Gece yarısı, Ay Kucaklayan Saray.
Lotus Çiçeği Göleti’nin yanında, Xiao Lingxi, sessizce orada oturdu ellerini yanaklarına yerleştirdi, serin rüzgâr esintisi altında dalgalanan göledi izliyordu. Doğrudan gölette parlayan parlak ay ışığı, kar beyazı yüzünün, hareketli ve şaşkın gözlerinin parlak ve açık bir şekilde yansımasını sağladı.
Çok uzun süredir orada oturuyordu ve kimse onun ne düşündüğünü bilmiyordu.
"Küçük Teyze, neden hala uyumadın?"
Tanıdık ama beklenmedik ses, Xiao Lingxi'nin bakmasına neden oldu ve onun beklemediği şey Yun Che'nin yanında durduğunu görmesiydi. Şaşkın ama, yumuşak bir sesle ona seslendi: "Küçük Che? Neden buradasın? Bugün Prenses kardeşle düğün odasında olmalısın? Neden ona eşlik etmiyorsun... Ve buraya onun yanından mı geldin!"
"O Zaten uyuyor. Seni merak ettim... Senin için biraz endişeliyim, burada bulmadan önce odana gittim." Yun Che konuştuğu sırada gülümsedi. Sonra bir adım öne geçti ve Xiao Lingxi'nin yanına oturarak, ay ışığında parlayan Lotus Çiçeği Gölü’nün manzarasını izledi.
"Ben... Ben uyuyamıyorum." Xiao Lingxi, kalbi birdenbire daha hızlı atmaya başladı. Yavaşça devam etmeden önce bir süre durdu: "Neden benim için endişeleniyorsun? Benim hiçbir sorunum yok... Bugün tüm zamanın ve aklın Prenses kardeşte olmalı."
Yun Che cevap vermedi. Bunun yerine, aniden elini uzatmadan önce bir süre Xiao Lingxi'ye baktı sonra omuzuna elini koydu ve ona sarılmak için kendine çekti.
"Ahh..." Xiao Lingxi şokla usulca haykırdı. Ancak, direnmedi ve yavaşça onun güçlü kavrayışının içine çekildi.
“Hissetmiyor musun?.. Bu, diğer Zamanla aynı" Yun Che, bir gülümsemeyle söylendiği gibi Xiao Lingxi'nin kokusunu kokladı.
"Başka zaman... Ne?"
"Üç yıl önce ilk evlendiğimde. O gece bugün olduğu gibi. Gece göğün altında Küçük Teyze’yi de aynı şekilde kucaklıyordum "
Bu cümle, o anıları anımsattığı için ikisini geçmiş anılara götürdü. Bu belirsizlik belli belirsiz yasaklardan oluşuyordu, ama yine de onları sessizce sarhoş ediyordu. İkisi de o gecenin anılarını unutmaya istekli değildi. O gece, Yun Che ve Xia Qingyue'nin düğün gecesi olacaktı. Bununla birlikte, bütün gece Arka Dağda kucaklayarak Xiao Lingxi'ye sarıldı.
Bu gece benzer şekilde düğün gecesi vardı ve benzer şekilde, Xiao Lingxi'nin yanındaydı.
"Aynı değil..." Xiao Lingxi başını yavaşça salladı, yumuşak bir ifadeyle yanıtladı: "O zaman Xia Qingyue ile evleneceğin zaman aslında... Mutluluktan ziyade daha çok mutsuz hissettim. Düğün yaklaştığında, Küçük Che'nin artık artık bana ait olmadığını ve bir başkasına ait olduğunu hissettim. Dahası, Xia Qingyue'nin size kötü muamele edeceğini veya sizi zorbalığa uğratacağından korktum. Yüzen Bulut Şehri’nde bir numara olarak görülüyordu. Onunla hiç eşleşmedin ve seni korumak için yanında duramadım... Bence babamın aynı hisleri vardı. Evliliğinizden dolayı çok sevindi, aynı zamanda çok da stresliydi... Ama bu kez tamamen farklı. "
Xiao Lingxi'nin güzel gözleri hemen yaşardı: "Prenses kardeş bir prenses! O Mavi Rüzgâr’ın en onurlu kızıdır. O nazik ve çok tatlı görünüyor... Babamın son derece mutlu olduğunu bugün söyleyebilirim. Onu bugün ilk kez sarhoşken gördüm. Küçük Che'nin böyle iyi bir eş kazanması beni gerçekten çok mutlu ediyor "
"Küçük Teyzem gerçekten mutlu ise, o zaman neden uyuyamıyorsun ve burada yalnız başına hayal mi kuruyorsun?"
Xiao Lingxi sessiz kaldı. Yun Che'nin göğsüne çok eğildi ve kalp atışlarını dinledi. Bir süre sonra, sonunda şunları söyledi: "Aniden... Eski zamanları özledim... O zamanlar, ben ve Küçük Che birlikte... Her dakika... Her saniye bir araya dururduk. İstediğim Zaman, Küçük Che'yi her an görebilirdim. O zaman Küçük Che bana tamamen aitti ve bütün dünya sanki bize aitmiş gibi görünüyordu... "
Yun Che: "..."
"Şimdi, Küçük Che büyüdü ve çok güçlü oldu. Birçokları tarafından takdir edildi ve hatta dünyanın en seçkin kızlarıyla evlendi. Biri Mavi Rüzgâr İmparatorluğu’nun bir numaralı perisi, diğeri Mavi Rüzgâr İmparatorluğu'nun tek prensesi... Ben çok mutlu ve gururluyum... Ama biraz üzücü... Çü... Çün... Çünkü..."
Xiao Lingxi, biraz daha ona yaklaşabilmek ve sarılmak için sanki ortadan kaybolacak kadar kendini yavaşça küçülttü: "Artık Küçük Che'nin adımlarını yakalayamayacağım gibi, dünyasında bulunamam... Çünkü Ben, Ben normalim. Prenses Kardeşle kıyaslanamam, Xia Qingyue ile kıyaslanamam... Bugün gelen tüm insanlar büyük oranda efsanelerde duyabildiğim büyük figürlerdi... Artık Küçük Che'yi koruma kabiliyetine sahip değilim... Bunun yerine... Ben sadece Küçük Che’ye yük olabilirim... Uuu..."
Xiao Lingxi'nin dudakları Yun Che'nin elleriyle hafifçe örtüldü ve daha fazla konuşmasına izin vermedi.
“Küçük Teyze, biliyor musun?..” Yun Che sakin ve kararlı bir şekilde konuştu: "Gerçekten benim kalbimde en önemli kişiyi söylememi istiyorsan, o kişi kesinlikle sen olurdun... Ayrıca, sonsuza dek sen olacaksın. Kim olursa olsun, bunu değiştiremez! Bu nedenle, kimse benim Küçük Teyzemin başkalarına göre daha aşağı olduğunu söylemesine kesinlikle izin vermem. Bunu söyleyen sen olsan bile. "
"Ah..."
Çok sessiz bir çığlık geldi kalbinden, Kalbi bu konuşmayla hareketlendi. Xiao Lingxi'nin yumuşak vücudu birkaç kez sarsıldı ve kalp atışları hızlandı. Sonra Yun Che'nin göğsüne bir elini koydu ve biraz güldü: "Küçük Che her zaman aynı Küçük Che, nerede ne konuşacağını bilir, beni neşelendirir."
D.N: Adam daha gerdek gecesi aldatıyo :D
"Ben dalkavuk değilim. Küçük Teyze söylediğim her cümle kalbimden geliyor. Bugün söylediklerim doğrudur ve geçmişte söylediğim şey de doğrudur." Yun Che, çılgınca güvence verdi: "Geçmişte Küçük Teyze'ye söylediğim sözleri, Küçük Teyze’nin hala hatırlayıp hatırlamadığını merak ediyorum. "
"...Hangi kelimeler?"
Yun Che gözlerine baktı ve Sevgiyle konuştu: "Eğer... Benim Küçük Teyzem olmasaydın, seninle evlenirdim!"
Birbirlerinin gözlerinin içine bakarlarken ikisi de dondu havadaki gerginlik büyüyordu.
Yun Che, Xiao Lingxi'ye Xia Qingyue ile olan evlilik gecesinde ilk kez söyledi... Ancak aynı sözler şu andan itibaren çok farklı bir anlam taşıyordu...
Çünkü o zaman Xiao Lingxi Küçük Teyzesi'ydi.
Ancak şimdi, onlar ve herkes, kan bağlarının olmadığını biliyordu.
Badump ... Badump ... Badump ...
Sessiz gece, Yun Che, Xiao Lingxi'nin kalp atışlarını duyabiliyordu. Birdenbire, göğsünün önündeki yumuşak gövde yerinden oynamaya başladı, yerinden güçlü bir atakla kayan bedeni. Zamanında engelleyemedi, popo üstü yere düşerek oturdu. Onun önünde, hiç bir şey olmamış gibi Xiao Lingxi ayağa kalktı ve aslında yüzünde kızgın bir ifade vardı.
"S S S Se-Sen... Geçen seferki gibi yine bu fırsatı kullanmak için saçmalık konuşuyorsun!" Xiao Lingxi'nin yanakları oldukça kızarmıştı ve konuşması tutarsız hale geldi: "Bugün, prenses kardeşle evlendin... Yine de başka bir kıza evliliğin gecesinde onunla evlenmek istediğini söylüyorsun... Geçen sefer de aynı şeyi yaptın... Küçük Che, sen... Sen gerçekten süper bir çapkınsın!"
Yun Che hemen yüzünde bir masumiyetle ayağa kalktı: "Ben..."
"Konuşmayı bırak!" Xiao Lingxi arkasına döndü ve yüksek sesle: "Neden prenses karına eşlik etmeye geri dönmüyorsun? Burada kalıp bir saçmalık daha söylersen... Ben... Ben... Prenses Kardeşe söyleyeceğim... Ve seni görmezden geleceğim! Çabuk ol ve geri dön, git, git, git! "
Yun Che ve Xiao Lingxi on yıldan uzun süre birlikte yaşadılar ve onun hakkında her şeyi bildiğini düşünüyordu, o kadar ki duygularında hafif bir değişiklik olduğunu bile doğru bir şekilde tespit edebiliyordu. Ancak bu sefer, duygularındaki ani değişiklikle hayrete düştü. "Tamam, anladım, şimdi geri döneceğim... Küçük Teyze... Ama senin de dinlenmeye ihtiyacın var..."
"Çabuk Git!"
"Ahhh... Tamam"
Xiao Lingxi, Yun Che'nin daha önce hiç karşı çıkamadığı emir veren ses tonunu kullandı. Bu, on yıldan fazla süren bir alışkanlık haline geldi. Yun Che, Xiao Lingxi'nin varlığının yanından itaatkâr bir şekilde kayboldu ve yeni odasına döndü. Ancak Xiao Lingxi, hemen odasına dönmedi. Lotus Çiçeği Gölü’nün yanında ayakta durdu... Bu sefer onun afallamış görüntüsü yoktu ve bazen yüzünü örterek, nazik bir şekilde gülüyordu. Gülümsemesi gökyüzünü dolduran yıldızlardan bile daha parlaktı.
----------------
Gecenin beşinci periyodundan sonra pencerenin dışındaki gökyüzü zaten parlaklaşmaya başlamıştı.
İlk yağmurunu çeken Cang Yue, bu saatte zaten uyandı. Gözlerini açarken, tek hissettiği hafif yırtılma ağrısıydı. Sonra vücudundaki ağrı, dün olanın bir rüya olmadığını hatırlattı.
"Xueruo, biraz daha uyumak istemiyor musun? Hala erken." Hafif hareketlendiğinde Yun Che uyandı. Onun utangaç ve çekingen gözlerini görünce gülümsedi.
"Uu..." Cang Yue, önündeki çıplak erkek vücudunu ve onun benzeri şekilde kendi çıplak vücudunu gördüğünde, küçük bir hayvanın çığlığına benzeyen bir çığlık attı ve bedenini battaniyelere sakladı. Bir süre sonra hafifçe konuştu: "Bugün, evli bir çift olarak ilk günümüzdür. Bugün erkenden babama saygımızı sunacağız... Ben... Önce kıyafetlerini giymene yardım edeyim mi? "
"..."
Karanlık kırmızı perdenin arkasında Cang Yue yatağa diz çöktü ve Yun Che'nin elbiselerini ince yeşim elleriyle giymesine yardım etti. Bu noktada artık bir prenses değildi, şimdi kocasına bakımını özenle veren bir eşti. Ancak, daha önce böyle bir şey yapmadığından, hareketler yavaş ve yabancı olduğu açıktı. Bütün süreç boyunca tamamen çıplaktı ve sürekli Yun Che tarafından taciz ediliyordu. Sonunda elbiselerini giymesine yardım ettiğinde, nefes nefese kalmıştı ve yüzü parlak kırmızıydı. Daha sonra çılgınca bir hızla kendi işlemeli altın Anka Elbiselerini giydi...
"Yun Che, kayınpedere saygılarını sunar."
"Yue'er babaya saygılarını sunar."
Yun Che ve Cang Yue, Cang Wanhe'ye saygı göstermek için hükümdarın sarayına geldiler. Cang Wanhe yavaşça başını salladı ve memnun olmuş bir şekilde gülümsedi: "Che'er, şimdi Yue'er'i sana verdim, tamamen güvende hissediyorum. Özellikle de ikiniz birbirinizi seviyorsunuz. Bu daha mükemmel olamazdı. Yue'er'in annesi de cennette huzur içinde dinlenebilir artık. Üç gün sonra annesine saygını sunmaya gitmeyi unutmamalısın. "
"Evet, bu Yun Che'nin görevi." Yun Che yanıtladı.
"Tamam!" Cang Wanhe ifadesini aniden sertleşti başını salladı: "Che'er, dün büyük bir gün oldu, o yüzden bazı kelimeler söylenmeden kaldı. Ancak bugün, ben düşüncesiz bir insan olmadığına inandığımı söylemeliyim. Dünkü olay gerçekten büyük yankı yapabilir, tepkiler çekebilirsin. İlahi Anka Tarikatı’nın gücü, hayal gücünüzün çok ötesinde. Dört Büyük Mezhebimiz bir araya gelseler bile İlahi Anka Tarikatı'nın şube dallarından olan mezheplerden biriyle bile kıyaslanamazlar. Onların mirasları eski ve o kadar geniş ki, Kutsal Bölgeler ile karşılaştırılabilir. Dün, onları yaralamaya cesaret edip onları geri çekilmeye zorlamanın nedeni muhtemelen bu konuyu örtbas etmeye çalışacaklarını bildiğinden. Bununla birlikte, gerçek niyetlerini anlayamayız ve gerçekten bunu yapıp yapmayacakları konusunda belirsizlik içindeyiz. Dahası, o kadar çok insan şahit oldu. Her ne kadar onları uyarmış olsak da, bu konuyu ifşa etmeyeceklerini hatta halka yaymayacaklarını bilmekle kesinlikle emin olamayız. Eğer bu mesele gerçekten yayılırsa... İlahi Anka Tarikatı kesinlikle sizi öldürmeye kalkışacaktır."
Cang Wanhe'nin söylediği şeyden sonra bile Yun Che hala tamamen sakin bir yüze sahipti. Sadece başını salladı ve şunları söyledi: "Ben babanın endişe ettiği şey hakkında düşündüm. Lütfen, bana güvenin. İlahi Anka Tarikatı’ndan üç kişiye karşı böyle davranmaya cesaret etmem sadece bu konuyu gizleyebilecekleri gerçeğinden değil. Aslında, bu madde yayılsın ya da gönüllü olarak mezheplerini bilgilendirecek olsalar bile, İlahi Anka Tarikatı kısa vadede bana karşı intikam alamaz. "
"Oh?" Cang Wanhe'nin yüz ifadesi sorularla doluydu.
Yun Che baktı ve devam etti: "Yaklaşan 'Kaynak Gökyüzü Yedi Ulus Sıralama Turnuvası' ve 'İlkel Derin Ark' nedeniyle. Eldeki bu iki önemli husus ve üç kişiye, beş ay sonra İlahi Anka İmparatorluğu'na geleceğimi söylemiş olduğum gerçeği ile İlahi Anka Tarikatı bugünlerde neler olduğunu öğrenseydi, muhtemelen benden intikam almak onlar için bu kadar kolay olmazdı."
"Ancak, bir önlem olarak, yine de muhtemel değişikliklere hazırlanmam gerekecek. Bu nedenle sarayı bir ay içinde terk edeceğim" dedi.