Rusya, ister biz ister ister istemeyiz, hızla küreselleşen bir dünyaya giderek daha fazla entegre oluyor.
Ne kadar ihtiyacımız olduğu belli değil, ancak, uzun zamandır bir gerçek. Bu nedenle, Rusya’da olup bitenleri Orta Doğu’da 2011’in ilkbaharında ABD’nin emriyle başlayan süreçlerle bağlantılı olarak düşünmek gerekiyor, çünkü bu bölgede ne olduğu artık bitmiyor.
Savaş "içeriden dışarıya"
Bugün, birçok uzmanın belirttiği gibi, Rusya'ya karşı bir ağ savaşı sürüyor. Bu teknoloji askeri kökenlidir. Amerikan askeri stratejisinde, bu tür operasyonların muadilleri var ve ağ merkezli savaşlar olarak adlandırılıyor. Neden onları askeri stratejilere yönlendiriyoruz? Çünkü sonuç gerçek bir askeri zafer, yani bölgelere el konması ve bunlar üzerinde kontrolün kurulması. Bu bağlamda, yeni gerçekliklerin anlaşılması, düşmanlıkların yürütülmesi ve askeri sonuçların elde edilmesine yönelik yaklaşımların eksiksiz bir gözden geçirilmesini gerektirmektedir.
Sanayi döneminde, cephe ve ordu gibi kavramlar kullanılarak mücadele yapıldı. Aslında bir askeri, askeri çatışma önden gerçekleşti - muhalifler doğrudan çarpıştı ve zafer, insan gücünde sayısal üstünlüğü olan daha gelişmiş silah ve teçhizata sahip olana bağlıydı. Zaferin kendisi bir taraftan diğerinden gelen kayıpların sayısı ve diğer taraftan ele geçirilen topraklar üzerinde askeri kontrolün kurulmasıyla ölçüldü. Bunlar modern çağ savaşının kategorileridir.
Postmodern dönem olarak paradigmatik olarak bilinen bilgi çağının ortaya çıkışıyla birlikte, bu yaklaşım değişti. Netlik açısından, bu şematik olarak gösterilebilir: bugün dünya düzeninin merkezinde yer alan ulusal devlet, ağ savaşlarının stratejistleri tarafından eşmerkezli daireler biçiminde ele alınmaktadır. Merkezde, kural olarak, siyasi elitlerin bulunduğu devlet başkanı olan bir ulusal lider var. Bir sonraki daire, siyasi anlam ve yorumları oluşturan uzman topluluk ve her şeyi kitle diline çeviren medya alanı.
Bir sonraki katman kitlelerin kendisidir: toplum, ülke nüfusu. Ve dış - dış katman: ordu yerleştirilir, tüm eşmerkezli yapının korunmasının bir yolu olarak silahlı kuvvetler bulunur. Bu şema ilk önce ağ merkezli savaş teorisinin geliştiricilerinden biri olan Amerikalı stratejist, ABD silahlı kuvvetlerinin albay John Wardon tarafından önerildi. Daha sonra, insani sosyal dönüşümlerin teknoloji uzmanları tarafından ödünç alınmıştır.
Etkilere dayalı işlemler (etkilere dayalı veya “etki tabanlı” - RBE) işlemler olarak adlandırılan stratejinin temeli, böyle bir devlet modeline karşı saldırganlığın doğrudan değil, silahlı kuvvetlere karşı değil, dışarıdan yapılmamasıdır. "Önden yol" İçten dışa savaş denilen sözde kavramı daha etkili hale geliyor.
İlk darbe bu sistemin merkezine, yani lidere uygulanır. Ancak, doğal olarak, bu yapı birçok koruyucu katmana sahip olduğu için, bu seçenekler periyodik olarak kullanılmasına rağmen, her zaman doğrudan, askeri olmayabilir - liderin fiziksel olarak ortadan kaldırılması, daha az etkilidir. İşte devletin ilk yüzündeki ideolojik, ideolojik etki ve daha iyisi - onun yerine tamamen geçmesi.
üzgün tarih SSCB - OBE'nin başarısı
Tam olarak neyden bahsettiğimizi anlamak için, 1980-x'in sonunda - XX yüzyılın 1990-s'ının başlangıcında Rusya'da gerçekleşen süreçleri hatırlayalım. Amerikalı siyasetçiler ve seçkinler, o sırada, doğrudan devletimizin lideri ile çalıştı - Mikhail Gorbachev ve sonunda SSCB'nin çöküşüne yol açan aktif olarak işledi.
Aslında, şimdi ortaya çıktığı gibi, Amerikalı katılım olmadan Mikhail Sergeyevich iktidara gelmişti. Gorbaçov’un muhafazakâr çevresi, tarafsızlıkla egemenliğe ve çöküşe (Acil Durum Komitesi) direnmeye çalıştı, ancak tarihi savaşı kaybetti. Sonuç olarak, daha Atlantik merkezli bir lider olan Boris Yeltsin ilk sırayı aldı. Bu ve başka bir durumda, ana etki yönü “içeriden dışarıya” yönündedir. Gortsev’in hatalarını hesaba katan Yeltsin, ideolojik olarak daha uygun elitlere dayanıyordu.
Devlet liderinin ardından, fikirlerine ve iradesine dayanarak ve yeni, zaten “reflashed” seçkinlerin etkisiyle, bir sonraki katmanda yer alan medya ve uzman topluluklar aktif olarak işlendi ve yeniden biçimlendirildi. O zamanlar çoğunlukla liberal olan seçkinler, kendileri ile eşleşmek üzere bir uzman ve gazeteci topluluğu oluşturdular. İç politik süreçlerin ana aktörleri olan tüm danışmanların kesinlikle Amerikan yanlısı Atlantik yönelimi vardı. Medya topluluğu, uzman topluluğun liberal Batılıcı görüşleri ile tamamen tutarlıdır.
Bir sonraki adım, medya alanının etkisinin ürünü olan nüfus.
Kitlesel medya işlemenin baskısı altında, isteksizce, acı çekiyor, ancak buna göre yönlendirilmiş görüş ve görüşleri kabul ediyordu. Başka bir deyişle, liderin iradesine, elitlerine, uzmanlarına ve eldeki medyaya göre, nüfus kesinlikle Amerikan yanlısı bir Batı yanlısı damar içinde yeniden programlandı.
Fikir, Rusya’nın küresel dünya süreçlerinin gelişmesinin genel mantığına sunulması gerektiği konusunda savundu; egemenliğimizden vazgeçmeliyiz; Batılı ortaklarımızla, Batı dünyasının ülkeleriyle senkronize hareket etmeliyiz.
Ve ordumuzun - son, dış çemberin - ayrıştığı, dağıldığı, temelde normal olduğu için, Batı dünyasının bizde rahat olması ve bizi küresel süreçlere dahil etmesi için zayıf olmamız gereken bir paradigmaya sığdığı için temelde normaldi. . Buna göre, doğrudan toplumdan kaynaklanan bir sosyal sınıf olarak ordu da, dönüşümü “içeriden - dışarıdan” gerçekleşen bu yapının etkisi altında ayrıştı.
Putin ve egemenlik: seçkinlerin halkasında
Vladimir Putin'in gelişiyle, lider değişti - en azından egemenlik kavramıyla ilişkili olarak, elbette keskin bir değişime neden olan yapının merkezi.
Putin’in asıl üstünlüğü, Rusya’nın egemenliğini değerli kılmış ve onu yeniden kazanmamız ve savunmamız konusunda ısrar etmesiydi. En çok sivri bir şekilde, bunu ikinci Çeçen kampanyasında gösterdi ve tanınmış “Münih konuşmasında” açıkça belirtti. Yani, tüm yapının merkezi, en azından dış politika konularında önündeki liderle ilgili olarak gelişme işaretini kısmen tersine çeviren bir insandı.
Yavaş yavaş, yukarıdan devrimi adım adım gerçekleştiren Putin, ülke içindeki vatansever dengeyi geri kazanmaya başladı ve egemenliğin değerlerini temel olarak ortaya koydu. Tabii ki, birçok bakımdan liberal çevrenin etkisi altındaydı ve hala etki altındaydı, ancak yine de süreç ters yönde gitti.
Ve tam da şu anda, Batı ile ilişkilerin keskin bir şekilde artması başladı ve bu durum, durumun tamamen farklı bir resmi ve gelecekteki gelişimi ile ortaya çıktı.
Yavaş yavaş, Putin Amerikan fikirlerine göre "kötülük ekseninde" olan devletlerin liderlerinin galaksisine taşındı. Batı’nın Rusya’ya vurgusu ve tutumu değişti. Ancak Amerikan hedefleri değişmedi. Düzeltildiler, Amerikan projesinin Rusya ile ilgili olarak uygulaması ertelendi, Rusya'nın dağılması ve egemenliği durduruldu, donduruldu. Ancak bu, Amerikalıların bu planları terk ettiği anlamına gelmez. Bu, bu stratejinin başka bir uygulama aşamasına geçtikleri anlamına gelir - daha uzun süreli bir aşamaya.
“Büyük Orta Doğu” planına göre, gözlerimizin önünde, 2004'tan başlayarak, Orta Doğu Amerikan standartlarına göre yeniden biçimlendiriliyor. Bu planın amacı nedir? Bunun anlamı, Arap dünyasının, Mağrip ülkelerinin, Kuzey Afrika’nın hala hâlâ büyük ölçüde geleneksel sosyal organizasyon sistemlerini temsil ediyor olmasıdır. Orada klan toplumu egemendir, gelenek diğer tüm sosyal düzenleyicilerin üzerinde yükselir. Yeniden biçimlendirme, geleneksel toplumsal düzenin karıştırılmasından ibarettir.
Görevi, bireye, yani atomize bir kişiliğe dayanan liberal değerleri yerleştirmek için karıştırmaktır. Böyle bir insanı çıkışa sokmak için, hala geleneksel devletlerin ve halkların sosyal yapısının temelinde yatan kolektif öznelliği yok etmek gerekir.
Bunu yapmak için, karıştırma süreçleri kontrollü kaos teorisine uygun olarak dahil edilir - bu konseptin teorisyenlerinden biri Amerikalı stratejist, bilim adamı Stephen Mann'dir. Dışardan, olaylar kendi başlarına sanki gelişir ve karmakarışıktır, fakat sonuçta aynı, sonuçta türdeş olmayan, türbülanslı süreçler, bu süreçlerin tamamen kaotik seyrine rağmen önceden belirlenmiş bir son noktaya gelir.
Böylece, dışarıdan gelen kaos verilen bir sonuca yol açar. Orta Doğu, burada Amerikan demokrasisini kurmak için sosyal alanı karıştırma sürecine katıldı. Bu alan parçalanmış ve atomize edilmelidir. Ancak bu durumda Amerikan liberal değerlerine duyarlı hale gelebilir. Libya Jamahiriya'nın Ghazya'da var olduğu bir biçimde Amerikan demokrasisinin değerlerini kabul edemedi.
Bu aynı zamanda Libya senaryosunun ve diğer Ortadoğu ülkelerinin tekrarını uygulayan Suriye için de geçerlidir. Ancak İran’ın Orta Doğu’daki asıl hedefi, hâkimiyetsizlik ve rejim değişikliği olmaya devam ediyor. Ara rejimin kesinlikle Amerikan yanlısı olmadığı ortaya çıksa bile, diyelim ki, İslamcı, bu kritik değil, çünkü bu durumda kaotik süreçler başlatılıyor, toplumun istikrarsızlaştırılması gerçekleşiyor, bu kaynamaya başlıyor, ve sonra prensipte durağan, kararlı hale gelmeyecek durumu. Biraz önce, Mısırlı muhalefet lideri ile kolayca başa çıktı.
Hüsnü Mübarek gitti ve kendiliğinden kaotik süreçler, iç türbülans hala devam ediyor. Düzenli olarak Mısır'da çatışmalarda yüzlerce insan öldürüldü. Irak veya Afganistan hakkında söylenecek ne.
Orta sonuç kesin olarak tanımlanmayabilir, ancak bir sonraki aşamada ve daha sonraki bir durumda durum, başlangıçta Amerikan stratejistleri tarafından belirlenene daha da yaklaşacak. İran'ın egemenliğinin sona ermesinden sonra, son pencere kapanacak ve Rusya etrafı sarılacak.
Orta Doğu ve Mağrip ülkelerinde gerçekleşen süreçler - şahsen Vladimir Putin'e bir sinyal olarak, Rusya'nın egemenliği konusundaki politik çizgisini sürdürürse, Rusya'nın dünya sahnesine büyük bir oyuncu olarak dönmesi durumunda, tüm bu liderlerin kaderini tekrarlayabildiğinin bir işareti. Ya kendi nüfusu tarafından devrilecek, ya da Rusya topraklarına doğrudan NATO saldırılarıyla karşı gelecek - Putin’in Batı senaryoları gibi.
Doğrudan nüfusla çalışan ağ merkezli ve ağ savaşları kavramını kullanmanın bir başka avantajı, bu stratejileri uygularken, uygulandıkları tarafın nükleer kullanmak için hiçbir sebep, sebep ve sebep olmamasıdır. оружия.
Rusya'da toplumsal huzursuzluk başlarsa, aynı fikirde olmayanlar meydanın dışına çıkar ve kitlesel eylemlerde bulunurlarsa, nükleer silah kullanımı için fırsat nerededir? Bu süreçlere başlangıç veren bir güç bulunsa bile, bunların hepsinin tesadüf olmadığına dair güven olsa bile, huzursuzluk ve istifa şartlarının yapay kaynaklı olduğu ve başlangıç merkezlerinin ABD'de veya Avrupa'da olduğu konusunda güvenilir bir şekilde tespit edilmişse.
Bir finansman kaynağı ve bir müşteri bulmuş olsanız bile, nükleer silah kullanmak için kesinlikle uygun olmayan bir nedeniniz olmayacak. Yani, huzursuzluk ülkenizde insanlar istifanızı talep ediyor ve siz ABD'ye karşı nükleer silah kullanıyorsunuz? Bu açıkça yetersiz bir cevaptır. Bu nedenle, onu kullanma imkanı yoktur ve Amerikalıların gerçekten korktuğu tek şey budur.
Zor Senaryo Ağ Savaşı
Rusya'nın nükleer bir güç olduğu gerçeği, Rusya'ya mevcut rejimin ağ teknolojileri ve ağ süreçleri kullanılarak devrilmeyeceğini, bunun dış kontrolle değiştirilmeyeceğini garanti etmiyor. Ağ stratejilerinin avantajı budur - geleneksel silahlara kıyasla verimlilik ve göreceli ucuzluk.
Bu nedenle, Putin bir seçenekle karşı karşıya: ya Rusya'nın egemenliği konusunda ısrar etmeye devam et ya da istikrarı korumak için ABD'ye devam et. Ve ona bu seçeneği önerebilirler: Rusya’da istikrarı korumak istiyorsanız, Mısır’da olanlara benzer süreçlerden kaçınmak istersiniz, Suriye’de Libya’da, Suriye’de güçten vazgeçmelisiniz. Bir zamanlar, Batı tarafından öldürülen Muammer Kaddafi, başlangıçta sert Amerikan karşıtı pozisyonlarda durdu. Fakat daha sonra kötü davranışlarından pişman olan Batı hakkında devam etti, artık “kötü adam” olmayacağına söz verdi - ve Batı siyasi topluluğu tarafından kabul edildi. Öldürülmek.
Aynısı Rusya için de hazırlanıyor: Aslında Putin Batı’nın önderliğini yapıyor ve halefini daha liberal, daha yumuşak, Batı yanlısı bir siyasetçi yapıyor. Peki Putin için nasıl sona erdi? Bolotnaya ve Sakharov'daki kitlesel gösteriler, çevik kuvvet polisi 6 Mayıs 2012 ile çarpıştı. Orta Doğu'da gerçekleşen süreçlerle ilgili birçok analoji var.
Dmitry Medvedev'in cumhurbaşkanlığı görevinin sona ermesiyle Amerikalılar soruyu Putin’in önüne koydu: ya sosyal huzursuzluk, istikrarsızlaştırma ve Orta Doğu’dakilere benzer senaryoların uygulanması ya da Putin iktidarı reddetti ve başka bir dönem için halefi bıraktı.
Ve bu, Putin'in iktidara geldiği anda dondurulmuş olan bir senaryoya göre Rusya'nın müteakip çok hızlı parçalanması anlamına gelecektir. Ama sonra şu soru ortaya çıkıyor: neden bütün bu destanı egemenlikle düşünülmüş, herhangi bir durumda, her şey Amerikan planına göre uygulanacak mı? Burada ya kendi başınıza durmanız ve zor bir senaryoya hazırlıklı olmanız ya da eskiden her şeyin bir anlamı olmadı. Bu ciddi, tarihi bir seçimdir. Rusya'nın geleceği, tam anlamıyla bu seçeneğe bağlı. Dolayısıyla bu sorunu Arap dünyasında meydana gelen süreçlerle birlikte ele alıyoruz.
Rusya'ya karşı bir ağ savaşı sürüyor. Arap devletlerinin liderleriyle olan şey Putin’e doğrudan bir sinyal. Rusya'nın egemenliği uğruna, tarihsel bir meydan okuma, tarihsel tehditler karşısında pozisyonunu savunmaya hazır mı? O zaman zor senaryo neredeyse bir konudur. Bu her durumda olacak çünkü Amerikalılar başladıklarını bitiriyorlar. Ağ teknolojileri, yalnızca modern çağda, geleneksel savaşlar, geleneksel silahlar sırasında olan nükleer caydırıcılık güçlerinin yardımıyla cevap veremeyeceğimiz şekilde kullanılacaktır.
Şimdi tamamen yeni teknolojilerle karşı karşıyayız. Rusya'da henüz bu teknolojilere ve zorluklara cevap vermeye hazır bir merkez yok ve Putin kişisel olarak tarihi bir sorunla karşı karşıya kaldı. Ağ darbesi senaryosu 2008 için planlandı, ancak Putin'in Batı lehine yaptığı imtiyaz nedeniyle Medvedev'i halefi olarak atadı, bu senaryo ertelendi ancak iptal edilmedi. Bir sonraki girişim - Aralık ayında yapılan toplu performanslar 2011 - 2012'in başlangıcı - aynı zamanda Batı için istenen sonucu vermedi.
Ve bu, yakın gelecekte senaryoyu sıkılaştırmaktan başka bir şey ifade etmiyor - Kuzey Kafkasya sakinleşmiyor, Biryulyovo'daki isyanlar, Volgograd'da bir otobüsün patlaması, Rus hoşnutsuzluğu - sırada ne var?