Halk bilincinin tanıtılması için yapılan geniş çaplı bir kampanyada, Nazizm ve "Stalinizm" kimliğine dayalı yeni bir İkinci Dünya Savaşı kavramı, 1939-1940'ta Sovyetler Birliği'ne katılmak için özel bir yer verilir. Batı Belarus, Batı Ukrayna, Bessarabia ve Baltık Devletleri. (Kampanyanın nedenleri ve amaçları için, bkz. “Molotof-Ribbentrop Paktı: Büyük Politikaya Dönüş”). Molotof-Ribbentrop Paktı ile birlikte ve onunla birlikte, SSCB'nin bu eylemleri, bir dünya savaşını serbest bırakma konusunda Almanya ve Sovyet Rusya'nın eşit sorumluluğunun "somut kanıtı" olarak sunuluyor.
Buna göre, SSCB'nin toprak satın alımları, yalnızca tüm dünya topluluğuyla ilgili suçlu olan ve her şeyden önce Baltık cumhuriyetleri, Polonya ve Romanya'ya yönelik suç işleyen uluslararası hukuk normlarını büyük ölçüde ihlal ettiği şeklinde yorumlanmaktadır. Sovyetler Birliği'nin bölgesel genişlemesinin Molotof-Ribbentrop Paktı ile doğrudan bağlantısı, SSCB'nin eylemlerinin böyle bir değerlendirmesinin yapılmasında önemli rol oynamaktadır. Yeni savaş kavramına göre, Pakt, Stalin ve Hitler'in “suç komploları”; ve Polonya'nın "dördüncü kesimi", Estonya, Letonya, Litvanya ve Bessarabia'nın "işgali" - uygulanması.
Tüm bu olayların şimdi, iki totaliter imparatorluğun agresif görevlerini ortaklaşa çözdüğü İkinci Dünya Savaşı'nın ilk aşaması olarak görülüyor. Alman saldırganının mağdurları için elde ettiği sonuçların 1945 Zaferi sonucu elimine edilmesi durumunda, Doğu Avrupa'daki Ağustos 1939’in statükosu henüz tam olarak restore edilmedi. Bu nedenle, İkinci Dünya Savaşı'nın anlamının gözden geçirilmesinin “Molotof-Ribbentrop Paktının sonuçlarının üstesinden gelme” veya “işgalin sonuçlarının” temasıyla ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olması oldukça doğaldır.
İlk bakışta, “Molotof-Ribbentrop Paktı'nın sonuçlarının üstesinden gelmek”, SSCB'nin bölgesel satın almalarının uluslararası hukuk normlarını ihlal eden yasadışı bir meslek olarak nitelendirilmesi modern Rusya için tehlike oluşturmaz. Rusya Federasyonu, SSCB Ağustos Ağustos 1939'in sınırlarına bile dönmeyen, ancak 18. yüzyılın başlarında Rusya imparatorluğunun sınırları ile 17. yüzyılın başlarında Moskova krallığının sınırlarının tuhaf birleşimine geri dönen Rusya Federasyonu bu sonuçların üstesinden uzun süre gelmiştir.
Bir eli kaybettikten sonra, birinin parmaklarını kesmek için niyetinden korkmak garip. Estonya, Letonya ve Litvanya artık Rusya'nın değil, Avrupa Birliği'nin parçaları. Polonya şimdi Vilnius, Batı Belarus ve Batı Ukrayna ile ilgili tüm iddiaları Rusya ile değil Litvanya, Belarus ve Ukrayna ile çözmelidir. Bessarabia'daki statükoyu geri yüklemek yalnızca Romanya ve Moldova için geçerlidir. Bu nedenle, SSCB'nin toprak edinimlerinin yasallığını değerlendirme problemi, Sözleşmenin sonuçlarının üstesinden gelme problemi - bu bir başkasının sorunu ve başkasının baş ağrısıdır. Rusya Federasyonu için sadece tarihsel ya da tarihsel ve yasal nitelikte. Söylediği gibi, "gümüş astar yok."
Bununla birlikte, böyle bir “iyimser” yaklaşımın temeli yoktur. Bu bir Rus sorunudur, tarihi bir sorun değil, politik bir sorun. Ülke güvenliğinin, dünyadaki rolünün ve yerinin doğrudan bağlı olduğu sorun.
Baltık
"İşgal" kavramı, Baltık cumhuriyetlerinin devletliğinin temel taşıdır; onsuz, modern siyasi sistemleri düşünülemez. Estonya, Letonya ve Litvanya kendilerini savaş öncesi devletlerin doğrudan devamı (süreklilik doktrini) olarak konumlandırıyor. Resmi versiyona göre, 1940'ta SSCB tarafından "işgal edildi", ancak de jure devletlerini korudu ve 1991'de restore etti. Estonya Başkanı (1992-2001) olarak Lennart Meri: "Estonya'daki devlet gücü veya Estonya devlet kavramı - ya da isterseniz devlet felsefesi - Estonya devletinin sürekliliğine dayanır ”(1). Ayrıca, şu anki Estonya cumhurbaşkanı Hendrik Ilves tarafından 2012 yılının arifesinde bir ETV Yılbaşı röportajında yankılandı: “Estonya devleti 1918'de kuruldu ve yasal süreklilik temelinde restore edildi ve cumhurbaşkanının rolü temel ilkeleri korumaktır.Enya'nın işgal edildiği en büyük trajedilerden biri. Estonya halkının tarihinde bu bir haksızlıktı, bu adaletsizlik yeni bir kanuna yol açmayacak "(2). Estonya cumhurbaşkanları tarafından formüle edilen pozisyon tamamen Letonya ve Litvanya'ya atfedilebilir.
Baltık cumhuriyetlerinin kendi devletlerine dair böyle bir anlayış, doğrudan Rusya'nın güvenlik sorunu ile ilgilidir.
RSFSR’de “işgal” döneminde idari sınırları netleştirirken, çoğunlukla Ruslar tarafından doldurulan bazı bölgeler bağımsızlıktan hemen sonra, Pytalovsky bölgesi (Letonya) ve Pechora kentinde Rusya’ya yönelik toprak iddiaları yapmaya başladılar. , Izborsk, Ivangorod (Estonya).
Litvanya, Letonya ve Estonya'nın aksine, SSCB'de kaldığı süre boyunca topraklarını neredeyse üçte bir oranında artırdı ve hatta daha önce Polonya tarafından işgal edilen Moskova, Vilnius sayesinde başkentini iade etti. Bölgeyi talep etme fırsatından yoksun bırakarak, Rusya’yı (Sovyetler Birliği’nin halefi olarak) finansal bir hesap açmaya karar verdi: 13 Temmuz 2000 Litvanya Seim “SSCB'nin İşgalinin Neden Olduğu Zararla Mücadele Yasasını” geçti.
Kanun, "uluslararası hukuk uyarınca, Rusya Federasyonu'nun SSCB'nin haklarının ve yükümlülüklerinin yasal halefi olduğunu" göre Rusya'nın devamlılığına (aynı tüzel kişiliğe) dayanmaktadır. Buna dayanarak, Litvanya hükümetine zararı hesaplaması ve “müzakereleri başlatması ve sürekli olarak çaba sarf etmesi için emir vermesi emredildi; böylece Rusya Federasyonu, Litvanya halkını ve Litvanya devletini SSCB işgalinin neden olduğu zarar için tazmin etsin” (3). Hatta “işgal rejiminin” suçları için transfer edilen ve Rusya'dan fon toplanacak özel bir hesap oluşturulması için hükümler bile var. Belirlenmiş ve kullanım sırası. Litvanya örneği, Letonya ve Estonya'daki mali iştahı uyandırdı. 2004'te, Sovyet "işgalinden" Estonya cumhurbaşkanına, özel politika komisyonlarının baskıcı politikalarını soruşturmak için verilen zararların hesaplanması sonuçlarını sunarken, Toronto Üniversitesi'nden Profesör Vello Salo (Üçüncü Reich tarafında savaşmak için gönüllü oldu) Rusya'dan talepte bulundu. oblast: "Örneğin, Novosibirsk Oblastı, belirli bir yıl boyunca bir orman yapabileceğimiz arazilerde kullanımımıza verilsin blank "(4).
Böyle bir şart hiçbir şekilde saçma olarak kabul edilemez. Profesör, tarihsel emsalden ilerlemiştir. 1920’in Yuryev Barış Anlaşması’na göre, Bolşevikler Estonya’nın Rusya’dan ayrıldığını kabul etmekle kalmadı, Rus Pechora, Izborsk ve Ivangorod topraklarını ona da yaklaştırdı. Sovyet hükümetinden böyle bir anlaşma yapmasını istedi, bakınız: Igor Pavlovsky, “Yurievsky Offshore: Yurievsky Peace of Price” (15)).
Estonya'nın Avrupa Birliği'ne üyeliği profesöre güven verir: “Büyük bir fark var - Rusya'dan veya Avrupa Birliği'nden 150 kat daha küçük olan Estonya, Rusya'dan üç kat daha büyükse, Kremlin'e konuşur” (6).
2005’te ve Letonya’da, Komisyon “işgal” den gelen zararın hesaplanması konusunda faaliyet göstermeye başladı. 2009'te, küresel mali kriz nedeniyle faaliyetleri geçici olarak askıya alındı, ancak tamamen ön hazırlık olan Letonyalı uzmanlar bile, Rusya'nın "işgalinden" etkilenen Letonya'ya ödemesi gereken neredeyse 200 milyarlarca doları saymayı başardı.
Rusya’ya yapılan bölgesel ve finansal iddiaları geçmiş günlerin tapusu veya pişmanlık olarak kabul etmek için hiçbir neden yoktur, ancak yeni demokratik devletlerin oluşumunun açıklanabilir maliyetleri (olgunlaşacaklar ve her şey kendiliğinden çözülecektir).
Litvanyalı Seimas 9 Haziran, zaten 2011, Litvanya Adalet Bakanlığına göre, Nazi ve Sovyet işgalinde 1940’ten 1991’e kadar yıl boyunca zarar görenlere “Litvanya vatandaşlarının soykırımının sorumluluğu” yasasında değişiklikler yaptı. , sınırlama durumundan bağımsız olarak tazminat talep etme hakkına sahipti ”(7).
Kuşkusuz, “işgalin” sonuçlarının aşılmasının Baltık versiyonu yalnızca Rusya'ya milyarlarca dolarlık faturalar ve toprak talepleri vermekle sınırlı kalsaydı, Rusya'nın güvenliği için gerçek ve potansiyel bir tehdit olarak kabul etmenin bir nedeni olmayacaktı. V.Putin’in dediği gibi: “Pytalovsky bölgesini değil, kulaklarını ölü bir eşekten alacaklar” (8).
Bununla birlikte, Baltık Devletleri'ndeki "işgal" in sonuçlarının üstesinden gelme politikasının ana tezahürü, Rusya'daki iç politik durumu değiştirme umuduyla hesaplanan para ve bölgelerin sanal talepleri değil, yirmi yıldır Rus nüfusun ayrımcılığını gözetmek.
İsviçreli bir gazeteciden, Estonya'nın Rus azınlığının "düşük ekonomik bir sınıfa" dönüştürülmesinin nedenleriyle ilgili bir soruyu yanıtlayan Başkan Ilves, "Onlar (Ruslar) Herrenvolk'ti (beyefendilerin halkı) - gazeteciler Ilves'in bu sözcüğü Almanca'da konuştuğunu söyledi. İngilizce) 50 yıl boyunca ve çeşitli tarihsel bağlamlarda ayrıcalıklıydı. Artık ayrıcalıklarına sahip olmadıkları için, bazı insanlar bunu bir yenilgi olarak görüyorlar "(9).
"İşgal" kavramına dayanarak, Baltık ülkelerinin etnokratik rejimleri, ülkelerindeki Rus nüfusunu yasal olarak, ikinci sınıf insanlar konumunda, titiz uluslara kıyasla eşit olmayan bir konuma soktu. "İş" kavramının Rusların hukuki statüsü ile doğrudan bağlantısı, Letonya Sejm Dışişleri Komitesi başkanı Vaira Paegle tarafından açıkça belirtilmişti: "İşgal kavramını terk edersek, vatandaşlık, vatandaş olmayanlar ve hakları konusundaki politikamızı tehlikeye atarız ve diğer kilit konular: Böyle bir adım atamayacağımız açıktır "(10) (benim tarafımdan vurgulanan - I.Sh).
Sadece Estonya'da, SSCB'den ayrıldığında, nüfusun yaklaşık üçte biri medeni haklarla sınırlı yasama düzeyindeydi ve “belirsiz vatandaşlığa sahip kişilerin” benzersiz statüsünü elde ediyordu (çoğu Estonya SSR'sinde doğdu). Sonuç olarak, demokratik bir ülkede, düzenli olarak vergi ödeyen nüfusun önemli bir kısmı olan Avrupa Birliği üyesi, ekonomik faaliyetteki "mesleğe yönelik yasaklar" sınırlaması uygulamasıyla karşı karşıya kalan demokratik temsilden mahrum edildi.
Nüfusun herhangi bir grubunun haklarına ve hatta mahrumiyetlerine ilişkin kısıtlamalara tarihte birkaç kez rastlanmıştır, ancak demokratik devletlerde bu, 1964'teki özel bir yasa ile kara vatandaşların haklarına yönelik kitlesel halk hareketinin bir sonucu olarak, ırk ayrımcılığının iptali öncesinde ).
Avrupa'da, Baltık cumhuriyetleri bağımsızlık kazanana kadar, böyle bir politika için emsal olmadı. Bildiğiniz gibi, Üçüncü Reich kendisini demokratik bir devlet ilan etmedi.
Baltık rejimlerinin getirdiği kısıtlamalar sadece temel politik değil, aynı zamanda temel insan haklarıyla da ilgilidir. Geçtiğimiz yirmi yılda, Baltıklarda, Rus azınlığın anadillerinde eğitim alma haklarını ve kamu ve politik yaşamda kullanımını kısıtlama politikası bilerek ve düzenli bir şekilde izlendi.
Bu tür dil ayrımcılığı, yine “meslek” tarafından haklı çıkarılır. Başkan Ilves, yukarıda belirtilen röportajda açıkça ifade etti: “Ülkenizi işgal ediyoruz ve 50 yıllarından sonra Estonyalıyı resmi bir dil haline getirmeniz gerektiğini söylüyoruz. Meslek makamları toprakları ele geçirdi, yüz binlerce insanı Sibirya'ya gönderiyor ve halkını bu topraklara gönderiyor. Tekrar bağımsız olduğumuzda, meslek makamlarının dili ikinci devlet dili olmalı mı? Bana komik sorular sorma! " (11). Baltık ülkelerinde Rus halkının etnik ayrımcılığı politikasının yapıldığı ve bir bütün olarak Avrupa Birliği ve Batı'nın tam desteğiyle yapıldığı akılda tutulmalıdır. Hiçbir uluslararası insan hakları yapısı, Rusların haklarını savunma görevini görmedi. Hepsi Sovyet “işgalinin” mirasının üstesinden gelmek zorunda kalan Estonya, Letonya ve Litvanya yetkilileri için azami anlayış ve sempati gösteriyor.
Estonya avukatı Lauri Mälksoo'ya göre, uluslararası hukuk tarihinde uzman olan ve hepsinden önemlisi "işgal" kavramında, böyle bir yaklaşım, uluslararası toplumun çoğu üyesinin, 1991'teki Baltık Devletlerinin restorasyonunu tanıdığı gerçeği ışığında çok fazla sürpriz yapamaz. Estonya ve Letonya'daki Sovyet göçmenlerinin 1992-93'taki vatansız kişiler olması, “ayrımcılık” ipso facto ”(12) olarak görülmedi.
Gerçekten, Rus haklarıyla ilgili böyle büyük bir sürpriz yoktur. Sadece bir buçuk yüzyıl önce, N.Ya. Danilevsky, Avrupa'nın bu özelliğine dikkat çekti: “Askılar, hançerler ve kundakçılar, aşağılık eylemleri Rusya’ya karşı yöneldikleri için kahramanlar olurlar. Milletlerin savunucuları, Rus halkını koruma konusunda sessiz olduğu için” (13). Tanınmanın ötesinde geçen zaman politik biçimleri değiştirir, ancak uygarlık özü değişmeden kalır.
Batı demokrasilerinin anti-demokratik politikalarını neredeyse koşulsuz olarak desteklemesi, Baltık etniklerin Rus azınlık nedeniyle ülkelerinin egemenliğinin kısıtlanmasından şikayet etmelerini engellemez. Lauri Mälksoo'ya göre, Estonya ve Letonya devletlerinin "vatandaşlık politikasının uygulanmasında tam özgürlüğü reddedildi. Bu nedenle, bu devletler Rus göçmenlerine hangi kriterlere dayanarak vatandaşlık hakları verdiklerini belirleme konusunda tam bir" özgürlüğe "sahip değiller (14) ).
Bu tür şikayetler, “ellerin tam özgürlüğü” yokluğunda, Rusların şu andaki durumunun genellikle Avrupa tipi bir apartheid olarak nitelendirilmesi nedeniyle özellikle ilginçtir.
Tabii ki, Rusya’da, Rusya’nın Baltık ülkelerindeki haklarının ihlal edilmesinin bir Rus sorunu olmadığı oldukça etkili güçler var. Rusya Devlet Başkanı Dimitri Medvedev, Letonyalı muadili ile Rusya-Letonya müzakereleri temelinde düzenlediği ortak basın toplantısında açıkça belirtti: Rusların Letonya'daki konumu Letonya devletinin içsel bir meselesidir. Gazetecinin Letonya'daki vatandaşların durumu hakkındaki sorusuna yanıt veren Rusya Devlet Başkanı, "Bence aslında bu soruların meslektaşlarımıza sorulması gerektiğini düşünüyorum çünkü Rusya'da değil Letonya'da olan bir durumdan bahsediyoruz" (15) .
Bu yaklaşım hakkında şaşırtıcı hiçbir şey yok. Liberal koordinat sisteminde, Rusya nüfusu, etnik kimliği devlet için önemli olmayan ve her vatandaşın yakın bir ilişkisi (ve hatta seçimi) olan "Ruslar" vatandaşı bir millettir. Profesör VDKuznechevsky'nin yazdığı gibi, Rus liberalleri "Suslov-Brezhnev chimera'yı yeniden canlandırmaya ve başka bir biçimde" Sovyet adam "kavramına geri dönmeye çalıştı, bu da bütün genel ulusal özellikleri bu uluslararası anayasadan kaldırdı." Rus milleti "icat edildi. (16) veya "Rusların" ulusu.
Buna göre, Rus devleti yurtdışında Ruslar tarafından değil, “Ruslar” tarafından korunmalıdır. Rus vatandaşları Yurtdışında Rus dilinin korunmasına ve desteğine duyulan ihtiyaç, onu kullanmak için "Rusların" tarihsel olarak uygulamaya konması nedeniyle, Rusya'nın resmi dili olarak tanınması gerçeğiyle belirlenir.
Bu mantığa göre, Rusların Baltık ülkelerindeki konumu, Rusya Federasyonu'nu Zimbabwe'deki Etiyopyalıların konumundan daha fazla, sadece eski olanın Rusça dili ile ilgilidir. Konuşmak Etiyopyalılar Rusça, çünkü Rus hükümeti herhangi bir fark kayboldu olurdu.
Bununla birlikte, Rusya'daki liberal topluluğa ek olarak, sayısı nüfusun% 80'ini aşan, devlet oluşturan bir Rus milleti de vardır. “Rusların” ezici çoğunluğunun bu “mahrem” mülkiyeti veya seçiminin (liberal nosyonlarla), Rusların Baltık ülkelerindeki ayrımcılık sorununu Rus devleti sorununa nasıl dönüştürdüğünü İsrail örneği gösteriyor. İsrail'de, "İsraillilerin"% 70'in biraz üzerinde Yahudi etnik kökenleri tercih edildi. Yerleşik demokratik bir hükümet sistemine sahip bir devlet olan İsrail, İsrail vatandaşlığı ne olursa olsun, tüm dünyadaki Yahudilerin haklarını savunmanın görevi ve kutsal görevidir. Bu, hayırseverlik veya bir sivil ulusun liberal ilkelerinin ihmali nedeniyle değil, bariz gerçeğin açık bir şekilde anlaşılması nedeniyle yapılır: devletin ve devlet kurucu milletin çıkarları (gerçek değil, sanal değil - "medeni") ayrılamaz.
Diğer kabilecilerin ezilmelerine karşı kayıtsız bir millet uygun değildir, uygun olmayan milletin durumu onun yarattığı devleti yenilmez kılar. Buna karşılık, hünerli bir devlet, kendisini yaratan milletin çıkarlarını etkili bir şekilde savunamıyor; bu durum zaten yaşam güçlerini olumsuz yönde etkiliyor. Kısır döngü.
Bu tam olarak yalnızca İsrail ve Yahudiler için değil, aynı zamanda Rus halkı ve Rusya da dahil olmak üzere diğer tüm uluslar ve devletler için de geçerlidir. Bu nedenle, “işgal” sonuçlarının aşılması sloganıyla Rusların Baltık Devletlerinde haklarının ihlali, Rusya'nın güvenliğine doğrudan ve koşulsuz bir mücadeledir.
Polonya
Baltık cumhuriyetlerinin aksine, Polonya devleti, Polonya'nın "Molotof-Ribbentrop Paktı tarafından şartlandırılmış" dördüncü bölümünün sonuçlarının üstesinden gelme gereğini resmen ilan etmedi ve buna bağlı olarak herhangi bir bölgesel veya mali talepte bulunmadı. Ama bu madalyonun sadece bir yüzü.
Polonya, AB Doğu Ortaklığı programının ana aracı ve motoru olan Avrupa Birliği'nin Doğu politikasının bir üreticisidir. Aynı zamanda, REGNUM’un Baş Editör Mütevazı Mütevazı Kolerov’un da belirttiği gibi: “Polonya’nın Doğu’daki geleneksel iki yüzyıllık emperyalist hedeflerini tanımaya ve bu geleneği ortaklık için bir temel haline getirmeye hazır olduğuna dair hiçbir kanıt yoktur. Doğu'daki geleneksel hedeflerinden vazgeçmiyor "(17).
2009’te, Polonya Sejm, Batı Belarus ve Batı Ukrayna’nın Sovyet saldırganlığı olarak Polonya boyunduruğundan kurtulmasını ve SSCB ile Commonwealth’in “dördüncü bölümü” olarak birleşmelerini sağlamıştır. “17 Eylül’de, 1939”, “Sovyet birlikleri, savaş ilan etmeden, uluslararası yasaları ihlal ederek, Rzecz Pospolita’ya karşı saldırganlık yaptı, egemenliğini ihlal etti ve uluslararası hukuka aykırı davrandı.” Ağustos’ta Moskova’da yapılan 23’in Moskova’da yürüttüğü Molotov-Ribbentrop Paktı SSCB ve Hitler'in Almanyası arasında. Böylece Polonya'nın dördüncü bölümü yapıldı "(1939).
Bu Karar hiçbir şekilde yalnızca geçmişe atıfta bulunan ve yalnızca Polonya devletinin en yüksek yasama organının yetmiş yıl önceki olaylarla ilgili görüşlerini ifade eden bir belge olarak değerlendirilemez. Kararın amacı geçmiş değil gelecek. Resmi olarak ilk kez alınan Kararda, bir Avrupa ülkesinin en yüksek yasama organı düzeyinde, Sovyetler Birliği, İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından sorumlu olan Almanya ile eşit düzeyde bir saldırgan olarak ilan edildi.
Mümkün (uygun koşullar altında) için yasal bir temel sağlar ve yılın Eylül 1939'inin olaylarının, “saldırganlığın” ve Polonya'nın “dördüncü bölümünün” sonuçlarının üstesinden gelme zorunluluğu gibi bir değerlendirmesiyle oldukça mantıklıdır. Dahası, bilgi ve propaganda düzeyinde, bu tür eğitimler yıllardır devam etmektedir.
Bu eğilim, Doğu Ortaklığı'nın 2011 sonbahar zirvesinden sonra, Beyaz Rusya Devlet Başkanı Alexander Lukashenko'nun buna dayanamayacağı ve belgesiz bir şekilde kendi isimleriyle çağrıldığı ve Polonya'yı Batı Beyaz Rusya'yı kanca ile ya da sahtekarlar tarafından “almak” ile suçladığı için çoktan belirginleşti. “Son etkinlikte, yanlarından bin tane diplomatik tuhaflık vardı. Bu Polonya! Eh, harika rakamlar! Uyuyorlar ve Polonya sınırının Minsk'in yanından geçtiğini görüyorlar, sınırın Grodno'nun ötesinde olduğu gerçeğiyle aynı fikirde değiller. coğrafi haritalar, orada göreceksiniz: Minsk yakınlarındaki sınır. Bu Stalin’in fenaı - Polonyalılardan Batı Belorussia topraklarını aldı ve aldı "(19), - dedi.
Tabii ki, Batı Beyaz Rusya ve Batı Ukrayna ile ilgili iddiaların gerekçesinin açık ve tutarlı bir şekilde hazırlanması, her şeyden önce Belarus ve Ukrayna ile ilgilidir. Ancak, Belarus ve Rusya Federasyonu’nun Birlik Devleti’i oluşturduğunu (büyük ölçüde resmen de olsa), Toplu Güvenlik Antlaşması Örgütü’ne (CSTO) ait olduklarını ve ortaklaşa Avrasya Birliği’ni kurduğunu unutmamalıyız. Bu nedenle, Polonya'nın “tarihi politikasından” kaynaklanan potansiyel (şimdilik potansiyel), Belarus'un toprak bütünlüğüne yönelik tehdit, tam olarak, Rusya'nın güvenliği için potansiyel bir tehlikedir.
Avusturya-Polonya-Bolşevik-liberal efsanesini yalnızca “Büyük Rusların Rus olarak kabul ettiği” ve “Belaruslar ve Ukraynalılar” bu haktan mahrum bırakıldıysa ve tek bir Rus milletinin üç kolunun geleneksel anlayışına geri döndüğünde, resmi Polonya kavramının doğrudan bağlantısı Polonya'nın Rusya Federasyonu'nun güvenlik konularındaki dördüncü bölümü daha da belirginleşecek.
Besarabya
Bessarabia’nın “işgalinin” sonuçlarının üstesinden gelinen durum belirgin bir özgüllüğe sahiptir.
Estonya, Letonya ve Litvanya'da "işgal" sonuçlarının üstesinden gelme politikası, SSCB'den ayrıldığından bu yana gerçekten devlet düzeyinde uygulanmaktadır.
Polonya'da, tutarlı ve amaçlı olarak, Commonwealth'in "dördüncü bölümünün" gelecekteki olası sonuçları için yasal ve siyasi zemin hala hazırlanmaktadır.
Romanya ve Moldova'da, Sovyetler Birliği’nin Bessarabia’nın “işgalinin” sonuçlarının üstesinden gelmenin yasal dayanakları, iki yıl önce atıldı. Buna göre, "24 Haziran 1991 tarihli" Ribbentrop-Molotof Paktı ve ülkemiz için sonuçları hakkında Deklarasyonda "ve 27 Haziran 1991 tarihli" Moldova Cumhuriyeti'nin Bağımsızlık Bildirgesi "nde, 20 Ağustos ayında" Decania'da Bessarabia (Moldova) "Sovyetler Birliği'nde ilan edildi. Romanya Bölgesi Birliği, "Ribbentrop-Molotov Paktının siyasi ve yasal sonuçlarını tasfiye etme" görevini üstlendi (XNUMX).
İlerleyen yıllarda Moldova makamları ve Moldova yanlısı güçler ısrarla "işgal" sonuçlarının üstesinden gelmek için bu yasal çerçeveyi gerçek bir politikaya dönüştürmeye çalışıyorlar. Şimdiye kadar başarısız. Bağımsız Transdinyester ve Moldova nüfusunun çoğunluğunun Rumen olmaya isteksizliği, Romanya sınırlarını genişletmelerine izin vermiyor.
Buna rağmen umutlarını kaybetmezler. Moldova'nın ayrılıkçı rejimini ilk tanıyan Romanya'nın, egemen Moldova ile sınır anlaşmasını imzalamayı reddetmesi önemlidir. Romanya Cumhurbaşkanı Basescu’ya verdiği gibi “Romanya devlet başkanının Molotof-Ribbentrop Paktı’nı meşrulaştıracak bir anlaşmayı imzalayacağını kim bilebilir ki? Romanya devlet başkanının sorumluluğunun ne anlama geldiğini kim elde edemez?” (21) .
Baltık cumhuriyetlerinin “tarihi politikası” Rusya’ya gerçek bir meydan okuma ise ve Polonya potansiyel bir meydan okuma ise, o zaman Bessarabia’nın “işgalinin” sonuçlarının üstesinden gelme arzusu Rusya Federasyonu’nun çıkarlarını etkilemiyor ve güvenliğini tehdit etmiyor gibi görünebilir.
Nitekim, Dniester ve Prut interfluve'nin Romanya'nın bir parçası olup olmayacağı, Rusya için ne gibi bir fark yaratıyor? Artık Rusça değil. Dahası, bu gelişme Rusya Federasyonu için bile faydalı olabilir.
“Mesleğin” sonuçlarının üstesinden gelmek, uluslararası bağımsızlığın tanınması ve daha sonra Rusya’ya meşru bir giriş yapması olasılığını kabul eden Rusya Transdinyria’nın önünde yasal olarak açılır. 2006 referandumunda, Transdinyesterler'in% 97’i “bağımsızlık ve daha sonra Rusya Federasyonu’na ücretsiz katılım” için oy kullandı. Bu görüşün temelleri Moldova Cumhuriyeti Bağımsızlık Bildirgesi tarafından sağlanmıştır. Müttefik Moldovya SSR'sinin 2.8.1940'in oluşumu hakkındaki Kanun'un ve sonraki yasama işlemlerinin "herhangi bir gerçek yasal gerekçenin yokluğunda" (22) kabul edildiğine dair son derece önemli bir ifade içeriyor. Bu, Bildirgenin benzersiz bir özelliğidir. Profesör N.V. Babilung'un belirttiği gibi, “bir yabancı işgal rejiminin bir sonucu olarak kendi devletinin beyanı, dünya pratiğinde çok sık karşılanmıyor” (23). Modern Moldova'nın kurulduğu Bağımsızlık Bildirgesi uyarınca, Transnistria de jure bu devlete ait değildir. Eskiden Ukrayna SSR'sinin bir parçası olan Dniester'in sol bankası, sadece yılın Ağustos 2'unun geçersiz 1940 Yasası ile Bessarabia ile birleştirildi.
Bu nedenle, Bessarabia için Molotov-Ribbentrop Paktının sonuçlarının üstesinden gelmek, yalnızca Moldova'nın Romanya'ya katılımını değil, Pridnestrovskaia Moldavskaia Respublika'nın bağımsızlığının tanınmasını da içermelidir. Buna karşılık Transdniestria, nasıl daha fazla ve kiminle birleşeceğinin kendisi için karar vermekte özgür.
Moskova için İdil tamamlayın. Moldova'yı Transdinyester olarak değiştiriyoruz. Sonuç olarak, Romanya artık Rusya’nın sahip olmadığı şeyi alıyor. Rusya, hiçbir çaba sarf etmeden ve Batı ile çatışmaya girmeden, vatandaşlarının çıkarlarının (Transdinyest sakinlerinin üçte birinden fazlası Rusya Federasyonu vatandaşıdır) ve Dinyester’deki jeopolitik çıkarlarının korunmasını sağlar.
Ancak, tüm bunların gerçeklikle ilgisi yok. Burada Litvanya'nın "tarihsel politikası" ile doğrudan bir benzetme var. Bir yandan, Litvanya'daki "işgal" in sonuçlarının üstesinden gelmek, devlet politikası rütbesine yükseltildi. Öte yandan, bu politika çerçevesinde Litvanya'nın Vilnius'u Polonya'ya devretmesini beklemek kimsenin umrunda bile değil. Molotof-Ribbentrop Paktının kınanması, Vilnius'un dönüş gününün kutlanmasıyla çok iyi geçiniyor.
Benzer şekilde, Moldova devletini Stalin politikalarının bir ürünü olarak ilan eden ve Bessarabia'nın “işgalinin” sonuçlarını ortadan kaldırmak isteyen Moldova yanlısı politikacılar, Stalin tarafından çizilen sınırlardan bir santimetre vazgeçmeyecek ve Transdestestria'daki egemenlikleri konusunda ısrar etmeyeceklerdir. Dahası, Stalin karşıtı sloganlar altında ve Romen desteğiyle, bağımsızlık ilan eden Transdniestria'ya karşı saldırganlık düzenlediler. Saldırganlığın amacı açıktı - Stalin tarafından eklenen bölgeleri iade etmek ve onlarla birlikte Romanya'ya gitmek.
Moldova’nın toprak bütünlüğünün yeniden kazanılması ihtiyacı (Transdinyester Moldovya Moldova Cumhuriyeti’nin katılımıyla eşanlamlı olarak), Romanya tarafından Avrupa Birliği ve ABD ile sürekli olarak ifade edilmektedir.
Bu konuda şaşırtıcı olan hiçbir şey yoktur ve ünlü “çifte standart” ın bununla hiçbir ilgisi yoktur. Standart her zaman aynıdır - çıkarlar. “Meslek” politikasının üstesinden gelme hedefi, Stalin tarafından bir kez ihlal edildiği iddia edilen uluslararası hukuk normlarının restorasyonu değil, Estonya, Letonya, Litvanya, Polonya, Moldova ve Romanya'nın seçkinlerinin çıkarlarının gerçekleştirilmesidir. Molotof-Ribbentrop Paktı, “işgal” ve aynı zamanda genel olarak uluslararası hukuk, onlar için çıkarlarını sağlamak için sadece araçlardır.
Bu nedenle, Romanya'ya ve Moldova yanlısı güçlerine güvenmek için sloganları ve araçları (hukuk normlarını) çıkarlarının üzerine koyacak, onlara karşı çıkacak ve Transdinyester'in bağımsızlığını kabul edecek bir sebep yok. Batı'nın ve Rusya'nın liberal topluluğunun tam desteğiyle, Transdinyester için savaştı ve savaşmaya devam edecekler.
Batı, ilişkilerin “sıfırlanması” nı kullanarak, derhal Rusya'nın Transdinyester'e teslim olmasını sağlamaya çalıştı. Vizneleri kaldırmak için Transdinyester'i değiştiriyoruz. Rusya, aslında gelecekte Rus Barış Muhafızlarının Transnistria'dan Avrupa Birliği ile olan vize rejimini iptal etmesi için çekilmesi teklif edildi.
Ayrıca, hem Rusya hem de Batı’daki tüm uzmanlar, yalnızca Rus barışı koruma görevlilerinin varlığının Pridnestrovian Moldavian Republic ve ekine karşı yeni bir saldırganlığı engellediğinin farkındadır. Siyasi Teknolojiler Merkezi direktörü Sergey Mikheyev, Rus birlikleri Transnistria'dan ayrılırsa orada yeni bir savaş başlayacağını, “Romanya orada görünürse, o zaman sadece bir katliam olacak” (24) olacağını belirtti. Washington, Brüksel, Berlin ve Paris’te, bunun daha da kötü olmadığını anlıyorlar.
Rusya’nın Transdinyester’den çıkması için Rus liberallerinin yardımıyla yeni bir girişimde, Romanya’yı değil, ilk kemanı çalması özellikle dikkat çekici.
Moldova’nın Romanya’ya katılımını öngören Bessarabia’nın “işgalinin” sonuçlarının üstesinden gelinen tez, Rusya’nın güvenliğini de etkilemiyor. Prut-Dniester interfluve'nin jeopolitik öneminin dikkate alınması bu çalışmanın amacı değildir, bu konularda yetkin “uzmanların” görüşüne atıfta bulunmak yeterli olacaktır.
Kutuzov’un önderliği ve diplomatik yetenekleri sayesinde Rusya İmparatorluğu’nun sınırı tam iki yüz yıl önce Dniester’den Tuna ve Prut’a devredildi. En azından Suvorov'un mucizevi kahramanlarının (Dinyester'deki sınır yaklaşık modern Transdistri'dir) istismarlarının sonuçlarını düşünmek garip ve Kutuzov'un zaferinin önemini tanımıyor (Tuna ve Prut'un sınırı yaklaşık modern Moldova). Yirminci yüzyılda, İç Savaş sırasında kaybedilen Bessarabia, Stalin'in Sovyetler Birliği'ne geri gönderilmesini gerekli gördü. Hiç şüphe yok ki Kutuzov ve Stalin'in stratejileri konusundaki yeterlilik, modern Rus politikacılarının yeterliliğinden daha az değildir.
Devletlerin jeopolitik çıkarlarını zaman içinde değiştirme konusundaki argüman, Rusya'yı hem Transdniestria'dan hem de Moldova'dan çıkarmayı amaçlayan AB ve NATO (yalnızca Romanya değil) politikaları tarafından çürütülüyor. Bunu yaptıklarını, Rusya'nın çıkarlarına dikkat ederek veya stratejik konularda yetkin olmadıklarını varsaymak zor.
Rusya'nın Moldova'daki konumlarının neredeyse tamamen kaybedildiğinin bariz gerçeği, restorasyonlarına yönelik objektif ihtiyacı iptal etmiyor. Moldova'nın AB'ye ve NATO'ya dahil edilmesinden sonra bunu yapmak çok daha zor olacaktır. Bu da açıktır.
Dinyester ve Prut nehirleri arasındaki Rusya için tüm jeopolitik öneme sahip, daha az önemli olmasa da, daha az önemli olmasa da, Moldavya ve Rus halklarının asırlık manevi ve medeniyet birliği, Hazretleri Patriği Cyril'in tanımlarına göre, Rus dünyasına bağlılıklarıdır.
Jeopolitik bakış açısından, daha önce de belirtildiği gibi, Molotof-Ribbentrop Paktının Bessarabia’yı Romanya’ya katma şeklindeki sonuçlarının aşılması, ertelenen bir zorluktur ve şimdi Rusya için neredeyse hiçbir şey değişmeyecektir - NATO’nun sınırlarını Tuna’dan Tuna’dan Dniester’e taşımak Rusya’nın güvenliğini temelden etkilemeyecektir.
Şimdiki zamanda, bunun uygar, manevi bir bakış açısıyla Rusya için tamamen farklı sonuçları olacaktır. Moldova'nın Romanya'ya katılımı kaçınılmaz olarak Rus dünyasından ayrılmasını gerektirecek. Moldova halkı için böyle bir gelişme, “Ben” kimliklerini kaybettirir. Ancak uygar bir bütünlük olarak tüm Rus dünyası için daha az ciddi sonuçlar doğuramayacak. Rusya Federasyonu dahil. Rus milleti Rus dünyasının köküdür. Bu nedenle, Rus dünyasının zayıflaması onun manevi zayıflaması demektir. Devleti oluşturan ulusun ruhsal olarak zayıflaması, onun yarattığı devletin güvenliği için doğrudan ve doğrudan bir tehdittir.
Kişinev'e yapılan pastoral ziyaret sırasında, Hazretleri Hazretleri Patrik Kirill, bu karşılıklı bağlantı ve karşılıklı bağımlılığı mecazi olarak ortaya koydu: “Rab bana Patriklik hizmetimi yerine getirmede güç ve güç verecek, Moldova ve Moldova halkı her zaman kalbimde olacak. kalbin çevresi yoktur. Kalp hastalığı etkiliyorsa, o zaman kalp kasının nerede enfekte olduğu önemli değildir - tüm kalp ağrı ile sallanır. Ve eğer ağrı devam ederse, kalp durur "(25).
***
Baltık Ülkeleri, Polonya, Romanya ve Moldova’daki “işgal” sonuçlarının üstesinden gelinme politikasının tezahürlerinin dikkate alınması, “işgal” kavramının ve buna dayanan “tarihsel politika” nın Rusya’nın Baltık’tan Karadeniz
Aynı zamanda, bu zorluk sadece bölgesel güvenlik sorunlarına indirgenemez.
“Mesleğin” sonuçlarının üstesinden gelme politikası çok özel bir küresel boyuta sahiptir. 1939-1940’te Sovyetler Birliği’nin bölgesel genişlemesi durumunda. Baltık devletlerinin “işgalleri”, Bessarabia ve Polonya'nın “dördüncü kesimi” ile tanınan SSCB'yi Üçüncü Reich'le aynı seviyeye getirmek mümkün hale geldi. İkinci Dünya Savaşı'nın ilk aşamasında, iki saldırgan imparatorluğun, emperyalist içgüdüler onları ölümcül bir yüzleşmeye itene kadar dünyayı ortak olarak böldüğünü kanıtlamak mümkündür. Bu nedenle “işgal” kavramına, Batı'nın geniş çaplı kampanyasında İkinci Dünya Savaşı'nın anlamlarının yerini alacak anahtar yerlerden biri verilmiştir. Molotof-Ribbentrop Paktı ile birlikte “işgal” kavramı, Rusya Federasyonu’nun modern dünya düzeninin kazananlarından ve kurucularından halefinin mağlup konumuna geçmesini kolaylaştırmak için tasarlanmıştır.
Dolayısıyla, sınırlayıcı ülkelerin salt bölgesel ve hatta paroşiyal tarihsel iddiaları, SSCB'nin çöküşünün ve dünyanın jeopolitik yeniden yapılanması için mücadelenin dünya düzeninin iki kutuplu sisteminin unsurları haline geliyor gibi görünüyor. Mücadele, Rusya'nın para ve toprak parçaları değil oranı, geleceği, egemenliği ve uygarlık kimliği. Tabii ki "tarihi" alanda yenilgi durumunda para ve bölge, elbette, seçilecektir.
Bu bağlamda, Rusya Federasyonu için Baltık Devletleri, Batı Belarus, Batı Ukrayna ve Bessarabia SSCB'ye katılımın yasallığı meselesi tarihi veya tarihi-yasal bir mesele değil, Rus devletinin güvenliğini doğrudan etkileyen bir meseledir. Rus makamlarının Batı ile yüzleşmekten kaçınmak ve tarihi tarihçilere bırakmak istemesine rağmen, onu terk etmek mümkün olmayacak. * * *
(1) Cit. Yazan: Myalksoo L. Sovyetlerin ilhak ve devlet sürekliliği: 1940-1991’te Estonya, Letonya ve Litvanya’nın uluslararası yasal statüsü. ve 1991'ten sonra, uluslararası hukukta standardizasyon ve güç arasındaki çatışmanın incelenmesi. Tartu. Tartu Üniversitesi Yayınevi. 2005. S.73.
(2) http://www.dzd.ee/684266/ilves-okkupacija-jestonii-byla-nespravedlivostju/
(3) Cit. Yazan: Myalksoo L. Sovyet katılımı ve devlet devamlılığı. S.372-373.
(4) http://lenta.ru/world/2004/05/12/estonia/
(5) http://www.regnum.ru/news/948103.html
(6) http://www.gorod.lv/novosti/354-vello_salo_vopros_vostrebovaniya_rossiyskih_kompensatsiy_dlya_estonii_stanet_delom_vsey_evropyi
(7) http://www.regnum.ru/news/1370061.html
(8) http://www.newsru.ru/russia/23may2005/otmertvogoslaushi.html
(9) http://www.ves.lv/article/197306
(10) http://www.regnum.ru/news/1485565.html
(11) http://www.ves.lv/article/197306
(12) Myalksoo L. Sovyet katılımı ve devlet devamlılığı. S.259
(13) N.Y. Danilevsky Rusya ve Avrupa. M., Kitap, 1991. S.49
(14) Myalksoo L. Sovyet katılımı ve devlet devamlılığı. S.262-263
(15) http: //president.rf/transcripts/9855
(16) Kuznechevsky V.D. Küreselleşme bağlamında Rus milleti. Veya: Liberal ideolojinin neden Sovyet sonrası Rusya'nın zaman mücadelesiyle baş edemediğini açıkladı. M., RISS, 2011. S.16
(17) Mütevazı Kolerov: Polonya ve Rusya'nın Doğu Politikası: Uzlaşmanın Tarihsel Sınırları // http://www.regnum.ru/news/1353467.html
(18) http://www.ekhoplanet.ru/statements_528_1630
(19) http://www.regnum.ru/news/1485942.html
(20) Cit. by: Stepanyuk V. Moldova halkının durumu: tarihi, politik ve yasal yönler. Chisinau, 2006. S.422.
(21) http://www.qwas.ru/moldova/pcrm/MID-Rumynii-osparivaet-poziciju-Prezidenta-Rumynii-v-voprose-o-Dogovore-o-moldo-rumynskoi-granice/. (22) Cit. by: Stepanyuk V. Moldovyalı halkın devletliği. C. 423.
(23) Babilunga N.V. Moldovya'nın bölünmesi ve Pridnestrovian Moldavian Republic'in anayasa eylemleri // Transdinyester'in yıllık tarihi almanak'ı. Tiraspol, 1999, No.3. S.4.
(24) http://www.regnum.ru/news/1348327.html
(25) http://ava.md/news/012995-patriarh-kirill-moldova-i-moldavskii-narod-vsegda-budut-v-moem-serdce.html