Eski bir içici olarak hayatımda en az bir yıl boyunca sevdiğim birçok şeyden nefret etmeye başladım.
Enerjimin çoğunu ayıklığın benim için en iyi yollarını bulmaya harcarken (meditasyon, yoga, okuma, şekerleme, bulmaca, yalnız zaman), aynı zamanda sevdiğim bazı aktivitelerden de kaçınmaya başladım. Yemek pişirmek, sosyalleşmek ve dersi döndürmek gibi bir içiciydim.
Marinara için sarımsak doğrarken neden bu kadar sinirlendiğimi tam olarak tam olarak anlayamadım, bir zamanlar kıyarken taze bir karanfilin o keskin kokusunu yararak açmanın duyusal bir zevk olduğunu fark ettim.
Bazen, o ilk aylarda, bir baş brokoliyi temizlemek zorunda kalacağımı anladığım anda yemek yapmaya başlar ve onu terk ederdim, çünkü siktir, sarımsak doğrarken bir sebzeyi durulamak için enerjiye sahip olan, aşılmaz bir duygu gibi geliyor eşek ağrısı? Paket servisi var. Ya da öyleydi.
Yeni ayık olanlar için bir "şey" olduğunu bildiğim sosyalleşme konusunda da aynı şekilde hissettim. Canlı tartışmalar yapmamın ve süper dışa dönük olmamın beklendiği durumlarda (INFP burada) bana sağlanan zırhlı alkol olmadan olmanın farklı olacağını biliyordum.
Spin dersi mi? Unut gitsin. Yoga stüdyosuna gitmek yeterliydi.
Her şeyi daha da ilginç hale getirmek için, çünkü ayıkken duygularınla oturmak zorundasın , bir içici olarak o kadar ayrıcalıklı olduğumu ve şimdi de içmeyen biri olarak bıraktığım için artan bir his duymaya başladım Bu üzücü beyaz kırılganlık duygusundan dolayı kendime bazı lüksler tanıyorum (acınası). Elbette, ayıkken kendimi desteklemek için dayanmaya başladığım kaynakların çoğu süper beyaz, ultra klasistti (ve öyledir); ama sonra, her gece 25 dolarlık gül satın almak ve bunun normal olduğunu düşünmek (aynı zamanda acınası).
Ve sevdiğim şeylerden nefret ettiğimi söylediğimde, yani bir zamanlar uğruna yaşadığım aktiviteler; hobileri, eğlenceleri, kim olduğumun bir parçası olarak "havalı bir piliç" olarak gördüğümü. Kendimi modern bir kadın olarak tanımlamamın bir parçası!
Bir yemek pişirmek? Şarap içmek.
Gidip antrenmanına başla? Sonrasında şarap alın.
Magazin okumak? İçmek.
Seks? Şarap.
Neyse ki benim için - ve muhtemelen sizin için de, ayık veya ayıksanız meraklıysanız - biraz zaman almasına rağmen, nefret ettiğim aktiviteler olmadığını anladım. (Söyledikleri gibi) şeyleri fiilen yapmakla değil, içkiyle ilişkilendirmiştim.
Yemek pişirme. İçki içen biri olarak mutfakta her türden ev yapımı, sıfırdan vegan yemekler hazırlamak için saatler geçirebilirdim: dim sum, lazanya, lo mein, palak paneer ve naan; harissa, balık ve pirinçle püre haline getirilmiş yeşil zencefil gibi sihirli şifalı çorbalar. Adını koy. Ama hepsi yanımda ekstra büyük bir şarapla geldi.
Bu yüzden içkiyi bıraktıktan sonra aylarca yemek yapmayı bıraktım. Zamanla biraz daha pişirmeye başladım ve tek ihtiyacım olanın buzlu bir bardak soda suyu olduğunu öğrendim.
Fitness. Bir antrenmandan sonra kendimi şarapla ödüllendirdiğim için, yeni ayık bir insan olarak çalışmaktan nefret ediyordum çünkü daha sonra bu ödülü kaçırdım. Tıpkı yemek pişirmek gibi, bir zamanlar bir içici olarak çok sevdiğim bir hobiden zevk almanın başka yolları olduğunu anlamak zihniyetimde bir değişiklik oldu. Deneyimi bir kez daha nasıl optimize edeceğinizi anlamak zaman alır - bu sefer içki içilmez.
Sosyalleşme. 2018'de alkolden vazgeçtiğimden beri öğrendiğim en büyük şey, gerçekten yalnız olmayı sevdiğimdir. Yani, gerçekten, gerçekten beğendim.
Partnerimi sevmediğimi ve onunla geçirdiğim zamanı sevmediğim anlamına gelmiyor, ama en sevdiğim solo aktivitelerimi yapmak için yerim olan kendi odam olan Virginia Woolf adlı bir oda yaptım: yoga, kitap okumak , Gracie kedimle kucaklaşma, yazma, sarılma, meditasyon yapma, telefonumda gezinme.
Farkına vardığım şey, sosyalleşmeden günler geçirebilen ve onunla tamamen iyi olabilen türden bir insan olduğumdur. Kendimi sosyal bir kelebek olarak gördüğüm yıllarda, kovamı dolduran başkalarının şirketi değildi; yemek yemeğimi dolduran alkol ihtimaliydi.
Dolayısıyla, kendinizi alkol kullanımınızı sorgularken bulursanız veya yeni ayıksanız veya hala benim gibi uzun vadeli deneydeyseniz, konu etkinlikleri ve şeyleri incelemeye geldiğinde kendinize biraz zarafet ve sabır vermenizi şiddetle tavsiye ederim. ve hayatında bir içici olarak zevk aldığın insanlar. Kendinize zaman tanıyın ve bunları yavaşça yeniden tanıtın. Günün sonunda sarımsak doğramaktan kesinlikle nefret ediyorsanız, o zaman belki şef şapkasını emekli edip yenisine uyan, sizi geliştiren başka bir şey bulmanın zamanı gelmiştir.
Umarım, eğer kendinizi bir içici olarak yaptığınız şeyleri beğenmezken bulursanız, bir dakikanızı ayırın ve şunu hatırlayın:
Sen değilsin. Alkol.
Chloe Perkins, bir kadının ruh eşini bulduğunun 7. işaretinin şudur: 7. Partner duygularını gizlemez Sağlıklı bir ilişkide, partnerler duygularını ifade eder ve çatışmaları çözer.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Ocak ayı için alkolsüz trene atlıyorsanız, işte farkında olmak isteyeceğiniz yaygın tuzaklar. İlk ve son Kuru Ocak'ımı 2017'de yaptım.
İlk ayık olduğumda ikiyüzlülerden çok korkmuştum. Tedavideki danışmanlar bana içki içen arkadaşlarımın refakatsizliği olmadan yalnız günler geçireceğimi söylediler.
"Gerçeği söylersen, hiçbir şeyi hatırlamak zorunda değilsin." - Mark Twain Yaşam boyunca, her zaman kontrolümüz dışında görünecek bazı şeyler olacaktır.
Alkol, aşırı içki ve sağlık hakkında çok yazıyorum. Eski bir hemşire ve iyileşen bir alkolik olarak bu konu hakkında söyleyecek çok şeyim var.