Bazı hastalıklar, yaralanmalar dolayısıyla, bir kimsenin daldığı, uyandırılması güç, derin uykuya «koma» denir.
Komaya girmiş bir hasta kendini bilmez, duyuları tamamıyla durmuştur. Soluğu, çok defa düzensiz, hırıltılıdır. Nabız, çoğunlukla, yavaşlarsa da, bazı hallerde daha sık, düzensiz atar. Ara sıra çırpınan komalılar da görülür.
Komanın sebepleri pek çoksa da bunları İki bölüme ayırabiliriz:
1 — Beyindeki hastalıklardan, sakatlanmalardan ileri gelen komalardır. Çeşitli kazalardan dolayı kafatası üzerine düşmeler, başın ağır sarsıntılara uğraması hastayı komaya düşürebilir, Beyine kan hücumu, beyin kanaması, beyin damarlarının tıkanması gibi sebeplerden ileri gelen komalarda kof ve bacaklarda felçler olur. Menenjitlerde, beyin urlarında, sara, isteri gibi hastalıklarda, güneş ve kömür çarpmalarında da hasta komaya girebilir.
2 — Zehirlenmeden ileri gelen komalardır. Şeker hastalığında vücutta toplanan zehirler hastanın komaya girmesine yol açabilir. Bu gibi komalarda hastanın ağzında aseton kokusu vardır. Uremide, alkol zehirlenmesinde, afyon, belladon gibi ilâçlardan ileri gelen zehirlenmelerde de koma olabilir.
Ağır ve tehlikeli olmıyan komalarda hastalar az zamanda açılıp kendilerine gelirler. Hastanın günlerce komadan çıkmaması durumun tehlikeli olduğunu gösterir.
Komaya giren bir hasta karşısında, her şeyden Önce, gerçek sebebi aramalıdır. Bunun dışında, hastanın çeşitli sıkıntılarını giderecek ilaçları lavmanla iğneyle vermek az çok faydalı olur.