Joseph Vladimirovich Gurko, Mogilev gubernia'daki atalara ait emlak Aleksandrovka'da 16 Temmuz 1828'te doğdu. Ailenin üçüncü çocuğuydu ve Rus İmparatorluğu'nun batısına Belarus topraklarından taşınan eski soylu Romeiko-Gurko ailesine aitti. Babası Vladimir Iosifovich, olağanüstü ve karmaşık bir kadere sahip olağanüstü bir adamdı. Semenov alayı birliği olarak hizmete başlayarak, piyade genel rütbesine yükseldi. Borodino, Maloyaroslavets, Tarutino, Bautzen savaşlarında savaştı, Kafkas birliklerine komuta etti, Ermenistan'ın kurtuluşuna katıldı, Polonya isyanını pasifleştirdi. Vladimir Iosifovich oğluna askeri kampanyaları, büyük savaşları, geçmişin efsanevi komutanlarını ve Yurtseverlik Savaşı kahramanlarını anlattı. Çocuğun erken yaşlardan itibaren sadece askeri bir kariyer hayal ettiği açıktır.
Joseph çalışmalarına Jesuit College School'da başladı. 1840-1841’te ailelerine büyük bir keder geldi - Gurko’nun annesi Tatiana Alekseevna Korf ve Sofya’nın eski kız kardeşi olan İmparatorluk Mahkemesi’nin şerefinin güzel ve hizmetçisi ilk öldü. Zarardan zar zor kurtulan Vladimir Iosifovich, hüsrana uğramış ev işlerini ve hastalıkları haklı çıkaran bir istifa dilekçesi verdi. Ancak, kırk altı yaşındaki teğmen general asla emekli olmadı, aksine, 1843 Kafkasya'ya dağcılarla yapılan savaşların kalınlığına gönderildi. Yusuf'un ablası, on yedi yaşındaki Marianne, teyzesine gönderilmek zorunda kaldı ve oğlu Page Corps'ta düzenlemek için.
1846'in başlangıcında, ordunun ve gardiyanların tüm yedek ve yedek birliklerinin başına Vladimir Gurko atandı ve aynı yılın Ağustos ayının Joseph 12'i başarıyla görev yaptı ve Hussar'ların hizmetinde kornere terfi etti. Marianne’nin kızı o zamana kadar Sibirya Matvey’de sürgüne gönderilen küçük kardeşi Vasily Muravyov-Apostol ile evlendi ve Sergei'yi idam etti. Bu arada Vladimir Gurko'nun sağlığı bozulmaya devam etti. 1846'un sonbahar ve kışını Sakharov arazisinde geçirdi ve ilkbaharda 1847 tedavi için yurtdışına gitti. Joseph Gurko, babasını 1852 yılında gömdü. Genç memur, miras olarak bir dizi mülk aldı, ancak çiftlik müdürü tarafından tam bakıma aktararak çiftlikle çok az ilgilendi.
Çok hızlı bir şekilde, Joseph Gurko birinci sınıf süvari subayı oldu. 11 Nisan 1848 zaten onu kovdu ve 30 Ağustos 1855 - kaptana. 1849 yılında, Macaristan'da devrimin başlangıcıyla bağlantılı olarak Gurko, alayının bir parçası olarak, Rus İmparatorluğu'nun batı sınırlarına yürüdü, ancak düşmanlıklarda yer almak için vakti yoktu. Kırım Savaşı başladığında, Joseph Vladimirovich kuşatılmış Sevastopol'a girmek için tüm olasılıkları denedi. Sonunda, kaptan muhafızının apoletlerini bir piyade majörünün apoletlerinde değiştirmek zorunda kaldı. O sırada daha sonra bilindiği sözleri dile getirmişti: "Süvari ile yaşamak, piyade ile ölmek." 1855’in sonbaharında, Kırım’daki Belbek mevkilerinde bulunan Chernigov Piyade Alayı’na transfer edildi, ancak yine de, 1855’in görkemli savunmasının ardından, Rus askerleri, Sevastopol’dan ayrıldı.
Mart ayında, Prusya ve Avusturya'nın katılımıyla Paris'teki 1856 barışçıl bir tez imzaladı ve bundan altı ay önce - Yılın 18 Şubat 1855'i - Nicholas Zatürree'den öldüm ve Alexander II halefi oldu. Bu arada Hizmet Gurko devam etti. Kaptan rütbesiyle, filonun komutasının verildiği hussar alayına döndü. Bu pozisyonda, örnek bir lider, katı ama yetenekli bir öğretmen ve astların öğretmeni olduğunu kanıtladı. Ve bunlar sadece kelimeler değildi. İmparator, birliklerin bir sonraki incelemesi sırasında, filo Gurko'nun mükemmel dövüş ve dövüş eğitimine özel önem verdi. Bundan kısa bir süre sonra (Kasım 6 1860) Joseph Vladimirovich, Komutanlığına İmparatorluk Majesteleri'ne devredildi.
1861'in ilkbaharında Gurko, albüme terfi etti ve Alexander II tarafından yürütülen köylü dönüşümlerinin ilerlemesini izlemek ve şahsen ilişkilerini şahsen rapor etmek üzere kısa bir süre sonra Samara eyaletine gönderildi. Mart ayında 11'e vardıktan sonra, Joseph Vladimirovich derhal davaya katıldı. Reformun en önemli anında, yani manifesto yayınlanırken, yerel gazetelerde gerekli sayıda yasal düzenlemeyi basma emri verdi. Gurko, her durumda yetkililerin köylülere karşı askeri güç kullanmalarını talep eden yerel soyluların kararlarıyla çelişiyordu. Güç kullanımının ateşli bir rakibinden bahsederek, köylülerin herhangi bir “küstahlığının” ve köylülerin huzursuzluğunun bastırılmasının “basit açıklamalar” ile çözülebileceğini savundu. Iosif Vladimirovich, Samara eyaletinin en "sorunlu" köylerini bizzat ziyaret etti, köylülerle uzun konuşmalar yaptı, meydana gelen değişikliklerin özünü açıkladı ve onlara açıkladı.
Gurko'nun yakalanan köylü Modest Surkov'a “manifestoları köylülere“ yorumlayan ”ve kendisini Grand Duke Konstantin Nikolayevich olarak adlandıran ve yerel köylülere hak ve özgürlükler dağıtan özel Vasili Khrabrov hakkında alınan önlemler belirleyicidir. Joseph Vladimirovich, "tercümanların" ölüm cezasına karşı kararlı bir şekilde çıktı. Ölümün onları köylülerin gözünde ulusal kahramanlar rütbesine yükselteceğini ve bunun da geniş çaplı konuşmalar ile sonuçlanabileceğini söyledi. Kendisini uzak görüşlü bir politikacı olarak gösteren Gurko, soruşturma komisyonuna baskı uygulayarak, geçtiği köylerin her ikisinde de “tercümanların” kamuya açık bir şekilde maruz kalmasını sağladı ve sonra da cezalandırılmaya ve hapis cezasına çarptırıldı.
Çok sayıda güç yardım kampını işgal etti ve Samara eyaletindeki toprak sahiplerinin kötüye kullanılması ile mücadele etti. Devlete verdiği raporlarda, toprak sahiplerinin köylülerle ilgili olarak neredeyse evrensel güç kötüye kullanımlarını ve bunlardan en yaygın olanı aşırı ciro ve cesur normları ve verimli toprakların yeniden dağıtılması olduğu raporlarını düzenli olarak bildirmiştir. Duruma göre hareket eden Gurko, yerel makamları etkiledi; örneğin, tahılın tüm stokların toprak sahiplerinden yoksun köylülere verilmesini emredebilir. Tüm iyi toprakları köylülerden alan İmparatorluk Prens Kochubei'nin mareşalinin davası geniş bir tanıtım aldı. İfadelerden utanmadan, II. Alexander’nın bir sonraki raporunda yer alan Gurko durumu açıkladı ve sonuç olarak toprak sahibi ve köylüler arasındaki çatışma ikincisi lehine sonuçlandı.
Köylü reformu sırasında Joseph Vladimirovich'in eylemleri, bir zamanlar “adjuvan Gurko'nun agillablarının onur ve şeref sembolü olduğunu” söyleyen Alexander Herzen tarafından muhalefet gazetesi Kolokol tarafından bile olumlu bir şekilde takdir edildi. Konstantin Pobedonostsev, Çar'a şunları söyledi: “Gurko’nun vicdanı, asker, doğrudan. Siyasi konuşmacıların eylemlerine uygun değil, içlerinde kurnazlık yok ve entrika yeteneğine sahip değil. Ayrıca onun aracılığıyla politik bir kariyer yapmak isteyen asil akrabaları yok. ”
1862'in başlangıcında, otuz dört yaşındaki Gurko, daha iyi Eugene Tur olarak bilinen yazar Elizaveta Vasilyevna Salias de Tournemire'nin kızı ve kızı Maria Salias de Tournemire ile evlendi. Genç karısı Joseph Vladimirovich'in sadık bir arkadaşı oldu, birbirlerine duydukları sevgi yaşamları boyunca karşılıklı kaldı. Bu evliliğin, imparatorun “Rus George Kumu” olarak adlandırdığı çağdaşları tarafından lakk edilen, kendisinin ve yoldaşlarının ümit verici bir inşaat adjuvanı için fazla liberal olarak kabul edilmesiyle, imparatorun kınanmasına neden olması ilginçtir. Yazar ve gazeteci Yevgeny Feoktistov şöyle hatırladı: “Uzun süredir egemen Gurko'yu evliliği için affetmek istemedi. Gençler, Iosif Vladimirovich'in oldukça sınırlı bir tanıma dairesinden memnun kaldığı Tsarskoe Selo'ya yerleşti. Utanç verici görünüyordu ve kendisiyle Sovyetler arasında ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmayan meslektaşlarının büyük sürprizi, hiçbir randevu almadı. ”
Gelecek dört yıl boyunca Gurko önemsiz idari işler yaptı. Ayrıca Vyatka, Kaluga ve Samara illerinde düzenlenen işe alım setlerini izledi. Nihayet, 1866'te alayın dördüncü Mariupol süvarileri komutanlığına atandı ve yaz sonunda 1867, emekli bir imparator atanmasıyla büyük generallere terfi etti. 1869’te, Gurko, Yaşam Muhafızlarına altı yıl boyunca komuta ettiği bir atlı grenadier alayı verdi. Generaller haklı olarak bu alayın mükemmel bir eğitim ile ayırt edildiğine inanıyorlardı. Temmuz ayında, 1875 Joseph Vladimirovich, İkinci Muhafız Süvari Tümeni'nin komutanlığına atandı ve bir yıl sonra, teğmen generale terfi etti.
1875 yazında, Türkiye karşıtı ayaklanmalar Bosna Hersek'te ve daha sonra Bulgaristan'da başladı. Beşyüz yıldan fazla bir süredir Sırplar, Karadağlılar, Bulgarlar, Boşnaklar, Makedonlar ve Slavlara inanç ve kanla yakın olan diğer halklar Türk yönetimi altındaydı. Türk hükümeti acımasızdı, tüm huzursuzluk acımasızca cezalandırıldı - şehirler yanıyordu, binlerce sivil ölüyordu. Bashi-bazouks adı verilen düzensiz Türk birlikleri, özellikle kana susamışlık ve vahşilik açısından farklıydı. Aslında bunlar, daha çok Küçük ve Arnavutluk'taki Osmanlı İmparatorluğu'nun savaşçı kabilelerinden toplanmış örgütlenmemiş ve kontrol edilemeyen haydut gruplarıydı. Birliklerinin zulmü, Bulgaristan'daki 1876'te çıkan Nisan Ayaklanmasının bastırılması sırasında gösterildi. Yaşlılar, kadınlar ve çocuklar dahil olmak üzere otuzdan fazla sivil öldürüldü. Katliam, Rusya ve Avrupa ülkelerinde yaygın bir rezonansa neden oldu. Bulgarların desteğiyle Oscar Wilde, Charles Darwin, Victor Hugo, Giuseppe Garibaldi'yi dile getirdi. Rusya'da özel “Slav komiteleri” kuruldu, asilere bağış toplandı, şehirlerde gönüllü ayrılmalar düzenlendi. Rusya'nın 1877'taki baskısı altında, Konstantinopolis'te bir Avrupa diplomatlar konferansı düzenlendi. Slav halklarının vahşetine ve soykırımına bir son vermedi, ancak ülkemize Avrupa ile Türkiye arasında yakınlaşan askeri ihtilaflara müdahale etmeme konusunda sert bir anlaşma yapmasına izin verdi.
Gelecekteki bir savaş planı 1876'in sonunda, Şubat ayının sonunda ise 1877 imparator tarafından incelendi ve Genelkurmay ve Savaş Bakanı tarafından onaylandı. Bir yıldırım kazanma fikrine dayanıyordu - Rus ordusunun kalesi olmayan Nikopol-Svishtov sektöründeki Tuna'yı geçmesi ve ardından farklı görevlerle çeşitli müfrezelere bölünmesi gerekiyordu. O zamanlar Gurko zaten bir yıldan beri 48 idi, ama Suvorov'un günlük hayatında iddiasız olduğu güçlü ve kalıcı bir genç adam kadar zayıftı. Tuna ordusunun baş komutanı Büyük Dük Nikolai Nikolayeviç, 1864'ten beri süvari denetçisi olarak görev yaptığı için onu iyi tanıyordu. Joseph Vladimirovich'in orduya atanmasında şahsen ısrar ettiği söyleniyor: "İleri süvari bir başka komutan görmüyorum".
12 Nisan 1877 Rusya, Türkiye'ye savaş ilan etti. 15 Haziran ayında Rus ordusunun gelişmiş birimleri Tuna Nehri'ni geçti ve 20 Haziran ayında Gurko ordusunun bulunduğu yere geldi. 24'in emriyle Haziran 1877, Güney (gelişmiş) dekolte komutanlığına atandı, bir tüfek ve dört süvari tugayı, otuz iki silahlı üç Kazak ve altı Bulgar milisi aldı. Önündeki görev son derece açıktı - Tarnovo kentini işgal etmek ve Balkanlar'dan geçmek.
Şimdiye kadar askeri tecrübesi olmayan Joseph Vladimirovich, Güney'in müfrezesi emrinde kendisini zekice kanıtladı. Bu operasyon sırasında canlılık, zeka ve makul cesareti birleştiren olağanüstü askeri dehası ilk kez kendini gösterdi. Gurko, komutanlarına tekrarlamayı çok sevdi: “Uygun eğitim ile, savaşmak özel bir şey değil - sadece daha fazla düzen, hatta daha fazla huzuru gerektiren canlı mühimmatla aynı öğreti. ... Ve Rus subayı asla subayının gerisinde olmayan savaşa soktuğunu unutma. "
25 Haziran 1877, Turnovo'ya yaklaşırken, Gurko bölgenin keşifini yaptı. Düşmanın karmaşasını doğru değerlendirerek, keşifçiliği bir yıldırım süvari saldırısına dönüştürmekten çekinmedi ve şehri tek bir hızlı vuruşla ele geçirdi. Türk garnizonu, cephaneyi terk ederek panik içinde geri çekildi. silâh ve cephane. Haber Bulgaristan'ın eski başkentini bir buçuk saat boyunca yakalamak ve sadece bir süvari kuvvetleri tarafından Rusya'da coşkuyla karşılandı. Kurtarılan Bulgar yerleşimlerindeki Rus askerleri kurtarıcı olarak karşılandı. Köylüler onları bekletmeye çağırdılar, bal, ekmek ve peynirle tedavi ettiler, rahipler askerler üzerindeki haç işareti yaptı.
Tarnovo'nun işgalinden sonra Güney dekolmanı birlikleri ana görevi yerine getirmeye karar verdiler - Balkanların ele geçirilmesi sona erdi. Balkan Dağları'ndan en uygunları Shipka olan dört geçiş vardı. Ancak, Türkler büyük ölçüde onu güçlendirdi ve Kazanlak bölgesinde büyük rezervler tuttu. Kalan geçişler arasında, sadece en zorları onlar tarafından kontrol edilemedi - Hainokoy Geçidi. Güneydeki kopma onu başarıyla mağlup etti ve Temmuz ayına kadar 5, Kazanlak kasabası yakınlarındaki Türk kuvvetlerini alt etti. Bu şartlar altında, Shipka'ya yerleşik düşman, Gurko takımının bulunduğu kuzeyden ve güneyden (arka taraftan) eş zamanlı olarak saldırıya uğradı. Rus birlikleri bu fırsatı kaçırmadı - iki günlük şiddetli bir savaştan sonra, düşman artık konumlarını korumaya çalışmadı, geceleri dağlık yollarla tüm topçuları düşürerek Philippopolis'e (şimdi Plovdiv) geri çekildi.
Türk muhaliflerinin üç kat daha az kuvveti olan Güney dekolmanı zaferleri Konstantinopolis'te gerçek bir paniğe neden oldu. Osmanlı İmparatorluğu'nun birçok onurlu görevinden alındı. Beceriksiz ve yaşlı Abdi-Paşa - Tuna’daki Türk kuvvetlerinin komutanı görevden alındı ve Türk genel kurmayları kırk beş yaşındaki bir genel Süleyman Paşa’yı görevlendirdi. Yeni bir Avrupa oluşumunun komutanı olan gerçekten layık bir rakipti. On yedi gün boyunca, deniz ve kara yoluyla, yaklaşık yedi yüz kilometrelik bir alanı kapladı, yirmi beş bininci birliği Karadağ'dan nakletmeyi başardı ve hareket halindeyken attı.
Gurko, bu süre zarfında, tek bir piyade tugayının yanı sıra "koşullara göre hareket etme" izni gibi takviye aldı. Türk kuvvetlerinin Hainokisky ve Shipka geçmelerine izin vermemesi görevini üstlenen Gurko, Stara Zagora yakınlarındaki Küçük Balkanlar ve Temmuz 10'i yenmiş, Gurra NovaNora altında Temmuz 18 ve Kalitinov yakınlarındaki Temmuz 19 birçok harika zafer kazanmıştır. Ancak, Temmuz ayı sonlarında büyük düşman kuvvetleri Eski Zagry köyüne yaklaştı. Burası, Nikolai Stoletov liderliğinde küçük bir Rus askeri askerleri ve Bulgar milisleri tarafından tutuldu. Beş saatlik şiddetli savunma savaşlarının ardından, kuşatma tehlikesi ortaya çıktı ve Nikolai Grigorievich, yerleşimden ayrılma emrini verdi. Ne yazık ki, Joseph Vladimirovich'in ana güçleri yardım almak için zamanında gelemedi - Stara Zagora yolunda Reuf Paşa birlikleriyle bir araya geldiler. Düşman sonunda ezildi, ama zaman geçti ve Gurko tüm birimlerin pasolara çekilmesini emretti. Kurbanlar boşuna değildi, dövülmüş Süleyman Paşa ordusu üç hafta boyunca yaralarını yaladı ve hareket etmedi.
Plevna'ya yapılan ikinci başarısız saldırı ve Güney dekolmanı takviyelerle takviye edememe Gurko dekolmanının kuzeyden Tarnovo'ya taşınması emrinin temelini oluşturdu. Sadece bir taarruz için değil, aynı zamanda derhal Türk askerlerine karşı koymak için gerekli rezervlere sahip olmayan Iosif Vladimirovich'in de kendisi şöyle dedi: “Süleyman Paşa bütün orduyla bana karşı konuştu, son aşırıya karşı koyardım. Gittiğimde burada ne olacağını düşünmek huşu yaratıyor. Geri çekilmem, Hristiyanların genel atışı için bir işaret olacak. … Arzuma rağmen, bu acımasızlıkları önleyemem, çünkü askerleri ezemem ve her yere asker gönderemem. ”
Gurko'nun kuvvetleri, operasyon tiyatrosunun güney bölgesini tutan General Fyodor Radetzky'nin kuvvetlerine katıldı. Ordunun Büyük Dük Nikolai Nikolayeviç'teki komutanı, ona genel general rütbesini atayan ve üçüncü dereceden Aziz George Emrini veren Joseph Vladimirovich'in eylemlerini takdir etti. Ancak, tüm ödüllerden ölçülemez derecede daha yüksek olması, sıradan savaşçılardan hakettiği onur ve şerefti. Askerler Gurko'ya sonsuza dek inandılar ve onu "Genel" İleri olarak adlandırdılar. Cephesinde mermilerin altında sessizce dikilerek, dayanıklılığı ve tükenmez enerjisiyle, savaş sırasındaki rahatlığı ile herkesi şaşırtmıştı. Çağdaşlar onu şöyle tarif ettiler: “İnce ve ince, büyük yanıkları ve keskin, gri, derin gözleri. Çok az konuştu, hiç tartışmadı ve duygularında, niyetlerinde ve düşüncelerinde aşılmaz görünüyordu. Bütün rakamlarından, müthiş ve otoriter, iç gücünü patladı. Herkes tarafından sevilmedi, ama herkes saygı duyuyor ve neredeyse herkes korkuyordu. ”
Güney'in dağılması dağıldı ve Ağustos ayında 1877 Gurko, ikinci Muhafız Süvari Birimi'ni harekete geçirmek için St. Petersburg'a gitti. Eylül ayında, 20, Plevne'ye çoktan gelmişti ve Vita'nın sol yakasına yerleştirilmiş olan Batı dekolmanının tüm süvarilerinden sorumlu tutulmuştu. Plevne, ölümsüzce, Konstantinopolis'in Rus birliklerine yolunu kapattı. Kaleye yapılan saldırı üç kez başarısız oldu ve kuşatmayı yöneten Edward Totleben'in planına göre Rus-Romen birlikleri şehri güneyden, kuzeyden ve doğudan çevreledi. Ancak, güney-batı ve batıda, düşmanın yolları gerçekte açıldı ve Osman Paşa askerleri için düzenli olarak mühimmat ve yiyecek malzemeleri Sofya karayoluna ulaştı. Otobanı koruyan Shefket Paşa'nın rezerv kısımları, beş köyün yanına dikildi - Gorny Dybnik, Dolniy Dybnik, Telish, Yablonits ve Radomirtz - Birbirinden 8-10 kilometrelik mesafede bulunan ve birkaç redottan oluşan güçlü surlar siperler.
Sofya otoyolunu engelleme görevi Gurko'ya verildi. Süvari ve bekçi birleşik kuvvetlerinin hareket etmesi gereken bir plan geliştirdi. Merkez önerisini onayladı ve Joseph Vladimirovich Izmailovsky alayı da dahil olmak üzere tüm gardiyanları emrinde aldı. Bu karar birçok askeri liderden memnuniyetsizliğe neden oldu. Hiç şüphe yok - Gurko'nun hizmet süresi, Muhafızlar Birliği'nin de dahil olduğu tüm bölüm komutanlarınınkinden daha azdı. Bununla birlikte, durumun karmaşıklığı, Tuna ordusunun başkomutanı, tecrübesi olan ancak gerekli niteliklerde farklılık göstermeyen üst düzey komutanların gururu ile uğraşmaya zorladı. Muhafızların emirlerine giren Gurko, memurlara şunları söyledi: “Lord'a, askeri meseleleri tutkuyla sevdiğimi ilan etmeliyim. Payım, böyle bir mutluluk ve onurdu; asla hayal bile etmeye cesaret edemediğim - Muhafızı savaşa sokmak için. ” Askerlere şöyle dedi: “Muhafızlar, ordunun geri kalanından daha çok sizinle ilgileniyorlar ... ve şimdi bu endişelere layık olduğunuzu kanıtlamanın zamanı geldi ... Dünyaya, Rumyantsev ve Suvorov birliklerinin ruhunun sizde yaşadığını gösterin. Zeki bir mermi vur - nadiren, ancak kesin olarak ve süngülerle yapmanız gerektiğinde düşmanı yumruklayın. “Şerefimize” tahammül etmiyor.
Düşmana ilk darbe, 12 Ekim'inde Gorny Dybnyak'ta yapıldı. Bu kanlı savaş, askeri sanatın yıllarında önemli bir yer tuttu, çünkü burada Gurko, tüfek zincirini saldırıdan önce - sürünen ve acele eden - hareket ettirmek için yeni yollar kullandı. Farklı bir şekilde, Joseph Vladimirovich, Telish surlarının saldırısına yaklaştı. Saldırının boşluğunu görünce güçlü bir topçu hazırlığı emri verdi. Rus bataryalarının ateşi düşmanı demoralize etti ve Ekim 16'te beş bininci garnizon direnişe son verdi. Ve Ekim 20, bir dövüş olmadan Dolny Dybnik'e teslim oldu. Pleven'in tamamen abluka alınmasını sağlayan operasyonun başarısına rağmen, fiyatı muazzamdı. Rus kayıpları dört binden fazla kişiye ulaştı. Ve o sırada Plevna'nın altındaki Alexander II, geneline altın bir kılıçla, elmaslarla süslenmiş ve “Bravery” yazıtı ile ödüllendirilmesine rağmen, Gurko, gardiyanın uğradığı kayıplardan dolayı çok üzülmüştü.
Kuşatılmış şehir için mühimmat tedariki ve hükümler kesildi ve kalenin kaderi mühürlendi. Türkler Joseph Vladimirovich olarak adlandırılan Gyaurko-Paşa, komuta yeni bir plan önerdi - hemen Balkanlara gitmek, dağları zorlamak, yalnızca kurulan Mehmet-Ali ordusunu kırmak ve daha sonra Süleyman-Paşa tutan Shipkinskaya birliklerini açmak. Askeri konsey üyelerinin çoğu, Joseph Vladimirovich'in delirdiği planı yaptı. Buna cevaben, genel olarak, herhangi bir sundurmaya eğilimli değil, şöyle demiştir: "Daha önce eylemlerim hakkında bir rapor tutacağım tarih ve anavatan. " Anlaşmazlıklar, o ana kadar üstleri atlayarak, merkezde “Thistle” lakabı olan Gurko’nun, imparatora önerdiği önlemleri belirten bir not gönderdi. Şu sözlerle sona erdi: “İddialı planlar benden uzak, ancak, bana göre, çocuğumun benim hakkımda ne söyleyeceği önemli değil ve bu nedenle derhal saldırmanız gerektiğini size bildiriyorum. Majesteleri benimle aynı fikirde olmazsa, sizden Hissenin önerdiği pasif planı yerine getirmek için daha hazırlıklı olan bir üst amir atamanızı rica ediyorum. ”
Sonuç olarak, takviye alan Gurko dekolmanının Balkan Dağları'nı geçip güney yamacı boyunca Sofya'ya taşınmasına karar verildi. Ekim ayı sonlarında - Kasım ayının başlarında 1977, Gurko süvarileri Vratsa, Etropole ve Orhaniye (şimdiki Botevgrad) şehrini işgal etti. Bu arada, yirmi beş bin kişilik bir grup, Bulgar Orkhanya kentine yakınlaştı ve Osman Paşa birliklerinin engeli kaldırılmaya hazırlanıyor. Gurko’nun önleyici grevi düşmanı sarstı, grup komutanı savaş alanında öldürüldü ve Türk askerleri ağır kayıplara maruz kaldı ve Sofya’ya geri çekildi. Bir yıl önce olduğu gibi, Gurko'nun ileriye dek ayrılması yerel halk tarafından coşkuyla karşılandı. Genç Bulgarlar Rus birlikleri istedi, keşif süvarilerine yardım ettiler, kamplarda atları içtiler, yakacak odun kıydı ve çevirmen olarak çalıştı.
Pek çok başarıya imza atan Joseph Vladimirovich, Balkanlar için konuşmaya hazırlanıyordu, ancak Tuna ordusunun başkomutanı dikkatli olmak üzere, askerlerini Plevne düşmeden önce Orhaniye yakınında tuttu. Gurko halkı bu olayı bir aydan fazla bir süre boyunca yetersiz tedarik ve soğuk hava koşullarında bekledi. Sonunda, Aralık ayı ortasında, üçüncü gardiyanlar bölümü tarafından takviye edilen ayrılma ve dokuzuncu kolordu (318 silahlı yaklaşık yetmiş bin kişi) Balkanlar'dan geçti. Onlar kar fırtınası ve korkunç soğuk, karla kaplı yollar ve buzlu iniş çıkışlarıyla karşılandılar - doğanın kendisinin düşmanın tarafında olduğu görünüyordu. Çağdaş bir yazı yazdı: “Tüm zorlukların üstesinden gelmek ve hedeften geri çekilmemek için, birliklerimizde ve kendimizde bir demir olan Suvorov'un yenilmez bir inancına ihtiyacımız vardı.” Geçiş sırasında, Joseph Vladimirovich, yürüyüşün tüm zorluklarını rütbe ve dosya ile birlikte paylaşan, kişisel olarak topçuların yükselişini ve inişini yöneten, askerleri cesaretlendiren, açık havada uyuyan, basit yiyecekler içeren bir kişisel dayanıklılık, enerji ve güç örneği oluşturdu. Bir geçişte Gurko ellerine bile topçu kaldırmanın imkansız olduğunu söylerken, generali şöyle dedi: "Sonra dişlerimizle içeri giriyoruz!" Ayrıca, gardiyanlar, memurlar arasında homurdanmaya başladığında, tüm gardiyanların emirlerini toplayan Gurko’nun, hararetsizce şöyle demişti: “Egemenliğin iradesiyle, sana karşı geldiğimde. Sizden sorgusuzca itaatsizlik talep ediyorum ve herkesi tam olarak yapmaya ve emirlerimi eleştirmemeye zorlayacağım. Herkesten bunu hatırlamasını rica ediyorum. Büyük insanlar için zorsa, onları rezerve götürüp küçüklerle devam edeceğim. ”
Çoğu yabancı askeri lider, Balkanlardaki askeri operasyonların kışın gerçekleştirilemeyeceğine ciddi şekilde inanıyordu. Joseph Vladimirovich bu klişeyi bozdu. Kendisinin ve doğanın güçleriyle mücadelesinin üstesinden gelmek sekiz gün sürdü ve Rus ruhunun zaferiyle sona erdi, aynı zamanda tüm savaşın sonucunu da engelledi. Sofya Vadisi'ndeki kopma, batıya doğru hareket etti ve Aralık ayındaki şiddetli 19 savaşından sonra Türkleri Türklerden ele geçirdi. Ve Aralık'ta 23 Gurko Sophia'yı serbest bıraktı. Kentin kurtarılması vesilesiyle, savaş ağası: “Yıllar geçecek ve bu sert yerleri ziyaret eden torunlarımız gurur duyacaklar - Rus ordusu buraya geçti, Rumyantsev ve Suvorov mucizesi kahramanlarının görkemini diriltiyorlar”.
Joseph Vladimirovich'in ardından ordumuzdaki diğer mühimmatlar Balkan Dağları'ndan geçişi gerçekleştirdi. Ocak ayının başlarında, 1878, Philippopol Gurko yakınlarındaki üç günlük bir savaşta Süleyman Paşa’nın askerlerini yendi ve şehri kurtardı. Bunu Konstantinopolis'in yolunu açan Adrianople'nin işgali izlemiştir ve sonunda Şubat ayında Konstantinopolis'in batı banliyösü San Stefano'yu ele geçirmiştir. Bu noktada, Bulgaristan’daki Türk boyunduruğuna bir son vererek barış anlaşması imzalandı. Kısa bir süre sonra Avrupa haritalarının hepsinde yeni bir devlet ortaya çıktı ve Bulgaristan'daki General Gurko onuruna üç yer seçildi - iki köy ve bir şehir. Ocak 1879'teki bu kampanya sırasında, Joseph Vladimirovich ikinci dereceden St. George Emrini aldı.
Savaşın bitiminden sonra, hem evde hem de Avrupa'da çok ünlü olan komutan bir süre tatil yaptı. Sakharov'da ailesiyle birlikte dinlenmeyi tercih etmişti, bunun söylenmesi gereken, onunla birlikte oldukça sayındı. Çeşitli zamanlarda, üç oğlu - Aleksey, Evgeny ve Nikolai - Gurko ailesinde altı oğlu doğmuş, ebeveynleri hala hayattayken ölmüş ya da ölmüştür. Joseph Vladimirovich'in ölümü sırasında üç oğlu kaldı - Dmitry, Vladimir ve Vasily. Devrimden sonra hepsi sürgüne gitti.
5 Nisan 1879 Alexander II Gurko üzerindeki sansasyonel suikast girişiminin ardından St. Petersburg'un geçici askeri genel valisine atandı. Asıl görevi popülistlerin terör eylemleriyle savaşmaktı. Ödün vermeden ve sert bir şekilde, başkentte işleri sıraya koydu. Bunun kanıtı patlayıcıların ve ateşli silahların dolaşımını düzenleyen bir dizi zorunlu kuraldı. Ayrıca, Joseph Vladimirovich inisiyatifinde, başkentin tüm sokak süpürücüleri polise hizmet etmek için seferber edildi.
1882’un başından Temmuz’a kadar olan 1883 Gurko, Odessa’nin geçici genel valisi ve yerel askeri bölge komutanı olarak görev yaptı. Asıl mesleği, garnizon birliklerinin eğitimi ve hazırlığıydı. Bu yazıda, Joseph Vladimirovich, bir askeri savcı ve devrimci yeraltına karşı aktif bir savaşçı olan Vasily Strelnikov'u öldüren Nikolai Zhelvakov ve Stepan Khalturin’in davasına katıldı. Doğrudan bir Alexander III emri gerçekleştirerek onları idam etti.
Kısa bir süre sonra Gurko, genel vali makamına ve Varşova Askeri Bölge Komutanlığına taşındı. Amacı yaylalarda düzeni sağlamak ve garnizonun parçalarının eğitimi idi. Komşu ülkelerin temsilcilerinden gelen raporlar, Gurko'ya yakalandı ve uluslararası arenadaki olumsuz duruma tanıklık etti. Komutanın kendisi, Almanya ve Avusturya’nın artan tehdidine ikna oldu ve engin tecrübesini kullanarak, askerlerin yoğun bir şekilde eğitilmesini sağladı. Iosif Vladimirovich, ilçenin savunma savunmasına büyük önem vermiş, Novogeorgievsk, Ivangorod, Varşova, Brest-Litovsk kalelerine güç katmış, bölgeyi stratejik otoyol ağıyla kapatıp kaleler ve birlikler arasında yakın ve canlı bir bağlantı kurmuş. Bölgenin topçularına çok geniş bir yelpaze verildi ve Gurko’nun özel dikkatinin hedefi olan süvariler, hız, kitleler arasındaki eylemler, keşif, vb.
Toplama, tatbikatlar, canlı ateşleme ve manevralar birbirini başardı ve hem yazın hem de kışın gerçekleştirildi. Bölge birliklerinin emriyle Iosif Vladimirovich, “resmi yönden, gönül vermemek, insanların eğitim ve öğretme görevini üstlenen görevlerinin üstüne kişisel rahatlıklar koymak” ile ilgili komuta eden kişilere karşı konuştu. Askeri uzmanlar standart olmayan Gurko yöntemlerini belirtti ve birlik eğitiminde kurulan gelenek Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcına kadar kaldı. Ayrıca, Joseph Vladimirovich, Varşova Askeri Bölgesi'nde Rus halkının ulusal çıkarlarını korumak için bir politika izlemiştir. İskender III'ün iradesini yerine getirerek, çatışma durumlarının çözümünde şiddet içermeyen ilkelere bağlı kalarak kişisel görüşlerine sadık kaldı.
Uzun yıllar boyunca hizmet savaş generalin sağlığına zarar verdi. 6 Aralık 1894, altmış altı yaşındaki Joseph Vladimirovich, kişisel bir istek üzerine reddedildi. Anavatana ve tahtta sunulan hizmetler için, imparator, genel mareşal alanında Gurko'yu üretti. Joseph Vladimirovich'in, imparatorluğun en yüksek ödülünün sahibi, piyadeden bir generalin oğlu olan, mareşal unvanını alan, basiret veya saygınlığın saygınlığına yükseltilmediği eski bir aileden geldiğine dikkat etmek gerekir. Bunun temel nedeni, açıkça yargılarının doğruluğuydu. Gurko, bireyleri görmezden gelmekle, herhangi bir durumda “düz, süngü gibi” diye cesurca fikrini dile getirdi. Bu karakter özelliği defalarca Rus imparatorlarıyla çatışmalarına neden oldu.
1896'in baharında Nicholas II'nin taç giyme töreninin yapıldığı gün Gurko, İlk Çağrılan Aziz Andrew Emrinin şövalyesi haline geldi ve aynı zamanda, dördüncü tüfek tugayının bir parçası olarak atanan dördüncü tüfek taburunun şefi olarak atandı. Gurko, hayatının son yıllarını Tver yakınlarında bulunan Sakharovo'da geçirdi. Komutan ciddi bir şekilde hastaydı, bacakları reddetti ve kendi kendine hareket edemedi. Yine de, parkın geliştirilmesi konusundaki çalışmaları denetledi - IVG'nin monogramını oluşturan sokaklar karaçam, huş ağacı ve çam ağacından çıktı. Mareşal, hayatının yetmiş üçüncü yılında 1877 Ocak ayındaki 14'teki 15 gecesi kalp krizinden öldü ve bir aile mahzeninde gömüldü.
Kitabın materyallerine göre Mikhailov "Shipka Kahramanları" ve site http://tver-history.ru/
General "Forward". Iosif Vladimirovich Gurko
- Yazar:
- Olga Zelenko-Zhdanova
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter