İtalyan savaş gemisi Conte di Cavour Taranto'da battı
80 yıl önce bir İngiliz destesi авиация Taranto'daki İtalyan deniz üssüne başarıyla saldırdı. Sonuç olarak, 3 zırhlı ağır hasar gördü. Taranto'daki gece, Pearl Harbor'a Japon saldırısının bir örneğiydi.
Akdeniz'deki durum
İtalya'nın İkinci Dünya Savaşı'na girmesi, silahlı mücadelenin neredeyse tüm Akdeniz'e yayılmasına neden oldu. İtalyan bir parçası olarak filo 4 savaş gemisi, 8 ağır kruvazör, 14 hafif kruvazör, 120'den fazla muhrip ve torpido botu ve 110'dan fazla denizaltı vardı.
İlk başta, İngiltere ve Fransa, orta ve doğu Akdeniz'deki üslere dayanan İtalya'ya göre denizde bir avantaja sahipti. İtalyanlar, büyük yüzey gemilerinde yetersizdi (Müttefiklerin 10 savaş gemisi, 3 uçak gemisi, 9 ağır kruvazörü vardı), ancak havacılıkta bir avantajı vardı - 1,5'den fazla uçak.
Wehrmacht'ın darbeleri altına düşen Fransa'nın teslim olmasının ardından durum kökten değişti. Fransız filosunun Almanya ve İtalya'nın kontrolü altındaki transferini dışlamak için, İngilizler Fransız deniz kuvvetlerine ve üslerine bir dizi saldırı başlattı (Operasyon "Mancınık". İngilizler Fransız filosunu nasıl boğdu). Sonuç olarak, İngilizler Vichy Fransız filosunu kapatabildiler.
1940 yazında, Akdeniz'deki İtalyan filosu birkaç önemli görevi çözüyordu. İtalya'dan Libya'ya deniz ulaşımı sağlandı ve Afrika kolonilerindeki birliklere destek sağlandı. Akdeniz'in merkezi boğazlarını abluka altına almaya çalıştı ve İngilizlerin Malta'ya tedarikini aksattı. İtalyan kıyılarının, üslerinin ve limanlarının savunmasını gerçekleştirdi.
Buna karşılık İngiliz filosu, konvoylara batıdan ve doğudan, bazı durumlarda Cebelitarık'tan İskenderiye'ye kadar eşlik ediyordu. Mısır ordusunun kıyı kanadını destekledi. İtalya ve Afrika arasındaki düşman iletişimi bozuldu.
İtalyan Donanmasının Başarısızlığı
Bu sorunları çözmek için, İngiliz ve İtalyan filoları hem ayrı müfrezelerde hem de ana kuvvetlerde bir kereden fazla denize açıldı. Aynı zamanda denizdeki İngilizler İtalyanlardan daha fazla kararlılık ve faaliyet gösterdi. İtalyan komutanlığı savaştan kaçmayı tercih etti. İtalyanlar, 1940 yazında Tunus Boğazı'na ve üslerine yaklaşan mayınlar döşedi. Denizaltı filosu konuşlandırıldı. İtalyan hava kuvvetleri Malta'ya saldırdı. Ancak bu eylemler herhangi bir somut sonuç vermedi. Buna karşılık, Haziran sonunda İngilizler, Girit bölgesinde bir İtalyan konvoyuna saldırdı (bir İtalyan muhrip öldürüldü).
9 Temmuz'da Calabria yakınlarında iki filo arasında bir savaş oldu. İngiliz filosu Amiral Andrew Cunningham tarafından komuta edildi. 3 savaş gemisi, 1 uçak gemisi, 5 hafif kruvazör ve 16 muhripten oluşuyordu. İtalyan Filosu - Amiral Inigo Campioni. 2 savaş gemisi, 6 ağır kruvazör, 8 hafif kruvazör ve 16 muhripten oluşuyordu. İtalyanlar kıyı havacılığının ve denizaltı filosunun desteğine güvenebilirlerdi. İtalyan uçağı, hafif kruvazör Gloucester'a hasar vermeyi başardı. Ana kuvvetlerin çarpışması ve çatışma sırasında İngiliz savaş gemisi "Worspite" 'nın topçuları İtalyan amiral gemisi "Giulio Cesare" yi vurdu. Campioni savaşı bitirmeye karar verdi ve bir sis perdesi altında gemileri götürdü. Savaş, İtalyan deniz komutanlığının kararsızlığını, hava keşiflerinin yetersizliğini ve filo ile havacılık arasındaki tatmin edici olmayan etkileşimi gösterdi.
19 Temmuz 1940'ta İngilizler, Girit bölgesindeki Cape Spada'da İtalyanları yendi. John Collins liderliğindeki bir İngiliz müfrezesi (bir hafif kruvazör ve 5 muhrip), Tuğamiral Ferdinando Cassardi komutasındaki Giovanni delle Bande Nere ve Bartolomeo Colleoni'den oluşan İtalyan 2. hafif kruvazör bölümünü yendi. Bir İtalyan kruvazörü öldürüldü - "Bartolomeo Colleoni" (650'den fazla kişi yakalandı veya öldürüldü), diğeri kaçtı. İngilizler bir kez daha komuta ve personel eğitim seviyesinde üstünlük gösterdi. İtalyan Hava Kuvvetleri, bölgedeki keşif görevinde başarısız oldu ve gemileri destekledi, ancak üsleri deniz savaşından sadece yarım saat uzaklıkta olmasına rağmen.
İtalyan filosunun bir diğer zayıflığı teknik gecikme ve mürettebat eğitimiydi. Bu özellikle geceleri yapılan eylemler, torpido, radar ve sonar kullanımı için geçerliydi. İtalyan gemileri geceleri neredeyse kördü. İtalyan bilim, teknoloji ve endüstrisi gelişmiş güçlerin çok gerisinde kaldı. Savaş sırasında İtalyan donanması bu eksikliklerin bedelini çok ağır ödemek zorunda kaldı. Diğer bir sorun da yakıt eksikliğidir. Mussolini savaşın kısa olacağına inanıyordu ama yanılıyordu. Filo, petrolden tasarruf etmek için gemilerin hareketini kısıtlamak zorunda kaldı.
Cape Spada'daki savaşta yanan kruvazör "Bartolomeo Colleoni"
Taranto saldırısı
1940 sonbaharında İtalyan filosu iki yeni Littorio sınıfı zırhlı, Littorio ve Vittorio Veneto ile güçlendirildi. 31 Ağustos ve 6 Eylül'de İtalyan filosu, İngiltere'nin Akdeniz filosunu yenmek için iki kez denize açıldı. Ama başarılı olamadı. İtalya'nın altı savaş gemisinin tamamı Taranto'da (Güney İtalya) üslenmişti. Ayrıca ağır ve hafif kruvazörler ve muhripler de vardı. Liman ve üs, uçaksavar silahları ve baraj balonlarıyla kaplandı. İtalyanlar ağ bariyerleri kurmak istediler. Ancak İtalyan endüstrisi emri yerine getirmeyi başaramadı. Ayrıca, birçok yüksek rütbeli deniz subayı bu fikirden hoşlanmadı, çünkü ağ engellerinin güçlendirilmesi, gemilerin limandan ve geri hareketini yavaşlatabilirdi. Sonuç olarak proje ertelendi. Ek olarak, mevcut ağlar en dibe batmadı. Ve yeni İngiliz torpidolarının baraj ağlarının altından geçecek kadar derinlik ayarı vardı.
Ekim 1940'ta İtalya Yunanistan'a saldırdığında (Vasat İtalyan blitzkrieg Yunanistan'da nasıl başarısız oldu), İtalyan filosu başka bir görevi yerine getirmeye başladı - Arnavutluk'a deniz iletişimi sağladı.
Buna karşılık İngilizler, Mısır'dan Yunanistan'a güç ve malzeme aktarımı için bir hat oluşturmak için düşman iletişimini bozmaya çalıştı. Acele etmeleri gerekiyordu. Ve Afrika'daki güvenli ama uzun yol artık orada değildi. Akdeniz boyunca bir konvoya liderlik etmem gerekiyordu. Üç savaş gemisi onu Cebelitarık'tan, üçü İskenderiye'den korudu. Sicilya Boğazı'ndan geçme riskini almak zorunda kaldım. İtalyan zırhlılarına karşı üstünlük yaratın. Bu güç yoğunluğu, Akdeniz filosunu hareket özgürlüğünden mahrum etti. İngilizler, aynı zamanda iletişimlerini etkin bir şekilde koruyamadı ve düşman iletişimini bozamadı. Ve iki yeni İtalyan savaş gemisinin görevlendirilmesinden sonra açık denizlerdeki savaş tehlikeliydi. İtalyan filosunun çekirdeğini yok etmek için Taranto'daki üsse güçlü bir darbe indirmenin gerekli olduğu açıktı. Şans eseri böyle bir operasyon uzun zamandır planlanıyor. İtalyan gemileri aşırı kalabalıktı ve havacılık için iyi hedeflerdi. Ve üssün hava savunma sistemi böyle stratejik bir tesis için zayıftı.
Operasyona neredeyse tüm İngiliz Akdeniz filosu katıldı: 5 savaş gemisi, 1 uçak gemisi, 8 kruvazör ve 22 muhrip. Filonun bir kısmı operasyon için koruma sağladı. Saldırı grubu, uçak gemisi Illastries, 8 eskort gemisinden (4 kruvazör ve 4 muhrip) oluşuyordu. 11 Kasım 1940 akşamı İngilizler konuşlandırmalarını tamamladılar. Uçak gemisi, Kefalonia adasının açıklarında, Taranto'dan 170 mil uzaklıkta bulunuyor. Düşmanın dikkatini dağıtmak için kuvvetlerin bir kısmı Otrant Boğazı'na gönderildi. İtalya ve Arnavutluk kıyıları arasındaki bu boğaz Adriyatik ve İyon denizlerini birbirine bağlar.
Keşif uçağı, düşman üssünün fotoğraflarını çekti. Bir uçak gemisine transfer edildiler. Amiral Cunningham o gece saldırmaya karar verdi. Operasyona iki grup torpido bombardıman uçağı Fairey Swordfish ("kılıç balığı") katıldı. Yaklaşık 20: 40'da ilk dalga yükseldi - 12 uçak (6 uçak bombardıman, 6'sı torpido bombardıman uçağı olarak kullanıldı). 8 uçaktan oluşan ikinci dalga (5 torpido bombardıman uçağı ve 3 bombardıman uçağı) ilkinden bir saat sonra havalandı. Uçak 450 mm torpido taşıdı. Taranto limanının derinliği nispeten sığdı ve geleneksel torpidolar bir uçaktan atıldıktan sonra kendilerini yere gömecekti. Bu nedenle, İngilizler onları tahta stabilizatörlerle donattı, böylece suya düştüğünde mermi derinliğe gitmiyordu.
İngilizler, saat 23 civarında petrol depolarına, deniz uçaklarına ve gemilere saldırdı. Alçak irtifadaki bombardıman uçaklarının ardından, baraj balonlarını kaydırmak için torpido bombardıman uçakları yaklaştı. Ay, işaret fişekleri iyi aydınlatma sağladı. Düşman gemileri açıkça görülüyordu. Conte di Cavour zırhlısı, torpidolardan birinden ağır bir darbe aldı ve kısmen battı. En yeni zırhlı Littorio, iki torpido ile vuruldu. İlk torpido, yaklaşık 7,5x6 metre ölçülerinde bir delik açtı. İkincisi - sol taraftan sağ tarafa bir delik açarak direksiyon dişlisini kısmen tahrip etti. İkinci dalganın uçakları bir torpido ile Cayo Duilio zırhlısına çarptı. Sancak tarafında büyük bir boşluk oluştu, gemi kısmen battı. "Littorio" başka bir darbe aldı (bir torpido daha patlamadı). Yaklaşık 12x8 metre - büyük bir delik oluştu. Savaş gemisi yere indi. Bombalar ayrıca uçağa, kruvazöre ve muhripe de zarar verdi.
İngiliz torpido bombardıman uçaklarının saldırısında hasar gören İtalyan "Littorio" zırhlısı
Pearl Harbor provası
Littorio yükseltildi ve Aralık ayında onarım için kuru havuza getirildi, 1941 baharında hizmete geri döndü. Cayo Duilio da büyütüldü ve Ocak 1941'de onarım için Cenova'ya transfer edildi ve hizmete geri döndü. Cavour zırhlısı yalnızca 1941'de büyütüldü ve onarım için Trieste'ye gönderildi. Bir daha asla denize açılmadı.
Operasyona katılan az sayıdaki uçak göz önüne alındığında, başarı aşikardı. İngilizler saldırı sırasında sadece iki araç kaybetti. İtalyan filosunun ana güçleri bir süre aciz kaldı, personelin morali bozuldu. İtalya'nın saflarında iki savaş gemisi kaldı - "Giulio Caesare" ve "Veneto". Üçüncüsü - "Doria" modernizasyondan geçiyordu. Ayrıca Taranto'da yeni saldırılardan kaçınmak için filonun ana kuvvetleri Napoli'ye nakledildi. Ayrıca İtalyanlar, Arnavutluk'a giden deniz yollarının korumasını güçlendirmek zorunda kaldı. İngiltere, Akdeniz'de hakimiyet kazandı. Bu nedenle İngiliz Amiralliği, kuvvetlerinin bir kısmını Atlantik'e transfer edebildi. Doğru, hala İtalyan filosuna karşı tam bir zaferden uzaktı. İngiliz filosunun bir kısmı hala deniz iletişimini savunurken, diğeri ordunun Kuzey Afrika'daki kıyı kanadını destekledi.
Taranto'ya yapılan başarılı İngiliz saldırısı, İtalyan Hava Kuvvetlerinin zayıf performansını bir kez daha gösterdi. Denizde düşman filosunu tespit edemediler ve İtalya'nın en önemli deniz üssünü kaplayamadılar. 11 Kasım günü bütün gün İngiliz gemileri İyonya Denizi'nin ortasından geçti ve tespit edilmedi. Her ne kadar İtalyanlar, normal hava keşif çalışmasında, savaş vermek için kıyılarındaki düşmanı tespit etmek ve gemileri denize çıkarmak zorunda kaldılar. Ayrıca Taranto'daki gece, havacılığın büyük yüzeyli gemilere karşı etkinliğini gösterdi. Küçük ve ucuz uçaklar, büyük ve çok pahalı zırhlıları batırmayı başardı.
Ancak, o zaman sadece Japonlar bu başarılı deneyime dikkat etti. Bir grup Japon askeri uzmanı İtalya'ya geldi ve bu savaşı dikkatle inceledi. Japonlar bu deneyimi Pearl Harbor'daki Amerikan filosuna karşı başarılı bir saldırıda kullandı.
Taranto'da dipten çıkış sırasında İtalyan savaş gemisi Conte di Cavour