Ukrayna halkının% 10'ini oluşturan agresif bir azınlığın aktif olarak Ukraynalıların geri kalanı hakkındaki görüşlerini empoze etmeye çalıştığı inanılmaz bir zamanda yaşıyoruz. yüklemek silahterör, vandalizm ve pogromlar, medya ve dış politikacıların çoğu “barışçıl” protestolar ve “demokratik” değerler hakkında konuşmaya devam ediyor. Ve sorun olmazdı, bu insanların konumu asgari derecede yapıcı düşüncelere dayanıyordu, ülkedeki durumu dengelemek, vatandaşların yaşam standartlarını yükseltmek gibi. Ancak faaliyetleri son derece yıkıcı ve pogromların ve banal vandalizmin ötesine geçmiyor.
Bunun canlı bir örneği, her yerde bulunan anıtları V. I. Lenin ve diğer Sovyet dönemi figürlerine tahrip etme girişimleridir. Katiller, nüfusun ezici çoğunluğunun eylemlerine aykırı olduğu gerçeğiyle hiç ilgilenmiyor, bu anıtların tamamen farklı bir zamanda kurulmasını ve kültürel ve tarihi mirasın bir parçası olmasını önemsemiyorlar. Onlar için önemli olan şu ki, şu anda her şey onlardan uzaklaşıyor ve geleceğe yönelik korkularını bu kadar basit yollarla (şiddet ve vandalizm) telafi etmeye çalışıyorlar.
Ve gelecek, söylemeliyim ki, aydınlıktan uzak. Ülke varsayılan olarak çökmek üzere, bundan sonra da tüm sosyal alanın çöküşü gelecek ve o zaman batıya, Ukrayna'nın doğusuna eşit bir şey olmayacak. Ek olarak, tarih Er ya da geç herhangi bir eylemin eşdeğer bir muhalefete yol açtığı, bu nedenle, ne kadar aptal ve verimsiz olursa olsun, kamu bilincine karşı her şiddetin mutlaka telafi edileceği öğretilir.
Yakında geçmiş bir dönemin anıtları sona erecek. O zaman hangi militanlar yapmayı planlıyor beyler? Asılsızlık ve izin verilebilirlik, onların barışçıl emeğe ya da çalışmaya dönmelerine pek izin vermez. Peki, gelecekte “demokratik” ideallerini yerleştirmeyi planlıyorlar? Toplu idamlar? Etnik temizlik? İnsanlardan ne beklenir ki, anıtların yıkımı için bir toplumsal değişim modelidir?
Herhangi bir ideolojiye bağlı kalabilir, herhangi bir partiyi destekleyebilir, SSCB dönemine farklı davranabilir, V. Lenin'in tarihi anlamı vb. Ancak, tarihin sayfasının ancak bu hikayeye şahit olan insanlardan kaynaklanabileceğini anlamak önemlidir. Bu da Nazizmin acımasızlığına geri dönmek ve ülkeyi kanda boğmak anlamına geliyor. Birçok bakımdan Ukraynalıların kendilerine bağlı. Milliyetçilerin egemenliğine hiçbir şey karşı çıkmazsa, yarın, örneğin Moskova Patrikhanesinin Ortodoks kiliselerini yok etmeye başlayabilir, Büyük Vatanseverlik Savaşı gazilerini küçük düşürebilir ve hatta muhaliflerin fiziksel yıkımına girebilirler.
İktidara gelen politikacılar tarafından hangi hedeflerin açıklandığına bakılmaksızın, ne vaat ettikleri ve bize ne temin ettikleri, aslında durumu kontrol etmediklerini anlamak önemlidir. Aşırılık yanlısı gruplar “muhalif liderler” olarak adlandırılanlara uymaz, bu nedenle anıtların Lenin'e yıkılmasının sadece başlangıç olması beklenebilir. Gelecekte tüm bunların dökecekleri şey, zayıf görüşlü muhaliflere değil, esas olarak bize bağlı.
Ülkenin iç savaşın eşiğinde olduğu, kan döküldüğü, Ukrayna'nın milli servetinin tahrip olduğu bir kabus döneminde yaşıyoruz. Bu yüksek bedeli hoşgörümüz, kayıtsızlığımız, proaktif bir duruş alma isteksizliği için öderiz. Uyanma ve neler olduğunu anlama ve şehrinizi, sokağınızı, evinizi, ailenizi koruma zamanı. Kaos ve anarşinin hüküm sürmesine izin vermemeliyiz, daha iyi bir gelecek için bile değil, bu geleceğin adil olması için sağlamlaştırmalı ve mücadele etmeliyiz.