Henrick'le birlikte geçirdiğimiz süre, planladığımızdan daha uzundu. Tahran'dan ayrılırken, ikimiz de biraz yalnız seyahat etmek istiyorduk. Ben Tahran'da kalan birkaç işimi hallederken, Henrick'le vedalaştım - o Esfahan'a hareket etti. Ben bisikleti zaten Khorsow'lara bırakmıştım (geriye sadece 20 günüm kalmıştı, bu süre İran'ı bisikletle geçmek için yetersizdi). Sırt çantasıyla devam ettim.
Dönüşte kullanacağım Tahran-Ankara trenine bilet almaya çalıştım, ama bu düşündüğümden güç oldu. Tahran tren istasyonunda, bu tren için bilet satışı yapılmıyor. Gerçekten! Biletler ancak turizm acentelerinden temin edilebilir. Bu, işleri çok karıştırıyor; turizm bürolarını açık saatlerde yakalayıp, bilet almaya çalışıyorsunuz, ama şimdi uzun uzun anlatmayacağım detaylardan dolayı, biletimi yolculuğa sadece bir hafta kala, taaa Yazd'daki satış ofisinden alabildim. Tahran, Esfahan ve Shiraz'daki satış ofislerinden bilet alamadım.
Qom'dan sonra Kashan kentine gittim. Bu bir Cuma gününe denk geldi, hava yağmurluydu, pazar kapalıydı, eh biraz yalın geldi. Güzel bir havada eminim daha farklı olurdu. İran'ın bahçeleri meşhur - Kashan'da da bunlardan bir tane vardı (Fin Bahçesi). Güzeldi. Evet, çok da heyecanlandırmadı beni.
|Sokakları rastgele dolaşırken, bu medreseye girdim. Öğrenciler "hoşgelmişsen" dediler, sonra rahatça fotoğraf çekmem için nazikçe yanımdan ayrıldılar.|
Kashan'dan sonra, bir otobüse atlayıp Esfahan'a gittim. Burası Yazd ile beraber İran'ın en turistik şehri. Burası sadece "güzel bir kalesi var", "güzel bir camiisi var" gibi değil, bir bütün olarak yaşayan bir kent. Sevdim.
Esfahan'ın güzel bir de pazarı var, burada (acaba hayatımda ilk defa mı?) mikrofonsuz ezan okuyan bir müezzini dinledim. Pazarın içine gömülü mescitlerden birinin kapısında, müezzin, elini dudaklarına siper yaparak, avaz avaz bağırıyor, sesi pazarın galerisinde yankılanıyordu.
Tesbihlerin alım satımı yapılırken, kalite kokuyla kendini ele veriyor.
Haremlik-selamlık kapı tokmaklarını Türkiye'den tanıyoruz.
|Yeşilde bile dikkatli geçmek lazım!|
|Ali Qapu Sarayı'nın müzik odasının enfes tavan oymaları.|
Esfahan, Zayahdeh nehri ile kuzeyden güneye ikiye bölünmüş. Artık nehrin debisi, oralardaki bir baraj yüzünden çok düşük, ben oradayken yatak kupkuruydu. Ama bu, Esfahan'lı kızların ve oğlanların, nehri geçen Si-o-Se köprüsü civarında volta atıp, birbirlerine göz kırpıp, laf atıp, nargile içmelerine engel değil. Köprünün altındaki kemerlerin altında da, sevgilisi ile el ele diz dize oturan çiftler, ve bunları izleyip kıkırdayan ergenler var.
Ali Camii'nin 48 metrelik minaresi.
|İran'da sokakta yemek çeşitliği zayıf. Kebaptan başka tür bulmak için, epey aramak gerekiyor. Altta büryan yemeği var - ayranla servis ediliyor. Ayranlar sulu, naneli, ekşi. Alışmak zaman alıyor.|
|Siyah en moda renk, deseni ise çeşit çeşit! Vitrin mankenlerinin başı genelde kapalı oluyor, ama asortik mağazalarda böyle kafası yarıdan kesik türleri yok değil!|
|Nakşi Cihan Meydanı|