1000
Veba
Thucydides, MÖ 430’da Atina’nın vebasını anlatırken: “Yine de hastalar ve ölenler en çok merhameti hastalıktan kurtulanlarda buldu. Bunlar, deneyimlerinden bunun ne olduğunu biliyorlardı ve artık kendileri için hiçbir korkuları yoktu; çünkü aynı adam asla iki kez saldırıya uğramadı (en azından asla ölümcül şekilde)”
Çiçek
Rhazes (880-932) çiçek hastalığının, “aşırı nemin” izin verdiği kanın fermantasyonundan kaynaklandığına inanıyordu. Bağışıklık, ilk atak sırasında “fazla nemin” vücuttan atılmasıyla açıklandı.
Yıl: 1478 Kazanılmış (Adaptif) Bağışıklık
Girolamo Fracastoro (1478-1553) çiçek hastalığına karşı kazanılmış bağışıklığın, klinik hastalığın tekrarlayamayacağı menstrüel kan kirleticisinin ilk hastalığı sırasında atılmasından kaynaklandığını açıkladı.
Yıl: 1908 Yan Zincir Teorisi
“Bu anlayışa göre düşünüldüğünde, antitoksinler, rejenerasyon sırasında aşırı olarak yeniden üretilen ve bu nedenle protoplazmadan atılan ve böylece özgür bir durumda var olan yan zincirlerden başka bir şeyi temsil etmez.”
Nobel Ödülü 1908
P. Ehrlich, Proc. R. Soc. Lond. 1899 66, 424-448
Yıl: 1930 Eğitme Teorisi
“Antijen, hücreye hangi antikoru oluşturması gerektiğini söyleyen bir şablon görevi görür”
Breinl, F. & Haurowitz, F., Z. Physiol. Chem., 192:45, 1930.
“Antikor molekülü bu nedenle antijen ile bir dereceye kadar stereokimyasal uyumluluğa sahip olacaktır. Böylece her yapısal birim, sentez anında antikor molekülüne seçilir ve yönlendirilir. Bu, antijen yüzeyine uygun konfigürasyona ve afinitelere neden olur.”
Mudd, S., J. Immunol. 23:423-427, 1932
1940
Eğitim-Öğretim Teorileri
“Antikorların normal serum globulinden yalnızca globulin polipeptit zincirinin iki uç parçasının kıvrılma biçiminde farklı olduğu varsayılır; bu parçalar, amino asit bileşimi ve düzeninin bir sonucu olarak, erişilebilen çok fazla sayıda neredeyse aynı kararlılığa sahip konfigürasyonlar; bir antijen molekülünün etkisi altında, antijenin yüzey bölgelerine tamamlayıcı konfigürasyonlar alırlar, böylece iki aktif uç oluştururlar. Bir ucun serbest bırakılmasından ve zincirin orta kısmının serbest bırakılmasından sonra, zincirin bu kısmı, iki antijen molekülüne bağlanabilen zıt yönlü iki uç ile antikor molekülünün merkezi kısmını oluşturmak üzere katlanır.
Nobel Prize 1954, 1962
Pauling, L., J Am Chem Soc 62:2643-2657, 19401941
Adaptif Enzim Teorisi
Burnet F.M: The Production of Antibodies, Macmillan, Melbourne, 1941
“Burnet, vücuda bir kez girdikten sonra antijenin, lokal proteinazlarla temasın antijen molekülünün çözünmesi sırasında enzimlerin adaptif modifikasyonuna yol açacağı retiküloendotelyal sistem hücrelerine yolunu bulacağını öne sürdü. Bu yeni uyarlanmış enzimler daha sonra söz konusu antijene özgü bir globulin molekülünü sentezleyebilecektir. Ayrıca, bu adaptif enzimler sadece antikor oluşturan hücrenin içinde çoğalmakla kalmayacak, aynı zamanda taşıdıkları antikor özgüllüğü için bilgi proliferatif aktiviteden kaynaklanabilecek herhangi bir yavru hücre içinde de sürdürülecektir. Spesifik olarak uyarlanmış antikor oluşturan hücrelerin (daha sonra bir klon olarak anılacaktır) bu şekilde genişlemiş bir popülasyonu, müteakip antijene yeniden maruz kalma üzerine artan ikincil veya destekleyici antikor tepkisini iyi açıklayacaktır.
Silverstein, A.M, Cellular Immunology 91, 263-283, 19851953
Dolaylı Şablon (Kalıp) Teorisi
(i) Vücut bileşenlerinin antijenik olmama durumunu hesaba katmak için bunların ‘kendini belirteçleri’ taşıdığı varsayılmıştır; antikor üreten sekansın bir noktasında bir “tanıma biriminin”, kendi kendine belirteçler taşıyan materyali tespit etme ve onu bağışıklık tepkisi olasılığından saptırma aracı olarak işlev gördüğü varsayılmıştır;
(ii) Antikor üretme kapasitesinin kalıcılığını açıklamak için antijenik determinantın bir “genkopisinin” ilgili Kök hücrenin genomuna dahil edildiği ve böylece soyundan gelen antikor üreten hücrelerin sınırsız üretimine izin verildiği varsayılmıştır;
(iii) Antikor üreten hücrelerin genetik yapısına patern belirleyicilerinin bu şekilde dahil edilmesi, ikincil antijenik uyaranlardan veya basit zaman aşımından kaynaklanabilecek antikor karakterindeki değişiklikler için bazı temeller sağlamıştır.”
Burnet, F.M & Fenner, F. The Production of Antibodies. Monograph of the Walter and Eliza Hall Institute, Melbourne, 2nd Edition, 19531955
Doğal Seleksiyon Teorisi
“Bir hayvanın kanında, hayvanın yanıt verebileceği tüm antijenlere karşı az sayıda antikor molekülünün kendiliğinden varlığını varsayan ve antijene bu tür spesifik globulini taşıma görevini veren bir antikor oluşumu teorisi önerilmiştir. Dolaşımdaki moleküller, bu moleküllerin kendi türlerinden daha fazlasının üretimini indükleyebilecekleri hücrelere”.
Nobel Prize 1984
Jerne, N.K, Proc Nat Acad Sci USA 41:849, 1955
1957
Hücresel Seçilim Teorisi
“Doğal seçilim süreci, çeşitli popülasyonlardan birkaç türün seçici olarak çoğaltılmasını gerektirir. Çalışan bir hipotez olarak, antikor yanıtındaki çoğalan birimlerden birinin hücrenin kendisi olduğunu düşünmek cazip gelebilir. Bu hipoteze göre, sadece sentezlenen ürünü enjekte edilen antijene afinitesi olan hücreler çoğalma için seçilir”.
Talmage, D.W., Annu Rev Med 8:239-256, 1957
Klonal Seçilim Teorisi
“Bir lenfositin yüzeyinde antijen-doğal antikor teması gerçekleştiğinde, hücrenin uygun bir doku, dalak, lenf düğümü veya lokal inflamatuar birikime yerleşmek üzere aktive olduğu ve burada çeşitli torunlar üretmek için proliferasyona uğradığı varsayılmaktadır. Bu şekilde, reaktif bölgeleri kullanılan antijen üzerindeki antijenik belirleyicilere karşılık gelen tüm bu klonların tercihli proliferasyonu başlatılacaktır. Torunlar, ana formlarla aynı işlevleri yerine getirebilen çözünür antikor ve lenfositlerin aktif olarak serbest bırakılmasına muktedir plazmasitoid formları içerecektir. Net sonuç, antijen ile reaksiyona girebilecek fazla molekül vermek için globulin molekül popülasyonunun bileşiminde bir değişiklik olacaktır, başka bir deyişle, serum şimdi spesifik antikor niteliklerini alacaktır. İlgili klonların dolaşımdaki lenfositlerinin sayısındaki artış, aynı antijenin daha sonraki bir girişine verilen yanıtın kapsamlı ve hızlı olmasını da sağlayacaktır, yani ikincil tip bir immünolojik yanıt oluşacaktır”.
Nobel Prize 1960
Burnet, F.M., Austr J Sci 20:67-69, 19571959
Genişletilmiş Klonal Seçilim Teorisi
“Tablo 1. Dokuz önerme.
Al. Her antikor globulinin stereospesifik segmenti, benzersiz bir amino asit dizisi tarafından belirlenir.
A2. Belirli bir antikoru oluşturan hücre, kromozomal DNA’sının bir segmentinde buna uygun olarak benzersiz bir nükleotit dizisine sahiptir: “globulin sentezi geni”.
A3. Antikor oluşturan hücrelerin öncüllerinin gen çeşitliliği, yaşam boyu proliferasyonları sırasında yüksek oranda spontan mutasyondan kaynaklanır.
A4. Bu hipermutabilite, hücresel proliferasyonun belirli aşamaları sırasında globulin geninin DNA’sının rastgele birleşmesinden oluşur.
A5. Her hücre, olgunlaşmaya başladığında, kendi genotipine karşılık gelen az miktarda antikoru kendiliğinden üretir.
A6. Olgunlaşmamış antikor oluşturan hücre, bir antijen-antikor kombinasyonuna karşı aşırı duyarlıdır: bu sırada homolog antijenle karşılaşırsa, baskılanacaktır.
A7. Olgun antikor oluşturan hücre, bir antijen-antikor kombinasyonuna reaktiftir: bu sırada homolog antijenle ilk kez karşılaşırsa uyarılacaktır. Uyarım, protein sentezinin hızlanmasını ve bir “plazma hücresini” işaretleyen sitolojik olgunlaşmayı içerir.
A8. Olgun hücreler, antijenik uyarı altında geniş ölçüde çoğalır, ancak genetik olarak stabildir ve bu nedenle, homolog antikoru üretmek için genotipik olarak önceden adapte edilmiş büyük klonlar oluşturur.
A9. Bu klonlar, antijenin ortadan kaybolmasından sonra kalıcı olma eğilimi gösterirler ve daha sonra yeniden ortaya çıkmasına derhal tepki verme kapasitelerini korurlar.”
Lederberg, J. Science 129:1649-1653, 1959
Nobel Prize 1958
Klonal Seçilim Teorisi
“Bu, klonal seçilim hipotezinin can alıcı noktasıdır. Hayvanda, her biri bir (veya muhtemelen az sayıda) potansiyel antijenik belirleyiciye uygun tamamlayıcı tarzda karşılık gelen immünolojik olarak reaktif bölgeler taşıyan mezenkimal hücre klonlarının var olduğunu varsayar. Bu, uygun bir gelişme aşamasına ulaşıldığında, topluca normal antikorları sağlayan globulin moleküllerinin popülasyonunu üretebilen bir hücre popülasyonu sağlar. Bir antijen eklendiğinde, ilgili klonun bir hücresiyle, muhtemelen bir lenfositle temasa geçecek ve bunu yaparak, hücrenin karakteristik tipinde şu veya bu şekilde daha fazla globulin molekülü üretmesini teşvik edecektir” (s. 54-55)
Burnet, F.M. The Clonal Selection Theory of Acquired Immunity. Vanderbilt University Press. 19591994
Tehlike Teorisi
“Uzun yıllar boyunca immünologlar, bağışıklık sisteminin birincil amacının kendisi ve kendisi dışı arasında ayrım yapmak olduğu görüşüyle hizmet ettiler. Bakış açılarını değiştirme zamanının geldiğine inanıyorum ve bu yazıda, bağışıklık sisteminin kendini ve ben olmayanı umursamama olasılığını, birincil itici gücünün tehlikeyi tespit etme ve tehlikelere karşı koruma ihtiyacı olduğunu tartışıyorum. işi tek başına yapmaz, diğer vücut dokularından oluşan geniş bir ağdan olumlu ve olumsuz iletişim alır.”
Matzinger, P. Annu Rev Immunol. 12: 991-1045. 1994.
Kaynak: https://www.immunopaedia.org.za/