Genç kadın boynuna astığı ağırlığın küçük camından dünyayı izlerken fotoğraf denilen güç ile yaşadığı anı kaydediyordu. Bir ihtiyardan duyduğuna göre fotoğraf "geçmiş üretme makinesi"ydi ve fotoğraf makinesi aslında makinenin makinesi anlamına geliyordu. Fakat genç kadın için bunun hiçbir önemi yoktu. O salt fotoğraf ile ilgileniyordu. Mesela bir kablonun üzerine konan kuşun kurduğu denge onun için fazlasıyla yeterliydi. Ürettiği bu geçmiş onun için büyük bir keyifti.
Genç kadın bir anlığına ihtiyarın söylediği sözleri düşünmeye karar verdi. Ne üzücüydü ki fotoğrafın asla şimdiki zamanı olamazdı. Bir resmin anlık olarak yapılması söz konusuydu, ama vizörde tutulan bir görünüşün görüntü olduktan sonra şu an ile hiçbir bağı kalmıyordu. Bu bakımdan fotoğraf bir ölüm sanatıydı. Belki "ölümsüzlük" de diyebiliriz. Evet, kesinlikle sonsuz yaşamın anahtarıydı.
Genç kadın elinde tuttuğu anahtarla bir kuş yakaladı, ancak kuş ötmüyordu. Çünkü genç kadın sağırdı. Fotoğrafın sessiz bir sanat olduğunu hiç duymamıştı.
Neşeli sevgilerle :)
İçimdeki hayalci aktardı!