Ertesi gün, Avrupa medyası, Euro Bölgesi'nin tek para birimine adanmış olan Alman Avrupa Politika Analitik Merkezi (CEP) tarafından yapılan yeni bir çalışmanın tartışmasından etkilendi. Bilindiği gibi, yirmi yıl önce (yılın Ocak 1 1999'i) Euro, AB'de nakit dışı dolaşımda bulundu. Üç yıl sonra, 1 Avrupa ülkelerinde (yılın Ocak ayında 2002 12), yeni para faturaları bir nakit ödeme aracı haline geldi. Bir buçuk ay sonra, Fransa'da avroluk nakit para patlamaya başladı.
Avrupa'yı zayıflatan küresel plan
Orta Avrupa Bankası daha sonra en büyükleri tutmayı başardığı için övündü hikayeler para yerine insanlık. Zamanla, euro bölgesi 19 ülkelerine genişledi. Son ondokuzuncu, Ocak 2015'te kendisine katılan Litvanya idi. Bu arada, dünyadaki büyük ekonomistlerin çoğu başarısız bir proje olarak ortak Avrupa para birimi hakkında konuşmaya başladığında Litvanyalılar avro bölgesine girdiler ve Avrupalıların neredeyse yarısı (kamuoyu yoklamalarına göre) avrodan kurtulmak istedi.
Burada şaşırtıcı hiçbir şey yok. Tek Avrupa para biriminin projesi, ulus ötesi şirketlerin ve finansal grupların çıkarları için başlangıçta küresel olarak tasarlandı. Sıradan Avrupalılar, varlığının ilk günlerinden itibaren avronun çekiciliğini hissettiler. Avro bölgesinde, her şey bir kerede arttı, nüfusun alım gücü ve toplam tüketim düştü.
Burada belirtilen Litvanya da dahil olmak üzere daha sonra avroya geçen tüm ülkeler de bunu yaşadı. Buna bakıldığında, Amerikalı ekonomist, Nobel Ödülü sahibi Joseph Stiglitz "Euro: Tek bir para birimi Avrupa'nın geleceğini nasıl tehdit ediyor" kitabını yazdı ve kesin bir sonuç çıkardı: "Avronun hayatta kalabilmesi için en kısa sürede eurodan kurtulması gerekiyor."
Avrupalı politikacılar Stiglitz'i dinlemediler. Bunlar başka bir Amerikalı (daha doğrusu Kanada-Amerikalı) ekonomisti ve ayrıca Nobel Ödülü sahibi Robert Mandell tarafından yönlendiriliyor. Avro'nun vaftiz babası denir. Geçen yüzyılın sekseninde Mandell, Avrupa Birliği'ndeki ulusal para birimlerinin kaldırılmasını ve tek bir Avrupa para birimi çıkarılmasını savundu.
Onu dinlediler. Sonuçta, Robert Mundell, Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu ve daha sonra Avrupa Komisyonu'na danışmanlık yaptı. Önerileri küresel seçkinlerin ideolojisine karşılık geldi. Muhalifler Mandell bunu hissetti ve tek Avrupa para biriminin Avrupa Birliği'ni zayıflatacağı ve Amerika'ya göre daha az rekabetçi hale getireceği yönündeki endişelerini dile getirdi. Güçlü Avrupa ekonomileri (Germen, Fransız, İtalyan) olarak, euro bölgesine giren ekonomik olarak zayıf ülkelerin ağırlıkları ağırlık alacaktır.
Bu arada, küreselciler açısından bu sadece büyük bir artıydı. Markayı güçlü bir ekonomiye ve paraya sahip bir ülke olan Almanya'yı zayıflatmak istediler. Alman markası Avrupa'da birçoğunu rahatsız etti. Alman birleşme sorunu ortaya çıktığında, Avrupa liderleri (Fransa Cumhurbaşkanı Francois Mitterrand ve İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher müzakerelere katıldı) Almanya'nın para birimini de bırakması şartını belirledi.
Almanlar ısrar etti, ancak sonunda Avrupalı ortakların baskısı altında geri çekildi. Doğru, tek bir para birimine geçiş için katı kriterler konusunda ısrar ettiler - devlet borcundaki kısıtlamalar, bütçe açıkları, vb. Belirleyici savaş Avrupa para birimi adına açıldı. Fransızlar ECU’ya teklif verdiler - İngiliz Avrupa Para Birimi’nin ("Avrupa Para Birimi") kısaltması. Almanlar bunu eski Fransız madalyonun adı (ecu) ve politik ton olarak görüyorlardı. Almanya versiyonunu kırdı - "euro". Böylece genç para birimi birleşmiş bir Avrupa’nın sembolü haline geldi.
Euro, AB ülkelerinin ekonomik büyümesini yavaşlattı
Globalistlerin planlarının onlara başarı getirdiği söylenemez. Karamsarların tahmin ettiği gibi, Avro'lu Avrupa, ekonomik olarak şekilsiz bir oluşum haline geldi. Ortak ülke birliği yerine gelişmiş ülkelerin politikacıları şimdi Avrupa Birliği'ni “farklı gelişme hızlarına” ayırma konusunda konuştu.
Ancak Almanya daha da güçlendi. İhracata yönelik ekonomisi, yarım milyar tüketiciden oluşan geniş bir pazara sahip. Gümrük ve diğer engellerin yokluğu, ticaret için ortak kurallar ve piyasanın AB üyesi olmayan ülkelerin mallarına karşı korunması, Alman ekonomisinin gelişimi için güçlü bir teşvik aldığı verimli bir ortam haline geldi. Örneğin 2016’te dönemlerde, Alman ihracatı Çin’in ihracatını bile aştı.
Almanlar için büyük bir yardım, işletmelerinin diğer AB ülkelerindeki yeriydi. Bu, öncelikle büyük endüstriyel ürünler veya yarı mamul ürünler için bileşenler oluşturan düşük gelirli malların üretimi ile ilgilidir. Neye bağlı olarak, artık ana gelir, nihai ürünü üreten Alman işletmelerinde oluşuyor.
Benzer örnekler, Almanya'nın yanındaki Polonya'da da bulunabilir. Geçen yıl, bu iki ülkenin ticaret devri 118 milyar avroya ulaştı. Polonyalılar, Alman ticaret ortakları arasında 7 yerine yükseldi. Deutsche Welle’e göre, Polonya’nın Almanya’ya emtia tedariki bakımından İngiltere’ye neredeyse eşit olduğu ve İtalya’ya yaklaştığı belirtildi.
Bununla birlikte, Polonya ihracatının niteliği, düşük bir artış gösteren malların hâkim olduğu, Polonya'yı “ikinci gelişme hızı” ülkeleri arasında sıkıca tutuyor. Polonya avro bölgesinin bir parçası değil. Avrupa Merkez Bankası'nın düşük faiz oranları, sübvanse edilen yatırımlar ve Avrupa medeniyetinin diğer finansal faydaları gibi tercihlere daha az erişime sahiptir.
Almanya bundan faydalanıyor. Devlet borcunun GSYİH'nın% 1992'ini aşmasına izin vermeyen Maastricht Anlaşmasının (Avrupa Ekonomik ve Parasal Birliği 60'u Kurucu Antlaşma) temel ilkesini ihlal etmesine bile izin verdi.
Bununla birlikte, Almanlar, Maastricht'in daha vicdani destekçileri olarak görülebilir. Şimdiye kadar sınırı yalnızca altı puanla aştı. Kendi "şampiyonları" var. Örneğin, İtalya (devlet borcunun% 131.71’i GSYİH’ye), Portekiz (% 127,33), Belçika (% 106,52), Fransa (% 98.84), İspanya (% 98,47), vb. 2016’te Euro Bölgesi’nin ulusal borcu GSYİH’nın% 90’i Şimdi kesildi. Geçen yılın sonunda, avro bölgesindeki ulusal borcun GSYİH'nın% 87'i içinde olması bekleniyor.
Aynı zamanda, küresel finans gruplarının çıkarlarını yansıtan ekonomistlerin pek de hoş karşılanmadıklarına dair önemli bir gösterge daha var. Bu, kendi içinde şirketler ve özel işletmelerin borçlarını biriktiren ulusal borçlar dışında devletin dış borcunun göstergesidir. Burada Almanya, sorunlu İtalya da dahil olmak üzere sendikadaki ortaklarının çoğunun önünde. Almanlar, 5,5 trilyon üzerinden çağrıda bulundu. ABD Doları veya% 159 GSYİH'ye.
Bu bilgiler ışığında, CEP Merkezi'nin meşhur araştırmalarına geri dönme zamanı. Merkez, analizini avro bölgesinin 19 eyaletinin sadece sekizini (Belçika, Fransa, Almanya, İtalya, Hollanda, Portekiz, İspanya ve Yunanistan) aldı. Seçim, bu ülkelerin parasal birliğe ilk katılanlar olmasından kaynaklanıyordu.
Hesaplama, kişi başına düşen GSYİH'nın Avro Bölgesi'ne girdiği andan ve 2017 yılına kadar değiştiği için yapıldı. CEP çalışmasına göre, sadece iki ülke avroya geçişten maksimum fayda sağlamıştır. Bu Almanya ve Hollanda. Almanların 20 yıllarındaki refahı 1,9 trilyon arttı. Euro. Hollandalılar, 346 milyar euro ile daha zenginleşti. Genç Avrupa para biriminin üçüncü yararlanıcı ülkesi Yunanistan'dı (artı 2 milyar Euro).
Kalan beş ülke çok şey kaybetti. CAL tahminlerine göre, İtalya en büyük kayıplara maruz kaldı (eksi 4,3 trilyon euro), ardından Fransa (eksi 3,5 trilyon euro). Daha sonra yüzlerce milyar avro olarak tahmin edilen ülkelerin kayıpları geliyor. Bu ortak rakamlar kişiselleştirilmiştir. Bir kişilik İtalyanlar, 74'a bin Euro zarar verdi. Fransız - 56 bin euro.
Sonuç olarak, Avrupa para birimlerinin neredeyse tamamı Avro bölgesi ülkelerinin kalkınmasında fren görevi gördü. Uzmanlar, CEP çalışmasının sonuçlarının, bu Mayıs ayında yapılması planlanan Avrupa parlamento seçimlerinde avro-şüphecilerin ana argümanı olacağından korkuyorlar. Basit Avrupalıların bunu yapacağı sonuç, öngörülebilir gelecekte açıkça görülecektir.
Almanya yakaladı: Avrupa para biriminin tanıtılmasından en çok kazandı
- Yazar:
- Gennady Granovsky
- Kullanılan fotoğraflar:
- Gerd Altmann