İşsizin Reenkarnasyonu Cilt 11 Bölüm 04
Yatılı Hizmetçi ve Yatılı Okul Öğrencisi
O öğleden sonra, Sihir Üniversitesi’nden Norn ve Aisha ile birlikte eve yürüdüm.
İkisi de standart bir yazılı sınava girmişti.
Bu, yaşlarına bakılmaksızın çoğu potansiyel öğrenciye verilen genel bir sınavdı.
Bazı bölümler çeşitli akademik konuları kapsarken, diğerleri büyünün altı temel prensibini içeriyordu.
Bana verilen sınava hiç benzemiyordu ama bu beklenen bir şeydi.
Her halükârda, Aisha sınavda başarılı olmuştu.
Ranoa Krallığı’nın Millis’ten bazı temel kültürel farklılıkları vardı.
Çocuklarına öğrettikleri müfredatın en azından biraz farklı olduğundan emindim.
Yine de Aisha bu ülkede girdiği ilk sınavdan mükemmel bir puan almıştı.
Etkilendiğimi itiraf etmek zorundaydım.
Jenius da on yaşındaki bir çocuğun bu kadar iyi performans göstermesine o kadar şaşırmıştı ki, belirli koşullar altında onu özel öğrenci olarak kabul etmeyi teklif etmişti.
Ama tabii ki kız kardeşime söz verdiğim şey bu değildi.
“Tamam o zaman. Pazarlığın bana düşen kısmını yerine getirdim!”
Aisha eve girdiğimizde zaferle ilan etti. “Artık resmi olarak senin hizmetkârınım, Rudeus!”
“Gerçekten ailenin hizmetçisi mi olmak istiyorsun? Ailenin bir parçası olmana rağmen mi?”
“Hayır, hayır. Ben senin hizmetçinim, ailenin değil!”
Yani amacı… kardeşinin kişisel hizmetçisi olmaktı.
Bu bana biraz tuhaf gelmişti, ama şimdi pazarlıktan tam olarak vazgeçemezdim.
“Peki, tamam. Bu durumda, bundan sonra sana söylediklerimi yaptığından emin ol, tamam mı?”
“Ama tabii ki! Emrinizdeyim, Efendim!”
Bir kez olsun bir kızın bana Zanoba yerine böyle seslendiğini duymak güzeldi.
Eğer bunu söyleyen küçük kız kardeşim olmasaydı, muhtemelen heyecanlanırdım.
Şu anda evli bir adam olduğum gerçeğini bir kenara bırakalım.
“Bununla birlikte, geleceğin hakkında açık fikirli olalım,” dedim. “Eğer Bir şey öğrenmek istersen bana haber ver.”
“Eminim hâlâ öğrenmem gereken birkaç şey vardır.
Belki de bana bizzat öğretme nezaketini gösterirsiniz, genç usta…” Aisha bir parmağını dudaklarına götürerek gözlerini bana dikti.
Ne demek istediğini anladım ama aptalı oynamanın en kolayı olduğuna karar verdim. Eğer çocuk ortaya çıkıp ona nasıl bebek yapılacağını öğretmemi isterse,
ÇY: Lan
Onu oturtup kapsamlı bir cinsel eğitim dersi vermem gerekirdi.
Tabii ki uygulamalı gösteriler olmadan.
“Bu arada, bana birdenbire ‘efendi’ demenin bir nedeni var mı?”
“Şu andan itibaren hizmetkârınız olacağım efendim. Size uygun şekilde hitap etmem gayet doğal.”
Oh, harika. Şimdi o saçma resmi dile geri dönmüştü. “Dürüst olmak gerekirse bana sadece Rudeus demen daha çok hoşuma gitti.
Buna sadık kalamaz mıyız?”
“Çok özür dilerim ama en azından profesyonellik görüntüsünü korumam gerekiyor.”
Çocuğun sağlam bir kelime dağarcığı vardı. Sınavda bu kadar başarılı olmasına şaşmamalı.
Şimdilik bu konuyu zorlamanın bir anlamı yoktu.
Sylphie bir süre bana biraz tuhaf bakabilirdi ama Aisha’nın istediğini yapma hakkını kazandığını hissediyordum.
“Tamam o zaman. Kendin için herhangi bir iş almadan önce Sylphie’ye danıştığından emin ol, anladın mı?”
“Elbette. Annem bana bir hizmetçinin görevleri hakkında her şeyi öğretti, seni temin ederim. Her şeyi bana bırak.”
Ellerini önünde kavuşturan Aisha beni derin bir saygıyla selamladı.
Anlaşılan artık küçük bir hizmetçi kız kardeşim vardı. İtiraf etmeliyim ki, bu sözlerin tuhaf bir şekilde güçlü bir tınısı vardı…
En azından hizmetçi ya da okul terkten daha iyi geliyordu kulağa. Muhtemelen Japonya’da ona böyle derlerdi.
Norn’un sonuçları tamamen sıradandı.
Jenius’un bana söylediğine göre, yaşına göre ortalamanın biraz altında puan almıştı.
Adil olmak gerekirse, çocuk bu şehre gelmek için tam bir yılını harcamıştı ve daha kendini toparlamaya bile fırsat bulamadan karşısına bir test çıkarmıştım.
Önce birkaç özel ders ayarlamış olsaydım muhtemelen çok daha başarılı olurdu. Başka bir deyişle, gayet iyi bir performans sergilemişti… Aisha’ya kıyasla.
Bu konuda çok fazla yorum yapmaya gerek görmedim.
Sadece yavaş yavaş gelişmesine yardım etmemiz gerekiyordu.
Hiçbir zaman sınıfının en iyisi olamayabilirdi ama bunun ne önemi vardı ki?
Toplum içinde yaşayabilmesi için gereken temel becerileri öğrendiği sürece, bu benim için yeterliydi.
Mutlu ve tatmin edici bir hayat yaşamak için kalabalığın arasından sıyrılmak zorunda değilsiniz.
“Ne okumak istediğin konusunda bir fikrin var mı, Norn?” diye sordum.
Kız kardeşim cevap vermedi. Yine başını öne eğmiş, bakışlarımdan kaçarken hafifçe somurtuyordu.
Bana hiç ısınıyor gibi görünmüyordu. Aramızdaki buzları eritmeyi umuyordum ama nereden başlayacağımı bilmiyordum.
“Sanırım aklıma gelen tüm seçenekleri o kadar iyi bilmiyorum,” dedim. “Ama sanırım bir bölüm seçmeden önce genellikle iki ya da üç yıllık genel derslerle başlıyorsun.
Üniversitede çok sayıda ilginç giriş dersi var, Belki bir kaç tanesini deneyip sevdiğin bir konu olup olmadığına bakabilirsin.
Oh, ve eğer hiçbir şey özellikle ilginizi çekmiyorsa, her zaman şifa büyüsü ile gidebilirsiniz. Annemiz de eskiden şifacıydı, hatırladın mı?
Buralarda çok fazla şifacı yok, bu yüzden mezun olduktan sonra kolayca bir iş bulabilirsin.”
Norn söylediğim hiçbir şeye yanıt vermiyordu, ben de bu minvalde uzunca bir süre gevezelik ettim.
Sonunda, konuşmak istediğini belli eden bir ifadeyle bana baktığını fark ettim.
Çenemi kapattım ve bekledim.
“Sanırım oradaki yurtlarda yaşamayı denemek istiyorum.”
Sesi gergin ve endişeliydi ama kelimeleri çıkarmayı başarmıştı. Söyledikleri üzerinde düşünmek için bir anımı ayırdım.
“Yurtlar, ha…?”
Kesin bir dille reddetmek kolay olurdu ama bu dürtüye direndim.
Belli ki bu konuyu açmak bile onun için büyük bir cesaret gerektirmişti.
İlk tepkim onun çok genç olduğu yönündeydi.
On yaşındaki kızlar genellikle kendi başlarına yola çıkmazlardı.
Bununla birlikte, üniversite yurtlarında yaşamak, kendi evinizi kiralamakla aynı şey değildi.
Bir kere neredeyse her zaman bir oda arkadaşınız olurdu.
Norn bu şehirde neredeyse hiç kimseyi tanımıyordu ve burada hiç arkadaşı yoktu.
Yurtta kalırsa bu durum çabucak değişebilirdi.
Yaşı bu konuda biraz sorun olabilirdi ama Üniversite her yaştan öğrenciye açıktı.
Orada kendisinden bile küçük çocukların yaşadığını biliyordum.
Yurtlar, herkesin uyması gereken oldukça net kuralları olan güvenli bir ortamdı.
Teorik olarak Norn’un yaşındaki bir çocuk bile orada rahatça yaşayabilirdi.
Şahsen ben kız kardeşimle birlikte yaşayarak onu daha yakından tanımak isterdim.
Ama görünüşe bakılırsa, onu burada kalmaya zorlamak bana zaten olduğundan daha fazla kızmasına neden olabilirdi.
Önceki hayatımda uzun yıllar eve kapanmıştım.
Dünyanın geri kalanıyla ilişki kurmayı reddetmiş, bunun yerine kendimi odama kilitlemiştim.
Bir süre ailem bana ulaşmak için her türlü entrikayı denedi.
Beni pahalı hediyelerle baştan çıkardılar, bana lezzetli yiyecekler aldılar ve parlak, iyimser tonlarda geleceğim hakkında konuştular.
Ve her seferinde, bu beni onlardan daha da uzaklaştırdı. Sanki beni bir insan olarak değil de eğitilmesi gereken bir hayvan olara görüyorlardı.
Norn’un böyle hissetmesini istemedim. Burada kapana kısılmış gibi hissetmesini istemedim. İkimizin de her gün diken üstünde olmasını, birbirimizin ruh halini ve düşüncelerini okumaya çalışmamızı istemiyordum.
Belki de ona uzaktan göz kulak olmak benim için daha iyi olurdu. Kendini biraz daha rahat hissedebileceği bir yer bulursa, belki birbirimizi net bir şekilde görmemiz daha kolay olur.
Bir de Aisha meselesi vardı.
Kız kardeşine karşı küçümseyici davranma eğilimindeydi.
Onu dikkatli olması konusunda uyarmıştım ama çoğu zaman bunu yaptığının farkında bile değildi.
Bunu düzeltmek uzun vadeli bir proje olacaktı. Bu evde yaşadığı sürece Norn sürekli olarak kız kardeşinin aşağılamalarına maruz kalacaktı.
Ve beni, yani hor gördüğü kardeşini her gün görecekti.
Tüm bunların ötesinde, hem Aisha’nın hem de benim bazı sıra dışı doğal yeteneklerimiz vardı.
Kendimi dünya çapında bir sihirbaz falan olarak görmüyordum ama çoğu insan beni oldukça yetenekli buluyordu.
Kardeşlerinizin istisnai olduğu bir evde “normal” büyümek zordur. Bunu son seferinde ben de yaşamıştım.
En kötü senaryoda, Norn’un bir gün evden kaçtığını hayal edecek kadar ileri gidebilirdim.
Ve bunun ne kadar kötü sonuçlanabileceğini biliyordum, özellikle de genç bir kız için. Hasta ruhlu bir piç onu yanına alıp iyilik falan istemeye başlayabilirdi. Buna kıyasla, şimdi güvenli bir yurt odasına taşınması çok daha iyi olurdu.
Sylphie de o yurtlarda çok zaman geçirmişti.
Her üç gecede bir buraya gelip kalıyordu ama bu ziyaretler arasında Prenses Ariel’le kalıyordu.
Bir sorun çıkarsa Norn’a yardım etmek için hemen orada olurdu ve neyse ki Norn ondan hoşlanıyor gibiydi.
Belki de o ilk gece banyoda birbirlerine açılmışlardı.
Bunu düşündükçe, kulağa daha iyi bir fikir gibi geliyordu.
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.