Zırhlı araç "tiznaos", deyim yerindeyse "tekerlekli bir ahır." Görünüşe göre, Barselona'da inşa edilmiş ve Durruti anarşistlerine aitti.
Alcubierra'daki konaklamamızın üçüncü gününde tüfekler geldi. Sert, koyu sarı yüzlü kıdemli çavuş bize verdi silâh ahırda. Başıma neler geldiğini görmek için çaresizdim. Kırk yıldan fazla bir süre önce, 1896'nın bir Alman "Mauser" modeliydi. Tüfek paslandı, cıvata zorlukla hareket etti, namlunun ahşap astarı yarıldı, namluya bir bakış beni onun da umutsuzca paslandığına ikna etti. Tüfeklerin çoğu daha iyi değildi ve bazıları benimkinden daha kötüydü. Onları nasıl kullanacağını bilenlere daha iyi tüfekler verilmesi gerektiğini kimse düşünmedi bile. Sadece on yıl önce yapılan en iyi tüfek, maricón ("kız") lakaplı on beş yaşındaki bir aptalın elindeydi. Çavuş, tüfeğin nasıl yükleneceğini ve cıvatanın nasıl söküleceğini açıklayarak eğitim için beş dakika ayırdı. Milislerin çoğu daha önce ellerinde hiç tüfek tutmamıştı ve çok azı neden ön görüşe ihtiyaç olduğunu biliyordu. Kişi başına elli kartuş dağıtıldı. Sonra sıraya girdik ve sırt çantalarımızı arkamıza atarak, bizden sadece beş kilometre uzakta olan öne doğru hareket ettik.
(George Orwell "Katalonya Anısına")
İç savaşların sayfalarının arkasında. Belki de George Orwell'den daha iyi kimse İspanya İç Savaşı'na kişisel katılımından bahsetmedi. Ancak, o "tiznaos" - ev yapımı cumhuriyetçi zırhlı araçlar - hakkında konuşmayı ya görmedi ya da gerekli görmedi. Açıklamasını okumak çok ilginç olsa da - Orwell keskin bir göze sahipti ve küçük şeylere özen gösteriyordu: yani, özellikle her gazeteci için gerekli niteliklere sahipti. Ve bu sadece pişman olabilir çünkü bu makineler çok özel bir bölüme dahil edildi. hikayeler İspanyol zırhlı araçları, esas olarak orada kullanıldıkları için, pek çoğu. Savaş sırasında, İspanya'nın hemen hemen her şehrinde ve hatta küçük bir köyünde, bazen en egzotik tipte olmak üzere, belirli sayıda ev yapımı zırhlı araç inşa etmeye çalıştılar. İspanyol tarihçiler bile İspanyol tarihçilerin hepsini bir şekilde tarif etme ve daha da fazlası sistematikleştirme gücünün ötesindeydiler, bu yüzden bugünün zamanımız ayrıntılı olarak adlandırılamaz, ancak bu, aynı İspanyol kaynaklarının bize verdiği maksimum değerdir. Pek çok "tiznaos" fotoğrafı var, ancak bugün onları kullanmayacağız, ancak bunların yerine A. Sheps tarafından yapılmış çok kaliteli illüstrasyonlar koyacağız. Yani…
İlk İspanyol zırhlı araçları, Fransa'dan teslim edildi ve makineli tüfek yuvalarına sahipti, bu da farklı mazgallardan ateş etmeyi mümkün kıldı.
Savaşın başlamasıyla birlikte, en az donanıma sahip İspanyol fabrikalarındaki ve küçük fabrikalardaki işçiler, genellikle kulesiz geleneksel "kazan demiri" ile zırhlanmış, zırhlı araç mürettebatının kişisel silahlarından ateş etmek için yanları kesilmiş kabartmalarla son derece ilkel zırhlı araçları "perçinlemeye" başladılar.
Hem malzeme hem de mühendislik personelinin bulunduğu büyük fabrikalarda ve tersanelerde "bilime göre" zırhlı araçlar yaratmaya çalıştılar. Hatta üretimin belirli bir "serileştirilmesi" vardı ve kulelere silah yerleştirmeye çalıştılar. Oldukça sofistike zırhlı arabaları tasvir eden fotoğraflar bize ulaştı (en azından Birinci Dünya Savaşı seviyesindeler!) Kubbe şeklindeki zırhlı kulelerle ve hatta üzerlerine yastığımızdan monte edilmiş taretlerle tanklar T-26 ve BT-5. Ancak tüm bu makinelerin nerede, kim tarafından ve ne zaman yapıldığı bilinmemektedir, çünkü milliyetçilerin zaferinden sonra, en azından onunla ilgili bir şey bulmanın mümkün olduğu tüm belgeler basitçe imha edildi. Yine fotoğraflara bakılırsa, bu BA'lardan bazıları Frankoculara aitti ve 1939'da Sevilla'daki Zafer Geçit Törenine katıldı.
İşte Sevilla'daki geçit töreninde gösterilen milliyetçilerin kimlik rozetini taşıyan bu zırhlı araç. Bir de toprak yolda bir fotoğrafı var!
Bu BA'larda arazi kabiliyetini artırmak için orijinal teknik çözüm ikiz tekerleklerdi, dış tekerlekler daha küçük çaptaydı ve iç tekerlekler daha büyüktü. Daha büyük çaplı tekerlekler, tüm bunlarda gevşek toprak ve çamurda sürerken battığında, daha küçük çaplı tekerlekler araca kabul edilebilir bir destek verdi. Bununla birlikte, bu tür BA'ların bile arazide kullanıldığı şüphelidir: tanktan gelen zırhın ve kulenin büyük ağırlığı, şüphesiz, yerdeki basınçlarını büyük ölçüde artırdı. Ancak, Barselona fabrikalarında üretilen bazı zırhlı araçlar, parçalara ayrılmış tanklardan yapılırken, ön koltukların üzerinde havalandırma için semaver boruları şeklindeki havalandırma "mantarları" yapıldı - orijinal ama görünüşte komik bir çözüm!
İlginçtir ki milliyetçilerin emri bu doğaçlama zırhlı araçların hepsini onaylamadı ve eğer onları savaş sırasında kullanırsa, o zaman sadece en mükemmel veya aynı tip. Bu yüzden, bir Ford Times 7V otomobilinin şasisinde, milliyetçiler kendinden tahrikli bir harç olarak kullanılan zırhlı bir araç yaptılar. 81 mm havaneli zırhlı bir aracı, zırhlı bir kokpiti ve bir motor kaputu vardı. Üzerine bir makineli tüfek koymak mümkündü ve ondan bir harç çıkardıktan sonra onu zırhlı personel taşıyıcı olarak kullanmak ve askerleri taşımak mümkündü. Bu BA'ların kullanıldığı birimlerde kendilerini çok iyi kanıtladıkları düşünülmektedir.
Nedense, Cumhuriyetçilerin tüm bu ev yapımı zırhlı araçlarına "tiznaos" - "gri" deniyordu. Ancak fotoğraflara bakılırsa, çoğu bazen çok tuhaf olan kamuflajla boyanmıştı. Görünüşe göre bütün mesele, 1929'dan kalma, İspanyol ordusunun zırhlı araçlarının "Topçu grisi" (orta gri) ile boyanması gerektiğidir.
"Bilbao" - İspanyol ordusunun zırhlı araçları da "tiznaos" olarak adlandırılıyordu çünkü onlar ve ev yapımı BA'lar aynı şekilde boyanmıştı. İspanyol zırhlı araçlarının tanımlanması ile ilgili sorun da başlangıçta çözüldü. Aynı talimatlara göre, arabaların yanlarında, üzerlerine belirli bir aracın ordu üyeliğini beyaz harflerle yazabilmek için 70 x 35 ölçülerinde siyah ahşap panoların olması gerekiyordu. Örneğin, "Topçu" veya "Piyade" ve ayrıca bu aracın numarası. Savaşın başlangıcından bu yana, hiç kimse bu kurala uymadı, ancak doğaçlama BA, renklendirmenin yanı sıra, tamamen vatansever içerikli yazılar ve bu zırhlı araçların ait olduğu sendikalist örgütlerin (UHP, UGT, CNT, FA1) kısaltılmış isimleriyle de boyandı. Çoğu zaman, arabanın üzerinde, bu kuruluşların inşaatları sırasında "birliğinden" bahseden bu tür birkaç isim vardı.
Ve bu BA üzerinde kule herhangi bir nedenle kıçta duruyor, bu yüzden ondan ileri doğru ateş etmek neredeyse imkansız!
Milliyetçilerin ev yapımı zırhlı araçların tanımlanmasında herhangi bir problemi olmadığı anlaşılıyor. Bir "tekerlekli ahır" gördüğümde, ona ateş edebilirsiniz! Ancak tanklarla daha zordu. İç savaşın tuhaflığı, "dost ateşi" ile yıkımı dışlamak için savaş alanında özellikle hızlı bir şekilde tanımlanmalarını gerektiriyordu. Ancak sorun, her iki tarafın da aynı tanklara sahip olmasıyla daha da arttı. Bu nedenle, İspanya İç Savaşı'nın tanklarındaki işaretler çok görünürdü.
Muhtemelen en orijinal Cumhuriyetçi BA. Kasanın çevresindeki zincirler dikkat çekiyor - neden bunlar? Tekerlekleri şarapnelden koruduklarına ve arabanın gövdesinin altına bir el bombası atmayı mümkün kılmadıklarına inanılıyor ...
Cumhuriyetçi tankların kulelerinde T-26, BT-5 ve BA-Z, top maskesi ve çıkıntılı kıç kısım genellikle ulusal bayrağın renklerinde (kırmızı-sarı-mor) büyük şeritler halinde boyanmıştır. Ayrıca çizgiler, ancak zaten kırmızı-sarı-kırmızı, tanklarını ve milliyetçilerini boyadı. Ayrıca, bu tür şeritlerin tüm kule boyunca çizildiği de oldu. Havadan, milliyetçilerin tankları cumhuriyetçilerden ambar kapakları (veya kulenin tüm çatısı!), Beyaz boyalı ve üzerlerine çizilen siyah eğik bir haç - karakteristik bir milliyetçi amblem - ayırt edilebilir. SSCB'den gelen tankların sadece taktik numaraları vardı ve kırmızı yıldız yoktu. İtalyan ve Alman tankları ve zırhlı arabalarının ön ve arka zırhlarında tanımlama işareti olarak çizgili kırmızı-sarı-kırmızı bayrağın yanı sıra çok karakteristik bir beyaz amblem - çapraz halberler ve bir tatar yayı vardı.
Kamuflajda aynı "Negrilos"