Bir av sırasında Dara adamlarından uzaklaşmıştı. Ansızın bir at çobanı çıktı karşısına ve kendisine doğru koşmaya başladı. Dara buna bir anlam veremedi, kaygılandı, okunu çıkardı, yayını kurdu, nişan aldı. Dara'nın kendisini vurmak üzere hazırlandığını gören çoban durakladı: " Ey İran ve Turan'ın Şahı! " diye haykırdı: " Çağının kötü bakışı senden ırak olsun, düşmanın değilim, bana kıyma. Ben atlarını besliyorum, bu amaçla buradayım."
Dara rahatladı ve güldü:
" Ey düşüncesiz adam! Bir kutlu melek yardımcı oldu sana, yoksa çoktan ölmüştün."
Çoban da gülümsedi:
" İyilik gördüklerimize doğru yolu göstermek zorundayız. Haddim değil size öğütte bulunmak, fakat bir padişahın dostla düşmanı ayıramaması onun için ne kötü bir durumdur! Büyüklüğün gereği, küçüğü bilmek ve tanımaktır. Beni sarayında kaç kez görmüş, at ve otlaklarla ilişkin sorular sormuştunuz. Sizi görünce hal ve hatırınızı sormak istemiştim, bu yüzden geliyordum yanınıza. Beni tanıyamadınız, düşmandan ayırdedemediniz. Oysa ben atlarınızın çobanı olarak istenilen atı yüzlercesinin arasından hemencecik farkedebilirim. Siz de benim gibi olun, sürünüzü, atınızı koruyun."
Dara çobanın öğüdünü dinlemiş, mutlu olmuş ve " bu öğüdü insan kalbine yazmalı." demiş.
alinti