Bir çiftlik işçisinin oğlu olan Joseph Arch, 10 Kasım 1826'da Barford, Warwickshire'da doğdu. Üç yıl okula gittikten sonra Joseph, dokuz yaşında yerel bir çiftlikte kuş avcısı olarak çalışmaya başladı. Sonraki birkaç yıl içinde hedging, hendek açma ve biçme becerilerini geliştirdi.
3 Şubat 1847'de Arch, bir marangozun kızı olan Mary Anne Mills ile evlendi. Bir yıl sonra Arch, İlkel Metodist bir vaiz oldu. Vaazlarının birçoğunda tarım işçilerinin mali sorunlarını ele aldı. Bir radikal olarak ün kazandı ve 1872'de bir çiftlik işçileri sendikası kurmak için yardımını arayan bir grup adam ona yaklaştı. Arch isteklerini kabul etti ve sonraki birkaç ay içinde üyeler hızla arttı. 29 Mayıs 1872'de Ulusal Tarım İşçileri Sendikası kuruldu ve Joseph Arch tam zamanlı Başkan olarak seçildi. İki yıl içinde sendikanın 86.000'den fazla üyesi vardı, yani Britanya'daki çiftlik iş gücünün onda birinden fazlası.
Kanada hükümeti, 1873'te Joseph Arch'ı ülkenin İngiliz göçüne uygunluğunu incelediği ülkesini ziyaret etmeye davet etti. Arch gördüklerinden etkilendi ve sonraki birkaç yıl boyunca sendika 40.000'den fazla tarım işçisinin ve ailelerinin Kanada ve Avustralya'ya göç etmesine yardımcı oldu.
Arch, üyelerinin ücretlerini ve koşullarını iyileştirmeye çalışmanın yanı sıra, franchise'ın uzatılması için de kampanya yürüttü. Liberal Hükümetin lideri William Gladstone, bu taleplere sempati duydu ve bu, 1884 Parlamento Reform Yasası'nın kabul edilmesiyle sonuçlandı.
1885 Genel Seçimlerinde Joseph Arch, Liberal Parti Kuzey-Batı Norfolk Milletvekili seçildi. Arch, Avam Kamarası üyesi olan ilk tarım işçisi. 1893 yılında Arch Yaşlı Yoksullar Kraliyet Komisyonu üyesi olarak atandı.
Joseph Arch, 1900 Genel Seçimlerinden önce Parlamento'dan emekli oldu. 26 Mart 1922'de ölümüne kadar yaşadığı Barford'a emekli oldu.
Bir başka kalıcı hatıra, bu tarım işçilerinin yorulmak bilmeyen endüstrisi ile ilgilidir. Erkeklerin ve kadınların hiç daha çok çalıştıklarından şüpheliyim ve gerekli ve onurlu çalışmanın hiç bu kadar yetersiz ödüllendirildiğine inanmıyorum. Halk evine belki de haftalık ve yarı utangaç bir ziyaretten ya da yerel şapellerden birinde ara sıra bir sosyal etkinlikten başka bir eğlenceleri yoktu.
Tarım işçisinin bugünkü konumu, elli yıl önceki duruma göre bir gelişme ise, bu, Joseph Arch'ın başlattığı örgütlenmeden dolayı hiç de az değildir. Çiftlik işçisi bugün İngiliz vatandaşlığının tüm haklarından yararlanmaktadır; ülkesinin yerel veya ulusal yönetiminde yer alabilir; o, örgütlü olduğu sürece işçi hareketinin bir parçasıdır; sosyal statüsü yükseltildi; kazalar için tazminat alma hakkına sahiptir; yaşlılık aylığının teselli edici güvencesine sahiptir; Karısı ve çocukları için olmasa da, barınma ve temizlik, tıbbi tedavi ve hastalık parasında biraz iyileşme görüyor.
Yusuf Hikayesi
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Yusuf Hikayesi, (18 Eylül 1779 doğumlu, Marblehead, Mass., ABD - 10 Eylül 1845, Cambridge, Mass.), Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi'nin ortak yargıcı (1811-45), Başyargıç John Marshall'a katıldı. Amerikan milliyetçiliğinin gelişimine hukuki destek vermek. Aynı zamanda Harvard'da (1829-45) hukuk öğretirken, bazıları uluslararası etkiye sahip olan dokuz hukuk şerhinden oluşan anıtsal bir dizide ayrıntılandırdığı dersler verdi.
Harvard'dan mezun olduktan sonra, Story, Salem, Mass'ta (1801–11) avukatlık yaptı, Jeffersonian Cumhuriyetçi Parti'de (daha sonra Demokrat olarak adlandırıldı) öne çıktı, eyalet yasama meclisine seçildi (1805), bir dönemin bir bölümünde görev yaptı. ABD Temsilciler Meclisi (1808-09), Massachusetts Temsilciler Meclisi'ne (1810) döndü ve konuşmacısı seçildi (1811).
Kasım 1811'de Başkan James Madison, Story'yi sadece 32 yaşında ve adli tecrübesi olmayan Yüksek Mahkeme'ye atadı. Başkan, Story'nin Jefferson'un başkanlığı sırasında yürürlüğe giren dış ticaret ambargosunun başarısızlığına katkıda bulunduğuna inanan Jefferson'un muhalefetine rağmen bunu yaptı. Madison, Story'nin Baş Yargıç Marshall'ın Federalist Parti milliyetçiliğine karşı çıkacağını düşünse de, yeni yargıç kısa süre sonra Marshall'a Anayasa'yı federal gücün genişletilmesi lehine geniş bir şekilde yorumlamada katıldı. Mahkemeye verdiği görüş Martin v. avcının kiracısı (1816), federal Anayasa, tüzük ve anlaşmalarla ilgili tüm hukuk davalarında Yüksek Mahkemenin en yüksek eyalet mahkemeleri üzerinde temyiz yetkisini kurdu. Bu karar, Yüksek Mahkeme tarihçisi Charles Warren tarafından “Federal yargı gücünün tüm kemerinin kilit taşı” olarak adlandırıldı.
Marshall'ın ölümünden (6 Temmuz 1835) Roger Brooke Taney'nin halefi olarak onaylanmasına kadar (16 Mart 1836), Story mahkemeye başkanlık etti. İçinde prigg v. Pensilvanya, 16 Peters 539 (1842), Köleliğe karşı çıkan Story, kaçan kölelerin geri alınmasıyla ilgili eyalet yasalarını yürürlükten kaldırmak için 1793 federal Kaçak Köle Yasasını onayladı. İçinde Süratli v. Agresif, 16 Peters 1 (1842, 1938'i geçersiz kıldı), aslında, taraflar farklı devletlerin vatandaşları olduğunda yargı yetkisini alan federal mahkemelerin mahkemelerinin kararlarını takip etmesi gerekmediğini kabul ederek ticari davalar için bir “federal ortak hukuk” yarattı. eylem nedeninin ortaya çıktığı durum.
1829'da Story, hukuk yazarı Nathan Dane tarafından Harvard Hukuk Okulu'nda kendisi için özel olarak kurulan ilk Danimarkalı hukuk profesörlüğünü kabul etti. Story'nin yorumlarının yayınlanması için ödenen bağış: kefalet (1832), Anayasa üzerine, 3 cilt (1833), Kanunlar Çatışması (1834), özkaynak Hukuku, 2 cilt (1836), Özkaynak Dilekçeleri (1838), Ajans (1839), ortaklık (1841), Senet (1843) ve Senetler (1845). Eşitlik üzerine yaptığı çalışmalar onu, New York Şansölyesi James Kent ile birlikte Amerika Birleşik Devletleri'nde eşitlik hukukunun kurucusu yaptı. Çatışmalarla ilgili yorumlar, Latin Amerika uluslarının sayısız tüzük ve anlaşmasını etkiledi. Alexis de Tocqueville, büyük ölçüde Story'nin anayasal yorumlarından yararlandı.
Duvarcılık Tarihi
1400'den önce bilinen hiçbir Masonik belge yoktur. En eski kayıtlar, Eski Ahit zamanlarında ortaya çıkan Masonluk hikayesini anlatır. Mason localarının ayakta kalan en eski tutanakları yaklaşık 1600 yılına kadar uzanıyor ve örgütün öncelikle taş işçiliği ticaretini düzenlemekle ilgilendiğini gösteriyor. Daha sonraki dakikalar, locaların yavaş yavaş taş ustası olmayan adamlar tarafından ele geçirildiğini gösteriyor. Bu üyeler, örgütü bir ticaret loncasından bir kardeşliğe dönüştürdü.
Masonlar, eski atalarının taş işçiliğini nasıl öğrendiklerini, bunu Süleyman'ın tapınağını inşa etmek için nasıl kullandıklarını, tapınak alanını nasıl koruduklarını ve zanaatları hakkında yakından korunan bir sır olarak bildiklerini anlattılar. 3 Joseph Smith'in zamanında, Masonluğun erken Avrupa tarihi ile kurucu mitleri ve gelenekleri arasındaki sınırlar çoktan bulanıklaşmıştı. Masonluk ritüelleri, erken modern Avrupa'da ortaya çıkmış gibi görünüyor. 4 Bu törenlerin özellikleri, eski ve modern birçok kültürdeki dini törenlere benzerlik gösterir. 5
Masonluğun popülaritesi Amerika Birleşik Devletleri'nde 1790 ve 1826 arasında zirveye ulaştı. Tanınmış Amerikalı kurucular George Washington ve Benjamin Franklin Masonlardı ve Andrew Jackson ve Henry Clay gibi tanınmış politikacılar daha sonra kardeşliğe katıldı. 6 Yine de, Joseph Smith'in zamanındaki bazı Amerikalılar, Masonluğun gizli ve ayrıcalıklı doğasıyla ilgileniyorlardı. 7 Bu “anti-Masonlar” dernekler kurdular, gazeteler yayınladılar ve bir süreliğine ulusal bir siyasi parti olarak örgütlendiler. 8 Bu harekete rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'nde Masonlar gibi gizli topluluklar gelişti ve çoğu büyük toplulukta Mason locaları kuruldu. 9
Horus'un Sol Gözü: Jah-Bul-On ve 'Kutsal' Kraliyet Kemeri [Enoch'un] Derecesi
Bazı Mormonlar, tapınaklarının Bağış töreninin doğrudan Masonluktaki okültik ayinlerden kopyalandığının farkında değiller. Mormon tapınak töreninin Hıristiyanlıkla hiçbir bağlantısı yoktur. 15 Mart 1842'de Joe Smith, Girilen Çırak Mason oldu ve ertesi gün Usta Mason oldu. Dereceler arasındaki olağan otuz günlük bekleme süresi, Illinois Locası'nın Büyük Ustası Abraham Jonas tarafından kaldırıldı. Joe Smith, History of the Church (Cilt 4, s. 551) adlı kitabında bir Mason olduğunu itiraf etti.
Masonluğun her şeyi gören gözü, Utah'daki Salt Lake City Tapınağı'nda göze çarpan bir özelliktir.
15 Mart 1842 tarihli yazısı, "Akşam Nauvoo Lodge'da Hür Masonlukta birinci dereceyi aldım, genel iş ofisimde toplandım" (History of the Church cilt 4, s. 551).
Hemen ertesi gün bir Usta Mason olduğunu kaydetti, "Mason Locası'ndaydım ve yüce dereceye yükseldim" (Ibid., s. 552).
Mormon Tarih Derneği başkanı olan Dr. Reed Durham şunları kaydetti:
"Joseph Smith tarafından Mormon Masonlara tanıtılan ve Bağış olarak bilinen Mormon töreninin, Masonluktan hemen ilham aldığına dair hiçbir şüphem yok. Nauvoo Tapınağı mimarisinin kısmen, en azından, Masonik etkilenmiş. Gerçekten de, Mason sembollerini ve motiflerini kullanmak için kasıtlı bir girişim olduğu görülüyor. . . . " (Mormon Miscellaneous, yayın. David C. Martin, Ekim, 1975, s. 11-16). İşte Dr. Reed Durham'ın konuşmasının geri kalanı.
Usta Mason olduktan iki aydan kısa bir süre sonra, Joe Smith Bağış törenini tanıttı. Bağış töreni için Joe Smith, William Morgan'ın Masonluk Açık (1827) adlı kitabından Mason ayinlerini kopyaladı. Nauvoo törenini Morgan'ın kitabındaki Masonik ayinle karşılaştırdığımızda, Mormon ayini üzerindeki Masonik etki kolayca görülür. İki ayin, yer yer özdeş olma noktasında birbirine benzemektedir. Morgan'ın hesabı, yerel York Rite'ın "Zanaat" derecelerinin bir açıklamasıydı.
Masonik ve Mormon ayinleri arasındaki benzerlikler kolayca görülebilir. Harun Rahipliğinin İlk Simgesini ifşa etmenin cezası, Smith, Masonluğun birinci derecesini (Girilmiş Çırak) ifşa etme cezasından kopyalandı. Smith'in Bağış töreni için Mason ayinlerini kopyalamasından utanan ve utanan Mormon yetkililer, 1990'da Beş Kardeşlik Puanını ve Bağıştan Cezaları kaldırdılar.
Moroni bir iblis, melek değil
Mason etkisi, Mormon tapınak mimarisi boyuncadır. Salt Lake City Tapınağı'nda, doğu merkez kulesinin bir penceresinin üzerinde Her Şeyi Gören Göz bulunur. Her Şeyi Gören Göz, Horus'un sol gözünden, "ay" veya "ses" gözünden alınır. Horus, Osiris ve İsis'in oğlu, iğrenç bir pagan tanrısıdır. Masonluğun ve Mormonizmin köklerinde çok sayıda pagan Mısır mitolojisi vardır.
Her şeyi gören gözün yanı sıra Salt Lake City tapınağının mimarisinin bir parçası olarak Ursa Major, buluttaşları, yıldıztaşları, güneştaşları, aytaşları, topraktaşları, Satürntaşları ve iblis Moroni de vardır. Salt Lake City tapınağındaki kenetlenmiş eller de Mason sembolizminden türetilmiştir. Mormon arı kovanı, Masonik bir endüstri ve erdem amblemidir. 1854 mimarının güney cephesinin çizimi, tapınağın merkez gövdesinin ana payandalarındaki her bir güneştaşı üzerinde Satürntaşlarına sahiptir. 1870'de Brigham Young, Satürntaşlarını tapınağın altı kulesinden beşinin üzerinde daha belirsiz bir desene taşıdı. Altıncı ve en üst sırada yer alan iblis Moroni'dir.
Moroni'nin yanında, Satürntaşları binadaki en yüksek yere sahiptir. Pagan Roma tanrısı Satürn, Satürntaşı'nın kaynağıdır. Mormon sembolizminde, hazineyi korumak için bir büyü olarak öldürülen bir İspanyol'un kan fışkırtan hayaleti Moroni, tapınaktaki en yüksek konumu işgal eder. Bir sonraki en yüksek pozisyon, pagan tanrısı Satürn'ün bir sembolü tarafından işgal edilir.
Masonlukta yedinci derecede, "Kutsal Kraliyet Kemerinin Yüce Düzeni"nde, inisiye "Tanrı'nın" gizli adını öğrenir: Jahbulon. Jahbulon adı, Jah-Bul-On'dan bileşik bir isimdir. Yehova (Jah) ile iki pagan tanrısı, pagan Kenan tanrısı Baal (Bul) ve Mısır tanrısı Osiris (On) ile birleşir. Mason otoriteleri Henry Wilson Coil ve Malcom C. Duncan'a göre "Jah", Yehova'yı ifade eder. "Bul", Asur veya Kenan tanrısı Baal'a atıfta bulunur ve "On", Mısır tanrısı Osiris'e atıfta bulunur (Henry Wilson Coil, Coil's Masonic Encyclopedia, New York, Macoy Publishing and Masonic Supply, 1961, s. 516-517 Malcom C. Duncan, Masonic Ritual and Monitor, New York, David Mckay Co., nd., s. 226 Dr. Ron Carlson, Fast Facts on False Teachings, Eugene, Oregon, Harvest House, 1994, s. 86).
Bu, Joe Smith'in LDS "kilisesinin" köklerinde şeytani olduğuna dair güçlü bir kanıttır. İncil'de Tanrı, adının pagan tanrılarla karıştırılmasına izin vermez. Baal ve Mısır tanrılarının tümü, Tanrı'nın gözünde tamamen iğrençtir. Allah çok kıskanç bir Allah'tır ve O'nun başkasına tapanlar için çetin sonuçları vardır. Mukaddes Kitabın çoğu, Baal veya diğer putperest tanrılarla kandıran İbranilere çekicin sertçe inmesiyle ilgilidir.
Joseph Smith, Masonik Tehlike İşareti vererek öldü
William Morgan, Masonluğu teşhir eden kitabında, Masonların "sıkıntı durumunda" diğer Masonların yardımına nasıl işaret ettiğini açıklamıştır: "İşaret, iki eli ve kolları dirseklere dik, başın her iki yanına birer tane kaldırarak verilir, dirsekler bir kare oluşturur. Sıkıntı durumunda bu işarete eşlik eden sözler, 'Ya Rab, Tanrım! Dul kadının oğluna yardım yok mu?'" (Morgan, s. 76).
Mountain Meadows Katliamı'ndaki rolü nedeniyle idam edilen Mormon piskopos John D. Lee, Smith'in ölmeden önce Masonik tehlike işareti vermesi hakkında şunları yazdı: "Joseph kapıdan çıktı, pencereden fırladı ve 'Aman Tanrım, benim Tanrım, dul kadının oğluna yardım yok mu!" (John D. Lee'nin İtirafları, 1880 baskısı, s. 153)
Joe Smith'in ölümünden bir aydan kısa bir süre sonra, Mormon dergisi Times and Seasons, Smith'in son sözleri olarak Masonik tehlike işareti vermesine atıfta bulundu: "... Vahşiler ya da Paganlar... İkisi de itibarlı Masonlardı... Yusuf'un son haykırışı 'Ya Rab Tanrım!' oldu. (Times and Seasons, Cilt 5, s. 585).
LDS "havarisi" Heber C. Kimball ayrıca Joe Smith'in ölmeden hemen önce Masonik tehlike işareti verdiğini kabul etti, "Ölümcül pencereden atlayan Joseph, Masonik Tehlike İşareti verdi." (Orson F. Whitney, Life of Heber C. Kimball an Apostle, the Father and Found of the British Mission, Salt Lake City: The Kimball Family, 1888, s. 26).
Joe Smith, Kurtuluş umutlarını, kurtaramayacak olan sahte bir umuda bağlamıştı. Smith'in dinini takip edenler de aynı şekilde Smith'in cehennemdeki kaderini paylaşacaklar.
Radikal Nesneler: Joseph Arch'ın Ellerinin Dökümü
Nesne numarası, 75/16/1-2, İngiliz Kırsal Yaşam Müzesi (MERL), Okuma
http://www.reading.ac.uk/adlib/dispatcher.aspx?action=detail&database=ChoiceCollect&priref=5865
Bunlar Joseph Arch'ın (1826-1919) ellerinin alçı kalıplarıdır. Joseph Arch, Warwickshire, Barford'da çitçi ve hendek olarak çalıştı ve 1872'de Ulusal Tarım İşçileri Sendikası'nı (NALU) kurmaya devam etti. O zamanlar tarım işçilerini temsil eden başka bölgesel sendikalar da vardı, ancak NALU en büyüğüydü ve zamanında 1874'te zirve, üyelik 86.214'te gerçekleşti.
İngiliz Kırsal Yaşam Müzesi (MERL) arşivinin Arch (bazı kişisel günlükler ve defterler) ve NALU (toplama kutuları) ile ilgili başka varlıkları olmasına rağmen, şu ana kadar oyuncularla ilgili herhangi bir şey bulamadılar. onların üretimi. Kaydedilen tek şey, Ulusal Tarım ve Müttefik İşçiler Sendikası (NUAAW), Headland House'dan sürekli kredi aldıkları ve kalıpların on dokuzuncu yüzyılın son çeyreğinde üretildiği. MERL'deki katılım dosyasındaki tek ek bilgi boyutlarıdır: uzunlukları 18 cm, genişlikleri (boğumları boyunca) 12 cm'dir.
Oyuncuların nasıl ve neden yapıldığı hakkında kimsenin bir bilgisi yok gibi görünüyor. Arch'ın yaşadığı dönemde yapılmışlardır ve belki de bir heykel ya da heykele hazırlık için yapılmışlardır, ancak durum buysa, başka hiçbir unsur hayatta kalmaz ve nihai ürün de kalmaz. Manüfaktür dönemi için doğru görünen gelecek kuşaklar için onu temsil etmek üzere yapılmışlarsa, ne onun mesleğinin araçlarını ellerinde bulundurmaları ne de bir konuşma gibi bir siyasi performans anını temsil ediyormuş gibi görünmeleri tuhaftır.
Arch, siyasi kariyerine tarım işçilerinin oy hakkı olmadığı bir dönemde radikal olarak başladı. Franchise reformlarının ardından, Arch sonunda Parlamentoya giren ilk emekçi adam oldu. İlk olarak 1885'te Kuzey-Batı Norfolk'un Liberal adayı olarak Parlamento'ya seçildi, Haziran 1886'da Gladstone'un yenilgisiyle koltuğunu kaybetti, daha sonra 1892'den 1900'de emekli olana kadar Kuzey-Batı Norfolk'ta Liberal Milletvekili olarak görev yaptı.
Arch'ın otobiyografisinde anlattığı hikayesinin kendi versiyonu Ploughtail'den Meclis'e (1898) - Warwick Kontesi tarafından düzenlendi - biraz abartılı. Ve kariyerinin sonunda, başlangıçta temsil etmeye çalıştığı kişilerle temasını kaybetmişti. Ancak, diğer tarım işçileriyle ve onlar adına konuşan bir tarım işçisi olarak sendikacılıktaki rolü yine de önemlidir. Parlamentoya seçilen ilk işçi olarak değerini veya tarım sendikacılığı için önemini hatırlatmak için eller yapıldıysa, öyle olsun. Arch kesinlikle kendini büyütmeye eğilimliydi ve kariyerinin sonunda tarım işçilerinin çıkarlarından kopmuştu, ama aynı zamanda çok, çok uzun bir yol kat etmişti. Gösterişli olma eğilimine rağmen, başarıları göz ardı edilmemelidir.
Ancak alçı kalıplarla ilgili belki de en çarpıcı olan şey, bir tarım işçisinin ellerinin nasıl olması gerektiğine dair beklentilerimize uymamasıdır. Her nasılsa, bir işçinin ellerinin ağır, nasırlı ve hava koşullarına dayanıklı olmasını beklerdik, ancak bunlar oldukça küçük, neredeyse hassas görünüyor. Bunun nedeni, yapıldıkları sırada Arch'ın zaten bir işçi olarak değil, emekçilerin temsilcisi olarak çalışıyor olması olabilir. Özellikle işçi sınıfından erkekler de onun zamanında bizimkinden daha küçüktü. Alçının kendisi, pürüzleri düzelten ve öznesini gerçek değil de heykel gibi gösteren bir malzemedir. Ancak, Arch'ın ellerinin, kahramanca rustik gücün basmakalıp örnekleri değil, gerçek bir emekçi adamın ellerinin tipik bir örneği olması da oldukça muhtemeldir. Nesneleri benim için daha çarpıcı kılan da bu. Radikal bir adamın gelip geçici varlığını kaydetmekle kalmazlar, aynı zamanda başka seçeneğin olmadığı, işin zor, fiziksel emek olduğu bir zamanda işçi olarak çalışmanın nasıl bir şey olduğunu düşündürürler. kapasite.
Karen Sayer, Leeds Trinity Üniversitesi'nde Sosyal ve Kültürel Tarih Profesörüdür
İngiliz Kırsal Yaşam Müzesi'nin (MERL) Belirlenmiş koleksiyonları web sitelerinde incelenebilir.
Joseph Arch - Tarih
Kayıt isteyen bir soybilimci iseniz, daha fazla bilgi için buraya tıklayın.
FORMLAR VE POLİTİKALAR
Başpiskopos cemaatleri, tüm vaftiz, onay ve evlilik kutlamalarını kutsal kayıtlarına kaydeder. İlk komünyon ve cenaze törenleri de bazen mevcuttur. Arşivler sadece kapalı mahallelerin kutsal kayıtlarını tutar, açık mahalleler kendi kayıtlarını tutar. Kutsal sertifikaların mevcudiyeti, kutsal törendeki katılımcı ile sınırlıdır ve yalnızca katılımcı kendi kaydını talep edebilir. Kutsal kayıtlardan gelen tüm sertifika veya bilgi taleplerine (örn. evlilik tarihi, onay tarihi, sponsorun adı) aşağıdaki talep formu ve 10$ işlem ücreti eşlik etmelidir. Soy bilgisi veya sertifika ücreti 20 ABD dolarıdır. Çifte vatandaşlık için resmi soyağacı sertifikalarının ücreti 50 $'dır ve uygun belgelerle birlikte verilmelidir. Daha fazla ayrıntı için şecere politikasına bakın.
Kutsal İstek (PDF)
Forma Para Libertar Arşivleri Sacramentales (PDF)
Yaklaşık 400 kapalı Katolik okulunun kayıtları Arşivlerde bulunmaktadır. Gramer okulu kayıtları; notları, yoklama kağıtlarını, test puanlarını ve sağlık kayıtlarını içerebilir. Lise kayıtları genellikle transkriptlerle sınırlıdır. Yalnızca öğrenci, not dökümünün veya öğrenci dosyasının bir kopyasını isteyebilir. Açık başpiskoposluk okulları kendi öğrenci kayıtlarını tutar. Resmi bir transkript veya eğitim/mezuniyet doğrulama mektubu ücreti 10 ABD dolarıdır. Soy bilgisi veya dizin bilgisi (öğrencinin adresini, telefon numarasını, katılım tarihlerini ve cemaati içerebilir) ücreti 20 $ 'dır.
Chicago bir zamanlar birkaç yetimhaneye ve sorunlu gençler için evlere ev sahipliği yapıyordu. Arşivler ve Kayıtlar Merkezi, Angel Guardian Yetimhanesi, St. Hedwig ve St. Joseph Home for the Friendless/St. Joseph Carondelet'in yanı sıra St. Mary ve St. Joseph Yetimhaneleri, St. Mary's Eğitim Okulu ve Good Shepherd Evi'ne giriş kayıtları. İstemci dosyaları kutsal sertifikaları, dereceleri, sağlık kayıtlarını ve ziyaretçi bilgilerini içerebilir. Bir kişi sadece kendi yetimhane dosyasını talep edebilir ve ilk araştırma ücreti 10$'dır. Ek fotokopi ücretleri oluşabilir. Soy bilgisi ücreti 20 $'dır ve giriş ve çıkış bilgilerini, katılım tarihlerini, cemaati ve adresi içerebilir. Soyağacı amacıyla hiçbir orijinal kayıt yayınlanmaz. Daha fazla ayrıntı için şecere politikasına bakın.
Dosyalarda, Chicago Başpiskoposluğundaki Rahipler Tarafından Cinsel İstismarın Tarihi
CHICAGO — Rahip William J. Cloutier adındaki rahip, yazlık evinde bir çocuğa tecavüz etmek, 13 yaşındaki çocuk çığlık atmaya başladığında kapıyı kilitlemek ve söylerse onu öldürmekle tehdit ederken tabancasını savurmakla suçlandı. kimse. Bir diğeri, Rahip Robert C. Becker, erkekleri, yanlarında uyuduğu ve taciz ettiği bir karavana götürürdü. Ve Rahip Joseph R. Bennett, bir kıza, ökaristik ekmek koymak için kullanılan bir tabak olan paten sapıyla tecavüz etmekle suçlandı.
Şikago Başpiskoposluğunun personel dosyalarından toplanan binlerce belge, rahipler tarafından korkunç bir taciz tarihini açığa çıkararak ve ülkenin en büyük üçüncü başpiskoposluğundaki piskoposların yanıtlarını durdurarak Salı günü halka açıklandı. Her durumda, rahipler nihayetinde öldü veya bakanlıktan atıldı ve çoğu durumda, iddialar hiçbir zaman bir ceza mahkemesinde kanıtlanamadı. Ancak belgeler, kilise yetkililerinin zaman zaman tacizle suçlanan rahiplere karşı oldukça istekli olduklarını gösteriyor.
1997'de dikkate değer bir örnekte, Wisconsin Valisi Tommy Thompson, tacizci bir rahibin annesinin cesedinin, rahip Rev. Norbert J. Maday'ın hapsedildiği hapishaneye getirilmesine izin vermeye ikna edildi, böylece saygılarını sunabilirdi. . Chicago Roma Katolik başpiskoposu Kardinal Francis E. George, bir teşekkür notunda konaklamayı “olağanüstü bir hayır işi” olarak nitelendirdi.
Kardinal George'un selefi Kardinal Joseph L. Bernardin, aynı rahibi görevden almamayı seçti ve hapishanede ona "şu anda bakanlıktan mahrum kalmanız ve hapsedilmeniz nedeniyle yeterince acı çektiniz" diyen bir mektup yazdı.
Salı günü, belgelerin çevrimiçi olarak yayınlanmasından kısa bir süre sonra, Chicago Başpiskoposluğu web sitesinde rahiplerin tacizinden dolayı tekrar özür dileyen bir bildiri yayınladı ve “Başpiskoposluk, liderlerinin onlarca yıl önce bazı kararlar aldıklarını ve şimdi haklı gösterilmesi zor olan bazı kararlar aldıklarını kabul ediyor” dedi.
Açıklamada, "Bu belgelerde yer alan bilgilerin üzücü olduğunun farkındayız" denildi. “Okumak acı verici. Bildiğimiz veya olmak istediğimiz Kilise değil.”
Birkaç saat sonra, taciz mağdurları ve avukatları, şehir merkezindeki bir otelin 23. katındaki balo salonunda toplandılar, afişlerin ve küçükleri taciz etmekle suçlanan rahiplerin fotoğraflarını gösteren bir video ekranının önünde sıraya girdiler. Bir kürsünün yanında, dosyaların kopyalarıyla dolu üç karton kutu duruyordu.
resim
Ülke çapında din adamlarının sayısız cinsel istismar kurbanını temsil eden bir avukat olan Jeff Anderson, belgelerin "başpiskoposluğun üst düzey yetkilileri tarafından sistematik, devam eden, on yıllarca süren, sürekli bilinçli seçimler kalıbını" tasvir ettiğini söyledi ve kilise yetkililerinin tacizcileri bakanlıktan çıkarmadıkları zaman tacize suç ortaklığı yaptılar.
“Önceliklerin suçluların korunması ve başpiskoposluğun itibarı olduğu gösterildi” dedi. Daha sonra yanındaki kurbanlara dönerek, “Bu çocuklar onlar için din adamları kadar önemli değildi” dedi.
Belgelerde açıklanan suistimallerin çoğunun yıllar önce gerçekleştiği iddia edildi, suçlanan rahiplerin yaklaşık yarısı öldü ve kurbanların çoğuna zaten başpiskoposluktan mali ödemeler yapıldı. Belgelerden bazıları daha önce çevrimiçi olarak mevcuttu ve cezai kovuşturmalar ve hukuk davaları sonucunda yerel haberlerde dikkat çekti.
Ancak kurbanlar, kapsamlı belge setinin, rahiplerin küçükleri taciz ettiği suçlamalarını öğrendiklerinde kilise yetkililerinin ne yapıp ne yapmadıklarını kronolojik olarak anlatan önemli bir hesaplaşma biçimi sağlayacağını savunarak, dosyaların kamuoyuna açıklanması için baskı yaptılar.
700.000 dolar kazanan 47 yaşındaki Angel Santiago, "Bazılarımız için cevaplar olacak, bazılarımız için huzur olacak, bazılarımız için bilmek istiyor, ama hepimiz için bu bir başlangıç" dedi. 1980'lerin başında Rev. Joseph L. Fitzharris'i kendisini taciz etmekle suçladıktan sonra 2011'de başpiskoposluktan anlaşmaya varmıştı. "Omuzlarımdan biraz daha yük kalktı," dedi, "ama yine de bir kısmını taşıyorum."
Birden fazla çocuğu taciz ettiğini kabul eden Peder Fitzharris, 2009 yılında görevden alındı. Silahla tehditleri araştırılan ancak yerel polis tarafından 1979'da kovuşturulmayan Peder Cloutier, daha fazla taciz suçlamasıyla karşı karşıya kaldı, 1993'te rahiplikten istifa etti ve 1986'da Kardinal Bernardin'e “size ve başpiskoposluğa ihanet ettiğim için ne kadar utanç verici hissettiğimi” anlatan bir mektup yazan Peder Becker 1989'da öldü. Kendisine yöneltilen suçlamaların çoğunu reddeden Peder Bennett 2012 yılında rahiplikten istifa etti.
Suçlanan rahiplerin personel dosyaları, daha önce Boston ve Los Angeles dahil olmak üzere diğer Amerikan piskoposluklarında, genellikle bir dava sonucunda kamuoyuna açıklanmıştı. Belgelerin çoğu çevrimiçi bir arşiv olan BishopAccountability.org'da yayınlandı.
Şikago Başpiskoposluğu, rahiplere yönelik taciz iddialarını çözmek için yaklaşık 100 milyon dolar ödedi. Başpiskoposluk ayrıca web sitesinde, kilisenin güvenilir bir şekilde reşit olmayanları taciz etmekle suçlandığını söylediği 65 rahipten oluşan bir liste yayınladı - Salı günü yayınlanan belgeler, dosyaları kurbanların avukatlarıyla müzakerelere tabi tutulan 30 rahiple ilgili.
Sanık rahiplerin avukatı Joseph V. Roddy, belgelerin suçlamalarının dikkatle okunması gerektiğini çünkü "bazıları ceza mahkemesinde test edildi, ancak davaların büyük çoğunluğunda bunlar sadece iddialar" dedi.
Başpiskopos bir avukat geçen hafta gazetecilere verdiği demeçte, ilgili dosyalardaki iddiaların yüzde 95'inin 1988'den önce gerçekleştiğini ve 1996'dan sonra hiçbirinin 30 suçlanan rahipten 14'ünün öldüğünü ve hiçbirinin hâlâ bakanlıkta görev yapmadığını söyledi. 1997'den beri Chicago başpiskoposu olan Kardinal George, rahiplerin çoğuyla hiç tanışmadığını söyledi.
Chicago dosyalarının yayınlanması, 77 yaşındaki kanserden kurtulan ve Amerikan kilise hiyerarşisinin önde gelen entelektüellerinden biri olan Kardinal George'un Vatikan'dan emekli olmak için izin beklediği sırada geldi. Papa Francis'in Chicago'nun yeni bir başpiskoposu seçimi, muhtemelen papanın büyük bir Amerikan görüşüne liderlik etmek için ilk randevusu olacağı için yakından izlenecek.
Belgelerde anlatılan taciz Kardinal George başpiskopos olmadan önce gerçekleşmiş olsa da, kurbanların çoğu onun gelişinden sonra ortaya çıktılar, bazı dosyalar Kardinal George'un cevabının sorgulandığı davalarla ilgiliydi. kardinal kısa bir süre gecikti ve kardinalin hapis cezasını düşürmeye çalıştığı Peder Maday.
Kardinal George, 2000 yılında hapsedilen Peder Maday'a “Tutsak kalbinizin özgürleştiğini görmek, milenyum ruhunun büyük bir yerine getirilmesi olurdu” diye yazdı. Ancak kardinal daha sonra fikrini değiştirdi. 2007'de, birkaç kişi daha Peder Maday tarafından taciz edildiğini söylemek için öne çıktıktan sonra, kardinal bir şartlı tahliye komisyonuna rahibi görevden almaya çalıştığını söyleyerek yazdı.
Belgeler ayrıca, Amerikan Katolik tarihinde oldukça saygın bir şahsiyet olan ve din adamlarının cinsel istismarına karşı güçlü bir şekilde hareket eden ilk önde gelen kilise figürlerinden biri olan Kardinal Bernardin'in tacizcileri ele alış biçimine de yeni bir ışık tuttu ve gelecekteki suçlamaları araştırmak üzere 1992'de bir kurul atadı. Kardinal Bernardin ara sıra tacizci rahiplere ikinci bir şans verirdi - örneğin, Peder Fitzharris'e yeni bir kilise görevi vermesine izin verdi, rahip cinsel olarak suçlandıktan sonra lise çağındaki erkeklerle denetimsiz temasa izin verilmemesi gerektiğini belirtti. 15 yaşındaki çocuğa taciz.
Joseph Arch - Tarih
"Yüz Yıllık Dünler:
Orange County Halkının ve topluluklarının Asırlık Tarihi" 1988
Mayıs 1992'de Laguna Beach Miras Ayı için yeniden basılmıştır.
Sarp kayalıklar, suyla oyulmuş koylar, inişli çıkışlı tepeler ve derin kanyonlar, tatilcilerin iç ısıdan kaçmak için yaz aylarında geldikleri küçük, düz bir havzayı çevreler. Sonunda, deniz kıyısında, yıl boyunca sakinleri olan küçük bir köy büyüdü.
Laguna Plajı ve bitişiğindeki topluluğu South Laguna, dramatik topografyaları nedeniyle Orange County'de benzersizdir. Bu, denize dalan sarp kıyı dağlarını ve güneydeki Three Arch Bay'den kuzeydeki Crystal Cove'a kadar sekiz buçuk mil boyunca uzanan otuzdan fazla ayrı koy ve plajı içerir.
Kuzey Laguna, San Joaquin Rancho'nun bir parçası olmasına rağmen, Laguna şehir merkezi ve Güney Laguna, hiçbir zaman bir İspanyol veya Meksika arazi hibesinin parçası olmadılar, ancak çiftlik için uygun hükümet arazisi olarak kaldılar. 1871 Kereste Kültürü Yasası ile Altın Batı'ya göç teşvik edildi. Aileler gelip 160 dönümlük arazilerini almaya ve gerekli on dönümlük ağaçları dikmeye başladılar - Laguna'nın durumunda her zaman Avustralya okaliptüsleri. 1880'lerde dikilen korular, Laguna'nın karakterini oluşturmaya yardımcı oldu ve kereste olarak neredeyse işe yaramaz olmalarına rağmen, çok ihtiyaç duyulan gölgeyi ekledi. Korular o kadar olağanüstü büyüdü ki, 1910'larda büyüyen topluluk için yer açmak için ağaçların bir düzine tarafından kesilmesi gerekiyordu.
In 1871, Eugene Salter, the first American settler of South Laguna, claimed part of Aliso Canyon. He soon moved away and his 152 acres and one-room shack were claimed by George and Sarah Thurston. They came from Utah with six of their eventual thirteen children. Their three-year old girl was stolen by Indians on the journey and was never found. Their son, Joseph Thurston, chronicled the family's life and times in "Laguna Beach of Early Days" (1947). George Thurston raised vegetables and melons and sold them in Los Angeles, which was then a five day trip by wagon. The family name is remembered in Thurston Intermediate School, Thurston St., and Sarah Thurston Park in Laguna Canyon
The Brooks brothers, William and Nathaniel, arrived and settled in 1876. Both are referred to as the "father of Laguna" depending on which source is cited. They were Laguna Beach's first homesteaders - the first pioneers to stay longer than one summer in a tent. William H. Brooks came from Downey on a hunting trip to Laguna, following an old Indian trail though the Canyon. Later he filed on the 169.24 acres at Arch Beach (now Diamond St.) and laid out a subdivision. He was also Laguna's first stagecoach driver. Nathaniel Brooks brought water from Bluebird Canyon through a series of pipes and tunnels to Arch Beach. They temporarily sold out to another pioneer, Hubbard Goff (remembered in Goff St. and Goff Island). In 1886 he opened the first hostelry in Laguna, the Arch Beach Hotel.
During the southern California real estate boom of the 1880s Arch Beach was a separate community. It was granted a post office in 1889, two years before Laguna had one. From May 15, 1891, to September 17, 1904, Laguna Beach was called "Lagona," a corruption of the Spanish word for lagoon. The first postmasters were Hub Goff at Arch Beach and Joseph Yoch in Laguna
South Laguna, under the name "Three Arches", had Mrs. Grace Powers as postmistress. The following year, residents voted for a new name. "South Laguna" was not one of the choices on the ballot, but it won by a write-in vote.
In 1878, John Damron acquired 528 acres near the mouth of Laguna Canyon, including Temple Hills and the "flats" above Arch Beach. The property was later purchased by George Rogers for $1,000 and was subdivided into lots. The Rogers home stood on the site of the present city hall. Rogers and his daughter Elizabeth are credited with planting the huge pepper tree that stands in front of city hall. Rogers built a one-room school adjacent to his home for his eight children and hired a teacher. Several other children attended as well, marking this as Laguna's first real attempt at public education. This building later became the home of the Old Joe Lucas, the Portuguese fisherman who spoke English only while swearing. He was Laguna's first "Greeter", the predecessor of the famous greeter Eiler Larson, who waved to motorists on the highway from the 1940's through the 1960's.
The next school was built in Laguna Canyon by the Mormons who settled near the intersection of El Toro Road and Laguna Canyon Road. The school was built in 1888 for twenty children with their teacher, Mr. W.S. Brown. In 1893, this building was moved to the Canyon Acres area, then to Legion and Through streets where it became a church and later the art studio of Joseph Kleitsch. Building materials did not grow on trees (at least not on eucalyptus tress), and most buildings were recycled in the early days.
The third school was built on Park Ave. in 1908 on the site of the old cemetery. This two-room school was soon outgrown and was moved down the hill to its present location where it is used as the Legion Hall. When grading the road for the next school in 1928, the bones of Capt. Oliver Brooks were accidentally exhumed and were moved to a cemetery in Santa Ana. There are an estimated dozen burials still underneath the present high school, which was finally constructed in 1935. Prior to that time, students were bused to Tustin High.
Always a tourist town, Laguna Beach opened its second hotel in 1889. It was built by Henry Goff and purchased by Joseph Yoch for $600. Yoch also bought the defunct Arch Beach Hotel. He had it cut into three sections, moved it into town, and joined it to his hotel, creating a massive establishment of thirty bedrooms and two bathrooms. This hotel was condemned in 1928, and the present Hotel Laguna opened the following year on the same site. The next vacation retreat was the Brooks House, built in 1892. It was a red, two-story Victorian structure located on the present site of the Isch Building. Unfortunately, the hotel burned down before the paint was completely dry.
Elmer Jahraus came to Laguna from Santa Ana in 1903 and soon opened a cigar factory in the lower floor of the Yoch Hotel. In 1913, he opened Laguna Lumber which is significant in that this enabled the community to grow at unprecedented rates. Prior to the lumberyard, construction materials were hauled by mule down Laguna Canyon, or were floated in on the tide from boats, usually the schooner Emma.
In South Laguna, the Egans, Shrewsburys, Andersons, and Goffs were homesteaders raising beans and melons. South Laguna had several close calls with commercialism. In 1889, the Santa Fe Railroad purchased Goff Island (now Treasure Island) and planned a depot and resort. When the tracks were laid inland instead, those plans failed. The depression of the 1890's saved South Laguna from an urbanized future.
Other early residents included Oscar Warling and Fred Trefren who operated a stage line to El Toro and Santa Ana which ran daily from 1884 to 1901. John Nicholas Isch ran the livery stable (on the site of the present Isch Building). He also ran a grocery and was one of the early postmasters. Known for his trusting ways, he never locked up when he went fishing. Customers came in to shop and to pick up their own mail. They could pay the next time they came in. For a number of years, the only telephone in a town was in the store. The phone was connected with the Irvine ranch house, and messages could be relayed from there to the outside world.
North Laguna, called Laguna Cliffs, was developed by Howard Heiseler, L.C. McKnight, and the Thumb Brothers. In 1905, they subdivided and laid out the only streets in Laguna that run at straight angles to one another. Water was piped in from Laguna Canyon, and this was the first neighborhood offering water with every lot. Wells had been used for years and water was hauled in barrels from Laguna or Aliso canyons into town. It had been said "Laguna was long on scenery and short on improvements, especially drinking water." The first important artists to arrive was Norman St. Clair. Who took the train from Los Angeles and the stagecoach from El Toro. He made lots of sketches of the area. He exhibited throughout California, attracted other artists, and a tradition was born.
As news of the picturesque village spread, the artists came in droves. They included Frank Cuprien, Gardner Symonds, William Wendt, William Daniell, Anna Hills, and William Alexander Griffith. Some artists banded together in 1913 and rented a small wooden building that had been a church, dance hall and meeting place. Under the leadership of Edgar A. Payne (who painted the mural in the movie theater), the artists refurbished the building and held their first exhibition in August, 1918. Three hundred people attended the first day and 2000 the first month. They seemed to be onto something big. This showing was the beginning of the Laguna Beach Art Association and the Museum of Art. Today Laguna continues to be an artistic focal point of Orange County - a major center for arts and crafts.
Laguna Beach is also home to the internationally known Festival of the Arts - Pageant of the Masters. The first pageant ever held in Laguna was an Indian pageant promoted by Isaac Frazee. It was called Kitshi Manido and was held in the large eucalyptus grove at sleepy Hollow (corner of Catalina and Arroyo Chico streets). The second Kitshi was held in 1927 in Laguna Canyon on the Boys Club property. In 1932, Roy M. Ropp conceived of the idea of a pageant and art festival. El Paseo (a little street by Hotel Laguna) was used as the site. Booths were set up and a stage was built on which people posed against painted backdrops to recreate great works of art. Eventually, James Irvine donated a small canyon for the pageant, and on the tenth anniversary of the festival, Irvine Bowl was dedicated.
Laguna's "village" character still remains in spite of growth and commercialism. No small part of this charm is due to the shaggy eucalyptus and one-of-a-kind architecture. Also, the relative isolation in which Laguna exists, surrounded by mountains, ocean, and greenbelts, keep the town a little different from neighboring cities. This geography makes it unlikely that Laguna will ever be absorbed into a major urban continuum. Concerned citizens work hard to acquire land just to leave it alone. Other groups work hard to promote laws permitting little change. The artistic spirit prevails, and it seems likely that Laguna's charm will be here for a long time to come. - Karen Turnbull 1988
I just couldn't help but toss this in too. From the 1952 presidential campaign.
NOTE: See the amazing and very rare historic photos of South Laguna Beach from the personal photo collection of Howard Wilson, the authors father. - A fantastic look back for those who wonder what it was like before civilization hit!
Joseph the Righteous?
Jewish commentaries, both traditional and modern, generally view Joseph as a complex character who was ultimately a righteous person. Though some commentators such as Sforno acknowledge the immaturity of his actions when dealing with his brothers in his youth, still Joseph is largely regarded as an admirable figure for maintaining his Israelite identity in spite of his 20-year separation from his family. Tradition notably refers to Joseph as a tzadik (righteous person), and several commentators point to Joseph&rsquos naming of his sons in Hebrew as a premiere example of his dedication.
Even with Joseph&rsquos more questionable actions, like not contacting his family once he became viceroy of Egypt, or testing his brothers by accusing them of being spies, the commentators refer us back to Joseph&rsquos adherence to the messages of his dreams. Both Rashi and Nahmanides validate Joseph&rsquos actions by positing that he knew the importance of fulfilling those prophecies. For these commentators, the ends of fulfilling God&rsquos will justified the means of Joseph&rsquos actions.