On İkinci Bölüm:
31 Aralık Cumartesi
Bu sayfalarda son yazdığımda Hanukkah'ı kutluyorduk ve iyi vakit geçiriyorduk, mutluyduk ama bugünkü giriş öyle değil. Korktuğumuz gün geldi, bizi çok fazla kafa karışıklığı ve acıyla bıraktı. Nazi'ler Babamı götürmeye geldiler, biz nereye gitmiyoruz, sadece bunun bir çalışma kampı olduğunu söylüyorlar ve buna inanmak istiyorum, çünkü diğer seçenekleri düşünmek acı verici.
Bu kamplarda neler olduğuna dair fısıltılar duyuyoruz, bunların ayna söylentileri olduğuna inanmak istiyorum, ama derinlerde öyle olmadığını biliyorum, uydurulacak bu hikayelerin birçoğu var ama ben güçlü olmaya çalışıyorum. Baba güçlü bir adamdır, belki bir şansı vardır. Ama diğerlerinin silahları varken ve o yoksa güç nedir?
Güçlü olmam lazım, çocukluğum Nazi babamı bu sabah götürdüğünde sona erdi. Ben on yaşındayım ama yüz de olabilirim. Annem için güçlü olmalıyım, Naomi için, Abba'ya söz verdim ve bu sözü tutmak için elimden gelen her şeyi yapacağım. Abba'nın hayatta kalmak için savaşması gerektiğinde, bizim için endişelenmesine izin veremem. Biz özgür kalana kadar oradan çıkmaya odaklanmalı, ama bu ne zaman olacak?
Naomi, Babam bu sabah gittiğinden beri konuşmadı, sadece ileri geri sallanıyor, kimsenin gerçekten anlayamayacağı bir şeyi anlamaya çalışıyor, olanların arkasında hiçbir mantık yok, hayatlar yok ediliyor.
Naomi'yi besliyorum, o görev bilinciyle bir Mamma kuşuymuşum gibi ağzını açarken, Anne de amaçsızca dolaşıyor. Hiçbir şey mantıklı değil, ailem dağıldı.
Pek çok yönden Naomi geriliyor, kendini kirletiyor, böylece onu değiştirmem gerekiyor. Yine de kızamıyorum, kafası karıştı ve kırık hissediyor, Abba'yı şimdiden özlüyor, ben de özlüyorum.
Anne ile yatakta sürünüyoruz, onun bize ihtiyacı var ve ona ihtiyacımız var. Bunu tek başımıza atlatamayız.
Nefretle bu kadar çevriliyken aşka nasıl inanmalıyız?
Bu soruların cevabını bulabilecek miyim bilmiyorum. Artık neye inandığımdan bile emin değilim. Dünyamız sarsıldı.
~
Naomi, sanki gün içinde ifade edemediği acıyı, acıyı bırakmaya çalışıyormuş gibi geceleri uykusunda sızlanıyor. Naomi'yi nazikçe tutuyorum, her şeyin yoluna gireceğini garanti ederek onu ileri geri sallıyorum, tutamayacağımı bildiğim bir söz, ama Naomi'nin bu kadar incinmiş, bu kadar kırılmış görünmesini sevmiyorum.
Naomi'yi bundan korumak istiyorum, ama bu mümkün değil. Acı, nefret her yerde ve onun da gördüğünü biliyorum. Naomi'nin anlamadığı çok şey var ama işlerin nasıl değiştiğine kör değil, Babayı bizden aldıklarını biliyor. Birçoğu Naomi'ye yeterince itibar etmiyor, sanki odada yokmuş gibi konuşuyorlar, ama şimdi konuşmasına izin vermek bile güvenli değil, onu saklamalıyız çünkü o farklı ve bunu incitmek için bir bahane olarak kullanacaklar. ya da daha kötüsü. Naomi'yi güvende tutmalıyım, o benim ikiz kız kardeşim ve şu anda üzerimde duruyor çünkü annem de kırık görünüyor.
Dünyamız alt üst oldu, günün geleceğini biliyorduk ama onu bilmek ve onunla yüzleşmek iki farklı şey.
Babamı nerede olursa olsun güvende tutun.
Bir Aşem'e dua ediyorum, inandığımdan bile emin değilim. Ama şu anda sorguladığım çok şey var. O kadar çok cevap var ki, asla sahip olacağımı bilmiyordum.
Yine de Naomi için sakin kalmaya çalışıyorum, ona mırıldanıyor, onu sallıyor, sanki ikiz kardeşim değil de kızımmış gibi. Birçok yönden kızım gibiydi, biz ikizdik, ama sonsuza kadar bir çocuğun zihnine sahipti.
Bana Ima ve Naomi için güçlü olma gücü ver. Onlara yardım edebilmeme yardım et.
Büyüdüğüm inancı yeniden sorgulamıştım, yine abs, ama yine de kendimi cevaplar için dualara dönerken buldum. Cevaplar için Aşem'e başvurmak için elimden geleni yapıyorum, bir Aşem inandığımdan bile emin değilim.
Naomi şimdi uyuyor, başı göğsümde, Naomi dinlendiği sürece biraz rahatsızlığın üstesinden gelebilirim, eğer şimdi sadece Annem de uyuyabilse. Dinlenmeye ihtiyacı var, hepimiz var, bir haftadır uyanıkmışız gibi hissettiriyor.
On Üçüncü Bölüm:
Salı. 26 Eylül 2018
Annem sonunda tavsiyemi dinledi ve dinlenmek için eve gitti. Benim için burada olmasını ne kadar takdir etsem de, annemin dikkatli olmazsa kendini yıpratacağını biliyorum. Şimdi daha güçlüyüm, yavaş yavaş bağımsızlığımı geri kazanıyorum. Yürüyemiyorum ama oturarak dünyayı dolaşmayı öğreniyorum, kolay değil ama bağımsızlığım uğruna savaşmaya değer bir şey.
Artık Nadia daha güçlü olduğu için onu daha sık görmeme izin veriliyor ve bu başlı başına bir lütuf. Nadia'nın güçlendiği için minnettarım, ama keşke konuşabilseydi, sadece bir gün konuşması ve tekrar koşması için dua edebilirim.
Hastanede özgürce dolaşabildiğim için ben de müteşekkirim. İstediğim zaman Kafeteryaya ya da Kahvehaneye gidebildim ve hastane bahçelerini kısa süreli ziyaret edebildim. Her yeni özgürlük için minnettarım ama sınırlamaları da anlamaya başlamıştım. Duş almak veya giyinmek gibi basit şeyler eskisinden daha uzun sürdü. Kendime gerekli zamanı vermem gerekiyordu, hastanede bu kadar endişelenmem gerekmiyordu ama eve geldiğimde hazırlıklı olmam gerekiyordu.
Gd, eve gitmek için taburcu edilmeden önce hastanede önümüzdeki birkaç hafta geçirmem gereken gücü ver ve eve gitmeye hazırlanıyorum. Hayatımı yeniden yaşamayı dört gözle bekliyorum.
Hayatımız hastane etrafında dönmediğinde Annem için daha kolay olacağını biliyordum. Ayakta hasta olarak fizik tedaviye devam edecektim ve hayatımı yaşamak için ihtiyacım olan gücü kazanacaktım.
Yine de yaralanan tek kişi ben değildim, Nadia da öyleydi ve onun eve dönecek kadar güçlü olmasını istedim. Hiç istemesem bile sesini duymak, koşmasını izlemek istedim. Naomi'nin sevdiği şeyleri yapmasını istedim, ben de koşmayı sevmeyi öğrendim, ama Nadia'nın sahip olduğu tutkuyla asla.
Nadia yeteneklerini, hem koşma hem de sözcüklerle başkalarına yardım etmek için kullanmıştı. Hediyelerini başkalarına geri vermek için kullanmıştı ve bunun başkalarının da takdir ettiği bir şey olduğunu biliyordum.
Neden Nadia Gd'yi incitmek zorunda kaldı? Neden bizi hedef almak zorunda kaldı?
Çok fazla neden vardı. Neden cevaplara da sahip olacağımı bilmiyorum, ama bildiğim tek şey Aşem'in bu süre boyunca bizimle olduğu, ne Nadia ne de ben yalnız değildik.
Rahatlamak için Mezmur 97'ye döndüm.
97 Adonai kraldır, dünya sevinsin,
birçok sahil ve adanın sevinmesine izin verin.
2 Bulutlar ve koyu karanlık onu çevreliyor,
doğruluk ve adalet tahtının temelidir.
3 Ateş ondan önce gider,
düşmanlarını her yönden ateşe veriyor.
4 Dünyayı şimşek çakar,
dünya onu görüyor ve titriyor.
5 Dağlar Adonai'nin huzurunda balmumu gibi erir,
tüm dünyanın Rabbinin huzurunda.
6 Gökler doğruluğunu bildirir,
ve bütün halklar onun ihtişamını görüyor.
İnanç beni bu kadar ileri götüren şeydi, hem Annemin hem de Bobe'nin bana küçük bir kızken aşıladığı İnanç. Rab'be yaslanmamız gerektiğini anlamamızın ne kadar önemli olduğunu bana gösterdiler.
7 Görsellere tapanlar utanır,
Değersiz putlarla övünenler.
Ona boyun eğin, tüm tanrılar!
8 Tziyon duyar ve sevinir, Adonai;
Y'hudah'ın kızları hükmünüze seviniyor.
9 Senin için Adonai, dünyanın en yüksekleri,
tüm tanrılardan çok daha üstünsünüz.
10 Siz Adonai'yi seven, kötülükten nefret edin!
Sadık hizmetkarlarını güvende tutar.
Onları kötülerin gücünden kurtarır.
11 Doğrular için ışık ekilir,
ve yürekten dürüst olanlar için sevinç.
12 Doğru Adonai'de sevinin,
ve onun kutsallığını hatırlatarak şükredin.
Mücadele zamanlarında Aşem'in sözlerinde rahatlık buldum, çünkü Bobe bana Tanrı'ya yaslanmanın önemini öğretmişti. Bobe bana hem iyi hem de kötü zamanlarda Faith'in önemini göstermişti.
Babula, hayatta zor zamanlar yaşayacaksın, ama senin yanında Aşem olduğunu bilmek, yalnız olmadığını bilmek Babula'ya yardım edecek. Aşem her zaman sadıktır, başıboş olan biziz.
Bobe'un sözlerine hâlâ sahip olduğum ve dayanacak anılarım olduğu için minnettarım.
~
Aşem'de rahatlık buldum, kendimi zayıf hissettiğimde ihtiyacım olan gücü buldum. Aşem olmadan bunların hiçbirini atlatamazdım. Tek başıma savaşacak gücüm olmadığını biliyordum ve hastaneden taburcu edildiğimde yeni zorluklarla karşılaşacağımı da biliyordum. Her şeyin politik doğruluk etrafında döndüğü bir gün ve çağda bile dünya her zaman engelli kişilere yönelik değildi, erişilebilirliğin daha çok odaklandıkları bir şey olacağını düşünürdünüz. Erişilebilirliğin öncelik verilen bir şey olduğunu düşünürdünüz.
Ayakta durmak yerine oturduğunuz için bir yere erişememenin nasıl bir şey olduğunu gerçekten düşünmemiş olmam ne kadar komik. Bunu gerçekten düşünmemiştim, çünkü o zaman yüzleşmem gereken bir şey değildi, ama şimdi onunla yüzleşiyordum.
Gerçeğe bakmam gerekene kadar, hiç düşünmediğim pek çok şey vardı. Yeni gerçekliğimle yüzleşirken, göğsün ortasından aşağı felç olma gerçeğiyle yüzleşirken, zaman zaman bunu nasıl atlatacağımdan emin değildim ama başaracağımı biliyordum, bulacaktım. Bobe'un bana defalarca hatırlattığı gibi, ihtiyacım olan güç, Aşem'de bulacağım güç.
Annem dinlendikten sonra geri geldi, benden ya da Nadia'dan artık olması gerektiği kadar uzaklaşmaktan hoşlanmıyordu. İyi olduğumuzdan emin olmak istedi ve Katarina da hemen hemen aynı yöndeydi. İkisinin de bize yakın olması gerekiyordu ve biz de onlara yakın olmamız gerekiyordu. Ama annem benimle hastanede değilken bile yalnız değildim, Aşem oradaydı ve Bobe'nin varlığını da hissettim.
Babula asla yalnız değilsin, yanında Aşem olduğu sürece, asla yalnız değilsin.
~
Yine de mücadele ettiğimi kabul etmeseydim kendime karşı dürüst olmazdım. Tüm olanların gerçekliği beni çok etkilediğinde geceler geçirdim. Birinin kasıtlı olarak en iyi arkadaşımı incitmeye çalıştığı gerçeğiyle karşı karşıya kaldım ve ben kim olduğumuz için hedef almışlardı. Ben bir Holokost Kurtulanının torunuydum ve bu adamın nefretine göre bu kötü bir şeydi ama bu kişi Bobe'yi tanımıyordu, kimin için savaştığını ya da neler yaşadığını bilmiyordu. Bu adam Bobe'yi tanımıyordu ama kim olduğu için beni öldürmek istedi.
Gd Neden nefret bu kadar güçlü bir güç olmak zorunda? Neden bazı insanlar diğerlerini yok etmeye bu kadar kararlı? Bir kişinin bu şekilde davranması için nelerden geçmesi gerekir? Ne tür bir acıyla uğraşmış olmalılar?
Bazen kendimi bütün gün tüm gün gözyaşlarını tutarken buldum, geceleri lanet olası salıverilmeye, yaralarımın gerçekliğine ve Nadia'nın yaralanmasına izin verene kadar, gerçekle yüzleştim ve Suçu taşıdım, suçlamamama rağmen, mantıksal olarak bunu biliyordum, ama araba kullanıyordum ve yeterince hızlı hareket etmediğimi hissettim.
Bunu atlatmama izin verdiğiniz için teşekkürler Gd. O adamın bizi öldürme niyetine rağmen hayatta kaldığımız için teşekkür ederim.
Daha sonra, bizi yoldan çıkaran canavarın, gitmeden önce arabanın enkazına püskürtülerek Yahudileri boyadığını öğrendim. Bunu tesadüfen öğrenmiştim, Annem ve Katarina'nın konuştuğunu duyduğumda Naomi ve beni korumaya çalışmışlardı.Ama şimdi gerçeği biliyordum ve bazılarının da batacağı kötülüğün seviyesini biliyordum.
"İnsanlar neden bu kadar nefret ediyor, başkalarını yok etmek istiyorlar?" Bir öğleden sonra annemin getirdiği öğle yemeğini yerken anneme sordum.
"Böyle nefret, kolay anlaşılan bir şey değildir." Annem söyledi. "Bazı insanlar sadece kötülük tarafından yönetilir."
Annemin haklı olduğunu biliyordum, çünkü Bobe'nin katlandığı şey o kötülükten söz etmişti, ama o hayatta kalmıştı ve ben de gidiyordum. Bir deli adamın kurbanıydım, Bobe bir canavar tarafından beyni yıkanan bir toplumun kurbanıydı, bunu küçüklüğümden beri biliyordum.
"Biliyorum." Yavaşça dedim. Sadece neden yaptıklarını anlamıyorum.
"Ben de Naomi değil." Annem nazikçe söylemişti. Benim için orada olduğunu bildiğimden emin olmak istemişti, bu özel sorunun cevaplarında bana yardım edemese de cevaplayabileceği soruları cevaplamak için elinden geleni yapacağını her zaman biliyordum ve müteşekkirdi.
"Dağınık bir hayat yaşamış olmalılar." Yavaşça dedim.
"Bazen durum bu Naomi, ama kesinlikle bir mazeret değil, çok daha kötülerini yaşamış, masum insanları yoldan çıkararak öldürmeye çalışmayan insanlar var."
Annemin haklı olduğunu biliyordum, pek çok insan başkalarını yok etmeye çalışmadan hayatta zor zamanlar geçirdi. Neden bazılarının acılarını başkalarını incitmek için bahane olarak kullandıklarını bilmiyordum, oysa bazıları bunu başkalarına yardım etmek için bir sebep olarak kullandı. Dünyanın kesinlikle Bobe gibi daha fazla insana ihtiyacı vardı.
Bobe'un hafızasında, hayatta kalma gücünde ve başıma gelenlerin beni üzmesine izin vermemem için ihtiyacım olan güçte bir güç bulmuştum. Başıma gelenleri kullanmak, başkalarını Bobe'un beni eğittiği şekilde eğitmek istedim, Bobe'un hikayesini başkalarıyla paylaşmaya devam etmek istedim. Bobe'un gücünün yaşamaya devam etmesini istedim.
Babula bir gün hikayeleri anlatmak, gerçeğin seninle yaşamasına izin vermek sana kalmış olacak.
Tatil sezonunun kapanışı ve yeni yıl burada. Yerel kasabalar, sokakları sıralayan güzel süsleri kaldırıyor.
Konum — Berlin, Almanya Harita Duvarlar dışarıdan The Topography of Terror içindeki koridorlara sıra sıra ilerliyor. İnsan yapımı odalar, her bir zemini birbirine bağlayan kül dikişleri boyunca yürüyen turistlere ev sahipliği yapar.
Modern veri bulutunun içinde ve sırada ne var? Veri adası sorunları ve ilk 8 trend Prelude Data Cloud uçsuz bucaksız bir alemdir.
Açık kaynaklı yazılım paketlerinde (log4j olarak) tespit edilen istismarlar, endüstriyi uygulamalardaki güvenlik açıklarını ve zayıflıkları izlemek, tespit etmek, önlemek ve onarmak için bir çözüm bulmaya yöneltti. Bu ihtiyaç, tüm yazılım geliştirme yaşam döngüsü ile ilgilidir ve hem kendi geliştirdiği hem de üçüncü taraf yazılım bileşenlerini içerir.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
"En sıcak aşk, en soğuk sona sahiptir." — Yunan filozofu Sokrates “Aşk, iki bedende yaşayan tek bir ruhtan oluşur.