Uluslararası Roman Günü’nde topluluğumun çeşitliliğini kutluyorum
8 Nisan, Uluslararası Romanlar Günü olarak bilinir ve Roman topluluklarının yüzyıllarca süren zulüm boyunca hayatta kalmalarını ve direnişlerini kutlar. Tarih, 1971’de Londra dışında aktivistlerin tarihi bir toplantısını anıyor. “ olarak bilinen bir Roman marşını benimsediler.Gelem, Gelem,” ve yeşil bir alanı, mavi bir gökyüzünü ve merkezde kırmızı bir tekerleği tasvir eden Roman bayrağı, dünyanın dört bir yanına dağılmış Romanlar için bir ulus duygusu yaratmak için.
Benim gibi Romanlar için, son yıllarda Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’nde yabancı düşmanı ve göçmen karşıtı söylem yeni bir şey değil. Bizim hikayemiz pek çok göçmenin ve ezilen insanların ve beyaz olmayan toplulukların hikayesidir. Uluslararası Roman Günü, bu marjinalleştirme ve dışlama tarihlerinde – kendimiz ve herkes için – yaşam kurma, dünyalar inşa etme ve direnme yollarımızı tanır. Cumartesi günü, bu bir araya gelmeyi ve aynı zamanda bireysel kimliklerimizin – ve bugün Roman olmanın ne anlama geldiğine dair fikirlerimizin – gelişebileceği yolları kutlarız.
Romanlar, Avrupa’nın en büyük etnik azınlığını oluşturuyor. Bizler bin yıl önce Hindistan Yarımadası’ndan Avrupa’ya taşınan insanların torunlarıyız. Avrupa’da tahminen 10 milyon ila 12 milyon Roman vardır ve milyonlarcası Kuzey Amerika, Güney Amerika, Avustralya, Afrika ve Asya’da Roman diasporalarını oluşturmaktadır. Roman göçmenler, sömürge döneminden beri Amerika Birleşik Devletleri’nde varlık gösteriyorlar. 1860’larda İngiltere, Doğu ve Güney Avrupa’dan daha büyük göç dalgaları başladı ve 20. yüzyıla kadar devam etti.
Roman toplulukları, müzik ve danstan tıp ve at yetiştiriciliğine kadar Avrupa kültürüne katkıda bulunmuştur. Bu uzun mevcudiyetlerine rağmen, Roman gruplar yüzyıllarca köleliğe, pogromlara, ayrımcılığa, şiddete ve soykırıma maruz kaldılar. Holokost sırasında yüz binlerce Roman, Naziler ve müttefikleri tarafından katledilen soykırımın kurbanı oldu. Bazı ülkeler, Roman dilinin kullanımına ilişkin kısıtlamalar da dahil olmak üzere Romanların asimilasyonunu da zorunlu kıldı. Son 20 yılda Romanlar, Romanya, İrlanda, Türkiye, Macaristan, Makedonya, Çek Cumhuriyeti, Slovakya, Fransa, Yunanistan ve şimdi de Ukrayna’da olduğu gibi yerlerde ırksal kaynaklı şiddet, ayrımcılık, okul ayrımcılığı, tahliyeler ve sınır dışı edilmelerle karşı karşıya kaldı.
8 Nisan 1971’i, ayağa kalkıp konuşmanın belirleyici bir anı olarak kutluyoruz. Bu, Roman halkının hakları savunduğu ve ortak Hint kökenlerine, diline ve kültürüne dayanan ulusötesi bir Roman kimliğini talep ettiği daha geniş bir aktivist tarihin parçası. Roman ve Roman olmayan aktivistlerin hakları savunmak için bir araya gelmeleri, bir aidiyet iddiası, etnisitenin, halkların tanınması ve dünya çapında yayılan daha geniş bir sivil haklar ve ulusal özgürlük hareketleri dalgasının bir parçasıydı.
Bu aktivistlerin buluşmasının mirası arasında, kendimizi, halkımızı adlandırmak için G-kelimesi yerine Romani ve Roman terimlerinin kullanılması, bizi çok uzun süredir tanımlayan dış anlamlılık ve ortak bir paydaşı paylaştığımızın kabulü yer alıyor. dil, Romanlar veya Roman chibve ortak bir kültür. Bu unsurlar – marş, bayrak, bir halk olarak kendimizi anlamamız – aynı zamanda kim olduğumuzu, ortak tarihimizi ve ortak geleceğimizi kapsayan ulusal bir anlatı oluşturmanın bir parçasıdır.
Yine de benim kendi Roman kimliğim çeşitlilik üzerine inşa edilmiş bir kimlik. İnsanlar, Roman olabileceğimiz çeşitli yolları inkar etmeden Roman olarak, bizden biri olarak tanımlayabilirler ve tanımlamalıdırlar: dil uygulamalarımızın, kültürel oluşumlarımızın, cinsiyet ve cinsel kimliklerimizin, dinlerimizin ve sınıfımızın çokluğu ile.
Ben bir feministim, milliyetçi değil. seviyorumGelem, GelemMarşı ve kızlarıma öğrettim. Bayrak güzeldir. Roman lehçesi konuşarak büyüdüm. Romanların ortak bir tarihi ve ortak bir geleceği paylaşan ulusötesi bir azınlık olduğuna inanıyorum. Ama şunu da biliyorum ki, herhangi bir grup kendi milliyetçiliğini ve ulusal mitlerini inşa ettiğinde, bunlar ataerkillik, güç ve hiyerarşiyi sürdürme, çeşitliliği silme ve farklılığı silme üzerine kuruludur.
Romanlığımız — bizim romanipe — beni büyüten güçlü kadın topluluğunu içerir; beni geçindirmeye devam eden kızlarım, kuzenlerim, kız kardeşlerim ve atalarımı içerir. Kim olduğumuza dair çeşitli muhasebeler ve hikayeler içerir. Kadın da olsak, kuir de olsak, yoksul da olsak, engelli de olsak, yine de Romanız. Dışlanmayı reddetmeli ve Roman olmanın değişen, eğreti ve olumsal yollarını kucaklamalıyız.
Bu nedenle benim kutlamam, topluluğumuzu, güzel kültürel uygulamalarımızı, dilimizi, dayanışma duygumuzu kutlamak için bir araya gelmekle ilgili. yekipe – bizi ayakta tutan aşk.
8 Nisan 1971’de, Roman ve Roman olmayan aktivistler, Londra dışındaki bir yatılı okulda derme çatma, şarta bağlı bir şekilde bir araya geldiler. Bir araya geldiler çünkü yatılı okuldaki aşçı, müdürü kapılarını Avrupa’nın her yerinden bir grup Roman’a açmaya ikna eden Galli bir Romandı.
Bu bir araya gelme, Holokost’ta kaybettiklerimizi anmak içindi; İngiltere’nin merkezindeki Birmingham’da karavanları ırkçı bir şiddet eylemi sonucu ateşe verildikten sonra ölen bir grup çocuk için yas tutarken; ellerinden alınan evlerimizi, okutulmayan çocuklarımızı, bastırılan tarihimizi, ötekileştirilen ve tehdit edilen insanlarımızı protesto etmek için.
Roman haklarını desteklemek, Roman tarihini öğretmek ve Romanların temel insan haklarına sahip olmasını sağlamak için yapılacak daha çok iş var. Çok az şey değişti. İnsanlar hala bir ses, bir yer için savaşmak zorunda. ABD’de, Avrupa’da, küresel olarak, birlikte ve diğer marjinal topluluklarla birlikte bir yuva kurmaya devam ediyoruz.
Bizim için hayatta kalmamız gücümüzün, tarihimizin, geleceğimizin kanıtıdır. Hayatta kalmak direniştir ve direniş hayatta kalmaktır.
Ethel Brooks, New Brunswick’teki Rutgers Üniversitesi’nde kadın, cinsiyet ve cinsellik çalışmaları ve sosyoloji profesörüdür.