6:58 bu sabah. Alarmım 2 dakika içinde çalacak ama annemin odasına kurduğumuz bebek monitöründen kıpırdandığını şimdiden duyabiliyorum. Hala çoğunlukla uykudaydı, umarım sabahın erken saatlerinde haplarını, yatağının yanında küçük plastik bir kapta dökülmez bir bardak su ile bıraktığım hapları alıyor. Bu şekilde, kazara suyu devirirse, geçmişte olduğu gibi her yere ulaşamaz. Belki haplarını alacak ve sık sık yapma eğiliminde olduğu gibi uyuyacaktır. Parmaklarımı çaprazladım ama bugün boşuna.
Hapları kaseden alması daha kolay görünüyor. Annem onları hap satıcısından çıkarmak zorunda kaldığında, onları yatağa ya da yere düşürmeye devam etti. Bu, diğer günlerdeki hapları aldığımdan ve hastane tarzı başucu masasının üzerindeki küçük mor kutuya sadece bir set koyduktan sonra bile oldu. Kase, şu anda neler yapabildiğine bağlı olarak, yalnızca kullanım kolaylığını değil, aynı zamanda kendisine verdiği tek hapı aldığını hem cesaretlendirmenin hem de doğrulamanın bir yolunu dikkate alarak, bir dizi düzeltmenin en sonuncusudur. birleşme. Şimdi buradayız.
İlaçlarının geri kalanı uygun zamanda benim tarafımdan dolduruluyor, üstü kapalı bir bardak ve pipetle ona uzatılıyor. Bir keresinde öğle yemeği vaktinde bir doktor randevusuna gittim ve James Anneme yemek hazırlasa da, ona gün ortası ilaçlarını da aldığından emin olmasını hatırlatmayı unutmuştum. Yemek masasının üzerinde bir hap-öğütücünün içindeler, ama annem artık yemek odasına kadar yürüyebilecek kadar güçlü olmadığından ve çalışma odasındaki bilgisayar masasında yemek yediğinden, ikisi de unuttu. Akşamın erken saatlerinde, akşam yemeği hapları tam anlamıyla etkisini göstermeden önce tansiyonu düştü ve hem ben hem de James'in, onu düşmeden yatağına geri döndürmek için birlikte çalışmamızı gerektirdi. Herkes için travmatikti.
James çok pişman oldu, ama ona hatırlatmadığım için kendimi suçladım. Hatırlanması gereken çok şey var, düşünülmesi gereken çok şey var. James iyi bir bakıcı yardımcısı, annemin bir şeye ya da küçük atıştırmalıklarını düzeltmeye ihtiyacı olup olmadığını fark ediyor, ama yine de tüm bakım gündemini kafamda tutan ve bunun yapılmasını sağlayan benim. Ben hala birincil bakıcıyım. Sonuçta, o benim annem, onun değil. Yine de, bu duygusal emek seviyesi, kendi başlarına son derece yorucu olan fiziksel kısımlardan daha yorucudur.
Bu sabah uyanmaya çalışırken James bana "Zili çalıyor," dedi. Karışımını duyabiliyorum, ama nedense, bir şeye ihtiyacı olduğunu bize bildirmek için kullandığı zili duyamıyorum. Belki de kontrol edilmek için zaman ayırmadığım tıkanmış östaki borusudur. Sonuçta, işlerin şemasında bunun ne önemi var? Mümkün olduğunca az uzakta olmaya çalışıyorum.
Oksijen yoğunlaştırıcının sesi monitörden en yüksek sesle gelir ve onu uykumuzu rahatsız etmemesi için beyaz gürültü olarak kullanmayı öğrendik, ancak sersemlemiş halimde hala zili duymuyorum. Halsizim çünkü gecenin ortasında birkaç saat uyanık kaldım, artık ona bakamadığım zaman ne olacağı konusunda endişeleniyordum. COVID, onu bir eve yerleştirmenin gerçekten bir seçenek olmadığı anlamına gelir. Eğer yaparsak, onu bir daha asla görmeyiz ve yalnız ölür. Sabah 7'den önceki uyandırma çağrısı sadece bu evi daha dolu bir şekilde götürüyor. Bu bir seçenek değil.
Annem tuvalete gitmek istiyor. Bütün gece giydiği bir makyajı var ama dolu ve mesanesini boşaltmak istiyor. Odasına gidiyorum, ilk madeni boşaltmak için bile durmadım ve iyi olduğundan emin oldum. Onu güvenli bir şekilde oturtunca, banyoma geri dönüyorum ve aynısını yapıyorum. "Tekerlekli yürüteç" dediği şeye sahip, oturaklı yuvarlanan yürüyenlerden biri. Banyosuna kol tutacakları olan özel bir yükseltilmiş koltuk yerleştirdik, ancak ben giderken ve bir an önce ihtiyacım olursa ona takılması için bir şeyler vermesi için önüne park etmiş "tekerlekli adam" için yine de mutluyum. işemek.
Ben yokken tekerlekli sandalyeye atlayan kedi şeftali ve annem işini yaparken denetliyor. Sık sık annesini kontrol ediyor, onunla tekerlekli sandalyede dolaşmak da dahil. Peaches, annem Mart ayı sonlarında bizimle yaşamaya ilk geldiğinde eskisi kadar onunla yatmıyor, ancak check-in yapmak ve iyi olduğundan emin olmak için sık sık yatağına zıplıyor. Geçen yıl evlat edindiğimiz eski sokak köpeği Lars, ben de oradayken odasına epeyce geliyor. Annemden hoşlanıyor gibi görünüyor, özellikle ona yemek ısırıklarıyla beslediğinde, ama üzerime bir yavru ördek yavrusu gibi damgalanmış ve onun yerine beni desteklediğinden şüpheleniyorum. Onunla ilgilenirken benimle ilgileniyor.
Annemin banyodaki işi bittiğinde, onu yeni bir siper alıyorum ve yatağına geri dönüyorum. Bu arada, yukarı çekmesi sızarsa çarşaflarının ıslanmasını önleyen yatak pedini değiştirdim ve oksijen tüpünü tekrar burnuna taktım. Artık burnuna işitme cihazı ve tüpleri nasıl takacağımı biliyorum. Çekme gece ayakta kalmadıysa ve geceliği ve çekmesi ıslaksa, altını silmem veya sabahları temizlemem gereken zamanlar olmuştur. Bu sadece kurs için eşittir. Hayatım boyunca evcil hayvanım oldu ve bağırsak sorunları olan otistik bir oğul yetiştirdim. Vücut sıvıları ile uğraşmak beni bu noktada gerçekten aşılamıyor. Yine de benim favorim değil.
Bir süre önce anneme güzel pamuklu gecelikler aldım ve zaman zaman onları giyiyor, biraz uzun olmalarına rağmen ve bir keresinde onu sabahları sırtına bulaşmış dışkı ile buldum çünkü yapamıyordu. gecenin bir yarısı banyoda elbiseyi yeterince yukarı çekmek için. Bu, tuvalete tek başına gittiği günlerdeydi. Şimdi benim için çalıyor ve çoğu zaman pamuklu tunik üstler giyiyor. Ona bir tür gecelik olarak ödünç verdim. Onların sevdiği, ama aynı zamanda banyo faaliyetlerinin önüne geçecek kadar uzun olmayan üç çeyrek kollu var. Bu noktada sadece 100 pound, bu yüzden birkaç beden çok büyük ve omuzlarını 80'lerin Flashdance üstü gibi sarkıyor, ama genel olarak, faturaya uyuyorlar.
Banyodan yürüyerek onu sarıyor ve annem oksijene geri dönmek için nefesi kesiliyor, ama kuru olduğu için mutlu ve bu nedenle biraz daha uykuya hazır. Bazen ona biraz portakal suyu ve “kahvaltı hapları” getiriyorum, ama gittikçe daha çok bir süre yatağa dönmeye hazır, bu yüzden bunu biraz sonra yapmayı planlıyorum. Sonuçta, saat sadece 7 ve ben zar zor uyanıyorum. Bakıcılık görevlerime devam etmeden önce, en azından köpeklerin dışarı çıkmasına ve içime biraz kahve almasına izin vermek istiyorum.
Saat 9:30 civarı zil tekrar çalıyor ve annem banyoya başka bir gezi ve kahvaltı için hazır. Hırıltılı ve bir doz morfine de hazır. Akciğerlerini açar ve daha iyi nefes almasına yardımcı olur, ancak bir yan etki olarak da uykulu ve biraz salak yapar. Morfini sadece yatağa döndüğünde veriyorum çünkü içeri girdiğinde çok uzağa yürümesini daha da riskli hale getiriyor.
Geçen gün hospis hemşiresi buradaydı ve annemin morfin dozunu artırma zamanının geldiğine karar verdi. Hemşire bunu daha önce olduğundan iki katına çıkardı ve annesi sonraki 5 saat boyunca çok uyudu. Onu sadece gece çekmesini değiştirmek için uyandırdım, çünkü sabah olmadan ıslanmasını istemiyordum. Ondan sonra, tamamen uyanıktı, ama aynı zamanda bir uçurtma kadar yüksekti ve açıkça vücudunda pek bir şey yoktu. Dürüst olmak gerekirse, ertesi sabah uyanıp onu gitmiş bulduğuma şaşırmazdım, ama morfin aşındığında, kendine daha çok döndü. Tek taraflı olarak dozu% 25 azaltmaya karar verdim.
Annemin uyanık olduğu ve etki altında olduğu saatlerde, hem kulağa döngüsel gelen hem de bir nevi doğru yolda olan bir sürü şey söyledi.
Bir noktada bana, Korkunç bir gün geçirdin, dedi. Nasıl bildi? Çoğunu uyumuştu ama evet, korkunç bir gündü. Ona her şeyin yolunda olduğunu söylüyorum. İyiyim ama çoğunlukla gerçekten değilim.
"Sarı Tuğlalı yoldan aşağı gidiyoruz," dedi. "Ama en azından birlikte gidiyoruz."
Hayır, diye düşündüm kendi kendime. "O yolculuğu tek başına yapman gerekecek." Ama elimden geldiğince burada seninleyim. Sana yardım etmek ve elimden geldiğince kolaylaştırmak için buradayım, bunu yapmak için beni yeniyor olsa da. Annemi yıkamak için bu sabah darülaceze yardımı geldiğinde, zihnimi biraz rahatlattı.
Annem banyo yapmak istemedi. İki buçuk haftada bir tane olmadı ve açıkçası, bu gerçekten sorun değil. Onu elimden geldiğince temiz ve temiz giysiler içinde tutuyorum. Yıkanmadığı için en az yağlı ya da düz olmayan güzel saçları var. Küçük mucizelere şükürler olsun. Güzel beyaz buklelerle dolu, uyurken düz bir şekilde ezilmekten kurtardığım sürece oldukça iyi görünüyor.
Darülaceze yardımcısı Beverly, annem gerçekten yokuş aşağı gittiğinde onu Kriz Bakımına (CC) koyacaklarını söyledi. Bu noktada, her biri 12 saatlik vardiya alan bir hemşire günün her saatinde burada olacak. Evimde her saat insan olması beni heyecanlandırmasa da, annemle ilgilenmek için çok zorlandığında, bunu yapmak için eğitilmiş başka birisinin olacağını bilmek beni rahatlatıyor. Ve bu zaten kurulmuş ve çalışmalarda. Vay canına! Belki bu gece daha iyi uyurum?
Annem arkadaşlarına darülaceze bakıldığını yeni yeni söylemeye başladı. Geçen gün arkadaşı Diane, arkadaşlarına kendi darülaceze bakımını anlatmaya başladığında, Annem bunu hayatındaki en önemli insanlar olarak gördüğü insanlardan saklıyordu. Ben bunu hiç anlamıyorum. Bir "en iyi arkadaş" biliyor ama diğeri bunu kendi başına bulmalıydı. Arkadaşlarının çoğu, 80'lerin sonlarında ve 90'ların başında olmasına rağmen, hayatının sonuna yaklaştığından haberi yok, bu yüzden gerçekten bir şok olmamalı. Sanırım , o kelimeyi söylemek pek yakışmayan bir şey olduğu için insanların kanserin nefesini keserek fısıldadığı dönemden . Yine de bunu anlamıyorum. Ölmek, yaşam döngüsünün bir parçasıdır. Zor. Çok zor. Ancak bununla yüzleşmemek işleri daha da kolaylaştırmaz.
Annem kanser değil ama ölüyor. 89 yaşında, tanrı aşkına ve bu kadar ileri gittiği için şanslı. Arkadaşları onun nasıl olduğunu sorduğunda ve "O kadar da iyi değil" dediğimde çığlık atmak istememe neden oluyor. Yanıtları "Umarım yakında daha iyi hisseder" olma eğilimindedir. Hayır, hayır, yakında daha iyi hissetmeyecek. 89 yaşında ve hayatının sonuna yaklaşıyor. Bu doğal bir şey. Neden bunu onurlandırıp kucaklayamıyoruz? Amerikan kültürü neden bu kadar caydırıcı?
Jim Morrison'ın dediği gibi, "Kimse canlı çıkamaz." Neden bununla barışmıyoruz? Neden hayatın sonu ve kederle sağlıklı bir ilişki kurmayı öğrenemiyoruz? Korkunç ve aynı zamanda güzel. Her şeyin güzelliğine ve doğallığına olan inancıma rağmen, hepsiyle zor zamanlar geçiriyorum. Annem gitmeye hazır ama vücudu henüz hazır değil. Sürekli olarak eşik yönler ve saf hayvan kederi arasında gidip gelirim. Onun rüzgârının yatışını izlemek zor. Yürüme mücadelesini izlemek ya da sonun ne zaman geleceğini bilmemek daha zordur.
Bırakmak için en son ne zaman bir evcil hayvan almak zorunda kaldığımı hatırladım - tüm hayvan arkadaşlarımın bu dünyayı terk etme şekli. Üzücü ama aynı zamanda gitmelerine izin verebilmek ve artık yaşam kaliteleri kalmadığında onları burada kalmaya zorlamak zorunda kalmamak da bir nimet. Annemin arkadaşlarından biri yardımlı intiharın yasal olduğu bir eyalette yaşıyor. Hayatın artık yaşamaya değer olmadığı zamanlar için bir planı var. Keşke aynısını yapabilseydik. Bunun yerine, Annemizin vücudunun aklına yetişmesini beklemeliyiz. Henüz biraz zaman alabilir.
Bu arada, hayatını olabildiğince keyifli kılmaya çalışıyorum. Bugün bana "Biraz çikolatalı süt rica ediyorum" dedi. Böyle bir şeyi bir araya getirmeye çalışıyorum. Zil 30 saniye sonra çalar. "Fazla çikolata değil" dedi. Mutfağa geri dönüyorum ve fincandaki çikolatanın bir kısmını alıyorum. Sadece son birkaç haftayı ve ayı güzelleştirmek istiyorum. Ve ben de sınırları iyi tutmaya çalışmak istiyorum. Onu sevmenin beni mahvetmesine izin vermemeye çalışıyorum. Bu sürekli bir dengeleme hareketidir. Çoğunlukla bunda başarısız oluyorum.
Yine de, tüm bu uzun mesafeyi yönetmeye çalışırken Virginia'daki evine dönmek yerine burada benimle olduğu için minnettarım. Birlikte çok özel anlar yaşadığımız için minnettarım. Oğlumla daha güçlü bir ilişki geliştirdi ve kocamı putlaştırıyor. Her zaman yaptığımız bazı konuşmalara değer vereceğim. Yine de bu şimdiye kadar yaptığım en zor şey. Otistik bir çocuk yetiştirmek inanılmaz derecede zordu ve şu anda yaşadıklarıma hiç benzemiyordu.
Onun gitmesini istemiyorum. O benim annem. Tüm günlerim boyunca beni en çok seven kişi o ve karşılığında da onu şiddetle seviyorum. Babam 30 yıldır gitti. Tek kardeşim 15 yaşına kadar gitti. O gittiğinde, özünde bir öksüzüm. Ayrıca, bu geçişin gerçekleşmesine de hazırım, çünkü o artık gerçekten yaşamıyor.
Ve ikimizin de zaman dilimi üzerinde kontrolü yok. Şu an itibariyle çoğunlukla yatakta kalmayı kabul etti. Darülaceze bize ihtiyacımız olduğunda ayakta duran hastane tarzı bir yatak sağladı ve bütün gün orada kaldı. Bu gece bilgisayarımda bir film izledik. Kalan zamanı en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyoruz. Tüm yapabileceğimiz bu. Bir süre sonra gitmesine izin vermem gerekecek. Bir ara onu gömeceğim. Hem tamam hem de değil. Ve ikimizin de bu konuda herhangi bir kontrolü yok. Neyse ne. Onu farklı kılmak için yapabileceğim hiçbir şey yok. Hem bununla başa çıkıyorum hem de değil. Kederin kendi yörüngesi vardır.
© Copyright Elle Beau 2020
Elle Beau Medium'da seks, yaşam, ilişkiler, toplum, antropoloji, maneviyat ve aşk hakkında yazıyor. Bu hikaye Medium.com dışında herhangi bir yerde görünüyorsa, benim iznim olmadan görünür ve çalınmıştır.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Bu öğleden sonra arabayı bir saat dinledim; evin önünden geçen bir motor vızıldamasının her ipucu beni pencereye gönderiyor, gri Civic'in dikkatlice sürücüye dönmesini arıyordu. Sonunda geldi ve annemi selamlamak ve yatağa doğru zorlu bir yolculuk yaparken onu kolundan tutmak için dışarı çıktım.
Korkunç babalar yüzünden telafisi imkansız acı çeken üç annenin hikayeleri “Şimdiye kadar pek çok insan aşktan ölmedi. Ama kalabalıklar telef oldu ve yokluğundan her saat ölüyor.
Kalbine dokunan sözlerle minnettarlığını göster ve baban olduğu için ne kadar minnettar olduğunu ona hatırlat! Sözleriniz onun için dünya anlamına gelecektir. Susie Miller tarafından oğlumuz Zack ve arkadaşı Paul'u kontrol etmek için güneş odasına göz attım.
On yıl önce, yaşam ve evlilik hakkındaki düşüncelerimi değiştiren bir şey oldu. Oğlum o sırada henüz bir yılını doldurmuştu, yazarlık kariyerim başlamıştı ve rahatlıkla mutlu olduğumu, gerçekten mutlu olduğumu söyleyebilirim.