Bir toplumun vatandaşlarına kamu malları ve hizmetleri sağlaması için vergiler elbette gereklidir. Ne yazık ki, vergiler aynı zamanda vatandaşlara hem doğrudan (çünkü bir kişi hükümete para verirse artık paraya sahip değildir) hem de dolaylı olarak (vergiler verimsizlik veya dara kaybı yarattığı için ) piyasalara maliyet yükler .
Vergilerin getirdiği verimsizlik, bir vergi miktarıyla orantılı olandan daha fazla arttığı için, hükümetin vergileri, birkaç piyasanın çok fazla vergilendirilmesi yerine birçok piyasanın biraz vergilendirilmesini sağlayacak şekilde yapılandırması mantıklıdır. Bu nedenle, bir dizi farklı vergiler vardır ve bunlar çeşitli şekillerde sınıflandırılabilir. Bazı yaygın vergi dökümlerine bir göz atalım.
İşletme Vergileri ve Kişisel Vergiler
Ekonominin döngüsel akışındaki ana oyuncular işletmeler ve hane halkları olduğu için , bazı vergilerin işletmelerden, bazılarının da hanehalklarından alınması mantıklıdır. İşletmelerdeki vergiler genellikle işletmelerin kârının bir yüzdesi olarak veya şirketin tedarikçilerine, işçilerine vb. Ödedikten sonra ve ayrıca varlıklarının amortismanı gibi şeyler için muhasebe kesintileri aldıktan sonra hesaplanır. (Başka bir deyişle, vergi, şirketin gelir getirisinin bir yüzdesi değil, arta kalanların bir yüzdesidir.)
Bu, tedarikçilere ve işçilere etkin bir şekilde vergi öncesi dolarlarla ödeme yapıldığı, ancak kârların hissedarlara veya diğer sahiplere dağıtılmadan önce vergilendirildiği anlamına gelir. Bununla birlikte, şirketler ticari faaliyetleri sırasında dolaylı olarak başka tür vergiler ödeyebilirler. Bu vergiler, bir şirketin sahip olduğu arazi veya binalar üzerindeki emlak vergilerini, yabancı ülkelerden gelen üretim girdilerine uygulanan gümrük vergilerini ve tarifeleri, bir şirketin çalışanları için bordro vergilerini vb. İçerebilir.
Öte yandan kişisel vergiler, bireylere veya hanehalklarına alınır. İşletme vergilerinden farklı olarak, kişisel vergiler genellikle bir hanenin "karından" (bir hane satın aldığı şeyin karşılığını ödedikten sonra ne kadar kaldığı) değil, bir hane halkının gelirine veya hane halkının gelire ne getirdiği üzerinden alınır. . O halde, en yaygın kişisel verginin gelir vergisi olması şaşırtıcı değil. Bununla birlikte, kişisel vergiler tüketim üzerinden de alınabilir, bu yüzden gelir vergilerine karşı tüketim vergilerine bir göz atalım .
Gelir Vergileri ve Tüketim Vergileri
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde gelir vergisi, bir bireyin veya hane halkının kazandığı para üzerinden alınan bir vergidir. Bu gelir, ücretler, maaşlar ve ikramiyeler gibi emek gelirlerinden veya faiz, temettüler ve sermaye kazançları gibi yatırım gelirlerinden gelebilir. Gelir vergileri genellikle gelirin yüzdesi olarak belirtilir ve bu yüzde bir hanenin gelirinin miktarı değiştikçe değişebilir. (Bu tür vergiler, gerileyen ve artan oranlı vergiler olarak adlandırılır ve bunları kısaca tartışacağız. Ayrıca, sermaye kazançları genellikle diğer gelirlerden farklı bir oranda vergilendirilir.) Ayrıca, gelir vergileri genellikle vergi indirimleri olarak bilinenlere tabidir. ve vergi kredileri.
Vergi indirimi, vergi açısından gelir olarak sayılan tutardan çıkarılan tutardır. Genel vergi indirimleri, örneğin ev ipotekleri ve hayır kurumlarına yapılan bağışlar için ödenen faizdir. Bu, bir hane halkının faizin veya bağışın tamamını geri alacağı anlamına gelmez, çünkü vergi indirimi sadece bu tutarların gelir vergisine tabi olmadığı anlamına gelir. Öte yandan bir vergi kredisi, doğrudan bir hanenin vergi faturasından düşülen bir tutardır. Bu farkı göstermek için, gelir vergisi oranı% 20 olan bir hanehalkı düşünün . 1 dolarlık bir vergi indirimi, hanehalkının vergilendirilebilir gelirinin 1 dolar azalması veya hane halkının vergi faturasının 20 sent azalması anlamına gelir. 1 dolarlık vergi kredisi, hanehalkının vergi faturasının 1 dolar azalması anlamına gelir.
Öte yandan tüketim vergileri, bir birey veya hane bir şeyler satın aldığında alınır. En yaygın tüketim vergisi (en azından ABD'de), tüketicilere satılan çoğu ürünün fiyatının bir yüzdesi olarak alınan bir satış vergisidir. Satış vergisindeki bazı genel istisnalar, daha sonra tartışacağımız nedenlerden dolayı bakkaliye ürünleri ve giyimdir. Satış vergileri genellikle eyalet hükümetleri tarafından alınır, yani oran bir eyaletten diğerine farklılık gösterir. (Bazı eyaletlerde yüzde sıfır satış vergisi bile vardır!) Diğer bazı ülkelerde satış vergisinin yerini oldukça benzer katma değer vergisi alır. ( Satış vergisi ile katma değer vergisi arasındaki temel fark , ikincisinin üretimin her aşamasında alınması ve bu nedenle hem işletmeler hem de hanehalkları için ödenmesidir.)
Tüketim vergileri, genel satış vergisi oranından farklı olabilecek oranlarda belirli öğeler (arabalar, alkol, vb.) Üzerinden alınan vergiler olan özel tüketim vergisi veya lüks vergiler şeklinde de olabilir. Pek çok ekonomist , ekonomik büyümeyi teşvik etmede tüketim vergilerinin gelir vergilerinden daha verimli olduğunu düşünüyor .
Gerileyen, Orantılı ve Artan Vergiler
Vergiler ayrıca gerileyici, orantılı veya artan olarak sınıflandırılabilir ve bu ayrım verginin vergilendirilebilir matrah (örneğin bir hane geliri veya bir işletmenin karı) değiştikçe davranışıyla ilgilidir:
- Azalan vergi, düşük gelirli kuruluşların, yüksek gelirli kuruluşlara kıyasla gelirlerinin daha yüksek bir bölümünü vergi olarak ödediği bir vergidir. (Gerileyen vergiler, marjinal vergi oranının ortalama vergi oranından daha düşük olduğu vergiler olarak da düşünülebilir. Bu daha sonra daha ayrıntılı olarak tartışılacaktır.)
- Orantılı vergi (bazen düz vergi olarak da adlandırılır), gelirden bağımsız olarak herkesin vergilerde aynı oranda gelir ödediği bir vergidir. (Orantılı vergiler, marjinal ve ortalama vergi oranlarının aynı olduğu vergiler olarak da düşünülebilir.)
- Artan oranlı vergi, düşük gelirli kuruluşların, yüksek gelirli kuruluşlara göre gelirlerinin daha düşük bir bölümünü vergi olarak ödediği bir vergidir. (Artan vergiler, marjinal vergi oranının ortalama vergi oranından yüksek olduğu vergiler olarak da düşünülebilir.)
Ek olarak, götürü vergi, gelirden bağımsız olarak herkesin aynı dolar miktarını vergi olarak ödediği bir vergidir. Bu nedenle, bir götürü vergi, belirli bir tür gerileyen vergidir, çünkü sabit bir miktar para, düşük gelirli kuruluşlar için daha yüksek bir gelir fraksiyonu olacaktır ve bunun tersi de geçerlidir.
Gelirlerinin çok daha düşük bir kısmını temel ihtiyaçlara harcadıkları için, yüksek gelirli kuruluşlar için gelirlerinin daha yüksek bir kısmını vergilere katkıda bulunmaları (haklı olarak ya da değil) adil görüldüğü için (haklı olarak ya da değil) çoğu toplum ilerici gelir vergisi sistemlerine sahiptir. Aşamalı gelir vergisi sistemleri, doğası gereği gerileyici olması muhtemel olan diğer vergi sistemlerini de kısmen dengeler.
Örneğin, düşük gelirli hane halkları gelirlerinin daha büyük bir kısmını arabalara ve dolayısıyla otomobil vergisine harcadıklarından, arabalara uygulanan bir tüketim vergisi muhtemelen gerileyen bir vergi olacaktır. Düşük gelirli haneler ayrıca gelirlerinin daha büyük bir kısmını yiyecek ve giyim gibi ihtiyaçlara harcama eğilimindedir, bu nedenle bu tür ürünler üzerindeki satış vergisi de oldukça gerileyici olacaktır. (Bu nedenle, hazırlıksız yiyeceklerin satış vergilerinden muaf tutulması normaldir ve bazı eyaletlerde giyim de satış vergisinden muaftır.)
Gelir Vergileri ve Günah Vergileri
Çoğu verginin ana işlevi, hükümetin halka mal ve hizmet sağlamak için kullanabileceği geliri artırmaktır. Bu amaca sahip vergiler, "gelir vergileri" olarak adlandırılır. Bununla birlikte, diğer vergiler, özellikle geliri artırmak için değil, bunun yerine üretim ve tüketimin toplum için olumsuz yan etkilere sahip olduğu olumsuz dışsallıkları veya "kötü" davranışları düzeltmek için uygulanmaktadır. Bu tür vergiler genellikle "günah vergileri" olarak adlandırılır, ancak daha kesin ekonomik terimlerle , ekonomist Arthur Pigou'nun adını taşıyan "Pigovya vergileri" olarak bilinir.
Farklı hedefleri nedeniyle, gelir vergileri ve günah vergileri, üreticilerden ve tüketicilerden istenen davranışsal tepkilerde farklılık gösterir. Gelir vergileri, bir yandan, insanlar işlerini veya tüketim davranışlarını çok fazla değiştirmediğinde ve bunun yerine verginin sadece devlete bir transfer görevi görmesine izin verdiğinde en iyi veya en verimli olarak görülüyor. (Bu durumda bir gelir vergisinin düşük ölü ağırlık kaybına sahip olduğu söylenir.) Öte yandan, günah vergisi, üretici ve tüketicilerin davranışları üzerinde büyük bir etkiye sahip olsa bile en iyi olarak görülüyor. Hükümet için çok fazla para toplamak.