Gece böyle başlamıştı. O kadar güzel bir gönderme vardı ki, bu resmi bilgisayarımda o günden beri tutuyordum ama bir türlü bulamamıştım.
İlk yarı bittiğinde belki de bu sözler onları maça ortak etti, oyuncular ikinci yarı sahaya girerken söylenen You will never walk alone' u da büyük hayranlıkla dinliyordu bütün stad...
Ve sonu böyle oldu, inandılar ve başardılar. Bu kadar inançlı bir taraftara da bu kadar inançlı bir takım yakışırdı herhalde.
O akşam Crespo sevgim yüzünden Milanlı' ydım. 2 tane atınca zevkten dört köşe olmuş, kuzenime gitmiştim. Orada devam ettim maçı izlemeye, oyuna Smicer ve Hamann' ın girdiğini gördüğümde de Benitez farka gitmesin diye maçı tutmaya çalışıyor dedim içimden. Ama öyle olmadığını acı bir şekilde öğrenmiştim. Çünkü Liverpool' un o akşam hakettiği gerçeğini kendime inandıramamıştım. Şimdi söylememde sakınca yok sanırım. Liverpool o akşam haketti, Milan' dan daha çok istediler ve savaştılar ve tarihi değiştirdiler.