Çoğumuz minik bir kedi yavrusu gibi sevimli bir şey gördüğümüz ya da düşündüğümüz zaman, ilk önce aşırı bir pozitiflik, baskın bir mutluluk hissi yaşarız. Sonra, kafa karıştırıcı bir biçimde bu hisle aynı anda kediyi ölesiye sıkma dürtüsü gelir.
Vahşi değilsiniz. Yalnızca beyniniz kendini dengelemeye çalışıyor!
Cute aggression bilimsel anlamda ilk olarak 2012’de Rebecca Dyer ve Oriana Aragon tarafından kanıtlandı.
İlginç olan şu ki bu his, sevimli hayvanlar fiziksel olarak ulaşılamayan bir konumdayken daha da güçlü bir hale geliyor.
En son araştırmada, yüzlerce katılımcıya ilk önce, hem sevimli (yavru kediler görme) hem de sevimli olmayan (mutlu bir müzik dinlerken ağlama) uyarıcılar da dâhil olmak üzere pek çok çift biçimli ifade hakkında soru soruldu ve bu tarz olaylarda duygularının ne kadar güçlü olduğunu kaydetmeleri istendi.
Katılımcılara bebek testini tekrar yapmadan önce sevimli bebeklerle alakası olmayan bir bulmaca verildi.
Ama bir insan neden bu mutluluk patlamasının etkisini azaltmak istesin ki?
Yani sevimli dostlarınızı saldırganlık derecesinde sevmek istiyorsanız sakin olun. Beyniniz sizi aşırı derecede pozitif yüklemenin etkisinden kurtarmaya çalışıyor o kadar!