Herhangi bir siyaset felsefesi kendisini merkezi bir soruya yöneltmelidir: Şiddetin başlatılması hangi koşullar altında meşru kabul edilmelidir? Almanya Nasyonal Sosyalistlerinde olduğu gibi, bir felsefe, çoğunluk ırksal bir grubun çıkarları adına bu tür şiddeti onaylayabilir. Bir başkası, Sovyet Rusya'nın Bolşeviklerinde olduğu gibi, onu belirli bir ekonomik sınıf adına onaylayabilir. Yine bir başkası, öyle ya da böyle bir doktriner konumdan kaçınmayı tercih edebilir ve bunu, kamu yararı şiddetin ne zaman başlatılacağını ve ne zaman başlatılmayacağına karar verme konusunda devleti yönetenlerin iyi yargısına bırakabilir. Sosyal demokrasilerin tavrı budur.
Liberal, şiddetin başlaması için çok yüksek bir eşik belirledi. Hukuk ve savunma hizmetlerini sürdürmek için gereken asgari vergilendirmenin ötesinde - ve bazı liberaller bundan bile kaçıyor - devlete şiddeti başlatma gücünü reddediyor ve algılanan sosyal hastalıklara yalnızca barışçıl çareler arıyor. Zenginliği yeniden dağıtmak, etkili baskı gruplarını zenginleştirmek veya insanın ahlaki durumunu iyileştirmeye çalışmak uğruna şiddete karşı çıkıyor. Uygar insanlar, liberallerin birbirleriyle orman kanunlarına göre değil, akıl ve tartışma yoluyla etkileşimde bulunduğunu söylüyor. İnsan, gardiyan ve cellat aracılığıyla iyileştirilmemelidir; onu iyileştirmenin gerekli olması halinde, ahlaki durumu zaten kurtarılamayacak durumdadır. Ludwig von Mises'in bu ufuk açıcı kitabında belirttiği gibi, "modern insan kendisini bir şey onu memnun etmediği anda polisi çağırma alışkanlığından kurtarmalıdır."
2007 ve 2008 yıllarında dünyayı ilk kez etkileyen finansal krizin ardından Misesçi çalışmalarda bir rönesans yaşandı, çünkü Mises'in takipçileri ekonomik fenomenler için en ikna edici açıklamalara sahipti ve çoğu sözde uzmanın(!) kekelemesine neden oldu. Mises'in günümüz tartışmalarına ekonomik katkılarının önemi, bir sosyal teorisyen ve politik filozof olarak katkılarını gözden kaçırmamıza neden olabilir. Liberalizmin yeniden yayınlanması, bu gözetimin düzeltilmesine yardımcı olur.
Mises'in burada tarif ettiği liberalizm, elbette, bugün Amerika Birleşik Devletleri'nin "liberalizmi" değil, daha ziyade klasik liberalizmdir ve bu terim Avrupa'da anlaşılmaya devam etmektedir. Klasik liberalizm, liberal programın geri kalanının çıkarılabileceği temel ilkeler olan bireysel özgürlük, özel mülkiyet, serbest ticaret ve barış anlamına gelir. (Liberalizmin ilk İngilizce baskısı 1962'de çıktığında Mises, liberalizmi savunduğundan çok farklı bir inançla ilişkilendiren Amerikalı okurları karıştırmamak için Özgür ve Müreffeh Milletler Topluluğu başlığı altında yayınladı.)
Mises, liberalizmin diğer pek çok açıklamasında merkezi bir rol oynayan bir kavram olan doğal haklara hiçbir gönderme yapmaz. Öncelikle büyük ölçekli sosyal işbirliğinin gerekliliğine odaklanıyor. Karmaşık üretim zincirlerinin genel yaşam standardını iyileştirme işlevi gördüğü bu sosyal işbirliği, ancak özel mülkiyete dayalı bir ekonomik sistem tarafından gerçekleştirilebilir. Üretim araçlarındaki özel mülkiyet, işbölümünün ilerleyen genişlemesiyle birleştiğinde, insanlığı bir zamanlar insan ırkının karşı karşıya olduğu korkunç rahatsızlıklardan kurtarmaya yardımcı oldu: hastalık, ezici yoksulluk, korkunç bebek ölüm oranları, genel sefalet ve pislik ve radikal ekonomik güvensizlik, insanların genellikle açlıktan uzakta kötü bir hasat yaşadığı. Piyasa ekonomisi, işbölümünün zenginlik yaratan olasılıklarını gösterene kadar, insanlık durumunun bu grotesk özelliklerinin soğuk ve acımasız bir doğanın sabit emirleri olduğu ve bu nedenle büyük ölçüde hafifletilmesi, çok daha az fethedilmesi olasılığının düşük olduğu varsayılmıştı.
Öğrencilere birçok nesildir mülkiyeti kirli bir kelime, açgözlülüğün somutlaşmış hali olarak düşünmeleri öğretildi. "Tarih bu soruyla ilgili bir şey kanıtlayabilseydi, ancak hiçbir yerde ve hiçbir zaman, en baskıcı zulüm ve vahşetin hayvan varoluşundan neredeyse ayırt edilemeyecek bir koşulun üzerinde özel mülkiyet olmadan kendisini yetiştiren bir halk olmazdı..." Mises'e göre, özel mülkiyetin yokluğunda sosyal işbirliği imkansızdır ve mülkiyet hakkını kısıtlama girişimleri, modern uygarlığın temel direğini zayıflatır.
Aslında Mises, liberalizmi özel mülkiyete sıkı sıkıya bağlıyor. Mülkiyeti savunmanın, liberalizmin sadece sermaye için örtülü bir özür olduğu suçlamasına davetiye çıkarmak olduğunun tamamen farkındadır. Mises, "Liberalizmin düşmanları, onu kapitalistlerin özel çıkarlarının partisi olarak damgaladı" diyor. "Bu, zihniyetlerinin bir özelliğidir. Bir siyasi ideolojiyi, genel refaha karşı belirli özel ayrıcalıkların savunulmasından başka bir şey olarak anlayamazlar." Mises, bu kitapta ve çalışma külliyatı boyunca, üretim araçlarının özel mülkiyeti sisteminin yalnızca doğrudan sermaye sahiplerinin değil, aslında tüm toplumun yararına olduğunu gösterir.
Gerçekte, büyük servete sahip insanların, eğer bu servet elden çıkarılmayacaksa, tüketicilerin arzuları adına sürekli çaba sarf edilmesi gereken liberal serbest rekabet sistemini tercih etmeleri için özel bir neden yoktur. Büyük servete sahip olanlar - özellikle de bu serveti miras alanlar - aslında, var olan servet modellerini dondurmaya daha yatkın olan bir müdahale sistemi içinde yaşamayı tercih edebilirler. İlerleme Dönemi boyunca Amerikan iş dergilerinin, hiç kimsenin kârının korunmadığı bir sistem olan ''bırakınız yapsınlar'', devletin onayladığı kartel ve gizli anlaşma araçlarıyla değiştirme çağrılarıyla dolu olmasına şaşmamak gerek.
Doğal olarak, işbölümünün medeniyetin sürdürülmesi ve ilerlemesindeki merkezi önemine vurgu yapan Mises, özellikle fiziksel ve insani bedelinin yanı sıra insanlığın giderek yoksullaşmasına neden olan saldırgan savaşın kötülükleri konusunda açık sözlüdür. Nadiren sözler söyleyen ama genel olarak zarif ve ölçülü olan Mises, özne Avrupa emperyalizmine döndüğünde nefret ve öfkeyle konuşuyor, kendisi adına hiçbir argüman kabul etmeyeceği bir dava olsa gerek... Tıpkı öğrencisi Murray Rothbard'ın daha sonra savaşı ve barışı tüm liberal programın temel sorunu olarak tanımlayacağı gibi, Mises de aynı şekilde bu soruların - bizim zamanımızda klasik liberaller tarafından sıklıkla olduğu gibi - göz ardı edilemeyeceği konusunda ısrar ediyor. Daha güvenli, politik olarak daha az hassas konular.
Mises, liberalizmin temel aracının akıl olduğunu savundu. Bu, Mises'in tüm programının yoğun ve ayrıntılı akademik incelemelerle gerçekleştirilmesi gerektiğini düşündüğü anlamına gelmez. Fikirlerini sahneye, beyazperdeye ve yayınlanmış kurgu dünyasına taşıyanlara hayran kaldı. Ancak bu nedenin, diğer ideolojilerin kitleleri harekete geçirmeye çalıştığı duygu ve histerinin kararsız irrasyonalizminden çok daha sağlam bir temel olan rasyonel argümanda kök salması gerektiği anlamına gelir. Mises, "Liberalizmin tüm bunlarla hiçbir ilgisi yok" diye ısrar ediyor. "Parti çiçeği yok, parti rengi yok, parti şarkısı ve parti idolleri yok, sembolleri ve sloganları yok. İçeriği ve argümanları var. Bunlar onu zafere götürmeli."
Son olarak, çeviri hakkında kısa bir söz. Ralph Raico'nun Mises'in sözlerini zarif bir şekilde yorumlaması yalnızca yazarın fikirlerini hassasiyet ve özenle iletmekle kalmaz, aynı zamanda eşsiz ve büyüleyici düzyazı stilini de korur. Mises'in daha sonraki eserlerinin okurları, çoğu çeviriden ziyade orijinal olarak İngilizce olarak yayınlandı, Raico'nun bu kitaplarda keşfettikleri sesi ne kadar ustaca yakaladığını görünce şaşıracaklar.
Mises Enstitüsü'nün bu eski klasiğin yeni baskısının, özellikle de tarihin böylesine tehlikeli bir anında yayınlanmasına sevinmeliyiz. Mali krizler ve talep ettikleri zorlu seçimler Avrupa çapında bir iç karışıklık dalgasını tehdit ederken, nakit sıkıntısı çeken refah devletlerinin verdiği imkansız vaatler giderek daha açık hale geliyor. Mises'in savunduğu gibi, serbest ekonominin istikrarlı ve uzun vadeli bir ikamesi yoktur. Müdahalecilik, sosyal refah gibi görünüşte iyi bir neden adına bile, çözdüğünden daha fazla sorun yaratır ve böylece, eğer çöküş o zamandan önce gerçekleşmezse, sistem tamamen toplumsallaşana kadar daha fazla müdahaleye yol açar.
Mises'in konumu, piyasanın gerçekten de bazı kayıpların kazancının diğerlerine ima edildiği bir rekabet ve çekişme yeri olduğunu savunanlara ters düşüyor. Örneğin, David Ricardo ve ücretlerin ve kârların zorunlu olarak zıt yönlerde hareket ettiği yönündeki iddiası düşünülebilir. Thomas Malthus, bazı bireyler (halihazırda doğmuş olanlar) ve diğerleri (daha sonra takip eden sözde aşırılık) arasında bir çatışmayı ima eden bir nüfus felaketi konusunda uyarıda bulundu. Sonra, elbette, ticareti ve değişimi, belirli bir kazananlar ve kaybedenler kümesi sağlayan düşük yoğunluklu bir savaş olarak gören tüm merkantilist gelenek vardı. Karl Marx, Komünist Manifesto'da pazardaki içkin sınıf çatışmasına dair klasik bir açıklama yaptı. Bu figürlerden bile daha yaşlı olan Michel de Montaigne (1533-1592), "Bir Adamın Derdi Bir Başkasının Yararıdır" adlı makalesinde "hiçbir kâr elde edilemeyeceği, ancak başka birinin pahasına yapılamayacağını" savunan Michel de Montaigne idi. Mises daha sonra bu görüşü "Montaigne yanlışlığı" olarak adlandırdı.
Medeniyet uğruna Mises, bir halkın refahını diğerininkiyle karşılaştıran merkantilist mitleri, çeşitli sosyal sınıfları ölümlü düşmanlar olarak tanımlayan sosyalist mitleri ve karşılıklı yağma yoluyla refah arayan müdahaleci mitleri bir kenara atmaya çağırıyor... Bu çocukça ve yıkıcı kavram yanılgılarının yerine Mises, klasik liberalizm için zorlayıcı bir argüman ileri sürüyor ve "ekonomik uyum" - Frédéric Bastiat'ın formülasyonunu ödünç almak için - burada diğerleri antagonizma ve çekişme görüyor. Burada Mises tarafından çok ustaca savunulan klasik liberalizm, hiç kimse için zorla türetilmiş bir avantaj aramaz ve tam da bu nedenle herkes için en tatmin edici uzun vadeli sonuçları getirir.
Yazar - Thomas E. Woods, Jr.
Bu yazı mises.org sitesinin ''Mises's Vision of the Free Society'' adlı yazısının çevirisidir.