Her ölüye bir mezar
Son yüzyılın en parlak düşünsel girişimi, Frankfurt Okulu’ydu. On üçüncü yüzyıldan beridir yüceltilen insanın artık kâmil olduğuna dair bir imanla çıkılan uğurlu yolda Stendhal’den mülhem “une promesse de bonheur” (bir mutluluk vaadi) gerçekleşecekti. Ama akıl, yüce insan ve kültür insanlığı getirip yeni bir vahşet çağının içine döktü. Dünya bir kez daha boğazlaştı. On milyonlarca insan cephelerde, sığınaklarda, meydanlarda katledildi. Şöyle demişti Berthold Brecht: “Frankfurt Okulu düşünürlerinin sevdikleri romanların kahramanları şimdi Gestapo subayı!”
Biliyorsun, bir yere kapanıp sözcüklerle uyuyakalmak tehlikeli bir şeydir. Yüzlerce yıl önce yazılmış metinlerin sesini yankılamanın bir adı yalnızlıktır. TV yok, internet yok, birkaç dostun yüzü, bir oğulun ışıklı sesi dışında bir şey yok. Ama dehşet her zaman yanı başındadır. Bir cehennem olan Orta Doğu’da hele.
Orada mıydın, Fiziki Antropoloji dersinde, DTCF’de, hani sonsuz ellerimiz vardı. Yüksek pencereli bir amfide. Ilin ve Segal’in “İnsan Nasıl İnsan Oldu?” kitabı eşliğinde ölü gömme gelenekleri dersiydi. Sonrasında “ölüm ölmekten anlamlı” diye bir dize yazmıştım. Çünkü ölüm bir kültürdü. İnsan ölüsünü arardı. Ölüsüyle vedalaşırdı. Ölüsünü gömerdi. Ölüsünün yasını tutardı. Ölüsünü anardı. Ölüsü, mezarı, yası olana saygı duyulurdu. İntikam için bile yasın dinmesi beklenirdi. İnsanın doyasıya acı çekme hakkı vardı. İnsan eskiden daha insandı!
Bugün ölülerin ölme hakları bile yok. Kalanların ölüleriyle vedalaşma hakkına el konuldu. Kalanların ölülerini gömme hakları yok. Neredeyse hiçbir ölünün beden bütünlüğü yok. Kalanların başında kutsal kitapları okuyacakları, yere bakacakları bir mezarları yok. Şehirlerden daha büyük mezarlıklarda bir ölüsü bile olmayan insanlar var!
Oysa ölü muhteremdir. Her ne şekilde olursa olsun biz sağ olanların arasından ayrılmıştır. Bir gün bizim de yaşayacağımız bir anı “yaşıyordur.” Ona korku dolu bir yakınlık hissederiz. O hem geçmişimiz hem de geleceğimizdir çünkü. Özetimizdir. Thomas Bernard’ın “Soluk” kitabında olduğu gibi, son bir çaba ile parmaklarını kımıldatmasını, yeniden biz talihlilerin arasına dönmesini umarız. Dönse yaşamaktan korkacağız, dönmese ölümden.
Savaş ve öldürmenin bile bir ahlâkı vardır. Uygar atalarımız oturup savaş “oyunu”nun şartlarında anlaşmışlardır! Eski kılıçlara bak mesela. Bir toplumun “uygar” mı yoksa “barbar” mı olduğunu kılıçtan anlarsın. Kılıçta yiv-oluk varsa, bunun kurbanın fazla acı çekmemesi için düşünüldüğünü görürsün; uygarlık böyle bir şeydir! “Katilin merhametidir çifte oluk” demiştim, hatırlar mısın? Barbarlar kurbanın kafasını kesseler bile gövdesini sahiplerinin alması için bırakırlardı. Ya biz, ne kadar da asrîyiz!
Artık insan oldu dediğimiz insanın şu Orta Doğu cehennemindeki haline bir bak! Ait olmadıkları bir akılla üretilmiş korkunç silahlarla birbirlerinin bedenlerini iştahla parçalayan, yakan, kurda kuşa yem eden, sahiplerinden bir ölü bedeni esirgeyen düşmanlar, düşmanlıklar. Muhterem olan ölünün bedenini orda burda teşhir eden insanlar. Birer tahteşşuur klozetine dönüşmüş sosyal medyada birbirlerine öldürdüklerini gösteren insanlar. Şunu diyorlar birbirlerine: Bu ölü senin, bak parçaladım ve sana gövdesini bile vermiyorum, yani artık senin değil benim, senin ölüne el koydum!
Sanki kim daha çok vahşileşirse o kazanacak!
Biliyorum, yeni bir vahşet çağı bu. Kimsenin itidal sözcüklerini duyacak hali yok. Şimdilik kimseye artık öldürme diyemiyoruz bile. Ama hiç değilse, şunu istemeye hakkımız var: Herkesin ölüsüne bir mezar, lütfen!
BİR GÜN
Aslında bir sokak olan Selanik Caddesinde yürürken, aramızdaki en uzun arkadaşımız sırtındaki bağlama kılıfını yoklayarak bir yere uğrayacağını, dilersek onunla gidebileceğimizi söyledi. Tamam dedik. Bir iş hanının üst katlarından birindeki küçük bir büroya içeriyi daraltan gövdelerimizle girdik. Küçük masasında derin bir müzik sevgisiyle oturan adam, Yavuz Bingöl’ün eski plakçısıymış. Bingöl’ün hiç sevemediğim sesi milyonlarca satılan kaset ve CD’lerle her yana yayılmış o zaman. Bir de yeni bir albüm çıkarmış, her yerde reklamları dönüyor. İçerisi tutumlu bir buğuyla dolduğunda, “yeni albümü çok kötü” dedi arkadaşım, “Yavuz artık beste yapamıyor.” Masadaki adam yerinden doğrulup çay koymaya giderken “evet” dedi, “Yavuz dolmuşa binmiyor artık, tabii ki iyi beste yapamaz!”
27 Nisan 1972’de Batman’ın Mêrîna köyünde doğdu.2000 yılında Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Etnoloji Bölümü’nden mezun oldu. 1997’de Yaşar Nabi Nayır Şiir Ödülü, 1998’de Halkevleri Roman Ödülü’ne değer görüldü. Yüksek lisansını (“Cemal Süreya Şiirinde Bedenin Yazınsallaşması”) ve doktorasını (“Türk Şiirinde Taşra: 1859-1959”) Bilkent Üniversitesi Türk Edebiyatı Bölümü’nde tamamladı. 2009’da Mardin Artuklu Üniversitesi’nde yardımcı doçent olarak çalışmaya başladı. 2011’de, Exeter Üniversitesi’ndeki (İngiltere) Centre for Kurdish Studies’de konuk hocalık yaptı. Hrant Dink Vakfı tarafından “dünyada, geleceğe dair umudu çoğaltan kişiler”den biri sayılarak “2011’in Işıkları” arasında gösterildi. Radikal gazetesinde başladığı köşe yazarlığına (Kasım 2013-Kasım 2014), Ocak 2017’den beridir Gazete Duvar’da devam ediyor. Dört Türkçe iki Kürtçe şiir kitabı, bir romanı, iki antolojisi, 12 çocuk kitabı, yedi roman-öykü çevirisi, iki şiir kitabı çevirisi, bir çevrimyazısı, bir gazete yazıları ve iki edebiyat kuramı kitabı yayımlandı. 6 Ocak 2017’deki 679 sayılı KHK ile üniversiteden ihraç edildi. Amed’de yaşıyor.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
Geçmişinden soyunacak, o kıvırcık gülüşü arkasında bırakacak, “ben”inden kurtulacak, ulusalcı estetikle türkü okuyacak, Anadolu Rockçı şalvarı giyecek ve artık beyaz olduğunu sanacak.
Özgür Ülke yerinde değildi! Bombayla darmadağın edilmişti. Özgür Ülke’nin külleri İstanbul’un üstüne yağıyordu.
Üstümdeki camı açıp aşağıya sarkarak o Êzdîlere “ben de sizdenim” diye bağırmak istiyordum, “ben de sizdenim, ben de sizdenim...”
Devlet aklı, Kürtlerin baki olan ulusal-demokratik hak taleplerinin bir iki yansımasını birkaç taşralı işgüzârın insafına terk edemez. Aksi takdirde yarın öbür gün bir “normalleşme” olduğunda kimseyi vaat ettiği hiçbir şeye ikna edemez!
Zaten Barış İçin Akademisyenler’e (BAK) en çok saldıran okulların idareleriyle Gülenciler arasındaki güçlü bağ dikkat çekici!
Ona iyi diyor, buna mükemmel diyor, şuna âlâ diyor, ona yahşi diyor, dünyayı magnetosfere kadar iyimserlikle dolduruyor.
Kalemin bir iştahı var. Kalemin iştahı, birilerinin canını yakma sınırına varamaz. Kalem kaderi yazar, yazı ise alında parlar.
Bazı kaymakamlar tarihçi ve dilbilimcidir! İki akademisyendeki bilimsel kafanın aynısından kaymakamda da var tabii.
Bugün Seloları rehin alan Ankara’nın Müslümanların eline geçmesinde Seloların atalarının önemli bir rolü vardır.
Yine sormalı o zaman: Xanî Araplardan Gürcülere mi demek istemişti yoksa Arap ülkesinden Gurgan’a mı?
Ne kadar sündürülürse sündürülsün diyecek az şey var artık. İktidar ayıklananlarda çünkü.
Sosyal bilimcilerin II. Mahmut dönemine irca edip vurgulamaya pek bayıldıkları merkezîleştirme siyasetini söz konusu döneme taşımak mümkündür.
Kemalizm, Marksizm, İslamcılık ya da Tahirizm ile gerçeklik uyuşmuyordu, en az nispeten karşı olunan anlayış kadar.
Siyah rujun iyi bir fikir olmadığını düşünürüm. Zaten “rouge” Fransızcada kırmızı demek. En iyisi kırmızı.
Roboskî’de hemen ve yine aklımıza geldi. Bu tür şiirler sadece geçmişi değil, geleceği de tanımlar çünkü; değişmeyen, değişmek bilmeyen geleceği.
Antropoloji yüzeyde, arkeoloji derinde, politika her yerde, poetika ise şiirin içindedir.
2006’da bir bahar sabahı o dağa karşı uyandım. Dağın kendini nadiren gösterdiği sabahlardan biriydi.
Bir yaşanmışlık var, her bir sayfanın hayata değdiği bir yer, dünyaya dediği bir söz olmuş çünkü. O zaman her eski kitap bize geçmişten gönderilen bir mektuptur.
Günler günlere ulanırken erimeye başladın, yorgun bir çiçek gibi önce taç yaprakların soldu, boynun büküldü, renklerin kenarlarına döküldü.
Zenginler Ramazan ayında Ramazan menüsü yiyip yoksullara Ramazan paketi alırlar.
Mem Ararat’ın müziği, insanın tarihe mahcup olmamak için kulak vermesi gereken hafızanın şiiridir. O müziğin içinde bir güvercinin kanat sesi yankılanır.
Bir noktadan sonra anlattıkları, daha doğrusu örttükleri şeye değil, üslûba bakıyor insan. Akademik dil, etik ve yaklaşımı filan geçelim, soru çok doğrudan: İnsan nasıl bu kadar kolay yalan söyler?
Okumadığı bir kitap ya da izlemediği bir diziden söz edilirken renk vermeden muhabbete katılanların tamamı, kitap ya da filmdeki bir ayrıntıdan söz edilirken gülümseyerek “orayı tam hatırlayamadım yaw” der. Aynı şey aynı muhabbette 20 kez gerçekleşse bile kimse onun yalan söylediğini fark etmez, çünkü okuyanlar ya da izleyenler kendilerini “bahsetmeye” fazla kaptırırlar.
Bu re-colonization, dünyadaki ilk örneklere geri götürüyor bizi. Hatırlayalım, New York’un ilk adı New Amsterdam’dı.
Ehliyet kursunda kursun, hatta ilin en iyisi olmak için hırs yapanların yüzde 42’si, üniversite sınavında ilk on tercihine yerleşememiş kişilerden oluşur.
Nizamettin Ariç’in müziği, bir görsel şiirdir sanki. Bir şiire şiirden bir ezgi giydirmektir.
Sırtını dönmenin bir nedeni de bu mu acaba? Ölüm yokmuş gibi davranmak... Oysa ölüm yoksa bile ölmek diye bir şey var!
Eylül gibi birkaç kişiyle tutulan bodrumlara, güneş görmeyen odalara, tenha ve uzak kooperatif evlerine taşındı. Ben eskiden eylülün bir mevsim olduğunu sanırdım.
Terk edilmiş köylere terk edilmiş ninelerin, dedelerin oğlu gibidir. Sanki bir ocağı bekler, bir avluyu, gelmeyen bir mektubu.
Zaman ki geçen bir şeydir. Hüzün değil, bir nehre benziyor. Bir rüyanın içinden geçerek unutmaya karışıyor. Zaten hatırlamak denen şey, kişinin eski kendisiyle karşılaşmasıdır.
TV ile aslında müşterilere vitrine çıkarılmış “mallar” sunuluyordu. Bu pazarlama tekniği, dinin örttüğünü aşırı vurgulama üzerinden gerçekleşiyordu.
O, Kürtlüğünü derine gömdükçe onlar en derindeki izleri yüzeye çıkarıp Kürtlüğüne yordular. O da hep korktu, hatta sadece korktu.
Üç vakte kadar siyaset toplumsal alan gibi kültürel alana da dönecek. Ama siyasete borçlu olan kültürel alan şimdi siyasetten alacaklı.
Herkes bir yere yetişecekmiş gibi paso konuşur. Uyuz bir tasavvufî müzik duyulur ama dinleyen yoktur.
Entegrasyonun “ince” bir hesabı da varsa, Kürtlerin eline ne geçecek? Elbette mümkün olan en büyük kazanımda ayak diremeli.
Gömülmeyen, gömüldükten sonra necismiş gibi dışarıdaki huzursuzluğa fırlatılan her ölü, yaşayan herkese bu pisboğaz saldırganlığın eski bir merhametten türemiş olabileceğini söyler.
Yeniden korkacağı günler yaklaşıyor o bakışın. O gözlerin bir daha kimseye öyle bakmaması gerektiğini öğrenmesi için sandıklar yaprak açmalı.
Kadınlar ağır ve yorgun bir rüzgâr gibi gittiler işte. Seçtiler kalın duvarların yankısını. Oysa perdesiz hastane pencerelerinde beklemeli ölümü.
“Zenginin parası fakirin çenesini yorar” derler ya, biz de bu yazıda biraz çenemizi yoracağız. Parası çenemizi yoracak olan zengin sıradan bir zengin değil; Marksizm’in iki kurucusundan biri olan Friedrich Engels. Tristram Hunt’ın verdiği bilgilerden yola çıkarak Engels’in ‘parasal’ durumunu inceleyeceğiz.
Dipte biriken bir dalga bu. Mayıs sonuna doğru öyle bir coşacak ki, direngen bir halkın onuru ile oynanmayacağını herkese gösterecek.
Ne Yüksel gibi sinik, ne Işık gibi dönek. Onun özelliği, hiçbir özelliğinin olmaması.
Sen kuşları merak etmeye devam et yine de. Onlar göğün meyveleridir. Her baharda yeniden kanat alıştırırlar.
Yedi renkli çiçekler bir serinliğe açılıyor yaylalarda. Istıraplı dağlarımız yağmuru dansa kaldırmış. Gamlı rüzgâr, bulutları sürüklüyor senin Silvan’ına doğru.
Kulîlkên heft reng xwe hênik dikin li zozanan. Çiyayên me yên sotî baran rakirine dansê. Bayê xemgîn ewran diqelêbe ber bi Silîvana te ve.
Sanki hiç yaşamadı bizimle. Bizim bu saçma tasavvufumuza hiç kapılmadı, bizimkiyle farklı bir yüzyılda yaşadı.
Filtresiz sigaralarımızdan kalan tütün, fuayedeki yüksek ayaklı küllüklerde biriken gösterişli izmaritler içinde içli içli parıldıyor.
Söz konusu divanda birkaç Arapça ve altı da Kürtçe manzume bulunuyor. Geri kalan manzumeler Türkçedir.
Türklüğe terfi etmiş tek bir kişi Kürtçe şiir yazıyor, o da casus. Hümanist Türk şiirinin külahı eline alıp düşünmesini umalım da umut olarak kalacağı kesin.
Bu sefer işler karışır, zira deşifre olmuştur. Halep’te tanıdığı bir Suriye jandarmasını öldürür! Sadece bu mu? Şeyh görevini tamamlayan müritlerini de vurmaya başlar.
Soğukoğlu Afrin’e özerklik talep eder ancak Fransızlarla diyalog kurma çabası karşılıksız kalır. O özerk bölgede ne yapacaktı peki? Bugün yapılmak isteneni tabii: Kürdün arsası üzerinde bir şeriat üssü!
Kürtlerin boynuna siyasî manevra yapabilmelerini engelleyecek şekilde erdem yükünü asanlar ile bir daha dirilmeyecek şekilde idam hükmünü asanlar arasında fazla bir fark yoktur.
Bir şeyh, bir seyit denen Soğukoğlu, ne şeyh ne de seyittir. Vazife imanı ile doludur ve vazifeyi ifa ettikten sonra amirleriyle karşı karşıya gelir.
Çiyayê Kurmênc (Afrin) yöresinde büyük bir nüfuza sahip olan Soğukoğlu’na hem Suriye milliyetçileri hem de Kemalist Türkiye destek veriyor.
Eğer kişi başkası da olabilecekse o zaman kendi de anonimleşebilecek. Rica etsem şu felsefenin de üstüne bir çarpı atar mısınız?
Gök mavidir mesela, gencölmek iyi bir şey değildir, kimsenin toprağına el koyma, ölüye dokunma, diriyi koru…
İslâmcı eskileri efendilerinden Kürtlerle savaşmanın zafer garantili olmadığını öğrenmeliydiler. Çünkü Kürtlerin bir tarihi vardır, İslâmcıların ise saptırılmış bir öfkesi.
Yıl olmuş 2018, ama yönetici akıl aynı. Oysa 1930’larda maruz kalan Kürtler, şimdi müdahil oluyorlar. Munzur, Afrin’e akıyor.
Barış sözcüğünü kullanabilen aydınlar ve partiler hep bu maliyetten söz ettiler. Devlete bu sorunu birkaç hak kırıntısı ile çözersen daha da büyürsün dediler.
Ne adını söyledi, ne yoldaşlarının yerini. Yargılanmasına karar verildi. Bilindiği gibi sömürgeciler hukuka çok önem verirler!
Yıkılmak ve sinmek, lükstür. Şu zaferi bir görelim, ondan sonra varoluşçu da oluruz, nihilist de!
Gazete Duvar bizden. Sahip ve editörlerinin büro çalışanları ve yazarlarına çay yapıp getirdikleri bir gazete.
Sırrı Süreyya Önder, “mahallemizi eleştiriyor, koşun” diyor. Ona kalsa Güney’de Kürt sağı yenilmişti. Bense Güney’de Kürt solu yenildi diyorum.
Film siyah beyaz ama çok sarışın. Devlet zoruyla mücahit yaptığınız gençlere sunduğunuz ütopya, hatta distopya bu mu?
Güney’de iki minik Kürdistan kurma denemesi, çok daha büyük bir yıkım ve bölünmeye yol açacak bir “birakujî” girişimiydi.
Çocukluğu “kalbinde en derine” gömen bu adamlar için özgürlük, “dost olanın gülüşüdür.”
İnsanlık tarihinin en önemli icadı “mandal”dır. Bir kere şekil olarak mükemmeldir ve diğer bütün icatların aksine doğada mandalı esinleyecek herhangi bir nesne yoktur.
Bir zamanlar İzettin Doğan ve “Le Cemaat”in hizmet erlerinin temelini attıkları cami-cemevi projesinin tutmamasının nedeni, projede markete yer verilmemesidir.
Gençler delirmiş gibi. Durdurmaya çalışıyorum. Omzuma dokunan biri, “kopan ayak gördüm abi” diyor, “psikolojim çok bozuk!”
Çaylar soğuk gelsin, namlular bize dönük olsun, kimse bizi insan yerine koymasın, önemi yok. Göğsümüzde bir ayaklanma var.
Demirtaş’la kıyaslamak ayıp kaçacak ama Ahmet Davutoğlu yazsa Livaneli bu sıfatları kullanır mıydı? Efendi kafası bu.
Bu dergi, “Halkın Dostları” dergisidir. Dergi için seçilen bu “yanlış” isim, İsmet Behramoğlu tarihinin özeti gibidir.
Bu dergilerde yazanların çoğu büyük erkekler. Çok afili duruyorlar. Delikanlı ve kostaklar. Bir bakışta hayatın anlamını filan anlıyorlar.
Cemal, Ahmed’in şiirini anlatırken art arda gelen iki cümlede şu sözcükleri kullanır: Cesaret, yiğitlik, pınar, yer altı suyu, tipi.
Elitlerin Ankara’sına karşı köylülerin, taşralıların, yeni zalimlerin Ankara’sını kurdu. Hani eskiden Ulus’a giden köylüleri tutup Haymana yoluna atıyorlardı ya, işte o köylüler şimdi Ankara’nın başına geçmişti.
Ahmed daha keskin, Cemal daha korkmuş. Cemal altı yaşındayken Dersim’den sürgün edilmiş, Ahmed zemheride.
Ahmed ile Cemal, içine doğdukları dili kaybetmiş iki şairdir. Cemal ne Kirmanckî bilir, ne Kurmancî. İki kez Kürtçe öğrenmeye karar verir. İlk girişiminden bir ay sonra 12 Eylül darbesi olur, ikinci girişiminden bir ay sonra ölür!
İnsan kendi gibi birini görünce kendinin nasıl biri olduğunu fark eder. Ahmed ile Cemal’in macerası öyle bir şey.
Eskiden merkezden korkardı. Şimdi fethetti. Merkezde ezikliği nedeniyle ihtiyatlı, ama taşrada biat etmeyene karşı vahşi.
Konu, ne yaşadığımızı efendiye anlatmamız değil, efendinin bize ne yaşattığını itiraf edip ayaklarımıza kapanmasıdır.
Hayat diye bir şey var, kalanlar için devam eden bir şey. Salça yapılacak.
Teoriyi yanlış öğrenmişiz. Millî ve yerli bir burjuvazi bu: Eşraflık üstü az somon havyar.
Tavandaki kanunsuzluk tabana “kendi kanunsuzluğunu kendin yap” şeklinde yansıyor. Bir tür kendin pişir kendin ye.
Profesörlük süresi kadar doçentlik ve yardımcı doçentlik kadrosu bekleyen hocalar var.
Dünya sahnelerini dolaşır ama onu Dersim’de bir ağacın gölgesinde bulursun, Munzur gözelerinde uykuya dalmışken, Hilvan’a giden bir dolmuşta, Lice’deki asmalı bir kahvede.
Romanın Kürtleri anlatan diğer romanlardan farklı yanları da vardır. Mesela öğretmen “onların dilini öğrendim” der. Romanda bu dilden tek bir sözcük görürüz: Na (hayır).
Bundan kelli Kürdistan demek yasak olacakmış. Ama meclisimiz neyi yasakladığını biliyor mu? Kürdistan bir değil iki değil ki. Hangisi yasaklanacak?
Köprü maketine bakıyorsun. Baba, kız ve haberi yazan gazeteci; hepsi birden yalan söylüyorlar.
Haklı çıkmamıştım. Kimse haklı çıkmaz. Zulüm sonsuz değildir. Zalim bile bilir.
Xanî’nin o eli, bizi yüksek bir edebiyatın dehlizlerine çağırır. Zamanın tamamına seslenir. Bir dağa anlamış gözlerle bakar.
Haklıyız da haklı olmak neye yarar? Her şey açık işte: Her yerde insanlar, canlılar, dağlar taşlar ölüyor, öldürülüyor.
Ne olduğumuzu Cemal Süreya söylemiş zaten, biz de tekrar edelim: “Celaliyim / Celalisin / Celali!”
Siz siz olun kimseye Çomar demeyin. Çünkü o, kahraman bir isyancı aslında.
Sanmam başka bir dilde bir şair bir Halepçe şiiri yazmış olsun!
Adana’nın dip sokaklarında Arabî, Türkî, Kürdî bir koro gibi dağılıyoruz. Sakallı adamlarız, Haso en sakallımız.
Yoksullar, TOKİ'nin devlet bursuyla okumuş mühendislerinin öngöremeyecekleri şekilde dönecek ve gasp edilen hayatı yeniden kuracaklar.
CHP seçim yapmadan kendini seçilmiş sayardı, AKP ise oy kullandırıyor, ama kendisine verilmeyen oyları da kendinin sayıyor. İleri demokrasi böyle bir şey.
Her zaman haklı bir ton; herkes aptal, herkes pis, bir ben güzelim.
Feslalar, Nuriler, Tahalar, Zehralar, Medetler, Viyanlar arasında. Yazılsa ancak böyle yazılabilirdi. Böyle yazılmış.
Dünyaya diyecek bir sözü var Şaban Altay’ın. Dünya onun gibi zarif, gururlu, mütevazı insanların hatırına dönüyordu sonuçta.
Gündüzler kuzey dağlarından, geceler hemen ötedeki devasa çöllerden belirdi. Dönüş vakti geldi çattı.
Göç yolu üzerindeki pek çok yerde bakiyelerle karşılaşma, aşiretlerin tamamının Horasan’a ulaşamadığını ya da ulaşanlardan bir bölümünün döndüğünü gösteriyor.
Şîrvan’a dönerken, geç bir gece, bir dünyanın ıssız bir göğü altında beni buraya kadar getiren edebiyatın nasıl güçlü bir şey olduğunu düşünüyordum. Köklerini bulmuş bir ağaç gibi mutluydum.
Oradan Horasan’a bir kapı açılacağı aklıma bile gelmemişti. Gelmeliydi aslında, çünkü benim hayatım hep böyle!
Birakujî ne midir? Birakujî, hiçbir Kürdün duymaya tahammülü olmayan bir sözcüktür. Bütün Kürtlerin bir olup beraber işledikleri bir cinayettir.
Bunlar bir şey saklıyorlar. Ortalık kendini kurtarmak için başkasını harcayan ibişlerle dolu.
Kendini kalantor idarecilerin katıldığı her toplantıda Adnan Oktar’ın kediciği gibi hissedersin!
Kurd Gelîler, Moğol tehdidi altında iken Herat, Gor ve Kandahar şehirleri ile İndus taşrasını ele geçirmeyi başarırlar.
Horasan Kürtleriyle akraba oldukları belirtilen Giller, Kuzey Afganistan’da yaşamışlardır.
Libidolarını iktidarla besleyen “devletin yetimi” kalemlerin şiirsiz mevzuat diliyle değil, kalanların imrenen, gidenlerin özleyen diliyle anlatayım size.
Ne yaparsak yapalım, efendinin o pek kıymetli sevgisi ve şefkati lirizm içinden gelmeyecek.
Yalnız öyle günler ki bu günler, alçaklar fazlasıyla gururlu ve alıngan. Erdemden imal edilmiş gibi en ufak eleştiriye bile tahammül edemiyorlar.
İnsanın, insanlığın bittiğini gördüm. Olmayan sen, tanık ol buna! Havada yüzen sözcükler bu yüzden anlamsız.
Bin dokuz yüz doksan altının on altı Aralık günü, avcumda olmayan ellerinin soğuyan iziyle bindiğim Yüzüncüyıl dolmuşu Balgat’ın içinden geçerken “uğultu”lu bir şiiri düşünmeye başladım.