Günde
Komik gerçeği
StaVl Zosimov Premudroslovsky
© StaVl Zosimov Premudroslovsky, 2019
ISBN 978-5-0050-8791-1
Erstellt mithilfe des Intelligenten Verlagssystems Ridero
BİRİNCİ SEZON
not 1
tanrı ıslık
Anneme yazdıktan sonra: «Gel domuz yağı, merhaba anne!», Aç çalışma yurdumun yönünde yürüdüm ve düşündüm:
– Ruslar ve Amerikalılar ve Avrupalılar arasındaki fark nedir?
– Ve onlar yaşadıkları ve mantıksal olarak düşündükleri gerçeğiyle, biz soyutuz. – Kendime cevap verdim ve yürüdüm. İçmek istedim – korkutucu ve ısırık. Gidiyorum, bu yüzden sokaktan geçiyorum, bazı endüstriyel girişimlerin beton kiremit mesafesine. Hava kararıyor görüyorum. Çitin diğer tarafında birisinin sessiz, ama delici, ıslık çalamadığını duydum. Ben de aynısını cevapladım. Bir patates torbasının, çitin diğer tarafındaki bir şeyden uçtuğunu, üzerime de bir şeyler doldurulduğunu görüyorum. Zıpladım ve çanta bilinmeyen bir cinsin köpeğinin ayrılmasına dokundu, benden kısa bir süre önce ayrıldı. Ona gittim, merakla araştırdım ve hiçbir şey hakkında şüphelenme ya da düşünmedim, çözmedim ve orada… orada?! Orada sıkı bir şekilde doluydu, tütsülenmiş sosisle bile bastırıyordu. Hiçbir şey düşünmeden, bir tane çıkardım, Adem’in elması tarafından çantayı aldım ve omuzlarımın üzerine attığımda, Ferrari’nin süratini hostelime doğru ilerlediğimde, bu unutulmaz sosis çubuğunu yutmaya başladım.
Hemen çalışmak ve yaşamak istedim.
Ne oldu o zaman? Kuzma. Lee: O bir whistler, o bir patates torbası atıcısı, aynı zamanda bir Syktyvkar yerlisi ve arkadaşına ve suç ortağına geldi: Aldyrbaguy gorge yerlisi, «bana yemek ver» çiftliği.
– Çanta nerede? Diye sordu Kuzya.
– Ve sen onu attın mı? – İbranice soru yoldaş cevapladı.
– Ve ıslık çaldın?
– ve sen..??
Sonra sessiz bir savaş gelir. Ama dürüst, sosis acı ince ve lezzetli oldu…
P.S.: Çantanın tabanını aileye sattık, bir deniz ve aptallık denizi ile sular altında kaldık… Seansta bir patlama oldu…
not 2
Domuz gösterisi
Geçen gün oturumu teslim etmediğim için beni Sovyetler Birliği silahlı kuvvetlerinin, yani ordunun saflarına götürdüler. Orada, bir ay içinde gündüz bakım merkezlerinde, bir anaokulunda, lisede ve iki meslek yüksekokulunda okuduğum her şeyi unuttum: yedi yüz sekiz bin dokuz yüz kırk üç nokta yirmi dört yüzyılın, caddenin solundan kel noktaya kadar metro.
Duruyoruz, bu yüzden neredeyse askeri birliğin girişinde görev başındayız ve girişte sigara içiyoruz. Sonra huzursuz ülkemizde bir kriz yaşandı. Zaman zordu, sigaralar ayda üç paket alıyordu. Ve bizim tarafımız «Bull udder» kolektif çiftliğinin yanında bulunuyor ve bu doğru. Biz de durup sigara içiyoruz ve Baba Yaga bir ağacın arkasından dikizliyor. Doğru, adı Jadwiga idi. Eh. – Bizce, – Yaşlı bir piliç ve buna rağmen böğürtlenli çalılıkları hayal ediyoruz. Ve çığlık atarak, düşüncelerimizi yarıyor. O sağır ve kör.
– Oh, askerler, cevap verin, ha?
– B, aptal, ne bağırıyorsun yaşlı? Senden sekiz yüz iki santimetre uzaktayız.! Çitin arkasında!!
– Gibi?
– Bes! – görev memuruna tekrar cevap verdi. – Neye ihtiyacın var, söyle ya da havuç pirzolası?
– Ben, çok yaşlı büyükanne diyor. – satışa çıkman gerekiyor, – ve gülümsedi, – küçük bir domuz, Boryusenka. Moonshine’ı masaya koyacağım, hatta bana vereceğim.
– Senin neyin var şimdi? Sadece hayvanat bahçesinde domuz gören bir adama sordum, bir nedenden dolayı suaygırları deniyor.
– Gibi?
– Dras!! Yanında ne getirdi? Bir sesle tekrar ettim.
– size biraz domuz eti vereceğim … – sorumu duymadan veya anlamadan, eski cevap verdi.
– Yol boyunca, agaric sineği vardı … – Yoldaşlarımın önünde önerdim.
– Peki nerede yaşıyorsun? – bir arkadaşa sordu
– Ve köye gelip Yadu’ya sor, sokaklarımız aptal.
– ne? Arsenik mi, ne? Bir mikrofona benzeyen kulağına bağırdım.
– Hayır canım! Hehe.. Ask Yad Vigu!!
– Peki ne zaman gelecek? – yoldaş sordu.
– Ve haftasonu öğlen! Sadece onu beslemeyeceğim. – Büyükanneye cevap verdi ve dikenli yeşil çalılar toplamaya gitti.
Bitirmek, bir meslektaşım sordum.
– Yoldaş, domuz öldürdün mü?
– Tabii ki. Toplu bir çiftlik şehrinde yaşadım.
Pazar geldi. Çitin uzak köşesinden bir AWOL’a kaçtık. Köye hiç sorun yaşamadan ulaştık ve kulübesini bulmak bizim için zor değildi, özellikle köyde sadece beş ev olduğu ve misafir işçilerin olduğu kereste fabrikalarının bulunduğu bir pansiyon vardı. Gel onun için demektir. Ve o, ekmek kırıntıları, tuz ve hatta goofer buldu. Doğal yemek yedik ve daha çok içtik.
– Peki yaşlı kadın? – yoldaş başladı. – domuz nerede?
– Evet, ahırda sevilen bir domuz. diye cevapladı ve odaya girdi. Yarım metrelik bir paket alır. Görünüşe göre, M.Ö. beşinci yüzyılın kılıcını ortaya çıkarır ve çizer. Paslı, paslı ve elektrik bandı ile sarılmış sap.
– Burada, oğullarım, bu benim geç Joseph’im, I. Dünya Savaşı Grant’e geri döndü. Bir et fabrikasında, herkesi işgal etti ve kesti: inekler ve tavuk bile.
Stakhanovsky’sine bakarken huzursuz hissettim, şeffaf bir görünüm. Bir arkadaş bıçağı metresinin elinden aldı…
– Hadi, söyle bana. – Nerede akın etti, A?
Bizi ahıra dönüştürüyor.
– İşte, – diyor, – Sevgili Borusenka.
Açıkçası, bu Borusenka’ya bakıyorum ve gözlerim kulağımın arkasında.
Ağzı yarıkları olan tahtalardan üçe üç vuruldu. Çatlaklardan yarıklar kıvrılır ve çubuk elastik olarak asılır. Görünüşe göre bu domuz yavrusu Boryushishche yaşamın yarısı ve yalan söylemez.
– Ah canım, kulübeye gideceğim. – dişsiz ağzı bir fuların köşeleriyle kaplayan, büyükannesi ağladı. – Ve boryusenka konusunda daha dikkatli olursun. Akrabalarımdan sadece ben varım. Başka kimse yok, ona doğumdan itibaren onunla ilgileniyorum. Hoşçakal, benim yatçılık sığırlarım. Yyyyyyy!! – yaşlı kadın hıçkırarak hıçkırarak ağladı ve sesini gıcırtılıdan basına çevirdi. – Unutma, beyler, satılık…
– Her şey çığlık atıyor olacak, büyükanne!!! – Yoldaş cesaretlendirdi ve bana döndü. – Ve sen, arkadaşım, yardım et, geçidi aç.
Döner tablayı gizlice yaklaştım ve döndürdüm, kapı gevşedi ve domuz kulağını bile hareket ettirmedi. Tekme piç kurusu. Arkadaşım hemen kafasını karıştırmadı ve tüm gücüyle bir nikelde bir domuzu nasıl kestiğini, yarısına baktığını ve tırmandığını söyledi. Bir tabak, bir nikel. Birkaç saniye sonra domuz sağ gözünü ve ardından sola açıldı. Sonra bir gıcırtı izledi ve Fighting adlı bir «mamut» midesine yapışan toynaklarına atladı, bacakları gözlenmedi.
İki gözü hançerle şaşırarak, sonra mavi sarı göz bebeklerini farklı yönlere doğru düzelten domuz, bakışlarını yoldaşına çevirdi. Hançerin sapına tekrar gözlerini çarptıktan sonra, onu bir nikelle oynattı: yukarı, aşağı; yukarı, aşağı, hizalı bir yoldaşın üzerine bakan bakışlar ve sarsıldı, öylesine o kadar ki bütün mercan bir parça fişe çarptı. Taze gübre ayaklarının altından serpildi ve birkaç tavuk böğürtleninin üzerini kapattı, bir kargadan attı ve merakla neler olduğuna merakla baktı. Yoldaş zaten ekonomik babkin bahçesinden bahçeye doğru koşuyordu. Dövüştüğüm mamut domuz, hızlı bir şekilde suçluyu yakaladı ve bu bahçede oturma izni bulunan tüm canlıları dağıttı. Büyükannem pencereye yapışıp burnunu düştü. Yan tarafa yaslandım, sadece taşlaşmış oldum.
Avlu bitti, bir zikzakta manevra yapan bir yoldaş, bahçe bitkilerinin üstesinden gelmeye, seraları ve sıcak yatakları parçalara ayırmaya başladı; eşsiz kavrama. Mesafesi kısaydı ve yoldaş zaten yardım için çığlık atıyordu ve sadece keskin dönüşler yapıp kaçmalarına ve kaçmalarına yardım ediyordu; bu, Çingene ve Çingene’nin dışına bakan bir kalabalık tarafından belirtilmişti. Tacik ve çingene anneleri çocukları çitten çekti, ancak «Rus ordusu savaşçısı üzerinde mamut domuz Borusi’nin intikamı ve idam edilmesi» adında canlı bir gerilim izlemek isteyen çocukları ayırmadılar. Bahçenin sonundaki gübre kurtarma gazı yığını için olmasaydı trajik olurdu, ama içinde Rus köylerinin sakinlerinin yığınla saman sakladığı kurtarma yapışan yabalar vardı. Onları ustaca bir dövüşçü olarak yakaladılar ve bir anda her şey farklı ya da tam tersi oldu: mamut domuz dövüşü kaçıyordu ve taklidi sınavındaymış gibi taktiksel bir sınava göre profesyonelce hızlı ve dokunaklı bir şekilde savaşçı yağlı yüzlerini dürttü, çatal değil, ama bir süngü bıçağı olan bir Kalaşnikof saldırı tüfeği tutar. Ve seyirciler bile savaşçıya alkış verdi, homo sapiens’in sıradan Rus askerlerinin doğası, akla karşı gelmesi, sonuçta domuzun eşiğine oturduğu bir kapıya eşlik eden, doğanın gereği, zihnin neden olduğu zaferini övdüler ve alkışladılar. bir elinde bir fular tutuyor ve Yad-Vig’nin ağlayan büyükannesi beline bir saniye atıyor. Yoldaş, hayvanın cansız bedenini delip, bir çift bas gibi sallanan, çıngırdayan bir hayvanın cesedini delip geçen bir domuzun ve cesedin cesedinin içine son damlayı yaptı.
– Büyükanne, yoldaş Spartak kahramanca başladı. – bitti, dökün ve masayı ayarlayın!!!
Büyükanne köfteler ve pizza hamurunu yuvarlayan arkasından bir oklava çekti ve bir paspasla onu kafatasına çarptı. Sıkıcı bir zil sesi vardı ve ikimiz de ondan kaçtık. Ayrıca 10 ila 5 kilogram arasında bize parke taşı attı. Tüm izleyiciler onun tarafına geçti ve bizi yakalamak için yola koyuldu, ama yakalamadı, ama taşların arkası ağrıyordu. Büyükanne Yad-Vig ve sonra on gün boyunca bana verdikleri alay komutanına bir şikayette bulundular ve Yoldaş – iki yıl boyunca zilden zile çaldığı iki yıl boyunca disiplinli bir taburu tokatladılar.
not 3
Tuvalet horlama
Şunun gibiydi: büyük komutanın metro istasyonu, Saint ve sadece Sashka, zararlı nafaka kuruşunda, bir zincirle bağlı üç kabinin bir biyo tuvaleti vardı, bir amaç tarafından kısıtlanmış, ikisi St. Petersburg ve üçüncüsü, bir bok toplama hizmeti için para toplayan bir kişi olarak operatör ve kasiyer dairesiydi.
İnsanlar tüm başlangıç yerlerinin beklentisiyle tükenerek sıraya girdiler. Ziyaretçiler arasındaki zaman aralığında, para için ovaladım ve beşinci nesildeki kalıtsal Leningrad, Claudia Filippovna Undershram, bu biyo tuvaletlerin işletmecisi ve kasiyerini işgal eden parasını yağ parası için lehimledim. Acımasızca kriminal küfür etme ikna edemediğimi hemen anlayamadı, o zaman kendimi ifade etmediğimi ve onunla konuştuğumu not etmek istiyorum. Ancak sonuç yüzdeydi. Yüz iki katına çıktı. Ayni akşamdı. Ve zaten insanlar miktar olarak azaldı. Teyzemin vücudunun dayanıklılığını düşünmüyorum, küçük bir şekilde karar vermeye karar verdim. Dahası, serbest kullanım bağışıklığım vardı. Serbest bir biosorta girdiğimde, Teyze ile aynı hissettim. Yenmiş yiyecekler beni tuvalete koydu. Ondan sonra başım döndü, sonra uzaylılarla olan görüşmeler, ardından da mide kanalının kalıntılarının duvarlarda, ağzıma ve uykumda rüyasız tatlı bir rüyanın patlaması yaşandı. Şu anda, Claudia Filippovna Undershram, alkollü sarhoşluktan uyandı, ağız kuruluğu ve boğaz hissi, yani susamış, sıvı bir şey yudumladı ve alacakaranlıktan acele ve geç, eve geç kalma nedeni olarak uyandı. Asma kilitlerde, tüm kuru dolaplarda ve bende aniden kalkıp kapandı, içeride uyumak, kaçmak dahil…
Sonra, metroya ulaşamayan, banklarda uyuyan, çekirgelerin büyük bir kısmı ve farklı yaşam alanlarının beyleriyle dolu bir gece vardı. Uyarılara dikkat ederek, üniformalı üç kolluk memuru, bir şirket otomobilinde, mavi sayılar içeren Zhiguli markasının ve MILITION'ın yanlarında bir yazıtın bulunduğu polis, henüz Rusya’da icat edilmemiş, karanlık tarafı incelemeye kalkmış. Her şeyin yasaya uygun olduğundan ve hiç kimsenin para alamayacağından emin olduktan sonra, araçlarını birbirine paralel olarak, biosorti içeren emlak çevresine monte ettiler… Makineli tüfek, cop, gaz tüpü, bot ve kapaklarla iki tane çıktı ve yöneldi Asya’da «shawarma» tüccarlarının tezgahlarına doğru, Rusya Federasyonu vatandaşlarının kontrolünde olan, daha çok Rusça anlamayan, ancak vatandaş olan Fas vatandaşı olan ve «PUTİN VE TRUMP İÇİN GAY SHAURMA» yazılı kiosk oldu. Neden böyle bir isim, muhtemelen tercümanlar muhtemelen mizah içindeydi. Silahlı bir sürücü, dümende arabada kaldı ve aniden?!
Ben, Rusya Federasyonu vatandaşı olmayan bir yasada uyruklu olarak Rus’um. Kazakistan Cumhuriyeti SSCB’den gelmiştim, çocukluğumda beni dövdüler çünkü ben sadece Rustum. Ancak, büyüdüğümde onları çoktan yendim. Ama bu farklı bir hikaye, ve şimdi arsaya geri döndüm: Ben, Rusya Federasyonu vatandaşı olmayan, vatandaşlığa göre hukuka uygun – Rusya, onurlu mahkum, FSB majör, emekli, engelli kişi ve bunların hepsini bir arada kullandım, özellikle de bunun eksikliğini bildiğim için Olmadığı yerde, aniden komşu bir kulübeden gelen üzücü bir horlamadan uyandı ve daha kesin olmak gerekirse, etrafımdaki kapalı, gece, kare odayı ve tavanı hissedebiliyordum. Her şeyi hissettim ve nerede olduğumu hatırlamadım veya anlamadım?! Duvarlar aklımı böyle ezdi. Daha önce oturduğum «mini sahneye» girmeye karar verdim ve bacağım deliğe düştü ve her şey bir koyda gibiydi. Ritmik horlama, bir generalin kızını, yoldaş çavuşunu ve yarı zamanlı şöförü hayal ederek çığlık atıp uyandım. Korkmuş ve hatta bir çingene gibi uçup göğsünü parçalamıştı, ama bir keresinde durumu takdir etti, ama hayalete inanmadı. Beceriksizce, duvarlardan birini çevreleyen en az bir delik açmaya çalışarak yardım için lanetledim, ancak işçim işe yaramazdı ve horlama durmadı.
O zamanlar, tuvaletin diğer tarafında, bir polis arabasının şoförü olan bir adam, çavuş zaten takviye çağrısı yapmıştı ve iki tanesi Arap yemeklerini hamurdan ve tavuktan, kedilerden ve köpeklerden hiçbir şey için beklemiyorlardı, zaten bir meslektaşı ve meslektaşının yardımına koşuyorlardı.
Kabinin diğer tarafında sesler duydum ama bu akşamdan kalma baş ağrısını azaltmaya yardımcı olmadı.
– burada kim var? – onlardan biri sordu.
– İşte ben ve sen kimsin? Ben sordum
– ben? şimdi biliyorsun…
– Kaleyi kırın!! – Diğerine sordum ve bunu bir saldırı tüfeğinin namlusuyla yapmak zor değildi. Kapı açıldı. Önümde biri şaşkınlık içinde üç kişi, biri polisle aynı üniformalı, çapraz gözlü duruyordu. Sonra beni en yakın karakola götürdüler ve tuvalet horlaması hiç bir zaman azalmadı.
Gardiyan, uzun süre görev raporunda görevli gözaltına alınma nedenini belirtmeyi düşünüyordu. Ve şöyle ifade:
«… Biyo tuvalet içeriğini içeriden soymaya çalışırken, bir asma kilitle adaletten, dışarıdan gizlenmeye çalışırken tutuklandı.»
Özellikle bazı ofisleri temizlemek zorunda kalan tutukluların kaçmaya çalıştıkları ve tavan penceresi pervazı ile on sekizinci yüzyıl dövme kafesinin çıkıntılı kaburgalarının arasına sıkışıp kaldıkları için herkes eğlendim. İtfaiyeciler, daha doğrusu, ateşi olan savaşçılar olarak adlandırıldı ve itfaiyeciler buna ateş açanlardır. Ne yazık ki, Acil Durum Bakanlığı henüz icat edilmedi. Onlar ona sordu:
– Neye sıkışıp kaldın?
– Kasık ve yumurtalar!! Gözlerindeki yaşlarla cevap verdi. O da kurtarıldı ve penceresiz olan evi temizlemek için gönderildi. Aksine, anayasal haklarımı ihlal etmeye devam ederlerse ve beni tuvaletteki boklarını çıkarmaya zorlarlarsa hayatımı sona erdireceğimi söyleyerek reddettim. Anayasa’ya güldüler ve cezalarımı beni böbreklerime atarak yenilediler, daha sonra geceleri ilk başta kan ve sonra soda ile işemeye başladım. Ancak tuvalet yıkamadı! Ve bir saat içinde Nevsky Prospect gecesinin genişliğini hayat arayışı içinde sürdüm…
not 4
Methodius
Kader beni geçici olarak şehre bir kahraman haline getirdi. Bir sadaka hostelinde bulunan St. Petersburg, insanları evsiz bir kişi olarak adlandırdı. Bana bir shkonar verdiler, yani yerel sarhoş makamlardan yarım ay boyunca dövdüğüm bir yatak verdiler, benden ayrılmadan önce onbeş hastaneye yatırdılar. Kupalar minderdi. Dokuzunu biriktirdim. Onları üst üste yığmıştım ve neredeyse tavanda uyudum. Bazı zorluklar vardı: flattery çok dikti ve ahşap bir merdivene yaslandım. Hayat normal seyrini aldı: Sabah – akşam, öğle – tuvalet, her gün vb. İkinci kattaki sakin durum için bana ve bölgedeki on iki yıl boyunca iki yüksek öğrenim tamamlayan yoldaş karabatak Lyokha Lysy’ye para ödediler. Görme açısından farklılık göstermedi ve on sekizini kırmızı kelimelerle ifade etti. Ve bu tür göz mercekleriyle gözlük almak zor olduğu için, gözlüklü üç çerçeve ekleyerek ve bunları bakır bir tel ile birleştirerek mevcut olandan katladı. Böylece yüzde yüz vizyon kazandı. Ve onu sekiz gözün şakasıyla onurlandırmaya başladım. Bölgede olduğu gibi onunla bir ailede yaşadık, kısacası, köklerimizi pişirdik ve ekmekleri paylaştık. Ancak, nedense, daha büyük bir parça verdi, ya bana saygı duydular ya da aç kuşatma süreleri için yaşamımı soğurarak uzatmak için bana saygı duydular. benim tenim Her sabah, uyandığımda, bütün gün veya daha fazla bir süre için masadaki eşyalarımı buldum. Hepsi çok uzak olmayan ve çok kısa olmayan yerlerde pratik olarak oturan yaşlılar ve diğer yaştakiler: en küçüğü yaklaşık onbeş yaşındaydı, rasyonlarını bizimle paylaşıyorlardı, farklı hırsızlık biçimlerinde elde ettiler, nüfusun daha zengin kesimlerinden, evlerinden söz ettiriyorlardı.. Her zaman buna karşı çıktım ve geri döndüm, ve ben uyurken haraç ödediler. Kel olan bu ilgiden memnundu ve ayrıca yağ yemeye başladı.
Bir soğuk sabah uyandım. Kar pencerenin dışına düşüyordu. Her zamanki gibi kalkmak tembellikti ve özellikle dünden beri para almak için hiçbir plan yoktu ve başım durdu. Kel adam, her zamanki gibi, aklında bir şey okur, sadece alt dudağıyla hareket eder. Ve tüm bunlar, yetmiş yaşındaki yaşlı karabatak-recidivist’in, bir denizci, uzun mesafeli bir denizci, emekli ve evsiz Methodius’un Fin kökenli köklü görünümleri için olmasa da devam ederdi. Hükümlülerin, bu davada olduğu gibi, genellikle kastlarla iletişim halinde olduklarını not etmek istiyorum. Ve bir Kafkas diliyle, bir Finlandiya aksanıyla daha çok konuştu.
– Peki, parazitler, soluk aldık mı? omuzdan başladı. Döndüm, Bald kitabı üzdüm. Bir dakika geçti.
– Neye ihtiyacın var yaşlı? – Bald’a sordu ve bir romana gömüldü.
– Dosyaya bakmaktan vazgeç, saka kuşlarını al, yani, ben ve tombul. Dört yıl boyunca emekli aylığı aldım.
Sözlerinden sonra yaklaşık iki dakika geçti ve ayaklarımızın altında taze kar çatlıyordu. Uzakta, bir tür Gürcü uykusuzluğa sahip bir dükkan vardı. İçeri girdik ve iki yüz sipariş ettik. Bulaşmış ve tost Methodius:
– Tatarlar bir çift olmadan yaşamaz! -Bir yüz daha emrettik. Sonra, eski tosttan sonra:
– Tanrı üçlülüğü sever! – biz bu bardakları da boşalttık. Sonra sessizce konuştuk, her biri kendisiyle ve sadece Methodius sessiz kalmadı ve kendisine ilk terimin nasıl alınabileceğini beş kişiden aldılar. Özgür dinleyici değildik.
– Gemimiz Kyuubi ile geldi. Abimin köyüne gittim. Bir hafta içtik. Bu yüzden sabahleyin, denatüre maddeden sonra kahya ile buluştuk ve düğünün olduğu evi geçtik. Onları tebrik ettim ve bana üç mektup gönderdiler… Etrafıma baktım ve arkamda bir tuğla yığını gördüm, erkek kardeşim kaçak içki ve balta için giderken, kulübedeki tüm taşları aldım, bir yara vardı, evet, gelin doğrudan alnın içindeydi. Sonra pencereleri bombalamaya başladı. Kazık, üç yıl hapis yattığım zaman sona erecek zamanım olmadı. Başka ne içeceksin? – İşini bitirdi ve tüketim mallarının bar tezgahına gitti.