Bizi zaten yeni (ya da yenilenmiş) soğuk bir savaşa soktu, potansiyel olarak Amerika ve SSCB arasındaki kırk yıllık çatışmadan daha şiddetli bir savaşa soktu, çünkü bu yeni savaşın merkez üssü Rusya’nın sınırında yatıyor çünkü bu savaşın dengeleyici yasaları yok önceki Soğuk Savaş’ın tarihi ve aynı zamanda, önceki zamanların aksine, bugün Amerikan siyasi kurumunda ve medya topluluğunda bir muhalefet yok. Ayrıca yakında Rusya ile gerçek bir savaşa daha yakın olabileceğimizi ve 1962’teki Karayip füze krizinden daha yakın olabileceğimizi söyledim.
Ne yazık ki, bugün krizin daha da ileri gittiğini söylemek zorundayım. Yeni soğuk savaş, geçtiğimiz yıl şubat ayında başlayan ve aslında Ukrayna iç savaşı sonrasında ABD / NATO ile Rusya arasında karma bir savaşa dönüşen bir süreçte biçimsel özellikleri artırdı ve edindi. Buna Washington, Moskova, Kiev ve Brüksel'den kışkırtıcı bir dezenformasyon seli eşlik etti. Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği, Rusya’yı 1940’in sonunda olduğu gibi Batı’dan siyasi izolasyona iten ekonomik yaptırımlar uyguladı. Daha da büyük bir risk, her iki tarafın da geleneksel ve nükleer silahları kullanmaya ve birbirlerinin havada ve denizdeki gücünü test etmeye aktif olarak başlamış olmalarıdır.
Washington ile Moskova arasındaki diplomatik bağlar askeri bir dünya görüşüne yol açarken, ticaret, eğitim ve silah kontrolü alanında yıllarca süren işbirliği neredeyse sona erdi.
Ve yine de, bu korkunç krize ve artan tehlikesine rağmen, Amerika'da ne yönetimde, ne de Kongre'de, önde gelen medyada, üniversitelerde, analitik merkezlerde ve toplum. Bunun yerine, "demokrasi ve Batı değerlerinin" temelini oluşturan, giderek artan otoriter Kiev rejimine siyasi, finansal ve askeri destek eleştirisi neredeyse hiç yok.
Aslında, savaşın yayılmasını önleme umudu, başta Washington ve Amerika destekli Kiev olmak üzere siyasi güçlerin eylemleri nedeniyle tehdit altındadır, ki bu görünüşte, haksız yere çamurla uğraşan Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin ile askeri bir çatışma arıyor. Şubat ayında, Almanya Başbakanı Angela Merkel ve Fransa Cumhurbaşkanı Francois Hollande, Minsk’in Putin ile Ukrayna Cumhurbaşkanı Petro Poroshenko arasında uygulanan ve uygulanmaları halinde Ukrayna’daki iç savaşın sona ermesine yardımcı olabilecek askeri-siyasi anlaşmasında arabuluculuk yaptı.
Hem Washington'da hem de Kiev'de bulunan Minsk anlaşmalarının güçlü muhalifleri, Putin'e karşı “temyiz politikası” nın bir tezahürü olduğunu ve Cumhurbaşkanı Obama'nın Kiev makamlarına 3'e milyarlarca silah göndermesini talep etmesini talep ederek ateşkesi kınadı.
Bu adım, Ukrayna’daki savaşın artmasına, ateşkenin dağılmasına ve Minsk’te yapılan siyasi anlaşmalara yol açacak ve Rusya’nın en öngörülemeyen sonuçlarla askeri tepkisine yol açacaktır. Avrupa’nın krize ilişkin birleşmiş pozisyonu bölünmüş olsa da, transatlantik ittifakın tahrip olmasına yol açabilecek bu pervasız Washington pozisyonu neredeyse oybirliğiyle kongre desteği aldı (çabaları da 48’in kararına karşı oy veren 23 kongre üyelerine haraç ödemeliyiz) zayıf ve gecikmiş).
Bugün başka ne söyleyebilirim? Bu ölümcül krizin temel nedeninin ABD tarafından 1990’lardan bu yana yürüttüğü politika olduğunu kanıtlamaya çalışabilirim; Ancak bunu birkaç ay önce yaptım ve daha sonra bu konudaki makalelerimin birkaçını yayınladım. Bugün, ABD ve SSCB arasındaki soğuk savaşı kısaca vurgulamak ve yakın geleceğe bakmak, belki biraz da "sessiz" bir soru sormak istiyorum: Ukrayna çatışması müzakereleri başarılı olsa bile, onları nasıl uygulayabiliriz ve ne yapabiliriz Sovyet sonrası Rusya ile yeni, uzun ve daha şiddetli bir soğuk savaştan kaçınmak için?
Cevap Washington ile Moskova arasında yeni bir “detente”. Bunu yapmak için ana dersi tekrar öğrenmemiz gerekiyor. hikayeler kırk yıllık ABD-Sovyet Soğuk Savaşı. Bu hikaye, birçok genç Amerikalı tarafından neredeyse unutulmuş, saptırılmış veya tamamen bilinmiyor. Bir fikir ve siyasal ders olarak “Boşalma”, Amerikan-Sovyet ilişkilerinde işbirliğinin unsurlarını genişletmek, özellikle de nükleer silahlanma yarışı alanında çarpışma noktalarını azaltmak anlamına gelir. Bu bakımdan, “detente” nin uzun, karmaşık, sık sık üzgün ama nihayetinde muzaffer bir geçmişi var.
ABD'nin Sovyet Rusya’yı resmen tanıdığı ilk on yıldaki 1933’in “detente” ’sine dokunmazsanız, on beş yıllık diplomatik olarak tanınmayan (ilk soğuk savaşın) ardından ABD’nin resmi olarak tanıdığı“ asıl ”, XNUMS’un Başkanı Dwight Eisenhower ve Sovyet lideri Nikita Khrushchev’in döneminde başlamıştır.
Yakında Soğuk Savaş güçleri ve her iki ülkedeki olaylar tarafından da bozuldu. Bu dalga benzeri devlet otuz yıl sürdü: Başkan John F. Kennedy ve Kruşçev'in altında, Karayip Füze Krizi'nden sonra, Cumhurbaşkanı Lyndon Johnson ve Sovyet Genel Sekreteri Leonid Brezhnev'in altında, Vietnam'la savaş sırasında, 1970'lerin (en uzun süre boyunca cezai olan Richard Richardon ve Brezhnev) ) ve başkanları Gerald Ford ve Jimmy Carter, uzun süre de Brezhnev ile birlikte değil. Her zaman “akıntı” kaçınılmaz olarak bilinçli ve bilinçsiz olarak bozuldu.
Son olarak, Amerikan başkanları arasında Soğuk Savaş'ın en tutarlı destekçilerinden biri olan 1985'te, Ronald Reagan, Sovyet lideri Mikhail Gorbachev ile yeni bir “detente” ile başladı; öyle ki, ikisi de, Reagan'ın takipçisi gibi, Başkan George W. Bush, Soğuk savaşın sona erdiğine inanıyordu. Detente politikası, otuz yıllık tekrar eden yenilgi ve siyasi hakaretlere rağmen, Amerikan politikası tarafından nasıl uygulanabilir ve nihayetinde başarılı oldu (çoğu gözlemcinin düşündüğü gibi)?
Her şeyden önce, gerçek şu ki Washington, Sovyet Rusya'yı giderek uluslararası alanda meşru ulusal çıkarlara sahip büyük bir güç olarak kabul ediyor. Bu tanıma kavramsal bir gerekçe ve özel bir isim verildi: "parite".
Paritenin, ABD ve Sovyetler Birliği'nin nükleer potansiyelinin "garantili karşılıklı yıkım" durumuna ulaştığının ve iki sistem arasındaki fark nedeniyle, eşlik ilkesinin ahlaki eşitlik anlamına gelmediği gerçeğinin son derece isteksiz bir şekilde kabul edilmesiyle başladığı doğrudur. Amerika'daki güçlü siyasi güçlerin bu prensibi asla kabul etmediği ve tutarlı bir şekilde savaştığı da doğrudur. Buna rağmen, parite ilkesi, yine de, Victoria İngiltere’de seks gibi, yalnızca dolaylı olarak toplumda tanınmış, ancak “nükleer” sıfatı olmaksızın “iki dünya süper güçleri” ortak cümlesinde yansıtılan sürekli olarak uygulanmaktadır.
En önemlisi, Eisenhower’dan Reagan’a kadar Amerika Birleşik Devletleri başkanlarının her biri bu ilkeye zamanında geri döndü. Bu yüzden, üst düzey bir diplomat ve Reagan-Gorbaçov-Bush zamanlarının “detente” tarihçisi Jack Matlock Jr., Reagan için “detente'nin birkaç mantıksal ilkeye dayandığını” söyledi: “ülkeler eşit ilişkiler kurmalı”.
Amerikan-Sovyet paritesinin üç unsuru özellikle önem taşıyordu.
Birincisi, her iki taraf da, kabul edilemeyecek olan “kırmızı çizgiler” etki alanlarını tanıdı. Bu ilke, 1962’teki Küba’daki kriz sırasında test edildi ancak sonunda kazandı. İkincisi, tarafların hiçbiri, karşılıklı askeri propaganda dışında, diğerinin iç politikasına aşırı derecede müdahale etmemelidir. Müdahale etmeme ilkesi ayrıca, özellikle SSCB'den Yahudi göçü sorunu ve siyasi muhaliflerin zulmü ile ilgili olarak test edildi, ancak genel olarak hala gözlemlendi. Üçüncüsü, Washington ve Moskova, ekonomik ve askeri rekabete rağmen Avrupa’daki barış ve evrensel güvenlikten müştereken sorumluydu. Elbette, bu durum ciddi krizler sırasında güçlülük açısından tekrar tekrar test edildi, ancak taraflar hiçbir zaman parite ilkesinden vazgeçmediler.
Bu parite kuralları, Soğuk Savaş sırasında ABD ile SSCB arasında gerçek bir savaşı engelledi. Sembolik zirvelerden silah kontrol anlaşmalarına, HNS Avrupa Avrupa Güvenlik Anlaşması 1975’in “reddedilmesi sırasında, diplomatik başarıların temeli oldular. Ek olarak, 1985-89’te her iki tarafın da Soğuk Savaş’ın sona erdiğini duyurmalarına olanak sağladı.
Bugün yine, özellikle Washington’un parite ilkesini ihlal etmesinin yol açtığı, özellikle Ukrayna’daki çatışmalarla bağlantılı olarak, Rusya’yla soğuk bir savaş durumundayız.
Elbette, şimdi nerede, neden ve bunun nasıl olduğunu biliyoruz. ABD-Sovyet Soğuk Savaşının sona ermesini tartışan üç lider, 1988-1990’te defalarca “Soğuk Savaş’ta mağlup bir taraf olmadığını” söyledi. Her iki taraf da birbirlerine güvence verdiği için kazananlar olduğu ortaya çıktı. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği iki yıl sonra 1991'in Aralık ayında var olmaktan çıktığında Washington, bu iki tarihi olayı birleştirdi ve bu da Başkan Bush'un görüşlerinde bir değişikliğe yol açtı. 1992’teki Kongre’de yaptığı konuşmada, “Tanrı’nın yardımıyla Amerika Soğuk Savaş’ı kazandı” dedi. “Amerika Birleşik Devletleri dünyadaki tek süper güç haline geldi” diye ekledi. Parite ilkesinin ve Amerika’nın uluslararası ilişkilerde önceliğe sahip olma iddiasının bu çifte reddi, bugün ABD Dışişleri Bakanı Madeleine Albright’ın formülasyonunda somutlaştırılmış, Amerikan politikasının pratik bir kutsal aksiyoması haline geldi: “Amerika’nın, Başkan Obama’nın kendi yolunda tekrar ettiği tek vazgeçilmez gücü” 2014, West Point öğrencilerinin bir adresinde: "Amerika Birleşik Devletleri vazgeçilmez tek millet ve öyle."
Bu resmi Amerikan zaferciliği, kendimizi ikna etmeye çalıştığımız ve çocuklarımızı neredeyse yirmi beş yıldır öğrettiğimiz şeydir. Önde gelen Amerikalı politikacılar ve yorumcular tarafından nadiren eleştiriliyor. Bu ortodoks yaklaşım, yalnızca Rusya ile ilişkilerde değil, ABD dış politikasında birçok felakete yol açtı.
Washington, yirmi yıldan fazla bir süredir, Sovyet sonrası Rusya'yı mağlup olmuş ve bu nedenle İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya ve Japonya gibi zayıf bir ülke olarak algıladı ve hem iç hem de yurtdışında Amerikan haklarına benzer meşru hak ve menfaatlere sahip değildi. Parite karşıtı düşünce, Washington’un Rusya’ya yönelik bütün önemli siyasi hamlelerini biçimlendirdi, 1990’lerde Amerika’da Rusya’nın yeni bir imajını oluşturmak, NATO’nun Rusya sınırlarına genişlemesini sürdürmek, “seçici işbirliği” olarak bilinen karşılıklı olmayan müzakereleri oluşturmak için feci bir “haçlı sefer” ile başladı. dış politikada çifte standart ve kendi vaatlerinin ihlal edilmesi, Rusya’nın iç politikasında “demokrasinin desteklenmesi” konusunda ısrarlı talimatlar.
Özellikle tehlikeli iki örnek, Ukrayna kriziyle doğrudan ilgilidir. Son yıllarda ABD liderleri, Rusya’nın NATO’nun yardımıyla kendi sınır alanlarını Rusya’nın sınırlarına kadar genişletirken, Rusya’nın kendi sınır alanlarına bile herhangi bir “etki alanına” güvenmediğini defalarca dile getirdiler. Bu barış zamanı tarihindeki en büyük etki alanıdır ve yaklaşık bir milyon kilometrekaredir. Yol boyunca, Amerikan resmi medyası ve politikacıları Vladimir Putin’e şahsen çamur atmaya başladılar, en azından Stalin’den sonra, hiçbir zaman Sovyet liderlerinin hiçbirine yapmadılar, en azından Stalin’den sonra, Rus hükümetinin delege edilmesi ve devrilmesi.
Moskova, Amerika’nın dünya hegemonya politikasını, özellikle de bu politikanın 2008’te eski Sovyet’in Gürcistan cumhuriyetlerinden birinde melez bir savaşa yol açmasının ardından kesin bir şekilde protesto etti.
Her ihtimalde, bu parite karşıtı yaklaşımın mevcut Ukrayna krizine yol açtığı kaçınılmaz olarak değerlendirilmeli ve Moskova her bilgili gözlemcinin bildiği herhangi bir ulusal lidere cevap vermesi gerektiği için tepki gösterdi.
Eğer “gerilimleri etkisiz hale getirme” fikri, en önemli parite ilkesi de dahil olmak üzere, tamamen rehabilite edilmezse, yeni bir soğuk savaş, Batı'nın nükleer Rusya'ya karşı gerçek bir savaş tehdidine yol açacaktır. Yeni bir "detente" aramalıyız. Belki de zaman bizim tarafımızda değildir, ama zihin koşulsuzdur. Bunun “temyiz politikası” veya “Putin’in özür dilemesi” olduğunu söyleyenlere cevap vereceğiz, hayır, bu Amerikan vatanseverliği, sadece büyük bir savaş riski nedeniyle değil, çünkü Amerika’nın birçok hayati alanda ve birçok bölgede gerçek ulusal güvenliği nükleer yayılma оружия Ortadoğu yerleşiminin sorunlarına ve Afganistan'daki duruma yönelik uluslararası terörizm) Kremlin'e ortak olarak ihtiyaç duyuyor.
Amerikan başkanının “şeytanlaştırılmış” Putin'le hiçbir şekilde ortaklığa girmemesi konusunda ısrar edenler için, bir canavar imajının neredeyse gerçeklere ve mantığa dayanmadığını açıklayacağız.
Ayrıca, NATO’nun doğuya doğru genişlemesinin, 1990-i’nin Rusya’yı, Putin’in şu anda ihanet etmekle suçladığı Sovyet sonrası “Avrupa güvenlik sistemi” nden kasten çıkardığını, çünkü bu genişlemenin, Batı’nın “ortak Avrupa evi” ile ilgili olarak verdiği önceki vaadi ihlal ettiğini belirtti.
Rusya'nın herhangi bir etki alanını haketmediği konusunda ısrar eden zaferciler için, bunun bir on dokuzuncu yüzyıl emperyalizm değil, örneğin ABD ve NATO’nun askeri varlığından bağımsız olarak, Ukrayna’da ve ABD’nin sınırında haklı bir güvenlik bölgesi olduğunu vurguluyoruz. Georgia. Ve şu soruyu soracağız: ABD'nin ABD ve Kanada’daki güvenlik bölgeleri için değil, batı yarımkürede, Washington Monroe Doktrinine göre bu haklara sahip olması halinde, Rusya’nın neden komşularla ilgili olarak bu kadar ilgi göstermemesi gerekiyor? Herhangi bir ülkenin resmi olarak NATO’ya katılma hakkına sahip olduğunu söyleyenlere, NATO’nun bir güvenlik örgütü olmadığını, Amerikan emekli toplumu değil hayırsever bir dernek olmadığını ve ayrım gözetmeyen bir genişlemenin hiçbirinin güvenliğinde bir artışa yol açmadığını söyleyeceğiz. ülkelerden, ancak Ukrayna krizinin gösterdiği gibi sadece diplomatik kurumları tahrip etti.
Rusya’nın Batı ile eşit haklara sahip olmadığını söyleyenlere, çünkü kırk yıllık soğuk savaşı kaybettik, bunun gerçekte nasıl olduğunu açıklamalıyız.
Ve modern Rusya’daki rejimi değiştirerek bile Amerika’nın “demokrasiyi teşvik etmeyi” sürdürmesi gerektiği görüşünü destekleyenler, 1977’te Kongre’de yapılan duruşmalarda yaptığım gibi: “Değişiklikleri doğrudan etkilemek için güç kullanımı konusunda tekelimiz yok Sovyetler Birliği'nde. SSCB'nin iç işlerine karışan herhangi bir yabancı hükümet ... ülkesine ve diğerlerine zarar vermekten daha fazla zarar getirir. Birleşik Devletler, uzun vadeli bir dış politikanın gelişmesi ve reformist eğilimleri güçlendirecek ve Sovyetler Birliği'ndeki gerici duyguların temelini mahrum bırakacak şekilde uluslararası bir durumun oluşması yoluyla Sovyetler Birliği'nin serbestleşmesini etkilemelidir.
Bütün bunlar, on yıldan daha az önce meydana gelen ve daha sonra unutulan olaylarla doğrulanır. Bu, parite ilkesinin Ukrayna'ya uygulanmasıyla başlayarak, bugün Rusya ve ABD-Rusya ilişkileri için daha az geçerli değil. Bu, iki ülkenin uyumsuz statüsüne bağlı olarak Ukrayna'nın bağımsız statüsü konusunda hemfikir oldukları, Rusya ile tarihsel bağlarını koruyan bölgeler ve Batı ile daha yakın ilişkiler arayanlar için belirli bir fırsat fırsatı olduğu konusunda hemfikirdir. Ağır anlaşmaya varılan Minsk anlaşmalarının uygulanması bu yönde önemli bir adım olacak ve muhalifleri bunu iyi anlayacak.