz türünün plastikle dolaşmış veya plastik yediği gözlemlendi.
Plastik kirliliğinin en büyük sorunlarından biri deniz yaşamına olan etkisidir. Foklar, deniz kaplumbağaları ve hatta balinalar plastik ağlara dolanabilir. Bu, hareket etmelerini veya yemek yemelerini zorlaştırabilir. Bu olursa, açlıktan ölebilirler. Plastik, hayvanların derisini kesebilir. Ciddi enfeksiyon gelişen yaralara neden olabilir.
Deniz kaplumbağaları plastik poşetler ve gazoz halkaları yerler. Bu şeyler en sevdikleri yiyeceklerden birine benziyor: denizanası. Deniz kuşları şişe kapakları veya köpük bardak parçaları yerler. Ve mikroplastik parçalar şöyle görünebilir: plankton. Bunlar, birçok deniz hayvanının yediği küçük organizmalardır. Plastik parçalar bir hayvanın tok hissetmesine neden olabilir, bu nedenle ihtiyaç duyduğu beslenmeyi sağlamak için yeterince gerçek yiyecek yemez. Plastik ayrıca bir hayvanın sindirim sistemini de bloke edebilir. Bu, hayvanın yemek yemesini engeller. 2015 yılında yapılan bir araştırma, yaklaşık 700 deniz türünün plastiğe dolandığını veya plastik yediğini buldu.