Devlet Dairesi Silahsızlanma Danışmanları Paneli - State Department Panel of Consultants on Disarmament
Silahsızlanma Danışmanlar Dışişleri Bakanlığı Paneli bazen olarak anılacaktır, Oppenheimer Paneli tarafından oluşturulan bir gruptu Devlet Birleşik Devletleri Bölümü son yılında, Nisan 1952 Ocak 1953 için varolan Truman yönetiminin . Bilim, hukuk, eğitim ve hükümetten önde gelen kişilerden oluşuyordu ve başkan fizikçi J. Robert Oppenheimer tarafından yönetildi . Amacı Soğuk Savaş bağlamında ABD'nin silahsızlanma politikasına ilişkin önerilerde bulunmaktı .
Panelin ilk tavsiyesi , ABD hükümetini hidrojen bombasını ilk kez denememeye çağırarak termonükleer silahların ortaya çıkmasını önleme girişimi oldu . Bu öneri takip edilmedi ve test 1952 sonbaharında planlandığı gibi devam etti. Panel daha sonra ABD'nin nükleer silahlara ve Sovyetler Birliği ile ilişkilere yönelik politikasına ilişkin bir dizi öneri yaptı. ABD hükümetinin nükleer dengenin gerçekleri ve nükleer savaşın tehlikeleri konusunda Amerikan halkına daha az gizlilik ve daha fazla açıklık uyguladığını savunan bir öneri, yeni Eisenhower yönetiminin ilgisini çekti ve bu yönetimin Operasyonel Candor'a yol açtı.ve 1953'teki Barış için Atom girişimleri.
Arka fon
Ağustos 1949'da Sovyetler Birliği tarafından yapılan ilk atom bombası testinin ardından, ABD hükümeti, askeri ve bilimsel topluluklar arasında, çok daha güçlü hidrojen bombasının geliştirilmesine devam edip etmeyeceğine dair yoğun bir tartışma yaşandı, Ocak ayında karar verilen bir tartışma 31, 1950'de, Başkan Harry S. Truman yeni silahla devam etme emrini verdiğinde. O zamanlar, bir termonükleer aygıtın yaratılması hiçbir şekilde garanti edilmedi, çünkü bir cihazın nasıl oluşturulacağına dair ilk fikirler işe yaramadı. Bununla birlikte, Mart 1951'de Teller-Ulam tasarım atılımından başlayarak , istikrarlı bir ilerleme kaydedildi ve 1952'ye kadar, bir hidrojen bombasının gerçek bir testini sahnelemeye ve görmeye yönelik politik baskıya adanmış ek kaynaklar vardı.
Ocak 1950'de yenilmiş olsa da, hidrojen bombasının muhalifleri vazgeçmedi, bunun yerine önümüzdeki birkaç yıl içinde yeni silahla farklı şekillerde ve farklı cephelerde savaşmaya devam etti.
Panel
Silahsızlanma Danışmanları Panelinin oluşturulması 28 Nisan 1952'de Dışişleri Bakanlığı tarafından duyuruldu. Panel Dışişleri Bakanı Dean Acheson tarafından görevlendirildi ve amacı ABD Başkanlığı ve diğer federal kurumlara ABD'nin silahsızlanma politikası ve Birleşmiş Milletler Silahsızlanma Komisyonu'ndaki ABD'nin rolü . Panel üyeleri özellikle Dışişleri Bakanlığı, ABD Savunma Bakanlığı , Atom Enerjisi Komisyonu (AEC) yetkilileri ve ABD'nin BM komisyonu temsilcileriyle bir araya geldi.
Panelin beş üyesi ve kuruluş sırasındaki örgütsel ilişkileri:
- J. Robert Oppenheimer , Direktör, İleri Araştırma Enstitüsü
- Vannevar Bush , Washington Carnegie Enstitüsü
- John Sloan Dickey , Dartmouth College Başkanı
- Allen Dulles , Merkezi İstihbarat Teşkilatı Müdür Yardımcısı
- Joseph E. Johnson , Carnegie Uluslararası Barış Vakfı
En önemli iki üye, Los Alamos Laboratuvarı başkanı olarak ABD atom bombasını oluşturan Manhattan Projesinde kilit bir figür olan bir fizikçi olan Oppenheimer ve Bilimsel Araştırma Dairesi'nin direktörü olan bir elektrik mühendisi olan Bush Kalkınma , ABD hükümetini söz konusu projeyi başlatmaya ikna etmede önemli bir rol oynamıştı. Her ikisi de atom silahlarının uluslararası kontrolü için erken bir öneri olan 1946 tarihli Acheson-Lilienthal Raporu'nun arkasındaki grubun üyesiydi . Oppenheimer, hidrojen bombalarının gelişimine karşı çıkan bir rapor yayınlayan AEC Genel Danışma Komitesi'ne başkanlık ederken Bush, nükleer politika tartışmalarında her zaman etkili olmaya devam etti. Dickey ve Johnson eski Dışişleri Bakanlığı yetkilileriydi ve her ikisi de uluslararası işbirliğine yönelik çabalara inanmışlardı. Panelin başkanı olarak Oppenheimer seçildi ve yönetici sekreteri o sırada Harvard Üniversitesi'nde hükümet profesörü olan McGeorge Bundy idi .
Atom Bilimcileri Bülteni'ndeki bir makale , panelin oluşturulmasının "haberleri teşvik etmek, genel silahsızlanma sorununun aciliyetinin en azından bir miktar gerçekleştiğini gösteren" olduğunu, ancak panelin nükleer silahlara odaklanabileceğini umduğunu söyledi. sorunun yönü.
Bir termonükleer testin zamanlaması hakkında rapor
Panelin ikinci toplantısında, Mayıs 1952'de, üyeler ilk termonükleer silah testinin ertelenmesi önerisini kabul ettiler. Ivy Mike olarak bilinen bu test önceden önceden planlanmıştı ve 1 Kasım 1952'de Pasifik'teki Enewetak Atolü'nde (31 Ekim, Washington saati) gerçekleştirilecekti. Bu , Truman'ın yeniden seçilmek üzere koşmadığı ABD başkanlık seçimleri olan 1952'nin 4 Kasım'da yapılmasından sadece birkaç gün önce gerçekleşecekti .
Bush, test erteleme fikrini Acheson'a sözlü olarak getirdi, seçimden hemen önce, gelen bir idareyi getirmede daha tehlikeli bir dünyada bırakacak bir test yapmanın yanlış olduğunu söyledi. Bush ayrıca bir test yapmanın daha tehlikeli bir dünyayı önlemek için en iyi şansı önleyeceğini savundu; bunun yerine, o ve panel, her iki ülke de atmosferik testler ve diğer tek taraflı yollarla ihlalleri tespit edebildiğinden, müdahaleci teftişler olmadan doğrulanabileceği gerekçesiyle karşılıklı test yasağı fikrini destekledi.
Bu arada, Bush ve Oppenheimer bu çabanın lideri olarak, panel düşüncesini daha fazla açıklayacak yazılı bir rapor üzerinde çalıştı. Panel, başarılı bir ABD testinin Sovyetleri, hem Amerikan başarısına acil bir ihtiyaç duyması gerekmeden hem de başarılı bir testin termonükleer bir cihazın teknik olarak mümkün olduğunu kanıtlayabilmesi nedeniyle, Sovyetleri yalnızca bir H-bombasına yönelik çabalarını yoğunlaştırmaya teşvik edeceğini savundu. Propaganda açısından, bir test yapmak ABD'nin dezavantajı olacaktır, çünkü nükleer savaşa doğru yürüyen ülke gibi görünecektir. Askeri olarak, her iki taraftaki hidrojen bombalarının ortaya çıkması ABD için genel bir negatif olabilir, çünkü ABD ve Batı Avrupa müttefikleri topraklarında Sovyetler Birliği'nden hidrojen bombası saldırısına uygun daha fazla hedefe sahiptiler. ve Doğu Avrupalı müttefikleri yaptı ve Sovyetler H-bombalarında az miktarda parçalanabilir malzemelerini A-bombalarında olduğundan daha etkili bir şekilde kullanabiliyorlardı. En önemlisi, yürütülen bir H-bomba testi geri dönüşü olmayan bir noktayı temsil eder; bir test yasağı veya gecikmesi herkese geri adım atma ve dünyanın yöneldiği yere gitmesini gerçekten isteyip istemediklerini düşünme şansı verirken (ve Birleşik Devletler A-bombalarında yeterince büyük bir lider olduğundan, bu şans).
Panelin önerisine karşı ana argüman tarafından Acheson yapıldı Paul Nitze , Politika Planlama Direktörü Dışişleri Bakanlığı'nda ve bir kurşun mimarı MGK 68 Soğuk Savaş için planı. Nitze'nin mantığı, eğer bir test yasağı ABD'nin yararına olsaydı, Sovyetlerin yasağı silah geliştirme çalışmalarında zaman oluşturmak ve daha sonra kendilerini test ederek ihlal etmekti. Nitze ayrıca, bir test yasağının tek taraflı olarak etkili bir şekilde izlenebilme yeteneğinin her zaman mevcut olmayabileceğini ve bir denetim rejimi gerekli olursa Sovyetlerin asla kabul etmeyeceğini savundu. Nihayet Nitze, Sovyetlerin önünde bulunan H-bombasının Amerikan gelişiminin, A-bombalarındaki mevcut Amerikan liderliğiyle birleştiğinde Sovyetlerin silahsızlanma anlaşmasını kabul etmesini korkutabileceğini düşündü.
Panelin ABD'nin termonükleer bir silah testi yapmamasının vermesinin bir başka nedeni, böyle bir testin yakalanması ve analizi Sovyet bilim insanlarına ABD tasarımının doğası hakkında ipuçları verecek ve böylece kendi başlarına yardımcı olacak radyoaktif enkaz üretmesiydi. silah geliştirme çabası. Akademisyenler, Sovyetlerin gerçekleştiği zaman Ivy Mike testinden herhangi bir yararlı bilgi edinip edinmedikleri konusunda anlaşamadılar, ancak dengede Sovyet algılama ve analiz ekipmanının görev için yetersiz olduğu anlaşılıyor.
Panelin Washington'da başarılı olma şansının hiçbiri yoktu, burada siyasi müttefiklerde neredeyse tamamen eksiklerdi: 1949'da H bombasına karşı çıkanların bazıları sol görüşlü pozisyonlara sahipken, birçoğu görüşlerini değiştirmişti ve şimdi destekledi. Panelin resmi raporu olan "Termonükleer Testin Zamanlaması" Eylül 1952 başlarında sunuldu. Birkaç taraf kazandı ve Ekim 1952'de Ulusal Güvenlik Konseyi toplantısında panelin önerileri Acheson ve Sekreteri tarafından hızla reddedildi. Savunma Robert A. Lovett - Lovett ile bile teklifle ilgili kağıtların imha edilmesi gerektiğini öne sürüyor. Başkan Truman, panelin test yasağı veya gecikme talebini hiç görmedi, ancak eğer olsaydı, onun da reddeteceğinden şüphe yok.
Test tarihiyle ilgili nedenlerin cumhurbaşkanlığı seçim tarihinden hemen önce olmasından dolayı, testte çok kısa bir gecikme, belki de iki hafta için ayrı bir istek dile getirildi. Truman, termonükleer testi partizan siyasetinden uzak tutmak istedi ancak bunun ertelenmesini istemedi; ancak "teknik nedenler" bulunmasından dolayı seçimden sonra ertelenirse iyi olacağını duyurdu. AEC komiseri Eugene M. Zuckert , böyle bir nedenin bulunup bulunmadığını görmek için Enewetak'a gönderildi, ancak hava durumu hususları planlandığı gibi devam etmesi gerektiğini belirtti; ve böylece Ivy Mike amaçlanan tarihte yaptı. Birkaç gün sonra, Augusta Ulusal Golf Kulübü'ndeki gizli bir toplantıda , Başkan seçilen Dwight D. Eisenhower neler olduğu hakkında bilgilendirildi; AEC'den kendisine gönderilen rapor basit bir şekilde "[test] için kullanılan adanın ... eksik" olduğunu belirtti.
Silahlanma ve ABD dış politikası raporu
9 Ocak 1953'te panel, çalışmalarının ana odağı olan Acheson'a "Silahlanma ve Amerikan Politikası" başlıklı nihai bir rapor sundu.
Rapor, hem ABD'nin hem de Sovyetler Birliği'nin nükleer stoklarını her iki tarafın da binlerce silaha sahip olacağı ve her iki tarafın da etkili bir üstünlük sağlayamayacağı noktaya kadar genişleteceği kasvetli bir gelecek çizdi. . Özellikle, şu anki Amerikan nükleer üstünlüğü yakında ortadan kalkacaktı, çünkü Sovyetler, Birleşik Devletler'in sahip olduğu daha fazla bombaya ve Sovyetleri ne kadar kötü yok edebileceğine bakılmaksızın, Amerikan medeniyetine korkunç zarar vermek için "yeterli" bombalara sahip olacaklardı. Bu "yeterlilik" kavramı özellikle Dulles'ın Amerikan kamuoyundan haberdar edilmesinden endişe duyduğu bir şeydi.
Panel, "bu tür bir dünyanın, 'anahtara atmanın' intihar olacağını [ama] çok tehlikeli bir dünyanın çok sakin olmayabileceğini [çünkü] genel bir anlayıştan kaynaklanan garip bir istikrara sahip olabileceğini belirtti. devlet adamlarının sadece bir kez değil her seferinde döküntü eylemine karşı karar vermeleri için. Kökte, rapor, nükleer silahların yarattığı temel sorunun savaştan kaçınma ihtiyacı olduğu, insanlığın hiçbir zaman yapma yeteneği göstermediği hissetti. Raporda, siyasal-ekonomik sistemleri ile Sovyetler Birliği'nin faaliyet gösterdiği bükülmez aldatıcılık düzeyi arasındaki büyük farklılıklar göz önüne alındığında, iki ülke arasında silah sınırlama anlaşmaları yapılması olasılığı konusunda iyimser değildi. Rapor büyük ölçüde Oppenheimer ve Bundy tarafından hazırlandı, ancak panel üyeleri Dickey ve Johnson, raporun bu kesin sonuçları aktarmasında özellikle etkili oldular.
Raporda, panel beş genel öneri yaptı:
- Nükleer gizliliğin azaltılması ve Amerikan kamuoyuna karşı daha fazla samimiyet
- Nükleer meselelerle ilgili olarak ABD müttefikleriyle iletişimin iyileştirilmesi
- Sovyet hava saldırısına karşı Amerikan kıtasının savunulmasına dikkat
- Sloganın hakim olduğu BM nükleer silahsızlanma tartışmalarından ayrılma
- Sovyetler Birliği ile gelişmiş iletişim.
Oppenheimer, Şubat 1953'te raporun bazı sonuçlarını tartıştı ve önce New York Dış İlişkiler Konseyi'nde kayıt dışı bir konuşma yaparak ve daha sonra bu konuşmanın kopyalarını bazı önde gelen gazetecilere ve analistlere göndererek dağıttı. Birkaç ay sonra Dışişleri dergisinde Konsey konuşmasında fikirlere dayanan bir makale yayınladı .
Silahsızlanma Danışmanları Paneli, farklı bir siyasi partinin farklı bir yönetimi altında oluşturulmuş olmasına rağmen, panel üyeleri, gelen Eisenhower yönetimindeki raporlarına dikkat çekmek için yeterli bilgi, deneyim ve konuma sahipti . Panel dokümanı, ortalama danışman raporundan daha doğrudan ve özlü bir şekilde yazılmış olmasından da faydalanmıştır. Başkan Eisenhower raporun bazı fikirlerini kabul etti ve Ulusal Güvenlik Konseyi personelinden raporu okumasını istedi.
Eisenhower'ın en olumlu yanıtı veren öneri, nükleer meselelere daha fazla açık olma önerisiydi. Bu doğrudan yaratılmasına yol açtı Operasyonu Candor Sovyet nükleer yetenekleri ve Amerika'ya yöneltilen tehditlere gerçekleri dahil - - silahlanma yarışı olarak gerçeklerin ABD halkı bilgilendirmek için bir halkla ilişkiler kampanyası olarak düşünülmüştü ve böylece almak halk atomik bir ilgisizlik durumundan. Panelin raporu, Eisenhower tarafından uluslararası ilişkilerdeki nükleer savaş tehdidine yeni ve farklı bir yaklaşım arama arzusunu da tetikledi; bu da “yeterlilik” gerçeklerine rağmen Amerikan halkına biraz umut verecek. Bu arzu, Aralık 1953'te Eisenhower'in " Barış için Atomlar " konuşmasına yol açan şeyin bir parçasıydı .
Bununla birlikte, genel olarak, Eisenhower, panelin raporunun amaçladığı gibi, silahsızlık için yapılan itişi genel bir silahsızlanma planının bir parçası olarak değil, kendi başına bir amaç olarak ele aldı. Gerçekten de, Eisenhower yönetiminin " Yeni Bakış " savunma duruşu, Soğuk Savaş askeri taahhütlerini ülkenin mali kaynaklarıyla dengeleme endişesinin bir parçası olarak stratejik nükleer silahlara daha fazla bağımlılık olduğunu vurguladı.
miras
Panelin varlığı kamuoyunun bilgili üyeleri tarafından bilinmesine rağmen, raporun tamamı o zaman halka açık değildi. Tarihçilerin panele dikkatleri aralıklı oldu.
Hidrojen bombasının Sovyet gelişimi, Ağustos 1953'te kısmi bir termonükleer testle ve daha sonra Kasım 1955'te başarılı bir uçak düşümü ile gerçek bir termonükleer silahla sonuçlanan kendi kararlı yolunda ilerledi . Sovyet başarıları kendi bilimsel çalışmalarına dayanıyordu ve ABD programından bilgi edinmedi; Sovyetlerin yeni silahın testlerini yasaklama önerisine olumlu yanıt vermeleri de muhtemel değildi.
Panelin stratejik nükleer denge ve beraberindeki tehlikelere ilişkin sonuçları ileri sürüldü. McGeorge Bundy'nin onlarca yıl sonra yazdığı gibi, "1980'lerin dünyasında, bir nesil için termonükleer çıkmazla yaşadığımızda, [panelin] analizi tanıdık. O zamanlar hem ürkütücü hem de ürkütücüdür.”
Oppenheimer'ın paneldeki tutumları, ilk olarak ilk testin ertelenmesini başarısızlıkla çağırdı ve daha sonra nükleer meselelerde halka karşı genel açıklığı başarılı bir şekilde savunarak, onun zararına vardı. ABD hükümetinde Oppenheimer'ın yargısı ve bağlılıkları hakkında uzun süredir şüphe duyanlar bu tutumları ek yakıt olarak kullandılar ve 1953'ün sonunda tekerlekler , ertesi yıl Oppenheimer güvenlik duruşmalarına ve Oppenheimer'ın sonuçta kaybına yol açacak şekilde harekete geçti. güvenlik kontrolü. Oppenheimer'a karşı yürütülen bu eylemler, AEC komiseri Lewis Strauss tarafından II.Dünya Savaşı sonrası Amerikan nükleer tarihini ABD'nin hidrojen bombasının gelişimini geciktiren ve engelleyen sözde kötü adamları bulmak için yeniden yazmak için daha da büyük bir çabanın parçasıydı .
notlar
Referanslar
- Bernstein, Barton J. (Güz 1987). "Rubicon'u geçmek: H-Bombasını durdurmak için kaçırılmış bir fırsat mı?". Uluslararası Güvenlik . 14 (2): 132-160. JSTOR 2538857 .
- "Oppenheimer ve Bush Silahsızlanma Yeni Danışma Grubuna Atandı" . Atom Bilimcileri Bülteni . 8 (5): 133. Haziran 1952.
- Bundy, McGeorge (1988). Tehlike ve Hayatta Kalma: İlk Elli Yılda Bomba Hakkında Seçimler . New York: Rastgele Ev.
- Chernus, Ira (Kasım 2005). "Operasyon Candor: Korku, İnanç ve Esneklik". Diplomatik Tarih . 29 (5): 779-809'da açıklanmaktadır. JSTOR 24915108 .
- Hewlett, Richard G .; Duncan, Francis (1969). Atom Kalkanı, 1947–1952 (PDF) . Birleşik Devletler Atom Enerjisi Komisyonu'nun Tarihçesi. 2 . University Park, Pennsylvania: Pennsylvania Eyalet Üniversitesi Yayınları.
- Hewlett, Richard G .; Holl, Jack M. (1989). Barış ve Savaş Atomları, 1953–1961: Eisenhower ve Atom Enerjisi Komisyonu (PDF) . Birleşik Devletler Atom Enerjisi Komisyonu'nun Tarihçesi. 3 . Berkeley, California: California Üniversitesi Yayınları.
- Holloway, David (1994). Stalin ve Bomba: Sovyetler Birliği ve Atom Enerjisi, 1939-1956 . New Haven, Connecticut: Yale Üniversitesi Yayınları.
- Inglis, David R. (Haziran 1952). "Yeni Çalışma Raporu ve ABD Atom Politikası" . Atom Bilimcileri Bülteni . 8 (5): 132-138.
- Rhodes, Richard (1995). Karanlık Güneş: Hidrojen Bombasının Yapımı . New York: Simon ve Schuster.
- Young, Ken; Schilling, Warner R. (2019). Süper Bomba: Örgütsel Çatışma ve Hidrojen Bombasının Gelişimi . Ithaca, New York: Cornell Üniversitesi Yayınları.