Suriye'nin durumu hiç durmadan yakılmaya devam ediyor - yalnızca sürekli olarak daha sağlam, şiddetli, içten ve kanlı olan, ancak oksijen arayışı içinde artan bir şekilde İsrail, Irak, Suudi Arabistan, Katar, Lübnan gibi bölgesel oyuncuları çeken bir çatışma ve İran.
Şu anda, bir askeri grevin ikincil etkilerini düşünmeye çalışacak perde arkasında, hamlelerin gelecekteki senaryolarını ortaya çıkarmak, müdahale için stratejik anları belirlemek ve kilit kararları belirlemek için kilit sıkma noktalarını belirlemek için bir hamle var. ve çatışmanın çözümü mümkün olmadan önce tam olarak hangi koşulların gerekli olacağının tam olarak hesaplanmasını sağlayan savaşçılar arasında empati dereceleri oluşturulmasına yardımcı olmak.
Suriye vakasının bu yaklaşımı biraz daha sorunlu kılan bazı özel yönleri olabilir - çalışma seviyeleri, motivasyon özellikleri ve ileriye yönelik istenen sonuçlar için potansiyel. Özellikle, Suriye çatışmasının, Alevî seçkinlerin ellerinde (Sünniler tarafında) ekonomik, sosyal ve politik ayrımcılık ve baskı (Sünniler tarafında) üzerine en azından kısmen tanımlanmış olandan kayması Şiiler) ve şimdi, Körfez'de, kaotik ve güvencesiz bir Irak'ta, bölünmüş bir Lübnan'ı işleyen bölünmüş bir durumda ve İran'ın anahtar ontolojik olarak tanımlandığı bir durumda tanımlayan daha geniş ve derin bir mezhepsel oryantasyonlarla uyumlu hale geldi. Suudi Arabistan Krallığı ve İsrail Krallığı'nın iki ayrı devleti tehdidi.
Tartışılacağı gibi, bu, Suriye örneğinde herhangi bir olası dönüşümün tanımlanması için önemli hususları ortaya koyuyor - iç Suriyeli aktörlerin (Esad yanlısı güçler, Özgür Suriye Ordusu ve Al Nusrat gibi gruplar) bakış açısında dönüşüm gerektiriyor mu? Ön)? İsrail, KSA, Katar ve İran gibi devlet aktörleri tarafından stratejik jeo-politik koşulların dönüşümünü gerektiriyor mu? Yoksa, mezhep çıkarlarının Suriye ihtilafına katılmak için yabancı savaşçı olarak seferber edilmeleri için Sünniler ve Şiiler için sıfır toplam sonuç olarak görülmemesi için bir tür dini dönüşüm gerektiriyor mu?
Suriye Çatışmasının Özeti
Suriye örneğindeki spesifik risk, bir bakış açısıdır - ve anlaşmazlığın ne anlama geldiğinin anlaşılması. Kısmen, bunun nedeni, çatışmanın kendisinin Arap Baharı / Arap İsyanları tarafından görünüşte sebep olduğu ve bunlarla ilişkili olduğu ve bunlardan kaynaklandığı ve İslam'ın mezhepsel uygulamalarıyla ilgili daha geniş, derinlere oturmuş ve ölümcül tutkulu duyguları giderek sembolik hale getirmesidir. Bu mezhepçilik, Bid'ah (İslam dışı inovasyon) yapan Kuffar'a ve “Alevi uygulamalarını hem de Şii İslam'a yönelik bazı Sünni söylemleri içine alan bazı özel ortodoks Sünni yorumlarında yer alan“ gerçek Müslümanlar ”ve sahte putlara tapınma gibi kimlikleri içerir. ) ve kendi kimliklerini hissedenler, adaletsizlik ve zulmü (Şia Müslümanları) ile yüzleşme ihtiyacına dayanıyor ve Sünni İslam'ın Suriye'deki herhangi bir ilerlemesinin yalnızca dini kimlikleri için değil doğrudan ve somut bir tehdit olacağını düşünüyor. yaşamları için somut ve somut bir tehdit. Bu mezhepsel analiz, diğer acil politik düşüncelerin dışında durur ve sıfır toplamlı bir oyun olarak bu çatışmanın özel bir prizmasını yaratır.
Yerel Arap İsyanı'ndan ilham alan isyandan kanlı zorla girilen mezhepsel çatışmaya dönüşüm Esad rejiminin acımasızlığında köklerini taşıyordu. Suriye, oradaki ayaklanmadan önce, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki en kanlı ve en baskıcı otoriter rejimlerden biri olarak evrensel olarak tanınmıştı. Daha önce, rejim Alevi rejimini bir Şiizm biçimi olarak ilan etmişti (teolojik bir tartışma içermeyen bir bildiri olarak), ancak Suriye ve İran için siyasi olarak daha elverişli olan ve net bir Doğu-Batı ekseni yaratmalarına izin vermişti. Orta Doğu. Aleviler, Suriye'deki tüm kilit Hükümet pozisyonlarını kontrol etti veya müşterileriydi ve Suriye ekonomik sisteminin büyük bir bölümünü kontrol etti. Suriye Ordusu’nun çoğunluğu örneğin Sünni iken, subay kolordusu tümüyle Alevi ve Şii Suriyelileri tarafından yönetiliyordu.
Alawites'lerin kendileri için bu, Suriye'nin Fransız bir koruyucu olması ve daha sonra bağımsızlık kazanması için 300 yıllarında kendilerine yaptıklarını hissettikleri haksızlık ve baskılara rasyonel bir cevaptı. Suriye'de yaşayan pek çok kişi için devlet, sınırları ve seçkinleri, önceki Osmanlı darı deneyimlerinin keyfi bastardisleriydi. Haritaların yeniden çizilmesinde sömürge dönemi (özellikle 1919'in Sykes-Picot Anlaşması) hiçbir şekilde kimliklerin veya dillerin gerçekliğini ya da yerdeki etnik kimlikleri yansıtmamaktadır. Mesela Suriye'nin kuzey doğusunda Suriye devleti tarafından bastırılıp toplanan noktalarda büyük miktarda Kürt vardı ve ülkenin uzak güney doğu ve batı köşelerinde küçük ama önemli Dürziler bulunmaktadır. Kıyı bölgeleri - ticari olarak en varlıklı ve tarımsal açıdan en uygun olanı (ve hala hala) birbirine karışmış durumda iken, iç kısımların enginleri ıssız çöllerdir - mevsimsel akarsu tarımına büyük ölçüde bağımlı bazı populasyonlarla - su kıtlığı nedeniyle azalan taşkın sular ve daha şimdiye kadar yukarı havza damlama ve kaynak üzerindeki baskı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
İç baskılar - ekonomik, sosyal, politik ve dini, Şam'daki Arap Baharı, Humus ve Suriye'deki 2011'taki diğer büyük nüfus merkezlerinde bir rezonans yaratırken, çatışma hızla kontrolden çıktı. Cuma (Jumma) namazlarını izleyen bir dizi (nispeten) barışçıl gösteri olarak başlayan şey, keskin nişancı, göz yaşartıcı gaz ve devlet şiddeti kullanımıyla vahşice bastırıldı. Protestocular, ÖSO ve diğerleri gibi örgütler aracılığıyla silah almaya başladılar ve bu ilk örgütler arasında kimlik ve amaç bakımından yüksek derecede bir heterojenlik vardı. Bazıları, Sendikalar, Şiiler, Aleviler (eğer mümkünse), Kürtler vb. Arasında, geniş bir dilim Suriye toplumunun desteğini almaya çalıştı. Esad rejimi ile olan çatışmalarının niteliğinin olmadığını göstermek için. din, etnik veya kabile kimlikleri, ancak Esad'ın kontrolü altındaki Suriye devletinin acımasız doğası hakkında. Ancak diğerleri, bu çatışmayı hem Sünnilerin dini baskılanması açısından hem de özellikle bir aileye ya da aileye karşı yanlış hissetmiş olan komşulara karşı, hem yakın hem de eski olan satıcıları çıkarma fırsatı olarak değerlendirdi. Geçmişte kabile.
Çatışma, bu grupların bazıları için dış destekle daha da şiddetlendi. Örneğin Türkiye, büyük ölçüde Müslüman Kardeşler (İkwhan) ve Sünni'nin karşı karşıya olduğu gruplar adına müdahale etti - ancak kendisini zor durumda buldu. Yerel olarak, Suriye'deki çatışmaya dahil olmak büyük ölçüde kutuplaşmaya neden oluyor - bu nedenle, aynı zamanda, güney sınırlarının içindeki çatışmayı terk eden büyük Suriyeliler kampları da var. Ek olarak, Türk Hükümeti Irak'taki Kürt Bölgesel Hükümeti ile olumlu ve yapıcı bir ilişki içine girdi ve PKK ile aynı zamanda PKK ile PYD (Suriye'deki bir Kürt milliyetçisi ve PKK'ya bağlı parti) aracılığıyla görüşmelere başladı. , Kuzey Suriye’de (göreceli) Kürt özerklik bölgeleri karşılığında Esad’la savaşmamaya karar verdi. Konumlarının karmaşıklığı daha da belirginleşir. İstanbul Taksim Meydanı'ndaki son ayaklanmalara ilişkin raporlar Avrupa ve Amerikan gazetelerinde AKP’nin ılımlı İslamcı Hükümeti’nden hoşnutsuzluklarla ilgili olduğu bildirilirken, muhaliflerin bir kısmı Kürtlere ve PKK’ya yönelik politika değişikliği ile ilgili Suriye'deki Türk rolü konusunda daha derin bir endişe.
Suudi Arabistan için, bir yandan, açıkça ortodoks bir Sünni ve Şii karşıtı doktrini teşvik eden gruplara hem resmi hem de gayri resmi destek sağlandı ve bu gruplar açıkça, bu satırlar boyunca gelecekteki bir Suriye'yi yeniden düzenlemeyi amaçlayan bir gündemi desteklediler. KSA (ve Katar) açısından bakıldığında, bu gruplar, Tahran’da düzenlenen ulusötesi Şii zorlukları karşısında Orta Doğu’da bir dereceye kadar statükonun devam etmesi için ön saflarda mücadele ediyorlar. Onların bakış açısına göre, Bağdat’taki Şii kontrolü önceki Körfez güvenlik düzenlemelerine uymuyor - ve Al Maliki Hükümeti, İran’lı bir kukladan başka bir şey değil. Suriye devleti, Orta Doğu'da Körfezden ve Hindistan Yarımadası'ndan Akdeniz'e kadar uzanan Şii kontrol yayının bir parçası. Bu yay, perspektifinden bakıldığında - coğrafi olarak İslami demografinin temsilcisi değildir - ve Şiilik doğası gereği gerçek İslam'a karşı bir hakaret olduğundan (perspektifinden) bu, doğru yapılması gereken bir kötülüğü temsil eder. Ürdün'deki bir Körfez monarşisinin uzun vadeli beklentilerine yönelik tehditler bu hesaplamalarda da önemlidir.
Ayrıca, KSA ve Katar, Obama, Cameron ve Hollande’in siyasi olarak yapamadıklarını - Suriye’ye doğrudan müdahale edebileceklerini - yapabildikleri gibi küresel bir sahnede oyuncular olarak rollerini üstlendiler. ABD, İngiltere ve Fransa, Irak’ta ve Afganistan’da yaşadıkları deneyimler sayesinde siyasi bir iştahsızlıktan ve çatışma yorgunluğundan muzdaripler ve Suriye rejimini destekleyen Rusya’yla yeni bir soğuk savaş tehlikesine karşı dikkatli davranıyorlar. Rusya'nın rolü pragmatik ve sembolik - Suriye uzun vadeli bir müttefik, Tartus'taki Rus filosuna ev sahipliği yapıyor ve çeşitli Rus devlet dışı finansal varlıklara sahip. Dahası, Rusya’ya Libya’daki büyük ve (kendi perspektifinden - aşırı ulaşan) müdahalede yüzleri kaybı ve Kaddafi’yi devirmeleri, Suriye’nin Esad’a destek vermeyi önlemediği bir çözüm bulma konusunda isteksiz oldukları anlamına geliyor.
İsrail, Lübnan ve Irak gibi diğer devletler için - Suriye çatışmasının büyük jeo-stratejik ve politik sonuçları var - örneğin İsrail, düşman bir komşunun (Suriye) füzeler ve diğer askeri teknolojilerle (Rusya tarafından) silahlandığını açıkça görüyor. ve hemen güvenliğini tehlikeye atar - ve bu tür kapasitelerin çoğalmasını önlemek için zaten kinetik olarak müdahale etmiştir. Ayrıca, İsrail, İran’ı İsrail devletinin varlığına yönelik temel varoluşsal tehdit olarak görüyor - özellikle İran nükleer kapasitesi - ve dolayısıyla İran’ı zayıflatan herhangi bir şey, doğal olarak İsrail’in uzun vadeli temel güvenliğinden faydalanıyor. İranlı men ve materyaleri temini - Cumhuriyet Muhafız savaşçıları ve teknolojik bilgi birikimi açısından - İsrail güvenliği için acil bir tehdit oluşturuyor. Lübnan da bu çatışmaya çekiliyor ve uzun ve kanlı İç Savaşı nihayetinde, devleti bir arada tutmak için yeterli santrifüj kuvveti sağlayan işlevsiz bir topluluklaşma çözümü yoluyla çözülmüş olsa da - Hizbullah zaten Esad rejiminin savaş kapasitesi - ve İran'dan daha fazla fon alıyor ve daha da fazlasını yapmaya teşvik ediyor.
Irak sınırındaki farklı olaylar - Esad yanlısı kuvvetlerin Suriye sınırını Irak'a çeken katliamları, yakın zamanda yükselen Şii karşıtı bombardıman kampanyaları ve 300 Al Qaeda çalışanlarının hapsedilmesi de dahil olmak üzere Irak için potansiyel Bağdat’taki Şii liderliğindeki hükümetin Bağdat’taki son derece haksız ve baskıcı olarak algıladıklarından memnun olmayan Sünniler, Sünni vatandaşlarına yardım etmek için Suriye’nin çatışmasına karışmalarını ve nihayetinde farklı örgütlü bir Ortada Doğu devlet sistemi.
Son olarak, bu çatışmanın sembolik bir düzeyde işleyiş şekli var. Suriye'deki çatışma, Suriye kriziyle doğrudan bağlantılı olmayan ve doğrudan bağlantılı olmayan birçok Müslüman için bu konuyu sembolize etmeye başladı - ve Şeyh Yusuf el-Karadavi gibi kilit alimler tarafından yapılan açıklamaların ardından, çatışmayı inceleyen yurtdışından daha fazla katılımcı çekmesi muhtemel. Bu lens aracılığıyla [1]. Bu sembolik lenslerin çatışma üzerinde “gözlemsel bir etkisi” var, öyle ki kriz jeo-politik vekalet savaşları veya aslında yerleşik bir mezhepçilik olarak başlamış olmasa da, bu fikirlerin çatışmanın gelişimini şekillendirmesi muhtemel.
Bu fikirler şimdi Suriye hakkında söylem oluşturduğundan, Esad'ın rolünü demokrasiye karşı çaresizlikle ilgili olarak algılayanlar arasında (Esad'ın altındaki Suriye'nin kitlesel olarak baskıcı, şiddetli ve acımasız olduğu gerekçesiyle) artan bir bağlantı oluşacak. ) ve bu çatışmanın daha mezhepsel bir analizini seçenler (Esad'ın baskın azınlığı Alevi rejiminin diğer azınlık Şii nüfusu ile bir ittifak aradığı ve bu ittifakı, Lübnan'daki Hizbullah gibi örgütler aracılığıyla İran'la ittifakını artırmak için kullandığı). Bu denklemin diğer tarafında Esad'a sadık olanlar bu zorlukları karşılıklı olarak okuyorlar - ve bunun Sünni Suriyelilerin Suriye'deki azınlık topluluklarına geri ödeme sağlama girişimi - ve bu çatışmanın doğasının sıfır hale gelme girişimi olduğunu görüyoruz. -sum - Esad, kaybettiği, Suriyeli Alevi ve Şii toplumlarının tamamının aşağı yukarı soykırım ve imhaya maruz kalacağı yönündeydi.
Jeo-politik bağlam, Suudi Arabistan'ın Esad yanlısı güçlere meydan okuyan milislere destek vermesiyle (Suhabilerin yanlısı İslami uygulama olarak görülüyorlar) ve önde gelen Sünni alimlerin açıklamaları ile derin kaygıların dile getirilmediği bu algıları alevlendiriyor. Qaradawi gibi Sünni Müslümanları Suriye'deki Şii Müslümanlarına karşı Cihad'a katılmaya çağırıyor
Suriye'de anlamlı bir değişim beklentisi ne - bu temel bir sorudur - ve böyle bir seçeneğin olduğu tam olarak belli değil.
Suriye ihtilafındaki en büyük tehlike, ayrık ve örtüşmeyen birden fazla çatışma itici güç olması. Suriye, farklı düzeylerde faaliyet gösteren eşzamanlı anlaşmazlıkları olan devlet ve devlet dışı aktörler arasında bir dizi zorluk, çatışma ve hoşnutsuzluk için bir konteyner haline gelmiştir. Çatışmayı dönüşüm gerektiren bir durum olarak görmek hala kısa, orta ve uzun vadede oynayabilecekleri muhtemel senaryolar aralığı göz önüne alındığında, belirli ideallerinin ve özlemlerinin mümkün olmadığını fark etmeleri muhtemel aktörleri tanımlayabilmemizi gerektiriyor.
Örneğin, Suriye devletinin baskıcı niteliğini ele alma gereğini, bu baskının mezhepsel gerçeklerle ilgili olduğu ya da bu mezhepsel gerçeğin dış tarafından jeo-stratejik amaçlar için operasyonel hale getirilme şeklini aynı anda anlamayan herhangi bir analiz oyuncular, çatışmanın itici güçlerini tam olarak hesaba katamayacaklar.
Bu senaryonun herhangi bir analizi, bu tür bir ilişki içinde devletler ile devlet dışı aktörler arasındaki eşzamanlı olarak birbirinden farklı ve karşıt hiyerarşi algılarını da hesaba katmak zorunda kalacak. Bir ANF dövüşçüsüne onların dış hükümetin bir deposu olduğunu ve tam ve güvenilir angajman ihtiyacının ortadan kalkacağını söyleyin. Aynı şekilde, bir nükleer tehdide dayalı bir dereceye kadar varoluşsal tehdidi neden kabul etmesi gerektiğini bir devlete açıklayın ve böyle bir varoluşsal tehdidin ne zaman ve ne zaman kabul edilebilir olduğu ile ilgili ortaya konulan doğal sorular olacaktır. Bir Şii'den uygulamalarının ve inançlarının ortodoks bir analizini anlamalarını istemek daha da zordur.
Farklı seviyelerin eşzamanlı olarak ele alındığı, çatışmanın neden savaştığı konusundaki perspektiflere sempati duyan, hâlâ devletin kaygılarını ve sınırlarını tanıyan başka çatışma durumları da vardır. Burada göze çarpan örnek, Kuzey İrlanda - İngiltere'nin Kuzey İrlanda üzerindeki egemenliğinin tüm taraflarca tanındığı - fakat hem çatışmayla hem de savaşçılarla sembolik birliği nedeniyle bir dış partinin (YG) çıkarları. karıştırıcılar (SF ve SDLP), sürecin onsuz güvenilir olmayacağı anlamına geliyordu.
Suriye örneğindeki sorun, bir anlamda, birden fazla müdahale düzeyiyle yönetilebiliyordu - bir yandan, bütün aktörleri ve mevcut devlet rejimini çokluğuna dayanarak makul senaryoları denemek ve üretmek için bir araya getirecek olan dahili bir sorun. perspektifler. Aynı zamanda, Suriye’nin Suriye’deki stratejik önem algılarını azaltmak isteyen Suriye’nin konularını ve alternatif senaryolarını açık bir şekilde tartışmaya olanak tanıyan ayrı bir devlet aktörleri akışı (1 izlemesi) bir araya getirilebilir. ilk seviyeye çalışmak için biraz zaman vermek için. Son olarak, hem Suriye'de dini ihtilaf çağıranlarla uğraşmaya çalışacak hem de İslami bir ekümenizm türü arayışında bu tür bakış açılarına meydan okuyan bir dizi sesle, dini düzeyde bir müdahale şekli olması gerekecektir. Bu son akış oldukça problemli, olası değildir ve bu tür örgütlü müdahale biçimlerinin katılımcılarının dini olarak gayri meşru ve temsilsiz olduğunu iddia eden aktörler tarafından sürekli olarak tehlikeye atılmaktadır. Ayrıca, bu tür tartışmalar, tanım gereği, politik gerçeklere dayanamaz, ancak teolojik gerçeklere dayanır - ve bu kendi risk kümesini oluşturur.
Devletler, dinler ve yerel kimlikler ve aktörler arasındaki boşlukları parçalamak da oldukça karmaşıktır; yerel ilişkiler, tarihi koşullar vb. Hakkında derinlemesine derinlemesine bir bilgi gerektirir. Kürtler gibi gruplar için kendilerini yeterince temsil edilmeyeceklerini ve yetersiz hissedecekleri tehlikesi vardır. Sürecinde garanti - İran veya KSA gibi bir müşteri devlet olmadan göreceli bir dezavantaj.
Aslında, bu tür bir bakış açısına göre, tüm müdahale olasılığı ABD (Irak sonrası) ve diğer batılı devletler ile bölgesel güçlerin yanı sıra bölgesel güçler açısından büyük endişe verici olan mezhepsel anlaşmazlıkları çözme çabası gibi görünebilir. veya Kürtlere özgü bir değer yok. Bu aynı zamanda baştan sona büyük garantiler ve güven artırıcı önlemler gerektirecektir - ve Suriye'deki aktörler arasındaki ilk raporlar, düşük rütbeli subay veya isyancıların peşinden gitmemesi için garanti vererek, çatışma sonrası çaresizliği feshetmek için çok iştahsız olduğunu göstermektedir. savaş suçları veya terörizm gibi suçlamalar.
Müdahalenin Etkileri?
Zartman'ın (1995) analizinde, çatışma düzenlemenin başarı için 'olgun bir ana' ihtiyacı var. Suriye örneğinde etkili müdahaleyi hayal etmedeki problemler, zemindeki ihtilafın, bazı noktalarda, herhangi bir taraf için ideal bir zafer kazanma potansiyeli olmadan, kanlı bir çıkmaza ulaşabilmesi olsa da, dış aktörler çatışmanın tamamen oynanmış olduğunu göremeyebilir. henüz.
Dahası, 'hatalı dini pratiğin düzeltilmesi' için mücadele ettiklerini veya temel hayatta kalmalarının hatta olduğunu düşünen savaşçıların, çıkmazın olgun bir an ile birlikte sona erdiğini kabul edeceğini hayal etmek zor. Bu tür uyumsuzluklar, Suriye örneğinde müdahalenin ne kadar sorunlu olacağını gösteriyor - çünkü gelecekteki sonuçların paylaşılan bir vizyonu için bir potansiyel geliştirmek için ilk adım olarak neyin dönüştürülmesi gerektiğine dair çok az bir fikir birliği var.
Ekim 2012’in bu Exeter SSI belgesinde tartışıldığı gibi, durum oldukça karmaşık ve müdahalenin doğası ve etkisi tanımlanması ve belirlenmesi zor. Başlıca sorunlardan biri, müdahalenin yalnızca Suriye’de gerekli uluslararası ortaklarla (eylem için bir askeri koalisyonda) müdahalenin nasıl yapılacağına dair bir analiz yapmayı gerektirmemesi, aynı zamanda bu müdahalenin ne kadar olabileceğine ya da yapılamayabileceğine dair derinlemesine incelemeyi gerektirmesi komşu devletlerin ve ilgili partilerin daha geniş jeopolitik düşüncelerini etkilemek. Bu sorulardan bazıları açık - örneğin ABD / İngiltere / Fransa’nın Suriye’ye müdahalesinin etkisi ya da Suriye’deki Rus endişelerinin dikkatli bir şekilde yönetilmesini gerektiriyor mu? Diğerleri daha karmaşık ve göz önünde bulundurulması daha az basit. Örneğin, müdahalenin Irak ve Lübnan’da istikrar için ne gibi etkileri olabilir?
Müdahalenin etkilerinin dikkate alınması bu acil soruları da aşmalıdır. Müdahalenin bir bedeli vardır. Esad rejiminin zaferinin komşu ülkeler üzerindeki etkisi ne olurdu? Esad’ın hayatta kalması İsrail’in İran’ın bölgesel gücünü analiz etmesini nasıl etkileyebilir - ve bu durum İran’ın nükleer kapasitesine yönelik grev potansiyelini nasıl etkileyebilir? Çatışmanın uzun vadeli etkileri Türkiye ve Ürdün'deki batılı müttefikler için ne olacaktır - ve Taksim ve Tahrir Meydanlarındaki olaylar şu anda devlet ve devlet dışı aktörlerin stratejik düşüncelerini nasıl etkiledi?
Müdahale olmadan, El Kaide bağlantılı ve bağlı grupların öne çıkma riski artar mı? Irak'taki son hapishaneler ve mezhep saldırıları Suriye'deki olaylarla bağlantılı mı ve Suriye'ye yapılan herhangi bir müdahalenin (kinetik ya da kinetik olmayan) bölgedeki kısa, orta ve uzun vadede işe alım, seferber olma ve harekete geçme kapasitelerini nasıl etkileyebileceği ? Son bir temel soru, batıya müdahalenin yetersizliği, batı gücünü ve prestijini kısa, orta ve uzun vadede nasıl etkiledi?
Yazar hakkında
Jonathan Githens-Mazer, Exeter Üniversitesi Strateji ve Güvenlik Enstitüsü Arap ve İslami Çalışmalar Enstitüsü'nde profesör.
Bu makale ilk olarak göründü Open Democracy