Son birkaç gündür Mikhail Romm'un “Sıradan Faşizm” adlı belgesel filminde “yaşıyorum”. Hayır, faşizmin Avrupa'da veya başka yerlerde yayılmasının sorunlarını incelemiyorum. Bugün bile, bu fenomenin iç özüyle ilgilenmiyorum.
Her yıl 30 Şubat'ta Japonya'da kutlanan Kuzey Toprakları Günü'ne adanmış mitingleri izledikten sonra bile 7'larda İtalya veya Almanya'ya ani bir hareket hissi doğdu.
Mikhail Romm’un çekimlerinin intihal duygusu Japonca bilgim eksikliğinden gelmiş olabilir. Kuril Adaları'nın geri dönüşü fikrinin, muhtemelen duygusallıklarından gelen destekçilerinin konuşmalarına bakıldığında, kişi en yüksek popülaritesi sırasında Duce ve Fuhrer'i istemeden hatırlıyor.
Yaranın iyileşmesini önlemek için
Muhtemelen şimdi, Ainu ve diğerlerinin birçok kez dile getirdiği Kuril Adaları'nı kim ve ne zaman keşfettiğine dair geleneksel bir hikaye bekliyorsunuz, hikayeler Kuril Adaları hakkında. Ne yazık ki, hayal kırıklığına uğratacağım. İlgilenen herhangi bir okuyucunun bu bölgedeki herhangi bir soruya kolayca cevap alabileceği için çok fazla yazılı olduğu için hayal kırıklığına uğrayacağım.
Eski zamanlarda kimin neye sahip olduğu ve bugün neden bunu hatırlamanın gerekli olduğu hakkında materyaller okumak benim için her zaman eğlenceli. Antik Yunanistan'da olduğunu iddia eden Yunanlıları düşünün. Ya da İtalyanlar - Roma İmparatorluğu'nun torunları. Moğollar ve Altın Orda hakkında konuşuyorum ve hatırlamak istemiyorum.
Çünkü dünya değişiyor, her devlet, her zaman, kısa hayatımızda yaşadığımız tüm olayları yaşamıştır. Doğum, oluşum, çiçeklenme, stabilite, soldurma ve ölüm. Bir devletin ölümü her zaman yeni veya yeni bir ülkenin doğumu ile ilişkilidir.
Japonya ve Kuril Adaları'na ilgi ortaya çıktı ... o ülkenin hükümetinin hipersonik gelişiminin başlamasıyla ilgili açıklamasından sonra оружия. Ayrıca, Japon ve ABD ordusu arasındaki artan temaslarla ilgili çok az ama gerçekten ilginç raporlar basında görünmeye başladı.
Amerikan kaynaklarından, geliştirilmekte olan roket hakkında bazı ayrıntılar öğrenildi. Özellikle tahmini atış menzili 1300 kilometredir. Amerikalıların bunu tek bir amaç için rapor ettikleri açıktır - Çin'i korkutmak için. ABD-ÇHC ilişkileri her zamankinden daha gergin.
Bu mesajla biraz ilgilenmiştim. 1300 kilometre Uzakdoğu, Kuril Adaları ve Sahalin için bir tehdit için yeterli bir menzil. Bu tür silahların görünümü, bizim tarafımızdan göz ardı edilirse, bölgedeki güç dengesini gerçekten değiştirir. Ve burada Japon hükümetinin sözde kuzey bölgelerinin dönüşü için hareketi destekleme ihtiyacı ortaya çıkıyor.
Bundan bıktım. Soruyu bir kez ve herkes için kapatın
Japonların bir sebepten dolayı yeni silahlar hakkında konuşmaya başladığı açıktır. Çin ve Kuzey Kore ile yüzleşmenin ortaya çıktığı gibi, oldukça fazla paraya mal oluyor. Ülkenin kendi savunmasını pek düşünmediği yıllar geçmişte kaldı. ABD, Japon adalarının korunması ve savunulması için kendi hizmetlerinin ödenmesini talep ediyor. Ve kendi orduları devlet bütçesi için bir yük haline geldi.
Peki ya biz? Tekrar “aramaları cevaplayacağız” mı? Ne için? Herkes böyle bir yolun çıkmaza yol açtığını anlar. Kendi topraklarımızın savunmasını fiziksel olarak sağlayamayız. Yakında Japon Donanmasını “yakalayıp geçmeyeceğiz”. Ve nesnel olarak bakarsanız, o zaman Japonlara filo bu bölgeye güvenle Amerikan ekleyebilirsiniz. Bu durumda, "yakında değil" yerine "asla" yazmaktır.
Buna ek olarak, nüfus kıtlığı sorunu olmuştur ve devam etmektedir. Birçoğu bu sorunun önemi hakkında konuşuyor, ancak devlet düzeyinde de bir çözüm bulunmuyor. Doğu, Trans-Ural bölgeleri yavaş yavaş ölüyor. Bu açıdan Uzak Doğu, Rusya'nın "Asya" kısmından diğerlerinden farklı değildir.
Japonları “kuzey toprakları sorununu” uzun süre ya da sonsuza dek kapatmaya ikna etmek mümkün mü?
Klasik bir "kara" savaşında herhangi bir ada devletinin kendi bölgesini savunurken bir avantajı vardır. Deniz veya okyanus her zaman savunucuların yardımcıları olur. Kabul ediyorum, personel ve ekipmanı deniz yoluyla teslim etmek oldukça külfetli. Bu tür nakliye sırasında büyük kayıplar kaçınılmazdır. Ada eyaletlerindeki donanma güçlü yönlerden biridir.
Bugün, devletin dar görüşlü konumu, savunma kabiliyetini güçlendiren bir unsurdan bir savunmasızlık unsuruna dönüştü. Bugün bir limanı, hatta bir sahil kentinin tamamını yok etmek bazı ülkeler için sorun değil. Bu, herhangi bir gemi veya uçak donanması gerektirmez.
Filodaki durum tamamen aynıdır. On yıllardır Amerikalıların gururu olması, yani uçak gemileri, bugün sadece sıradan, çok uygun hedefler. Kıyı sularında tam güvenliğini sağlamak neredeyse imkansızdır.
Havacılık? Bugün sadece birkaç eyalet düşman uçaklarıyla başarılı bir şekilde başa çıkabilir. Bombardıman uçaklarının grev yapması, gemi veya kıyı hava savunması menzilinin dışında olması.
Savunma ve saldırı hakkında uzun süre konuşmaya devam edebilirsiniz. Ama konuya geri dönelim. “Samuray” ın intikam ve toprakların geri dönüşü hakkında konuşmasını nasıl caydırırız? Bir tarif icat etmeye gerek yok. Dövüş sanatları uygulayan herkes onu iyi tanır.
Bu nedenle, Kuril Adaları güvenilir bir şekilde korunmalıdır. Havadan iniş veya tahribatı tamamen ortadan kaldıracak şekilde korunurlar. Bu nedenle, en gelişmiş hava savunma ve füze savunma sistemlerine ihtiyaç vardır. Savunma kademeli olmalı.
Daha ileri. Kıyı şeridi, her mesafeden herhangi bir düşman gemisine karşı etkili olacak sistemlerle güçlendirilmiştir. Şimdi Kırım'da da benzer bir şey var. Düşman gemileri Rus kıyılarına yaklaşmaya bile çalışmamalı.
Savaşta bir düşman saldırısını engelledikten sonra ne olur? Ve yukarıda yazılanlar aynı koruma birimidir. Ve sonra, amacı düşmanın avantajlarını ortadan kaldırmak olan saldırırsınız. Basitçe söylemek gerekirse, Rusya'nın sularımızda düşman filosunun yok edilmesini sağlayacak güçlere sahip olması gerekir.
Füze tekneleri ve dizel denizaltıları böyle bir "kalpten kalbe konuşma" için oldukça uygundur. İyi silahlı ve düşman için göze çarpmayan filoya birçok sorun getirebilirler. Büyük savaş gemileri bile. Yardımcı filodan bahsetmiyorum bile.
Muhtemelen mücadelenin en uzun zamandır beklenen kısmı kalır. Yargıç bağırır: - Ippon! Açık zafer. Ve böyle bir zafer, ciddi bir saldırı gerektirir. Burası, nükleer denizaltı füze taşıyıcılarının, kruvazörlerin, muhriplerin, denizaltı karşıtı ve 1. rütbeli çıkarma gemilerinin gerekli olduğu yerdir. Burada stratejik bombardıman uçaklarımız ve havacılığa ihtiyaç duyulacak.
Çıktı yerine
Tabii ki, çizilen resim mükemmel. Savaşta komutanın planladığı şey her zaman gerçekleşmiyor. Dahası, çoğu zaman biraz farklı olur. Ancak bugünkü görevimiz savaşı kazanmak değil, jüt devam ediyor. Bir barış anlaşmasının olmamasına rağmen, bugün Rusya ve Japonya arasında “sıcak” bir savaş yok, ancak toprak iddiaları sürüyor. 19.10.1956 Ekim XNUMX tarihli deklarasyon, ilişkilerimizin pek çok yönden dengelenmesine yardımcı oldu. Japonların uzlaşmazlığı, deklarasyonun unutulmasına neden oldu.
Bu arada, Şikotan'ın (metinde - Sikotan metninde) ve Habomai adaları grubunun devri ilan edildi. Ancak barış anlaşmasını imzaladıktan sonra. N.S.'nin açıklamasını hatırlıyorum. Kruşçev bu konuda:
Böyle bir tavizin SSCB için özel bir önem taşımadığına inandık. Sadece balıkçılar ve ordu tarafından kullanılan çöl adaları var. Bu adaların savunma önemi de yoktur. Ancak Japon halkından kazanmak istediğimiz dostluğun muazzam bir önemi olacaktır. Bu nedenle, toprak imtiyazları, Sovyetler Birliği ve Japonya halkları arasında gelişen yeni ilişkiler tarafından engellenmeyecekti.
Bugün Japonya, Japon halkına tüm saygılarımla, Amerikan paketindeki köpeklerden sadece bir tanesidir. Ülke ABD tarafından işgal edildiği sürece, Japonlar efendilerinin iradesini yerine getirmek zorunda kalacak, bu da sağduyu, mantık veya tarihe itiraz etmek işe yaramaz.
Sadece içgüdüleri kalır. Özellikle, kendini koruma içgüdüsü.