Gözden geçirmek
Vadinin Koruyucuları: John Muir ve Yosemite’i Kurtaran Dostluk
Dean King tarafından
Karalayıcı: 480 sayfa, 30 ABD doları
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
John Muir ve Robert Underwood Johnson, Yosemite’i koruma savaşında olası müttefikler değildi. Mukaddes Yazılardan alıntı yapan İskoç göçmen bir babanın oğlu olan Muir, Wisconsin’deki bir çiftlikte fakir bir şekilde büyüdü, ancak bir peygamberin şevkiyle yazıp konuştu ve sarp çehresi, sert yapısı ve doğal dünyaya sarsılmaz bağlılığı hayranlarını bir hayran gibi kendine çekti. mıknatıs. Kibar ve kültürlü Johnson, yayıncılık ve siyasette geniş bir iletişim ağına sahip içeriden biriydi. Ülkenin önde gelen dergilerinden birinin editörü olan Johnson, New York edebiyat salonlarına ev sahipliği yaptı, Amerika’nın seçkinleriyle kaynaştı ve sonunda ABD’nin İtalya büyükelçisi oldu.
Karşılaşmaları bile ihtimal dışıydı – Muir Batı Kıyısında, Johnson Doğu’daydı. Ancak, artık Yosemite Ulusal Parkı olarak bilinen Kaliforniya krallığına unutulmaz bir yolculukta, ikisi bir araya gelerek Yosemite’i kurtarmak için yedi başkanın yönetimleri aracılığıyla mücadele eden ülkenin “ilk büyük çevre savaşını” başlatmaya karar verdiler. Vadinin eşsiz arazisinin ve hassas ekosisteminin, onların amansız çabaları olmasaydı ağaç kesileceğini, sürüleceğini ve yağmalanacağını söylemek doğru olur. Kıdemli kurgusal olmayan yazar Dean King onların hikayesini “Vadinin Koruyucuları: John Muir ve Yosemite’i Kurtaran Dostluk”ta anlatıyor.
Muir, yıllarca dolaştıktan sonra ve Altına Hücum’un Kaliforniya’nın beyaz yerleşimine açılan kapıları açmasından ancak yirmi yıl sonra, 1868’de Kaliforniya’ya geldi. Doğruca Yosemite’e yöneldi. Abraham Lincoln, devlete vadiyi koruma yetkisi veren yasayı imzalamıştı, ancak kısa süre sonra yine de saldırı altındaydı – turistlerin daha iyi görebilmesi için dev ağaçlar kesildi, otlayan koyun sürüleri tarafından çıplak bırakılan bakir kır çiçeği çayırları.
1889’da Muir, ulusal olarak tanınan bir yazar ve aktivistti. Johnson, Century dergisi için Altına Hücum’da bir dizi düzenlemek üzere San Francisco’ya geldiğinde, Muir ile tanışmak ve Yosemite’i görmek istedi. Birlikte yürüyüşe çıktılar, tırmandılar ve kamp kurdular ve yolculuk sırasında Muir, Yosemite’nin kaderi hakkındaki hüznünü paylaştı. Vadi zaten yılda 5.000 ziyaretçi alıyordu ve o, yok olmasının kaçınılmaz olduğundan korkuyordu.
Johnson’ın başka fikirleri vardı. Muir’in güçlü karizmasını ilk elden deneyimlemiş ve şöyle yazmıştı: “Muir, vahşi doğada Vaftizci Yahya’ya benziyordu. … Çerçevesiz, sakallı, dayanıklı, gözleri ve yüzü keskindi ve yürüyüşte hareket etmeye istekliydi. Johnson, Mark Twain ve Ulysses S. Grant gibilerinin editörlüğünü yapmıştı ve Muir’in aşkın düzyazısının Yosemite’i kurtarmaya yardımcı olabileceğine inanıyordu. İkili güçlerini birleştirdi.
King’e göre, bu tuhaf çift, Yellowstone’u bir milli parka dönüştürme hareketini büyük ölçüde yönlendirdi: Muir, “İki kişilik koruma hareketinin kalbi ve ruhu olan şair ve sirk sorumlusu Johnson.” Muir, Yosemite’e muhteşem ilahiler yazdı; Johnson onları yayınladı. Muir, Teddy Roosevelt’i kampa götürdü; Johnson, Kongre’yi izledi ve Muir’in makalelerini maksimum etki için zamanladı.
İkili ve müttefikleri başlangıçta olağanüstü bir başarı elde etti; önce Kongre’nin parkı korumasını sağlamak, ardından Yosemite Vadisi’nin Lincoln’ün hibesiyle Kaliforniya’ya devredilen kısmını federal kontrole taşımak. Ulusal denetim altında Yosemite iyileşmeye başladı. Ancak yerel çıkarların bunlara çok az katkısı oldu ve San Francisco depremi ve 1906 yangınından sonra yeni bir tehdit ortaya çıktı. San Francisco vatandaşları, yangını söndürmek için binaların susuzluktan yanmasını izlemişti ve şehrin, San Francisco’ya bol ve saf bir su kaynağı sağlamak için Yosemite’nin Hetch Hetchy Vadisi’ni baraj yapması ve sular altında bırakması için bir temel destek ortaya çıktı.
Amerika’nın seçkinleri arasındaki ağ, Yosemite Ulusal Parkı’nın kurtarılmasına yardımcı olmuştu – iyi bağlantıları olan Yale ve Harvard mezunları, Muir’in amacını kendi amaçları olarak benimsediler, Muir’i başkanlarla tanıştırdılar ve Kongre’de lobi faaliyetleri yürüttüler. Ancak iş ve işçi sınıfındaki Kaliforniyalılar arasında hareketlerine verilen destek zayıftı ve iş Hetch Hetchy’yi sular altında bırakmaya geldiğinde, Yosemite’nin savunucuları çok daha kararlı yerel direnişle karşılaştı.
“Vadinin Koruyucuları”, bazıları büyüleyici, diğerleri öğretici olan birkaç hikaye anlatıyor. Muir’in neredeyse bakir bir Yosemite’deki maceraları, Muir’in parıldayan, ustaca alıntılanmış nesiriyle birlikte sürüklenen anlatı, park tutkunlarını, açık hava meraklılarını ve Kaliforniya tarih meraklılarını etkileyecek. Hayattan daha büyük karakterler – Roosevelt, Ralph Waldo Emerson – yıldız görünümleri yapıyor. King, hem San Francisco depremini ve yangınını hem de Hetch Hetchy’yi sular altında bırakma planının hem savunucularını hem de karşıtlarını tüketecek devasa siyasi mücadeleyi canlı bir şekilde yeniden yaratıyor.
Genel okuyucular, King’in Yosemite’i kurtarmak için yasama çabalarına ilişkin ayrıntılı anlatımından bıkmış olsalar da, kitap çevre politikası öğrencileri arasında yankı uyandıracak ve Kaliforniya’da her gün manşetlere çıkan hikayeleri gündeme getirecek. Kıt kaynakların, iç burkan sel ve kuraklık döngülerinin ve sancılı maliyet-fayda hesaplarının olduğu çağımızda, vadiyi sel basmasına yönelik her argüman ve karşı argüman daha da yüksek sesle yankılanıyor.
Ancak King’in çoğunlukla kaçındığı bir hikaye var – Muir’in mirasıyla ilgili rahatsız edici soru. 21. yüzyılda çevre savunucularını tüketen tartışmaya en hafif geçişleri yapıyor: Muir’in Yerli Amerikalılar, Siyahlar ve aşağı bir kalıba döküldüğünü düşündüğü diğer insanlar hakkında aşağılayıcı yorumları. Bu konu dikkat gerektiriyor: Muir’in Yosemite’de görece bir yalnızlık içinde yürüyebilmesinin, yürüyüş yapabilmesinin ve tırmanabilmesinin bir nedeni, Yerli sakinlerinin yakın zamanda kovulmuş olmasıydı. 1851’de Mariposa taburu olarak bilinen bir kanunsuz çetesi Yosemite boyunca kasıp kavuran, Orada yaşayan Yerli Amerikalıların evlerini ve yiyeceklerini yakmak ve Yosemite kabilelerinin erkek üyelerini öldürmek.
Muir’in tutumları yıllar içinde değişti ve Yerli Amerikalılar hakkındaki yorumları, onlara karşı artan hayranlığını yansıtıyordu. King, Muir için “Hepimiz gibi, zamanının ve yerinin bir insanıydı – ama yine de zamanının önemli ölçüde ilerisindeydi” diye yazıyor. Bu tartışılamaz ve Muir’e hem çevre hareketini kurduğu hem de Amerikan milli parklarını kurma sürecini başlattığı için borcumuzu asla ödeyemeyiz.
Bugünün çevrecileri, hem Muir’in çabalarını korumak hem de hareketin ilk günlerine damgasını vuran elitizm ve dışlama tutumlarını ortadan kaldırmak ve vahşi yaşam deneyimini daha kalabalık, daha çeşitli ve çok daha karmaşık bir ulusa getirmek gibi göz korkutucu bir işe sahipler. Bugün Yosemite Ulusal Parkı yılda 3 ila 4 milyon ziyaretçi alıyor. John Muir ve Robert Underwood Johnson, vahşi doğada neredeyse tek başlarına yürüdüler ve tutkuları onu korudu. Şimdi, çevreciler bunu nasıl paylaşacaklarını bulmalılar.
Seattle’da yaşayan Pulitzer ödüllü bir gazeteci olan Gwinn, kitaplar ve yazarlar hakkında yazıyor.