Ben 30'lı yaşlarımda, birkaç çocukla evliyim. Son 3 yıldır bir şirkette çalışıyorum. Geçen sene şirketimiz finansal sorunları olan bir rakip satın aldı ve geliştiricilerin çoğunu görevden aldı (5) ancak kısa süre sonra istifa eden 1 kişi tuttu.
Geçen yıl boşlukları doldurmaya çalışan birden çok işi yapmaya çalışıyordum. Ocak ayından bu yana haftada ortalama 70-80 saat ortalama 7 gün çalışıyorum ve bu, bariz hata yapmaya başladığımız için çalışmalarımı etkilemeye başladı.
Daha önce yanıp tuttuğumu duydum, ancak bunun gerçek bir şey olduğunu bilmiyordum. Bunu daha önce hiç yaşamamıştım. Bu saçmalamadan nasıl çıkacağımı bilmiyorum. Ailem çok destek vericiydi ve bunları bundan kurmak beni çok üzüyor. Artık buralarda olmak eğlenceli değil ve onları kısa süre içinde değiştiriyormuşum gibi hissediyorum.
Ayrılırsam acı çekecek küçük bir şirket, iyi insanlardır. Mali açıdan, elleri bağlıdır ve yardım etmek için ek programcılar kiralarlarsa yaparlar. Muhtemelen bir veya iki ay içinde çok daha iyi bir mali duruma geleceğiz.
İş konularının yanı sıra, ailede ölüm ve hastalık ve düşük olması da dahil olmak üzere sayısız aile sağlığı sorunu var.
Son birkaç yıldır kişisel vakit geçirmedim - hasta günleri ve keder günleri vb. Almıştım. Son bir kaç hafta boyunca giderek daha da kötüleşen baş ağrılarından edindim.
Bu işten geçenler var mı? How can I keep going? Şirketi ve içinde yaşayan insanların geçimini tehlikeye atacakmışım gibi bırakmak istemiyorum.
Edit: Asıl sorunun ne olduğu konusunda bazı sorular var; Bunu deneyimli birinin şimdiye kadar sadece güç kazanmanın bir yolunu bulup bulamayacağını görmek istedim. İdeal olarak, zamanımı almadan önce son bir projeyi bitirmenin bir yolunu bulmayı çok isterim; ancak yapamayacağımı görüyorum (ve bu cevaplardan çok daha fazla kanıtlanmıştım). Yanıt vermek için vakit ayırdığınız için hepinize ayrı ayrı teşekkür etmek istiyorum.
Bu soru çok okunuyor - farklı koşullarda olsalar da size benzer deneyimler yaşadım. Sorunuzun cevabı;
How can I keep going?
DON'T
Ya da en azından - mevcut koşullarda değil. Gitebildiğiniz kadar kendinizi ittiğiniz açıktır. Durumu iyileştirebileceğin you specifically olarak verebileceğin başka bir şey yokmuş gibi geliyor.
Bir değişikliği bir şekilde zorlamalısın, gördüğüm şekilde iki seçeneğin var;
Quit
Şu anda hiç çalışma / yaşam dengesine sahip değilsiniz ve çalışma stresinin sağlığınızı önemli ölçüde etkilemeye başladığı açıktır. No job is worth this - işvereniniz için ne kadar üzgün olduğunuza bakılmaksızın, hiçbir iş bitmeye değmeyecek bir iş yoktur. Özellikle bir aileniz ve hasta bir babanız varsa düşünün.
Basit iş düşüncesi sizi hasta hissettiriyor (benim de bulunduğum konum) - bu bariz bir seçim ve size en büyük gelişmeyi getiren kişi.
Açıkçası, bir işten ayrılmak asla hafifçe alınmamalı ve mümkün olan en kısa sürede yerine başka bir rol almaya çalışmanızı öneririm.
veya; Force a change at work
İşvereninizle olan ilişkiniz ve durumunuz için hissettiğiniz empati ile birlikte bırakmanın bir seçenek olmadığını hissedebilirsiniz. Bu takdire şayan, fakat işinizde kalmaya devam ederseniz patronunuzla samimi ve kapsamlı bir görüşme yapmanız gerekir.
Onlara karşı dürüst olmalısın ve aşırı iş yükü ve tamamen yanıp tutuşmanın eşiğinde olduğunu açıkla. Anlaşılan en önemli unsur sizseniz, işvereniniz bu konularda sizinle birlikte çalışmak ve baskıların bir kısmını hafifletmek için çalışacak kadar akıllı olmalıdır.
İsteyecekleri son şey, ayrılman için, kartları bu açıdan tutun.
Fark etmeniz gereken en büyük şey, müşterilerin olduğunu düşündüğünüz kadar önemlidir ve sorunlarınızın düşündüğünüz gibi baskı yapması, sağlığınızı feda etmeye değer hiçbir şey yoktur. Özellikle bizim çalışma alanımızda değil.
Eğer ayrılırsan dünya tersine dönmez, birincil kaygın kendi refahın ve aileninkinin olmasıdır - her şey ikinci olur.
Edit:
Yorumlarda Julia'dan bir öneri almak istedim - başınızı düzleştirmek için işten uzak durmaya ihtiyacınız olsaydı, o zaman alın. Hangi ülkede olduğunuzdan emin değilim ancak herhangi bir doktor, altında olduğunuz stres miktarı göz önüne alındığında sizi bir iki hafta imza atmalıdır.
Lütfen lütfen zaman aşımı yapmanın ya da artık bunu yapamayacağınızı söylemenin zayıflığın bir işareti olduğunu düşünmeyin. It's not . Durumunuza göre çoktan aldığınız bir mucizedir, birçok kişi havluya aylar önce atmış olacaktı.
Bunu yaşadım ve o sırada hala 12 fit boyunda ve kurşun geçirmez olduğumu düşünmüştüm.
İşaretleri dinlemedim ve sağlığımı, kariyerimi ve ailemi mahvettim. Umarım bu noktada dikkatinizi çekerim, çünkü durumunuz hemen hemen hemen aynen benimkiyle aynıdır, aşağıya inersiniz.
İşte yapmanız gereken:
Bu iki şeyi ilk önce başlatmanız önemlidir, çünkü artık işlev göremeyeceğiniz noktaya ulaşırsanız kimseye faydası dokunmazsınız. Kendi sağlığınız için geri adım atarsanız aileniz ve arkadaşlarınız sizi destekleyecektir. Yoksa, bağımlıların ailesi ve arkadaşları gibi olacaklar. "Onu kendinden kurtaramam" diye düşünmeye başlayacaklar ve tek tek, senden ayrılacaklar.
En önemlisi, 12 metrelik ve kurşun geçirmez olmadığınızı anlayın. Zaten kendinizi kendi sınırlarınızın ötesine doğru itiyorsunuz ve devam ederseniz sağlığınıza ve ilişkilerinize büyük zarar verebilirsiniz.
İşte sonuçta bana oldu.
Lütfen, kendinize iyi bakın, yaptığım hataları yapmayın.
Tell work everything. Burada söylediklerini tam olarak anlat. "Ne kötü bir gün" diyerek küçülmeye çalışırsanız, tekrar açıklığa kavuşturun ve eğer sizi ciddiye almıyorsa ne olur?
Hiçbirimizin üstlerimizle ilgilenmemiz alışkın olmadığı halde işte sizin için en iyisi, işvereniniz için en iyisidir. Onları sizin için konaklama yapmak için onlara bırakın: iş budur (kelimenin tam anlamıyla). Neredeyse kesinlikle bu durumda düşünebileceğinizden daha fazla seçenek olacaktır, çünkü işinizdekinden çok daha fazla bilgiye sahip olurlar.
İster inan ister inanma, burada inanılmaz derecede güçlü bir müzakere pozisyonundasın: kaybedecek bir şeyleri olmayan biriyle kavga etmenin ne demek olduğunu biliyorsun. Ayrıca basit bir müzakere pozisyonudur (basit, her zaman güçlü ile birlikte değil, ama işte burada): diğer tarafın ne yapabileceğini tam olarak biliyorsunuz (tükenmişlik durumunuzu karşılamaktadır veya yapmaz) ve cevabınız da Her iki durumda da, muhtemel sonuçların her ikisi de mevcut durumunuza göre sizin için bir gelişme olarak görülüyor.
Makul insanlar olup olmadıklarını (çoğu) ve eğer öyleyse sorunlarına çözüm üretmek için yaratıcı ve yaratıcı olup olmadıklarını öğrenmelisiniz (çoğu değildir). Eğer her ikisi de buysa, devam edebilmen için iyi bir şans var. Ya sayıları (kötü, ya da güzel ama yetersiz) başarısız olursa, o zaman çıkmalısınız.
Tek yapmanız gereken samimi olarak karşılaşmaktır. Sadece ödeme ya da durum teklifleri gibi şeyleri kabul etmeyin, ancak her şey aynı kalıyor. Şu anda ihtiyacınız olan şey onlar değiller ve onlardan hoşlanıyorsanız görünce sizi samimi yapmazlar.
Kurtulmak için zaman ve yer istiyorsun. Onlara size biraz kontrol ve esneklik sunma fırsatı verin. Gevşeklik hissi uyandıran her şeyi boşa çıkarın. Bunları size sunarsanız, döndüğünüzde saygınlığınız gelişti, samimi, güçlü, adanmış ve çalışkan bir çalışan olarak. Size anlamlı bir şey sunmazlarsa, şirketi terk ederken doğru seçimi yaptığınızdan eminseniz de yarar sağlayacaksınız.
Bir iş ortamında iletişim eksikliğini hafife alma. Yöneticilerin yalnızca bu şeyleri fark etmemesi şaşırtıcı derecede yaygındır; dalavereyle boğulma arasındaki farkı yönetici bir konumdan değerlendirmek çok zor olabilir.
İyi şanslar.
Mali açıdan, elleri bağlıdır ve yardım etmek için ek programcılar kiralarlarsa yaparlar. Muhtemelen bir veya iki ay içinde çok daha iyi bir mali duruma gireceğiz ama kendimizi ... devam ettirmeye itemiyoruz.
No. Just No.
Küçük şirketler bile bu şekilde bağlı değildir. Şirketin bir ya da iki ay içinde daha iyi durumda olması muhtemel ise, şimdi ek programcıları işe alma sorunu mu var? Sadece iki ay, değil mi? Ek bir iki ay boyunca bir programcı tutmak kabaca yeni bir kompakt otomobilin fiyatından ötürü benim gibi tek bir kişinin bile daha az bir şirket ödeyebileceği bir şey.
Bunu yapmazlarsa, bir iki ay içinde hiçbir şey değişmeyecek gibi görünüyor. Sadece gülünç kötü yönetimden muzdaripler, durumun yedi ay veya daha fazla sürmesine ve geliştiricilerin yerine geçmesine izin verilmiyor (eski olanları geri almayı denediler mi?). Ve belli ki tüm ağırlığı sana verdiler ve artık umursamadılar.
Hayatımda böyle durumları bir iki kez gördüm. Hiçbir yere gitmediler. Bir şirket, çalışanların sağlığı ve refahı ile ilgili olarak bu kadar saygısızlığı göze alıyorsa ve yine de iflasın eşiğinde olursa, her şey kesilinceye kadar sadece bir zaman meselesi.
Bir sonraki oyundan sonra her şeyin daha iyi olacağını düşünen kumarbazın hatasını yapmayın. Olabilir, ancak şans her şey daha da kötüye gidiyor. Ve bu böyle bir durum. Eğer işiniz o kadar önemliyse, şirketin varlığına bağlıysa, aylar önce biraz daha programcı kazanmış olmalıydı. Herhangi bir makul yönetim sıkı finansal durumlarda bile bunu yapardı. Çalışanlara yakışıncaya kadar istifade etmeyi tercih ettiyse, kapatmayı hak ediyorlar.
Burada çok basit ve basit bir gerçek var: Böyle devam edemezsiniz. Bu bir gerçek. Bunu tartışmaya gerek yok. Size verebileceğim veya kendinize bu gerçeği görmezden gelebileceğiniz herhangi bir cevap anlamsızdır. İşte başlangıç noktası budur. (İşinizde şu anki gibi devam ederek kendinizi öldürmenin alternatifi var, bunu düşünmem).
Yaptığınız ilk şey, kurtarmak için birkaç gün tatil geçirmek ve daha sonra kırk saatlik bir haftaya geçmektir. İşvereniniz ne düşünüyor? Önemli değil. Beğenmezlerse, seni kovarlar, ama bu işi bitirmeyecek, değil mi? Ve bunu kendiniz de fark etmişsinizdir, ancak 40 saat içinde kırk saatte daha fazla iş yapılır.
Ve o zaman iki olasılığa sahipsiniz: Ya yeni bir iş arıyorsun ve onu bulur bulmaz çıkın. Veya durumu düzeltmek için işvereninize bir şans verin. İşi yapabilecek ve bunları çok hızlı bir şekilde işe alabilecek yetkili kişileri işe almak.
Şirketiniz ve müşterileriniz ne olacak? Sorunlarınızı çözüyorsunuz. Şirket kendi sorunlarını çözebilir ve müşteriler problemlerini çözerler. Kendinizden siz sorumlusunuz. Bunun olabilecek en kötü yanı ne? Şirket altına girebilir. Sadece dünyanın en küçücük kemanında çalınan dünyanın en üzgün şarkısını hayal ediyorum ... Gittiğiniz için içeri girerseniz, haklı olarak hak ediyorlar. Öte yandan, ağır hasta olabilirsiniz, karınız sizi boşar, çocuklarınızı bir daha göremezsiniz, evinizi kaybedersiniz ve böyle devam ederseniz sokağa çıkabilirsiniz. Bu bir seçim. Kendiniz ve ailenizi seçin.
Bu muhtemelen sert gibi görünecektir, ancak işte şu:
Ailenle ilgili olarak: "Onları kısa süre içinde değiştiriyormuşum gibi hissediyorum." Sen. Şeker pudra almanın güzel bir yolu yok. İş yerinde aşırı uzatmışsın ve ailen yüzünden kesinlikle kaybediyor. Çok yakıldı ki kendinizi ancak bir arada tutabildiniz ve bu durumda ailenize zamanınızı ve duygusal bağlantınızı hakediyorsunuz. Ailenizin şu ana kadar bu kadar destekleyici olması harika, ancak ailenizin işlevsel yokluğunuza dayanmasının çok zor olduğunu ve bu dinamikin kalıcı sonuçlar doğurabileceğinden dikkat edin.
Ayrılma sebebinizle ilgili olarak: "Çünkü ben ayrılırsak acı çekecek küçük bir şirket, iyi insanlardır." Şirketin olası acıları sizin sorumluluğunuz değildir. Sadece değil. Sahipleri ve yönetim, ürünlerini teslim etmek için insan gücüne sahip olduklarından emin olmaktan sorumludur ve bu konuda yüzde yüz başarısız olmuştur. Sadece 6 kişinin işini yapamazsın! Şirketinizin sizi bu konuma getirmesi korkunç ancak kötü kararlarını to this extent taşımaktan kendinizi sorumlu hissetmek şaşırtıcı.
Aslında ayrılırsanız iyi insanlar might , fakat siz de muhtemelen iyi birisiniz ve muhtemelen de işvereninizin üzerinize aldığı ezici ağırlık nedeniyle (aileniz ve diğer sevdiklerinizle birlikte) acı çekiyorsunuz.
İş yükünüz ve sağlığınız (ve muhtemelen diğer çalışanları söz konusu olduğunda) temel anlamda veya kaygılardan yoksun olduklarını gösterdikleri gibi bu şirketle kalamazsınız (mevcut durumunuzdan kurtulmak için uzun bir mola verirseniz bile) Ayrıca, döndüğünüzde aynı dinamikle sonuçlanacak olmanız muhtemeldir.
Bence en iyi çözüm bu işi en kısa zamanda bırakmak, kendinize uzun süre izin vermek ve işinize truly geri döndüğünüzde yeni bir işveren bulmaktır.
Eğer işi seviyorsanız, insanlar ve önünüzde harika bir gelecek vardır, bunu stresinizi hafifletmek için yapabilirsiniz:
Harcanan saatler için zor sınırlar
Kendinize bir sınır koyarsınız, siz der ki: 36 saat çalışacağım. Benim gün bittiğinde, biter. Sunucu odası yanık olursa olsun, müşteriler ödeme yapamaz veya lanetlenmiş şey henüz bitmedi.
Kendini o sert sınırda tut. Patronunuza, iş yükünü hafifletmek için bu karmaşayı dışarı atmaya yardımcı olana kadar aklısını korumak için poz verdiğiniz zor bir sınır olduğunu bildirin.
Sysadmin, sunucu yöneticisi, vb. Anahtar yetkinliğiniz olmayan tüm yeni roller, onları öncelik listenizin en altına koymalarına izin verin. Patronuna söyle: Bunu nasıl ayarlayacağımı bilmiyordum. Bunu google'da inceleyebilir, 8 saat boyunca bunu çözebilirim, bu arada bir çok denemeyi sonlandıracağım ve yeterince uzmanlık alanı bilmediğim için iyi ve istikrarlı olacağını garanti edemem . Bunu yaparken kırık web sitesini tamir edemiyorum, müşteriler ödeme yapamayacak, vs ... Patronunuza o zaman yaptığınızın aynısını yapabileceklerini önerin: Google'ı deneyin ve deney yapın.
Özel e-postaları özel telefona kurmayın. İş telefonunu işyerinde bırakın.
Patronunuza özel zamanlarda erişemeyeceğinizi bildirin.
Özeliniz için size keyif katan özel bir proje bulun. Minecraft değişikliği, kişisel bir web sitesi, bir Android oyunu vb. Gibi kodlama projesi olsun ... ya da evin tadilat, evin tadilat, bahçenin yeniden planlanması, bir otomobilin restorasyonu, resim Warhammer figürler eğlencelik için bir şeyler, bakması gereken şeyler Eve geldiğinde ilerle.
Günde en az bir saat yürüyün. Telefon yok, müzik yok, arkadaşlık yok. Yalnız kalın, ağaçları görebileceğiniz doğada yürümek. Ağaçlar ve yeşil stres rahatlatır.
Yeterli uyku almak. Zamanında yatın, cep telefonunuzu ya da bilgisayarınızı yatmadan önce ya da yatmadan en az iki saat önce kullanmayın. Yatmadan önce bir şeyler okuyun ya da yürüyüş yapın.
Bugün yapmanız gereken ilk şey tıbbi yardım istemektir. Git bir tükenme hakkında bir psikologla konuş ve onu kısa süreli sakatlığa 2 haftadan bir aya kadar almasını sağla. Düzeltmeniz gereken tıbbi bir sorununuz var. Benim tecrübelerime göre, ofisiniz / yöneticileriniz bunun için tıbbi tedavi görene kadar yanmış olduğunuza asla inanmayacak. Bir terapistim bir keresinde bir ayı almam gerektiğini söylemişti ve ona üç kafa gibi bakıyordum, çünkü bütün işlerle bir ayı almalarına izin verilmesinin hayal edemiyordum. Ancak tıbbi olduğu için bunu yapmama izin verdiler ve ne olacağını tahmin ettiler, bunun sonucunda korkunç bir şey olmadı. Bu düzeyde gerçekleştirmek zorunda olduğunuz baskıların bir kısmı sizi şirket tarafından değil de size bırakıyor.
Siz kapalıyken, ailenizle vakit geçirin ve kendiniz biraz zaman ayırın. Doğaya çıkın ve hiçbir koşulda evde bir iş veya kişisel programlama projesinde herhangi bir iş yapmayın. Bu, bilgisayarınızdaki çalışmalardan kopar, bunu yalnızca sosyal medya, yazım veya fotoğraf gibi bazı program dışı hobiler için kullan. Herhangi bir kişisel programlama projesinde çalışmamak gerçekten kritiktir. Bunu yapmak tıbbi izininizi geçersiz kılabilir.
Sonraki iş yükünün triyağı. Terapiste, tıbbi bakımdan belirli bir süre fazla mesai yapmanıza izin verilmediğini belgeleyin. Yöneticinizle birlikte oturun ve son başvuru tarihlerini 40 saatte bir araya gelerek değiştirin. Sorulan özellikleri azaltın veya başka iterasyonlara itin. Yalnızca en kritik şeyleri daha fazla insanı işe alana kadar kullanın.
Neden yanmakta olduğunuzun bir kısmı, çok fazla çalışmanız istendiği zaman başarılı bir Hayır'ı çerçevelemeyi öğrensemeniz. Her son başvuru, her özellik talebi, her yeni proje geri itmeniz gerekir. Tabağınızda çalışmak için gecikmeden yeni iş kabul etmeyin. Öncelikli bir listeye sahip olun ve onlara daha fazlasını isteyecekleri zaman yaptıklarınızı gösterin. Daha sonra öncelikli olmasını istiyorlarsa, hangilerinin listeden çıkacağını belirlediklerini ısrarla.
Sonraki şey, arada sırada (ve bir kez her 3-5 ayda bir) acil bir durum hariç, haftada 40 saatten fazla çalışmamanızdır. Ve gerçek bir acil durum, sahte son bir acil değil, aşağı olan üretim sistemlerini içeriyor. Hemen hemen tüm son başvuru tarihleri uzatılabilir. Uzun vadede kimse 12 Temmuz'da veya 5 Ağustos'ta teslim olup olmamanızı hatırlamaz.
Zaten yayınlanan tüm cevapları kabul ediyorum, ancak şirketinizi Stack Overflow şöhretinin Joel Spolsky'den bir teklif kullanarak "düzelttim" ettirmek istedim:
Geri Excel 5 üzerinde çalışırken, ilk özellik listem çok büyük ve zamanlamanın üzerine gitti. "Ah benim!" Diye düşündük. "Bunların hepsi süper önemli özellikler! Makro düzenleme sihirbazı olmadan nasıl yaşayabiliriz? "
Ortaya çıktıkça, başka seçeneğimiz yoktu ve zamanlamayı yapmak için "kemiğe" düştüğümüz şeyleri kestik. Herkes kesintiden mutsuz olduğunu hissediyordu. İnsanları daha iyi hissettirmek için kendimize, özellikleri kesmediğimizi, sadece Excel 6'ya ertelediğimizi söyledik.
Excel 5 tamamlanmaya yaklaşırken, bir meslektaşım Eric Michelman ile Excel 6 spesifikasyonu üzerinde çalışmaya başladım. Excel 5 programından püskürtülen "Excel 6" özellikleri listesine girmek için oturduk. Bil bakalım ne oldu? Tahmin edebileceğiniz en şahane özellik listesindi. Bu özelliklerden birinin yapmaya değmediği. Onların tek birinin olduğunu sanmıyorum. Bir çizelgeye uymak için özellikleri atma süreci yapabileceğimiz en iyi şeydi. Bunu yapsaydık, Excel 5 iki kat daha uzun sürebilirdi ve zamanın sonuna kadar geriye dönük uyumluluk için desteklenmesi gerekecek% 50 faydasız bok özellikleri içeriyordu.
Demek istediğim şu an haftada 80 saat çalışıyorsun. Bunu 40'a indirmelisin. 40 saatlik işin bitmesi için çalışmıyorsun. Eğer bu küçük bir sistem çöktüğünde, birkaç ay düştüğü anlamına gelirse öyleyse yapın. Bu, patronunuzun yeni bir şirketin çalışmasını yeterli sayıda personel almadan üstlenme sorumluluğudur ve insanlar bu konuda çalışmanın bir yolunu bulacaktır.
Somut bir örnek vermek gerekirse: Şirketim halen bir birleşme nedeniyle gidiyor ve bu nedenle mevcut bordro ve yıllık izin sistemini kaybediyor. The de-merger has given the IT dept lots of tight deadlines, so they have chosen to prioritise setting up a new payroll system and have left us without a leave tracking system until they have more time available. The leave tracking system is important, but not as important as making sure everyone gets paid on time.
You need to get the hell out of here as soon as possible.
I know this sounds rather blunt and makes it look like I haven't read anything about your ties with the company, and your will to make it work. Yaptım. And it's simply not even worth trying.
Burning-out is a very insidious process: if you are aware you are burning-out, it's already pretty late. At first, you acknowledge the workload, but you feel like you can handle it. Even better, it makes you more focused, and you really feel like you're giving everything. It feels good, until you realize you've locked yourself up into it, and even if you wanted to step off to catch your breath, you couldn't.
You are saying you're short changing your family. It's probably worse than you think, since they probably (still) support you and are trying not to let appear the fact that you've changed in a negative way. If you keep going like this, they might burn out from you, so to speak, and they will resent you. And it will make everything worse.
You're also saying you don't want to jeopardize your company by leaving. That's pretty loyal on your part, but you need to keep something very important in mind: What you are currently doing is not sustainable. You will fail at some point . You will become sloppier and sloppier in your work. You will start resenting your employer for this.
And someday, you won't show up. You'll be burnt to a crisp, and you won't be able to bear the thought of going to work and endure this madness a single more day. At this point, you might need several months of sick leave to be able to work again, you might burn bridges with your employer, and you will have "let your company down" no matter what. Trying to keep it afloat for a few weeks is not worth all of this. You're not strong enough to save the day by yourself and are just consuming yourself to make it last a bit more.
And even if you could make it to the next two months, it probably won't get better. Even if your company finds the resources to hire people (and I personally don't believe this is very honest on their part), you will be needed to get them up to speed. While doing what has become your usual workload. It is not going to end.
You need to use the energy you have left to plan your immediate future: get rest (as much as you can), and find another job. You can tell your employer ahead of time that you'll be leaving, but this really is the most you can do for them. You will do serious harm (maybe permanent damage) to yourself and your family if you don't put an end to this as soon as possible.
I have been there. I have lost friends because of this. Please quit.
This happens to many people, it happened to me 9 years ago.
I worked for a very big telecom company for 9 years, the project I was on has been closed and I joined a team in a different project knowing that I would eventually become the team leader, which did happen 3 months later.
The next 3 months were the worst in my life, the project was very big, behind schedule and everyone was just trying to keep the head above water and the blame as far away from them as possible.
I spent 14 hours a day in the office, most of it in meetings or on the telephone with other branches of the company abroad. At any time I had at least 200 unread emails, I worked on the weekends just to try to keep up with the unread emails, I couldn't see a movie with my boyfriend at the time, because I constantly had to leave the cinema to talk on the phone on the weekend. I was exhausted, I was irate, I was having meltdowns whenever anything didn't go according to plan.
After another meltdown a good friend told me that I need to decide what I want for myself and to take care of myself. When I came back from the weekend I stepped into my direct manager's office and told him that I've decided that I can't keep this up and I'm resigning from the company.
I ended up staying for another year in the company but in a different project and position. I left after almost 10 years in the company, I think I confused between-
Nothing changed in the project after I left, but I know I could have never saved it from its problems because I was never given the tools to do that (when I asked for specific things I was denied).
Don't expect anyone to appreciate your sacrifice, ask for help and if you're not given this help - decide what's more important for you. Nobody will do this for you.
My husband went through an almost identical situation a few years ago (he's a software developer). He was stressed out for a while, then out of nowhere, just couldn't go on. He had trouble sleeping, trouble concentrating, and was absolutely miserable. I tried to be patient but I have to admit, it did put a strain on our marriage and our family life.
He also felt like he couldn't quit, that he couldn't take a break because his role was too important and there was no one to replace him. He ended up suffering from a minor heart attack as he pushed forward. I'm still bitter to this day about what his company and co-workers put him through; it was hard to watch him struggle like he did. My husband's a good, loyal, hard-working man, and his good heart was completely taken advantage of.
Just reading what you wrote filled me with sadness as I completely understand what you're going through. You have likely been pushed so hard that you're now in a full blown depression. You simply cannot continue this way. Also, please seek out medical assistance. This didn't happen overnight and it will take a bit of time to undo the damage that has been done to you.
Let me ask you a couple questions:
If, as you say, you're so important to the company that they'd suffer greatly if you left, why are you the only one in this role? Why not have someone else that could support you and also serve as a backup in case anything happened to you?
Will your company take care of your family if you get so sick (or worse) that you can't carry on?
Something has to change. I agree with the other answers that you should be looking for a new role, or at the very least, taking time off. This isn't about powering through or "being a man". It took my husband a few months before he started returning back to normal, to sleeping properly, etc. He used to go to sleep stressed out about his work and he'd wake up in the morning and immediately think about work. It is not the way to live life.
Please think of yourself and your family. Those are the people you're only responsible for. Your body and your mind are trying to tell you something, you have to be smart enough to listen.
Find another job . Çıkın.
4 years ago, I was in your boat. My company had downsized (second round of layoffs) and we were all asked to do more. Then a couple of (smart) people quit, and the workload on us basically doubled. The company itself was in trouble, especially after one of our main clients went bankrupt and a significant portion of the contract was not paid.
I was good for a while; I felt happy to contribute and try to help save the company. Slowly, it started happening. I didn't even notice it at first. I was always anxious. I had trouble falling asleep, trouble waking up, and when I did wake up I was more tired than when I went to sleep.
I was very tense, and it was harder to focus on work. The more I pushed myself, the harder it became to complete tasks. The thing was, I always loved programming and I always felt blessed to work on something I mostly enjoyed. This joy was sapped out of my job first, then out of everything I enjoyed in my life.
My wife was the first to comment on it; she said that I was becoming miserable and miserable to be around. Those were harsh words, and they stung, especially since I felt I was doing what was necessary for my company and my family. In retrospect, she was 100% right.
Then it happened. One day, I woke up, ate breakfast, got dressed and just stood at the door. Then I couldn't take another step. I just started bawling my eyes out. I mean full on sobbing. I sat on the floor and just let it all out. Fortunately my son had already left for school so he didn't see his father go through it, but my wife saw it all. I was so embarrassed but I couldn't stop. I ended up calling in sick that day.
My wife wanted me to completely be away from my computer and phone . Go for a walk, take a long bike ride, maybe see a doctor. I was a mess, but I kept checking my emails. And as the requests came in, I became even more tense.
I saw a doctor the second day. He said it was a job burnout like yours. He said I need to take a vacation or else I could never get better. I let my company know that I needed a few more days off and why, even though at the time I felt embarrassed and weak.
My manager sent a very nice reply but in the very last line, he reminded me of upcoming deadlines and milestones that had to be met.
That very same day, I got 3 or 4 emails requesting help on tasks or small updates to a client's site. Then the next day I got more requests. Finally, I told my manager that I needed a couple of weeks fully off just to be able to recover. My sleep situation alone was getting worse and worse. I felt guilty that I was letting my company down.
When they emailed and called me with more tasks the next day, I knew I could never get rest.
I ended up quitting my job a few days later, especially at my wife's insistence. It took me months to recover but I'm so happy that I did.
Along the way I learned a few things about myself and what had happened.
Stress is normal, and a part of most jobs. I actually felt like I excelled under pressure. However, constant and unending stress and tension especially on your mind adds up overtime, especially if you don't take a break. It's made worse when your job starts creeping into your life, like mine did.
There comes a very definite point where chronic stress becomes a burn out. You'll be getting through your job and life one day and the next day you won't be able to go on. When this point is reached and it seems to be that you're there, stop immediately . Don't push yourself further.
You WILL NOT recover until you take time off. Full timeoff. Your mind and body need a break. It's not a suggestion. Even if you intend to stay with the company, any short term losses will pall in comparison to you not being able to function.
This seems to hit more people in IT and software development than most job sectors (nurses as well). I think people underestimate how stressful a job like programming is "Oh, you're just typing away at a computer". The reality is, you have to deal with so many issues, and are likely writing apps that are being viewed by hundreds or thousands of people daily, and once a release is made, if it's broken you can't do anything about it until it's patched and re released. You may also be responsible for writing components that are financially critical and if a third party library or service acts up, you're the one responsible for fixing it. People don't care that service XYZ stopped working, they just care that your app is no longer functioning as it should.
Finally, just some thoughts. Please let this be a lesson in the future. Put hard limits on what you can do and what you're willing to do. Take breaks. Work for a company that respects IT and its employees. If you were so crucial to the company why is there no backup plan in case you're no longer there? People quit or die everyday . Also, if they were going to be putting themselves in such financial peril, why would they buy the competitor? This makes me feel like your company is very badly managed and put increased profits above its people. You are not responsible for its downfall.
Please take care of yourself. It took me a few months to recover but I was helped by the support from my family and friends. Along the way I've met a few people who went through similar circumstances and one thing I've noticed is that pushing on just makes things worse. People have gotten strokes, heart attacks or nervous breakdowns from pushing on. Please don't. Reading through your question just brought back everything I went through and I have so many regrets. Jobs and money come and go. You get one life. Your kids need you. They are dependent on you. You need balance in your life. Please consider everything that everyone has said. Not one person is suggesting you keep doing this. I've bookmarked this question, please update us and let us know how you're doing and what you end up doing.
Also, the reason I wrote find another job and the crossed it out as that you need time off. You also won't do well in interviews if you're still exhausted.
One thing which hasn't yet been covered by other answers...
You say you're worried about jeopardising the company. Do you or your family members own shares in that company, or is your pay or bonus directly linked to the company's performance? In other words, if/when the financial situation turns around because of all the extra hours you worked keeping the place afloat, will you directly benefit financially from that?
If you are so crucial to the company that it will fold if you leave, then typically you should have a reasonable share in the company. This may not reduce the hours you have to work, but at least then you have a strong reason for doing it. It will be (partly) your company, not just the company which pays you a salary. If you're that crucial to the company, you have the owners/directors over a barrel when it comes to demanding this. And if they don't see you're that crucial to the company, that will tell you everything you need to know about how much they actually value you.