Basitçe söylemek gerekirse, ulusal borç, bir hükümetin borç aldığı toplam para miktarıdır ve bu nedenle alacaklılara veya kendisine geri borçludur. Ulusal borç, bir ülkenin finansal sisteminin çok önemli bir unsurudur. Tüm dünyada ulusal borç, bunlarla sınırlı olmamak üzere birçok isim tarafından bilinmektedir: devlet borcu, federal borç. Ancak bu terimlerin her biri ulusal borçla kusursuz bir şekilde eşanlamlı değildir.
Yukarıdaki terimlerin çoğu aynı konsepte referans olarak kullanılsa da, anlamlarında bazı farklılıklar olabilir. Örneğin, bazı ülkelerde, özellikle federal eyaletlerde, “devlet borcu” terimi, merkezi, federal bir hükümet tarafından tutulan borçların yanı sıra, devlet, il, belediye ve hatta yerel yönetimlerin borçlarını da ifade edebilir. Diğer bir örnek, “kamu borcu” teriminin anlamını içerir. Örneğin, Türkiye’de “kamu borcu” terimi, özellikle Hazine bonosu, senet ve tahvillerin yanı sıra devlete ve bölgeye verilen özel tahvilleri ve tasarruf bonolarını içeren Türkiye Hazinesi tarafından yayınlanan kamu borcu menkul kıymetlerini ifade eder. Bu anlamda, Türkiye kamu borcu, gayri safi milli borç olarak kabul edilenlerin bir kısmı veya Türkiye devletinin doğrudan borçlarının tümüdür.
Ulusal borçla eşanlamlı olarak kullanılan diğer terimlerden biri de “ulusal açık” dır. Bu terimlerin nasıl ilişkili olduğunu ancak birbirinin yerine geçmediğini tartışalım.
Ulusal borç ve ulusal açık terimleri birbirlerine karıştırılsa da, gerçekte, bunlar farklı kavramlardır. Yerel ya da ulusal açık, mali yılın sonunda resmen hesaplanır. Harcamalar, değeri aşan gelirlerden fazla olduğunda, hükümetin farkı telafi etmek için borç para alması gerekir. Hükümetin açığı finanse etmek için borç para almasının yollarından biri, Hazine menkul kıymetleri ve tasarruf bonoları vermektir.
Diğer taraftan ulusal borç, ihraç edilen Hazine menkul kıymetlerinin değerini ifade eder. Ulusal borç, bu açıkların bir sonucu olarak var.
Toplam ulusal borç, kamu açığını finanse etmek için kamuya verilen tüm Hazine Menkul Kıymetlerinin yanı sıra Devlet Güven Fonlarına veya hükümetlerarası işletmelere verilenleri içerir; bu, ulusal borcun bir kısmının halk tarafından tutulan borç olduğu anlamına gelir ( kamu borcu) diğer (çok küçük) parça ise devlet hesapları (hükümet içi borç) tarafından etkin bir şekilde tutulmaktadır. İnsanlar “halkın elinde tuttuğu borç” derken, özellikle devlet hesapları tarafından tutulan kısmı hariç tutuyorlar; bu, esasen hükümetin, diğer kullanımlar için ayrılan paraya borçlanmasından geri borçlu olduğu borcudur. Bu kamu borcu bireyler, şirketler, eyalet veya yerel yönetimler, Türkiye Merkez Bankası, yabancı hükümetler ve Türkiye dışındaki diğer kuruluşlar tarafından tutulan borçtur.