Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
54. Bölüm Soylarımızı Birleştirmemiz Gerekiyor
“Boyun eğmenin nesi kötü? Kim bilir bu belki de seni mutluluğa götürür.”
Roel, Nora'nın kendisini cezbetme çabalarına cevaben başını salladı.
“Belki öyle, ama bu dünyada birçok farklı mutluluk türü var. Benim arzuladığım mutluluk, kendi yakaladığım mutluluk. Başkasının verdiği mutluluk pratik olabilir, ama aynı zamanda kolayca kaybedilir.”
“Benim öyle biri olmadığımı biliyorsun.”
“... Her zaman insanın bir seçim yapmak zorunda kaldığı durumlar olur.”
“Hmm, senin söylediğin de mantıklı... Görünüşe göre seni yine cezbetmeyi başaramadım. Öz güvenimi nasıl yerle bir edeceğini gerçekten iyi biliyorsun.”
Nora iyice doğrulup hafifçe içini çekti, yüzünde yeni bir oyuncak alamadığı için sinir krizi geçiren bir çocuğun ifadesi belirdi, ama çok geçmeden dudakları bir kez daha yukarı doğru kıvrıldı.
“Beni reddetmiş olsan da, bana mazeretinin oldukça ikna edici olduğunu söylemeliyim.”
“İltifat için teşekkürler. Bahsi geçmişken... onca yolu bana bunları söylemek için mi geldin?”
“Ondan değil. Sana bir hediye vermek için buradayım. Bunu kraliyet ailesinden gelen minnettarlığın bir simgesi olarak düşünebilirsin.”
“Minnettarlığın bir simgesi mi?”
Doğum gününde kavga ettiğim için bana bir hediye mi veriyorsun? Sevgili Tanrıça, sen melek misin? Ah bir dakika, zaten öylesin...
Roel böyle düşünürken Nora dönüp bir hediye kutusu çıkardı.
“Açayım mı? Yoksa kendin yapmayı mı tercih edersin?”
“Açabilirsin.”
Roel, Nora'nın elindeki uzun tahta kutuya baktı. Dayanıklı siyah demirağacından yapılmış bir kutuydu. Bu malzeme çok ağır olduğu için genellikle hediye kutusu olarak kullanılmazdı.
Siyah demirağacının sertliği çelikle kıyaslanabilirdi, ancak yoğunluğu onu aşıyordu. Nora onu tek eliyle kolayca tutabilse de, sıradan bir insan muhtemelen onu iki eliyle bile taşımakta zorlanırdı.
Neyin nesi acaba?
Nora gülümsedi. Roel'in beklenti dolu gözleri önünde, ağır ahşap kutunun etrafına sarılı olan kurdeleyi hafifçe çekerek çözdü ve ardından kutuyu açtı. Roel hemen gözlerinin biraz acımasına neden olan keskin bir ışık parlaması gördü.
Merakına engel olamayarak ayağa kalkıp bakmak için yaklaştı.
Kutunun dışı mütevazı görünüyordu ama içi şaşırtıcı derecede şaşaalıydı. Kutunun ortasında, kutsal ışık saçan, gözleri kapalı bir meleği tasvir eden bir resim vardı. Meleğin etrafına toplanmış silahlı adamlar vardı, etraflarını saran karanlıkla karşı karşıyaydılar.
Evet, bu muhtemelen bir tür mitolojik resim olmalıydı, ama Roel bunun arkasındaki hikayenin ne olduğunu hemen hatırlayamadı. Zaten bu önemli değildi. Şu anda önemli olan kutunun içinde duran beyaz ipek bir beze sarılı olan metal eşyaydı.
“Bu... kısa bir kılıç mı? Bir dakika, yoksa bu...”
“Evet, bu Aziz'in Kılıcı—On İki Kanat, Yükselen Kanat.”
“!!!”
Gülümseyen Nora, kutunun içine yerleştirilmiş siyah kısa kılıcın adını sakince açıkladı. Bu Roel'i şaşkına çevirip onun olduğu yerde donakalmasına sebep oldu.
Aziz'in Kılıcı—On İki Kanat. Roel, salak gibi aval aval baktığı için suçlanamazdı, çünkü bu silah çok ünlüydü. Önceki dünyasıyla bir kıyaslama yapmak gerekirse, önceki dünyasının Longinus’un Mızrağı olarak kabul edilebilirdi.
Yaratılış Tanrıçası Kilisesi'nin genel başkomutanı Tanrıça Sia olduğu halde, kararları verenler meleklerdi. Edda Şiirlerinde, birkaç bin yıl önce, kayıp çağda ortaya çıkan kılıçla ilgili bir kıta vardı. O dönemin insanı henüz olayları yazılı olarak kaydetme yeteneğinden yoksundu ve tarihi ancak ilahiler ve şiirlerle sözlü olarak aktarabiliyordu.
Kıta şöyleydi,
İnsan gölü keşfetti ve orada Ölüm Ayı ile karşılaştı. Karanlık ve çürüme onları arkadan kovaladı, inananların saflarını korku ve panikle kapladı. Deliye dönerek kardeşlerini elleri ve dişleriyle parçaladılar. Kutsal havari yardım için göklere yalvardı ve ışık ve alevler içinde bir yanıt ilan edildi. Akkor halindeki on iki kanat gökten inip kutsal havarinin ayaklarının önüne düştü; on iki kanat yeryüzüne yerleşirken karardı. Kutsal havari onları yukarı kaldırıp kükredi ve kanlı pençeler sonunda geri çekildi.
Bu içinde bulunduğumuz çağda yaşayanlara gülünç ve tuhaf gelecek çok karanlık bir peri masalıydı, ama bu gerçekten de kuşaktan kuşağa aktarılan şeydi.
Alimler ve ilahiyatçılar şiirin anlamı üzerinde hiçbir zaman görüş birliğine varamamışlardı, ancak insanların çoğu on iki melek kanadının silah olduğuna inanıyordu. Yıllar boyunca birçok insan, gerçeği ortaya çıkarmayı umarak, tasvir edilen belirsiz ayrıntılar aracılığıyla destanın izini sürmeye çalışmıştı. Bununla ilgili en ünlü hikayelerden biri Antik Austine İmparatorluğu'ndan geliyordu.
Efsaneye göre, bin yıldan fazla bir süre önce, devasa Antik Austine İmparatorluğu, kuş tüylerine benzeyen on iki silah ele geçirmişti. İmparator daha sonra onları soylulara vermişti. Ancak Başkentin Ruh Tufanı meydana gelince insanlar batıya göç etmek zorunda kalmışlardı. İmparatorluk dağılmış ve on iki silah tarihte kaybolup gitmişti.
Beş tanesinin Aziz Mesit Teokrasisi’nin elinde olduğuna dair söylentiler vardı ve bunlar, ülkenin kuruluşuna büyük katkılarda bulunan Beş Büyük Soylu Hanedan'ın ilk nesil aile reislerine verilmişti. Ancak beş aile reisi öldükten sonra, kutsal silahlar Xeclydeler tarafından geri alınmış ve o zamandan beri nadiren görülmüşlerdi.
En son yüzyıldan fazla bir süre önce Ponte Ascart'ın neslinde görülmüştü. O zamanlar, kraliyet ikizlerinin savaşı sona erdikten sonra, Xeclydeler, Ponte'ye katkılarından dolayı On İki Kanat’tan birini bahşetmişler ve ona ‘Kutsal Havari’ unvanını vermişlerdi. Ama o zamandan beri, On İki Kanat'tan hiçbiri bir daha görülmemişti.
“Bunu bana mı veriyorsun?”
Roel, Nora'nın elindeki kutuyu işaret ederek şüphelerini paylaştı. Bu, yalnızca Teokrasi'yi büyük bir krizden kurtarmış olanlara verilen en yüksek onura sahip hediyelerden biri değil miydi? Roel, Teokrasi'yi tehdit eden büyük bir temel sorunu ortaya çıkarmayı başarmış olsa da, nasıl bakarsa baksın, yine de bu kadar değerli bir şeyi almaya layık değildi.
Xeclydeler çok zenginlerdi de paralarını çarçur etmeye mi çalışıyorlardı? Yoksa bu bir çeşit rüşvet miydi?
Roel'in sorusuyla karşı karşıya kalan Nora, hafifçe kıkırdayarak cevap verdi.
“Elbette sana doğrudan veremeyiz. Önce Kutsal Havari olarak kabul edilmen gerekir. Niteliklerin ve yaşın şartları karşılamıyor, bu yüzden yalnızca geçici olarak sana veya daha spesifik olarak Ascart Hanedanı’na ödünç verebiliriz.”
Nora'nın sözleri Roel'in neler olduğunu anlamasına yardımcı oldu.
Daha basit bir ifadeyle, Xeclydeler, Roel'in aniden öleceğinden çok endişeliydi.
Hanedanları, Elricleri zayıflatmak için Ascartlarla el ele çalıştığından ve bu iç savaş şu anda gizlice gerçekleştiğinden, doğrudan bir çatışmaya dönüşmesi pek olası değildi. Ancak bu, düşmanın ‘yazılı olmayan kurallara’ uyacağı varsayımına dayanıyordu.
Kont Bryan oğlunu yeni kaybetmişti, bu yüzden intikam almak istemesi imkansız değildi. Ascart Hanedanı'nın yalnızca tek bir halefi olduğu düşünülürse, hanedana Roel'in öldürülmesinden daha fazla zarar verecek hiçbir şey yoktu. Kont Bryan'ın kesinlikle Roel'i incitmek için bir nedeni vardı ve başarılı olursa kazançlar büyüktü.
Herhangi bir aksilik olmasını önlemek için Xeclydeler, Roel'in daha güvenli bir konumda olması için kutsal bir silahı ona ödünç vermeye karar vermişlerdi.
Sonunda durumu anlayan Roel onaylayarak sessizce başını salladıktan sonra kutudaki siyah kısa kılıcı işaret edip sordu.
“Peki, bu eşya nasıl kullanılıyor?”
Nora'nın dudakları yukarı kıvrıldı. Saçlarını baştan çıkarıcı bir şekilde yana yatırarak cevap verdi.
“Oldukça basit. Sadece kendi soyunu benimkiyle birleştirmelisin.”