Birkaç oğlan küçük bir tuğla evin kapısında duruyordu ve elden ele geçen bir şeyi dikkatlice inceliyorlardı.
Cihangir hayranlıkla:
– Harika! Motosiklet çok güzel!
Refik üzülerek:
– Güzel resim! Ama çok pahalı, annem izin vermeyecek… Para yok diyecek.
Cihangir belirsizce:
– Ben yine de babama soracağım. Belki fotoğraf çekmeme izin verir.
Arkadaşlarının fotoğrafını beğendiğinden memnun olan Pusat:
– Biliyorsunuz millet bu, Celal amcanın bizi ziyaret ettiği zamandı. Onunla birlikte Hayvanat bahçesine ve bir fotoğraf stüdyosuna gittik.
Cihangir “Bakın, babam işten eve geliyor!” diyerek bağırdı ve babasına doğru koştu.
Cihangir:
– Baba! Bir fotoğraf çekebilir miyim? Gelip baksana Pusat ne kadar iyi çıkmış!
Baba oğlunun elini tuttu ve:
– Bekle evlat. Hadi eve gidelim, annen muhtemelen çoktan bizi bekliyor. Akşam yemeğinden sonra ise mutlaka bunun hakkında konuşuruz. Tamam mı?
Akşam yemeğinden sonra, baba biraz rahatlamak için kanepeye oturduğunda, Cihangir yanına yerleşti ve babasına yalvarmaya başladı:
– Baba, gerçekten Pusat gibi motosikletin üstünde bir fotoğrafımı çekmek istiyorum. Yapabilir miyim? Sen ve annem bu fotoğrafımı çok beğeneceksiniz.
Babası gülümseyerek:
– Dinle evlat, bende bir sürü resmin var ve hepsi çok farklı. Her sabah işe giderken, onlardan birini yanımda götürüyorum. Bazen güzel resim, bazen çirkin resim oluyor.
Cihangir itiraz etti:
– Şaka yapıyorsun, baba. Daha önce hiç fotoğrafım çekilmedi!
– Hayır, ben ciddiyim. Sadece onun hakkında hiçbir şey bilmiyorsun.
Çocuk babasına çok yaklaştı. Baba kulağına fısıldadı:
– Bu sabah hangi fotoğrafını bugün yanıma aldım biliyor musun? Karanlık ve çok çirkin bir resimdi. Yüzün memnun değildi, alnın kırışmış durumda, gözler sinirli, yanaklar şişirilmiş ve dudaklar sıkıca sıkıştırılmışlardı, bundan dolayı gülümsemeye ve “Hoşça kal, baba. Rab seninle olsun” demek için açılmadı. Bütün bunlar, babası Cihangir’e yağmur sırasında su birikintileri boyunca koşmasını ve top oynamasını yasakladı diye oldu. İşte bu sabah böyle bir fotoğrafı yanıma almak zorundaydım.
Baba sustu, Cihangirse babanın neden bahsettiğini hemen anladı. Başını indirdi ve O derin bir iç çekti. Neden bunu daha önce hiç düşünmedi? Babasıysa devam etti:
– Stüdyoda güzel, temiz, memnun bir şekilde fotoğraflarını çekeceksin ama hayatta kaba, kızgın, kaprisli olabilirsin. Ama asıl mesele fotoğraf değil. Tanrı, kâğıt üzerine çekilen resme bakmıyor. Kalbini görür ve düşünceleri, kelimeleri, eylemleri bilir. Sana gökten bakıyor ve itaatkâr görmek istiyor. Evet, annen ve ben de oğlumuzun bize hep güzel resimler bırakmasını istiyoruz. Bence beni iyi anladın.
Cihangir babasının eline sarıldı ve gözleri sözle söyleyebileceğinden daha fazla konuştu. Şimdi her şeyi anladı.