Aylar önce dondurucuya attığım bir kap için Tupperware kapağına karaladığım şeyi deşifre etmek, en iyi becerilerimden biri değil. Ama bunu her zaman avantajıma kullanabilirim.
Geçen gece sığır yahnisi olduğunu düşündüğüm şeyin buzunu çözdüm ve daha sonra bunun gizemli, opak bir sıvı olduğunu keşfettim. Terli bir domuz gibi tadı vardı. Ah, jambon suyu! Ama akşam yemeği için bezelye çorbası yapacak zamanım kalmamıştı.
Bu yüzden McDonald's'tan sipariş verdik.
Şimdi bazıları yavaşlamamı ve bu kapları uygun şekilde etiketlemek için zaman ayırmamı önerebilir. Ama işte deliliğimin yöntemi.
Öğleden sonra saat dört dönüyor. Akşam yemeği için ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok çünkü zaten akşam yemeği yapmak istemiyorum. Bu sıralarda çocuklar beni rahatsız etmeye başladılar: "Akşam yemeğinde ne var?" Ve üç cevaptan birini alırlar: "Yiyecek", "Bilmiyorum" ve "Tahmininiz benimki kadar iyi."
Bu yüzden dondurucuyu açtım ve gizemli kaselerimden birini aradım. Ve sonra her ne ise, gerçekten iğrenç olması ve pizza siparişi verebilmemiz için dua ediyorum.
Ama dahası var! Kocam Happy Pops'un akşam yemeği için yeterince iyi olduğunu ilan etmesin diye evdeki mısır gevreğinin çoğu bitene kadar beklemem gerekiyor.
Ayrıca ter dökmem ve o kapıdan içeri girdiğinde üzerimden kamyon geçmiş gibi görünmem gerekiyor. Bu ona kötü bir gün geçirdiğimi ve benim için yapabileceğinin en azından sipariş vermek olduğunu gösterecek... zavallı karısı... özverili bir şekilde dünyaya beş çocuk getiren.
Ama bunu ona söylemem. Kocamı tanımak işe yaramazdı. Ama bazen iyi bir çaba harcarsam bana acır.
Bu yüzden, o eve varmadan hemen önce ortalığı toparlıyorum - pek yaptığım bir şey değil, bu yüzden o kapıdan içeri girdiğinde hoş bir şok oluyor. Bu şekilde ter atıyorum. O 'kamyon beni ezdi' bakışı için, çocukların işaret üzerine birbirlerine bağırmaya başlamalarını sağladım ("Hey, daha yüksek sesle bağır, jambon alacaksın ve O pizzanın üzerine ananas!") Kocama yorgun bir şekilde bakıp ona "Günün nasıl geçti?" diye sorabilmem için. sanki benimki çok korkunçmuş gibi o yapamazdı karşılaştırmak.
Akşam yemeğini pişirmekten vazgeçmek çok çaba gerektirir, hatta muhtemelen onu pişirmek için gerekenden daha fazla. Ama umrumda değil. Annem mutlu değilse, kimse mutlu değildir. Demek istediğim, arabaya itmeyi bu yüzden icat ettiler, değil mi? Pijamalarımla gelip akşam yemeğini alabilmem için mi?