Amber’ın köpeği Bill, her gün saatlerce camdan dışarı bakıyordu. Her gün aralıksız saatlerce… Bakışlarının odaklandığı yer hep aynı noktaydı: komşunun oturma odası.
Amber onun yürüyüşe çıkmak istediğini düşünmüştü. Fakat işin aslı hiç de öyle değildi. Amber köpeğinin neye baktığını fark ettiğinde hayatının korkusunu yaşadı!
Başlarda ona yeteri kadar ilgi göstermemiş olabileceğini düşündü. Sürekli işteydi, eve geldiğinde her zaman köpeğiyle ilgilenirdi. Köpeklerin sıklıkla pencereden dışarı baktığını da biliyordu ama bu davranış ona hiç doğal gelmemişti.
Bill hasta değildi, iştahıda yerindeydi. Bazen mama kabını bir kerede boşaltırdı. Ama pencereye olan takıntısı geçmiyordu. Pencerede sürekli onun dikkatini çeken şey neydi? Aylar geçti, Amber köpeğinin neye odaklandığını bulmaya çalıştı ama bulamadı. Başta bu konuyu çok kafasına takmamıştı.
Köpekler bazen gözünü bir şeye dikip bakar ve bazen bunu daha sık yapabilirler. Belki de başka bir köpeğe bakıyordu veya dışarıdaki araç trafiğine. Belki de sadece dışarı çıkmak istiyordu? Bill tekrar pencerenin karşısına geçtiğinde Amber onu yürüyüşe çıkarmaya çalıştı ama Bill direndi ve pencerenin önünde kalmak istedi.
Neler oluyordu?
Amber gözlerini kıstı ve köpeğinin baktığı yöne bakmayı denedi. Köpeğinin belirli bir şeye baktığını gördü. Etrafa bakmıyordu, dikkati tek bir nokta üzerinde yoğunlaşmıştı. Köpeğin ilgisini çeken trafik değilse o zaman neydi? Biri mi? Bir şey mi? Köpeğinin dikkatini bu kadar uzun süre üzerine çeken şey ne olabilirdi? Amber bu gizemi çözmek için işten izin almaya karar verdi. Ve bunu yaptığında da çok garip bir şey keşfetti!
Amber durumu daha derinden araştırmaya karar verdi. Televizyon izlerken köpeğinin tekrar komşunun penceresine gözlerini diktiğini gördü. Açık olan bu pencerede gözüne bir şey çarptı… Görünüşe göre komşunun kedisi de köpeğe bakıyordu. Fakat birbirlerine yalnızca birkaç dakika baktılar. O halde köpeği neden iki saat daha pencereye gözünü dikmişti?
Amber usanmıştı! Bu gizemin çözülmesi gerekiyordu. Kapıdan çıktı ve köpeğinin baktığı yere, komşunun evine doğru yürümeye başladı…
Gittiğinde komşunun kedisini kıvrılmış uyurken buldu. Demek ki iki saat boyunca köpeğinin dikkatini çeken şey kedi değildi. Bill kedilere düşkün değildi, bir kedi yüzünden büyülenmiş halde saatlerce pencerede oturması bu yüzden Amber’a garip gelmişti zaten.
Kediler ve köpekler doğaları gereği arkadaş değillerdi. Bunu herkes bilir ama özellikle bu gün bu rivayetin doğru olmadığı çok sıradışı bir olayla kanıtlandı. Bu olay olduğunda Amber gerçeği aramayı yeni bitirmişti. Arkasını döndü ve…
Hoop… Komşunun kedisi yeniden pencerenin önüne geçmişti. Sadık köpeği Bill’e bakıyordu!
Amber için şimdi her şey ortadaydı. Bu sinsi kedi de tıpkı köpeği gibi Bill’i izliyordu. Tek fark ise kedi bunu gizlice yapıyordu. Bu yüzden Amber daha yakından bakmaya karar verdi. Komşusunun bahçesinden geçip ön kapıya doğru yürüdü. Komşusu yalnız yaşayan yaşlı bir adamdı.
Adamı çok tanımıyordu ve zili çaldığında gerilmişti. Fakat içeri göz atmaya karar verdi. Komşu, kapıyı açtığında Amber sorusunu sordu. Fakat hiç beklenmedik bir cevap aldı.
Komşu da kedisinin davranışlarını fark etmişti, Amber’a kedinin her gün sürekli pencerede oturduğunu söyledi. Köpeğin ve kedinin arasındaki bağa anlam veremediler. İkisi daha önce hiç tanışmamıştı, peki onları bağlayan şey neydi?
Amber ve komşusu birbirlerine baktılar ve tam o anda çok garip bir şey oldu…
Dışarıda bir takırtı duydu, Amber’ın köpeği ve komşunun kedisi iki evin arasındaki belirli bir noktaya odaklanmışlardı…
İki evin arasında, üstünde bir saksı bulunan bir sütunun olduğu bir patika vardı. Taş sütun en 80 az kiloydu bu yüzden takırtıya bir kuş sebep olmuş olamazdı.
Taş saksı çok dengesiz duruyordu ve neredeyse düşmek üzereydi. Komşunun kedisi üzgün bir şekilde ikisine baktı ve miyavlamaya başladı. Amber da Bill’in evde havladığını duydu. Bir şeyler oluyordu!
İki komşu hızla kapıdan çıktılar ve olabildiğince hızlı bir şekilde saksıya doğru koştular. 80 kiloluk bahçe süsü onlar ulaşamadan kırılmıştı bile. Fakat en ilginç olan kısım bu değildi çünkü ardından gördükleri şey onları tamamen şok etti!
Çünkü saksının niçin kırıldığını görmüşlerdi. Kocaman bir gölge, çalıların içinden iki evin arasındaki ormanlık alana doğru kaçarak gözden kaybolmuştu. Bu bir adam mıydı? Emin oldukları tek bir şey vardı. Bahçeye tesadüfen girmemişti. Çünkü Amber’ın arka kapısı kırılmıştı, her yerde cips paketleri ve yenmiş ekmek parçaları vardı.
Aynı durum komşusu için de geçerliydi. Adam kilere doğru koştuğunda buranın kilidinin de zorlanarak açılmış olduğunu gördü. Amber bir an bile tereddüt etmedi. Telefonunu aldıı ve hemen polisi aradı.
“Sanırım evimizin etrafında yabancı biri dolaşıyor. Çabuk gelin.”
Polisin gelmesi biraz zaman aldı. Görünen o ki eve zorla girme olayı onlar için pek önemli değildi. Onlar varana kadar hırsız kilerden çaldıklarıyla çoktan kaçmıştı.
Polis ipucu bulmak için tüm bölgeyi aradılar fakat ne bir ayak izi ne de başka bir kanıt bulabildiler. Tam geri dönmek üzerelerdi ki… İki evin de kapısı gürültüyle açıldı. Bill ve kedi koşarak sahiplerinin yanına koştu. Fakat hiç durmadan devam ettiler… Son hızla çalıların arasına dalıp ormanlık alana doğru koştular…
Genellikle soruşturmalara öncülük edenler insanlar olurdu ama şimdi Amber, komşusu ve polisler hayvanların dedektifliğine güvnemek zorunda kalmışlardı. Sonunda bu iki bakışma arkadaşı bu olayı çözüme ulaştıran mükemmel birer dedektif olmuşlardı.
İkisi de ormanlık alana doğru koştuklarında sahipleri onları takip etmeye çalıştı. Bu hiç kolay olmadı. Hızlılardı ve bir kaç dakika içinde sahipleriyle arayı epeyce açmışlardı. Ama birden Amber köpeğinin durduğunu gördü. Bir şey bulmuş olabilirler miydi?
Ardından Amber köpeğinin havladığını duydu. Bir şey bulduğu belliydi. Evlerinin etrafında dolaşan yabancı olabilir miydi bu? Eğer oysa neden tekrar kaçmamıştı? Belki de düşmüş ve yaralanmıştı?
Hayvanların sahipleri ve polisler ağır ve emin adımlarla havlayan köpeğe doğru yaklaştılar. Dikkatli olmak zorundaydılar çünkü nasıl bir durumla karşılaşacaklarını bilmiyorlardı. Amber birden kimsenin beklemediği bir ses duydu. 50 metre uzaklıktan kulakları sağır eden bir çeşit hırıltı duyuldu.
ROARRRRRR!!!!!!
Tüm ekip duydukları ses karşısında şok oldu. Kükreme ödlerini kopardı ve herkes olduğu yerde kalakaldı. İyi ki de öyle oldu çünkü buldukları şey bir hırsızdan çok daha tehlikeliydi. Amber sesin kaynağına doğru dikkatlice yürüdü.
40 metre, 30 metre, 20 metre, 10 metre…
Amber’ın yüreği ağzına gelmişti. Köpeği Bill ve komşunun kedisi devrilmiş iki ağacın arasındaki küçük bir tümsekte oturuyorlardı. Amber köpeğinin yanında durdu ve aşağı doğru baktı. Ve onu gördü. Kocaman bir boz ayıydı bu!
Tüm ekip birkaç saniyeliğine korkudan donup kalmıştı. Fakat kendilerine geldiklerinde olabildiğince hızlı bir şekilde kaçmaya çalıştılar. Boz ayılar öldürücü olabilirlerdi ve bu kesinlikle ufak bir ayı değildi.
Polislerden biri Amber’ı kolundan tutup çekti. Amber hızla geriye döndü ve son hızda kaçmaya başladı fakat sonra köpeğini ve komşunun kedisini gördü. Hala orada oturuyorlardı. İki hayvan etrafına bakınıyorlardı, havlamaya ve miyavlamaya başlamışlardı. Neler oluyordu?
Amber Bill’in yanına gitti ve ayının olduğu yere yeniden baktı… AYI YARALIYDI!
Son birkaç gündür hava çok kötüydü ve görünüşe göre ağaçlar çok kırılgan hale gelmişlerdi, devrilen ağaçlar biri ayının ayağına düşmüştü. Zavallı ayı ayağa kalkamıyordu ve kükremesi kızgınlıktan değil çektiği acıdan dolayıydı.
Amber bir dakika bile tereddüt etmeden hayvan koruma hizmetlerini aradı. Görevliler zavallı hayvana anestezi yaptılar ve onu yeniden ayağa kaldıracaklarının güvencesini verdiler. Yorucu bir günün sonunda Amber köpeğiyle evine doğru yola koyuldu. Hırsızın kimliği belli olmuş ve kurtarılmıştı. Fakat Amber’ın kafasına yatmayan bir şey daha vardı…
Bahçesinde kocaman bir boz ayının ne işi vardı? Amber bir sürü arabanın geçtiği gürültülü ve kalabalık bir mahallede yaşıyordu. Burası bir ayının dolaşmak isteyeceği bir yer değildi.
Kafasında bu düşüncelerle ana yola çıktı. Ama tam o anda, o akşamdan çok iyi bildiği bildiği bir ses duydu. Ses daha yumuşak ve dostça geliyordu, bu kesinlikle bir ayının sesiydi. Bill tasmasını koparıp evin altındaki boşluğa doğru koştu. Gördüğü şey karşısında Amber’ın ağzı bir karış açık kaldı.
Bu her şeyi açıklıyordu!
Evin altındaki boşlukta kocaman bir ayı vardı. Ve yalnız değildi. Kollarının arasında, bir kutu fasulyeyi kıtır kıtır yiyen iki küçük yavru ayı vardı. O an Amber’ın kafasına dank etti. Yaralı boz ayı yalnızca eve girmemişti. Eşi, Amber’ın evinin altında doğum yapmıştı ve babaları yemek aramak için etrafta dolanıyordu.
Amber baba ayının nasıl olduğunu sormak için yeniden hayvan koruma hizmetlerini aradı. Eşleri yeniden bir araya getirmek için sabırsızlanıyordu. Telefon çaldı ve çaldı…
Hayvan koruma hizmetleri telefona cevap verdi, gelişmelerden mutluydular. İsmi artık Boris olan baba ayı gayet iyiydi. İyileşmesi için geçici bir barınağa götürülecekti. Hayvan koruma hizmetleri anne ayıyı Amber’ın evinin altından çıkardı ve eşiyle yeniden bir araya getirdi. Baba ayı, onu ve yavruları özlemişti. Bunu fark etmemek mümkün değildi.
Ayılar birkaç haftadır birlikteler ve Boris’in ayağı da oldukça iyi görünüyor. Çok yakında iki güzel yavrularını büyütebilmek için birlikte vahşi hayata salınacaklar. Köpeğin ısrarlı bakışları ve sahibinin merağıyla başlayan şey cesurca ve sevimli bir ayı kurtarma operasyonuyla son buldu. Şu kesin: Boz ayı Boris ve ailesi kurtarıldıkları için minnettarlar.