Güney pozisyonlarında ateşlenen harç salları
Önce havandaki bombayı ateşleyin ve sonra arkasından ateşleyin.
Peter I'in kararnamesinden Rus topçularına
Peter I'in kararnamesinden Rus topçularına
silâh müzelerden. 1861-1865 arasındaki internecine savaşında yer alan Kuzey ve Güney'in topçu parçaları hakkındaki hikayeye devam ediyoruz. Bugün hikayemiz 330 mm'lik harçlara ayrılacak.
1861'in ikinci yarısında Komutan filo kuzeyliler David D. Porter komuta orijinal bir fikir sundu: Güneydeki kaleleri bombalamak için gemilere yerleştirilen 330 mm'lik havanların kullanılması. Aslında, özellikle devrimci bir şey teklif etmedi. Sözde bombardıman kechi, İç Savaş'tan çok önce biliniyordu ve neredeyse tüm filolarda listeleniyordu. Geleneksel savaş gemilerinden farklıydılar, çünkü teçhizat teçhizatı vardı, yani, güvertenin özel bir çukuruna bir veya iki havan yerleştirilmiş bir öndaşı yoktu. Gerçek şu ki, uzun namlulu deniz silahları o sırada patlayıcı el bombaları ateşlemedi. Sadece gülle ve kurşun at. Ancak, bir geminin güvertesini delen iyi niyetli bir bomba, genellikle gemide bir yangına, hatta bir seyir odasının patlamasına neden olmak için yeterliydi.
Amiral David D. Porter
Ancak bu durumda, gerçekten sıra dışı bir şeydi. Birincisi, bu harçlar çok büyüktü. İkinci olarak, onları büyük yelkenli gemilere veya vapurlara değil, kalelerin önündeki sığ sulardan geçebilen sığ su çekimli gemilere koymaları önerildi. Sonuç olarak, bir on üç inç havan ve iki veya dört hafif topla donatılmış yaklaşık yirmi gulet satın alındı. Bu gemilerin böylesine güçlü bir silahın kullanılması için hazırlanması büyük özen gerektiriyordu. Güvertenin çok ağır gövdesinin geri tepmesine dayanabilmesi için tüm alanı güverteden dibine kadar bir kütük kabinle doldurmak zorunda kaldım. Gerçek şu ki, bu silahın yaratıcıları, buna mı yoksa bu suçlamaya mı dayanıp dayanmayacağını saymaktan yoruldu ve içine basitçe korkunç bir güvenlik payı koydular. 330 mm kalibre ile namlunun yaklaşık dört fit çapında, uzunluğunun beş fit olduğunu ve bu "silindirin" onsekiz bin pound ağırlığında olduğunu söylemek yeterlidir; artı bu ağırlığa göre yaklaşık on bin pound ağırlığında bir demir araba; ve bir destek masası - yedi bin pound. Yani, genel olarak, çok kısa bir silah on altı veya on yedi ton ağırlığındaydı. Bu harçlar altında gemilerin yer değiştirmesi yüz altmış ile iki yüz elli ton arasında değişiyordu. Her geminin mürettebatı yaklaşık kırk kişiden oluşuyordu.
İki direkli coaster guleti böyle bir havan için çok küçüktü
Böyle bir havan için gemilerden biri "Dan Smith" idi - meyve taşımak için yapılmış bir yelkenli ve çok hızlı - aslında filodaki en iyi yelkenli gemi. Güvertesindeki havan, silindirler üzerinde dönen bir döner tablanın üzerine monte edilmiş devasa bir demir parçasına benziyordu ve komutanı ve denizcileri rüzgârda döndüğünü fark ettikleri için New York'tan ayrılmak için vakti olmadığını söylemeye gerek yok. Dahası, özel bir emir, ne olursa olsun denize bir havan atmanın imkansız olduğunu belirtti: bu durumda gemi alabora olacaktı. Yani, yelkenli bir gemi için oldukça zor bir görev olan onu düz bir omurgada taşımaya çalışmak gerekiyordu.
Denize açıldığında, "Dan Smith" komutanı silahını test etmeye karar verdi. Havana yirmi pound barut (8 kg barut!) Atıldı, dört bin yarda mesafeden bomba patlatılması beklentisiyle fitil kesildi ve iyi nişan alınarak ateş edildi. Kılavuza göre mürettebata "silahın arkasında, ağızlarını ve kulaklarını açık tutarak sessizce durmaları" söylendi. Tamamen canavarca bir şekilde düştü. Havan, top arabası üzerinde zıpladı ve gemi yaklaşık on derece eğildi. Şok, hemen hemen her kapıyı menteşelerinden kopardı, bir sandığı suçlamayla çöktü, tek kelimeyle, kimsenin beklemediği bir şeydi!
Petersburg (Virginia) kuşatması sırasında 13 inçlik havan topu "Diktatör"
Ferdinand H. Gerdes, Nisan 13'de aşağı Mississippi'deki Fort Jackson'da 1862 inçlik harç hasarıyla ilgili ABD Kıyısı Araştırması'nda "Harçın hareketi tüm tanımların ötesinde," diye yazdı.
“Kalenin zemini, sanki binlerce dev tılsım öncesi domuz tarafından kazılıyormuş gibi mermiler tarafından havaya uçurulmuştu. Patlama kraterleri 3 ila 8 fit derinliğinde ve birbirine çok yakın, bazen birkaç fit içinde. Kalede ahşap olan her şey tamamen yangın tarafından tüketildi; tuğla işi kırıldı, aletler kullanılamaz hale geldi, tek kelimeyle, içi korkunç bir yıkım sahnesi. "
13 inçlik tabanca 17 pound ağırlığındaydı ve 250 poundluk bir silah arabasına dayanıyordu. 4500 kiloluk barut yükü ve 20 derecelik bir yükselme açısıyla, 41 kilo barutla yüklü 204 kiloluk mermisini 7 buçuk milden fazla fırlatabilirdi. Bu mesafeyi 2 saniyede uçtu. Barutun yükünü değiştirerek veya eğim açısını değiştirerek menzili ayarlamak mümkün oldu. Ateşleme tüpü istenilen delikte özel bir tığ ile kesilebilir veya delinebilir. Bu, yanma zamanının ve dolayısıyla salınan bombanın patlamasının nasıl düzenlendiği idi.
Amerika Birleşik Devletleri'nde bu tür havan topları günümüze kadar gelmiştir. Parklardaki gövdeleri genellikle tıkanmıştır, böylece kuşlar yuva yapmaz ve çöp birikmez.
Ancak 24 Ağustos 1861'de, Birlik Ordusu Tümgenerali John C. Fremont, bu havanların genel olarak sallara konmasını önerdi. Ancak basit sallar değil, özel olarak tasarlanmış ve yapılmış olanlar. Konfederasyonun nehir bataryalarını yok etmek için bu sallardan toplam otuz sekizi inşa edildi. İsimler yerine rakamlarla işaretlenmiş olan bu 60 x 25 fit altıgen "gemilerin" alçak kenarları ve doğranmış gövdeleri vardı, bu da onları ağaç kabuğundan oyulmuş çocuk tekneleri gibi gösteriyordu. Güvertenin ortasında, güçlü geri tepme nedeniyle suyun girmesini önlemek için güverteden iki fit yükseklikte, eğimli duvarları olan bir kasemat vardı! Duvarlar, diğer şeylerin yanı sıra, onları düşman ateşinden korumak için zırhlıydı. Çarklı vapurlarla çekildiler ve hantal ve yetersiz manevra kabiliyetine sahip oldukları ortaya çıktı.
Fort McAlister'daki havan
"Salın" mürettebatı, birinci ve ikinci kaptanlar dahil olmak üzere 13 kişiden oluşuyordu: birincisi havana komuta etti ve ikincisi - gemi. Harç bir döner tablanın üzerindeydi ve bu da hedefe nişan almayı oldukça kolaylaştırdı. Harcı atış için hazırladıktan sonra mürettebat geri çekildi ve demir yan kapılardan arka güverteye çıktı. İlk kaptan, havanın ateşleme deliğine yerleştirilmiş bir sürtünme sigortasına bağlı uzun bir ipi çekiştirdi.
Kuzey ve Güney'deki savaş yıllarında 13 inçlik havanların attığı mermilerin çoğu bombaydı. Yani, içinde toz yüklü mermiler. Böyle bir bombanın standart kalibresi 12,67 inç idi. Duvar kalınlıkları 2,25 ila 1,95 inç arasında değişiyordu. Sigorta deliği 1,8 ila 1,485 inç çapındaydı. Bomba kabuğu 197,3 pound ağırlığındaydı. Kabuğunu patlatmak için (gövdesini parçalara ayırmak için) sadece 11 pound almasına rağmen, içinde 6 pound barut tutabilirdi.
Namluya böylesine ağır bir mermiyi yerleştirmek için, gövdesinde, tahta bir külbütörüne tutturulmuş kancaların yerleştirildiği iki "kulak" vardı. 1862 kurallarına göre, iki kişinin şarj kutusundan havan namlusuna bir bomba taşıması gerekiyordu. 1884'e gelindiğinde, ordu daha az talepkar hale geldi ve şimdi dört kişinin onu taşımasına izin verildi.
Frontline Figürleri, Amerikan İç Savaşı figürinlerinin üretiminde uzmanlaşmıştır. İşte bir havan topu "Diktatör" ve görevlilerinin bulunduğu bir set
Makattaki eski havanlarda namludan daha küçük kalibreli bir oda vardı. Ancak yılın 1861 modelinin "yeni" havanlarında böyle bir alt kalibre odası yoktu ve mürettebat barut çuvallarını namluya koydu. Bombanın doğru mesafeye uçması için yirmi pound barut yeterliydi.
Sigorta, bileşiminin yanma saniyelerine karşılık gelen uygun uzunlukta bir sigorta parçasını "kesmenize" izin veren, dereceli çizgilerle 10,8 inç uzunluğunda bir tüp şeklindeydi. Açıktır ki, daha uzun sigortalar yanma süresini ve dolayısıyla bomba patlamadan önceki uçuş süresini artırmayı mümkün kıldı.
Vaktinden önce ateşlenmesine neden olmamak için ateşleyicinin dikkatlice kullanılması gerekiyordu. Ayrıca namluya yüklenen bombanın üzerindeki fitil her zaman namluya doğru yönlendirilmelidir. Aksi takdirde, atış sırasında oluşan akkor gazlar, sigortanın "dolmasını" vaktinden önce yakabilir ve bu da erken bir patlamaya neden olabilir.
Harç ne kadar eski olursa, namlusu o kadar “süslenmiş ”ti. Namludaki bomba görülebiliyordu, bu yüzden üzerindeki fitili dışarıdan ateşlemenin hiçbir maliyeti yoktu. Bu harç, örneğin, Monako Prensi'nin sarayının önündeki meydanda duruyor.
Talimatlar, eski güzel günlerde olduğu gibi kibrit ve barut kullanımına izin verdi, bu nedenle namlu üzerindeki ateşleme deliğinin etrafında küçük bir taraf bile sağlandı. Oraya dökülen barutu eski bir palnik ve hatta ateşten yanan bir is ile ateşe vermek mümkündü, ancak bu durumda, geceleri böyle bir tutuşma, harcın konumunu düşmana açabilir.
Ayrıca, namludan gelen gaz demetinin sigorta şarjını tutuşturmak için zamanı olmadığı da oldu. Deneyimli topçular daha sonra bunu yaptılar: Bombanın yüzeyinde ıslak bir iz bıraktılar, namlunun kenarından sigortaya yol açtılar ve barut serpdiler. Toz ray, ateşlemeyi daha güvenilir hale getiren sigortaya kadar yükseldi.
Harçlar hakkında "Diktatör" zamanında çok ve sık yazmışlar ...
Burada daha önce belirtildiği gibi, merminin uçuşu sırasında sigorta yaklaşık otuz saniye boyunca maksimum menzile yandı. Bu durumda, yük yerden birkaç yüz metre yukarıda patlatıldı ve parçaları maksimum hızda aşağıya ve yanlara doğru uçtu. Doğru, hepsi değil, çünkü bazıları gökyüzüne uçtu. Kabuğun yerdeki çarpma üzerine patlaması, patlamasının sonuçlarını hafifleten çamur veya suda boğulduğu oldu. Ancak bu bile, ateşlenen kalenin garnizonunun saklandığı yerden çıkmaması için yeterliydi ve hizmetkarlar açık duran silahlarına hizmet edemediler.
Ayrıca küresel bir şekle sahip olan aydınlatma mermileri de kullanıldı, ancak özünde bunlar ... reçine ile kaplanmış ve yanıcı bir bileşimle doldurulmuş kanvas bir çantaydı. "Doldurma", havadaki standart bir fitil tarafından tetiklendi ve burada, düşmanın konumu üzerinde bir süre parıldayan bir "ateş topu" onların aydınlanmasını sağladı.
Batı Körfezi filosu komutanı Amiral David G. Farragut'un Mississippi'ye doğru hareketini destekleyen 330 mm'lik harçlardı. Onlar tarafından silahlandırılan gemiciler Fort Jackson'ın bombalanmasına katıldı ve ardından vapurlarla çekilerek Farragut'un okyanusa giden savaş gemilerini nehre kadar takip etti ve 26 Haziran - 22 Temmuz 1862 arasında Vicksburg'u bombaladı.
Fort Jackson'a verilen hasarın canlı bir tanımına rağmen, gemilerdeki 13 inçlik havan topları genellikle yetersiz kaldı. Böylece, Güneylilerin 10 Nolu adadaki mevzilerini bombalamak için 7 savaş teknesi ve 10 havan topu tahsis edildi. Nitekim, maksimum menzilde ateşlenen havan bombaları adadaki pillere, Konfederasyonların yüzen piline ve Tennessee sahilindeki beş pillere çarpmayı başardı. Ancak Cape Phillips'e ateş ettikleri ve hedeflerini göremedikleri için, yaklaşık 300 mermi atılmasına rağmen pek başarılı olamadılar.
Her havan, her on dakikada bir yaklaşık bir atış yaptı. Geceleri hesaplamalara biraz dinlenmek için her yarım saatte bir mermi hızında atış yapıldı. Altı gün ve gece boyunca, güneylilerin pozisyonlarına havan topları ateşlendi, toplam 16 mermi harcadı, neredeyse tamamı kalede patladı ve gözle görülür sonuçlar olmadan. Sorun, ya havada patlamaları ya da kendilerini yumuşak zemine gömmeleri gibi görünüyordu, bu yüzden patlamalarının çok az etkisi oldu.
Konfederasyonlar harç bataryasının gemilerini ateşe vermeye karar verdiler ve geceleri nehir boyunca yangın gemileri fırlattılar. Ancak Birlik savaş gemileri, batarya gemilerine zarar vermeden onları durdurmayı ve çekmeyi başardı. Ve Fort Jackson'daki bazı silahlar bombardımandan dolayı zarar görmüş olsa da, kalenin savunucuları cesurca pozisyonlarını korumaya devam etti ve hasarlı silahlar onları düzeltebildi. Buna karşılık, havan topu teknesi Maria J. Carlton, 19 Nisan'da güneylilerin dönüş ateşiyle battı. Ancak David Porter, girişiminin başarısız olduğunu hiçbir zaman kabul etmedi ve bombalamanın ilk günündeki havan ateşinin "hepsinden daha etkili olduğunu ve filo hemen harekete geçmeye hazırsa, atılımın ciddi bir zorluk olmadan gerçekleştirilebileceğini savundu. ". Ve sonunda, Amiral Farragut filosuna Mississippi'ye 24 Nisan'da kalelerden geçmesini emretti.
Fort Jackson'da taşımak için "kulaklı" bombalar ...
Gemilere ve sallara yerleştirilen 13 inçlik havan topları Amerikan İç Savaşı'nda kesin kazanımlar elde edememiş olsa da, karanlık gökyüzünde yükseklerde patlayan mermilerinin görüntüsü ve sesinin hiç şüphesiz olabileceğine dikkat edelim. , tek kelimeyle şaşırtıcıydı ve Konfederasyon birlikleri üzerinde güçlü bir psikolojik etkiye sahipti. Yine de, 16 mermi bombardımanından sağ çıkmak ciddi bir mesele!
Devam edecek ...