bi ilişkide bu kelimenin kullanılışı ve duygular arasındaki ilşki eğrisi çan eğrisini anımsatır.
ilk olarak daha "senden çok hoşlanıyorum" diyemediğin, ilişkinin yeni başladığı kişiye zoraki aşkım diyebilirsin
bir zaman sonra bakmışsın ki kelime artık anlamını bulmuştur, seviyosundur, aşıksındır, onu düşünmeden, görmeden, konuşmadan duramazsın, o zaman o senin "aşkın"dır
bi zaman sonra ilişki monotonlaştıkça kelimenin de anlamı yavaş yavaş solar, tıpkı vazoda 5 gün duran çiçekler gibi, duygular da azalmaya, monotonlaşmaya başlar, alışmışsındır, bundan sonraki zaman sadece alışkanlıktan ibarettir
bir gün gelir ki sıkılmışsındır, artık yapamıycaksındır, ilişkiyi bitirmeye karar verirsin, o gün senin için "aşkım" lafı da bitmelidir mantık olarak. ama sen o kadar alışmışsındır ki en çok gördüğün, konuştuğun, paylatığın kişiye aşkım demeye, artık kimi görsen ona bi "aşkım" lafı patlatırsın, anlamı olmasa da, sonrasında kafanı duvarlara vursan da, sonrasında ne yaparsan yap geri gemlez "aşkın", sonra o kelime de başkalarına söylenmek üzere beyinde bi rafa kaldırılır gider zaten...