Yay (silah)
Yay, kirişi kol kuvvetiyle gerilip salıverildiğinde oku kontrollü bir şekilde çok uzaklardaki hedefe saplayabilen bir savaş, av ve okculuk sporu aletidir. Kavs veya kabza da denir.
İçindekiler
Tarihi[değiştir | kaynağı değiştir]
Yaydan önce ok ve mızrak elle, daha sonra da atlatl ile atılırdı. Bilinen en eski oklar son Buzul Çağı ertesi Üst Paleolitik ve Orta Taş Çağı dönemlerinde ortaya çıkmış ve Avusturalya ve okyanus adaları dışında bütün dünyaya yayılmıştır.[1]
En eski ok veya mızrak ucu güney afrika kıyılarında bulunmuş ve 71000 yıl öncesinden kalmadır, fakat bunlar atlatl ile atılan ucu taş temrenli mızrak ya da sivri çubuklar olabilir.[2]
Azilian adı verilen kültüre ait ok temrenleri İsviçredeki Grotte du Bichon adlı mağarada avcının kemikleri yanında, biri avlanmış ayının üçüncü kaburga kemiğine saplı halde bulunmuş ve 13500 yıl öncesinden kalma olduğu tesbit edilmiştir.[3] Kenya'nın Turkana bölgesi Nataruk buluntu yerinde bir iskeletin kafatası ve göğüs kafesi içinde ok uçları bulunması ucu taş temrenli aletlerin 10000 yıl önce kullanıldığını düşündürmektedir.[4]
En eski yekpare tahta yay Karaağaç tan yapılmış Holmegaard yayı Danimarka da M.Ö. 9000 den kalma olarak bulunmuştur. Aynı yerde M.Ö. 8000 den kalma birçok başka yay da bulunmuştur.[5] Yüksek verimli kopyaları yapılmaktadır.
16. yüzyılda barutlu silahların yaygınlaşmasına kadar ok ve yay önemli bir avlanma ve savaş aletiydi. Ok ve yayın örgütlü ordu savaşlarında kullanımı Avrupa]]'da 17. yüzyılda bitti, fakat doğuda, ve yeni dünyada av ve kabile savaşlarında 19. yüzyıla kadar kullanıldı. Kanada'nın kuzeyinde yay 20. yüzyıl sonuna kadar Ren geyiği avında örneğin Igloolik'te kullanılıyordu.[6]
Yay yakın zamanda Sahra güneyi Afrika'da kabile savaş silahı olarak kullanılmıştır; Buna bir örnek 2009 da Kenya'da Kisii ve Kalenjin halkları arasındaki 4 ölü ile sonuçlanan çatışmada belgelenmiştir.[7][8]
Çeşitleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Yapı bakımından[değiştir | kaynağı değiştir]
- Recurve: kiriş gerili değilken kabzanın okçuya en yakın, kolların ve uçların daha ileri büküldüğü tip.
- Reflex: kiriş gerili değilken sadece uçların ileri büküldüğü tip.
- Decurve: her yanı okçu tarafında olan, kirişi normalde gergin olmayan bu yüzden devamlı kiriş takılı bulundurulabilen tip.
- Deflex: kolları okçu tarafına bükük olan yay; Normalde daha az gergin olan, ve tabiki daha az enerji depolayabilen yay tipi.
- yassı kollu: Amerikan yerlilerince kullanılan tipi
- piramit tipi: kollarının uçları ortaya yakın kısımlarından daha dar bu yüzden daha etkin olan tip.
Gelenek bakımından[değiştir | kaynağı değiştir]
- Yekpare tahtadan yapılan uzun yaylar genellikle hareketsizken atmaya müsait olduklarından savunma ve siper savaşında, bekleme yeri avcılığında kullanılır, batı avrupa'da çok yaygındılar ve genellikle porsuk ağacından yapılırlardı. Güney amerika ve Afrika yerlileri de bu tip yay kullanırlardı. Malzeme olarak esnek, ısıtılınca verildiği şekli soğuduğunda koruyan ve budaksız, lifleri en uzunundan yöresel bir ağacın kuru gövdesi yarılarak elde edilen parçalar kullanılır.
- Asya'da popüler olan geleneksel yaylar at üzerinde kullanıma uygun kısa, hafif, birçok malzemeyi birbirine yapıştırarak daha uzun yaylarla aynı özelliklere ulaşabilen yaylardılar. Kirişe bakan tarafa sıkıştırmaya dayanıklı malzeme olan boynuz şeritler, hedefe bakan tarafa esnemeye daha dayanıklı kas uzantısı sinir lifleri yapıştırılır, ikisi arasında esnek, ısıtılınca verilen şekli soğuduğunda koruyan ve budaksız, lifleri en uzunundan yöresel birkaç tahta parça iskeleti oluşturacak şekilde yapıştırılır. Tutkal olarak deriden veya balığın yüzme kesesinden 80 derece sıcak suda eriterek yapılan tutkal kullanılır. Çile ipekten yapılır. Çilenin alternatifi kiriştir ve büküle büküle kurutulmuş küçükbaş hayvan bağırsağından yapılır. Kirişin ve tutkalın ıslandığında kuvvetlerini kaybetmesi kurak iç kısımlarda pek sorun olmasa da, yay at derisi ile kaplanır kiriş yerine çile kullanılır.
- Japon yayı, bambu ağacı şeritlerini değişik yönlerde birbirine yapıştırarak yapılsa da esasında bir yekpare malzeme yayıdır ve uzundur. Hareketsiz yavaş kullanıma müsaittir. Alt yanı kısadır, bu yüzden diz üstünde de kullanılabilir.
- Zamanla yayda birçok gelişmeler kaydedilmiştir.
- Araplar kirişe dar bir halka asarak arkasında çilenin girdiği gez yani kertik yerine sivri bir uç olan bu yüzden düşmanın kullanamıyacağı ok yöntemini geliştirdiler.
- Koreliler elle kabza arasına yerleştirilen bir oluk sayesinde daha hızla daha uzağa atılabilen ve düşmanın kullanamıyacağı kısa ok yöntemini geliştirdiler.
- Çin'de bunun daha gelişmiş şekli M.Ö. 500 gibi oluğa kabza ve yay monte edip, kirişi tetiklenebilir mekanik bir düzenle tutabilen, ve germe işleminin ayakla, kolayca ve önceden yapılabildiği tatar yayı oldu. Seri üretilerek silahlanan tatar yayı orduları Çin'in birleştirilmesinde ve genişlemesinde büyük rol oynadılar.
- Tahta, boynuz, sinir, deri/balık tutkalı yerine metal veya sentetik malzeme yaylar ve tutkallar kullanarak daha uzağa daha kuvvetlice atabilen, kendisi daha hafif ve daha rutubete dayanıklı olan yaylar geliştirildi. Parçalara ayrılıp katlanabilen daha seyahate uygun olan yaylar da yapıldı.
- Makaralı yaydır. Kiriş, karşı kollar uçlarındaki makaralardan dolaştırılarak iki yanda da mekanik avantaj oluşturulur, yani elin çekebildiği yay kuvveti katlanır, karşılığında kuvvet uygulama mesafesi de katlanır. Bu avantajlar yayı gererken sert yayın kısa ve güçlü hareketini, çeken elin iki misli kolay ve o kadar uzun hareketine, yay boşalırken de sert yayın kısa ve güçlü hareketini, ok için iki misli uzun süreli bir ivmelenme hareketine dönüştürür. Bu da elin yayı daha rahat gerebilmesini, okun da daha fazla ivme kazanıp, daha kuvvetle, daha uzaktaki bir hedefe saplanabilmesini sağlar. Ayrıca, makaraların tam dairevi olmayıp, örneğin yumurtanın dikey kesitine benzer oval olması, fazladan kolaylıklar sağlar:
- Yayı germenin erken kısmı, ip "yumurtanın kavislice dibini" dolanırkendir, yani zorcadır, enerjinin çoğu yayda bu evrede depolanır.
- Yayı germenin sona yakın kısmı, "yumurtanın az kavisli yanını" dolanırkendir, yani kolaydır.
- Son, yani nişan alınacak yerden sonraki kısmı, "yumurtanın dar kavisli sivri ucunu" dolanırkendir, yani çok zordur, "dur/duvar" sinyali verir. Okçu böylece kolay bölge sonunun nerede olduğunu görür, "duvarın dibinde" çok daha rahat bir şekilde nişan alabilir.
- Bu, yayın tutarlı bir nihai gerginlikle çekilebileceği, yani her seferinde aynı miktarda enerjinin depolanacağı, okun yaydan çıkış hızının her seferinde aynı olacağı, nereye gidebileceği hakkındaki tecrübelerimizin her seferinde geçerli olacağı demektir.
- Bu, daha uzun süre, zorlanıp el titremeden nişan alabilmek, bu yüzden hedefe daha güvenlice isabet ettirebilmek demektir.
- Bu, ayrıca ölçümlerini kontrol edecek vakit olacağı için, yay üzerine türlü türlü hafif teknik edavatın monte edilebileceği, bunların okçuya yardım edebileceği anlamına gelir.
Türk yayı[değiştir | kaynağı değiştir]
Türk yayı Asya kompozit yay geleneğinin zirve örneklerindendir. İslâmiyet'in ilk zamanlarında Arap oklarının mesâfesi bugünkü ölçülerle 500 metreyi geçmiyordu. Osmanlı İmparatorluğu'nda ise ok 845.5 metreye kadar fırlatılmıştır ve bu rekor hala kırılamamaktadır. Dar mekanda, at veya diz üzerindeyken kullanılabilecek kadar küçük, çok uzaktan vurabilecek, hedefi delip öbür taraftan çıkabilecek kadar kuvvetlidir.
Yapım malzemeleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Türk yayında kullanılan malzemeler çile tarafında (karın tarafında) manda boynuzundan kesilip şekil verilen şeritler iki şeritin yay ortasındaki kabzada birleştiği noktada küçük beyaz bir kemik, ortada ısıtılıp bükülmüş akçaağaç veya kızılcık ağacı tahtası, ve hedef tarafında büyükbaş hayvanın arka ayağının toynak yakınındaki veya omurga sinirlerinden dövülüp didiklenerek ayrıştırılan kollajen lifleridir. Bu üç katman mersin balığının yüzme kesesinden elde edilen tutkal at kılından bir fırça ile sürülerek birbirine yay boyunca yapıştırılır. Sonra yay bir yıl gibi uzun bir süre kurutulur. Tam kurumuş haliyle yayın uçları birbirine değecek kadar hedef yönüne (sırt tarafına) büküktür. Yay ısıtılıp itinayla son şekli verilir.
Kullanımı[değiştir | kaynağı değiştir]
Yay çile ya da kirişlerini sağ elle kuvvetli çekip düzenli bırakabilmek için kemankeşler baş parmaklarına zihgir denilen oval bir halka (okçu yüzüğü) takarlardı. Yay kurulur (kiriş/çile takılır), ok yayın dış (sağ) yüzüne dayanır, kertiğiyle tutturulduğu ipek çile, (sağ) baş parmak ile çekilir, baş parmak işaret parmağıyla desteklenir, gözden çok zihnen nişan alınır, "ya hak!" diyerek çile salıverilir, ok yollanır. Solaklar zihgiri sol baş parmağa takar, oku da yayın sol yüzüne dayarlar.
- Bu yöntem birçok faydalı etkiye olanak verir:
- okun sağ elle, sağdaki sadaktan, yayın sağ yanına, yani kolay ve hızlı yerleştirilebilmesine,
- basparmağın çileyi yayın ok tarafına salıvermesiyle yaydan çıkışta oluşan ok yalpalanmalarının en aza indirgenmesine,
- okun işaretle orta parmak arasında her durumda yön değiştirmeden ve düşmeden tutulabilmesine,
- çileye tek başına maruz kalan baş parmak derisinin zihgirle korunarak zedelenmemesine,
- ayni omuz ve kol açılarında çilenin diğer parmakların çekebileceğinden iki parmak boğumu daha geriye çekilebilmesine,
- nefes kontrolüne.
Bölümleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Yayın bölümlerine uçtan ortaya doğru baş, tonç kertiği, kertiği koruyan sinir sargısı, çile (kertiğe takılan halka kısmı), kasan, sal, kabza, çelik (yayın/kabzanın ortasını gösteren kemik çizgi) adları verilir. Sal-kabza geçiş bölgesi de sinir sargısı ile korunmuş olabilir.
Çeşitleri[değiştir | kaynağı değiştir]
Türk yayları 105–125 cm uzunluğunda, 300-360 gr ağırlığında yapılırlar. Yaylar yapılışına göre tımanlı veya sağınlı, kullanım alanlarına göre de tirgeş, menzil, peşrev (yay) (pişrev en uzağa ok atabilen yaylar), kepaze (en az kuvvetle çekilebilen yaylar), hedef ve savaş yayları gibi çeşitleri vardır, yaylarla yapılan ok atış mesafelerine geze, atışı yapana da kemankeş denirdi.
Ustalığı[değiştir | kaynağı değiştir]
Yayın yapımı uzun bir emek mahsulü olduğu kadar ince bir sanatın da ifadesidir. İyi bir yayın yapımı çok sabır ister ve yıllarca sürebilir. Türklerde yay yapımına çok önem verilirdi. Sanatkarane yapılanlar altın ve yaldızla tezyin edilirdi. Süslemelerin bir köşesine (genellikle üst kasan başına) yapan ustanın adı ile yapım tarihi konulurdu. Bilhassa askeri müzelerde eski tarihlerde kullanılan çeşitli yay örnekleri pek çoktur.
Türk halk kültüründe yeri[değiştir | kaynağı değiştir]
Türklerde yay kutlu bir silahtır ve büyük önemi vardır. Gökyüzünü sembolize eder. Oğuz Kağan Bozoklar denen oğullarına Altın Yay’ı üçe bölerek vermiştir. (Diğer oğullarına da Üçokları üçe bölmüştür.) ise Alkım (Gökkuşağı) Altı Yay veya Altı İpli Yay olarak düşünülür. Sözcüğün genişlik anlamı vardır. Yaz sözcüğü ile aynı kökten gelir. Yay/Cay aynı zamanda ilkbahar demektir.[9] Orhun alfabesinde ok ve yay kendi isimleri ve görünüşleriyle harf olarak vardır.
Ayrıca Bkz.[değiştir | kaynağı değiştir]
Dış bağlantılar[değiştir | kaynağı değiştir]
- http://www.ahilik.gen.tr
- http://www.turkokculugu.com
- http://www.kemankes.com
- http://forum.turkokculugu.com/index.php
- http://www.gelenekselturkokculugu.com/
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
- ^ M. H. Monroe, Aboriginal Weapons and Tools (Avusturalya yerlilerinin alet ve silahları) "Avusturalya yerlilerinin tercihi silahı mızrak ve mızrak atıcıdır. Ok ve yayı hiç benimsememiş olmaları çok tartışılmıştır. Buzul Çağı ertesi ok ve yay dünyanın insan yaşayan Avusturalya ve okyanus adaları dışında her bölgesinde kullanılmaktaydı. Buna bir çok olası sebep öne sürüldü.[...] Kaptan Cook Yeni Gine'nin Torres boğazı adalarından York burnu yakınında kıyıya yakın bir adada ok ve yayın yerlilerce kullanıldığını görmüştü. Fakat Avusturalya yerlileri mızrağı tercih ediyorlardı."
- ^ Brown, Kyle S.; Marean, Curtis W.; ve diğerleri. (2012). "An early and enduring advanced technology originating 71,000 years ago in South Africa". Nature. 491 (7425), s. 590–93. doi:10.1038/nature11660. PMID 23135405.
- ^ « La grotte du Bichon, un site préhistorique des montagnes neuchâteloises », Archéologie neuchâteloise 42, 2009.
- ^ Lahr, M. Mirazón; Rivera, F.; Power, R.K.; Mounier, A.; Copsey, B.; Crivellaro, F.; Edung, J.E.; Fernandez, J.M. Maillo; Kiarie, C. (2016). "Inter-group violence among early Holocene hunter-gatherers of West Turkana, Kenya (Kenya'nın Batı Turkana bölgesinde Orta Taş Çağı avcıları arasında gruplararası şiddet )". Nature. 529 (7586), s. 394–398. doi:10.1038/nature16477. PMID 26791728.
- ^ O'Driscoll, Corey A; Thompson, Jessica C (2018). "The origins and early elaboration of projectile technology". Evolutionary Anthropology: Issues, News, and Reviews. 27 (1), s. 30–45. doi:10.1002/evan.21560. PMID 29446556.
- ^ "Bow made by Noah Piagguttuq 1994".
- ^ "History of Bows". 2016-12-16. 2017-08-02 tarihinde kaynağından Arşivlendi.
- ^ "Kenyan Tribes Wage a War With Bows and Arrows – Photo Essays". Time.com. 19 October 2017 tarihinde kaynağından Arşivlendi. Erişim tarihi: 4 May 2018.
- ^ Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt