“Mother, why?”
Timeline:
It is the lost hours of the night and three figures slink silently among the devastated remains of the once glorious city of Arashkan, deep in the dirty-gray snow.
Young Udoorin Shieldheart, the beautiful Princess Alor’Nadien ne Feymist, and her regal cousin, High Lady Angrellen Sunsear ghost through the dead streets of the city, heading in a particular location; the old hideout of the Thieves Guild in search of a curse..
There are Orken warriors, scouts, hunters, and raiders everywhere, roaming the streets in platoons, seeking possible survivors. It is possible, there are more dangerous places in the world. From a ‘versus’ point of view, however, it is unlikely this place, at this moment, will fall short of the Citadel of Gullem the Damned!
Fate, it would seem, indeed has its own plans..
And an odd, dry sense of humor.
One might even call it ‘backhanded’..
For at this very moment, two Sunsear’s roam the carnage of this dead city; Mother and daughter, each working for quite opposite ends.
This story takes place on the evening of
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse..”
and shortly after
We Are Not Your Dogs
We Are Not Your Servants
We Are Your Masters!
Here..”, said the large man as quietly as he could, though it mattered little. His ‘quiet’ was like a rumble at best, as he handed a not-so-clean, heavy fur cloak to the slim girl ghosting behind him. “..put this on, if you will, please.”
The slim girl, Princess Alor’Nadien ne stared at the filthy fur cloak questioningly.
“To cover your scent.”, Udoorin Shieldheart rumbled again.
Lorna Feymist arched her eyebrows in amusement.
“Do I smell, Sir Udoorin?”, she asked, the signs of mirth playing around her small, cherry-red mouth.
“I..”, stumbled the young man.
“I sense a nostalgic ‘Deja Vu, here.”, she smiled at him.
“You smell beautiful, my lady..”, he said with a flushed face, recalling his first, not conversation, per se, but interaction with the pretty princess, many months ago, in the depths of the ruins of Themalsar. “..which is the problem.”
“Do dig your own grave, young Udoorin.”, smirked High Lady Angrellen from somewhere in the darkness. “I have heard tell of how you destroyed our princess here, with a similar remark.”
“Please, Auntie H. I haven’t gotten over that particular blunder, yet. Princess Lorna smells wonderful. And anyone who gainsays that will do so only once. But the Orken have a keen sense of smell, unlike the dogs they are. Should they pick up her scent, there will be no getting rid of them.”, he tried to explain.
“Ahhh..”, said Angrellen with comprehension. “Though, for future reference, you should work on giving your reasons early on, preferably before telling us what to do —to fend off misunderstandings, yes?”
“Duly noted.”, Udoorin replied honestly. “Look. I am not good at.. interacting with ladies. I can’t claim any knowledge, nor experience in that area. A bit of understanding my way would be greatly appreciated.”
“Not good at interacting with ladies? I couldn’t disagree with a single sentiment more. You have garnered the affection, and the life-long bond of the heart of High Woods, young man. Suffice to say, ‘Not good with ladies’, is quite the understatement.”, she said with her own, stinging amusement.
Udoorin blushed.
So did the princess.
“So, where is my fur cloak, then? Or do I not smell wonderful, too?”, continued the high lady, causing the young man to squirm.
“I.. wouldn’t know, ma’am. You.. will have to find someone else to confirm that!”, Udoorin said with a cough.
“Cousin.”, said Lorna reprovingly, but with a small, quiet laugh. “Why don’t you take mine. I am sure we can find another from a dead Orken, as uncouth as that sounds.”
“No, no.. Young Udoorin here has selected that one specifically for you. We wouldn’t want to find any personal notes in it somewhere. That would really make us all blush, now, wouldn’t it?”, Angrellen teased in a tone, not at all like her usual self.
“I would not put any such notes that would embarrass Lady Lorna’s nor her reputation”, Udoorin said indignantly.
“Ow?”, asked Lorna a bit.. disappointed?
“I would tell it to her.”, mumbled the young man with a horribly failed straight face.
“Ow..”, Lorna said, with a failed straight face of her own.
Anglenna sighed in despair, turned around..
..and a sleety, frigid ray of frost stabbed out of her forefinger and something grunted in the dark. The high lady did not wait for a reaction. She sent a second beam..
..followed by a third, and a fourth!
And a large Orken stumbled out of the night and fell, face down, into the dirty-gray, slushy snow, with a burning-cold hole pierced right through its heart, its stomach, its forehead, and in one of its lungs..
Lorna dashed past her cousin and in black, swirling smoke, a glaive, nearly three yards long and ending in a thirty-inch blade with burning greenish chemical fire appeared in her hands, just as Udoorin rammed into another Orken and hacked it with his two, great battle-axes with unsuppressed fury.
“It would seem, the idea of covering our scents was a good one..”, said Angrellen as she sent a fist-sized bolt of fire flying right over Lorna’s shoulder and struck the Orken trying to come at the princess from her side. “..albeit a tad too late. The dogs are upon us.”
“Sir Udoorin..”, hissed Lorna as she swung her brutal glaive and struck the great Orken facing her, splitting it from groin to hairline, spun around as she ducked under the swing of the Orken that was trying to flank her, and jabbed it, belly first, then pushed the butt end of deadly glaive’s enchanted blade up and through its throat as it stumbled back. “..we had better finish this batch with haste. We lack the time to entertain ourselves with such frivolities.”
“Agreed.”, growled the huge young man, struck one Orken on its shoulder with one of his axes, opening a horrible, diagonal gash, as he head-butted the next, and brought down his other axe when it dropped on the ground. The creature had a bare moment to scream before it fell silent.
By the time they were done, Udoorin was holding Lorna’s hand and rushing down a long, dark alley, followed closely by Angrellen.
“I think we lost them.”, said Udoorin as he breathed harshly. It didn’t matter how strong you were. If you were not born in the wild Northern Tundras, running in full armor and through icy snow wore you down. Then he looked down at the slim girl, who was nursing her hand and wrist. “I am sorry if I was a bit abrupt with your person, Lady Lorna. We just had to get out of there and fast, before more of them arrived.”
“It is alright Dorin. It only hurt a little and only because I was taken by surprise when you grabbed my hand and started running.
“..and nearly dislocated her shoulder.”, added Anglenna with a clearly disapproving tone. “You are aware that the princess can run faster than you, right? Considering she is wearing lighter armor than you are, and because she is a feymist..”
“Uhhmm.. Yes.. She’s better than me in everything she does.. But I like to hold her hand when we run. We can’t get separated that way and it makes me feel she is safer that way. It’s a guy thing!”, said Udoorin a bit flustered.
“A guy thing? Young man, you can’t do your guy things around a princess. And you really should be a bit more gentle with her. The fact that you and she are now bonded and plan a life together, should not diminish that capacity in you, but enhance it, hmm?”
“It really is alright, cousin.”, Lorna tried to object.
“No, dear. It is not. Our young man here is strong. Neither of us has any doubts about that. But uncontrolled strength is harmful.. to your wrists if not to your dignity. One day this war will end, hopefully in our favor. We will then return to High Woods, replant our trees, and rebuild Bari Na-ammen. And young Udoorin here will be sitting next to you in his own throne as Ri.. or King.. I would hazard a guess, it would be rather disgraceful of him, if not awkward, should he manhandle you in public the way he just did, don’t you think?”
“The war is long from over, Anglenna.”, Lorna said quietly. “And we can think of such tender details when their appointed time arrives.”
“No, dear.”, repeated Angrellen and not unlike a harsh matron, who was dismantling a particularly pigheaded and foolish child. Or perhaps, quite like her own mother had done to her, when she, herself, had been particularly dimwitted. “Somethings must be put to practice as early as possible, hence they take hold and such embarrassing accidents are avoided because they never occur. You know what my mother thinks of humans, dear. You certainly know what your father felt about them despite his wife —your mother, and we both know their view was not all that uncommon among the elves of High Woods. Do not give your people any excuse to let your future husband and king besmirch himself, and you, by proxy.”
There was a moment of awkward silence.
“Auntie H. is right.”, came Udoorin’s voice from the darkness. “Personally, I do not care what anybody but you would think of me, one way or the other. But since you have your mind all set on making me a Ri.. or a king.. certain protocols must be observed, for your benefit, if nothing else. Like I said. I do not care what anybody thinks of me, other than you, but I will not have you accused of having a stupid Mox for husband, either.”
Angrellen stared at the large young man who favored big, brutal axes over longswords and rapiers, and whom she would have kindly described using words like ‘lump’, ‘oaf’, or even ‘boorish’.
Lorna also stared at him, but with elation.
“I could handle a bit of rough.”, she said with a small voice.
Udoorin coughed.
“In private, perhaps. And only if you want to. But you shouldn’t have to handle any ‘rough’ in public. You are what you are, love. And you shouldn’t be less than that to make me appear more. I should raise above, and make you more. When your people look at us, they should say, ‘They go well together and complete one another..'”
“Well.”, said Angrellen, with a voice that sounded surprised and a bit perplexed. “Very good, young man. It is decent of you to see what is right and proper for our princess and act accordingly.”
Young Udoorin grinned.
“But of course, Auntie H.. Henceforth, I shall grab the princess by the waist and carry her off whole! Less chance of wrist injuries that way.”
✱ ✱ ✱
The three stood still and silent as another platoon of heavily armed Orken trampled by. For the past near-six hours, they had made their way from High Spires to what was left of the Lights Temple where they had witnessed hundreds upon hundreds of civilians —men, women, and children— guards, priests, and temple guardians slaughtered and stacked into horrible and ghastly heaps. They had given a wide berth to the shattered and broken First Lord’s Palace where it seemed, some people had remained and were still willing to fight to the inevitable end. Though very much burned down and still smoking, they had traveled through Heaven Park, ran, snuck and cut their way past the totally destroyed Officers District, scathed through the looted Merchants District, and had just dashed past the collapsed Alls Temple where a very large boulder, possibly from an Orken mangonel had landed.
They had ended up backtracking their steps many times to find negotiable paths due to collapsed or still burning walls, homes, and towers, or because there were just too many of the savage Orken troops blocking their way.
The comparison to the many times they had wandered around in this city during their earlier stay as opposed to now was heartbreaking. For Udoorin, the besieging, and consequently, the capturing of a city was understandable and there was bound to be extensive damage to the city walls and some damage to the structures near the city walls due to stray catapult boulders. No one really blamed a catapult operator for being overtly accurate, after all, and when one spoke of mangonels, the word accuracy sort of became moot, as a boulder fired from a house-sized contraption not only crushed its mark but also leveled the block as well, which, by definition, was what ‘collateral damage’ pretty much meant.
This city, however, hadn’t been besieged. Not with the intention of subduing it for political, economical, or even some malignant ideological reasons, nor had there been any punitive intent behind it..
At all..
It had been utterly destroyed.
And with her people.
There were indeed no political, economical, and/or ideological reasons —or excuses— behind this destruction. The populace here had never discriminated, suppressed, or exploited the Orken, nor had they, in any way, tried to assimilate them —seeing as their whole existence had hardly even been known to the general populace, and those that did know about them were an extremely small and specific percentage of the said populace.
The Orken had come.
And the Orken had taken..
..the LAND!
Yes.
They had taken the land.
Not Arashkan, not High Woods, nor Bari Na-ammen.
Just the land.
The fact that over a million lives were already living there, and that they had families, homes, and fields had not even been of a moment’s shrug for the Orken.
The Orken had merely cleared the weeds..
..to phrase it in the most brutally inhumane and crude way!
Udoorin’s face turned black at the comprehension of that sinister attitude. And yes. That is exactly what it was. A purely sinister attitude.
Historically speaking, people with low self-esteem did have a tendency to claim a certain superiority in their existence by arrogantly attaching ideologies that always seemed to involve some form of divine favor on their part that, interestingly, never entailed honest, hard work, and then went ahead and tried to justify the whole debacle by way of buffing it further with some form of convoluted philosophies.
However the whole thing was laid out or phrased in a politically correct manner, and at the end of the day, it was a farce; a matter of not high ideals, but a matter of low self-esteems and attitude disorders.
The nuanced difference here was, although the Orken did what they did, and with very bloody and nearly impartial savagery, they hadn’t done it to elevate any such petty existential reasons as ‘low self-esteems’ on their part.
They had done it all with a certain attitude, sure. Just not for low self-esteem.
Udoorin found it quite difficult to correctly describe the difference mainly because it was just too inhuman. Had it been humans who had done this atrocity, he could have easily called it cruel and ‘inhumane’, but that was it, wasn’t it? The Orken was not human in any way to find a common, relatable point.
Which was why, he surmised, they looked upon humans —along with elves, dwarves, gnomes, and other races— as weeds..
True, that young Udoorin himself had entertained every encounter he faced with loosely controlled fury. And also true that he did have a tendency to cut down his opponents to quite a number of unnecessary pieces. But he never went as far as mindlessly chopping any and everyone down to indiscernible parts with such indiscriminate savagery.
For Udoorin, the defining line was clear; if anyone, or anything, came at him or his friends with drawn weapons, claws, or started shooting arrows, bolts, spells, and/or any other bodily or non-bodily parts, or they just needed to be stopped from causing harm to others, namely civilians, he butchered them..
..down to indiscernible parts.
And for the young man, that was quite a philosophical distinction; there was, after all, and obviously, a conflict of interest there, as he strongly believed that he was protecting humanity, and not limited to said race, per se, and that he also represented the law, as loosely as that actually was true.
Hence;
“Let said blades, claws, or great axes, in his case, decide!”
For the Orken, however, none of such distinctions or definitions existed. They came, they swept the lands of its occupants by way of total and brutal economy and moved on!
Young Udoorin remembered their first true encounter, or rather, their first time being at the recipient end of an ambush by the Orken several months ago somewhere in Two Day Woods. He recalled what the last remaining Orken had said —spat, really— even though he’d been captured, disarmed, and bound by a spell Maser Gnine had cast. He had shown absolutely no fear whatsoever, but rabidly frothed at the mouth as he had cast his spiteful madness at them with pure, unadulterated hatred;
I shall rip out your arms, and shall I watch the face of your pain. Whilst I see, you have thus suffered enough, shall I tear off your legs and gnaw upon them even as you watch. And unto the day I have broken your will and your spirit, thus shall I cut the flesh off your bones! When you have witnessed how thoroughly we have risen above you and yours, shall I know, you are now truly broken. Then, and only then, shall I burn what remains of you, alive, and shall I allow you to die!
And he also remembered, subsequently, how the otherworldly girl, Merisoul Xyrotwu, had stabbed the creature where it lay on the ground with cold and deliberate precision, right through its heart, and very, very slowly.. as she’d explained, in succinct detail, just how these creatures, the Orken, perceived the world; not in black and white, but ONLY IN BLACK!
Their black!
Udoorin scowled and tried not to show any of his findings on his face. The ladies were troubled enough as they were. Also, the finer points of it all were sort of moot at the moment anyway and the night was almost over. Either they would need to find a very secluded place to hide come dawn, which seemed unlikely, or they really needed to get to the old Thieves Guild’s entrance before said dawn.
Udoorin had never been much of a tracker, nor a pathfinder as he’d never had any such training. He had, however, visited many of the inns in the past months, while he had gone incognito, a bit on Aager’s ‘polite’ orders, trying to learn the whereabouts of the infamous rebellion, Gar Thalot. In the end, they had found the half-orc insurgent.. and played right into his bloody hands..
Pushing Gar Thalot aside, the young man did recognize the area even though it had been leveled downed and into the ground; they were very close to the inn they had stayed in, at The Rundown!
And the area was crawling with Orken..
..or rather trampling.. or even stampeding!
And in the dark, where he and the two ladies stood, silent and still, he rumbled to himself.
“Perhaps Gar Thalot need not be pushed aside..”
“Hmmm?”, asked Lorna whispered from right behind him.
“Gar Thalot.”, Udoorin whispered back. “Just saw him sulking off into that big tent where there is a lot of Orken.”
Both the princess and Anglenna looked at one another with grim, one-thousand-yard stares.
“Bad idea, love.”, inserted Udoorin hastily, showing unexpected wisdom, quite above his usual self. “I would like to hack at him with an axe or three myself, but I do not think it is practical, nor feasible. Not at the moment anyway.”
“If we can kill that murdering bastard..”, hissed Anglenna with vehement heat. “..we could avenge a whole city of people.”
“I very much agree with my cousin.”, added Lorna, her green eyes burning with an uncanny fire of her own.
“Or we could get butchered and neither avenge anyone nor be able to do what we came here to do.”, said Udoorin carefully.
“I think we should ambush him the moment he comes out of the tent.”, said Anglenna, her long, elegant fingers fidgeting with the urge to set something ablaze
“Sir Udoorin could charge him while I could feymist right behind him and skewer him like a stuck pig and cousin Anglenna can burn him where he stands, quite unmoving!”, hissed Lorna, as she summoned her great hexblade!
“Uhhhmm..”, the young man said somewhat taken aback by the vehemence of the two ladies.
“Yes.”, agreed, Anglenna looking eagerly at Lorna. “If you drop everything you got on him—”
“—I can. I am not one hundred percent at the moment but what I do have should suffice.”, said Lorna eagerly.
“Ladies..”, Udoorin said weakly as he scratched his head.
“Once you do skewer him, I can immolate the pig.”
“Nice.. While he burns, I can also curse him. He will be much more susceptible to attacks then!”
“If he still manages to live through that, I could always banish him. When he returns, we can rinse-repeat!”
“I can’t believe this!”, said Udoorin in a slightly freaked tone. “I, of all people, am calling both the ladies here to see reason! Really, now. There is no way we can catch him unawares and bring him down in time before anyone else notices us or he calls for backup. Girls, please!”
“I am slightly put out with you, young man.”, Anglenna said with pursed lips and frowned at him, slightly disappointed.
“As am I, dear Dorin. I would have thought you would shown a bit more brevity on your part.”, Lorna said, clearly heartbroken.
Udoorin’s face went red.
“That.. was very much uncalled for, Lorna. When have you ever seen the lack of courage or brevity on my part?”, he fumed angrily. “We are here to make sure this city becomes uninhabitable by the Orken, not to entertain ourselves by getting sidetracked. And you, Lady Anglenna, of all people, are supposed to be the voice of reason. I know you dislike being made a fool of, but Thalot did not deceive just you, he tricked everyone. Now. I am going to go and look for the entrance to the old Thieves Guild. I would much rather have the two of you come with me, and before dawn, which should happen in less than forty minutes by my estimation because I can’t get to, nor release that ‘Three Dog Curse’ without either of you. And we have yet to find the entrance!”
There was a moment of shameful silence as the two ladies stared at their own feet.
“I apologize, young man.”, Anglenna said after a while. “You are right and admirably task-oriented. We do have a job to do.”
With that, she turned around and silently started towards the alleged entrance to the old Thieves Guild.
“I have shamed myself by shaming you, my Rin. I will make up to you in whatever way I may.”, said Lorna softly and in a barely audible voice.
“Stay focused and stay alive, my Alor’Nadien ne. That is all I wish of you.”, said Udoorin.
Then, with an unexpected show of ‘brevity’, he reached down at the slim girl, and carefully bear-hugged her, and landed a kiss on her surprised, cherry-red mouth.
“And that..”, he said with a flushed face. “..was for questioning my courage!”
✱ ✱ ✱
You are not picking up your calls, daughter. You really shouldn’t ignore your mother..”, came the voice of High Lady Angrellen.
“I am not picking up your calls because you have shamed me, mother. You have shamed us all..”, fumed the high elf girl in silent wrath. “No. You have DAMNED us all, mother!”
“A fine, noblewoman such as yourself, does not get to talk to her mother like that, my daughter. Not after all the trouble, I went through in giving birth to you, raising you, and training you into becoming the strong woman that you are now..”, replied Angrellen with a slightly petulant tone.
“I am shunned and looked upon with spite, and a whole horde of people want me dead wherever I go at the best of times. You think you have given me a life to live for? No, mother. You have ruined everyone against me.”, Anglenna seethed.
“Don’t be naive, my daughter. You are a sorceress by birth because it was I, who chose the correct bloodline for you. You are what you are, because of my blood and because of the father I chose for you. I have made you independent and free of all yokes. You answer to no one, and that is my doing. You have an affinity to fire and that is because of my contacts and my contracts to the Lords of Hell. You blaze like the sun when you bring down your wrath, and that wrath is also my doing. I gave you my own profound knowledge of the arcane arts and made sure you received the best education Bari Na-ammen had to offer, and that too was my doing. You are barely a mature elf girl and look how far you have thus come. Tell me, my daughter, which of those were truly your own doing?”, the voice of Angrellen hissed in her daughter’s mind.
A long pause ensued after that, where Anglenna thought about a suitable answer.
Then it all came to her.
This was what her mother had done all her life.
She had made her feel like she owed everything she had done, every accomplishment and achievement she had attained to her. And she had made her feel like she was nothing, and would stay nothing had it not been for her.
Anglenna let go of her mother’s hook and line, for she woke up to the fact that she had made up her mind, and her choice and she was done with her mother and her machinations..
“Tell me, mother.”, she sent her thought quietly and calmly. “Did you kill my father?”
Apparently, this was not something the former high lady of Bari Na-ammen had expected to be confronted with.
“Let’s not go there, dear.”, replied Angrellen.
“We are there, mother. Did you kill my father?”, repeated Anglenna.
Angrellen sighed.
“Your father was a decent man, as men seldom are, my daughter. I think we should leave it at that, why don’t we?”
“No, mother. Let’s not leave it at that. Did you kill my father, or did you not?”
“You are not mature enough to face certain facts of life yet, dear girl. Suffice to say, he did his job giving me a progeny. Beyond that, he was quite useless, and would surely have become an obstacle for my plans..”, sniffed Angrellen.
“To which facts of life are you referring to, that I am not mature enough to face, mother? That you spent your last thousand years plotting and scheming against your own father, then against Alor’Nadien ne’s father —your King, and seeing as how you would refuse to answer a simple question and talk about him as an obstacle, I could safely assume you murdered my father as well because everyone knows what High Lady Angrellen does to things that get in her way.. You, mother, caused the ultimate ruination of High Woods and Bari Na-ammen, the sacred lands of the first high elves since Year One. You, mother, caused the destruction of our homes and our lives. You, mother, annihilated everything that which was sacred and holy and that mattered to us. You, mother, have forever damned the elf race with your selfish machinations. And thanks to you, mother, no one shall ever trust an elf ever again. We shall always be looked upon with mistrust and be forced to seclusion.. and die out alone in this world. You, mother, are a disgrace and an unholy traitor.”, Anglenna burned with hate.
“I would rather you did not talk to me in that tone, my daughter. Come far, you have, but you do not want me seeking you out and reminding you your manners.”, said her mother lightly, though she could not hide the ominous tone in her voice.
Angrellen was angry.
“No, mother. This is the only kind of manners you shall ever receive from me. You have destroyed and murdered everything I valued. From this day forth, my soul purpose shall be making sure the one person you wanted ‘gone’ the most, even more than Grandaleren, is alive, well, and happy. Should the day come and she faces you, I shall be there —between you and her!”
“Should that day come, you too shall die then, my daughter.”, Angrellen’s resigned voice came.
“Then it shall be a good death, for once I am dead, you truly will be alone, and in every sense possible, for whatever promises your demon lords gave, they shall not keep, because you are you and you will make a mistake that will bring their rebuke upon you..”, Anglenna said, trying very hard to stay calm but she couldn’t hide her own smoldering hate either.
Another pause ensued and for a moment, Anglenna thought her mother had cut the connection.
“This can all be fixed, you know?”, said Angrellen unexpectedly. “All you have to do is kill that pretty little creature for me.. You don’t even have to do it yourself. Accidents do happen, after all.”
“You are despicable, mother. That ‘pretty little creature’ saved my life knowing full well that it would end hers. That ‘pretty little creature’ has been the only person that has ever shown me honest and genuine affection, kindness, and friendship. People who would have killed me do not, because of that ‘pretty little creature’ demeaned herself and pleaded them not to.. I shall never betray her.”
“You misunderstand your relation with that half-elf mongrel, my daughter.”, Angrellen said. “The sheep serve. That is their sole purpose in life. And the lion does not owe to the sheep.”
“You are not a lion, mother.”, hissed her daughter.
“I beg to differ, my dear..”
“You, mother, are a jackal, and the last of the Sunsears shall die with you, for I have ceased to be a Sunsear. From this day forth, I shall be known as a Brightleaf, like my father before me.. You, and the line of Sunsears shall be abhorred wherever you go, but the line of Brightleaf shall be honored as the guardians of Rise Alor’Nadien ne Feymist and her line for as long as I live, and through me, for as long as my father’s line shall live..”
The silence that followed was vicious and Anglenna thought she heard her mother breathing harshly as if seething and couldn’t help but feel a certain, child-like elation. She would have given quite a bit to see her mother’s face just then, preferably from a far and safe distance.
“You really want me to come and find you, don’t you, dear?”, said Angrellen finally and it was very clear she was very, very angry now.
“Mother, why?”, asked Anglenna.
“To teach you some manners. Being away from the refined has apparently made you coarse. You really should be a bit pickier about the company you keep.”
“You misunderstand my question, mother.”, Anglenna said, reflecting her mother’s choice in words. “Why? Why have you done, what you have done? What was lacking in your life that you went thus far to destroy everything and everyone around you to achieve? You had a daughter who loved you. You had a husband who adored you. You had wealth and you had status par to Grandaleren.. What was it that was worth more than all of that?”
The high lady did not immediately give her answer. It seemed she weighed it against some possible weakness she might inadvertently reveal.
Then, as if giving an uncaring shrug, she spoke with calm and distant deliberation.
“Immortality.”
“Found it!”, came Udoorin’s rumbling voice from just ahead, and in the shallow, pre-dawn light.
We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!
Timeline:
War comes as we speak.
The folk of Serenity Home, along with the refugees of the deceased Arashkan city and burned Bari Na-ammen work day and night, and desperately, through winter to prepare for what’s coming.
Where the enemy is, and what they are doing, however, remains a mystery..
..to those who do not know!
Rumour has it, a large chunk of it has..
..disappeared!
The man in the deep, dark, hooded robes stared at the smoking ruins around him with mild disinterest. There wasn’t a foot’s length of flat, clear space to be seen anywhere. Mass rubble; broken bricks, shattered tiles, splintered and charred wood, glass shards of thousands of broken windows, bent and deformed metal shafts, and upheaved cobblestones littered the ground —all that once used to be houses and homes or public buildings and temples, inns, schools, restaurants, merchant stalls and artisan workshops, hospitals, and mansions —the things that made a great city, turned it all into something that was now sad and indiscernible, making it impossible for a foot to find any flat and clear landing.
The man in his deep, dark hood, raised the guttering torch in his hand, but not to much effect. Even the torch seems unable to breathe at the ghastly sight that went in every direction.. It would have been, he surmised, quite better had the Orken not done such a mess as they had. The brutes, he thought, did nothing without leaving a bloody carnage behind them. And they were despairingly independent and lacked base discipline.
The hooded man also thought perhaps he should count his blessings that they had all moved in the same general direction and that Arashkan just happened to get in the way of their general direction!..
..And that it was night ..and winter ..where slushy, filthy-gray snow covered everything and the darkness hid what the snow couldn’t, and the air was still filled with choking smoke, hiding the sight of thousands of butchered, mutilated, seared and bloated corpses that lay everywhere, and smothered their scent of rotting meat!
Had this been a regular army, he surmised, the city would have been intact, more or less, and they would have had many, many more live and able prisoners put to work fixing the city walls and made some of the buildings habitable again..
But then, had this been a regular army, in all likeliness, the once-great Arashkan would still be here, standing..
..and defending.
The brutality of the Orken was something one just couldn’t dismiss.
When horded together in tens of thousands, it would seem, their brutality was bested only by their savagely..
The hooded man held his steps as another platoon of the beasts trampled past him in harsh grunts, holding tall glaring torches of their own in one hand, jagged-edged axes, frightfully curving arakhs or seemingly similar, but hooked khopeshs in the other..
..and without so much as a cursory glance in his direction.. nor anything that resembled any form of a military salute.
The man in his deep, dark, hooded robes felt.. casually dismissed..
He had no doubt they had recognized him. Those they did not, were all dead, after all..
Not that he cared, but the city, this city had fallen due to his planning, his foresight, his machinations, and his secret, behind-the-scene political maneuvering, hence, being deliberately and so impudently ignored.. not so much bothered, but irritated him.
“Savage brutes..”, he fumed.
“Yes. They are.”, said a cold, imperious feminine voice from somewhere down a dark side-alley. “It would seem your planning has a lot of glaring holes in it.”
The hooded man held his breath for a still second, then breathed.
“High Lady Angrellen Sunsear..”, he said with unveiled disdain..
..and in long, dark blue velvet dress embroidered at its fringes with silver threads of curving and swirling designs, came out the very tall high elf woman, her white-blond hair braided and done up and into an intricate bun, behind and on top of her long, somewhat delicate face. A face that spoke many words varying from hunger that had little to do with nurturing, to lust that had nothing to do with passion.
Perhaps, once, some very, very long time ago, this tall, beautiful, regal woman might have been pretty, in terms of a soul. That soul, however, was long gone. Only said hungers and lusts etched the face of the very beautiful woman now..
“..Or should I just call you Angrellen the Betrayer? That is what you are, after all, aren’t you?”
“No more than you are.”, replied High Lady Angrellen as she strode out of the alley. “Or should I call you—?”
“—You are damned as it is, woman. Should you name me, you shall be dead as well!”, cut in the man in the deep hooded robe.
High Lady Angrellen paused.
But not for long.
As an evil and infuriating smile stretched across her, otherwise coldly beautiful face.
“I do not fear you, mortal.”, she hissed at the man.
“And I care that you do or don’t?”, replied the man with a barely veiled sneer. “Perhaps, by having sold out your own, causing thousands upon thousands of your kin to die and being the architect of the ruination of Bari Na-ammen and High Woods has gained you some small favor in the eyes of my Master, and quite unrestrained airs, apparently.. Should I remind you, however, a betrayer is, and always be just that; a betrayer. Never trusted, never reliable, and always loathed.”
“I have gained my immortality. Hence your petty remarks are just that; petty!”, retorted the high lady viciously.
“No, girl. You have merely gained longevity, not immortality. You can and will still die.. The outcome of your damned soul is sealed.. Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of betrayals.. I was against the idea of letting you live, and I still believe you should be summarily beheaded and everything about you should be burned with scourging Hell-Fire. I detest harlots!”
“I would have a care to what you say if I were you.”, said High Lady Angrellen ominously. “You are not indispensable.”
“And neither are you. I am ready to face my Master’s wrath. Are you?”, replied the hooded man, and not so diffidently. “Oh wait, you don’t have a master. You, my dear girl, are an ephemeral and glorified tool!“
“No, boy, we serve the same master!”, very nearly spat the high lady.
“I serve.. and as His High Priest, I might add. You, on the other hand, serve only yourself.”, said the man calmly and in a matter-of-fact voice.
Angrellen tried for a shrug, but it was apparent she was much taken by the man’s disgust.
“I can serve me more, should you test my tolerance any further. The Master has many priests, high or otherwise. He has, but only one of me.”, she fumed.
“With nothing more than the Orken —beasts one could hardly do anything that requires surgical precision, I have managed to orchestrate the downfall of the greatest city in the Kingdom of Isles, and in less than fifty years of effort. It was I, who created the whole Gar Thalot concept, his rebellion, and the civil unrest. It was I, who played the political animals of this city with my machinations to make sure the Arashkan army stayed in their own base instead of defending the city walls even though their ARIS had serious suspicions of the potential of an imminent attack. The destruction of their mangonels, the murdering of the First Lord Kaladin, his son and his daughters, and much more that I care to list here, were all my doing. You, on the other hand, had more than a thousand years to work with and unlimited personal funding at your disposal.. One would think you would have made yourself the Rise of Bari Na-ammen by then. But no.. You couldn’t rid your lands off a human strumpet that your Ri took for a wife. Not only did you fail to rid us of Grandaleren in time to be of any significance, but you also allowed his human whore to escape along with his daughter and her daughter’s companions.. You failed to even take High Spires under your command, resulting in thousands of Arashkan civilians and military assets to take refuge there and consequently escape the city via ships. No, wait, allow me to reiterate that for you; you had High Spires under your command, yet you let it get bested out of your hands by your niece —an eighteen-year-old girl! Dammit, woman, you were given a curse to lay waste this entire city, and you let that get stolen. You were supposed to have come to us with your own daughter, yet rumor has it she was sighted in the city —this city— in the company of a large, brute of a man and a certain Princess of Bari Na-ammen, no less, fighting the Orken! Not to mention, you had the one job here and that was to find the last surviving heir to Arashkan, an eight-year-old boy, Prince Korodin, and you botched that job as well, while he escaped right under your nose. I am trying very hard to come up with a polite way to phrase your consecutive, cumulative, and conclusive incompetence, but it just isn’t coming! So do tell me, high lady, to which unique aspect of yourself are you referring to? Other than being a monumental failure, I mean..”, said the man with his calm voice. Yet the loathe in that calm was so palpable, one could almost reach out and hold it.. Then, under his deep hood, he smiled. “Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of failures, also..”
The face of the once high lady turned dark and ugly. Her slender hands clenched into fists and dark shadows gathered around them.
“By all means, girl, try your ‘hands’ on me.. Succeed to slay me, and you shall fail when you face my Master while you try and explain why you slew His High Priest. Fail to slay me and you shall add ‘A Failure’ to your tombstone, right next to ‘The Betrayer Of Her Own Kin’.. And trust me when I say, I shall end up having to explain nothing to my Master should I smite you down and bring your broken corpse to him for display.. or your ashes.. To be honest, I don’t really care, which. Either will do fine. Or perhaps I shall keep you alive and take you to him barely breathing. I know for a fact, He does enjoy mortal wenches screaming bloody in his bed as he rips their legs apart!”, the man said, with barely contained mirth.
For a long, wrathful moment, High Lady Angrellen contemplated murder, High Priest or not.
Then, just like that, she calmed down.
“Your attempts to rile me shall have its consequences, High Priest. But I shall decide when and where.”, she said with an almost pleasant smile.
The hooded man grunted with open disgust.
“Coward.”, he spat.
“You are confusing planning ahead with cowardice.”, she replied with a shrug.
“No. I am not. You. Are. A. Coward..”, he seethed. “Something I truly wished you weren’t and actually did try your hand on me.. But I guess you are just another stupid elf bitch.”
“You really shouldn’t try so hard. You will strain something.. Now, if you are done, perhaps we can go and talk to the Orken Mother and tell her to stop butchering everything they find in this bloody city. We will need many mortal’s souls to summon some demons should we want to conquer the east coast of the kingdom, come spring, and that tends to work better when they are still alive before being sacrificed for the summoning rituals! It’s fine with me though. I gave the Master what he wished of me; High Woods and Bari Na-ammen, even though it took me a thousand years, as you say. My further contributions here are purely voluntary..”, Angrellen said, not reserving her infuriating smile.
“You never do anything that isn’t self-serving, Angrellen. So you can skip with the ‘voluntary’ nonsense.”, growled the man with the deep hood.
The high lady shrugged.
“Perhaps. But I guess you will never know, seeing as you will die of old age, if not in some stinking ditch, slain by your enemies.”, she sneered at him.
“I disliked elves before. I loath them just by knowing you, wench! But I know what you are truly after.. You want Gullem’s spot..”
“That information, I am afraid, is quite above your pay grade, priest. Now, you will either come with me and explain to the Orken Mother why she had better stop the butchery, or you can explain to your Master why we still haven’t started summoning his Infernal Troops into this world yet.”, she replied disdainfully.
“Why don’t you talk to her?”, asked the high priest, and not without spite. “I am sure that conversation will go perfectly well. I can just about imagine the Greater Orken Mother being extremely cordial with the former high lady of Bari Na-ammen.”
“Don’t be senile. I doubt she knows who I am, and I hardly think she will listen to me. You, on the other hand, she knows, and very much dislikes.”, said Angrellen viscously.
“And I need you why, then?”
“I am here merely as your.. how do you humans say? Wingman? Or was it back up?”, she said with an evil smile.
“You? You are going to back me?”, scoffed the hooded man.
“But, of course.. Not! I am here to watch you humiliate yourself!”, she said with lazy laughter.
✱ ✱ ✱
The human with the long talks, the demands, and the machinations is here, again, Mother.”, growled the huge Orken warrior with the many scars on his hands, arms, shoulders, and face. His one eye glared with an unholy light while his other eye, a milky, slashed, and dried mess, stared ahead, quite unmoving and petrified.
“Has he brought us any gifts?”, came the grating voice of the Greater Orken Mother, from the dim canopy of her tribal pavilion, set amongst the ruins of what was once an inn, and behind the shattered Alls Temple, in the slums of the decimated Arashkan city. The pavilion itself was quite large and wide, with many brazers burning fitfully here and there and thick, rich carpets that probably belonged to some fateless noble once, were rolled out on the cleared debris of the inn, and several divans and many colorful cushions gave the ‘tent’ a somewhat ‘deliberately’ over-done appearance.
“It is possible, Mother..”, replied the scared Orken. “..He does have a skinny elf loshka with him.”
“Huh.. Perhaps he thinks my appetites go that way.”, rumbled the voice of the Orken Mother. “Let him in. I tire of his demands and his machinations. But he has proven his mettle and has helped us conquer this great city.”
“You are hoping he will have outlived his ‘mettle’, Mother..”, grinned the milky-eyed Orken.
“Yes. Yes, I do..”, growled the Orken Mother from the dimness of her pavilion.
The scared Orken grinned again and left.
“Humans..”, snorted the Greater Orken Mother in disgust. “..And their endless demands like we owe them something.”
A few moments later, the scared Orken returned, pushing the pavilion’s heavy flaps aside with his large, powerful hands but did not hold them open for the ‘guests’.
The heavy leather flaps swung back and closed..
..right into the the hooded man’s ‘face’ and the former high lady of Bari Na-ammen just stared at the whole thing.
“The lack of base courtesy in your beasts is astounding.”, murmured Angrellen with the slightest sign of irritation.
The hooded man shrugged and pulled the flaps open..
..and let them drop right into the high lady’s face!
“Really? You will go that low?”, fumed Angrellen and pushed the flaps herself and entered the pavilion, seething at the clear disrespect. “This is intolerable.”
“And who gave this runt of an elf loshka, the leave to speak, I wonder?”, said the deep, rumbling voice from the depts of the tent. “I did not. Did you, Kadar’ka?”
“I did not either, Mother. Perhaps, a bit like the human, it too believes we owe it something.”, replied the scared Orken, staring at Angrellen with one glaring and one, milky-white, eye.
“Shall we ask it, then?”, said the Greater Orken Mother..
..and rose from her divan, pushing the lush cushions aside.
What came out of the dim end of the pavilion was..
..HUGE!
A hugeness not merely in size, nor in the depth and breadth of her massive arms, shoulders, torso, and legs.
Her hugeness was in her eyes and what they telegraphed;
Unrefined brutality and primeval savagery untouched by anything remotely soft, nor civilized.
This was not a creature that took by the strength of her arms and will.
This was a creature that took.
Period.
And when she looked upon those around her with the uncanny intensity of her eyes, she told them, clearly as if by words, should they stand in her way, they would only contribute to ‘collateral damage’ and nothing bloody less.
Seeing as what she had done to Arashkan, a city that had stood for over a thousand years, and in under a week or two, she was probably right.
Angrellen Sunsear arched her brows and cooly gazed at the massive creature..
..and shut up!
The man in the deep, hooded robes coughed.
“Orken Mother. I have come to ask you to seize the butchering of civilians. We need them—”, he began.
“—Your needs are not mine, human.”, cut in the Orken Mother, showing little to no emotion on her brutish face. “We killed and we died to conquer this land. The lives of everything in it are now ours to do as we please. Thus we were promised. And thus shall we reap. Until then, you may either watch the slaughter or be part of it.”
“My Master has His orders given, Orken. Do not get above yourself. You conquered these lands because I willed it so. You won this city because I planed it so. Had you not been given the device to hide you and yours, and the city’s defenses downed, I doubt your victory would have been thus great. Must I remind you just who is in charge, here?”, gritted the man from inside his deep hood.
“And do you feel in charge? Perhaps you are under the misguided impression that because you did what you did, you own us?“, stared the Orken Mother balefully at him.
Then she rose to her full height and gave him, and the skinny elf loshka, her uncanny gaze.
A gaze that said, your lives shall depend on how well you listen..
“You must understand, human, for these are the words of I, Guntha’Shar, the Orken Mother;
We are not your dogs.
We are not your servants.
We are your Masters, now!
Should you want to test us, by all means, do.
Tell your master, the Orken are here to stay. Not here to be pawns. If he wants sacrifices for his rituals, perhaps he should overrun the Demon Wall and conquer his own lands. The humans here, however, are ours. We shall have them for pleasure, we shall work them for labor, or we shall slay them for food and for entertainment. They are all ours to do as we please. And come spring, we shall have more.. They shall see us coming and they shall not, and they shall despair, for we shall stretch from one horizon to the other, and we shall be around them, above them, behind them and among them, for we are!
I shall go forth and make my own and I shall leave a kingdom to rule for my son, Guntha’Gar..”
And a tall, well-built man and orc also stepped out of the dimness of the pavilion.
A man and orc made of harsh, tight, cord muscle, keen, cunning eyes, and a cruel, sinister face..
A man and orc, no other than Gar Thalot himself!
With his cunning gaze, he stared at the hooded man and the high elf noblewoman.
“Indeed.”, he said with his low, gravelly voice. “I believe we should add them to the pile of corpses we have prepared next to the First Lords shattered palace to match in height. I am sure the wench would make excellent tallow!”
“Have a care, Thalot.”, sneered Angrellen. “Should you raise your hand against me, you will find, I am not one of your usual easy marks.”
“It speaks. And it makes threats.”, Gar Thalot observed with mild amusement. And slowly drew a long, ugly-looking dagger from his belt.
“No, son..”, growled his mother quietly. “Its time will come, for it is shunned by all, disdained by all, and loathed by all.. and no matter where it runs, no matter where it hides, death will find it in due time.. It shall never have a tent to its own, it shall never have mates nor cubs, for its heart is dead and its womb is cold and the only thing that can come out of it are squirming, poisonous bastards. Little pity have I felt for any beast as I have felt for it, for it shall not even have a stone to mark its death. Such is the destiny of betrayers!”
Then she turned to the hooded man.
“I have said my piece, human. Should I want your counsel, I shall summon you.. Its counsel, I doubt even your master shall ever seek. Otherwise, should you and your loshka be here come dawn, you and it shall be tallow.”
For a long moment, the deep, hooded man in his robes stood silent.
When he finally spoke, it was in hushed tones.
“Very well.. I shall convey your words to my Master, Orken Mother.”
Then, without further due, he turned around and left, followed closely by the skinny elf loshka..
✱ ✱ ✱
You know, I disliked humans before. I loathed them after Nadina came to High Woods. Knowing you, I actually pity them now. Your lives are worth nothing, yet you walk this earth as if you own it. You stare at the horizon like it owes you something. And then you look at the heavens and make demands.. Your idiocy is bested only by your base arrogance.. And of all the humans I have thus met, I pity you the most..”
“..You punned me for my failures, but at least Nadina Graciousward was a power in her own right and had strong ties to many known and unknown, yet equally powerful allies all around the kingdom..”
“..And yes, I might have been bested by her eighteen-year-old daughter, back then, considering she comes from a human mother and an incompetent fool of a father, and hence, against all expectations, is in truth a girl of heightened grace, honest elegance, devote sincerely, an iron will, and, young as she may be, a woman of innate insight and wisdom for people.. When that girl speaks, people listen.. When she beckons, they follow.. She could have been the Rise of her people had she so much as sniffed in her father’s direction. But she chose to leave, rather than to confront, overthrow and disgrace him, and both the people and the nobles loved her for it, and so did my own daughter; tossed one hundred and seventy years of indoctrination aside and joined her.. I lost to that!”, the once high lady of Bari Na-Ammen, Angrellen Sunsear, said, openly admitting her failures.
Then she looked at the man in the deep, hooded robes with genuine pity.
“You? You got owned by an animal!”
Loshka: Orcish word for someone that has no home or clan, and hence, is subject to all forms of ridicule and use. It is also a word commonly used among Orcs and the Greater Orken for a whore.
Evim yok..
Timeline:
Dimwoods’daki wood elf köyü
(Tel’Shee dim’Ora) tekrar inşa edilirken,
Serenity Home’dan öncü destek gönderilir;
Bremorel Songsteel ve Thomas Dimwoods.
Ortak geçmişin doğurduğu bu iki insan, farklı kişilikler olarak kendilerini ortaya koymuşlardır. Kendilerini hedef alan baskınları farkındasız bir şekilde ortadan kaldıran çift, hedeflerine varmışlar ve elflerin köylerini müdafaası için gerekli eğitim ve önlemler konusunda talimatları verirken, iki farklı haberci, iki farklı yere gelir.
Bunlardan biri Bremorel ve Thomas’ın bulundukları wood elf köyüdür. Diğeri ise Serenity Home kasabasında bulunan karakol binasıdır.
Sence tekrar gelecekler mi?”, diye sorar genç adam.
“Sence yarın güneş doğacak mı?”, diye acı bir şekilde cevap verir yanında duran genç kız.
Aradan sessiz ve gergin bir dakika geçer. Kız genç adama bakmaz. Ama anca duyulur bir sesle, “Özür dilerim..”, diye hafif bozulmuş bir ifadeyle ekler.
“Ben özür dilerim..”, der genç adam, temkinli bir şekilde.
Ormanda geçirdikleri en son baskının akşamında aralarında geçen konuşmadan sonra, iki gencin iletişimi gitgide kasılmış ve gergin bir şekilde kalmıştı. Thomas Dimwood konuşmasını büyük bir beklentiyle bitirmiş, ancak iş tam olarak da o noktada sona ermişti zira İzci Onbaşı Bremorel, genç adamın niyetini reddetmemiş, ancak herhangi bir şekilde de onaylamamıştı.
İş öylece doruk noktasına varmış ve.. o kadar!
Kötü yazılmış bir aşk hikayesi gibiydi..
Ondan sonraki iki gün boyunca da izci kız baskınlara karşı ‘önlem’ bahanesiyle devamlı ve Thomas’dan olabildiğince uzakta iz sürmüş, akşam olunca da önden kamp kurmuş, sessizce kuru bir şeyler atıştırmış ve genç tapınak muhafızı kampa geldiğinde kızı çoktan uyumuş olarak bulmuştu.
Thomas, genç yaşından beklenmeyecek, sabırlı bir mizaca sahipti. Sırtındaki yaraya rağmen, bilinçli bir şekilde gün boyunca bir oraya, bir buraya koşup, parmağını kıpırdatamayacak kadar kendisini yorup, sonra da sızıp kalan kıza bakar. Biraz hüzün, biraz umut, biraz da, bastıramadığı, tedirgin bir heyecanla kızın, sarındığı battaniyenin altından kurtulmuş simsiyah saçlarını seyreder.. İçinden ona karşı bir hiddet hissetmek için herhangi bir çaba sarf etmez. En nihayetinde, olduğu ahmak gibi yıllarca, kız her kasabaya döndüğünde onu sessizce, edepli bir mesafeden, ama görünür bir şekilde takip etmemiş miydi? Kendisi kararını on beş yıl önce, daha altı yaşındayken vermişti. Kızın da ‘cevabını’ vermesine müsaade edecekti.
‘Evet..’, diye düşünür Thomas, ‘..cevabını!’
Çünkü Morel kararını çoktan vermiştir. Morel kararını asla geciktiren biri olmamıştır.. Sadece cevabını hemen vermemeyi tercih eden biridir, o kadar.
“Bana ‘hayır’ demek için onun da aynı on beş yılı olmasa da, en az on yılı vardı.. Birkaç gün daha bekleyebilirim.”, diye sesli bir şekilde düşünür genç adam.
Ya da bir on beş yıl daha..
Kalın, çelik kenarlıklı kalkanını çıkartır, kızın yakınındaki bir ağaca yaslar. Sonra sırt çantasının kayışlarını çözer ve onu da kalkanının yanına bırakır. Ardından hiç vakit kaybetmeksizin boynundaki kutsal simgesini avuçlar, bulundukları soğuk kamp yerinin çevresindeki muhtelif yerleri parmağı ile gösterir ve her işaret ettiği yerlere bir büyü yapar; bu, bir çok yaratığın yaklaşması halinde onu uyaracak bir büyüdür.
Sonra yavaşça eğilir, sırt çantasına topak halinde bağladığı kendi battaniyesini çözer, bundan dolayı yiyeceği potansiyel azarı, omuzlarından birini silkerek bir kenara atar, ve onu da kızın üstüne örter.
Thomas kalın yük kemerinin halkasından, ağır, zincirli gürzünü çıkartır ve olabildiğince sessizce yere oturur, sırtını kalkanına verir, altı yaşından beri her gece yaptığı gibi dua eder.
Ve her gece yaptığı gibi, bu huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar içli olan kızı da duasına dahil eder.
Ertesi sabah uyandığında kızın çoktan gitmiş olduğunu görecek, kendi battaniyesinin de katlanmış, yuvarlanmış ve sırt çantasına bağlanmış olarak bulacaktır..
✱ ✱ ✱
Tel’Shee dim’Ora’ya varmalarından sonra Morel kendisini tamamen işine vererek bir şekilde ulaşılmaz hale getirmiş, gün boyunca, aylar öncesi baskında yok olan köyden geride kalanlara pratik iz sürme, ok atma ve kılıç kullanmanın yanı sıra, köyün etrafında, içi sivri kazıklarla dolu, kalıcı bir hendek, yüksek, kalın odunlardan oluşan rampalı, setli ve katlı duvar yapımı konusunda talimatlar vermişti. Bunun dışında olabilecek her türlü izci tuzakları, kazıklı çukur ve özellikle büyük ‘hayvanlara’ uygun kamufle edilmiş kapan yapımını, uygulamalı bir şekilde göstermişti.
Bu esnada Thomas’da boş durmamış, uygun gördüğü elflere temel büyü tekniklerini göstermiş, onlar çalışırken, Morel’in yaptırdığı yüksek duvarları, büyülerle desteklemekle vaktini geçirmişti.
Her gün, sabahtan akşama kadar köy halkı, durmaksızın çalışmış iki hafta gibi kısa bir sürede ortaya tam anlamıyla etrafı tuzaklarla çevrili, büyülü, dev bir kirpiyi andıran köy ortaya çıkmıştı!
Evet, hiç şüphesiz bu köy, eski elf köyü kadar güzel değildi. Ama Orkenlerin tekrar gelmesi halinde, burayı tekrar savunmasız bulamayacakları da kesindi..
Yapılan tüm hazırlıkların sınanması ise çok sürmemişti.
On altıncı gün, genç bir haberci koşarak gelmiş ve köy alarmı verilmişti.
Orkenler tekrar geliyorlardı.
Ancak bu sefer küçük bir grup değil, sekiz müfreze olarak gelmekteydiler.
Elflerden hiçbiri, neden Orkenlerin hedefi olduklarını sorgulamamış, homurdanmamış, söylenmemiş, hepsi kendilerine tayin edilen noktalara gitmiş ve köylerini korumaya kararlı bir şekilde bekleyişe geçmişlerdi.
Orkenler de onları fazla bekletmemişti. Hiç şüphesiz daha erken ve yine köyü hazırlıksız yakalamayı ummuşlardı, ancak azımsanmayacak kadarı hazırlanan tuzaklarda ya ölmüş, ya da yürüyemeyecek hale gelmişti.. Bunu takip eden günlerde ise ilerlemeleri temkinli bir sürünüşe dönüşmüştü.
Köyden ayrılmasına izin verilen tek kişi ise Morel olmuştu. İzci kız, Orkenler yaklaştıkça, her an bir yerlerden çıkmış, bir tanesini öldürüp ya ormanda kendisini kaybettirmiş, ya da kendisini kovalayanları tuzaklara yakalatmıştı.
Bazen de, ormanın içinden sadece bir ok fırlatmış, bir can almış ve ortadan bir hayalet gibi kaybolmuştu.
Ve o her gittiğinde, bir kişi onun gidişini seyretmiş, aynı kişi onu dönüşünde de sessizce karşılamıştı.
Aradan geçen tek taraflı ve ızdıraplı dört günlük bekleyişten sonra Orkenler köyün etrafında belirmişlerdi.
✱ ✱ ✱
Sen neden özür diliyorsun ki?”, diye acı ifadesinden ödün vermeksizin sorar Bremorel.
“Özür diledim çünkü seni istemediğin bir duruma soktum ve her sana bir şey sorduğumda, senin asabiyetini tetikliyorum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.
İzci kız, elindeki pis paçavrayla her bir yanına sıçramış Orken kanını silerken, “Asabiyetim için sana ihtiyacım yok..”, der, olduğunu sandığı kadar yorgun bir sesle.
Elflerle beraber günlerdir bu duvarları aşmaya çalışan Orkenlere karşı canlarını dişlerine takarak savaşmışlar, Orkenlerden çok can almış olmalarına rağmen, hayvanlar bir türlü geri çekilmemişlerdi. Belli ki son adama kadar saldıracaklardı.
Bu gün ise özellikle yoğun çatışmalar zinciriyle geçmiş, her yer kan ve daha beteriyle kaplıydı ve Orkenler şu an bulundukları nokta hariç, saldırabilecekleri diğer bütün duvarlara tırmanmaya çalışmışlardı. Kayıpları çok olmuştu, ama sebep oldukları kayıplar ise çok daha fazlaydı; elflerin üçte biri şu anda kutlu sahillerine, son yolculuklarına çıkmışlardı..
“Bu doğru..”, diye mutsuz bir şekilde tasdik eder genç tapınak muhafızı. “Öyle görünüyor ki bana hiç ihtiyacın yok.”, diye de daha sessiz bir şekilde ekler.
“Israrlısın..”, der Bremorel, Thomas’la durduğu kalın duvarların arkasındaki rampada.
“..bir o kadar da aptalsın!”, diye bitirir izci kız.
Thomas, Bremorel’e öylece bakar.
“Bu.. bu biraz ağır oldu sanki.”, diye bozulmuş bir sesle mırıldanır.
“Bu, yumuşatılmış hali. Ve benim asgari standartım..”
“Peki.. sanırım bundan dolayı.. sevinmeliyim?”
“Ortada sevinilecek pek bir şey yok, Tapınak Muhafızı. Etrafımız sarılmış durumda ve ne kadarını kesersek keselim, geri çekilmeyecekler. Elfler tahminimden bile daha mukavemetli çıktılar. Burası bir insan köyü olsaydı, birinci gün yenilmiş olurduk.. ve bunların neredeyse hiç birinin en temel silah eğilimleri dışında herhangi özel eğitim görmüşlüğü bile yok çünkü asıl savaşçılarını önceki baskında kaybettiler..”, der Bremorel, duvarın öbür tarafındaki karanlığa bakarak.
“Evet. Yaklaşık üç ay önce. Ama biz bundan bahsetmiyoruz, öyle değil mi?”, der Thomas. “Her nasılsa konu benim aptallığıma geliverdi..”
“Sana herhangi bir konuda ihtiyacım olabileceğimden dolayı mı, duymayı beklediğin cevabı istiyorsun?”
“Sen bir izcisin, Morel.”, der Thomas basitçe. “Teknik olarak hiç kimseye ihtiyacın yok!”
Bremorel kaşlarını çatar. Tapınak muhafızı sadece lafı ağzından almakla kalmamış, onu kendisinin ifade edebileceğinden çok daha isabetli söylemiştir.
Belki de tapınak muha— Thomas!.. Thomas sandığı ya da çocukça bir şekilde olmasını istediği kadar aptal değildir!
“Günlerdir kararımı bekliyorsun.. Halbuki, bir cevabımın olmayışı bile senin için başlı başına bir cevap olmalıydı.”, der Bremorel sıkılmış dişleri arasından. Kız bunu söylerken neden dişlerini sıktığını tam olarak kestiremez. Sadece sıkar.
“Hayır.” der Thomas.
“Hayır?”
“Hayır..”
“Ne demek, hayır?”, diye harlar Bremorel bir anda.
“Bayaa, hayır işte. Sessizliğin kararın değil. Sadece boyun eğmek istemeyişinin inadı. Kararını çok önceden vermiştin zaten. O yüzden yıllardır senin peşinden gelmeme izin verdin. Biliyorum çünkü peşinden gelen tek kişi ben değildim. Sadece ‘kalan’ tek kişi benim. En başından beri olduğu gibi.. Ve bu ‘müsamahanın’ sebebi de sadece durumumun sana eğlenceli ya da komik gelişinden kaynaklandığını sanmıyorum. Hiçbir şey o kadar uzun bir süre komik gelemez ve sen de hiçbir zaman o kadar acımasız olmadın.. Ya da sadece ben senin kişiliğini tamamen yanlış anladım..”, der Thomas omuzlarını silkerek.
İzci kız, kıpkırmızı bir suratla genç adama döner ve “Boyun eğmek mi? Sana mı?”, diye şiddetle tıslar.
Thomas buna uzun bir süre cevap vermez. Sadece gözleri alev almış kıza bakar.
“Benimle her konuda dalga geçtin ve ben bunlara fazla sesimi çıkarmadım çünkü gerçekte söylediklerinde ciddi olmadığına inandım. Ama beni şu anda itham ettiğin kadar seviyesiz olabileceğimi gerçekten düşünüyor olamazsın, Morel. Öyle görünüyor ki asabiyetin seni gerçekten kör etmiş. O kadar ki, kendi hislerine, kendi duygularına boyun eğmek bile seni rahatsız eder hale gelmiş. Kendine zulüm etmen senden çok beni yakıyor ve sen bunun farkında bile değilsin. Ama olsun. Sen olduğun sürece göz yummaya razıydım. Sana seni sevdiğimi söyledim çünkü bunu söylemeye korktuğum kadar can da atıyordum. Ama sen bana dürüstçe bir ‘hayır’ bile diyemedin. Bari yakarken dürüst ol..”, der hiddetli bir sükunetle Thomas, sonra arkasını döner, rampadan iner ve gecenin karanlığında kaybolur.
Bremorel olduğu yerde, feci bir tokat yemiş gibi öylece, kıpırdamadan kalakalır.
Thomas..
Yıllar önce yanlış bir anlaşılmadan dolayı saldırdığı, bunun sonucunda da kafasını kırıp hastanelik ettiği Thomas.
Yıllarca, evinin yolunu kaybetmiş bir kedi yavrusu gibi onu peşinden takip etmiş olan Thomas.
Yol boyunca dalga geçmesine rağmen insanüstü bir sabır göstermiş olan Thomas.
Ve yol boyunca defalarca onu iyileştirmiş, defalarca hayatta tutmuş olan Thomas..
En sonunda kırmayı başarmış mıydı çocuğu?
Bremorel beklediği hiçbir tatmini hissetmez zira böyle bir niyeti de, amacı da olmamıştı.
“Öyle görünüyor ki, yıllar benim salaklığımdan hiçbir şey azaltmamış. O zaman hiddetimle davranmış ve çocuğun kafasını kırmıştım. Yine hiddetimle davrandım ama bu sefer çocuğun tamamını kırdım!”
Birden aklına daha birkaç hafta önce gerçekleşen bir başka olay gelir..
Bremorel, elinde çeliği buzla kaplanmış kocaman kılıcıyla Merisoul’a acımasızca bakmaktadır. “Farkındasın değil mi? Seni şuracıkta öldürsem kimsenin haberi bile olmaz, seni küçük şırfıntı!”
Bremorel’in gözleri manyak bir ateşle yanmaktadır.
“Sana iyi niyetle gelmiş genç, bakir bir erkeği herkesin içinde kaba gücünle yerden yere vurarak rezil ettin. Sonra da onu başından savdın. Sen onu bitirmekle kalmadın. Sen onu kırdın! O artık adil bir av..”, diye mırıldanır Merisoul, yüzükoyun tüttüğü yerden.
“Ben onu kırdım çünkü sırf beni dansa kaldırdığı için havalara girdi. Ben kolay lokma değilim ve aradan geçen yıllar ona bu dersi öğretmemiş belli ki.”, diye burnundan solur Bremorel.
“Belli ki..”, diye onaylar Merisoul, kıvrandığı yerden. “Senin kolay lokma olmadığını herkesin bilmesi çok önemli olmalı. Kaç yaşındasın sen, sekiz mi?.. Ama dert etme. Ona dokunduğumda olay benim için bitmişti zaten..”, diyerek avucunu açıp Bremorel’e gösterir.
Bremorel önce kuşkuyla, sonrada şaşkınlık içerisinde Merisoul’un avucuna bakar. İblisin yanmamış neredeyse tek yeri avucunun içidir ama orada da stilize edilmiş gülü andıran bir mühür vardır. Mühür hala turuncu, kor ateşle tütmektedir!
Bremorel kaşlarını çatar. “Nedir bu?”, diye sorar.
“Bu.. bu aşkın mührüdür. Bizden biri, gerçek aşkın koruması altındaki birine musallat olduğumuzda şanslıysak sadece yanarız ve bunu aylarca taşırız. Şanssızsak zehirleniriz ve günlerce, bazen de haftalarca yatalak kalırız.. Çocuk aşık, sen salaksın ve ben de faturasını ödeyen aptalım!”, diye inler Merisoul.
(hikayenin aslı için bkz. A Bard’s Tale II, “Bremorel”)
..ve Bremorel fena halde utanır zira o iblis bozuntusu şırfıntı haklıdır!
Hayatında belki de ilk defa kendi kendine sorar Bremorel.
Kime neyi ispatlamaya çalışıyorsun ki? Sana değer veren tek kişiyi defalarca kırmış olmanın ötesinde ne elde etmiş oldun?
Mutlu mu oldun?
Seni salak şey.
Mutluluk, kaybetmenin ödülü..
Kazanmanın değil!
Evet, iblis bozuntusu haklıdır ama tam olarak değil;
Çocuk gerçekten aşıktır, kendisi de tam bir salaktır, ama faturasını sadece Mersoul ödememiştir..
Bremorel, o gece yarı iblis kızla arasında geçen konuşmadan sonra yaptığı gibi yine gencin peşinden gidip onun gönlünü almak için yönelir.
“Bu sefer benimle dans etmesi gerekmeyecek. Ya da gerekecek. Bu ona kalmış. Ama benim olacak..”, diye kaşlarını çatmış, dişlerini sıkmış, haşin ve kararlı bir sesle hırlar.
Tam dönüp çocuğun peşinden gidecekken, karanlığın içinden, ormanın derinliklerinden bir çıtırtı duyar..
✱ ✱ ✱
Ve gece muazzam bir ateş inmesiyle aydınlanır..
Neredeyse yetişkin bir meşe ağacı boyundaki alev, dikine bir şekilde, karanlığı delerek gökten iner ve içinde sakladığı iki yüze yakın Orkeni ifşa eder..
Orkenlerden hayret, şok ve toplu acı sesleri yükselirken Bremorel bir elini kaldırır, sonra ani hareketle indirir..
“ŞİMDİ!”
..ve rampanın arkasında sessizce bekleyen yüze yakın elf, tek bir vücut şeklinde oklarını salar.
Oklar kalın ağaç duvarların üstünden, alevlerle aydınlanan gecenin karanlığında, daha çok inleyen bir hayaleti andıran, ürkütücü, ölümcül bir köprü oluşturur ve Orkenlerin ortasına dökülmeye başlar.
Elfler üç vole daha gönderir ve Bremorel’in ikinci bir işaretiyle dururlar.
İzci onbaşı, elini ağzına götürür ve keskin bir ıslık çalar.
Köyün ortalarından bir yerden, yaşlı bir elf kadın, kavisli bir boynuzu kaldırır ve üfler.
Boynuzdan derin, uzun, hüzünlü bir nota yükselir, yanmakta olan ve oklardan dolayı delik deşik olmuş Orkenlerin çığlıklarını aşar ve ormanda yankılanır..
Yaşlı elf kadın boynuzu defalarca üfler ve Orkenlere karşı asıl saldırı başlar..
Ormanın derinliklerinden, günlerdir saklandıkları, üstleri örtülü çukurlardan iki yüze yakın dwarf peyda olur ve Orkenlere arkadan saldırırlar.
Gün doğduğunda, ormanda ölü Orken dışında düşman kalmamıştır.
✱ ✱ ✱
Efendi Argail”, diye saygıyla selamlar Thomas, kendilerine doğru yaklaşan dwarfların başındaki yaşlı cüceyi.
Yüzünde geniş bir sırıtışla yanlarına yaklaşır yaşlı dwarf. Sağında ve solunda duran daha genç dwarflara bir dizi emirler yağdırır ve yaralı elflere yardım ve saldırı esnasında köyün zarar görmüş yerlerinin tamiri için dwarflar dağılırlar.
“Sen Tapınak Muhafızı Thomas olmalısın. Küçük Magellam senden hep iyi sözlerle bahsetmişti..”, der yaşlı Argail.
Thomas bir an afallar. Fevkalade yaşlı olmasına rağmen önünde bir dağ gibi duran dwarfın neden bahsettiğini anlamaz. Neden sonra ‘küçük Magella’nın, Yetkin Tapınak Muhafızı Lady Magella olduğuna ayılır ve boğazından ‘hırk’ diye bir ses kaçar zira hiç bir hayatta, hiçbir koşul altında kendisinin Lady Magella için bu ifadeyi kullanabileceğini düşünemez.
“Umm.. Evet, efendim.”, diye biraz daha afallar Thomas.
Arkasından Bremorel ‘fırk’lar.
“Ve İzci Onbaşı Bremorel..”, der Efendi Argail, “Benim küçük meleğim senin hakkında da az şey anlatmadı; bir karanfil kadar güzel ve acı, bir keçi kadar da inatçı..!”, diye ekler mutlu bir şekilde.
Bremorel kıpkırmızı kesilir!
Thomas ‘fırk’lamaz çünkü kurallar bunu gerektirir; kızlar erkeklere ‘fırk’lar, ama erkekler bunu yaparsa kıyamet kopar ve bu durumun adalet ya da mantık eksikliği ile de hiçbir ilgisi yoktur. Bu da genç Thomas’ın gerçekte ne kadar bilge olduğunun en belirgin göstergesidir.
“Planınız muhteşemdi, Efendi Argail. Ve bir saat gibi işledi..”, der Thomas.
“Saat gibi işledi, çünkü saati kuran siz ikinizdiniz. Ve harika iş çıkardınız. İzci Onbaşımız en başta onların kendisinden nefret edecekleri kadar canlarını yakmış olması, sizin tükenmekte olduğunuzu sandıklarında hiç düşünmeden saldırmalarına sebep oldu.”, der Efendi Argail daha da sırıtarak, sonra Bremorel’e dönüp, “Genç bayan, bir izci değilde bir müzisyen olsaydınız, sergilediğiniz performansı seyretmeleri için bütün Scowling Hills’i toplardım.”, diye açık takdirini gizlemeden söyler.
Bremorel çok çabalar.. ama başaramaz..
..ve yüzü daha da kızarır!
“Plan sizindi.”, diye mırıldanır, utanmış bir şekilde.
“Aslına bakılırsa planın siparişini veren Şerif Standorin’di. Yapan da ben değil, küçük torunum Dridges Motherswolfie idi. Ben sadece önden gidip, sağa sola emirler yağdırmanın dışında avazım çıktığı kadar bağırırken birkaç kafa kırıp önemli görünmeye çalıştım, o kadar!”, diye kıs kıs güler yaşlı dwarf.
“Ama Orkenlerin son saldırısında ‘açık kapı’ bırakılması, en başından beri düşünülmüş bir şeydi ve onun mimarı ise Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman idi.. Zeki ve kurnaz adam şu Yuleman..”, diye itiraf eder Efendi Argail.
“Ama neden?”, diye biraz afallar Bremorel.
Buna cevap, Efendi Argail’den gelmez.
Thomas sessizce konuşur.
“Çünkü Serenity Home’da bir hain var. Ve o her kimse, edindiği bilgiler sadece belediye konsül üyeleriyle paylaşılan bilgilerdi. Buraya gelirken bize yapılan baskınlar da birer tesadüf değildi. İkimizde o baskınlarda özellikle hedef alınmıştık..”
Bremorel istemsizce sırtının sızladığını hisseder ve yüzünde nahoş bir ifade belirir.
“Açık bırakılan nokta.. Neyi ispatlamış oldu ki?”, diye hırlar.
“YULEMAN HER KONSÜL ÜYESİNE FARKLI BİR ‘ZAYIF NOKTA’ BİLGİSİ VERMİŞTİ..“, der Thomas aynı sessiz ama hüküm verir bir ses tonuyla..
Bremorel her şeyi anlar zira bu küçük ‘OYUN‘, gerçekte bir konsül üyesinin de ölüm fermanı olmuştur!
“Bu nokta kimindi?”, diye ister istemez sorar Bremorel.
Thomas ona söyler.
Bremorel hayretle ona bakar. “O salak mı?”
Şerif Standorin’in, kasabasının güvenliği söz konusu olduğunda şaka yaptığı asla görülmemiştir. Bremorel bunu, onunla katıldığı sayısız operasyonda, defalarca görmüştür ve şerifin haberi alması halinde, hiçbir tereddüt göstermeksizin, makam ve mevkilere bakmaksızın harekete geçecek ve işi kökünden halledecektir.
Bremorel bundan adı gibi emindir.
“Sizin için özel bir mesajım var, Tapınak Muhafızı Thomas.”, der Efendi Argail, birden ciddileşerek.
“Bunu size daha önce iletebilirdim, ama yapmamayı tercih ettim. Bundan dolayı beni anlayacağınızı umuyorum ve sizden özür diliyorum. Korkarım, bundan bir hafta önce, Serenity Home Tapınağı Baş Bekçisi ve benim çok eski dostum Efendi Demos Lightshand vefat etti. Yatağında ve mutlu bir şekilde. Bana gönderdiği en son mektupta bunu açıkça belirtti ve ardında küçük Magellam ve senin gibi iki tane yetkin muhafız bırakabildiğinden dolayı da ne kadar büyük bir coşku hissettiğini, uzun satırlarında defalarca ifade etti.”, der Efendi Argail, yüzünde kederli bir ifadeyle.
“Demos çok iyi bir insandı. Onun sayesinde birçok yetim ev sahibi oldu. Birçok genç eğitim gördü. Serenity Home onun sayesinde her zaman huzurla nefes aldı. Kaybı Scowling ve Elder Hills için bile büyük bir eksiklik olacak.”, diye devam eder Efendi Argail, gözleri dolmuş bir şekilde.
Thomas beti benzi atmış bir şekilde olduğu yerde kalakalır.
Bir kaç defa bir şeyler söylenmeye yeltenir, ancak ağzından herhangi bir ses çıkmaz.
Uzun, zarif ama güçlü parmakları olan bir el ona doğru uzanır ve gencin parmakları arasına dolanır.
“Bize biraz müsaade edin lütfen, Efendi Argail. Bugün Tapınak Muhafızı için oldukça yorucu bir gündü”, der Bremorel, olağan dışı yumuşak bir sesle. “Ve.. kendileri Efendi Demos’u pek severdi..”
“Tabii.. Tabii.. Sizi anlıyorum.. İşin gerisini bizim çocuklar halleder..”, der kısık bir sesle Efendi Argail.
Bremorel, dona kalmış Thomas’ı nazikçe alır, ve kendilerine tahsil edilmiş olan küçük köy kulübesine kadar götürürken, arkasından Efendi Argail’in çıldırmışcasına gürlediğini duyar.
“Lillias! Senin ne işin var burada? Jeina! Bu kızın Scowling Hills’den ayrılması yasaklanmıştı! En son bir yere gittiğinizde sizi Kuzey Tundra’lardan toplamıştık ve sen bunun çıkmasına izin mi verdin?!”
“O bir mahkum değil ki, dede. Ve kendisi küçük kız kardeşim. Arada bi şımartılmayı hak ediyor bence.. Ayrıca yaptığı havai fişeklere bayalıyorum ve onları madenlerde onu kitlediğiniz zindan da yapamıyor!”, diye genç, yeşil gözlü sarışın bir dişi dwarfın muallak bir tonla cevap verdiğini duyar.
“O bir zindan değil!”, diye gürler Argail. “Ona tahsis edilmiş olan ofis!”
“Dede.. Yer altında, güneş görmeyen, penceresi bile olmayan, kapısında devamlı bir bekçi olan yere ‘zindan’ deniyor..”
“Biz dwarf’uz.. hepimiz zaten yer altında yaşıyoruz ve hiç bir yer güneş görmüyor ve hiç bir evin penceresi yok! Taşa bakan pencereler mi yapalım?”, diye cevap verir Efendi Argail delirmiş bir şekilde..
“Taşların üstüne balık resimleri çizebiliriz! Bu şekilde deniz manzaralı evlerimiz olur!”
“…”
✱ ✱ ✱
Ben.. ben özür dilerim. Benim bu halimi görmemeni tercih ederdim.”, diye mırıldanır Thomas, donuk bir şekilde.
Genç Thomas, küçük, sade köy kulübesine geldikten sonra bir köşeye sinmiş, başını kolları ve dizleri arasına gömmüş, dakikalarca kontrolsüz bir şekilde ağlamıştı. Yanı başından ayrılmayan izci kız ise onun elini bırakmamış, dolu gözlerle ve sessizce o da gencin yanında oturmuştu. Efendi Demos’u Bremorel’de yakinen tanırdı. Serenity Home’daki bütün yetim ve öksüzler Demos’u yakinen tanırdı.. Yıllarca yetimhaneye keyfi bir şekilde gelip giden deli, mütemadiyen kızgın, kötürüm bir kıza her zaman şefkat ve anlayışla yaklaşmıştı.
“Neden? Erkekliğinden bir şeyler eksilir diye mi korkuyorsun?”, diye bilinçli bir şekilde ‘fırk’lar Bremorel.
“Ben.. ben hiçbir zaman kendimi o kategoride görmedim.”, der Thomas, sessizce.
“Hiçbir zaman olmadın zaten..”, diye yapıştırır izci kız ve uyuşmuş bacaklarını germek ister gibi ayağa kalkar.
Thomas da elini tutan kızı ayağa kalkarken takip eder ama hafif alınmış ve kırılmış bir ifadeyle bakar ona.
“Neden her zaman beni—”, diye başlar ama izci kız araya girer..
“—Sen o kategoriden biri olsaydın, yıllarca peşimden gelmezdin. Gelseydin, ben de senin bir kaçık olduğunu düşünür, bulduğum ilk kuytu yerde de seni harcardım. Neden diğerlerinin birden beni takip etmeyi bıraktıklarını sanıyorsun? Beni takip eden diğerlerine ne olduğunu hiç düşünmedin mi? Bu konuda arkamda çok ‘leş’im var, Thomas..”, der Bremorel, hafif gülümseyerek.
Sonra sesi hayret verici bir şekilde yumuşar, “..ve neden sadece senin, kalan ilk ve son çocuk olduğunu.. Hiç mi merak etmedin?
Bugün burada yaptıkların.. Etkileyiciydi.. Ateş İnmesi büyün.. Lady’nin bile öyle bir şey yaptığını görmedim.”.
Thomas uzun bir süre ağzı açık bir şekilde Bremorel’in yüzüne, ve onun muhteşem yeşil gözlerine bakar zira bu, bu güne kadar ondan duyduğu ilk ve tek iltifat içeren cümledir.
“Umm.. Lady de yapabilir, sanırım. Ama onun ilgi ve ihtisas alanı daha farklı..”, diye biraz afallar.
Uzun bir süre sessizce seyretme sırası Bremorel’e geçmiş gibi, o da önünde duran gencin yüzünü süzer.
“Eee.. bundan sorra nereye?”, diye sorar izci kız.
“Umm.. bilmem. Nereye gitmemizi isterlerse, ya da nerede bize ihtiyaç duyulursa oraya, sanırım.”, diye, beklenmedik bir şekilde kurumuş bir boğazdan gıcırdayarak çıkar Thomas’ın sesi.
Ama Bremorel ona sadece bir salağa bakar gibi bakmaya başlar bir anda.
“Aaaa..”, diye ayılır Thomas. “Cevabını vermeye niyetlisin, galiba..”
“Ne olmasını istersin?”, diye son şanslarını kullanmaya başlar Bremorel.
Thomas omuzlarını silker.
“Altı yaşımdayken, seninle arkadaş olmaya can atıyordum. Şimdiyse.. se.. senin sevgim olmanı arzuluyorum.. çok!”, diye eline yüzüne bulaştırır genç tapınak muhafızı.
“Bu kadar mı?”, diye dürter Bremorel.
“Cesaretim buraya kadar, Morel. Bana yardım et. Lütfen. Benimle ortalarda bir yerlerde buluş. Her neresi olursa olsun, seçeceğin noktayı orta nokta olarak kabul etmeye razıyım.. Ama sen de bir adım at.. bana doğru..”, diye ezilmiş bir şekilde yere bakar Thomas.
Bremorel, önünde iki büklüm olmuş gencin haline ‘fırk’lamaz. Gülmez. Alay etmez..
Dahası, onun bu halini komik bile bulmaz.
“Ben yarım işlerden hoşlanan biri değilim Thomas Dimwood. Bunca yıl beni takip etmiş biri olarak, bu kadarını fark etmiş olmalısın..”, der ve genç adama doğru, tehlikeli bir adım atar.
“Ya hep, ya hiç, öyle mi?”, diye sorar Thomas ama gerçekte bu bir soru değildir. “Seni çok uzun bir zamandır sevdim. Çok.. Şu anda, elimi tutmuş olman bile benim için bir hayat dolusu hayalin gerçekleşmesi anlamına geliyor. Ama senin için bu yarım ise..”, der ve uzanıp kızın diğer elini de kendisi alır. “..diğer yarısını da istiyorum.. Tamamını! Sanırım burada işimiz bitti ve bizim de evimize dönme zamanımız geldi. Konuşacak ve.. paylaşacak çok şeyimiz var.”
“Benim evim yok.. Tapınak Muhafızı. Aslına bakılırsa, bana geri verdiğin düş kapanım dışında da bir şeyim yok!”, der hafif titrek bir sesle Bremorel.
“Senin her zaman bir evin vardı.. Sadece gelmeni bekliyordu, Morel Songsteel. Ve sahip oldukların, sadece bir düş kapanıyla sınırlı da değil.. Artık düşlerimizin kendileri ve birlikte kurabileceğimiz bir geleceğimiz var..”, der Thomas kararlı bir sesle ve önünde duran, yeşil gözleri alev almış, huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar da içli olan kıza doğru uzanır..
✱ ✱ ✱
Demek öyle..”, der Yuleman, omuzları çökmüş bir şekilde. “Yaptığımız planın bu kısmının gerçekte başarısız olmasını umuyordum.”
Yüzü çekilmiş, haşin bir ifadeyle Şerif Standorin, Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ile özelde buluşmuş, ve habercinin getirdiği bilgileri onunla paylaşmıştı.
“Bizim çocuklar nasıllarmış, peki? Onlardan bir haber var mı?”, diye sorar Yuleman.
“Haberleri getiren koşucu, izci onbaşının bir kaç defa yaralandığını, ancak kılıcıyla ‘şarkı söyler gibi’ savaştığını anlattı —kendi sözleri, benim değil. Korkarım Efendi Moorat gururundan çatlayacak ve aylarca çekilmez olacak! Tapınak muhafızımız ise alanında beklenmedik bir başarı ve taktik zeka göstermiş. Bırak zincirli bir gürz kullanmasını, o çocuğun kütüphaneden çıktığını bile görmedim. Bir de gitmiş kendisini savaş taktikleri konusunda eğitmiş!”, der şerif.
“İnanılır gibi değil..”, diye onaylar Yuleman.
“İçimden bir ses, sanki yetimlerimizi daha yakından takip edip eğitmemiz gerektiğini söylüyor. Arashkan’a gidenlerin de neredeyse hepsi öyle. Ya bir yetim, ya da öksüz..
Senin anlayacağın ikisi de iyiymiş ve pek yakında geri döneceklermiş. Sanırım ayrıntıları geldiklerinde kendilerinden dinlemek zorunda kalacağız.”, diye anlatır şerif.
Yuleman, şerifin anlattıklarını başıyla onaylar, sonra asıl meseleye tekrar dönmek istemiyormuş gibi bir an susar. En sonunda bıkkın bir sesle konuşur.
“Ne yapacaksın?”, diye sorar Yuleman şerife.
Şerif kıpırdamaz.
İstifini, duruşunu, bakışlarını değiştirmez..
Ve sesini de çıkarmaz.
Sessizce Yuleman’a bakar.
“Bunu senden isteyemem Stan..”, diye samimi bir şekilde söylenir Yuleman.
Yuleman’ın özel çalışma odasında yanan tek mum, durumun vehametini vurgulamak istiyormuşcasına titreyerek yanmaktadır. Odanın kendisi, bulundukları belediye binası ve Serenity Home çoktan uyumuştur. Arada bir, uzaklardan bir yerlerden gelen baykuş ‘huu’ları ve çekirge cırlamaları dışında her yer sessizdir.
Şerif, uzun bir süre belediye başkanına cevap vermez.
Neden sonra başını hafif sallar ve, “Bu görevi alırken, karşılaşabileceğim her türlü olası şeyler konusunda uyarılmıştım..”, der sessizce. “Ama bu, içine düşmek istediğim bir durum değildi. Udoorin’in bunu öğrenmesi halinde, beni affedebilecek mi bilemiyorum. Ben.. ben bir daha onun yüzüne nasıl bakacağım, onu düşünüyorum. Hayatı boyunca ona şerefli, haysiyetli ve onurlu olmasını telkin ettim. Ama yapmam gereken bu şey.. hepsini yıkacak bir şey..”
“Udoorin artık bir çocuk değil. Bunu iki yıl önce, bütün yetkilerimi elimden alıp da köyü ayağa kaldırdığında göstermiş oldu.”, der Yuleman ciddi bir şekilde.
“O olayı hala dile getirebildiğine inanamıyorum, Arthi! Aradan iki yıldan fazla geçti ve sen inatla eskitemedin şunu bir türlü. Her fırsatta tozunu alıp önüme sürüyorsun. Udoorin daha bir çocuktu ve sorumluluk alsın diye onu arkamda vekil olarak bırakmıştım. Kimse olabilecekleri bilemezdi..”, der hafif alınmış bir sesle şerif.
Yuleman acı bir şekilde güler.
“Takılıyorum sadece, şerif. Ve takılmaya da daha uzun yıllar devam edeceğim. Ama işin aslı, o gün Udoorin ikimizin de yapamadığı bir şeyi başarmış oldu. Evet, bunu bilerek yapmadı belki ama, hepimizi, içinde bulunduğumuz tehlikelere uyandırmış oldu. Senden sonra harika bir şerif olacak o.”, der Yuleman.
“Hayır..”, diye cevap verir şerif sessizce. “..korkarım o bir şerif olmayacak. Onun kaderi.. çok daha uzaklarda.. ve yükseklerde..”
“Prenses?”, diye sorar Yuleman.
“Prenses..”, diye yanıtlar şerif, “..Udoorin açısından sadece olayları tetikleyen kişi oldu o kadar. Tıpkı Aager’in ısrarlı eğitimi o gün Udoorin’e yapması gerekenler konusunda tetiklediği gibi..”
Oda uzun bir süre daha sessizliğe bürünür.
“Fogstep..”, der Yuleman. “Onun bugün burada olmasını çok isterdim. O bu pis işi seve seve yapardı.”
Şerif başını sallar.
“Evet, yapardı. Ama asla seve seve yapmazdı bunu.”
“Hayret. Ben ondan böyle bir.. şefkat anlayışı beklemezdim.”, der Yuleman.
“Arthandos.. Sence Drashan’dan, öldürmekten zevk alan birini getirebilecek kadar mı ahmak biriyim senin gözünde?”, diye alınmış gibi gelen bir sesle konuşur şerif.
Yuleman sırıtır.
“O rolü en son yediğimde daha genç bir belediye başkanıydım, Stan. Ve beni çok iyi keklemiştin o gün.. Herkesin ortasında!”
“Güzel bir gündü.”, diye Standorin’de sırıtır.
Ama ikisininde sırıtışı uzun sürmez.
Şerif Standorin ayağa kalkar.
“Bu gece?”, diye sorar Yuleman.
“Bu gece..”, diye tasdik eder şerif.
“Ne yapaca— boşver. Bilmek istediğimi hiç sanmıyorum açıkçası..”, der kendinden bile tiksinmiş bir sesle Yuleman.
“Evet. Bilmesen çok daha iyi olur. Sen bu işten tamamen muaf olmalısın..”, diye onaylar şerif bıkkın bir şekilde. Sonra bulundukları loş odanın kapısına yönelir, sessizce kapıyı açar ve belediye binasından ayrılır.
✱ ✱ ✱
Ne.. ne oluyor?.. Şe.. şerif..? Ne demek oluyor bu?”, diye zorlukla konuşur genç adam, zira iri cüssesiyle şerif onu boğazından yakalamış, ağzını tıkamış, başına bir bohça geçirip gecenin karanlığında onu ormana getirmiştir.
Başından bohça, ağzından da pis paçavra çıkarılmış genç adam korkuyla şerife bakarken titremesine engel olamaz.
“Neden kendi halkını sattığını sormayacağım bile.”, der şerif sakince. “Çünkü sen, ihanetinle kaç kişinin hayatına mal olmuş olabileceğini hiç düşünmeyen, kaç bin kişinin ise hayatıyla oynadığının farkına bile varamayacak kadar düşüncesiz ve şımarık bir ahmaksın.”
“Bu.. bunu babam duyduğunda hepinizi mahvedecek!”, diye çığlar genç adam korkuyla.
“Baban asla sana ne olduğunu öğrenmeyecek. Kendisi de yarın şafakla birlikte artık bir konsül üyesi olmayacak. Kendi isteği ile istifa edecek, ya da onun başına gelecek olan, senin başına gelecek olandan pek de farklı olmayacak. Sanırım ikimiz de onun hangi tercihi yapacağını biliyoruz..”, der şerif.
“Be.. benim güçlü dostlarım var!”, diye daha da tiz bir sesle ağlamaklı bir şekilde kekeler genç adam.
Şerif gence soğuk bir şekilde sırıtır.
Sonra hafif kenara çekilir ve yerde yatan, boğazı boydan boya yarılmış, kukuletalı cübbesi kan içindeki bir cesedi gösterir.
“Bunun gibi mi?”, diye sorar gence, ürpertici bir sükunetle.
Genç, yerdeki ölü adama bakar ve fal taşı gibi açılmış gözlerinden onu tanıdığını anlaşılır.
“Gitmeden önce bu dünyada söylemek istediğin son bir şey var mı, genç Lucious Franderson? Pişman olduğuna dair.. Af ya da özür?”, diye sorar şerif.
“BUNU YAPAMAZSI—”
Genç Lucious dizlerinin üstüne çöker.
İki eliyle de, fışkıran kandan sırılsıklam olmuş boğazını tutar ama bu hiçbir işe yaramaz ve zaten bu hali de uzun sürmez..
Genç adamın açılmış boğazından birkaç hırıltılı, ıslak ses kurtulur, gözleri kayar ve olduğu yere yüzükoyun kapaklanır.
Etrafa hayatı saçıkırken bir-iki defa tepinir, sonra o da durur.
“Ben de öyle sanmıştım..”, der şerif, yüzünde acı, utanç ve tiksinti dolu bir ifadeyle.
“Ölürken bile şımarık ve ahmak!”
✱ ✱ ✱
Tel’Shee dim’Ora’dan ayrılma zamanı gelmiştir.
Elf halkının tamamı, Bremorel ve Thomas’ı uğurlamak için köyün barikatlı girişinde toplanmış, uzun vedalaşmalardan sonra elfler barikatı aralarken halkın arasından yaşlı bir elf kadın, topallayarak iki gence yaklaşır.
“Al bunları güzel kızım.”, der yaşlı elf kadın ve Bremorel’e küçük, ince elf işlemeli, silik pembe renkli ipek bir bohça uzatır.
Thomas durur, Bremorel ise hayretle yaşlı kadına bakar.
“Siz.. siz saldırı için savaş borusunu çalan cesur teyzesiniz!”, diye ünler izci kız.
Yaşlı elf mutlu bir şekilde gülümser.
“Evet, o bendim, kızım. Duyduğum kadarıyla sen de bir başka izci onbaşının yakın arkadaşıymışsın. Adı Laila. Kendisi ‘Wolvesbane’ adını hak etmiş.”, der kadın.
“Laila..? Evet kendisi kuzenimdir. Çok önemli bir görev için, oldukça uzaklarda şimdi.”, der Bremorel gülümseyerek.
“Sen.. sen onun kuzeni misin? Yoksa sen Seleina Sunstrider’ın kızı mısın..?”, diye hayretle bakar yaşlı elf, izci kıza.
Bremorel bir an çarpılmış gibi olur zira bu ismi.. annesinin ismini çok, ama çok uzun bir zamandır bir başkasının ağzından duymamıştır..
“Demek söylentiler doğruymuş.”, diye sessizce mırıldanır kadın içli bir şekilde.
“Söylentiler?”, diye tamamen şaşırmış bir ifadeyle sorar Bremorel.
“Bir ‘Silverdenú’un bize geri döndüğü..”, der yaşlı kadın ve istemsiz bir şekilde sarılır izci kıza.
Bremorel tamamen afallar.
Ve birden ayılıverir.
“Silverdenú.. Siz.. siz Laila’nın anneannesisiniz!”
“Evet, güzel kızım. Senin de.. Seleina Sunstrider, senin annen, elflere yakındı ama bir insan olduğu için Laila’nın annesiyle arkadaşlık etmesini istemedik ama yine de kızım annenden vazgeçmedi ve ikisi birbirinin can ve sır arkadaşı oldular. Halkımızın kör anlayışları yüzünden ikisini de iteledik. Ama ben onu kendi kızım gibi severdim. O çok iyi, samimi, sevgi ve hayat dolu bir kızdı..
Bizler senin annenden etkilendiği için kızımın bir insanla evlendiğini düşündük. Ve onu, Liala’nın annesini, Seraphim Silverdenú’yu, bir insanla evlendiği için dışladık ve o öldü..
Aradan yıllar geçti ama bu günahımızı Gökler unutmadı. Bizi ve köyümüzü yakarak cezalandırdılar. Elimizden yetişkin bütün gençlerimizi aldılar. Sonra da seni bize gönderdiler, ki hatamızı anlayalım diye. Ve sen, bir insan, dışladığım öz kızımın küçük yeğeni, buraya geldin, köyümüzü inşa ettin ve bizi, kendi kanın pahasına korudun.. Senin o duvarda çarpışırken defalarca yaralandığını gördüm. Buna rağmen düşmedin ve bizi terk etmedin..”, der yaşlı elf kadın ve hıçkırıklarla ağlamaya başlar.
Bremorel şaşkına dönmüştür ve ne diyeceğini bilemez.
Yandan Thomas yaklaşır.
“Evet. Siz onları dışlayarak büyük bir günah işlediniz, zira bunu yaparak en kıymetli şeyinizden de men edilmiş oldunuz; çocuklarınız.. Geleceğiniz! Bu ders size çok pahalıya mal oldu, ama hatanızı anladınız ve bundan dolayı da ödüllendirildiniz. Size geri verilen bir geleceğiniz var artık. Onların kıymetini bilin ve aynı hatalardan sakının. Bugün, burada, elfler, insanlar ve dwarflar bir oldu ve düşmanı yendi. Alınması gereken ders de buydu. Bu dersi gelecek nesillere anlatma sorumluluğu da size ait.”, der genç tapınak muhafızı, sert bir şekilde.
Yaşlı kadın daha da inleyerek ağlar ve Bremorel’e sımsıkı sarılır.
“Burası.. burası senin evin güzel kızım. Senin ve Laila’nın evi.”, der ve izci kızın eline ipek bohçayı tutuşturur.
“Bunlar benim kızımın, Seraphim’in çeyizliği idi. Onlar artık senin. Sevgili Laila’mız da bize geri döndüğünde, bir tane de ona hazırlamış olacağım..”
Dwarflar Scowling Hills’e geri döndüklerinde, yaşlı Argail Smitefast eline aldığı koca bir tokmakla ilk denemeyi kendi evinde yapar. Çarpık çurpuk açtığı deliklere kaba pencereler geçirir, sonra Jeina’yı çağırtıp, yeni açmış olduğu ‘pencerelerin’ taşa bakan yüzeylerine balık resimleri çizdirtir. Jeina büyük bir mutlulukla taşların üstüne her türlü balık, deniz kestanesi, koca deniz kabukları ve bir tanede, her nasılsa, yıllar önce karşılaştığı bir Tundra Elf’e çok benzeyen, beyaz, örme saçlı bir de deniz kızı çizer..
Sonuç beklenmedik bir şekilde tutar ve bir anda orman yangını gibi yayılır. Scowling Hills’den Elder Hills’e kadar bütün dwarf kadınlarından talep ve siparişler yağmaya başlar ve Jeina yıllarca en popüler dwarf olur. Küçük kız kardeşi Lillias ile beraber, neredeyse bütün dwarf evlerine pencere ve deniz, orman, dağ, bulut, göl ve çiçek bahçeli manzara resimleri yaparlar!.. Lillias’ın küçük bir önerisi üzerine tüm dwarf moda camiası tekrar çalkalanır ve iki kız kardeş, pencere ve manzara yaptıkları bütün evlere, ‘perde’ uygulaması için tekrar çağrılırlar! Bu çılgın moda yangının bir uzantısı da, hiç beklenmedik bir şekilde, Lady Magella’nın en küçük (ve en belalı) kız kardeşi olan Grugreth Twonutz’dan gelir.
Kendisine bir kalkan siparişi geldiği bir gün, bitirdiği kalkanın üstüne, ablası Jeina’nın kendi ‘pencerelerine’ yaptığı deniz kızını çizer. Uygulama çok da başarılı olmaz ve daha çok abstre bir.. ‘şey’e benzer. Kalkanı almaya gelen dwarf, Grugreth’e “Bu ne?”, diye sorma hatasında bulunur.
Kaçık kız kaçık gözlerle dwarf’a bakar, sonra dalar..
Dwarf, Grugreth’ten yediği dayaktan hayatta kalan nadir kişilerden biri olarak popüler olur. Ama asıl dikkat çeken şey ise, kalkanındaki şekillerdir.
Bir anda Grugreth’in genelde boş olan demirci dükkanına, üstlerinde çizimler olması istenen yüzlerce yeni kalkan siparişi gelir. Bunu takip eden bir kaç yıl içerisinde, Scowling Hills ve Elder Hills’de penceresiz, perdesiz, manzarasız ve desenli kalkansız ev kalmaz..
Kimse..
Timeline:
Two-Day Woods’da grup beklenmedik bir baskına uğramıştır.
Oldukça tehlikeli anlar yaşayan kahramanlar, zorlu bir mücadeleden sonra, baskını yapan Greater Orken’lerden birini canlı yakalamayı başarmış, ancak kin ve nefret dolu yaratıkdan fazla bilgi alamadıkları gibi, onu öldürüp öldürmeme ikileminde kalmışlardır.
Bu hikaye, Kamp Ateşi II, “20,000 ft.” den
üç gün sonra yer alır.
SENİ ÖLDÜRECEĞİM, KÜÇÜK KALDIRIM LOŞKASI! *
Yaralı Orken, Gnine’ın yaptığı büyülü sarmaşıklarla bağlanmış, olduğu yerde yatmaktadır. Gerilmiş kaslarıyla sarmaşıkları ısrarla zorlayan yaratık, basitçe ‘iri’ olarak tarif edilemezdi. Bu yaratığın cüssesini, sadece sıkıştırılmış yaylardan oluşmuş gibi duran gergin kasları ve patlamaya hazır duygu seli değil, bakışlarında odaklanmış katışıksız nefrettir onu gerçekte olduğundan daha büyük gösteren.
Yaratık, o nokta bakışlarda iki şeyi açık ve kati bir şekilde söylüyormuş gibidir;
BU BAĞLARDAN KURTULACAĞIM.
HEPİNİZİ KESECEĞİM.
Aager hayatında bir çok manyak, kaçık, sapık, cani ve her baharattan katil ile karşılaşmıştır. Ne var ki, yerde bağlı yatan bu yaratığın yaydığı aura onun için bile bir ilktir. Lorna ve Merisoul’un, fanatikler hakkında anlattıklarını yüzeysel olarak anlamış olsada, gerçekte anladığı şey oldukça sınırlıdır zira fanatiklik, anlatıldığı kadarıyla, çok büyük ve tamamen tek taraflı ‘kesin’lerden ve ‘kati’lerden oluşmaktadır. Dolayısıyla kendisi gibi pragmatik ve kinik birisi için bu son derece yüzeysel anlaşılan, abstrakt bir mefhumdur.
Lady ve Gnine’ın bilgi almak için ortaya koydukları çabalara rağmen yaratık sadece artan bir nefretle onlara bakmış ve en sonunda da içindeki açık niyeti, hor seslerle ortaya koymuştur;
“SENİ ÖLDÜRECEĞİM, KÜÇÜK KALDIRIM LOŞKASI!”
Bu tehditin grup üzerindeki etkisi, her nasılsa kendisinden çok hakaretinde gizlenmiştir. Lady’nin yüzü bembeyaz olmuş, Laila keskin bir nefes çekmiş, Lorna elini ağzına götürmüş, Anglenna bir kaşını kaldırmış, bir anda ruhunun lanetlenmiş olduğunu öğrenmiş gibi bir ifadeyle yaratığa bakmaktadır. Udoorin elindeki kanlı baltasını sımsıkı tutmuş, Lady’den emir bekliyormuş gibi öldürmeye hazır dururken, Gnine’ın yüzünde çirkin bir ifade oluşmuştur. Aager’in gözlerinde ise öldürmek için hedefine kitlendiğinde peyda olan o donuk bakışları görülmektedir. Sadece Inshala ne olduğunu anlamamış, saf bir şekilde, “Kaldırım loşkası nedir yaa?”, diye fısıltılı bir sesle sorar.
Merisoul kanatlarını yavaşça açar ve önünde duran Laila, Lorna, Aager ve Inshala istemsizce kenara çekilirler.
Succubi melezinin gözlerinden kırmızı, kirli bir ışık yayılmaya başlamıştır.
Koca Orken ise bağlı yattığı yerden Lady’ye kitlenmiş, hırlı gırtlak sesleriyle, ağzından kan ve salya saçarak ona muazzam bir kinle bağırmaktadır;
“SENİN KOLLARINI KOPARIP ACINI SEYREDECEĞİM. YETERİNCE ÇEKTİĞİNE İNANDIĞIMDA, BACAKLARINI KOPARACAĞIM. SEN HALA YAŞIYORKEN ONLARI SENİN GÖZLERİNİN ÖNÜNDE YİYECEĞİM. SENİN İNADINI VE İNANCINI YIKINCAYA KADAR ETİNİ KEMİKLERİNDEN AYIRMAYA DEVAM EDECEĞİM! YÜKSELİŞİMİZE ŞAHİT OLDUĞUNDA ARTIK TAMAMEN KIRILMIŞ OLACAKSIN. ANCAK O ZAMAN SENDEN GERİYE KALANI DİRİ DİRİ YAKACAĞIM VE ÖLMENE İZİN VERECEĞiM!”
Merisoul yaratığın tepesinde durmuş onun kudurmuş lanetlerini izler. Sonra sakin ve soğuk bir sesle “Sanmam.”, der.
Orken’in gözleri bir anda tepesinde duran kıza odaklanır ve gözleri yuvalarından fışkırıyormuş gibi çığlık atar.
“SEN ‘O’ SUN!“
“Sen de ölüsün!”, ..
.. der Merisoul umarsızca ve beklenmedik bir hızla kılıcını çekip ucunu dev Orken’in kalbine batırır.
Sonra da kılıcı sokmaya başlar.. yavaşça!
Lady müdahale etmek için ileri atılır ama succubi melezi keskin bir sesle “HAYIR!”, diye tıslar, açık kanatlarını büyük hareketlerle çırpmaya başlar ve kimsenin yaklaşmasına izin vermez.
Merisoul bütün ağırlığını vererek kılıcını sessizce batırmaya devam eder. Koca yaratık acıyla böğürür. Ağzından, burnundan ve göğsünden fışkıran katranımsı kanı her yana sıçrarken bütün vücudu titrer ve topuklarıyla yeri tekmelemeye başlar.
Merisoul kılıcı sapına kadar batırdığında yaratığın kanlı suratıyla yüz yüze gelmiştir. Kız onun gözlerinin içine bakar ve “Gittiğin yerde efendine söyle, onu bulacağım ve bulduğumda da sözlerini ona yedireceğim!”, diye tıslar ve geri çekilir.
Doğrulduğunda kılıcı olduğu gibi göğsünde bıraktığı yaratık, kendi kanıyla boğulurken çırpınmaya devam eder.
Herkes Merisoul’un bu beklenmedik cinayeti karşısında hayret ve dehşet içerisinde kalakalmıştır.
Kız, soğuk ve soluk bir ifadeyle Lady’ye bakar. Yüzüne gözüne sıçramış orken kanı yanaklarından aşağı süzülürken “Ben asla iyi olmak istemedim. Buna zorlandım ve her gün bunun pişmanlığı ile yaşıyorum çünkü iyiliğin ne olduğu bana asla anlatılmadan üstüme yıkıldı. Bunun olmasıyla da gerçekte beni ben yapan özgür iradem de elimden alınmış oldu..”, der hırlayarak.
Melezin gözleri hala aynı kötürüm ışıkla parlamaktadır ama yüzündeki soğuk bakışlar yerini bıkkın bir ifadeye bırakır.
“Ama buradayım ve sana fazlasıyla borçlandım, Margaret Madish ve Gellator Bluntaxe kızı Lady Magella! Kimse Merisoul borçlarını ödemez, diyemeyecek. Ve kimse sana bu hayvanın söylediklerini tekrarlamayacak. Onun sana söyledikleri bir ölümlünün bir başka ölümlü için hissettiği basit bir nefreti ifade eden sözler değildi. O cümleler bir iblisin meşhur sözleriydi ve bu aşağılık ondan alıntı yaptı..
Şimdi sana pek az ölümlünün bildiği bir hikaye anlatayım;
Bir zamanlar, Ad Ara* adında bir melek vardı. Kendisi ve erdemleri hakkında pek çok şey söylenebilir, ancak onu en iyi anlatan şey ise hayata ve ölümlülere olan sonsuz sevgisi ve iblislere karşı verdiği amansız mücadelesiydi.
Ad Ara, binlerce yıl iblislere karşı savaştı ama bir tanesi devamlı elinden kaçmayı başardı.
Melek, binlerce yıl bu iblisin kurduğu planları, tuzakları ve amaçlarını bozup durdu. Öyle ki ‘Ad Ara’ adı bile artık bu iblisi çıldırtmaya yetiyordu. İblis, Ad Ara’dan o kadar nefret ediyordu ki, onu varlığının tek amacı haline getirdi ve onu ele geçirmek için bir plan yaptı. Planın işe yaraması için 400 yıl bekledi ve beklediği fırsat eline geçti. İblis planın işe yaraması için meleğin gözünü boyadı; 400 yıl boyunca akılsızca saldırıyor imajını besledi ve bunun için sayısız minyonu feda etti. Ona karşı yaptığı son saldırıda ise, meleğin ordusuna sızdırdığı ölümlüler Ad Ara’yı arkadan vurdular. Uzun, kanlı bir mücadele sonunda melek ağır bir şekilde yaralandı ve sonunda da esir düştü. İblis, nefret ettiği meleğin ordusuna hainleri sızdırması 400 yıl aldı ve gerçek plan da buydu.
Ad Ara, yaralı, acı içerisinde ve zincirlere vurulmuş halde, saçından sürüklenerek iblisin önüne getirildiğinde meleğe söylediği ilk şey, bu sefil yaratıktan duyduğun sözler oldu..
İblis, Ad Ara’ya 1600 yıl akla hayale gelmedik, isim konulmamış eziyetlerde bulundu ve sonunda da onu yok etti!”
Merisoul, Lady’nin gözlerinin içine bakar. Yüzünden damlayan kirli kanı umursamadan yerde son nefesini veren yaratığa işaret eder. “Bu hayvanlar, iyilik ve kötülük üzerine felsefe yapmazlar. Doğru ile yanlış arasında fark gözetmezler. Onur ve şeref onlar için düşmanlarında gördükleri bir zayıflıktan ibarettir. Onlar saldırır. Öldürür. Alır. Kullanır. Kırar!”
Succubi melezi yavaş, abartılı ve belli belirsiz şuh bir tavırla küçük kırmızı dudaklarına bulaşmış siyah kanı diliyle yalar ve “Bu bir ölümlü kanı değil. Bunda iblis tadı var! Senin duyduğun sadece kötü bir ork tercümesi idi ama o sözleri yine de onlara birileri verdi ve bu hayvanlar kendilerini o lanetle kutsadılar. Aslı..”, der ve melezin gırtlağından onlarca çakalın bir anda ürüdüğü, boğuk, hor kelimeler dökülmeye başlar. Uluyarak yayılan kelimelerle, güneşin üstüne perde atılmışçasına bir anda orman kararır. Herkes, beynine saplanan dayanılmaz, ani bir acıyla suratını buruşturur ve dizlerinin üstüne çöker. Buna tek istisna, kutsal bir ışık halesiyle parlamaya başlayan Lady’dir, ancak onun yüzü de bembeyaz olmuş, inadına ayakta duruyor gibidir. Laila hıçkırıklarla yere kapanmış, Udoorin gözlerini sımsıkı kapamış, içsel bir koruma dürtüsüyle önünde yere yığılmış olan Lorna’ya kalkan olmaya çalışırken hemen yanlarında duran Gnine, bütün zihinsel gücünü kullanarak Laila’ya ulaşmak için çabalamış, ama bunu başaramadan o da olduğu yere yığılıp kalmıştır. Anglenna, aniden ipleri kesilmiş bir kukla gibi olduğu yere serilmiş, Inshala küçücük bir topak haline dönüşmüş, ona sarılıp korumaya çalışan olan Aager’in kulaklarını elleriyle kapatmaya çalışırken kendinden geçmiş, Whimsi Lola ve Jay ise acınası birer çığlık atıp dehşet içerisinde kaçmışlardır.
Merisoul Xyrotwu demonik dilin korkunç cazibesi ile konuşmaya başlamıştır;
AH AD ARA! SENİN ÖNÜMDE BU ŞEKİLDE DİZ ÇÖKTÜĞÜNÜ GÖRMEK BANA SANDIĞIN MUTLULUĞU VERMİYOR ÇÜNKÜ GÖZLERİNDEKİ İNKARI VE İNANCININ GÜCÜNÜ GÖREBİLİYORUM. SENİ YAKALADIM AMA SADECE ÖZGÜRLÜĞÜNÜ ALMIŞ OLDUM. SENİNLE İŞİM BİTTİĞİNDE, GERÇEKTE BANA ESİR DÜŞMENİN NE DEMEK OLDUĞUNU ANLAYACAKSIN.
AH AD ARA! BİLESİN; ÖNCE SENİN KANATLARINI KIRACAĞIM Kİ BURADAN ASLA KAÇAMAYACAĞINI VE ARTIK GERİ DÖNECEK BİR YERİN OLMADIĞINI ANLAYACAKSIN. SONRA KOLLARINI KOPARIP ACINI SEYREDECEĞİM Kİ BİR DAHA ASLA BANA KARŞI ELİNİ KALDIRAMAYACAĞINA AYILMIŞ OLACAKSIN. YETERİNCE ACI ÇEKTİĞİNE İNANDIĞIMDA İSE BACAKLARINI KOPARACAĞIM VE SEN HALA AYIKKEN ONLARI SENİN GÖZLERİNİN ÖNÜNDE YİYECEĞİM. BU DA SENİ SONSUZA DEK BURADA KALACAĞINA İKNA ETMİŞ OLACAK. SENİN İNADINI VE İNANCINI YIKINCAYA KADAR ETİNİ KEMİKLERİNDEN AYIRIP ÇOCUKLARIMI SENİNLE BESLEYECEĞİM!
AH AD ARA! BENİM YÜKSELİŞİMİ, ÇÜRÜDÜĞÜN KARANLIK ZİNDANLARDAN ACIYLA SEYREDECEKSİN. YÜZYILLAR SONRA, DÜŞÜŞÜNÜN GERÇEKTE O ÇOK SEVDİĞİN SEFİL ÖLÜMLÜLERİN SEBEP OLDUĞUNU FARK EDECEK VE UMUTSUZLUĞUN NE ANLAMA GELDİĞİNİ ÖĞRENECEKSİN. İŞTE O ZAMAN TAMAMEN KIRILMIŞ OLACAK VE BUNUNLA DA KATİ SONUNUN GELMİŞ OLDUĞUNU BİLECEKSİN. ANCAK O ZAMAN SENDEN GERİYE KALAN ERDEMSİZ CESEDİNİ DİRİ DİRİ YAKACAĞIM VE ÖLMENE İZİN VERECEĞiM!
AH AD ARA! ÖLÜMÜN BİLE ACINI BİTİRMEYECEK ZİRA KÜLLERİNİ NİSYANA ATACAĞIM VE GERÇEKTE BANA ESİR DÜŞMENİN DAHA EVLA OLDUĞUNU, SONSUZLUĞUN BOŞLUĞUNDA ÖĞRENECEKSİN.
* Loşka; Orkça hayat kadını, yosma, sahipsiz/aşiretsiz kadın. Özelde ise ‘kullanılmak’ için kaçırılan kadınlara verilen hakaret amaçlı lakap.
* Ad Ara; “Ad” – Noble/Asil/Soylu. “Ara” – Girl name; She who brings rain (serenity) / Kız adı; O ki yağmur (huzur) getirir. “Ad Ara” – “The noble ‘she’ who brings rain (serenity)”, “Yağmur (huzur) getiren soylu/asil kız.”