Yapmak İstemediğimiz Eğitim Seçenekleri
Üniversite öğrencilerine daha iyi yazmayı öğretmek için çok fazla enerji harcayan uzun süredir İngilizce profesörü olarak, elbette görmekten memnunum Atlantik Okyanusu lise öğrencilerini daha iyi yazarlar yapma asil nedenini benimsemek. Şiir sevgilisi olarak, aynı dergi şiir öğretimini desteklediğinde neredeyse başım dönüyor.
Okullarımızda şiiri desteklemek çok önemlidir, çünkü öğrencilerin düşüncesini çeker ve dili canlı tutar. Son 14 yıl boyunca, çeşitli eğitim ortamlarında öğretmen olarak çalıştım. Bütün öğrencilerin yazabileceğini buldum. Dil sevgilerini uyandırmanın en kesin yollarından biri şiirdir.
Evet! Amin!
Ama içimdeki alaycı cevap veriyor, evet, sen olur Sence öyle değil mi? Hepimiz kendi disiplinlerimizin, kendi zevklerimizin temel karakterinin savunucusuyuz. Ve diğerleri kendi savunucuları ile adım atarken?
“Eh, yazmak kesinlikle önemlidir, ancak çocuklarımızın çoğu nasıl okunacağını bilmiyor.” Oh evet, bu kesinlikle doğru, hayır, okumayı dışlamak için yazmaya odaklanmak istemeyiz. Aslında ikisi birlikte öğretilmelidir, karşılıklı olarak pekiştirici olabilirler.
“Hepsi iyi ve güzel, ama Amerikalı çocukların bilim ve matematikte diğer gelişmiş ülkelerle karşılaştırıldığında ne kadar kötü yaptıklarına baktınız mı? Fen ve matematik eğitimimizde büyük gelişmeler sağlamadıkça, muhtemelen ekonomik olarak rekabetçi olamayız. ” Daha fazla hemfikir olamadım, bu çok önemli, matematiği ve bilimleri ihmal edemeyiz.
“Bence hepiniz en büyük problemi görüyorsunuz: öğrencilerimizin Amerikan tarihine ilişkin cehaletleri ve kendi uluslarının politik yapıları. Bunlardan kaç tanesi devlet kollarını adlandırabilir veya kontrol ve denge sistemini anlayabilir? ” Kesinlikle! Mükemmel bir nokta. Bunları bilmeden kamu hayatına anlamlı ve düşünceli olarak nasıl katılabilirler? Evet, bunlar kesinlikle öncelikli olmalı.
Ve ritim devam ediyor. (Peki ya sanatlar? Müzik ne olacak? Peki ya diğer kültürler? Ne bilgisayar programlama?) Bütün disiplinler, tüm sanatlar, tüm bilimler en önceliklive herkes için en büyük öncelik. Bu nedenle, bütün öğrencilerimiz, küçük yaşlardan itibaren, her şeyden biraz fazlasına maruz kalıyorlar, bu da hiçbir şeyi tam olarak öğrenemedikleri anlamına geliyor. Ve bu yüzeysellik, Amerikan karakterinin genel olarak takdire şayan bir özelliğinden, herhangi birine herhangi bir kapıyı resmen kapatmak için derin bir isteksizlikten kaynaklanıyor. Tüm seçeneklerimizi açık tutmayı seviyoruz ve daha fazlasını çocuklarımız için açık tutmaya kararlıyız. Sadece çok açık ve son derece yetenekli olanlar için, örneğin, Illinois Matematik ve Fen Akademisi veya LaGuardia Sanat'ta olduğu gibi özel bir hazırlık yapıyoruz - ve bu nadir durumlarda güçlü ebeveyn yönü, genellikle en önemli etkendir.
Dahası, tüm kapıları tüm gençler için açık tutma arzusunun, Matthew Crawford tarafından açıkça belirtildiği gibi, mesleki ya da ticaret eğitiminin azalmasının temel nedeni olduğunu savunuyorum.
Asıl soru, bu herkes için her şeyden biraz modelin bize iyi hizmet edip etmediğidir. Bence, bunun sona ermesinden bu yana çok uzun zaman geçtiğini ve bir toplum olarak, ılımlı olarak sormaya meyilli olduğumuz eğitim hakkında daha sert sorular sormamız gerektiğini düşünüyorum. Okulun sadece öğrenim yeri olmadığını hatırlayarak bu soruları sormak için kendimizi güçlendirmemiz gerekiyor. Bunlar gelecekteki yayınlarda izleyeceğim konular - tutarlı veya tahmin edilebilir bir şekilde değil, aklınızda olsun, ama bir süre içinde. Düşüncelerinizi kabul ediyorum!