18 Ocak 1862'de eski ABD Başkanı ve Konfederasyon kongre üyesi seçilen John Tyler, Richmond, Virginia'da 71 yaşında öldü.
1790'da Virginia'da doğan Tyler, ABD Senatosu seçimlerini kazanmadan önce ABD kongre üyesi ve kendi eyaletinin valisi olarak görev yaptı. 1830'larda devlet. Bir Whig, Tyler, Mart 1841'de ABD'nin 10. Başkan Yardımcısı oldu. Göreve başladıktan sonraki bir ay içinde, Başkan William Henry Harrison ofiste öldü ve Tyler, yönetici koltuğuna oturdu. Yönetiminin en büyük başarısı, 1845'te Teksas'ın Birliğe eklenmesiydi.
DAHA FAZLA OKUYUN: Neden John Tyler Şimdiye Kadarki En Kötü ABD Başkanı Olabilir?
Başkanlığı 1845'te sona erdikten sonra Tyler, Virginia'daki Sherwood Ormanı çiftliğine emekli oldu. Virginia'lı arkadaşları, 70 yaşındaki çocuğu 1860-1861 kışında bir Barış Sözleşmesine başkanlık etmeye çağırdı. Bu organ, bir iç savaşı önlemek için Kuzey'deki Cumhuriyetçilerle bir uzlaşma müzakere etmeye çalıştı. Cumhuriyetçiler Batı topraklarında köleliği koruyacak herhangi bir öneriyi kabul etmeye istekli olmadıkları için girişim başarısız oldu. Tyler, müteakip Bölünme Sözleşmesine delege oldu ve daha sonra Amerika Konfedere Devletleri Geçici Kongresi'nin bir üyesi oldu. Konfederasyonlar için zaferin imkansız olduğunu hissetti, ancak yine de Birlik ordusu yerinde olmadan önce Konfederasyon süvarilerinin Washington DC'yi ele geçirmek için gönderilmesini önerdi.
Tyler, Amerika Konfedere Devletleri'nin daimi Kongresi'ne seçildi, ancak koltuğunu alamadan öldü. İkinci eşi Julia ve 15 çocuğundan 11'i hayatta kaldı. Tyler, Richmond'daki Hollywood Mezarlığı'na gömüldü.
DAHA FAZLA OKUYUN: Whig Partisi Neden Çöktü?
ABD Başkanının Torunu 95 Yaşında Öldü
Bu durumda, bugünden erken ABD tarihine sadece 3 kuşak atlıyor.
ABD başkanı John Tyler, 1790'da doğdu ve 1840'ta başkan adayı William Henry Harrison ile birlikte Whig biletinde başkan yardımcısı seçildi. Harrison göreve başladıktan sadece 31 gün sonra tifo veya zatürreden aniden öldükten sonra Tyler POTUS oldu. Şaşırtıcı bir şekilde torunu yakın zamana kadar hala yaşıyordu ve 26 Eylül 2020'de vefat etti.
John Tyler, Whig adaylığını Henry Clay'e kaybettiği 1845'e kadar POTUS olarak görev yaptı, o da seçimleri Demokrat James K. Polk'a kaybetti. Görevden ayrıldıktan 9 yıl sonra, 63 yaşında Tyler'ın oğlu Lyon Gardiner Tyler vardı. Tyler'ın yaşamı boyunca babası olan 15 çocuktan biri olan Lyon, Tyler'ın çok daha genç olan ikinci karısı Julia'nın oğluydu ve ilk karısı Leticia'nın 1842'de ölümünden sonra ona ikinci bir çocuk doğurdu.
Lyon, Sr. 1935'e kadar yaşadı ve 72 yaşındayken oğlu Lyon Tyler, Jr.'ın babası oldu ve aynı zamanda çok daha genç bir ikinci karısı oldu. Lyon, Jr. 1925'te doğdu ve 1929'daki Borsa Çöküşü küresel ekonomiyi düzleştirdiğinde henüz bir çocuktu.
Uzun hayatı, Amerika Birleşik Devletleri'nin erken tarihiyle bir bağlantıydı ve Amerikan tarihi konusunda birçok panel tartışmasına ve röportaja katıldı.
Lyon, Jr., Franklin, Tennessee'de Alzheimer Hastalığı ile ilgili komplikasyonlardan öldü. Dünya Savaşı sırasında deniz subayı olarak görev yaptıktan sonra 1949'da Virginia Üniversitesi'nden hukuk diploması aldı. Yetişkin yaşamının büyük bir bölümünde hukuk okudu, tarih okudu ve öğretti, karısının Tennessee'deki ailesine daha yakın olmak için taşınmadan önce Charles City County'deki aile koltuğuna yakın kaldı.
ABD'nin ilk başkanlarından birinin torununun yakın zamana kadar yaşadığına inanmak zor görünse de, Başkan Tyler'ın yaşayan bir torunu daha var, Harrison Ruffin Tyler.
Harrison 1928'de (babası 75 yaşındayken) doğdu ve bir su arıtma şirketi olan ChemTreat'i kurdu. Bu yazı itibariyle 91 yaşındadır. Ne Harrison ne de Lyon, Jr. herhangi bir seçilmiş görev için aday olmaya ilgi göstermedi. Harrison ve oğlu William ile yapılan 2018 röportajını, Charles City, Virginia'daki atalarının evlerinde (Sherwood Forest Plantation) izleyebilirsiniz.
1845'te Görevden Ayrılan Başkan John Tyler'ın Torunu 95 Yaşında Öldü
Amerika Birleşik Devletleri'nin bir ülke olarak ne kadar genç olduğunun bir hatırlatıcısı olarak, Zihinsel ipMichele Debczak, onuncu başkan John Tyler'ın torunu Lyon Gardiner Tyler Jr.'ın 26 Eylül'de 95 yaşında öldüğünü bildiriyor. Lyon'un kardeşi Harrison Ruffin Tyler'ın 1928'de doğan Harrison Ruffin Tyler hala yaşıyor.
John Tyler, ülkenin kuruluşundan sadece 14 yıl sonra, 1790'da doğdu. William Henry Harrison görevdeyken öldükten ve 1845'e kadar görev yaptıktan sonra 1841'de cumhurbaşkanı oldu. Oğlu Lyon Gardiner Tyler, 1853'te (13. Değişikliğin köleliği kaldırmasından tam 12 yıl önce), John 63 yaşındayken doğdu. Lyon Gardiner Sr. Lyon Gardiner Jr. ve Harrison Ruffin doğduğunda ise 70'li yaşlarındaydı.
2018'de CBS News'den Chip Reid ile konuşan Harrison Ruffin'in oğlu William, birçok insanın 18. yüzyılda doğmuş bir cumhurbaşkanıyla yakın aile bağına şaşırdığını söyledi.
“inanmakta güçlük çekiyorum” dedi. “Sanırım ikinci eşlerle ilgiliydi.”
Lyon Gardiner Tyler Jr., II. Dünya Savaşı'nın Pasifik tiyatrosunda deniz subayı olarak görev yaptı. Ölüm ilanına göre, savaştan sonra Deniz İstihbarat Yedeklerine katıldı. Lyon daha sonra Virginia'da avukatlık yaptı, Charles City County'nin Commonwealth avukatı olarak görev yaptı ve Virginia Askeri Enstitüsü'nde ders verdi. 2000 yılında ailesiyle birlikte Franklin, Tennessee'ye taşındı.
Başkanın torunu John'u ulusal politikaya kadar takip etmeye hiç ilgi göstermedi. Şubat 2010'da düzenlenen yerel bir kütüphane etkinliğinde, Williamson HabercisiO sırada Donna O'Neil'in bildirdiğine göre, Lyon, atalarını bilen bir kadınla çocuklukta karşılaştığı bir karşılaşmayı anlattı, hatırladı, 'Bana sordu, 'Küçük oğlum, büyüdüğünde başkan olacak mısın? ‘Hayır. Kafanı koparırım' dedim. Sonra bana ‘Kemikleri ne yapardın?’ diye sordu ve ben de ona ‘kök ’" dedim.’”
John Tyler, selefinin ölümü üzerine başkanlığı devralan ilk başkan yardımcısıydı. (Popüler bilgiler, Harrison'ın şapka ve palto giymeden uzun bir açılış konuşması yaptıktan sonra üşüttüğünü öne sürüyor, diye yazıyor Ronald G. Shafer. Washington Postancak dokuzuncu başkan ancak üç hafta sonra ani bir yağmur fırtınasına yakalandığında zatürree yakalandı.) Çağdaşlar, John'un alaycı bir şekilde 'Kazası' adını verdiği'nin tam başkanlık yetkilerine sahip olup olmadığını sorguladı ve görev süresi çatışmalarla dolu.
Harrison'ın desteklediği yasa tasarılarını veto etmenin yanı sıra John, kendisini başkan yardımcısı olarak aday gösteren Whig Partisi'nin bir merkez bankası önceliği oluşturulmasına karşı çıktı. Harrison'ın yerine geçmesinden bir yıl sonra John, Whig'in hakim olduğu Temsilciler Meclisi tarafından bir suçlama girişimiyle karşı karşıya kaldı, Virginia'dan bir Kongre üyesi olan Henry Wise, onu "köpek gibi" yalan söylemekle suçlarken, diğer Virginia Temsilcisi John Minor Botts, Temmuz 1842'de görevden alma teklifini sundu ve onu “yüksek suç ve ülkede örgütsüz ve devrimci bir ruhu harekete geçirmeye çalışmakla suçladı.”
Lyon Gardiner Tyler Jr.'ın büyükbabası John (solda) ve babası Lyon Gardiner Tyler Sr. (sağda) (Wikimedia Commons aracılığıyla kamu malı)
Tyler ailesinin Amerikan tarihindeki yeri, onuncu başkandan bile daha geriye uzanıyor. Babası John Tyler Sr., William ve Mary Koleji'nde Thomas Jefferson ile oda arkadaşıydı ve burada birlikte keman çaldıkları bildirildi. Williamson Habercisi. Yaşlı John Tyler, 1811'de Virginia valisi olan güçlü bir anti-Federalistti.
Harrison Ruffin Tyler şimdi 18. yüzyılda doğmuş bir başkanın yaşayan tek torunu. Ancak bugün diğer birçok insan, kurucu babalar Jefferson ve James Monroe da dahil olmak üzere başkanlardan doğrudan bir soy çizgisi izleyebilir.
ABD tarih kitaplarında ayrıntıları verilen olayların günümüze ne kadar yakın olduğunun bir başka hatırlatıcısı olarak, İç Savaş emekli maaşı alan son kişi sadece bu Mayıs ayında öldü. Irene Triplett'in babası Mose Triplett, 1863'te Birlik için savaşmak için Konfederasyon Ordusu'ndan ayrıldı. Tylers'da olduğu gibi, Tripletts'in hikayesi de babasının geç doğmuş bir çocuğuyla ilgiliydi. Irene, 1930'da Mose 83, ikinci eşi Elida Hall 34 yaşındayken doğdu.
Livia Gershon hakkında
Livia Gershon, New Hampshire merkezli serbest çalışan bir gazetecidir. Diğerleri arasında JSTOR Daily, Daily Beast, Boston Globe, HuffPost ve Vice için yazmıştır.
John Tyler ve Başkanlık Veraset
4 Nisan 1841'de gece yarısından hemen sonra, William Henry Harrison ofiste sadece otuz bir gün sonra öldü. 5 Nisan'da şafakta Başkan Yardımcısı John Tyler, ailesini ziyaret ettiği Williamsburg, Virginia'daki kapısı çaldı. Dışişleri Bakanı Daniel Webster'ın oğlu Fletcher Webster, başkanın ölüm haberini verdi. 6 Nisan'da şafak vakti John Tyler ülkenin başkentine gelmişti. 1
Bu 1888 gravürü, Başkan William Henry Harrison'ın ölüm haberini 5 Nisan 1841'de Williamsburg'daki evinde Başkan Yardımcısı John Tyler'a ileten bir haberciyi tasvir ediyor.
Başkan Yardımcısı John Tyler Washington DC'ye vardığında, asıl sorular başladı. Yirmi birinci yüzyılda, başkanlık ardılının çizgisi açıktır – Tyler başkanlığı devralmalı ve yeni bir başkan yardımcısı atamalıydı. Ancak 1841'de bu emsal henüz oluşturulmamıştı. William Henry Harrison ofiste ölen ilk başkandı, bu yüzden nasıl ilerleyeceğine dair bir yönerge yoktu. Anayasa şunları belirtti:
“Cumhurbaşkanının görevden alınması veya ölümü, istifası veya söz konusu görevin yetki ve görevlerini yerine getirememesi durumunda, aynısı Başkan Yardımcısına geçer ve Kongre kanunla hem Başkan hem de Başkan Yardımcısı görevden alma, ölüm, istifa veya yetersizlik durumlarında, hangi memurun Başkan olarak görev yapacağını ve söz konusu memurun, sakatlık ortadan kalkana veya bir Başkan seçilene kadar buna göre hareket edeceğini beyan eder.” 2
Ama sorular kaldı. Tyler, Harrison'ın görev süresinin geri kalanında mı yoksa sadece yeni bir seçim yapılabilene kadar mı başkanlığı devralmalı? Kendisi mi başkan oldu, yoksa Başkan Yardımcısı veya Başkan Vekili unvanını korudu ve sadece başkanlık yetkilerini mi üstlendi? Anayasa bu ayrıntıları yoruma açık bırakmıştır.
Bu gravür, Birleşik Devletler Deniz Bandosu'nun 7 Nisan 1841'de Başkan William Henry Harrison'ın cenaze töreni için çalmaya hazırlandığını gösteriyor. Arka planda Beyaz Saray tasvir ediliyor.
Kiplinger Washington Koleksiyonu
John Tyler, Amerika Birleşik Devletleri'nin yeni Başkanı olarak rolünü hızlı ve kesin bir şekilde ortaya koymayı seçti. Washington'a geldiği gün Harrison'ın kabinesi ile bir araya geldi ve hepsini liderliğinde kalmaya davet etti. Başkan yardımcılığı yemininin kendisine bu makamın görevlerini yerine getirme hakkı verdiğine inanmasına rağmen, iddiasını desteklemek için kabinesinin huzurunda yeni bir başkanlık yemini etti. 3 Tyler'ın örneğini izlediğinden beri, başkanlığa yükselen her başkan yardımcısı. Üç gün sonra, kendisini Tanrı tarafından “Başkanlığın yüksek makamına çağrılmış” olarak tanımladığı bir açılış konuşması yaptı. 4 Başkanlık iddiasını sağlamlaştırmanın son adımı olarak Tyler, Harrison'ın cenazesinden bir hafta sonra, devlet odaları hala siyah yas örtüsüyle asılıyken, kendisini ve ailesini Beyaz Saray'a taşıdı. 5
Başkan Tyler'ın siyasi muhaliflerinin çoğu, onun konumunu aştığını ve "Başkan Vekili" unvanını elinde tutması gerektiğini düşündü. 16 Nisan'da, Massachusetts kongre üyesi ve eski başkan John Quincy Adams, Tyler'ın "kendini Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olarak gördüğünü ve Başkan Yardımcısının Başkan olarak hareket etmediğini, bu doğru bir tarz olacağını" yazdı. 6 Adams ve diğerleri, Tyler'a “Kazası” takma adını verdiler. 7 1 Haziran'a kadar, Kongre'nin her iki kanadı da Tyler'ın başkan olarak statüsünü onaylayan, meseleyi sona erdirmesi gereken kararları kolayca kabul etti. Ancak muhalifler, önümüzdeki dört yıl boyunca “Başkan Vekili” unvanını kullanmaya devam etti. Tyler'ın politikalarını eleştiren gazetelerde ve siyasi düşmanlar tarafından gönderilen mektuplarda çıktı. 8 Başkan Tyler, kendisine uygun unvanıyla hitap etmeyi reddeden postayı açılmadan geri verdi. 9
John Tyler'ın başkan olarak statüsünü teyit eden 1841 kararı kolayca kabul edildiyse de, eleştirmenleri olmadan değildi. New York'tan Demokrat John McKeon, karar metnini değiştirmek için bu hareketi yaptı ve "Başkan" kelimesini "Başkan Yardımcısı şimdi Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı görevini yürütüyor" ile değiştirdi. Hareket sonuçta başarısız oldu.
Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi
Sonunda, Tyler'ın başkanlığa eşi benzeri görülmemiş yükselişi, onu partisiz bırakan siyasi bölünmeler yarattı. Bir Whig üyesi olarak seçilmişti, ancak başkan olduğunda parti ortodoksisine bağlı kalmayı reddetti, Whig platformunun merkezinde yer alan bir ulusal banka planını reddetti. Parti, Tyler'ın başkanlığını değil, Harrison'ı planlamıştı ve bu olaylarla nasıl başa çıkacağına dair hiçbir fikri yoktu. 1844'te Tyler hem Whigler hem de Demokratlar tarafından reddedilmişti. Üçüncü taraf adayı olarak yeniden seçilmek için yarıştı, ancak o kadar geride kaldı ki, sonunda yarıştan çekildi ve desteğini Demokrat aday James K. Polk'a vererek Polk'un Amerika Birleşik Devletleri'nin onbirinci başkanı olmasına yardım etti. 10
Tyler'ın başkanlığının kendisi partizan çatışması tarafından engellense de, göreve yükselişi önemli bir emsal teşkil etti. On yıldan kısa bir süre sonra, Başkan Zachary Taylor görevdeyken öldüğünde, Başkan Yardımcısı Millard Fillmore çok az tartışma veya ihtilafla onun yerine geçti. Toplamda, dokuz başkan yardımcısı, bir başkanın ölümü veya istifasının ardından en yüksek makamı devraldı ve Tyler, onların izlemesi için emsal teşkil etti. 11 Duruma farklı bir şekilde yaklaşmış olsaydı, cumhurbaşkanlığı yetkisinin sorunsuz bir şekilde devredilmesi yerine bugün bir başkanlık ve özel seçimler sistemine sahip olabilirdik.
George Peter Alexander Healy'nin 1859 tarihli Başkan John Tyler portresi.
Beyaz Saray Koleksiyonu/Beyaz Saray Tarih Derneği
Tyler 1841'de başkan olurken, bir başkan yardımcısı atamadı. Anayasa, ölen, istifa eden veya başkan olan bir başkan yardımcısının yerini alacak bir mekanizma sağlamadı. 1967 yılına kadar, cumhurbaşkanlığı yardımcılığındaki boş kadrolar bir sonraki seçime kadar açık bırakıldı. 1789'dan 1967'ye kadar, toplam otuz yedi yılı aşkın bir süreyi kapsayan on altı farklı açık pozisyon meydana geldi. 1967'de Başkan John F. Kennedy'nin öldürülmesinin ardından eyaletler, başkanlık halefi sürecini resmen açıklayan 25. Değişikliği onayladılar. Değişiklik, cumhurbaşkanının, bu ofisin boşalması halinde yeni bir başkan yardımcısı atamasına izin verdi. Ayrıca, Tyler'ın 126 yıl önce oluşturduğu emsal teşkil eden bir ilkeyi de kurumsallaştırdı: “Başkanın görevden alınması veya ölümü veya istifası halinde, Başkan Yardımcısı Başkan olur.” 12
John Tyler
29 Mart 1790'da varlıklı bir ailede dünyaya gelen John Tyler, hayatının çoğunu Virginia, Charles City County'de geçirdi. Tyler aile çiftliği Greenway'de büyüdü ve 1807'de mezun olan William & Mary Koleji'ne girene kadar orada yaşadı. Daha sonra babası John Tyler, Sr. ve Edmund Randolph ile çalışarak hukuk alanında bir kariyere hazırlandı. , eski ABD Başsavcısı. John, 1813'te Letitia Christian ile evlendikten sonra, Charles City County'de bir arazi satın aldı ve kısa bir süre sonra kendi plantasyonu Woodburn'ü kurdu.
1820 nüfus sayımına göre, Woodburn'da Tyler'larla birlikte yaşayan ve bazıları babasının mülkünden miras kalan yirmi dört köleleştirilmiş insan vardı. On yıl sonra, Tyler hanesi, yaşları on beş yaşındaki Mary'den yeni doğan Tazewell'e kadar değişen üç çocuktan yedi çocuğa katlanarak büyümüştü. Köleleştirilmiş topluluk da büyümüştü - yirmi dokuz kişi ve yarısından fazlası on yaşın altındaydı. Başkan John Tyler'ın köleleştirilmiş haneleri hakkında daha fazla bilgi edinmek için buraya tıklayın.
1820'ler ve 1830'lar boyunca, Tyler hem eyalet hem de ulusal düzeyde bir dizi önemli siyasi pozisyonda bulundu. Kendisini bir Demokrat olarak görse de, bazen Başkan Andrew Jackson'ın politikalarına karşı çıktı - özellikle de cumhurbaşkanı, yürütme gücünü eyaletler pahasına kullanmayı seçtiğinde. 1839'da Whig Partisi, başkanlığa William Henry Harrison'ı aday gösterdi. Virginialı bir köle sahibi ve ömür boyu Demokrat olan Tyler, güneylileri Harrison'a oy vermeye ikna etmek için bilete eklendi - Başkan Van Buren'i sağlam bir şekilde mağlup etti. “Tippecanoe ve Tyler Too”, destekçilerinin sık sık tekrarlanan sloganı haline geldi, ancak bu ilişki, 4 Nisan 1841'de Başkan Harrison'ın beklenmedik ölümünden sonra çarpıcı bir şekilde değişti.
Başkan Yardımcısı Tyler, Harrison'ın kabinesi mevcutken görev yemini etti ve hemen tüm başkanlık yetkisini üstlendi, ancak yeni başkan hızla Whig Partisi'ndeki liderlerle arasını açtı. Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Bankası'nı yeniden canlandıracak yasayı veto etmesi, hem politikacılar hem de vatandaşlar arasında içgüdüsel bir tepkiye yol açtı. Whig Partisi Tyler'ı kovdu ve kabinesinin çoğu aynı zamanda bu olaydan dolayı istifa etti, Demokrat arkadaşları artık ona güvenmiyordu. Başkanlığını saran siyasi kargaşa göz önüne alındığında - karşıtları da ona başarılı bir şekilde “Kazası” lakabını takmıştı - hiçbir partinin 1848'de Tyler'ı başkan adayı olarak seçmemesi şaşırtıcı değildi. Görevden ayrılmadan birkaç gün önce Tyler, ilhak yasasını imzaladı. Teksas – başkan olduğundan beri izlediği yayılmacı bir politika hedefi ve muhtemelen en kayda değer başarısı.
1842'de Tyler, sevgili karısı Letitia'yı felç geçirerek kaybetti. Otuz yıllık evlilik boyunca, çift sekiz çocuk yetiştirmişti. İki yıl sonra, başkan New York'ta Julia Gardiner ile evlendi. Beyaz Saray'dan ayrıldıktan sonra, birlikte yedi çocukları olduğu Charles City County, Virginia'daki Sherwood Plantation'a emekli oldular.
İç Savaşın arifesinde, eski Başkan Tyler, 1861 Barış Konferansı'nda temsilci olarak görev yaptı, ancak nihayetinde önerilen kararları reddetti. Konfederasyon için seçilmiş bir temsilci olarak hizmet etmeye devam edecekti, ancak savaşın sonunu görecek kadar yaşamadı. 18 Ocak 1862'de 71 yaşında Richmond, Virginia'da öldü. Basit bir cenaze töreni talep ederken, Konfederasyonun siyasi liderleri eski başkan için bir devlet cenaze töreni düzenledi. Kalıntıları, Richmond'daki Kongre Salonu'nda "ülkesinin bayrağıyla" kaplı halde bırakıldı. St. Paul's Piskoposluk Kilisesi'nde anma törenleri yapıldı ve ardından Hollywood Mezarlığı'na bir geçit töreni düzenlendi.
10. cumhurbaşkanının hayatta kalan son torunu: Ülkenin karmaşık geçmişine bir köprü
Bu günlerde 91 yaşındaki Harrison Ruffin Tyler'ın yalnızca bir belirlenmiş ziyaretçiye izin veriliyor. Yaşadığı Virginia'daki huzurevindeki pandemi kuralları bunlar. Eylül ayında, yaşayan son kardeşi Lyon Gardiner Tyler Jr. 95 yaşında öldüğünde, bunu gelininin günlük ziyaretinde öğrendi.
58 yaşındaki oğlu William Tyler, "Neler olduğunu anladı, üzüldü" dedi. Ama "dünü hatırlamıyor, bugünü hatırlamıyor."
2012'de başlayan bir dizi mini vuruş nedeniyle, Harrison neredeyse zamansız yaşıyor. Herkes için oldukça büyük bir değişiklik olurdu, ama özellikle onun gibi aile geçmişine batmış büyümüş biri için böyle. Harrison, büyükbabasının av köşkünde büyüdü, büyükbabası - Amerika Birleşik Devletleri'nin 10. başkanı John Tyler - 1790'da doğdu.
Bu bir yazım hatası değil - George Washington'un ilk döneminde olduğu gibi 1790.
Birçok yasa tasarısını veto ettiği için kendi siyasi partisi Whigs'ten atılan bir köleci olan John Tyler, asla en iyi başkanlar listesine girmez. Ancak, 1841'den 1845'e kadar hizmet verdiği Beyaz Saray'da tarihteki payına düşeni kesinlikle yaptı. Bir başkanın ölümü üzerine başkanlığı devralan ilk başkan yardımcısıydı. Bir Meclis suçlama oyu (başarısız oldu) dul kalan ve görevdeyken evlenen ilk başkan ve en çok çocuğu olan başkan - 15!
İkinci karısı Julia Gardiner çok daha genç olduğundan, Tyler altmışlı yaşlarında hâlâ çocuk babasıydı. Bu çocuklardan biri, babasının görev süresinden yaklaşık on yıl sonra, 1853'te doğan Lyon Gardiner Tyler Sr. idi. Lyon Sr., benzer bir ev içi yolu izleyerek dul kaldı ve daha sonra çok daha genç bir kadınla yeniden evlendi. Harrison 75, o ise 39 yaşındaydı.
Harrison ayrıca büyükbabasının yerini aldığı başkan William Henry Harrison ile de ilgilidir, dolayısıyla adı. Ve Pocahontas ile akraba - "10.000 diğer insan gibi" dedi William - ama ulusun geçmişine olan eşsiz köprüsünden dolayı, "dünyadaki Pocahontas'a en yakın yaşayan genetik akraba olma olasılığı yüksek."
Zamanı büküyormuş gibi görünen, "uzun zaman önce"nin çok uzun zaman önce olmadığını gösteren bir insan kulübünün yaşayan son üyelerinden biridir. Babasının İç Savaş emekli maaşını Mayıs ayındaki ölümüne kadar alan kadının fotoğrafını çekecek kadar uzun yaşayan, Devrim Savaşı'nda George Washington'la savaşan adam vardı, Washington'da babası köle olarak doğmuş emekli bir adam.
Başkan Tyler, 40 ila 50 köleleştirilmiş insanın emeğinden yararlandığı büyük bir plantasyon evine sahip zengin bir adamdı. 1862'de öldüğünde, tarihte başka bir ülkenin - Amerika Konfedere Devletleri'nin bayrağıyla kaplı bir tabuta gömülen tek başkan oldu. Tyler, hayatının son yıllarını Abraham Lincoln'e ve kölelik karşıtı harekete karşı söverek geçirdi. 71 yaşında ölmeden önce Konfederasyon Kongresi'ne yeni seçilmişti.
Çok fazla varisi olduğu için serveti etrafa saçıldı. Ayrıca, Lyon Sr.'nin servetinin çoğu, başkanlığını yaptığı William & Mary'ye bağışladığı geniş bir kitap koleksiyonuna bağlandı. Oğlu, Harrison'ın aslında fakir büyüdüğünü söyledi. Lyon Sr. 7 yaşındayken 8 yaşında öldü, evi ısıtan ateşler için odun kesmek için erken uyanırdı. Giysileri çuvallardan yapılırdı. Haftada bir gece radyo dinlemek için jeneratör çalıştırırlardı.
Ailenin sahip olduğu tek şey bağlantılarıydı. Hayatı boyunca, Lyon Sr., Başkan Franklin D. Roosevelt ile uzun bir yazışma yaptı. Oğlu Harrison, Roosevelt ve annesi özel olarak konuşurken Beyaz Saray'ı ziyaret ettiğini ve çimlerin üzerinde beklediğini hatırladığını söyledi.
Yıllar sonra, Harrison üniversite çağına geldiğinde, aile, hiç tanışmadıkları Amerika doğumlu Lady Astor'dan gizemli bir ziyaret aldı. William, av köşküne kadar sürdü, 5.000 dolarlık bir çek yazdı, arabadan inmeden aileye verdi ve uzaklaştı, dedi William. Bu para, Harrison'ın William & Mary'deki eğitimini finanse etti.
Yakın zamanda William, Franklin D. Roosevelt Başkanlık Kütüphanesi'ndeki bir arşivciden, Lyon Sr.'nin bir meslektaşının kardeşler konusunda Roosevelt'ten yardım talebinde bulunduğu bir mektubu öğrendi. ". Mali açıdan bir miktar yardım alamazlarsa, korkarım uygun eğitim avantajlarına sahip olmayacaklar” diye yazdı meslektaşım. Astor ve Roosevelt aileleri arasında güçlü bir bağlantı olduğu için William, 32. başkanın gizemli hediyelerini ayarlamış olabileceğine inanıyor.
William & Mary'den mezun olduktan sonra Harrison, Virginia Üniversitesi'nde kimya mühendisliği diploması aldı. 1968'de, çok başarılı olan bir endüstriyel su arıtma şirketinin kurucu ortağı oldu. Harrison hediyeyi geçti ve şirketini bir Çalışan Hisse Senedi Planına dönüştürdü ve 2000 yılında dizginleri onlara devretti.
John Tyler, hain mi? Evet, aslında.
bunu kim biliyordu John Tyler çok hayranın mı vardı Geçen Pazartesi yazdığım köşe yazısından sonra birkaçından, Smithsonian'ın başkanlık ıvır zıvırlarıyla ilgili yeni bir kitabını duydum.
Bu Tylerista'lar, Tyler'ın bir hain olduğu ya da Smithsonian'ın dediği gibi, "ABD hükümetine karşı alenen bir ihanet eylemi gerçekleştiren tek başkan" olduğu yönündeki iddiamı pek hoş karşılamadılar.
İşte “Smithsonian Başkanlık Tarihi Kitabı”nın 180. sayfasında görünenler:
“1840'ların başında başkan olarak, yerli bir Virginian olan Tyler, partisinin yapmadığı birçok politikayı destekledi - iki isim hakları ve kölelik. Görevden ayrıldıktan on altı yıl sonra, İç Savaş kaçınılmaz göründüğünde Tyler, Birliğin bozulmaması amacıyla Kuzey ve Güney'den temsilciler arasında bir barış konferansına başkanlık etti. Öncülüğünü yaptığı barış çabaları başarısız olduğunda, Tyler Konfederasyonu benimsedi ve Virginialıları kendisine katılmaya çağırdı. Sonunda, bir zamanlar hizmet ettiği ülke ile resmen savaş halinde olan Konfederasyon Kongresi'ne seçildi. ”
Aslında Tyler, Konfederasyon Kongresi'nde oturma şansı bulamadan öldü, ancak ölümünden sonra başkan olarak görev yapmasına rağmen, o zamana kadar Amerika Birleşik Devletleri'ne aşık olmadığı inkar edilemez. William Henry Harrison.Amerika Birleşik Devletleri'nin 10. başkanı John Tyler'ın tarihsiz bir portre-dagerreyotipi, 1841-1845. (Anonim/Associated Press)
O bir hain miydi? Hayır, adında bir okuyucu yazdı Ellen. “Hain, şu anda vatandaşı olduğu ülkeye ihanet eden ve sadakat borcu olan kişidir” diye yazdı.
Ona göre, Tyler kendini Amerika Konfedere Devletleri vatandaşı olarak gördüğü için hain olarak kabul edilemez.
Okuyucu Bolling Smith benzer bir bakış açısına sahipti. NS George Washington karşı silaha sarılmak isteyen bir hain Kral George?
Bolling, "Washington ve gazetenizin Konfederasyon'un herhangi bir şeyi kötü olarak kabul ettiğinin farkındayım," diye yazdı, "ancak çoğu güneyli, temel bağlılıklarının devletlerine olduğuna ve bu nedenle Birlik için savaşan güneylilerin hain olduğuna inanıyordu. Savaşı kaybetmiş olmaları bu iddiayı çürütmez.”
Hangisine diyorum: Evet öyle! Güney kaybetti! Savaşı kaybettiler! Kazananlar karar versin! İngilizler George Washington'u yenmiş olsaydı, bugün ona hain diyeceklerine bahse girebilirsiniz.
Üstelik Güney kölelikten yanaydı! Bazıları bu noktayı dile getirmek için buna “politik doğruluk” diyebilir, ancak köleliğin ne kadar korkunç olduğu düşünüldüğünde, üzerinde durmaya değer bir nokta gibi görünüyor.
Edward P. CrapolWilliam ve Mary Koleji'nde fahri tarih profesörü olan , “John Tyler, Kazara Başkan” biyografisini yazdı. Ed, Tyler'ın Konfederasyon Kongresi'ndeki koltuğunu almadan önce ölmesine rağmen, geçici kongrede görev yaptığını ve burada başkentin Montgomery, Ala'dan Richmond'a transferini müzakere etmeye yardım ettiğini ve Savaşmak için konfederasyon.
Ed bana, "Bu eylemi yaptığında bir asi olduğunu biliyor," dedi. "Ne yaptığını biliyor. Fasulye oynamıyorlar, ne demek istediğimi anlıyorsan. Bu çok ciddi bir şey.”
Ve Ed'in görüşüne göre, kesinlikle haince şeyler.
Ed, bazen Tyler hakkında konuşmalar yaptığında neo-Konfederasyonların tartışmalı başkan konusundaki tutumunu eleştirmesi için onu yakaladığını söyledi. “Onlara bakmak ve 'Atla bunu' demek istiyorsun. Hepimiz Amerikalıyız.' ”
Konu bana kızgın olan okuyucular iken, iki hafta önceki “Downton Abbey” hicivimden rahatsız olanlara da kendimi anlatabilirim. İnsanlar tedavi ettiğim için özellikle kızgın görünüyorlardı. Leydi Edith çok kötü. Özetlemek gerekirse, benim parodimde, Dowager Kontes Edith'in kafasına bir yo-yo fırlatır ve "Çirkinsin ve senden nefret ediyoruz" der.
Birkaç okuyucu, kontesin böyle konuşmayacağını söylemek için e-posta gönderdi.
Hayır, ama bence "Downton" yaratıcısının yolunu özetliyor Julian Üyeleri zavallı Edith'e davranır. Her zaman çubuğun kısa ucunu alıyor. Ve sopa ona verilmeden önce genellikle bir köpek dışkısı yığınına sokulmuş olur. (Şükürler olsun ki genellikle eldivenleri vardır.)
3. Sezon sona erdi, ancak 4. Sezon'da Edith'in yemek masasında öksürmeye başladığı, ancak göğsünden bir uzaylının fırlayıp koridoru yıktığı bir sahneyi içermesini bekliyorum.
"Ah canım," diyecek Dowager Kontes. "Edith'e ne oldu?"
John Tyler'a geri dönmek için: İki torununun hala buralarda olduğunu biliyor muydunuz? Tyler'ın en son 70 yaşında olmak üzere 15 çocuğu vardı. Bu oğullardan birinin son çocuğu 75 yaşında oldu. Böylece 1790 doğumlu bir başkanın iki torunu hala hayatta. Lyon Gardiner Tyler Jr. Tennessee'de yaşıyor. Harrison Ruffin Tyler Charles City, Va.'da, turlara açık olan aile çiftliği Sherwood Ormanı'nda yaşıyor.
John Tyler'ın Başkanlık Emsalleri
John Tyler (1841-1845) çeşitli nedenlerle hatırlanır. Diğer Başkanlardan daha fazla çocuğu (15) vardı. Tyler, Washington Başkan iken doğdu en küçük çocuğu (Tyler neredeyse 70 yaşındayken doğdu) Harry Truman'ı Beyaz Saray'da görmek için yaşadı. Tyler ayrıca İç Savaş (1861-1865) sırasında Konfederasyonu destekleyen tek Başkandı, Konfederasyon Geçici Kongresi'nin bir üyesi ve Konfederasyon Temsilciler Meclisi'nin seçilmiş bir üyesiydi. Ancak, Başkan olarak en çok hatırlandığı ilk eylemiydi, sadece gerçekten Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olduğunu ilan etti.
1840'ta Amerika Birleşik Devletleri, kısa tarihinin en heyecan verici başkanlık seçim kampanyasıyla karşı karşıya kaldı. Whig Partisi, “Tippecanoe ve Tyler, Too,” William Henry Harrison ve John Tyler'dan oluşan ekibiyle kazandı. Başkan Harrison, kabaca bir saat kırk beş dakika ile tarihin en uzun açılış konuşmasını yapmaya devam etti ve bu hâlâ bir rekor olarak duruyor. Bunu çok soğuk bir havada ve paltosuz yaptı. Ayrıca en yaşlı Başkan (Ronald Reagan'a kadar), hava durumu, konuşmasının uzunluğu ve yaşının birleşimi onu etkiledi. O, zatürreye dönüşen bir soğuk algınlığı geliştirdi ve göreve başladıktan bir ay sonra 4 Nisan 1841'de öldü. .
Whig Partisi, Jacksonian Demokratlara karşı çıkan grupların bir birikimi olarak başlatıldı. Jackson'ı ancak birleşerek yenebileceklerini anladılar. As a result, the various groups that made up the Whig Party didn’t really agree on anything. By 1840, they had agreed on several basic principles such as support for another Bank of the United States, high protective tariffs and internal improvements at federal expense. Tyler, who as a life-long Democrat opposed all those things, was placed on the Whig ticket to attract anti-Jacksonian Democrats to the Whig ticket. Other than helping Harrison get elected, no other thought was given to John Tyler.
With Harrison’s death, the Whigs suddenly realized that they had made John Tyler next in line. The first and most important decision John Tyler made as President involved his becoming President.
Article II, Section 1, Clause 6 of the Constitution states: “In case of the removal of the President from office, or of his death, resignation, or inability to discharge the powers and duties of the said office, the same shall devolve on the Vice-President…”
The debate on Tyler’s situation centered on a question of grammar. The Democrats claimed that “the same” that devolved on the Vice-President was the “duties of said office” while the Whigs claimed “the same” referred to “the said office” meaning the Presidency itself.
Tyler, with the full support of Secretary of State Daniel Webster, declared that he was President. He went so far as to return mail addressed to him as “Acting President” or “Vice-President Acting as President” returned with the marking “addressee unknown.” Eventually, Tyler’s view was generally accepted, and the precedent was set for future Vice-Presidents who moved up on the death of the elected President.
The 25th Amendment, ratified in 1967, cleared up the vague wording in the Constitution. It states: “In case of the removal of the President from office or his death or resignation, the Vice-President shall become President.” John Tyler’s precedent was followed as a precedent in the cases of Millard Fillmore, Andrew Johnson, Chester Arthur, Theodore Roosevelt, Calvin Coolidge, Harry Truman, and Lyndon Johnson. Since 1967, it is no longer a mere precedent, but part of the Constitution.
John Tyler went on to set an independent course as President, which he could not have done had he been merely Acting President. He opposed the Whig program, even though he was elected as a Whig, and vetoed the bill to create another Bank of the United States, among other things. The Whigs officially expelled him from their party, making Tyler the only President (other than Washington) without a party affiliation. But future “accidental” Presidents have been able to do a better job in critical times because of this precedent set by John Tyler.
The copyright of the article JOHN TYLER’S PRESIDENTIAL PRECEDENT is owned by John S. Cooper. Permission to republish JOHN TYLER’S PRESIDENTIAL PRECEDENT in print or online must be granted by the author in writing.
İçindekiler
Princeton was laid down on October 20, 1842, at the Philadelphia Navy Yard as a 700 long tons (710 t) corvette. [ kaynak belirtilmeli ] The designer of the ship and main supervisor of construction was the Swedish inventor John Ericsson, [2] who later designed USS monitör. The construction was partly supervised by Captain Stockton, who had secured the political support for the construction of the ship. [ kaynak belirtilmeli ] The ship was named after Princeton, New Jersey, site of an American victory in the Revolutionary War and hometown of the prominent Stockton family. [2] The ship was launched on September 5, 1843, and commissioned on September 9, 1843, with Captain Stockton commanding. [ kaynak belirtilmeli ]
Princeton made a trial trip in the Delaware River on October 12, 1843. She departed Philadelphia on October 17 for a sea trial, proceeded to New York, where she raced and easily beat the British steamer SS Büyük Batı, and returned to Philadelphia on October 20 to finish outfitting. On November 22, Captain Stockton reported, "Princeton will be ready for sea in a week." On November 28, he dressed ship and received visitors on board for inspection. On November 30, she towed USS Raritan down the Delaware and later returned to the Philadelphia Navy Yard. Princeton sailed on January 1, 1844, for New York, where she received her two big guns, named "Peacemaker" and "Oregon". Princeton sailed to Washington on February 13. Washingtonians displayed great interest in the ship and her guns. [2] She made trial trips with passengers on board down the Potomac River on February 16, 18, and 20, during which "Peacemaker" was fired several times. [3] The Tyler administration promoted the ship as part of its campaign for naval expansion and Congress adjourned for February 20 so that members could tour the ship. Former President John Quincy Adams, now a congressman and skeptical of both territorial expansion and the armaments required to support it, said the Navy welcomed politicians "to fire their souls with patriotic ardor for a naval war". [4] [5]
Machinery Edit
Princeton was the first ship with first screw propellers powered by an engine mounted entirely below the waterline to protect them from gunfire. [6] Her two vibrating lever engines, designed by Ericsson, were built by Merrick & Towne [a] . They burned hard coal and drove a 14 ft (4.3 m) six-bladed screw. Ericsson also designed the ship's collapsible funnel, an improved range-finder, and recoil systems for the main guns. [ kaynak belirtilmeli ]
Guns Edit
Twelve 42-pound (19 kg) carronades were mounted within the ship's iron hull.
As well, Ericsson had designed the ship to mount one long gun. [ kaynak belirtilmeli ]
The gun, a smooth bore muzzle loader made of wrought iron, was built by Mersey Iron Works in Liverpool, England. It could fire a 225-pound (102 kg), 12 in (300 mm) shot 5 mi (8.0 km) using a 50 lb (23 kg) charge. Its revolutionary design used the "built-up construction" of placing red-hot iron hoops around the breech-end of the weapon, which pre-tensioned the gun and greatly increased the charge the breech could withstand. [10] Originally named "The Orator" by Ericsson, Stockton renamed it the "Oregon gun." It was shipped to the United States in 1841, where it was tested, reinforced to prevent cracks, and proof-fired more than 150 times. [ kaynak belirtilmeli ]
Captain Stockton wanted his ship to carry two long guns. So he designed and directed the construction of "Peacemaker", another 12 in (300 mm) muzzle loader, by Hogg and DeLamater of New York City. "Peacemaker" was built with older forging technology creating a larger gun of more impressive appearance, but lower strength. [11] Stockton rushed "Peacemaker" and mounted it without much testing. According to Kilner, "Peacemaker" was "fired only five times before certifying it as accurate and fully proofed." [12]
Attempting to copy the "Oregon gun," but not understanding the importance of Ericsson's hoop construction, Stockton instead heavily reinforced it at the breech simply by making the metal of the gun thicker, ending up with a weight of more than 27,000 lb (12,000 kg), more than half again as heavy as the Oregon gun. This produced a gun that had the typical weakness of a wrought iron gun, the breech being unable to withstand the transverse forces of the charge. This meant it was almost certain to burst at some point. [13]
President Tyler hosted a public reception for Stockton in the White House on February 27, 1844. [14] On February 28, USS Princeton departed Alexandria, Virginia, on a demonstration cruise down the Potomac with Tyler, members of his cabinet, former First Lady Dolley Madison, Senator Thomas Hart Benton of Missouri, and about 400 guests. Captain Stockton decided to fire the larger of the ship’s two long guns, Peacemaker, to impress his guests. Peacemaker was fired three times on the trip downriver and was loaded to fire a salute to George Washington as the ship passed Mount Vernon on the return trip. The guests aboard viewed the first set of firings and then retired below decks for lunch and refreshments. [15]
Secretary Gilmer urged those aboard to view a final shot with the Peacemaker. When Captain Stockton pulled the firing lanyard, the gun burst. Its left side had failed, spraying hot metal across the deck [11] and shrapnel into the crowd.
Six men were instantly killed:
- Secretary of State Abel Upshur
- Secretary of the Navy Thomas Walker Gilmer
- Captain Beverley Kennon, Chief of the Bureau of Construction, Equipment and Repairs[b]
- a black slave named Armistead, the President's valet [c] , a New York lawyer and politician [d] , a Maryland attorney with decades of experience as a state and federal officeholder [e]
Another 16 to 20 people were injured, including several members of the ship's crew, Senator Benton, and Captain Stockton. [19] [20] The president was below decks and not injured. [21]
Sonrası Düzenle
Rather than ascribe responsibility for the explosion to individuals, Tyler wrote to Congress the next day that the disaster "must be set down as one of the casualties which, to a greater or lesser degree, attend upon every service, and which are invariably incident to the temporal affairs of mankind". [22] He said it should not affect lawmakers' positive assessment of Stockton and his improvements in ship construction. [23]
Capt. Robert Stockton
President John Tyler
First Lady Julia Tyler
Plans to construct more ships modeled on Princeton were promptly scrapped, but Tyler won Congressional approval for the construction of a single gun on the dimensions of the Peacemaker, which was fired once and never mounted. [23] A Court of Inquiry investigated the cause of the explosion and found that all those involved had taken appropriate precautions. [23] [f] At Stockton's request, the Committee on Science and Arts of the Franklin Institute conducted its own inquiry, which criticized many details of the manufacturing process, as well as the use of welded band for reinforcement rather than the shrinking technique used on the Oregon. [23] Ericsson, whom Stockton had originally paid $1,150 for designing and outfitting Princeton, sought another $15,000 for his additional efforts and expertise. He sued Stockton for payment and won in court, but the funds were never appropriated. [23] Stockton went on to serve as Military Governor of California and a United States Senator from New Jersey. [24] Ericsson had a distinguished career in naval design and is best known for his work on USS monitör, the U.S. Navy's first ironclad warship.
To succeed Gilmer as Secretary of the Navy, Tyler appointed John Y. Mason, another Virginian [11] John C. Calhoun was Tyler's replacement for Secretary of State Upshur. Upshur was about to win Senate approval of a treaty annexing Texas when he died. Under Calhoun, annexation was delayed and became a principal issue in the presidential election of 1844. [25]
Julia Gardiner, who was below deck on Princeton when her father David died in the Peacemaker explosion, became First Lady of the United States four months later. She had declined President Tyler's marriage proposal a year earlier, and sometime in 1843 they agreed they would marry but set no date. The President had lost his first wife in September 1842, and at the time of the explosion he was almost 54. Julia was not yet 24. She later explained that her father's death changed her feelings for the President: "After I lost my father I felt differently toward the President. He seemed to fill the place and to be more agreeable in every way than any younger man ever was or could be." [26] Because he had been widowed less than two years and her father had died so recently, they married in the presence of just a few family members in New York City on June 26, 1844. A public announcement followed the ceremony. [27] They had seven children before Tyler died in 1862, and his wife never remarried. In 1888, Julia Gardiner told journalist Nellie Bly that at the moment of the Peacemaker explosion, "I fainted and did not revive until someone was carrying me off the boat, and I struggled so that I almost knocked us both off the gangplank". She said she later learned that President Tyler was her rescuer. [28] [g] Some historians question her account. [29]
NS Peacemaker disaster prompted a reexamination of the process used to manufacture cannons. This led to the development of new techniques that produced cannons that were stronger and more structurally sound, such as the systems pioneered by Thomas Rodman and John A. Dahlgren. [30]
During construction and in the years following, Stockton attempted to claim complete credit for the design and construction of Princeton. [ kaynak belirtilmeli ]
Princeton was employed with the Home Squadron from 1845 to 1847. She later served in the Mediterranean from August 17, 1847, to June 24, 1849. Upon her return from Europe, she was surveyed and found to require $68,000 ($2.12 million in present-day terms) to replace decaying timber and make other repairs. The price was deemed unacceptable and a second survey was ordered. [31] She was broken up at the Boston Navy Yard that October and November. [32] [33]
In 1851, her "Ericsson semi-cylinder" design engines and some usable timbers were incorporated in the construction of the second Princeton. [34]
NS Oregon gun is on display inside the main gate of the United States Naval Academy in Annapolis, Maryland. [35]
The ship's bell was displayed during the 1907 Jamestown Exposition. [36] It was later installed in the porch of Princeton University's Thomson Hall, [37] which was constructed as a private residence in 1825 by Robert Stockton's father Richard. [38] It is now on display at the Princeton Battle Monument, near Princeton's borough hall. [39]
John Tyler - The Accidental President
John Tyler assumed office after William Henry Harrison died. But how would the American Republic react? Would there be anarchy? Or would the system remain strong? William Bodkin explains the story of how John Tyler took office in 1841…
For the first time in American history, but sadly not the last, a president had died in office. One short month after his inauguration, on April 4, 1841, William Henry Harrison was no more. Not a soul in the United States of America was quite sure what it meant.
The Constitution, on its face, seemed clear. Article 2, Section 1 stated that in the event of the president’s “death, resignation or inability to discharge the powers and duties of the said office, the same shall devolve on the Vice-President.” But what did that mean? The “same shall devolve”? Was it merely the powers of the presidency? Was the vice-president merely “acting” as the president for the remainder of the dead president’s term? Or was it something else? Did the vice-president inherit the office, as generations of princes, and too few princesses, had when kings breathed their last?
The future of the Presidency was in the hands of one man, vice-president John Tyler. But his decision would have to wait. Tyler was not in the nation’s capital, but home in Williamsburg, Virginia. Tyler had left Washington, D.C. soon after his inauguration. In those days, the vice-president’s sole responsibility was to preside over the Senate. That august chamber was in recess until June. Tyler had known about Harrison’s illness, but elected to stay in Williamsburg lest he be seen as a vulture perched over Harrison’s bedside, waiting for his demise.
Two messengers were sent on horseback from Washington, D.C. to Williamsburg to inform the vice-president. One was Fletcher Webster, son of Harrison’s Secretary of State, Daniel Webster. The other was Robert Beale, doorkeeper of the U.S. Senate. The men galloped through night and day to summon the future of the Republic. It was dark when the men arrived on the morning of April 5, 1841. The young Webster pounded on the door, but received no response. The Tyler family was asleep. Beale, used to rousting intoxicated Senators, gave a try, pounding more vigorously then his friend. Finally, John Tyler opened the door. Recognizing the men, he invited them in. Webster handed over the letter the cabinet had prepared:
It becomes our painful duty to inform you that William Henry Harrison, late President of the United States, has departed this life. This distressing event took place this day, at the President’s mansion in this city, at thirty minutes before one in the morning.
We lose no time in dispatching the chief clerk of the State Department as a special messenger to bear you these melancholy tidings.
We have the honor to be with highest regard,
Well-qualified?
Tyler accepted the news solemnly. Letter in hand, he woke his family to tell them. He dressed, had breakfast, and by 7AM departed with his son, John Jr., who often acted as his personal secretary. The two took every means of transportation available in 1841: horse, steamboat, and train. Tyler and his son arrived in Washington, D.C. just before dawn on April 6.
Oddly enough, John Tyler was quite possibly one of the more qualified men to assume the presidency. No previous vice-president had his resume of political accomplishment: state legislator, governor of Virginia, United States Congressman, U.S. Senator, and vice-president. Tyler’s father had been also been Governor of Virginia, and had been friends with Thomas Jefferson. One of the pivotal moments of young John Tyler’s life was when the great Jefferson visited Tyler’s father in the Governor’s mansion for dinner. Tyler saw himself as not just the successor of William Henry Harrison, but the heir of the legendary Virginia dynasty: Washington, Jefferson, Madison and Monroe. There was, however, one small problem. Tyler, true to his origins in the Virginia aristocracy, wasn’t quite a Whig, like Harrison. But he wasn’t quite a Democrat either, as he had been a fierce opponent of Andrew Jackson. He was, quite simply, a Virginian.
The former presidents were not about to let Tyler, or the nation, forget it. Andrew Jackson derided Tyler as the “imbecile in the Executive Chair.” John Quincy Adams, finding in rare agreement with his old nemesis, blasted the new president as “a political sectarian of the slave driving, Virginian, Jeffersonian school, with all the interests and passions and vices of slavery rooted in his moral and political constitution.” Adams lamented that Harrison’s death had brought “a man never thought for it by anybody” to the presidency. Many feared that Tyler would simply be steamrolled by Congress, led by perpetual presidential striver Henry Clay of Kentucky, then a U.S. Senator. They believed that Tyler lacked the strength of character to deal with the nation’s roiled factions.
Yanıldılar. When Tyler arrived in Washington, he seized command. Tyler tolerated no debate over whether he was the acting president. He was president in word and deed. Tyler immediately convened Harrison’s cabinet, declaring that he was not the vice-president acting as president. He was the President of the United States, possessing the office and all its attendant powers. Secretary of State Webster, himself one of the other great presidential strivers of pre-Civil War America, told Tyler that President Harrison and the cabinet had cast equal votes in reaching decisions and that the majority had ruled. Webster did not, of course, explain what decisions had been made by
More powerful than any person
Webster suggested that Tyler take the Oath of Office as President to quell any uncertainties. Tyler asserted that it was unnecessary. He believed that the oath he had sworn as Vice-President was sufficient. However, he saw the wisdom in putting the nation’s doubts to rest. William Branch, Chief Justice of the United States Circuit Court of the District of Columbia, was summoned. Tyler took care to advise Judge Branch that he was qualified to assume the presidency with no further oath, but asked that the judge administer it to him again, “as doubts may arise and for the greater caution.” The Presidential Oath was administered.
One of the more enduring attributes of the American Republic is the idea that no one is indispensible to its functioning. Presidents, Generals, Senators, and Governors come and go. The Republic marches on.
Did you enjoy this article? If so, tell the world! Tweet about it, like it, or share it by clicking on one of the buttons below!
William's previous pieces have been on George Washington ( link here ), John Adams ( link here ), James Monroe ( link here ), Martin Van Buren ( link here ), and William Henry Harrison ( Gary May. John Tyler: The American Presidents Series: the 10th President: 1841-1845 (Times Books, 2008). Witcover, Jules. Party of the People: A History of the Democrats (Random House 2003). Schlesinger, Arthur M., ed. Running for President, the Candidates and Their Images: 1789-1896. Sherry Brown Tyler of Newport News is the great-granddaughter-in-law of President John Tyler. She has written a 644-page volume of the history, people, houses, churches, and cemeteries of Charles City County. Her writings match historical writings of history and genealogy of the county by previous authors in the Tyler family. The books and papers of Tyler generations were left in Sherry and her husband's care by David Gardiner Tyler Jr., who died in 1993, age 94, a grandson of President John Tyler. Sherry, a life-long devotee of genealogy and history, has carefully sorted more than five generations of Tyler family letters, old greeting cards, wedding, birth and death notices while researching for her book. She is now fine-combing the papers for details to include in her computerized Tyler family history. Sherry has organized reunions of hundreds of descendants who toured the ancestral Tyler homes in Charles City County: Sherwood Forest, home of President Tyler Greenway, ancient home of the president's father, Judge John Tyler and Creek Plantation adjacent to Sherwood. "80 Percent Heaven Bound: Deaths and Burials in Charles City County, Virginia," is an epic conveying nearly four hundred years of history of this area just a skip from Jamestown, where Englishmen plowed small farms in 1617. The new book further advances local history as the 400th anniversary of the first settlement in 1607 nears. George Tyler, son of David Gardiner Tyler Jr. and Anne Morton Shelton Tyler, was raised at Sherwood Forest. His father, a graduate of the College of William and Mary and of the University of Richmond Law School, was an attorney in the Army during both world wars and was later appointed assistant attorney general of Virginia. He was a scholar of the history and people of Charles City County and active there in many civic and religious activities, in Scouting, Red Cross, Jamestown Society and as a vestryman in Westover Church until his death. He wrote three books on Charles City County: "Charles City County During the Period of the Revolutionary War. 1175-1783" "A brief History of Charles City County" and "A History and Pictorial review of Charles City County, Virginia." The last book, published in 1990, is filled with photographs by William E. Cropper of the county. President John Tyler, son of Judge John Tyler and Mary Marot Armistead, was born in 1747 in Charles City. Judge Tyler, a roommate of Thomas Jefferson at the College of William and Mary, was judge of the Virginia Court of Admiralty for 20 years, ex-officio member of the Supreme Court of Appeals, chief magistracy of the Confederacy in 1808 and governor of Virginia from 1801 to 1811. He was appointed judge of the District court of Virginia in 1812, serving until his death in 1813. Judge Tyler received a letter from President Thomas Jefferson at a time when Jefferson was under assault by newspapers concerning some judicial appointments. The letter vigorously supported freedom of speech and the right, even obligation, of the press to "pursue all avenues without restriction." Jefferson said the press is "the first shut up by those who fear investigation." In addition to Tyler family lore, Sherry Tyler may have more genealogy on Jones families than anybody in the world. David Gardiner Tyler, son of President Tyler and Julia Gardiner, married Mary Morris Jones. Sherry proved descent from Matthew Jones, early settler on Mulberry Island, now Fort Eustis. The Matthew Jones House is guarded as a national shrine on Fort Eustis, a repository of records concerning Colonial families who lived on the island. The new Tyler book is a special prize for Charles City County, which suffered loss of records in the Civil War, a tragedy compounded by losses in surrounding James City, New Kent, Warwick, Henrico, Gloucester and Prince George. A few lost papers have been returned. The new book includes accounts of ancient churches, pictures, cemeteries, and genealogies of many families named on tombstones. With typical persistence, Tyler searched for a cemetery at The Forest, once a grand home, burned in the Civil War, of wealthy Thomas Wayles, father-in-law of Thomas Jefferson. No cemetery was found, but Shirley Carter of Shirley Plantation told of a covering of periwinkle in the woods, the abiding sign of graves. A search of Westover Parish register and county death records found mention of burials at The Forest, affirming the sign of the periwinkle. Tenacious raking of the ashes and waste places, tedious merging of information on tombstones with parish registers and obituaries, bridging records of surrounding counties, libraries and newspaper, military pensions and memories of older residents of the county bring Sherry Tyler's book to the stature of a monument. Charles City County Museum, where Sherry volunteers constantly, is gathering, indexing and preserving every possible aspect of history of the county. She is assisting Judy Ledbetter in identifying Revolutionary War soldiers of the county. When Thomas Rolfe, son of Pocahontas, returned from England, he claimed a large farm on the Chickahominy River, reserved for him by his grandfather, Powhatan, who did not live to see this grandson. No burial place is found for Rolfe, nor does Tyler trace descendants to Rolfe, but many are there in the names Bolling, Randolph, Pierce, Foster, Poythress and Lightfoot. During her four years of research, George Tyler placidly explained to callers: "My wife is somewhere in the woods." The whole county helped: Charles City Center for Local History Charles City County Cub Pack 504 farmers who reported graves on their land and hunters who guided the author to hidden graves. * "80 Percent Heaven Bound, Deaths and Burials in Charles City County, Virginia." $65, $2.93 tax and $5 postage and handling per book. Write to: Charles City County Center for Local History, 10900 Courthouse Road, or mail check to the Center at P. O. Box 128, Charles City County, VA 23030.
TYLER RELATIVE WRITES THOROUGH LOCAL HISTORY
Gary May. John Tyler: The American Presidents Series: the 10th President: 1841-1845 (Times Books, 2008).
Witcover, Jules. Party of the People: A History of the Democrats (Random House 2003).
Schlesinger, Arthur M., ed. Running for President, the Candidates and Their Images: 1789-1896.
Sherry Brown Tyler of Newport News is the great-granddaughter-in-law of President John Tyler. She has written a 644-page volume of the history, people, houses, churches, and cemeteries of Charles City County. Her writings match historical writings of history and genealogy of the county by previous authors in the Tyler family.
The books and papers of Tyler generations were left in Sherry and her husband's care by David Gardiner Tyler Jr., who died in 1993, age 94, a grandson of President John Tyler.
Sherry, a life-long devotee of genealogy and history, has carefully sorted more than five generations of Tyler family letters, old greeting cards, wedding, birth and death notices while researching for her book. She is now fine-combing the papers for details to include in her computerized Tyler family history.
Sherry has organized reunions of hundreds of descendants who toured the ancestral Tyler homes in Charles City County: Sherwood Forest, home of President Tyler Greenway, ancient home of the president's father, Judge John Tyler and Creek Plantation adjacent to Sherwood.
"80 Percent Heaven Bound: Deaths and Burials in Charles City County, Virginia," is an epic conveying nearly four hundred years of history of this area just a skip from Jamestown, where Englishmen plowed small farms in 1617. The new book further advances local history as the 400th anniversary of the first settlement in 1607 nears.
George Tyler, son of David Gardiner Tyler Jr. and Anne Morton Shelton Tyler, was raised at Sherwood Forest. His father, a graduate of the College of William and Mary and of the University of Richmond Law School, was an attorney in the Army during both world wars and was later appointed assistant attorney general of Virginia. He was a scholar of the history and people of Charles City County and active there in many civic and religious activities, in Scouting, Red Cross, Jamestown Society and as a vestryman in Westover Church until his death.
He wrote three books on Charles City County: "Charles City County During the Period of the Revolutionary War. 1175-1783" "A brief History of Charles City County" and "A History and Pictorial review of Charles City County, Virginia."
The last book, published in 1990, is filled with photographs by William E. Cropper of the county.
President John Tyler, son of Judge John Tyler and Mary Marot Armistead, was born in 1747 in Charles City. Judge Tyler, a roommate of Thomas Jefferson at the College of William and Mary, was judge of the Virginia Court of Admiralty for 20 years, ex-officio member of the Supreme Court of Appeals, chief magistracy of the Confederacy in 1808 and governor of Virginia from 1801 to 1811. He was appointed judge of the District court of Virginia in 1812, serving until his death in 1813.
Judge Tyler received a letter from President Thomas Jefferson at a time when Jefferson was under assault by newspapers concerning some judicial appointments. The letter vigorously supported freedom of speech and the right, even obligation, of the press to "pursue all avenues without restriction." Jefferson said the press is "the first shut up by those who fear investigation."
In addition to Tyler family lore, Sherry Tyler may have more genealogy on Jones families than anybody in the world. David Gardiner Tyler, son of President Tyler and Julia Gardiner, married Mary Morris Jones. Sherry proved descent from Matthew Jones, early settler on Mulberry Island, now Fort Eustis.
The Matthew Jones House is guarded as a national shrine on Fort Eustis, a repository of records concerning Colonial families who lived on the island.
The new Tyler book is a special prize for Charles City County, which suffered loss of records in the Civil War, a tragedy compounded by losses in surrounding James City, New Kent, Warwick, Henrico, Gloucester and Prince George. A few lost papers have been returned.
The new book includes accounts of ancient churches, pictures, cemeteries, and genealogies of many families named on tombstones. With typical persistence, Tyler searched for a cemetery at The Forest, once a grand home, burned in the Civil War, of wealthy Thomas Wayles, father-in-law of Thomas Jefferson. No cemetery was found, but Shirley Carter of Shirley Plantation told of a covering of periwinkle in the woods, the abiding sign of graves. A search of Westover Parish register and county death records found mention of burials at The Forest, affirming the sign of the periwinkle.
Tenacious raking of the ashes and waste places, tedious merging of information on tombstones with parish registers and obituaries, bridging records of surrounding counties, libraries and newspaper, military pensions and memories of older residents of the county bring Sherry Tyler's book to the stature of a monument.
Charles City County Museum, where Sherry volunteers constantly, is gathering, indexing and preserving every possible aspect of history of the county. She is assisting Judy Ledbetter in identifying Revolutionary War soldiers of the county.
When Thomas Rolfe, son of Pocahontas, returned from England, he claimed a large farm on the Chickahominy River, reserved for him by his grandfather, Powhatan, who did not live to see this grandson. No burial place is found for Rolfe, nor does Tyler trace descendants to Rolfe, but many are there in the names Bolling, Randolph, Pierce, Foster, Poythress and Lightfoot.
During her four years of research, George Tyler placidly explained to callers: "My wife is somewhere in the woods." The whole county helped: Charles City Center for Local History Charles City County Cub Pack 504 farmers who reported graves on their land and hunters who guided the author to hidden graves.
* "80 Percent Heaven Bound, Deaths and Burials in Charles City County, Virginia." $65, $2.93 tax and $5 postage and handling per book. Write to: Charles City County Center for Local History, 10900 Courthouse Road, or mail check to the Center at P. O. Box 128, Charles City County, VA 23030.List of site sources >>>