MUMBAI, Hindistan, 02 Mart (IPS) – Ocak 2022’nin ikinci haftasında, Delhi’nin merkezi Connaught Place bölgesinde yerel olarak Prashant olarak bilinen bir sokak satıcısı olan Purushottam intihar ederek öldü. Daha sonra ölüm nedeninin bazı borçları ödeyememesi olduğu ortaya çıktı.
Yer raporları, 8 Kasım 2021’den bu yana Connaught Place’de Purushottam da dahil olmak üzere yaklaşık 150 sokak satıcısının belediye yetkilileri tarafından zorla tahliye nedeniyle geçim kaynaklarını kaybettiğini gösteriyor.
Connaught Place’de serbest çalışan işçiler için en büyük ekonomilerden biri olan sokak otomatlarına izin vermeyen, piyasa tüccarları birliklerinden, duyarsız mahkeme emirlerinden, bürokrasiden ve var olmayan planlama standartlarından gelen baskıların karmaşık bir bileşimidir.
Sokak Satıcıları Yasası 2014 neyi garanti ediyor?
2014 yılında merkezi hükümet, Sokak Satıcıları (Geçim Kaynaklarının Korunması ve Sokak Otomatlarının Düzenlenmesi) Yasası Hindistan Anayasası’nın 21. maddesine dayanmaktadır – onurlu yaşama hakkı. Başlıktan da anlaşılacağı gibi, yasa kentsel alanlarda sokak satışlarını ‘korumak’ ve ‘düzenlemek’ için tasarlanmıştır.
2014 yılına kadar, sokak otomatları, ‘düzenlemenin’, yasadışı ve şehirlerde bulunmaya uygun olmadığı düşünülen satıcıların kaldırılması anlamına geldiği, yönetilmeyen bir bölgeydi. Sokak Satıcıları Yasası 2014 bu zihniyeti aşağıdaki şekillerde değiştirmeye çalıştı:
- Satıcıları Hindistan şehirlerinin ayrılmaz bir parçası olarak kabul etti ve ankete katılana kadar onları tahliyelerden koruyarak yasal olarak tanınmalarını sağladı.
- Yasa, katılımcı ve merkezi olmayan bir yönetişim çerçevesi oluşturdu ve öncelikle kentsel yerel organlarda bulunan şehir otomat komiteleri (TVC’ler) tarafından yönetildi. TVC’ler, bir şehirdeki satış bölgelerinin numaralandırılmasından, tanımlanmasından ve tahsis edilmesinden sorumludur. Her TVC, üyelerinin en az yüzde 40’ının sokak satıcısı olmasını şart koşarken, komitenin geri kalanının yerel yönetimler, planlama yetkilileri, polis, konut sosyal yardım dernekleri, kar amacı gütmeyen kuruluşlar ve pazar derneklerinden temsilciler de dahil.
- Şehir nüfusunun yüzde 2,5’inin sokak otomatlarına girmesine izin vererek sokak satıcılarının şehir planlama sürecine dahil edilmesine izin verdi.
- Özellikle tahliye ve tacize karşı önlem alınmasını zorunlu kıldı.
- Kanun, satıcıların refahı, eğitimi ve kapasite geliştirme yoluyla sokak satışlarının yasal desteği ve tanıtımı için çeşitli kapsayıcı önlemler ortaya koydu.
Genel olarak, yasa, birçok yıllık katkıların bir sonucu olan nüanslı, iyi tasarlanmış bir mevzuattır. toplumsal hareketler sokak satıcısı dernekleri ve artan aşamalı mahkeme direktifleri tarafından yönetilmektedir.
Delhi’de neden zorunlu tahliyeler yapılıyor?
Yasanın kötü uygulanması
Delhi’de gerçekleşen tahliyeler, sokak satıcıları gibi işçi sınıfı gruplarının yükselmesi için çıkarılan tek ilerici yasa olan Sokak Satıcıları Yasası 2014’ü baltalayarak tehlikeli bir emsal oluşturdu. Yaklaşık yedi yıl önce yasanın geçmesinden bu yana, kapsamlı tavsiyelerinin yalnızca küçük bir kısmı uygulandı.
Çok isteksizce, ancak şimdi sokak satıcıları araştırılıyor ve Delhi’de otomat ruhsatları ve sertifikaları veriliyor. Ancak, şehirdeki otomat ve otomat olmayan bölgelerin hiçbir sınırı olmadığı için, satıcılar kendilerini şehrin sokaklarında ‘boşluk’ olmadan bulurlar.
Son birkaç yılda, çok sayıda satıcı, tekrarlanan sorunlarla karşılaştığını bildirdi. taciz veya tahliye polisin, yerel yetkililerin ve toplumun elinde. Bu nedenle, sokak satıcıları marjinalleşmeye devam ediyor ve yasalarla korunmalarına rağmen durumları giderek daha güvencesiz hale geliyor.
yargı ilgisizliği
2021 yılında çeşitli piyasa tacirleri birliklerinin ortaya koyduğu dilekçeler harekete meydan okuyor. Şikayetlerini dinlerken, Delhi Yüksek Mahkemesi geçti olumsuz yorumlar Delhi’deki sokak satıcılarının yasal hakları hakkında.
Tezgah ayrıca yasanın temelini sorguladı ve “bu yasanın tamamı uygulanırsa ülke köpeklere gidecek. Sokak satıcıları kapınıza oturmaya başlarsa ne olur?”
Mahkeme, konuyla ilgili endişelerini de dile getirdi. artan satıcı sayısı şehirde ve sorgulandı planlama yönüne odaklanmasaydı Delhi nasıl Londra gibi olabilirdi. Bu yorumlar, sokak satıcılarının çalışma alanlarından çıkarılması için yasal bir kararın çıkarılmasıyla birlikte yapıldı.
Delhi’deki sokak satıcılarının 30 koltuktan 12’sine sahip olarak TVC’nin sadece yüzde 40’ını oluşturduğuna, 10 sandalyenin ise yerel yetkililer, planlama yetkilileri, polis ve trafik polisi, gelir departmanı, sağlık memuru tarafından alındığı belirtilmelidir. , ve yerel makamın CPWD/PWD/işler departmanı.
Komite ayrıca kar amacı gütmeyen kuruluşlara, yerleşik refah derneklerine, topluluk temelli kuruluşlara ve piyasa tüccarları derneklerine – eyalet hükümetinin kendisi tarafından aday gösterilen bağımsız kuruluşlara – sekiz sandalye sunar. Ekonomik, mekansal, sağlık, sosyal ve yönetim perspektiflerini kapsayan böylesine kapsamlı bir liste ile TVC uzmanlarla doludur ve bu nedenle satıcılara eğilimli değildir.
TVC’lerin durağan işleyişi
2014 Sokak Satıcıları Yasası uyarınca, Delhi’nin Sokak Satıcısı (Geçimin Korunması ve Sokak Satış Yönetmeliği) Kural 2017ve Sokak Satıcısı (Geçim Kaynaklarının Korunması ve Sokak Otomatlarının Düzenlenmesi) Programı 2019Delhi, Delhi, North Delhi Municipal Corporation ve Delhi Cantonment olmak üzere üç belediye şirketinde 27 TVC’ye sahiptir.
Satıcı temsilcilerinin sokak satıcılarını tespit etmek ve kaydetmek için kapsamlı bir anket için baskı yaptığı TVC’lerde yapılan birçok müzakereye rağmen, uygulamada bürokratik bir uyuşukluk ve katılık olmuştur. Örneğin, TVC toplantıları düzenli olarak yapılmamakta ve anket ve sertifika verme süreçleri yavaş ilerlemektedir.
Genellikle IAS görevlileri olan başkanlar, TVC üyelerini dinlemezler, bu da TVC’lerin demokratik doğasını sistematik olarak baltalar.
TVC toplantılarının tutanaklarından1 sağlık, polis, planlama daireleri gibi devlet kurumlarını temsil eden üyelerin bu toplantılara katılmadıkları, dolayısıyla bu toplantıları zenginleştirici ve katılımcı hale getirme fırsatını kaçırdıkları görülmektedir. Birlikte, TVC’lerin kötü işleyişi, yasanın düzgün bir şekilde uygulanmasını engeller ve zorla tahliyelerin devam etmesine izin verir.
Dışlayıcı şehir planlaması
Son tahliye kararları da hukuka aykırı çünkü Master Plana dayalı olarak Delhi (MPD) 2021 ve daha eski otomat bölgelerinin her ikisi de 2014 Sokak Satıcıları Yasası’nın yürürlüğe girmesinden önce yapılmıştır.
Ayrıca, daha önce de belirtildiği gibi, kanun, TVC’lerin otomat ve otomat olmayan bölgelere karar verme hakkını zorunlu kılmaktadır. Ne yazık ki, plan 2014 Sokak Satıcıları Yasası uyarınca değiştirilmediği için bu hak mevcut MPD 2001–21 kapsamında kısıtlanmıştır.
Şimdi en son MPD 2041 taslağı aynı mirası, bir şehirdeki sokak satıcılarının sayısı, TVC’ler ve otomat bölgesi sınırlamasındaki katılımcı süreç sayısındaki yüzde 2,5 normunu hariç tutarak ileriye taşıdı. olması tesadüf değildir. Kuzey Delhi Belediye Şirketi’nin akıllı şehri planlar – diğer birçok şehrin akıllı şehir planları gibi – merkez parkı ve çevresini ‘satıcıdan arınmış bölgeler’ olarak sınırlandırdı.
Bürokratik ve şehir planlaması engelinin dışında, satıcılara karşı toplumsal ilgisizlik ve küçümseme, onların satıcı olarak görüldüğü sömürgeci bir zihniyetten gelir. kaçakçılar ve tecavüzcüler kamusal alanları işgal ederek yayaların geçiş haklarına tehdit oluşturmaktadır.
Nasıl ilerleyeceğiz ve rotayı düzelteceğiz?
Sokak Satıcıları Yasası 2014, geçim kaynaklarını iyileştirmeye ve onları tahliye ve tacizlerden korumaya odaklandığından, sokak satıcılarını koruyan tek yasal çerçevedir.
TVC’leri anketler yapan, satış sertifikaları veren ve satıcılara şehir üzerinde mekansal hak sağlayan karar verme makamları olarak kurarak demokrasinin değerlerini yükseltir.
COVID-19 salgını nedeniyle, son birkaç yıl sokak satıcıları ve kayıt dışı ekonomi için son derece zor geçti.
Araştırmamız, Delhi örneğinde gelirlerinin yüzde 40’tan fazla düştüğünü ve birçok satıcının borç tuzağına düştüğünü bildirdi. Hükümet tarafından alınan proaktif önlemler PM SVANidhi şeması ve Delhi hükümeti PDS ve PDS dışı yardım ile ulaşmak sadece geçici yardımdı.
Sokak satıcıları için en büyük sorun, pandemiden önce bile şehirde çalışmalarına yasal olarak izin verilmemesidir. Bu sorunun ele alınması, hükümetin merkezi, eyalet ve yerel düzeylerde somut çabalarını gerektirir.
İlk adım, MPD, Akıllı Şehirler Misyonu ve Swachh Bharat Abhiyan gibi kentsel gelişim planlarını 2014 Sokak Satıcıları Yasası’nın hedef ve yetkileriyle açıkça entegre etmektir. Bu planlar bir şehrin stratejik planlaması ve refahının ayrılmaz bir parçası olduğundan, sokak satıcılarının ihtiyaçlarını ve isteklerini tanır.
Ayrıca, örneğin satış bölgelerinin belirlenmesi ve sınırlarının belirlenmesi gibi yasanın uygulanmasında belirleyici bir rol oynayabilmeleri için kentsel yerel kuruluşların, TVC’lerin ve satıcıların eğitimine ve kapasitelerinin geliştirilmesine odaklanmaya da ihtiyaç vardır.
Ayrıca, Delhi Kalkınma Otoritesi, MPD’den sokak otomatlarının ve diğer gayri resmi geçim kaynaklarının olmadığını kabul etmelidir. Son olarak, MPD 2041’de doğal pazarları, haftalık pazarları, kadın pazarlarını ve diğer miras pazarlarını dahil etmeye ihtiyaç vardır.
Hem teoride hem de pratikte kentsel planlamada reform yapmadıkça, şehirlerimiz dışlayıcı gelişme görmeye devam edecek. Sokak Satıcıları Yasası 2014’ün uygulanması, kentsel yoksulların refahına öncelik vermek ve geçim kaynaklarını iyileştirmek için bir fırsat olarak görülebilir.
Aravind Ünni Ulusal Hawker Federasyonu ile ilişkili bir kentsel haklar aktivisti ve araştırmacıdır.
Shalaka Chauhan eğitim yoluyla bir sosyal tasarımcıdır. Çalışmaları, kentsel yoksulluk ve eşitsizlik karşısında kentsel planlamaya odaklanmaktadır.
Bu hikaye orijinal olarak yayınlandı Hindistan Kalkınma İncelemesi (IDR) tarafından
© Inter Press Service (2022) — Tüm Hakları SaklıdırOrijinal kaynak: Inter Press Service
Kaynak : https://www.globalissues.org/news/2022/03/02/30221