Kamal, “Bir kez ateş etti, iki ateş etti ve bir kurşun çaldı ... Asker gibi ateş et,” dedi Kamal, “Nasıl sürdüğünü göreceğim!”
("Batı ve Doğu Ballad'ı", R. Kipling)
("Batı ve Doğu Ballad'ı", R. Kipling)
Albay'ın oğlu ve izciler şefinin Kamala'yı bir tabancadan vurdukları varsayılmalı, bu yüzden kaçırdı. Bir karabinadan alın, içine girme şansı çok daha büyük olurdu. Doğru, şiir nasıl söylemez silah keşif dekolmanı komutanının hoşuna gitti. Fakat zamana bakılırsa, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında İngiliz askerlerinin Afrika'da ve Afgan sınırında savaştığı sistemin Martin-Henry tüfeği (ya da karabina) olabilir.
Bir martini-henry tüfeği olan İngiliz askeri.
Bir namlu ile tüfek yükleme sorunu, aslında, hiçbir zaman bir sorun değildi. Dik bir şekilde koydu, tozu uyumaya koydu, tokayı, sonra bir mermiyi sürdü, sonra yine yine tokayı ya da kurşunu toz üzerinde Minie'ye indirdi, tozu rafa serpti ya da kapsülü marka borunun üzerine koydu ve üzerine koydu. Ancak sürücü veya piyade aynı şeyi nasıl yapar, ancak uzanır? Burada her şey hazineden yüklenerek karar verildi, ancak burada bazı teknik sorunlar vardı. Süvarilerde dikey bir kama ile oyuklar için bir tüfek ve bir karabina yaratan Christian Sharps, teknik açıdan en basit şekilde çözebildi. Açık kağıda bir kağıt kartuşu yerleştirildi, kutunun boynundaki bir kolun hareketi ile cıvata yükseldi, keskin bir kenar kartuşun tabanını kesti ve "hazineyi" kilitledi. İçinde brandtrubka'nın hala bir kapak taktığı bir delik vardı. Sonra, Sharps tüfeklerinin çoğu, yuvarlak veya orta ateş kartuşları ve metal manşonlar için yeniden yapıldı.
Christopher Sharps tüfek cıvata düzeni.
Tüfekler güvenilirlik ve doğruluk için tüm rekorları kırdı ve uzun yıllar boyunca yüksek ateş doğruluğu sağladıkları için en sevilen silah ve bizon avcıları ve ... keskin nişancıları kaldı. Ve o, 1851'ta tetik tetikleyici şeklinde yapılmış bir kolu kol tarafından kontrol edilen mekanizmayı icat eden Sharps'dı, ünlü Tyler Henry ise mekanizmasını Christopher Spencer'dan sonra bile - yedi vuruşlu bir karabinin yazarı - Aynı kolu. 1860'te icat etti ve aslında “Henry klibi” yalnızca ondan farklı.
Carnard kartının ikinci modeli Maynard.
Southerners ordusu ile hizmet veren ve Virginia'daki Downville'deki 1862'taki fabrikada üretilen çok nadir bir kap karabina modeli,
Her ne ise ve tetik koruyucunun devamı olan kutunun boynunda bir kol bulunan sistem, Kuzey ve Güney arasındaki internecine savaşı sırasında aynı Amerika Birleşik Devletleri'nde yaygın bir şekilde yayıldı. Bunlar Sims, Stevens, Ballard, ünlü "Winchester" ve ardından "Savage" (veya "Savage") tüfekleriydi.
Martini-Henry tüfeği rev.1871
Benzer şekilde, tetik koruyucuyla birlikte gerçekleştirilen kol, Henry Peabody tüfeğindeki cıvata ile kontrol edildi. Bu sistem 1862 yılında ortaya çıktı ve geçit bölümünün tasarımı, içerisindeki geçidin, deliğin eksenel çizgisinin konumunun üstünde olan eksene hareketli bir şekilde sabitlenecek şekilde yapıldı. Braket aşağı ve ileri gittiğinde, deklanşörün ön kısmı aşağıya iner. Aynı zamanda makat açıldı ve kartuş kılıfı çıkarıldı. Yeni bir kartuşun namlusuna yatırım yapmak, kolu kaldırmak ve ateş etmek kaldı. ABD'de Peabody sistemi sevildi, ancak İç Savaşın sonu çalışmalarına son verdi. Ancak tüfeği Avrupa’yla ve hepsinden önemlisi İsviçre’yle ilgileniyordu.
Gördüğünüz gibi, kolun büyük bir omuzu var ve ayrıca rahat bir şekilde yerleştirilmiş. Alıcıda açıkça görülüyor kolu sigorta. Alıcıdaki diğer çıkıntılı parçalar eksik!
Orada, İsviçreli mühendis Frédéric von Martini (1832 - 1897) Peabody sistemini içine aldı (ki bunun dışında ayrı tetiklenmesi gereken harici tetikleyici), tek bir mekanizmada (hala tetik korumasının arkasındaki kol tarafından kontrol edilir) ciddi bir kusurdu, tetikleyiciyi temsil ediyordu (temsil eden yaylı ateşleme pimi) geçidin içine yerleştirildi. Martini sistemi, 1871 yılında kabul edilen İngiliz ordusunun beğenisine geldi.
Oval "madalyon" ile kesme - başlığın altında, kaymayacak şekilde, alıcı üzerine döşenmiştir.
Martini-Henry tüfeği, Martini cıvatasını ve İskoçyalı İskoçyalı Henry Henry'nin (1817 - 1895) Edinburgh'lu poligonal tüfeklerini birleştiren bu şekilde doğdu. Her şey, İngiltere'de 1864'te, orduyu makattan yüklenen bir tüfekle donatmak için bir komite oluşturmaya karar vermeleriyle başladı. En kolay ve en ucuz yolun, namlu yükleme tüfekler stokunu yeniden oluşturmak olduğu ve yeni bir silah yapmamak olduğu açıktı. Sonuç olarak, Snyder'in “Snyder-Enfield Mk I” ismiyle belirtilen tüfeği, Eylül ayında İngiliz Enfield MXXNX tüfeğinin bir versiyonuydu. Yeniden işleme yöntemi çok basit ve bu nedenle etkili kabul edildi. Makro mermisinden 1866 mm kesildi ve yeni Snyder cıvatası ile alıcı üzerine vidalandı ve tüfeğin diğer tüm parçaları değişmeden kaldı.
Görme.
Bununla birlikte, Snyder’in tüfeği uzun süre kullanılmayacaktı ve yerini 1871’te bulunan bir Martini-Henry tüfeğiyle değiştirdi - belki de o zamanki en gelişmiş tüfek. O yıllardaki diğer tüm ordu tüfeklerinde olduğu gibi, tek atış yapıldı, geleneksel kalibre 11,43-mm, uzunluk 1250 mm, namlu uzunluğu 840 mm, süngü 3800 g olmadan ağırlık, dakikada 10 atış hızı vardı. Bagajda yedi tüfek Henry vardı. Merminin başlangıç hızı 411 m / s idi. Hedeflenen atış menzili 1188 m idi.
Namlu namlu, ramrod ve süngü montaj.
Tüfenin ahşap parçaları Amerikan ceviz ağacından yapılmıştır. Ön uç 750 mm uzunluğa sahipti, içine 806 mm uzunluğunda çelik bir ramrod yerleştirildi. Popo, bazen pürüzsüz, bazen de elmas şeklindeki bir çentikli çelik bir arka levhaya sahipti. Cıvatanın kilidini açmak için bir mandalla tutturulmuştur. Tüfek cıvatası, alt kol tarafından sürülen döner. Davulcu müfreze aynı kolu ile yapıldı, boş kartuş bir ejektör kullanılarak tüfeğinden çıkarıldı. Görme bir basamaktı, ön görüşte üçgen bir kesite sahipti.
Açık deklanşör ile makat.
Deklanşör açıkken kolun konumu.
Namlu yuvarlaktı, alıcıya vidalandı ve iki kayar çelik halka ile ön kolun üzerine tutturuldu. Tetiğin parmağın hassasiyetini arttırmak için bir çentiği ve serbest akma olmadan yumuşak bir inişi vardı. Bir çekimden sonra, deklanşör kolu alçaltıldığı zaman alçaldığında manşet yukarı doğru fırlatılır. Alın, uzun ve güçlü bir sıkma vidası ile alıcıya tutturulur; kafa kısmı, iki vidayla tutturulmuş bir tutturma plakası ile kapatılır. Tüfek için süngü, Rus emperyal ordusunda kabul edilen süngüye çok benzeyen vadilerle üçgen olarak kabul edildi. Tüfeğe ek olarak, daha küçük bir uzunluktaki farklı bir süvari karabinası üretildi. Ancak onun için kartuşlar biraz farklıydı. Gerçek şu ki, nispeten küçük ağırlık ve büyük kalibreli nedeniyle, karabina geri tepme oldukça büyüktü. Bu nedenle, daha kısa uzunlukta hafif mermilere sahip olan kartuşlar, beyaz kağıdın sarımından ziyade kırmızı bir kağıda sahip olan karabinalara alınmıştır.
Soldan sağa: .577 Snider-Enfield, .577 / 450 Pirinç folyodan Martini-Henry, dikişsiz pirinç kılıfı ile .577 / 450 Peabody-Martini ve .303 British Mk VII (Lee-Metford / L-tüfeği için.
Pirinç, dikişsiz şişe şeklindeki manşonlu çeşitli tiplerde Edward Boxer kartuşları tüfek için uygundur. Kartuş uzunluğu - 79,25 mm, siyah tozdan toz yükünün ağırlığı - 5,18 g, kurşun silindirik merminin çapı - 11,35 mm, ağırlık - 31,49 g Bu zamanın tüm mermileri gibi, mermi yuvarlatılmış, yuvarlak başlı ve yağlanmış bir kağıda sarılmış deliğin çapından daha küçük bir çapa sahip olduğundan, tıkanıklığı iyileştirir.
Martini-Henry kartuşları bir Snyder .577 tüfeğinden düz bir manşonun kıvrılmasıyla yapılmıştır.
Merminin yağlı bir kağıtla sarılması ve merminin arkasında bulunan bir kesicinin kullanılması, sürtünmenin azaltılmasına ve tüfek deliklerinin kurşun kesilmesinin önlenmesine yardımcı olmuştur. Ateş edildiğinde, kurşun duyuldu, çapı arttı ve kağıdı olukların içine bastırdı. En iyi .45 Peabody-Martini kartuşları ABD'de üretildi ve Avrupa'dakilerden daha yüksek oranlara sahipti.
Kartuşları .577 / .450. Soldan sağa:
1. Bir folyo kılıf ile yılın 1871 örneği. 2. Karabinalar için. 3. Boşta. 4. Kesintisiz manşonlu örnek orta 1880-s.
Tüfek, Martini-Henry Mark I (1871-1876), Martini-Henry Mark II (1877-1881), Martini-Henry Mark III (1879-1888), Martini-Henry Mark IV (1888-1889), çeşitli modifikasyonlar üretti.
Değişikliklerde dışa dönük farklar çok küçüktü.
Martini-Henry Mk II tüfeği, temel modelden farklı olarak, gelişmiş bir tetikleyiciye, biraz farklı bir ayağa ve yeni bir ramrod'a sahipti. Martini-Henry Mk III'te görüş tekrar gelişti ve kodlayıcı gösterici değiştirildi. Martini-Henry Mk IV, şarj için uzatılmış bir kol aldı; bu, deklanşörün yüksek sıcaklıktaki güvenilirliğini, alıcının değiştirilmiş şeklini ve ayrıca yeni bir popo ve ramrodyu artırdı.
Martini-Henry tüfek mekanizması.
İngiliz ordusunda Martini-Henry tüfeklerinin sevildiğine dikkat edin. 40 rpm'ye kadar olan ateş oranını gösterebildiler, bunun yanında, çok basit ve son derece "savaşa dirençli" oldu. Bu yılların standartlarına göre, 1000 yardadan (913 m) belli bir mesafeden hedefe ulaşmak mümkündü ve 500 yarda aralığında iyi bir doğruluk elde edildi.
Martini-Henry tüfekleri kullanım dışı bırakılmış olsa da, 1908'ten önce İngiltere'de üretildi ve hatta genç izciler için hizmete girdi!
Martini-Henry sisteminin popülaritesi, yalnızca İngiltere’de değil, Türkiye’de, Romanya’da ve Mısır’da da hizmette olduğu gerçeğiyle de gösteriliyor. Martini-Henry tüfeği, Britanya İmparatorluğu'nun Hindistan'ın kuzeybatı sınırında Afrika ve Afganistan'da ve Yeni Zelanda'da Maori'ye karşı savaşlarında iyi hizmet etti.
Kendimi “kara Afrika” nın sınırlarında bir İngiliz sömürgeci olarak hayal etmeme ve bu tüfeği ellerimde tutmamaya karşı koyamadım. Bu arada, tedavisine ilişkin kişisel izlenimler en olumludur. Hafif, konforlu, tek bir ekstra ya da çıkıntılı kısım yoktur. Kurşunun ölüm oranı elbette çok harikaydı. Kısacası, mükemmel tek atış "ölüm makinesi."