Dalmadan önce, aşağıda bolca SPOILER olacağını bilmelisiniz. Kendi sorumluluğunuzdadır okuyun.
söylemek adil Bıçak Koşucusu 2049 sağlam eleştirilere rağmen gişede beklendiği gibi performans göstermedi. Ayrıca orijinal olduğunu belirtmekte fayda var. Bıçak Sırtı gişede başarısız oldu.
1982 kült klasiği, özellikle Harrison Ford'u, 2019 yılında distopik bir Los Angeles'ta kaçak kopyaları - üstün güce sahip, az (veya hiç) insanlığa sahip, az (veya hiç) insanlığa sahip biyo-mühendislik varlıkları - avlayan Rick Deckard adında tükenmiş bir polis olarak canlandırıyor. Filmin konusunun en iyi ihtimalle katmanlı, en kötü ihtimalle karmaşık olduğunu söylemek doğru olur. Yıllar boyunca yapılan birden fazla yeniden düzenleme ve sürüm buna yardımcı olmuyor, bu yüzden temellere odaklanacağız. Deckard gibi bıçaklı koşucular, replikaları takip etmek ve onları 'emekliye bırakmak' (öldürmek) ile görevlendirilmiştir. Orijinal filmde, Deckard, nihayetinde duygularını geliştirdiği Rachael adlı bir kopya da dahil olmak üzere, insan duygularını sergilemeye başlayan kopyaları avlamakla karşı karşıya.
Herkesin aklındaki büyük soru, bu uzun zamandır beklenen devam filmi nasıl bu kadar başarısız olabilir? Kısa cevap: kadınlar. Kötü temsilden bıkmış, hazır giyinmekten bıkmış kadınlar, sadece yorgun.
ultra gizli arsa Bıçak Koşucusu 2049 kısaca şuna iniyor: İnsanlığın gerçek işareti, çocuk sahibi olma yeteneğidir ve iki grup, çok farklı ideolojik nedenlerle, kopya kadınların gebe kalmasına olanak sağlayacak bilgileri elde etmek için yarışmaktadır. Ryan Gosling, doğum sırasında ölen bir kopyanın kemiklerini ortaya çıkaran yeni bir bıçak koşucusu olan Memur K'yi oynuyor. Bebeğin Deckard ve Rachael tarafından tasarlandığı çabucak ortaya çıktı. Daha önce imkansız olduğu düşünülen bir kopyanın doğurduğunun keşfi, onu büyük bir örtbas etmeye sevk eder.
Film, aklımda, Jared Leto'nun Niander Wallace'ındaki mükemmel ürkütücü kötü adama sahip. Wallace, yeni kopya modellerinin üreticisidir, büyük bir Tanrı kompleksine sahiptir ve daha kolay köle emeği üretmek için replikant üremenin anahtarını öğrenmeye takıntılıdır. Wallace'ın replika kadınları esasen yaşayan kuluçka makineleri haline getirme konusundaki tek odak noktası şeytani bir komplodur, ancak tek bir kişi (insan veya replikant) bu fikri asla sorgulamaz. Bunun kadın bedenlerine (mühendislik yapılmış olsun ya da olmasın) korkunç bir kötü muamele olduğuna dair hiçbir dış bakış açısı yok, hiçbir açıklama yok. Aslında, sözde iyi adamlar bile, kadınları kuluçka makinesi olarak kullanmak sakıncalı olduğu için değil, sadece kendi ihtiyaçları için bu bilgiyi nasıl elde edebilecekleriyle ilgileniyorlar.
Bu film takıntılı fikir ve bunu iyi anlamda söylemiyorum.
Kadınlar ortamın her parçasını süslüyor. Dev, neon reklam panosu reklamlarından, yüksek topuklu ayakkabılar dışında tamamen çıplak olan, cinselleştirilmiş pozisyonlardaki itaatkar kadınların devasa taş heykellerine, yeterince sisli olmayan yeterince sisli olmayan bir ortamda seks için kullanılan çıplak (replikanlara) kadar. -bir genelevin ceset pencereleri. Çoğunlukla çıplak veya abartılı bir şekilde cinselleştirilmiş kadın formu kaçınılmazdır.
Şüpheli bir arsa ve rahatsız edici bir ortam bir şeydir. Kötü temsil daha büyük bir engeldir ve bu film bir tanesine kafa kafaya çarptı. Yaklaşık üç saatlik felsefe dersi boyunca, kadınların, onlara karşı baskı hakkında çok fazla bir hikayede kendi başlarına kahraman olarak hareket etmek yerine, yalnızca erkeklerin hikayesini ilerletmek için orada oldukları fikriyle karşılaşıyoruz. Ve kadınlar erkek kahramanlar lehine kenara çekilirken, beyaz olmayan insanlar ve LGBTQIA bireyleri tamamen görmezden geliniyor. Beyaz erkek kurtarıcı anlatısı sıkıca yerinde.
Filmin ilk yarısında, K'yi elde taşınan bir cihazla taşıyabileceği Joi adlı holografik bir programla ilişki içinde görüyoruz, hepsini incelemek için başka bir tam makale alacak. Joi'nin bir karakter olarak, eğer varsa, çok az gerçek ajansı vardır. O, K'nin ihtiyaç duyduğu her şey olacak programlanmış bir hologram, bu yüzden onun mükemmel fantezi kadınına sahip. Erkeklerin mutluluğu için tasarlanmış gerçek bir üründür.
Sergilediği sınırlı ajans anları bile K'nın zevki içindir. Filmin bir noktasında Joi, daha sonra onun da bir kopyası olduğunu öğrendiğimiz bir eskort tutar ve K'nin onunla seks yapabilmesi için vücudunu senkronize eder. Burada açılacak çok şey var. Yani, kullanma eylemi, gerçekten kullanarak , bir kadının vücudu sadece bir erkeğin zevki için - sıradan olarak kabul edilen ve normallik alanının dışında olmayan bir eylem. Aslında, dahil olan herkes, sanki bu toplumda sık sık meydana gelen bir şeymiş gibi davranıyor. Buradaki paket, bir kadının bedeninin (hatta bir replika kadın bile), erkeğin istediği zaman istediği gibi kullanabileceği bir kap olduğudur.
Joi'nin tam ters tarafında, Luv ile karşı karşıyayız. Wallace'ın sağ eli ve uygulayıcısı. Luv, Wallace'ın daha bariz kötülüğüne rağmen, muhtemelen filmin ana antagonistidir. K ve Deckard'ı avlayan Luv'dur ve Luv, Wallace'ın önüne çıkan hemen hemen her insanı, hem kadın hem erkek, fiziksel olarak alaşağı edendir. Luv, Wallace'ın replikalarının özeti olarak sunulur: Ölümcül mektuplarına göre onun emirlerini yerine getiren insanlık yok, empati yok. İplerinin ucundaki kukladır. Olası karmaşık karakterizasyonun kısa bir anı bile -Luv'un K'yi bıçakladıktan sonra öpmesi- filmde Wallace'ın hareketlerini taklit etmesinden başka bir şey değildir.
Film büyük bir açıklama yaptığında K. değil uzun süredir kayıp olan kopya çocuk, ama çocuk aslında bir kızdı, belki bir kurtuluş anı göreceğimizi düşündüm. Bunun yerine Ana, kelimenin tam anlamıyla bir güvenlik balonuna hapsolmuş, dünyanın tamamından kilitli bir kadındır. Filmdeki tek sahnesi, K'ya hatıra yapma yöntemini öğretmek, Wallace'ın replikantlara tam bir hayatın sahte hatıralarını yerleştirmek için yaptığı bir iş. Deckard onu filmin sonunda bulduğunda tepkisini asla görmüyoruz. Ne olduğundan şüphelenip şüphelenmediğini asla öğrenemeyiz ve kopyalar için bir hafıza yaratıcısı olmanın dışında onun kim olduğunu asla öğrenemeyiz.
Filmden nefret edenlerin filmi anlamadığını söyleyen yorumları ve düşünceleri gördüm. Ve haklılar.
anlamadım
Filmlerin kadınları erkeklerin hikayelerinde nesnelerden başka bir şey olarak göstermelerine neden sürekli izin veriyoruz anlamıyorum.
Medyayı bir boşlukta tüketmediğimiz gibi, bir boşlukta da yaratmıyoruz. Bu filmin daha eski bir orijinalin devamı olduğu bahanesi elbette günümüz bakış açısına sahip değil, kesmiyor. Bu gün ve çağda film yapımcılarının, sıfır yankı uyandıran nesneler olarak veya bunun nedenini kabul etmeden tüm bir cinsiyeti nesneler olarak kullanmaya devam etmeleri ve ayrıca renkli insanların ve LGBTQIA'nın varlığını görmezden gelmeleri için hiçbir mazeret yok. Kadınlar seslerini duyurmak, kendi anlatılarımızda söz sahibi olmak, kendi dünyamızın kontrolünde olmak için sürekli savaşıyorlar. Kendimizi ekranda tam anlamıyla gerçekleşmiş insanlardan daha az görmek, set giyinmekten daha iyi muamele görmemek artık onu kesmeyecek.
(öne çıkan resim: Warner Bros.)
Lauren Jernigan, NYC'de kedisinin fotoğraflarını yayınlamak için çok fazla zaman harcayan inek bir kitapsever. Sosyal Medya Uzmanı olarak çalışıyor ve ortalama bir insanın uyuduğundan daha fazla çevrimiçi. Hayatı boyunca canlı tweetler atarken onu takip edin: @ LEJerni13