2014'ün kişisel yazısını da yazdıktan sonra, tipik Francesca yazılarıma devam edeyim. Madrid'e gittiğimde hangi müzeyi gezeceğimi şaşırmış bir insan olarak bakına bakına yürüyorken Telefonica binası nedense bir anda ilgimi çekti. İçinde müze de olduğunu öğrenince ne duruyorsun haydi gezsene dedim kendi kendime.
Eğlenceli bir şekilde, alt katta günümüz telefonları satan bir mağaza var. "Peheey nerden nereye" diye düşünüp gaza gelip telefon alacağımızı mı düşündüler nedir? Şaka maka, Telefonica, Madrid'in Gran Via'sında yani büyük caddesinde yer alıyor ki her şehrin Gran Via'sı en pahalı ve en eski binaların olduğu yerdir hep. Gördüğüm tüm Gran Via'ları da Nişantaşı'nın Valikonağı Caddesi'ne benzetirim görsel olarak.
Neredeyse 100 senelik bir bina olmasına rağmen oldukça modern bir mimariye sahip. Zaten 1953'e kadar Madrid'in en yüksek binasıymış.
İletişim tarihinden başlayıp, telefonun icadına; telefonun icadından arka planda kullanılan cihazlara kadar bilgileniyoruz müzede.
Benim favorim telefonla ilgili bilgilendirmeler, hatlar arası iletişimler için kullanılan bu bisiklet oldu:
Tarih sırasına göre telefonlara bakarken en son ne görüyoruz? Bir adet Iphone! Bir sürü telefon varken sadece iphone koymaları bana biraz reklam kokan hareket gibi geldi ama neyse.
Ayrıca bir de modern sanat eseri vardı bir katta, adı "data.path". Ryoji İkeda adında bir sanatçı; boşluk duygusunu sorgulamak için yapmış. Bir odanın içinde öyle bir ses ve görüntü akışı oluşturmuşlar ki insan kendinden geçiyor. Yere çöküp meditasyon yapanlar vardı desem nasıl bir his olduğunu anlayabilirsiniz. Bende yarattığı etki mide bulantısı ve baş dönmesi oldu misal. "Japonlar yapıyor işte" demekten öteye geçemiyorum, çok tuhaftı.
İçerik açısından değişik olduğu için görülmesi gereken bir müze olduğunu düşünüyorum şahsen. Bu arada güzel bir şey söyleyeyim; böyle hoş bir müzede girişler ücretsiz.