Bölüm 113: Gölün içindeki Sunak
“Yeterince dinlendik.” dedi Meng Hao sakince. “Kalk ve önden yürü.”
Chu Yuyan hiçbir şey söylemedi. Dişlerini sıktı ve zar zor ayağa kalktı. Bunu yaptığında elbiseleri dönerek vücudunun daha fazlası ortaya çıktı. Biraz önce bembeyaz olan yüzü, şimdi kıpkırmızı olmuştu. Şu an, Chu Yuyan’ın Meng Hao’ya karşı kalbindeki nefret Wang Tengfei’nin hissettiğinden bile daha güçlüydü.
Ama Gelişim Merkezini kullanamadığı için şu an sadece zayıf bir kadından farkı yoktu. Meng Hao ile yüzleşemezdi. Meng Hao bir bilgin olarak hayatına başlamış olsa da, vücudunun sertliği ve kuvveti sıradan Gelişimcilerin çok üzerindeydi.
Vücut güçlendirmeye odaklanmış olan Gelişimciler kadar olmasa da, yenilenme ve kuvvet anlamında sıradanın üstündeydi. Aksi takdirde, Chu Yuyan’a göre bilincini bu kadar hızlı geri kazanamazdı.
Chu Yuyan buna katlanarak ve onun talebine uyarak önüne düştü, kalbindeki öfke giderek derinleşiyordu. Meng Hao ise doğal olarak bunun farkındaydı. Onun arkasından yürüyor, narin figürüne bakıyordu. Elbisesindeki yırtıklar Chu Yuyan’ın sırtındaki cildinin büyük bir kısmını ortaya çıkartmıştı.
Fakat Meng Hao’nun onu önden göndermesinin nedeni hala burası ile ilgili tehlike hissetmesinden kaynaklıydı. Chu Yuyan rüzgar gülü gibi davranacaktı; herhangi bir potansiyel tehdidi fark etme konusunda avantaj sağlayacaktı.
İkili tek sıra halinde hareket ediyordu. Meng Hao eğer isterse gidecekleri yönü işaret ederek ve yeni talimatlar vererek değiştiriyordu. Chu Yuyan’ın dişlerini sıkıp boyun eğmekten başka şansı yoktu. Meng Hao’ya karşı hissettiği nefret kemiklerine kadar işlemişti. Fakat ona itaat etmek zorundaydı. Uzun bir sürenin ardından keşfedebilecekleri her yeri keşfetmişler gibiydi. Her yerde dik bir uçurum yüzü vardı, hiçbir çıkış yolu yoktu.
Tuhaf kayalar bölgeye saçılmış durumdaydı, bununla birlikte çeşitli kuş ve hayvan iskeletleri de vardı. Burası bir çeşit ölüm tuzağı olabilir miydi?
Meng Hao iyice sessizleşti. Chu Yuyan’ın ruh hali yavaş yavaş düştü ve gözlerinde umutsuzluk belirdi.
Bu dik uçurum yüzünü takip ettiklerinde en sonunda büyük bir çemberde yürüyor olduklarını fark ettiler. Bazen, devam etmeden önce bir uçurum yüzüne yaslanıp dinleniyorlardı. Bir gün normalden daha fazla kemik barındıran bir bölgeye vardılar. Aniden, gözlerine bir göl çarptı.
Gölün kıyısı çok sayıda kemikle doluydu, bunların bir çoğu da insan kemikleriydi. Orada kaç yıldır durduklarını söylemek imkansızdı. Buranın aurası ürkütücüydü ve aynı zamanda pis bir kan kokusuyla doluydu.
İşin doğrusu bu göl, bir kan gölüydü.
Chu Yuyan göle yaklaştığında, gölün sakin yüzeyi dalgalanmaya başladı. Ufak dalgacıklar yayılmaya başladığında Meng Hao durdu.
Chu Yuyan’ın yüzündeki kan çekildi ve vücudu titremeye başladı. Chu Yuyan’ın içini yoğun bir tehlike hissiyatı doldurmuştu, sanki gölün içinde korkunç bir varlık vardı ve şu an ona bakıyor gibiydi.
“Yavaşça geriye doğru yürü.” dedi Meng Hao yumuşak bir tonla. O, gölün biraz uzağında duruyordu. “Panik yapma. Her seferinde bir adım.”
Chu Yuyan dudaklarını ısırarak yavaşça bir kaç metre geriye hareket etti. Göl hareketlenmeye başladı, ve içinden keskin bir çığlık sesi duyuldu. Chu Yuyan mümkün olduğunca hızlı bir şekilde geriye doğru hareket etti.
Çınlayan çığlıklar havayı doldururken, aniden gölün içinden koyu yeşil bir sunak yukarı yükseldi. Dalgalar kan gölünün yüzeyi boyunca kabardı. Kanın içinde figürler ortaya çıktı. Hangilerinin kadın hangilerinin erkek olduğunu söylemek güçtü, çünkü derileri yoktu sadece kanlı etten oluşuyorlardı. Koyu taş sunağı omuzlarında taşıyarak gölün dışına çıkarttılar.
Sunak yüz elli metre çapındaydı ve gölün yüzeyine çıktığında mide bulandıran kırmızımsı-yeşil bir parıltı yaymaya başlamıştı. Sunağın üstünde taştan yapılmış bir taht vardı, sunağın yapıldığı aynı koyu yeşil taştan yapılmıştı.
Tahtın üstünde bir ceset oturuyordu. Etrafında bir ölüm aurası taşıyordu ve yüzü bir maskeyle gizlenmişti. Maske beyazdı ve başka bir özelliği yoktu.
Meng Hao hareketsiz bir şekilde dururken göz bebekleri büzüldü. Chu Yuyan ise soluk bir yüzle olduğu yerde duruyor, aynı şekilde hareket etmek istemiyordu. On nefeslik süre geçtikten sonra taş sunak yavaş yavaş tekrar gölün içine doğru batmaya başladı. Bir kez daha gölün yüzeyi dinginleşti ve her yere bir sessizlik çöktü.
Meng Hao uzun bir nefes alarak yavaşça geriye doğru çekildi. Chu Yuyan da aynısını yaptı. İkili yaklaşık üç yüz metre çekildikten sonra, kalplerindeki tehlike hissi yavaş yavaş ortadan kaybolmaya başladı.
“O da neydi…” dedi Chu Yuyan, günlerdir gönüllü olarak söylediği ilk sözlerdi bunlar. Sesi zayıf ve boğuk çıkmıştı.
Meng Hao cevap vermedi. Bunun yerine ardına döndü ve uzaklaşmaya başladı. Chu Yuyan ise bir an tereddüt ettikten sonra sessizce onu takip etti. İkili daha önce bir uçurum yüzünde keşfettikleri bir mağaraya geri döndüler. İçeride Meng Hao bacaklarını çaprazlayarak oturdu. Chu Yuyan ise mağara duvarına yaslanarak oturdu, kollarıyla bacaklarına sarılmıştı. Dışarı doğru boş boş bakındı.
Chu Yuyan gururlu bir kadındı, ama şu ana kadar olan şeyler, Gelişim Merkezinin baskı altında olması, iğrenç Meng Hao’nun varlığı ile birleşince, kalbinin yavaş yavaş habis bir umutsuzlukla dolmasına neden oluyordu. Tek umudu Mor Felek Tarikatının bir şekilde onun izini bulmasını beklemekti.
Ama burası oldukça tuhaftı ve belli ki Gelişim Merkezlerini baskı altında tutuyordu. Büyük ihtimalle vücudundaki Mor Felek Tarikatı damgası da baskılanmış olmalıydı, bu yüzden onların Chu Yuyan’ın nerede olduğunu bilmesi imkansız olacaktı.
Elbisesi yırtıklarla doluydu ve vücudunu yeteri kadar kapatamıyordu. Vücudunun yarısından fazlası açıktaydı, özellikle bu şekilde oturduğunda bacaklarının neredeyse her yeri görünür haldeydi.
Zaman geçiyordu. Meng Hao her bir gün geçtiğini hissettiğinde yanındaki ufak yığına bir taş ekliyordu. Şu an çoktan sekiz taş olmuştu. Yani hesaplamalarına göre sekiz gün geçmişti bile.
Gelişim Merkezleri kilitli olduğundan ruhsal enerji kullanamıyorlardı. Neyse ki yemeğe ihtiyaçları yoktu. Ama burası ruhsal enerji barındırmayan bir yerdi ve eğer böyle giderse açlıkları sürekli artacaktı. Issız bir uçurumda sıkışıp kaldıklarını düşününce, gerçekten de gök ve yerin enerjisine ihtiyaçları vardı… Lakin burada ondan hiç yoktu.
Bu sekiz gün boyunca Meng Hao zamanının yarısını Gelişim Merkezini deveran ederek onu bastıran şeyi kırmaya uğraşmıştı. En azından depolama çantasını açabilmeyi umuyordu. Fakat, hiçbir şekilde başarılı olamadı.
Zamanının kalan kısmını ise Chu Yuyan ile birlikte bir çıkış yolu aramakla geçirmişti. Ama bölgeyi bir çok kez araştırmalarına rağmen bir çıkış yolu bulamamışlardı. Buldukları tek şey bir çok engerek yılanının pusuda bekliyor olduğuydu.
“Bence burası pasif bir volkan.” dedi Chu Yuyan. “Yerde tek bir delik bile yok.” Küçük mağarada oturmuş dışarı doğru bakıyordu. Meng Hao ile iş birliği yapmaya razı değildi ama buradan kurtulmak için başka bir yol aklına gelmiyordu.
Meng Hao mağaranın ağzında sessizce oturuyordu, dışarı doğru bakarken kaşları çatıktı.
Chu Yuyan onun bacaklarını çaprazlayarak oturan figürüne doğru baktı ve ardından aniden konuştu, “Elbise değiştirmem lazım!” Gözlerinde ciddi ve istekli bir bakış vardı, burada geçen onca zamandan sonra ilk defa böyle olmuştu.
Chu Yuyan’ın bu bitkin haline rağmen, onun güzelliğine bakan herhangi bir erkeğin kalbinde bir arzu canlanırdı.
Meng Hao gözlerini kapattı. “Ben de yok.” dedi soğukkanlı bir şekilde.
“Depolama çantanda vardır.” Chu Yuyan’ın elbiseleri kirli ve yırtık pırtık bir haldeydi, onun vücudunun yarısı görünür durumdaydı. Dahası iç çamaşırları şu an gözler önündeydi. Cildi yumuşak ve narin görünüyordu. Bu yarı açık yarı kapalı figürü son derece ayartıcıydı.
Meng Hao gözlerini aniden açtı ve Chu Yuyan’a soğukça baktı. Bakışlarıyla onun vücudunu, kıvrımlarını ve güzel figürünü süzdü. Bunu gören çoğu erkek hemen alev alırdı.
Sekiz gün önce, Meng Hao için istese bile Chu Yuyan’ın vücuduna bir bakış atmak imkansızdı. Ve eğer bunu yapabilseydi, Chu Yuyan onu öldürene kadar asla peşini bırakmazdı.
Ama şimdi… Meng Hao ona bakınca, Chu Yuyan’ın tek yapabildiği şey ister istemez göğsünü kapatmak oluyordu. Onun bakışlarını engelleyebilecek herhangi bir şey yapamıyordu.
“Haklısın.” dedi Meng Hao yavaşça. “Depolama çantamda birkaç elbise var. Ama onu açamıyorum çünkü burası ruhsal enerjiden mahrum bir yer.”
“Bir yolu var.” dedi Chu Yuyan sessizce. “Depolama çantanı açıp içinden elbise almanın bir yolu var.”
Meng Hao ona soğukkanlı bir şekilde baktı, yüzü her zamanki gibi sakindi ve yüz ifadesi bir an olsun değişmiyordu.
Chu Yuyan en başta bu sözleri söylediği anda, Meng Hao’nun daha fazla detay isteyeceğini düşünmüştü. Ama uzun bir süre bekledikten sonra, Chu Yuyan onun konuşmak gibi bir niyeti olmadığı gördü. Soğukça homurdanarak kendisi konuşmaya devam etti.
“Benim Gelişim yöntemim Mor Felek Tarikatının Doğunun Mor Qi’si. Aslında, bu tip Gelişimi iki kişi birlikte pratik edebilir. Bu bölgedeki ruhsal enerji baskılanmış olsa da, eğer sana yöntemi öğretirsem ve beraber çalışırsak belki başarma şansımız olabilir. Ardında da depolama çantanı açabilirsin.”
Meng Hao bir süre düşündükten sonra başını sağa sola salladı. “Sana inanmıyorum. Lütfen daha fazlasını anlat.”
“İstersen inanırsın.” dedi Chu Yuyan soğukça, kaşları çatıldı. “Eğer inanmazsan da unut gitsin.” Chu Yuyan uzak bir mağara duvarına oturdu. Meng Hao ona doğru bir bakış atınca, istemsizce kendini örtmeye çalıştı. Bacaklarını kollarıyla sarmış bir şekilde Meng Hao’ya baktı.
“Çok fazla elbisem yok.” dedi Meng Hao sakince. “Ama senin işini görmeye yeter. Eğer elbiseleri istemiyorsan, o zaman sıkıntı yok, unut gitsin.” dedi ve gözlerini kapattı.
Bir saat geçti, bu süre içinde Chu Yuyan o güzel dişlerini gıcırdatıp durmuştu. Gerçekten de böyle yarı çıplak bir halde kalmaya tahammül edemezdi. Uzun bir süre üzerini bir şeyler giyerek kapatamayacaktı.
Dişlerini sıkarak konuşmaya başladı, “Depolama çantamı rüzgarla kaybettim, bu yüzden bunu test etmemin bir yolu yok. Ama bahsettiğim yöntem işe yarayacaktır. Doğunun Mor Qi’si sıradan bir teknik değil. Doğu Topraklarından gelen bir yöntem. Eğer iki kişi bu tekniğe birlikte çalışırsa, onun gücü göklerin mahzenini açabilir.”
“Eğer şüphelerin varsa, sana Doğunun Mor Qi’si tekniğinin ilk beleticisini öğretebilirim. Eğer onda ustalaşırsan, ardından ikincisini ve üçüncüsünü de söyleyebilirim. Böylece çantayı açmayı deneyebilirsin. Benim tek istediğim bir kaç elbise.”
Meng Hao gözlerini açtı ve ona doğru baktı. Yüzü ifadesizdi, içten içe soğukça gülüyordu. Zhao Ülkesinde bir çok zorlukla karşı karşıya kalmıştı ve bir zamanlar olduğu kibirli genç değildi artık. Meng Hao daha kurnaz biriydi; Chu Yuyan’ın gerçek niyetini anlayamayacak mıydı?
“Konuş.” dedi soğukça.