İpek üretim atölyesine girdiğinizde en ön işlem olan ipekböceği kozalarını kaynatıp eğirerek görebilirsiniz. Devasa dönme kabının yanında, Uygur bir kadın sakin ve sakin bir ifadeyle meşgul. Adelaide ipeğinin tamamı ipekten, hiçbir yardımcı tekstil malzemesi olmadan üretilir ve doğal bitki boyaları ile boyanır. Sabah güneşinde hafif bir nefes alan avlu duvarına yığılmış birçok ipekböceği kozası ipek yapmak için kullanılan orijinal malzemedir. Adelis ipeğinin dokuma ve boyama süreci son derece karmaşık, işçiliği mükemmel, dokuması emek yoğun ve tüm işlemler ustalar tarafından tamamlanıyor. Üretim süreci, önce kozaları kaynatmak, ipeği çekmek, ipeği birleştirmek ve ipliği yuvarlamak, ardından batik boyama, tasarım ve desen yapmak ve son olarak da bitmiş ürünü oluşturmak için ipliği, makineyi ve ipek dokumayı bölmektir. Ortada kravat boyama adımını görmedik, başka bir büyük odaya girdiğimizde gördüğümüz şey ipek dokuma adımıydı. İhtiyar bir adamın duygusuz elleri tezgahların arasında ilerledi ve birkaç genç çırak yakınlarda durdu. Hotan'da hala el örgüsü işiyle uğraşan 20.000'den fazla insan var ve bu gençler bu eski zanaatı miras alacak.
Başlangıçta bazı tezgahlardaki desenler görülebilir ve bu çok doğal bir mekanizma modelidir. Adelis ipeği deseninin, şamanizme ağaç tanrılarına ve su tanrılarına ibadet ettiğine inanan eski Uygurların dini bilincinin bir yansıması olduğu söyleniyor.Bazıları da padan ağacı, tarak deseni ve ulusal müzik aletlerinin deformasyon kalıpları olduğunu söyledi. Atölyenin teşhir salonunda Adelis ipeğinin son halini almış ürününü gördüm, yumuşak ipek yüzeye ellerimle dokundum, sıradan bir kumaş olmadığını hissedebiliyordum, ama Orta Asya'da güneş ışığı, gül yaprakları ve kuru rüzgar kumu ile dokunmuştu. Cheng, incir kokusu, Rewapu'nun güzel melodilerine dalmış ve Yulong Kashi Nehri'nde yüzen yedi renkli pigmentler gibi, çizgiler pürüzsüz ve muhteşem.
önceki | Sonraki