We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
iv>
Duval, Gabriel (1752-1844) Yüksek Mahkemenin Yardımcı Yargıcı: 6 Aralık 1752'de Maryland, Prince George County'de doğan Duval, hukuk okudu, baroya kabul edildi ve Bildiri'den önce Maryland yasama meclisinde katip olarak görev yaptı. Bağımsızlık. Devrim Savaşı'ndan sonra, 1794'ten 1796'ya kadar hizmet vererek Kongre'ye seçildi. Maryland Yüksek Mahkemesi'nin adaleti olarak görev yapmak üzere Kongre'den istifa etti. Aralık 1802'de Duval, ABD Yüksek Mahkemesine atandığı 1811 yılına kadar para biriminin denetçisi olarak atandı. Duval, sağırlığı nedeniyle Yargıtay'dan istifa etmek zorunda kaldı.
Gabriel Duvall
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Gabriel Duvall, (6 Aralık 1752, Marietta, Buena Vista yakınlarında, Md. [ABD] - 6 Mart 1844, Prince George'un ilçesi, Md., ABD), Birleşik Devletler Yüksek Mahkemesi'nin yargıç yardımcısı (1811– 35).
Duvall, 17. yüzyılın ortalarında Nantes'tan Maryland'e göç eden tüccar ve zengin bir ekici olan Marin (Mareen) Du Val'ın (Duval) büyük torunu, Benjamin Duvall ve Susanna Tyler Duvall'ın altıncı çocuğuydu. Duvall 26 yaşında baroya kabul edildiğinde üç yıl (1775-77) devrimci Maryland Konvansiyonu'nun katibi ve konvansiyonun yürütme kanadı olan Güvenlik Konseyi'nin katibi olarak hizmet etmişti. 1777'de Maryland hükümeti kurulduktan sonra, Temsilciler Meclisi'nin katibi oldu ve Amerika'daki İngiliz mülkünü kontrol etmek ve korumakla görevli komisyon üyesi olarak görev yaptı. 1782'de Duvall, Maryland Eyalet Konseyi'ne seçildi ve 1787'den 1794'e kadar Delegeler Meclisi'nde görev yaptı. 1787'de Philadelphia'daki Anayasa Konvansiyonu'na delege olarak seçildi, ancak o ve diğer dört Maryland delegesi katılmamayı seçti. (Daha sonra Maryland, üçü Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını imzalayan beş yeni delege seçti.)
Duvall, 1794'te Anti-Federalist (Demokratik-Cumhuriyetçi) olarak ABD Temsilciler Meclisi'ne seçildi. İki yıl sonra Maryland Yüksek Mahkemesi'ne seçildi ve 1802'de Pres. Thomas Jefferson, onu ABD Hazinesinin ilk denetçisi olarak seçti. Basın. James Madison, Duvall'ı Kasım 1811'de ABD Yüksek Mahkemesine atadı.
Üretken Baş Yargıç John Marshall ve Yargıç Joseph Story'nin bir meslektaşı olan Duvall, nispeten az sayıda görüş yazdı. Yüksek Mahkemenin New Hampshire yasama meclisinin İngiltere Kralı III. Kölelerin haklarını desteklediği için en iyi hatırlanır. Mima Kraliçe ve Çocuk v. Hepburn (1812) - Marshall'ın iki kölenin özgürlüğünü doğrulayan kulaktan dolma kanıtları dışlamasına itiraz etti - ve Büyük v. Darnall (1829). Sağırlığına ve kötü sağlığına rağmen, “fazla politikacı” olarak gördüğü birinin Yüksek Mahkemeye atanmasını engellemek için birkaç yıl koltuğunu korudu. Bunu öğrendikten sonra Pres. Andrew Jackson, onun yerine Marylander'lı Roger B. Taney'i aday göstermeyi planladı, Duvall 1835'te kürsüden istifa etti Taney daha sonra başyargıçlığa yükseltildi ve tartışmalı Dred Scott kararında (1857) çoğunluk görüşünü yazdı.
Kanadalı Bir Aile
Bu seri Erken Fransız Kanadalı Öncüleri microposts, Quebec'in en eski yerleşimcilerine adanmıştır. Eğer soyağacında yeniyseniz Fransızca konuşan Kanadalılar, lütfen en eski Fransız yerleşimcilerin, şu anda Nova Scotia ve New Brunswick'e yerleşen Acadian öncülerinden de gelebileceğini unutmayın. Buna ek olarak, Yerlilerle ilgili tüm bağlantıların nüfus sayımı, evlilik veya bu soyadının yerlileri veya Metis bireyleri ile olan diğer belgelere atıfta bulunan diğer gönderilere atıfta bulunduğunu lütfen unutmayın. bu bireylerin, bu belirli Fransız Kanadalı yerleşimcilerin soyundan gelmeleri gerekmez. Gönderiler, Bulma Yardımcıları olarak tasarlanmıştır - olası ipuçlarını bulabileceğiniz ve kendi araştırmanızı başlatabileceğiniz bir yer!
Aşağıdaki yorumcu için ek bilgiler
Pierre-Edme Duval / Thuot ve Marie Fournier dit Duval
Pierre-Edme Duval / Thuot Tonnerre (St-Pierre) (Yonne) Fransa'dandı ve ailesi Edme Thuot ve Louise Duval (ö. 4 Haziran 1668). Babası usta bir fırıncıydı. Baba tarafından dedesi vardı Edme Thuot ve Huguette Burjuva. Anne tarafından dedesi vardı François Duval (kraliyet icra memuru) ve Marguerite Pitoiset. Duval'ın Quebec'teki ilk sözü 1710'daydı. 19 Eylül 1730'da Longueuil'e (QC) gömüldü. Araştırmacı: Pierre Le Clercq
DUVALL, GABRİEL
Gabriel Duvall, 6 Aralık 1752'de doğdu. 1778'de Maryland barosuna kabul edildi. Duvall, 1783'te hükümet kariyerine başlamadan önce milislerde görev yaptı, 1783'ten 1784'e kadar Maryland Vali Konseyi'nde ve Maryland Delegeler Meclisi'nde görev yaptı. 1787'den 1794'e kadar.
1794'ten 1796'ya kadar Duvall, Maryland'den ABD Temsilciler Meclisi'ne temsilci olarak hareket etti. 1796'da Maryland Genel Mahkemesi'nin baş adaleti olarak Maryland'e döndü ve 1802'ye kadar yedekte kaldı. Daha sonra federal hizmete geri döndü ve 1802'den 1811'e kadar Başkan Thomas Jefferson yönetiminde ABD Hazinesinin ilk denetçisi olarak görev yaptı.
"Özgürlük hakkının mülkiyet hakkından daha önemli olduğu evrensel olarak kabul edilecektir."
—Gabriel Duvall
Duvall, Başkan James Madison tarafından samuel Chase'in yerine Yüksek Mahkeme'ye atandı. 1811'den 1835'e kadar mahkemede görev yaptı ve esas olarak ticaret hukuku ve deniz hukuku hakkında küçük görüşler yazdı. Başyargıç John Marshall'a oy verme eğiliminde olmasına rağmen,
Duvall, köleliğin güçlü bir rakibiydi. Unutulmaz bir muhalefet yazdı Mima Kraliçe ve Çocuk - Hepburn, 11 U.S. 290 (1813), Francis Scott Key tarafından davacılar adına savunulan bir dava. Çoğunluk, sözde bir kölenin özgür olduğunu kanıtlamak için kulaktan dolma kanıtlara izin vermedi. Duvall, gerçekler çok eski olduğunda, canlı tanıklık elde edilemeyecek kadar eski olduğunda, özgürlüğü kanıtlamak için kulaktan dolma söylentilerin kabul edilmesi gerektiği kanısındaydı.
Duvall, 6 Mart 1844'te öldü.
Bu makaleden alıntı yap
Aşağıdan bir stil seçin ve metni kaynakçanız için kopyalayın.
Alıntı stilleri
Encyclopedia.com size Modern Language Association (MLA), The Chicago Manual of Style ve American Psychological Association'ın (APA) ortak stillerine göre referans girişlerini ve makalelerini alıntılama olanağı verir.
"Bu makaleden alıntı yap" aracında, mevcut tüm bilgilerin o stile göre biçimlendirildiğinde nasıl göründüğünü görmek için bir stil seçin. Ardından metni kopyalayıp kaynakçanıza veya alıntı yapılan eserler listesine yapıştırın.
İçindekiler
Talmudik hahamlar "keten adam"ı Daniel Kitabı ve Hezekiel Kitabı'nda Cebrail olarak yorumladılar. Daniel Kitabında Gabriel, Daniel'in vizyonlarını yorumlamaktan sorumludur. Gabriel'in Daniel'deki ana işlevi, daha sonraki edebiyatta sürdüreceği bir rol olan ifşa etme işlevidir. Hezekiel Kitabında Cebrail'in Kudüs'ü yok etmek için gönderilen melek olduğu anlaşılır. Göre Yahudi AnsiklopedisiCebrail insan suretine bürünür ve Tanrı'nın solunda durur. [13] Şimon ben Lakish (Suriye Palaestina, 3. yüzyıl), Michael, Raphael ve Gabriel'in melek isimlerinin Babil sürgününden geldiği sonucuna vardı (Gen. Rab. 48:9). [14] Başmelek Mikail'in yanı sıra Cebrail, İsrail'in koruyucu meleği olarak tanımlanır ve bu halkı diğer ulusların meleklerine karşı korur. [6]
Kabala'da Cebrail, Yesod'un sefirası ile özdeşleştirilir. Gabriel ayrıca Kabala literatüründe Tanrı'nın baş meleklerinden biri olarak önemli bir role sahiptir. Orada, Gabriel, Tanrı'nın mahkemesinin bir parçası olarak Michael ile uyum içinde çalışıyor olarak tasvir edilmiştir. Cebrail'e dua edilmemelidir, çünkü sadece Tanrı dualara cevap verebilir ve Cebrail'i vekili olarak gönderir. [13]
Yahudi mitolojisine göre, Cennet Bahçesi'nde çiçek açan ve yeni ruhlar üreten bir hayat ağacı ya da "ruh ağacı" [15] vardır, bu da Guf'a düşer. Ruhların Hazinesi. Cebrail hazineye uzanır ve eline gelen ilk canı çıkarır. Sonra Lailah, Gebelik Meleği, embriyo doğana kadar gözetler. [ kaynak belirtilmeli ]
Ahitlerarası dönem (kabaca MÖ 200 – MS 50), çoğu kıyamet yönelimine sahip zengin bir literatür üretti. Meleklerin ve şeytanların isimleri ve rütbeleri büyük ölçüde genişletildi ve her birinin Tanrı'nın önünde belirli görevleri ve statüleri vardı.
1 Hanok 9:1–3'te Cebrail, Mikail, Uriel ve Suriel ile birlikte "yeryüzünde çok kan döküldüğünü gördü" (9:1) ve insanların ruhlarının şu haykırdığını duydu: "Davamızı En Yüce Olan'ın önüne getirin. " (9:3). 1 Hanok 10:1'de yanıt, Cebrail de dahil olmak üzere ajanlar gönderen "En Yüksek, Kutsal ve Büyük Olan"dan geldi.
Ve Rab Cebrail'e dedi: "'Piçlere ve fasıklara karşı ve zina çocuklarına karşı ilerle: ve [zina çocuklarını ve] Gözcülerin çocuklarını insanlar arasından yok et [ve onları çıkar]: savaşta birbirlerini yok etmeleri için onları birbirinin üzerine gönder; çünkü uzun günleri olmayacak."
Cebrail, nöbet tutan beş meleğin beşincisidir: "Cebrail, cennetin, yılanların ve Kerubimlerin üzerinde olan kutsal meleklerden biri" (1 Enoch 20:7).
Enoch gördüğü dört figürün kim olduğunu sorduğunda:
Ve bana dedi ki: 'Bu ilki, merhametli ve tahammülü olan Mikail'dir; ve ikinci, bütün hastalıkları ve insan çocuklarının bütün yaraları üzerine vazifelendirilmiş olan, Rafael'dir; ve üçüncüsü, Cebrail tüm güçlerin üzerindedir; ve sonsuz yaşamı miras alanların ümidiyle tövbe etmeye karar verilen dördüncüsünün adı Fanuel'dir.' Ve bunlar, Ruhların Efendisi'nin dört meleği ve o günlerde işittiğim dört sestir.
Yeni Ahit Düzenleme
İlk olarak, Vaftizci Yahya ile ilgili olarak, Abia soyundan bir kâhin olan babası Zacharias'a bir melek göründü (Luka 1:5-7) ve Harun'un kızlarından kısır karısı Elisabeth tapınakta hizmet ederken:
10 Ve bütün halk buhur vakti olmadan dua ediyordu.
11 Ve ona, buhur sunağının sağ tarafında duran Rabbin bir meleği göründü.
12 Ve Zacharias gördüğünde o, sıkıntılıydı ve üzerine korku düştü.
13 Ama melek ona, Korkma, Zekeriya dedi, çünkü duan duyuldu ve karın Elisabeth sana bir oğul doğuracak ve onun adını Yahya koyacaksın.
14 Ve sen sevinecek ve sevineceksin ve birçokları onun doğumuna sevinecek.
15 Çünkü Rab'bin gözünde büyük olacak ve ne şarap ne de sert içki içmeyecek ve annesinin rahminden bile Kutsal Ruh'la dolacak.
16 Ve İsrail oğullarından birçoğu Allahları RABBE dönecek.
17 Ve babaların yüreklerini çocuklara çevirmek için İlyas'ın ruhu ve gücüyle onun önünden gidecek ve Rab için hazırlanmış bir halk hazırlamak için söz dinlemeyenleri adillerin bilgeliğine çevirecek.
18 Ve Zekeriya meleğe dedi: Bunu nereden bileyim? çünkü ben yaşlı bir adamım ve karım yıllar içinde hasta.
19 Ve cevap veren melek ona dedi: Ben Allah'ın huzurunda duran ve seninle konuşmak ve bu müjdeyi sana bildirmek için gönderilen Cebrail'im.
20 Ve işte, bu işlerin yapılacağı güne kadar dilsiz kalacak ve konuşamayacaksın, çünkü mevsiminde gerçekleşecek olan sözlerime inanmıyorsun.
[17] hizmet haftasını tamamladıktan sonra, Zacharias evine döndü ve karısı Elizabeth hamile kaldı. Hamileliğinin "beş ayını" (Luka 1:21–25) tamamladıktan sonra Gabriel'den tekrar bahsedilir:
26 Altıncı ayda melek Cebrail, Tanrı tarafından Nasıra adlı Celile kentine gönderildi.
27 Davud soyundan ve bakirenin adı Yusuf olan bir adamla evlenen kıza NS Mary.
28 Ve melek ona geldi ve dedi: Selam, sen o sanat çok beğenilen rabbim NS seninle: mübarek Sanat sen kadınlar arasında
29 Ve gördüğünde o, onun sözünden rahatsız oldu ve bunun nasıl bir selamlama olması gerektiğini kafasına attı.
30 Ve melek ona dedi: Korkma Meryem, çünkü sen Allah katında lütuf buldun.
31 Ve işte, rahminde gebe kalıp bir oğul doğuracak ve adını İSA koyacaksın.
32 O büyük olacak ve En Yüksek'in Oğlu olarak adlandırılacak: ve Rab Tanrı ona babası Davut'un tahtını verecek:
33 Ve sonsuza dek Yakup'un evi üzerinde saltanat sürecek ve onun krallığının sonu olmayacak.
34 Sonra Meryem meleğe dedi: Bu nasıl olacak, madem bir adam tanımıyorum?
35 Ve melek cevap verip ona dedi: Kutsal Ruh senin üzerine gelecek ve En Yüksek Olan'ın gücü seni gölgeleyecek: bu nedenle senden doğacak olan kutsal şeye de Tanrı'nın Oğlu denecek.
36 Ve işte, kuzenin Elisabet, o da yaşlılığında bir oğula hamile kaldı; ve bu onun kısır denilen altıncı ayıdır.
37 Çünkü Tanrı ile hiçbir şey imkansız olmayacaktır.
38 Ve Meryem dedi: İşte RAB'bin cariyesi, sözüne göre bana olsun. Ve melek ondan ayrıldı.
Cebrail, Luka'daki bu iki pasajda sadece ismen geçmektedir. İlk pasajda melek kendisini Cebrail olarak tanımladı, ancak ikinci pasajda onu Cebrail olarak tanımlayan Luka'dır. Yeni Ahit'teki diğer adlandırılmış melekler, Başmelek Mikail (Yahuda 1:9'da) ve Abaddon'dur (Vahiy 9:11'de). Gabriel, İncil'de baş melek olarak adlandırılmaz. İnanlılar, meleklere tapmamaları konusunda açıkça uyarılırlar (Koloseliler 2:18–19 ve Vahiy 19:10'da). [19]
Gabriel'in boynuzu Düzenle
Cebrail'in Rab'bin Dünya'ya geri döndüğünü belirtmek için bir trompet sesi üflemesi kinayesi, özellikle Spirituals'ta aşinadır. Bununla birlikte, Mukaddes Kitap ölülerin diriltilmesinden önce bir borazan çalınmasından söz etse de, Gabriel'i borazancı olarak asla belirtmez. Farklı pasajlar farklı şeyler ifade eder: İnsanoğlu'nun melekleri (Matta 24:31) Tanrı'nın Oğlu'nun sesi (Yuhanna 5:25-29) Tanrı'nın borazanı (I Selanikliler 4:16) yedi melek bir dizi patlamayı öttürür (Vahiy 8-11) veya basitçe "borazan çalacak" (I Korintliler 15:52). [20]
İlgili geleneklerde, Gabriel yine trompetçi olarak tanımlanmaz. Yahudilikte trompet öne çıkar ve Tanrı'nın kendisi, bazen de Mikail tarafından üflenir gibi görünürler. Zerdüştlükte son yargıda borazan yoktur. İslam geleneğinde, Kur'an'da adı geçmemekle birlikte, trompet çalan kişi İsrafil'dir. Hıristiyan Kilisesi Babaları, trompetçi erken İngiliz edebiyatının benzer şekilde yapmadığı gibi Gabriel'den bahsetmez. [20]
Gabriel'in trompetçi olarak bilinen en eski tanımlaması, John Wycliffe'in 1382 risalesinde gelir, De Ecclesiæ Dominio. [21] 1455 yılında Ermeni sanatında, bir Ermeni el yazmasında Cebrail'in ölüler mezarlarından çıkarken borazanını çaldığını gösteren bir illüstrasyon vardır. [22] İki yüzyıl sonra, Gabriel, John Milton'ın filminde trompetçi olarak tanımlanır. cennet kaybetti (1667): [20] [23]
Bu rockie sütunların arasında Gabriel oturdu
Melek muhafızlarının şefi (IV.545f).
O sona erdi ve Oğul yüksek sinyal verdi
İzleyen parlak bakana, patladı
Onun trompet, belki de beri Oreb'de duyuldu
Tanrı indiğinde ve belki bir kez daha
Genel kıyamette ses çıkarmak için. (XI.72ff).
Daha sonra, Gabriel'in boynuzu Zenci ruhanilerinde her yerde bulunur, ancak Bizans anlayışının Milton'a ve ruhanilere nasıl ilham verdiği açık değildir, ancak muhtemelen ortak bir kaynağa sahiptirler. [20]
Gabriel'in boynuzu, kendinden geçmeyi ifade ettiği "The Eyes of Texas" (1903) filminde de yer alır. [24] Marc Connelly'nin maneviyat üzerine kurulu oyununda, Yeşil Meralar (1930), Gabriel'in sevgili borazanını sürekli yanında bulundurur ve Rab'bin onu çok erken üflememesi için uyarması gerekir. [20] Dört yıl sonra "Blow, Gabriel, Blow" Ethel Merman tarafından Cole Porter's her şey yolunda (1934).
Bayram günleri Düzenle
Başmelek Aziz Cebrail'in bayram günü, 1588 ile 1921 yılları arasına tarihlenen birçok kaynağa göre olağandışı bir şekilde 18 Mart'ta özel olarak kutlanmıştır, 1856'da yayınlanan bir kaynak [25] bayramın 7 Nisan'da bilinmeyen nedenlerle kutlandığını belirtmektedir (parantez içindeki bir not, o günün kutlandığını belirtmektedir. normalde 18 Mart'ta kutlanır). Yazar Elizabeth Drayson, 2013 tarihli "The Lead Books of Granada" adlı kitabında 18 Mart 1588'de kutlanan ziyafetten bahseder. [26]
18 Mart'ta ilk kez 1608'de yayınlanan şöleni yerleştiren en eski basılı kaynaklardan biri, "Flos sanctorum: historia general de la vida y hechos de Jesu-Christo. y de los santos de que reza y pus fiesta la Iglesia Catholica'dır. . " İspanyol yazar Alonso de Villegas tarafından bu kitabın daha yeni bir baskısı 1794'te yayınlandı. [27] 1886'da İrlanda'da yayınlanan bir başka kaynak, İrlanda Dini Kayıt 18 Mart'tan da bahsediyor. [28]
Aziz Gabriel Bayramı, 1921'de Papa Benedict XV tarafından 24 Mart'ta kutlanmak üzere Genel Roma Takvimine dahil edildi. [29] 1969'da gün, başmelekler St. Michael ve St. Raphael'in şöleniyle birlikte kutlamak için resmi olarak 29 Eylül'e devredildi. [30] İngiltere Kilisesi de Michaelmas olarak bilinen 29 Eylül tarihini benimsemiştir.
Doğu Ortodoks Kilisesi ve Bizans Ayini'ni takip eden Doğu Katolik Kiliseleri, onun bayram gününü 8 Kasım'da kutlar (geleneksel Jülyen Takvimini takip eden kiliseler için, 8 Kasım şu anda modern Gregoryen Takvimi'ne göre 21 Kasım'a denk gelir, 13 günlük bir fark vardır). ). Doğu Ortodoks onu sadece Kasım bayramında değil, aynı zamanda diğer iki günde de anıyor: 26 Mart "Başmelek Cebrail'in Sinaxisi" ve Müjde'deki rolünü kutluyor.
13 Temmuz aynı zamanda "Başmelek Cebrail'in Eşzamanlılığı" olarak da bilinir ve tarih boyunca Cebrail'e atfedilen tüm görünüşleri ve mucizeleri kutlar. Bayram ilk olarak Athos Dağı'nda, 9. yüzyılda, İmparator II. Basil ve İmparatoriçe Constantina Porphyrogenitus döneminde ve Nicholas Chrysoverges Konstantinopolis Patriği iken, Başmelek Karyes yakınlarındaki bir hücrede göründüğünde [31] kuruldu. parmağıyla taş bir tablete Theotokos'un ilahisini yazdı, "Gerçekten buluşuyor." [32]
Kıpti Ortodoks Kilisesi, bayramını 13 Paoni, [33] 22 Koiak ve 26 Paoni'de kutluyor. [34]
Etiyopya Kilisesi 28 Aralık'ta bayramını kutlar ve önemli sayıda inananı o gün Kulubi'de "Aziz Gabriel"e adanmış bir kiliseye hacca gider.[35]
Ayrıca Gabriel, habercilerin, radyo ve televizyon, posta işçileri, din adamları, diplomatlar ve pul koleksiyoncuları gibi yayın ve telekomünikasyon için çalışanların koruyucu azizidir. [5]
Son Zaman Azizi öğretileri
Son Zaman Azizi teolojisinde Cebrail'in Nuh peygamber olarak ölümlü bir hayat yaşadığına inanılır. İkisi, aynı kişi Nuh'un ölümlü adı ve Cebrail'in göksel adı olarak kabul edilir. [9] [10]
Gabriel veya Cibril(Arapça: جبرائيل , Cebrail, veya جبريل , Cibril), [36] [37] veya Cebrail [djébraïl], İslam'da başlıca baş meleklerden biri ve Vahiy Meleği olarak saygı görür.
Tefsir, Muhammed'in Cebrail'i tam meleksi görkemiyle yalnızca iki kez gördüğünü, ilki ilk vahiy aldığı zaman olduğunu anlatır. [38] Mukaddes Kitap Cebrail'i Daniel, [39] Meryem, [40] ve Zekeriya'ya [41] gönderilen göksel bir haberci olarak tasvir ettiğinden, İslami gelenek, Cebrail'in İslam öncesi sayısız peygambere vahiy ve ilahi emirlerle gönderildiğini kabul eder. Müslümanların inandıkları Adem, Düşüşten bir süre sonra da Cebrail tarafından teselli edildi. [42] İslam'da "kutsallığın koruyucusu" gibi birçok isimle tanınır. [43]
Alternatif teoriler mevcut olsa da, Kuran'da Kutsal Ruh'un Cebrail'e atıfta bulunup bulunmadığı, bilimsel bir tartışma konusu olmaya devam etmektedir. Kuran'da Cebrail, 2:97 ve 66:4'te ve ayrıca Michael (Mika'il) ile birlikte anıldığı 2:92-96'da geçmektedir.
Müslümanlar ayrıca, Kuran'da bulunan ilk vahiyden önceki bir dizi tarihi olay için Cebrail'e saygı duyarlar. Müslümanlar, Cebrail'in Zekeriya'ya Yahya'nın doğumunu, Meryem'e de İsa'nın gelecekteki doğumunu [44] bildiren melek olduğuna ve Cebrail'in daha önce İbrahim'e (İbrahim'e) İshak'ın (Sure) doğumunu bildiren üç melekten biri olduğuna inanırlar. Zaariyat) . [45] Cebrail, Muhammed'i İslam'ın temel ilkeleri hakkında sorguladığı Cebrail Hadis'inde de ünlü bir şekilde ortaya çıkıyor.
İslami metinler ve İncil'in dışındaki diğer uydurma edebiyat eserleri, Melek Cebrail'in göksel bir savaşçı olarak rolünü tasvir eder. [46] Bununla birlikte, Melek Cebrail'e ilişkin Enokyan ve Kuran'daki referanslar arasındaki açık bir ayrım, birincisinin Melek Cebrail'i, Cebrail'in nefilimleri yendiği 1. Enoch'ta Kutsal Ruh olarak belirlememesidir. [47] Buna göre, İslam'da Cebrail, Muhammed'in Bedir Savaşı sırasında ve Mirac sırasında bir şeytana karşı düşmanlarını önemli ölçüde yenmesine yardımcı oldu. [48] [49] Muhammed'i savaş açmaya ve Yahudi kabilesi Beni Kurayza'ya saldırmaya teşvik etti. [47]
Melekler saf ruhlar olarak tanımlanır. [50] [51] Tanımlanmış bir formun olmaması, sanatçılara onları tasvir etmede geniş bir serbestlik sağlar. [52] Amelia R. Brown, Bizans ikonografisinde melek tasvirleri ile saray hadımlarını tasvir etmek için kullanılan gelenekler arasında karşılaştırmalar yapar. Çoğunlukla Kafkasyalılar, açık renkli gözlere, saça ve tene sahip olma eğilimindeydiler ve "çocuklukta hadım edilenler, belirgin bir iskelet yapısı geliştirdiler, tam erkeksi kasları, vücut kılları ve sakalları yoktu." Memur olarak, beyaz bir tunik giyerlerdi. altın. Brown, "Bizans sanatçıları, bilinçli ya da bilinçsiz, saray hadımının bu ikonografisini çizdiler" diyor. [53] Melekler üzerine son zamanlarda yapılan bazı popüler çalışmalar, Gabriel'in kadın veya androjen olduğunu düşünüyor. [54] [55]
Duval, Gabriel - Tarih
Benjamin Duckett (d. yaklaşık 1831 - ö. ?)
MSA SC 5496-8398
Kölelikten kaçtı, Prince George's County, Maryland, 1856
Prince George's County'nin kuzeyindeki bir çiftlik ve malikane olan Marietta'da doğan Benjamin Duckett, Duval Ailesi tarafından köleleştirildi. Benjamin Duval (ö. 1801) Marietta'yı "Darnall's Grove" olarak bilinen daha büyük bir araştırmanın bir bölümünden satın alınan 150 dönümlük bir arazi üzerine inşa etti. Benjamin Duval'ın oğlu Gabriel Duval (1752-1844), mülkü babasından satın aldı. On dokuzuncu yüzyılın ilk on yıllarında, Gabriel Duval ilçedeki ekonomik seçkinler arasında kendisini bir taşra beyefendisi olarak kabul ettirdi. Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi'nin Ortak Adaleti (1811-1835) olarak Duval, her yıl birkaç hafta Washington DC'de ikamet etti. Aynı şekilde, Devre Mahkemesindeki görevleri, Maryland ve Delaware'de geniş çapta seyahat ettiğini gördü. Ayrıca tarlasında küçük bir hukuk bürosunda özel bir muayene yaptı. Duval, birçok Maryland seçkinleri gibi, yarış atları yetiştirdi ve eyalet çapındaki yarışmalara gitti. Garbiel Duval en yüksek sosyal çevrelerde yer aldı ve James Madison, başkanlığı sırasında (1809-1817) bir ülke gezintisindeyken Marietta'da bir gece ve gündüz geçirdi. Resmi görevler ve ziyaretçiler bir yana, Marietta'da hayat ailelere odaklıydı. Bu konuda en önde gelenler ekicinin ailesiydi: Duvallar. Yine de Marietta'daki köle mahalleleri çok sayıda aileye de ev sahipliği yapıyordu. Antebellum yıllarında Marietta'daki toplam köle sayısı otuz beş ile elli arasında dalgalandı. Gabriel ile birlikte, on dokuzuncu yüzyılda Marietta'da yaşayan diğer Duvallar, Afrikalı Amerikalıları orada tuttu. Bu köle sahipleri arasında Gabriel'in oğlu Edmund (ö. 1831), Gabriel'in kız kardeşi Delila ve yetim torunları Marcus, Edmund, Mary ve Gabriella, onunla birlikte yaşamaya gelen Gabriella ve eşi Jane (d. 1834) 1832'de. Marietta'daki yaşam Antebellum Dönemi boyunca aktif kaldı (On dokuzuncu yüzyılın ortalarından itibaren Marietta'daki bir yaşam anısını okumak için buraya tıklayın).
Prince George's County eyaletteki en büyük köle sahibi ilçe olmakla kalmayıp, Antebellum Dönemi (Bladensburg, District No. 2) ve onun bitişik bölgeleri (özellikle Marlborough, District 3 ve Queen Anne, District No. 7) ilçedeki kölelerin çoğunluğunu elinde tutuyordu. Marietta'nın siyahlarının çevrelerindeki insanları ve çevreyi tanımaları muhtemeldir ki, köleleştirilmiş kişilerin yakındaki alıcılara satıldığı yerel bir köle ticaretinin yaygınlaşması da dahil olmak üzere çeşitli özellikler ve uygulamalar yoluyla. 1850'lerde, özellikle Marietta Ovası'ndaki nüfusa ek olarak, yakınlarda çok sayıda büyük köle sahipleri vardı. Batıda John Contee, yirmi bir köleleştirilmiş kişiyi elinde tutuyordu. Geleceğin Maryland Valisi Oden Bowie güneyde, kırk yedi köleyle büyükçe plantasyonlar işletiyordu. Marietta'ya beş mil mesafedeki diğer plantasyonlar arasında güneyde elli dört köleyle Bowieville ve doğuda otuz dört köleyle Belair vardı. Eski Vali Samuel Sprigg'in (batıda) yetmiş üç köleleştirilmiş siyahı, ekici Mordecai Plummer'ın yüz yirmi üçü (güneyde) ve Sr'nin yüz doksan sekiz siyah kölesi Charles Hill ( batıda), Marietta'da köleleştirilenlerden sadece yedi mil uzakta yaşadı. Prince George's County'de tutulan çok sayıda köleleştirilmiş siyahın aksine, özgür siyah nüfus çok küçüktü. Yine de, Washington DC'nin büyük ve büyüyen özgür siyah topluluğu Marietta'dan on milden biraz daha uzaktaydı. 1830 ve 1860 arasında, ülkenin başkentinin köleleştirilmiş nüfusu 2.330'dan 1.774'e düşerken, özgür siyah sayısı 3.129'dan 9.209'a yükseldi. .
Benjamin Duckett, erkek olan bir çocukken, köleliğe kaçarak direnen başkalarını tanıyordu. Başarılı ya da başarısız, bu kaçış eylemleri başkalarına örnekti. Örneğin Duckett'in çocukluğunda Gabriel Duval'ın kölelerinden biri olan "Joe" kaçtı. Yine, başarısı bilinmemektedir (hem Frederick City hem de Baltimore City'de akrabaları olmasına rağmen, Maryland'den çıkış boyunca iki önemli nokta). İlk gençlik yıllarında Marietta'daki geçiş, Benjamin Duckett'in ailesinin istikrarını tehdit etti. Gabriel Duval 1844'te öldü. Ölümünden sonra, köleleştirilmiş mülkünün büyük kısmı torunları Marcus ve Edmund B. Duval'a geçti. Benjamin Duckett, babası ve belki de beş kardeşinden birkaçı Edmund'a gitti. Benjamin'in annesi, diğer kardeşleri ve akrabaları Marcus'a gitti. Yasal tanımlamalara rağmen, aileye büyük bir fiziksel mesafenin dayatılması olası değildir. Marietta'daki geleneksel köleleştirilmiş topluluğun bölünmesinin ardından, kaçış yoluyla direniş devam etti. Duval kardeşlerin ikisi de kaçaklar yaşadığından, genç Benjamin, özellikle köle Randolph Jackson'ın (d. 1834) bölgeye olan aşinalığını kullanarak 1853, 1855 ve 1857 olmak üzere üç kez uçma girişiminde bulunduğu Edmund olduğu için, kaçan birçok kişiyi tanıyordu!
Bir noktada, muhtemelen 1849 ile 1856 arasında, Edmund Duval, Benjamin'i Washington'dan Zachariah Berry'ye sattı. Berrys, ilçede ve Washington DC'de ve belki başka yerlerde önde gelen toprak sahipleriydi. 1849'da, Zachariah Berry'nin babası, Columbia Bölgesi, Washington İlçesinden Washington Berry, Richard C. Bowie'den bir arazi satın aldı. Buna daha sonra Edmund Duval'dan satın alınan "Riley's Discovery" adlı bitişik bir broşür ekledi. Prince George's County'nin Queen Anne's Bölgesi'nde, "Brick Church" (günümüz Kilise Yolu)'ndan çıkan yol boyunca, "Prince George's County Ormanı" olarak adlandırılan bölgenin ortasında yer almaktadır. Bowieville olarak bilinen mülkün hemen karşısında, Zachariah Berry, babasının yeni satın alınan "Bellmont" adlı plantasyondaki operasyonunu düzenlemeye başladı. Plantasyon, babasının 1856'da öldüğü anda Zachariah'ın mülkü oldu. Berry, Bellmont'taki operasyonunu kurmaya başladığında, Prince George's County'de 11.510 siyah köle tutuldu. Şimdiye kadar eyaletteki en büyük köle sahibi ilçe olan Prince George's County, eyalet çapında (20 ilçe artı Baltimore Şehri) tutulan kölelerin yüzde on üçünü oluşturuyordu. Bellmont, Queen Anne's District, No. 7'de (1843'te kuruldu) bulunuyordu. 1850'de, Berry'lerin Bellmont'u satın almasından bir yıl sonra, 7. Mıntıka'da on altı bin kişi yaşıyordu, yüzde altmış altısı siyahtı, bunların yüzde doksan biri köleydi. 7. Mıntıka'nın en büyük sahiplerinden bazıları Bellmont'a yürüme mesafesinde yaşıyordu.
Benjamin Duckett'in Zachariah Berry ile olan hayatının detayları belirsizdir. Örneğin, yalnızca gelişmekte olan Bellmont'ta değil, aynı zamanda Prince George's County'deki diğer aile plantasyonlarında ve hatta kuzey kısmı olarak Washington County'de tutulan mülklerde zaman geçirmiş olabilir. District of Columbia çağrıldı. Duval ailesi, Potomac Nehri üzerinde "Belleview" de dahil olmak üzere en az üç plantasyona sahipti. Washington Berry, Mart 1855'te oğlu Zachariah'tan imzalanan bir satış faturasıyla, yirmi yaşında bir adam da dahil olmak üzere yaklaşık bir düzine siyah köle aldı. Ben ve çiftlik hayvanları, tarımsal işletmeler ve ev eşyaları. yakın kaynaklardan satın aldı, kölelerini korumakta kötü bir iş çıkardı.1850'ler boyunca Bellmont'tan çok sayıda uçuş denemesi gerçekleşti.Hannah Dikes Haziran 1854'te kaçtı. "ve "Betsy" birlikte kaçtılar.Bu ikisinin Prince George's County'deki diğer plantasyonlarla ve Calvert County'deki diğer plantasyonlarla ailesel bağlantıları vardı.Bir sonraki bahar ve yaz daha fazla kaçış girişimi gördü. On yılın başlarında yerel bir ekicinin mülkünden satın alınan orta yaşlı bir köle adam olan Luke Carroll kaçtı. Baltimore'da deneyimi olan yirmili yaşlarında ve Calvert County'de bir koca olan Dinah Young da öyle. 1855 Yazında Berry'nin plantasyonundan da kaçan Luke Williams'ın yalnızca Prince George's County'de değil, aynı zamanda Annapolis, Baltimore ve hatta Philadelphia gibi kentsel alanlarda da akrabaları vardı. Aslında Luke, 1851'de daha önce bir kez kaçmış olan en az iki kez suçluydu.
Belki de daha önceki kaçaklar tarafından cesaretlendirilen ve belki de eğitilen iki köle, 1850'lerin ortalarında Berry'nin çiftliğinden başarılı bir şekilde kaçtı. Berry, yalnızca iki değerli köleyi kaçmak için kaybetmekle kalmayıp, kaybını, William Still tarafından kitabında gelecek nesiller için kaydettirmenin rezilliğini yaşadı.Yeraltı Demiryolu. Zach Berry'den kurtulmayı başaranlardan biri de yirmi beş yaşındaki Ben Duckett'ti. Duckett 16 Eylül 1856'da kaçtığında, yakınlardaki plantasyonlarda elindeki akrabalık ve dostluk kaynaklarından yararlandığına inanılıyordu. Bununla birlikte, gerçek araçları ve özgürlüğe giden yolu henüz kurtarılmış değil. Washington, DC, Frederick City veya Baltimore'a gidip gitmediği bilinmiyor. Chesapeake ve Ohio Kanalı'nda seyahat etmiş veya Chesapeake'de bir gemide kaçmış olabilir. Gerçek bir demiryoluna binmiş veya yardım için Maryland merkezli Northern Underground Railroad ajanlarıyla temasa geçmiş olabilir. Ancak seyahat etti, Philadelphia'ya üç haftadan kısa bir sürede ulaştı ve William Still'e yönlendirildi.
Zach Berry'nin bir başka kölesi olan Jim Belle, Temmuz 1857'de kaçmadan hemen hemen bir yıl önce sahibiyle birlikteydi. Her ikisi de muhtemelen özgür olan bir karısı ve kayınvalidesi ile diğer akrabaları ve arkadaşları gibi Güney Baltimore'da yaşıyordu. ve belki de daha önce tutulduğu birkaç Baltimore County plantasyonunda yaşayan diğer akrabalar için yardım seçenekleri önemliydi. Jim'in Prince George's County'den Philadelphia'ya nasıl geldiği kesin olarak bilinmiyor ve Benjamin Duckett'i gerçekten tanıyıp tanımadığı da belirsiz çünkü Berry'nin plantasyonundaki zamanları sadece birkaç hafta çakışıyor. Jim Belle'in takipçileri, Kuzey Maryland'deki ailesinin ve arkadaşlarının bir kaynak olduğuna inanıyorlardı. Her ne şekilde olursa olsun, Jim özgürlüğe ulaştı. Berry'nin en az üç kölesi daha, Frank Tyler (1858), Barbary Williams (1860) ve Hagar Williams (1860), on yılın sonuna kadar Berry'den kaçmaya çalıştı. En azından Williams Sisters'ın yakınlardaki birkaç plantasyonla bağları vardı.
Ben Duckett'in özgürlüğe ulaştıktan sonraki hayatının ayrıntıları tarihçilerden kaçıyor. Philadelphia Teyakkuz Komitesi'nin hesap defterleri, kuzeye devam etmesi için kendisine küçük bir miktar para verildiğini gösteriyor. Ayrıca, Kuzey Yeraltı Demiryolları'nın bir irtibat listesi ve kaçaklara giriş mektupları sağlamak standart uygulamasıydı. Kaçtığı geç tarih, Kanada'ya, belki de yüzlerce Maryland kaçağının kendisinden önce gittiği St. Catherine'e gittiğini gösteriyor. Zach Berry, Antebellum Dönemi'nin sonuna kadar Duckett'in dönüşü için reklam vermeye devam etti ve bu, eski sahibinin de Benjamin Ducket'in nihai hedefini keşfedemediğini öne sürdü.
Bu web sitesi, adil kullanım doktrini kapsamında referans amacıyla sunulmaktadır. Bu materyal tamamen veya kısmen kullanıldığında, Maryland Eyalet Arşivlerine uygun alıntı ve itibar atfedilmelidir. LÜTFEN DİKKAT: Site, telif hakkı kapsamında olabilecek başka kaynaklardan materyal içerebilir. Hak değerlendirmesi ve tam kaynak alıntı, kullanıcının sorumluluğundadır.
Eklendi 2020-01-20 04:55:43 -0800, Phillip Leo Wilson tarafından
Eklendi 2020-01-20 04:56:37 -0800, Phillip Leo Wilson tarafından
Ближайшие родственники
Mareen Duvall hakkında "Göçmen"
Not: Şu an itibariyle, Mareen'in ebeveynlerinin kim olduğu bilinmiyor. Onun soyu, torunları arasında çok ihtilaflıdır. Lütfen mümkünse atalarına daha fazla doğrulanmamış veri eklemekten kaçının.
MD merkezli bir Mareen Duvall Derneği var, atamızı ve yeni Başkanımız Barack Obama, Harry S. Truman, aktör Robert Duvall ve diğer birkaç ünlü kişi dahil olmak üzere birçok soyundan gelenleri onurlandırıyor.
Mareen DuVal doğumlu, 1650 civarında Katolikler ve Fransız Kraliyetinden gelen dini zulümden kaçmak için anavatanından kaçan bir Fransız Protestanı ve Huguenot'du. İngiltere'de kaldıktan sonra, adını "Duvall"a bırakarak Maryland'e yerleşti —.
J.D. Warfield, The Founders of Anne Arundel ve Howard Counties, Maryland'de (1905) "Sömürge tarihinde bu kaçan göçmenin kişisel başarılarından daha çarpıcı bir figür bulunamadı" diye yazmıştı. "Albay William Burgess tarafından getirilen yüz elli maceracıdan biri olarak geldi. South River'ın güney yakasındaki Anne Arundel County'deki Albay Burgess yakınlarına yerleşti ve bu gözde kesimin en başarılı tüccarlarından ve yetiştiricilerinden biri oldu.
17. yüzyılda Maryland'in önde gelen isimlerinden Burgess, bir noktada Vali Yardımcısı olarak görev yaptı.
"Anne Arundel ve Prince George County'nin arazi kayıtları, bu Huguenot ekici ve tüccarının geniş bir mülke sahip olduğunu ve dul karısını ve üçüncü karısını, Albay Henry Ridgely'nin üçüncü karısı ve daha sonra Rev. Bay'in karısı olacak kadar çekici bıraktığını gösteriyor. Henderson, İngiltere Kilisesi komiseri," diye yazıyor Warfield.
Mareen Duvall'ın oğullarından biri olan "Genç Mareen", görünüşe göre üvey annesinin yeniden evlenmesinden memnun değildi. "Genç Mareen, vasisi Albay Ridgeley'e itiraz etti, ancak mahkemeler onu desteklemedi," diye yazıyor Warfield.
Mareen, aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok önemli şahsiyetin atasıdır:
Başkan Barack Obama • Başkan Harry Truman • Başkan Yardımcısı Dick Cheney • Yüksek Mahkeme Yargıcı Gabriel Duvall • Düşes Bessie Windsor • Aktör Robert Duvall • Konfederasyon Casusu Betty Duvall • İşadamı Warren Buffet
Mareen DUVALL Doğum: Abt 1629-1630, Luval, Mayenne, Fransa Evlilik (1): Mary BOUTH yaklaşık 1658, Normandy Eyaleti, Fransa 1 Evlilik (2): Susannah BRASSEUR 1677 öncesi 2 Evlilik (3): Mary BİLİNMİYOR yaklaşık 1693- 1694 1 Ölüm: 8/5/1694, Anne Arundel, MD 64/5 yaş hakkında
Genel Notlar: 1660'larda Anne Arundel ilçesi Maryland'e yerleşen bir Huguenot mültecisi, aile ağacının bu dalındaki göçmen atadır. John South, Normandiya Fransa'sından olduğunu belirtti. Hem Normandiya hem de Laval, Fransa'nın Kuzeybatı bölgesindedir. "Middleton Plantation'dan Mareen Duvall"da sunulduğu şekliyle onun soyunu takip ettim ama orada başka teorilerin de olduğu belirtilmelidir. Ör: "Orta Plantasyondan Mareen Duvall"da Harry Wright Newman'a göre, Mary'nin Mareen'in karısı olduğu kesin değil, ancak Thomas Bouth'un aşağıdaki vasiyeti bunu gösteriyor. 1672'deki vasiyetinde sorunsuz (çocuksuz) öldüğü yazıyor. Ancak ineğinin ilk buzağısını Mary Dewall'a (Devall) vasiyet eder ve "sow sürgünü" verir. Bu Mary Bouth, Mareen Duvall'ın karısı olarak listeleniyor. Ölüm tarihi eşleşiyor, ancak ebeveynleri bunun yerine Massiott Duvall ve Margaret D'Orbin olarak listeleniyor ve doğumu 1630'dan 1635'e kadar Nantes, Bretagne Eyaleti, Fransa'da. Ailesi verilmemiş ama onun tarihleri b. 1634, Normandie Eyaleti, Fransa'da ve 1670 yılında öldü.Bu kayıt, I.G.I kayıtlarında, araştırmamı ilk yaptığım zamandan çok daha yaygın. Abt'de doğduğunu belirten bir I.G.I kaydı da buldum. Mayenne Eyaleti, Remnes yakınlarında, Fransa'daki Lanal Kalesi'nde 1632, ancak bunda ebeveyn yok. Babası Massiott olarak listelendiğinde, bu versiyonda dedesiyle aynı kişi olduğunu belirtmek önemlidir. Henüz tarihlerine veya bağlantılarına dair bir kanıt yok.
Marin, "Maryland'in Erken Yerleşimcileri" bölümünde Marin Du Vall olarak listelenmiştir. 1650'lerde kolonilere geldi. Fransa'da muhafazakar, II. Charles'ın oğlu James Stuart'ı destekleyen bir Jacobite idi. Fransa, Charles II'yi İngiltere Kralı olarak desteklemekte İskoçya'nın yanında yer aldı ve bu, bir Fransız olan Marin'in neden Charles II'nin oğlunu desteklediğini açıklıyor. Marin aynı zamanda bir Huegonot'tu. Bu, Fransa'daki muhafazakarlar ve Hugonotlar için pek sevilmeyen bir zamandı. Sözde 1659'da Fransızlar, II. Charles'ı iktidara getirmeye yardımcı olmak için Scott'ların yanında yer aldığında Hizmetteydi. Harry Wright Newman, yakalandığını ve ardından Willima Burgess tarafından Fransa'dan Maryland'e nakledildiğini ve burada John Covell'e sözleşmeli hizmetçi olarak "satıldığını" tahmin ediyor. 25 Temmuz 1659'da Marin, John Covell ile hizmet süresini gerçekleştirmek için 50 dönümlük arazi talep etti. "Laval" adını verdiği 100 dönüm arazi aldı. Bu, Fransa'daki kökeni olabileceği için önemlidir. Laval, Rennes'in 42 mil doğusunda bir kasaba olan "Mayenne, Fransa'nın başkentidir. Maryland'de birinin ülkesine anavatanının adını vermesi bir gelenekti.
1664'te, üzerinde yaşayacağı ana mülk olan "Middle Plantation"ı araştırmıştı. John Ewen ona 250 dönüm verdi, Thomas Parsons ona 50 dönüm verdi ve Andrew Skinner ona bir marangoz olarak yaptığı iş için "Orta Plantasyon" adını verdiği şeyi içeren 300 dönüm verdi. O yıl "Marin Dewall, Carpenter" başlığı altında o arazi için patent başvurusunda bulundu. Güney Nehri'nin güney tarafında, Anne Arundel Co.'daydı, ancak herhangi bir büyük su kütlesine bitişik değildi. Ann Covill komşularından biriydi.
1665'te, o ve William Young, Jacob's Creek'in batı tarafında "Zengin Boyun" adı verilen 200 dönümlük bir arazi patentini ortaklaşa aldılar. Orta Plantasyona bitişik daha fazla arazi ekledi. Bu zamana kadar, kayıtlarda "Beyefendi" olarak anıldı. Arazi alımları genişledi. Mart 1677/78'de Thomas Bowdle'dan o zamanlar Calvert Co., MD olan 375 dönümlük araziyi "Bowdles Choice" olarak adlandırılan arazinin yarısı olan 4.000 pound tütün pahasına aldı. Elde ettiği diğer mülkler arasında Essington, Morley's Grove ve Howerton's Range vardı. Ayrıca bu satışlardan birinde "Tüccar" olarak anıldı.
Belli ki zamanın çok başarılı bir iş adamı, başlı başına bir beyefendi oldu. Bu memlekete sözleşmeli uşak olarak başlamış olsa da, iş ilişkilerinde hırs, eğitim ve zeka göstermiş ve ömrünün sonunda çok zengin bir adam olmuştur. Tek başına kıyafetlerinin değeri, ölümünden önce taşralı bir beyefendi olarak yaşadığını gösteriyor. Eğitim geçmişi, emlak yerleşimindeki hukuk kitapları da dahil olmak üzere kitaplarının envanterinde de belirtilebilir.
Anne Arundel Co., Maryland'de 1694'te bir vasiyet bıraktı, Kitap 2, s. 327 ve Kitap 2A, s. 131. Kapsamlı ve Harry Newman Wright'ın "Mareen Duvall of Middle Plantation" kitabında yeniden üretildi. İçinde çok sevdiği karısı Mary, Middle Plantation'ı hayatı boyunca miras bırakıyor. Oğlu Lewis'e Orta Plantasyonun güney ucunda 300 dönümlük arazi veriyor. Kızı Elizabeth Duvall'a "Bowdel'in Seçimi" adlı 375 dönümlük araziyi verir. Benjamin ve Katherine, "Howerton's Range"den eşit pay aldı. Mareen Duvall, eşi Susannah tarafından yazılan "The Younger", Calvert Co., MD'de "The Plains" ödülünü aldı. Mary, Anne Arundel Co'da "Morley's Grove" ve "Marley'nin arsası" olarak adlandırılan 300 dönüm daha aldı. "En küçük kızı" olan Joanna, Larkins Choice'ın yanı sıra Anne Arundel Co'da Duvall'ın ürün yelpazesini aldı. Bunlar, iddialarına sahip olmak istediği küçük çocukları gibi görünüyor. ergin olduklarında erkek çocuklar için 18, kızlar için 16 yaş. Daha sonra yetişkin çocuklarından bazılarına 5 şilin verir: John, Eleanor Roberts, Samuel ve Mareen "bu ismin en büyüğü". Elizabeth Duvall, Johanna Duvall, Mary Duvall, Katherine Duvall, Mareen "genç", Benjamin ve Lewis'e 150 libre sterlin veriyor. Son olarak giyim eşyasını ve gümüş tütün kutusunu oğlu John'a verir. Karısı icra memuru olarak adlandırıldı.
Görünüşe göre Mareen'in üçüncü karısı ve büyük çocukları arasında bir tartışma vardı. Özellikle vasiyetnamede adı geçen biri tarafından taciz edilmemesini istedi. Küçük çocuklarının yasal yaşa kadar onun bakımında kalmasını istedi. "Onları sevmesini ve onlara karşı şefkatli olmasını ve bu vesileyle, onları Tanrı korkusu ve insana itaat konusunda eğitmek için çabasını kullanmasını sağlıyorum" dedi. Bir ay içinde yönetici olmamayı istedi. Mareen'in oğlu John'un adı aynıydı. Daha sonra Mary, idari rolü yeniden almasını istedi. Üvey oğlu John, vasiyetine göre onun "büyük zarara ve önyargıya" vasiyetini yerine getiriyordu. Sonunda, o kazandı. 4 6 7 8 9 10 11
Mareen, Mary BOUTH ile yaklaşık 1658'de, Normandy Eyaleti, Fransa'da evlendi.1 (Mary BOUTH, 1634'te Normandy Eyaleti, Fransa'da doğdu ve yaklaşık 1670'te öldü.)
Mareen daha sonra Susannah BRASSEUR ile 1677,2'den önce evlendi (Susannah BRASSEUR 1650'de Nasemond River, VA 2'de doğdu.)
Mareen daha sonra Mary UNKNOWN ile 1693-1694,1 civarında evlendi (Mary UNKNOWN, 1640'ta Maryland'de doğdu ve 1/19/1736'da Anne Arundel, MD'de öldü.)
"Duvall Derneği"nden alıntı -
"Mareen Duvall yaklaşık 1625'te Fransa Krallığı'nda doğdu ve 1655 dolaylarında Maryland Eyaleti, Anne Arundel İlçesinde Güney Nehri'nin güney yakasına yerleşti. 1659'da Lord Baltimore tarafından kendisine patent verilen ilk arazi parçasına "Laval, "Fransa'da şimdiki Mayenne Departmanı'nın başkenti olan eski bir kasabanın adı. O bir ekici ve tüccardı ve 1694'teki ölümüne kadar Eyaletin aleni bir vatandaşıydı. Ölümü sırasında South River'da bulunan arazisi Middle Plantation'da ikamet etti ve 1664'te Lord tarafından kendisine patenti alındı. Özel. Kamu hizmeti kısmen Jakobit Partisi liderliğinden oluşuyordu ve İl Arşivleri, 1683'te Mülkiyet ve Meclis tarafından İl Komisyonuna atandığını, ticareti teşvik etmek için kasaba sitelerini ve giriş limanlarını düzenlemek üzere atandığını gösteriyor. Kamu Arazi Kayıtları ve Ağustos 1694 tarihli Vasiyetnamesinin kanıtladığı gibi, çok sayıda arazinin patenti ve birkaç bin dönümlük diğer birçok arazinin alıcısıydı.
- Will 2 Ağu 1694 Ann Arundel Co., MD'de yazıldı
- 5 Ağustos 1694 Anne Arundel Co., MD
- 13 Ağustos 1694, Anne Arundel Co., MD'de Protesto Edilecek
- Kişi Kimliği I086204 Ringa
- Babasının Thomas Duvall, annesinin ise Nicola Stagard olduğunu söyledi. Daha fazla araştırma gerekli.
O bir Huguenot mültecisiydi. Laval, Normandiya'dan göç etti ve 1650'lerde John Covell'e sözleşmeli bir hizmetçi olarak Maryland'e geldi ve sözleşmesi 1659'da sona erdi ve bu noktada mülk kazandığı Anne Arundel İlçesinde mülk sahibi oldu. Mareen adında iki oğlu var, ilk karısının oğlu "Yaşlı" ikincinin oğlu "Genç" Ailesinin soyundan Harry Wright Newman, Mareen Duvall, Middle Plantation'da anlatılıyor. Ayrıca bunun için bkz. William N. Hurley, Maryland Mirasımız, Kitap 44: Duvall Ailesi. 2004.
Bir Mareen Duvall Torunları Derneği var. Bu, soyundan gelen Robert Duvall (aktör), Harry Truman ve Windsor Düşesi Bessie Wallis Simpson arasında sayılabilir.
Takma adı "Göçmen" idi. Aile ağacının bu dalında göçmen atadır. John South, Normandiya Fransa'sından olduğunu belirtti. Hem Normandiya hem de Laval, Fransa'nın Kuzeybatı bölgesindedir. "Middleton Plantation'dan Mareen Duvall"da sunulduğu şekliyle onun soyunu takip ettim ama orada başka teorilerin de olduğu belirtilmelidir. Ör: "Orta Plantasyondan Mareen Duvall"da Harry Wright Newman'a göre, Mary'nin Mareen'in karısı olduğu kesin değil, ancak Thomas Bouth'un aşağıdaki vasiyeti bunu gösteriyor. 1672'deki vasiyetinde sorunsuz (çocuksuz) öldüğü yazıyor. Ancak ineğinin ilk buzağısını Mary Dewall'a (Devall) vasiyet eder ve "sow sürgünü" verir. Bu Mary Bouth, Mareen Duvall'ın karısı olarak listeleniyor. Ölüm tarihi eşleşiyor, ancak ebeveynleri bunun yerine Massiott Duvall ve Margaret D'Orbin olarak listeleniyor ve doğumu 1630'dan 1635'e kadar Nantes, Bretagne Eyaleti, Fransa'da. Ailesi verilmemiş ama onun tarihleri b. 1634, Normandie Eyaleti, Fransa ve yaklaşık 1670 öldü. Bu kayıt, I.G.I kayıtlarında, araştırmamı ilk yaptığım zamandan çok daha yaygın. Abt'de doğduğunu belirten bir I.G.I kaydı da buldum. 1632, Mayenne Eyaleti, Remnes, Fransa yakınlarındaki Lanal Kalesi'nde, ancak bu, hiçbir ebeveyni listelemiyor. 1952'de yayınlanan "Historic Montgomery Co., MaD Old Homes and History", kayıtların onun da Fransa'nın Nantes kentinde doğduğunu belirtiyor. Bu, IGI kaydının sözde doğum yerini aldığı yer olabilirdi. Bu kaynak anne ve babasını listelemez. Babası Massiott olarak listelendiğinde, bu versiyonda dedesiyle aynı kişi olduğunu belirtmek önemlidir. Henüz tarihlerine veya bağlantılarına dair bir kanıt yok.
Marin, "Maryland'in Erken Yerleşimcileri" bölümünde Marin Du Vall olarak listelenmiştir. 1652-1659 yılları arasında kolonilere geldi. Fransa'da muhafazakar, II. Charles'ın oğlu James Stuart'ı destekleyen bir Jacobite idi. Fransa, Charles II'yi İngiltere Kralı olarak desteklemekte İskoçya'nın yanında yer aldı ve bu, bir Fransız olan Marin'in neden Charles II'nin oğlunu desteklediğini açıklıyor. Marin aynı zamanda bir Huegonot'tu. Bu, Fransa'daki muhafazakarlar ve Hugonotlar için pek sevilmeyen bir zamandı. Sözde 1659'da Fransızlar, II. Charles'ı iktidara getirmeye yardımcı olmak için Scott'ların yanında yer aldığında Hizmetteydi. Harry Wright Newman, yakalandığını ve ardından Willima Burgess tarafından Fransa'dan Maryland'e nakledildiğini ve burada John Covell'e sözleşmeli hizmetçi olarak "satıldığını" tahmin ediyor. 25 Temmuz 1659'da Marin, John Covell ile olan hizmet süresini gerçekleştirmek için 50 dönümlük arazi talep etti. "Laval" adını verdiği 100 dönüm arazi aldı. Bu, Fransa'daki kökeni olabileceği için önemlidir. Laval, Rennes'in 42 mil doğusunda bir kasaba olan "Mayenne, Fransa'nın başkentidir. Maryland'de birinin ülkesine anavatanının adını vermesi bir gelenekti.
1664'te, üzerinde yaşayacağı ana mülk olan "Middle Plantation"ı araştırmıştı. John Ewen ona 250 akre verdi, Thomas Parsons 50 akre verdi ve Andrew Skinner ona bir marangoz olarak yaptığı iş için "Orta Plantasyon" adını verdiği 300 akre verdi. O yıl "Marin Dewall, Carpenter" başlığı altında o arazi için patent başvurusunda bulundu. Güney Nehri'nin güney tarafında, Anne Arundel Co.'daydı, ancak herhangi bir büyük su kütlesine bitişik değildi. Ann Covill komşularından biriydi.
1665 yılında, o ve William Young, Jacob's Creek'in batı tarafında "Zengin Boyun" adı verilen 200 dönümlük bir arazi patentini ortaklaşa aldılar. Orta Plantasyona bitişik daha fazla arazi ekledi. Bu zamana kadar, kayıtlarda "Beyefendi" olarak anıldı. Arazi alımları genişledi. 1677/78 Mart'ında Thomas Bowdle'dan o zamanlar Calvert Co., MD olan 375 dönümlük araziyi "Bowdles Choice" olarak adlandırılan arazinin yarısı olan 4.000 pound tütün pahasına aldı. Elde ettiği diğer mülkler arasında Essington, Morley's Grove ve Howerton's Range vardı. Ayrıca bu satışlardan birinde "Tüccar" olarak anıldı.
Belli ki zamanın çok başarılı bir iş adamı, başlı başına bir beyefendi oldu. Bu memlekete sözleşmeli uşak olarak başlamış olmasına rağmen, iş ilişkilerinde hırs, eğitim ve zeka göstermiş ve ömrünün sonunda çok zengin bir adam olmuştur. Tek başına kıyafetlerinin değeri, ölümünden önce taşralı bir beyefendi olarak yaşadığını gösteriyor. Eğitim geçmişi, emlak yerleşimindeki hukuk kitapları da dahil olmak üzere kitaplarının envanterinde de belirtilebilir.
Anne Arundel Co., Maryland'de 1694'te bir vasiyet bıraktı, Kitap 2, s. 327 ve Kitap 2A, s. 131. Kapsamlı ve Harry Newman Wright'ın "Mareen Duvall of Middle Plantation" kitabında yeniden üretildi. İçinde çok sevdiği karısı Mary, Middle Plantation'ı hayatı boyunca miras bırakıyor. Oğlu Lewis'e Orta Plantasyonun güney ucunda 300 dönümlük arazi veriyor. Kızı Elizabeth Duvall'a "Bowdel'in Seçimi" adlı 375 dönümlük araziyi verir. Benjamin ve Katherine, "Howerton's Range"den eşit pay aldı. Mareen Duvall, eşi Susannah tarafından yazılan "The Younger", Calvert Co., MD'de "The Plains" ödülünü aldı. Mary, Anne Arundel Co'da "Morley's Grove" ve "Marley'in arsası" olarak adlandırılan 300 dönüm daha aldı. "En küçük kızı" Joanna, Larkins Choice'ın yanı sıra Anne Arundel Co'da Duvall'ın ürün yelpazesini aldı. Bunlar, iddialarını almak istediği küçük çocukları gibi görünüyor. ergin olduklarında erkek çocuklar için 18, kızlar için 16 yaş. Daha sonra yetişkin çocuklarından bazılarına 5 şilin verir: John, Eleanor Roberts, Samuel ve Mareen "bu ismin en büyüğü". Elizabeth Duvall, Johanna Duvall, Mary Duvall, Katherine Duvall, Mareen "genç", Benjamin ve Lewis'e 150 libre sterlin veriyor. Son olarak giyim eşyasını ve gümüş tütün kutusunu oğlu John'a verir. Karısı icra memuru olarak adlandırıldı.
Görünüşe göre Mareen'in üçüncü karısı ve büyük çocukları arasında bir tartışma vardı. Özellikle vasiyetnamede adı geçen biri tarafından taciz edilmemesini istedi. Ona, küçük çocuklarının yasal yaşa kadar onun bakımında kalmasını istedi. "Onları sevmesini ve onlara karşı şefkatli olmasını ve bu vesileyle, onları Tanrı korkusu ve insana itaat konusunda eğitmek için çabasını kullanmasını sağlıyorum" dedi. Bir ay içinde yönetici olmamayı istedi. Mareen'in oğlu John'un adı aynıydı. Daha sonra Mary, idari rolü yeniden almasını istedi. Üvey oğlu John, vasiyetine göre onun "büyük zarara ve önyargıya" vasiyetini yerine getiriyordu. Sonunda, o kazandı.
1 I.G.I. Mormon Aile Tarihi Merkezlerinde ve www.familysearch.com adresindeki dosyalar.
2 Robinson, Dierdre, Kaeling, BIrkel, Kellar, Morrissey, Anderson, Butler, Woodward, Rutter, Mayberry --- MD, NJ (Kaynaklar "Mareen Duvall of Middle Plantation", Harry Wright Newman, c.1952, 2000 yılında Carl P. Brown, Pittsfield, MA).
3 Reitwiesner, William Addams, Richard Bruce Chaney Ancestry (http://www.wargs.com/policy/cheney.html).
5 Dünya Aile Ağacı, www.ancestry.com adresinde.
6 Farquhar, Roger Brooke, Historic Montgomery County, Maryland, Old Homes and History (Silver Spring, Montgomery Co., MD, c1952).
7 Ancestry World Tree Gönderimi www.ancestry.com adresinde.
8 Coldham, Peter Wilson, Maryland Yerleşimciler (Genealogical Publishing Company, 4 cilt.)
9 Radoff, Dr. Morris L, The Early Settlers of Maryland (Genealogical Publishing Co., Inc.)
10 MaGruder, James M. Jr, Index of Maryland Colonial Wills, 1634-1777 (Baltimore: Genealogical Publishing Co., Inc., c1975).
11 Newman, Harry Wright, Middle Plantation'dan Mareen Duvall (c1952, 2000'de yeniden basıldı).
12 Skordas, Gust, Maryland'in Erken Yerleşimcileri (Baltimore: Genealogical Publishing Co., c1968).
13 Baldwin, Jane, Wills Maryland Takvimi, 1685-1702, Cilt. II (Baltimore: Genealogical Publishing Co., c1968).
"Maureen Duvall yaklaşık 1625'te Fransa Krallığı'nda doğdu ve 1655 dolaylarında Maryland eyaletinin Anne Arundel İlçesinde Güney Nehri'nin güney yakasına yerleşti. ', eski bir kasabanın adı, Fransa'daki mevcut Mayenne Departmanı'nın başkenti. O, bir ekici ve tüccardı ve South River'da bulunan ve kendisine 1664'te Lord Tescilli tarafından patenti alınan Middle Plantation'daki mülkünde ölümüne kadar Eyaletin aleni ruhlu bir vatandaşıydı. Kamu hizmeti kısmen Jakobit Partisi liderliğinden oluşuyordu ve İl Arşivleri, 1683'te Mülkiyet ve Meclis tarafından İl Komisyonuna atandığını, ticareti teşvik etmek için kasaba sitelerini ve giriş limanlarını düzenlemek üzere atandığını gösteriyor. Kamu Arazi Kayıtları ve tarihli vasiyeti ile kanıtlandığı ve Ağustos 1694'te vesayet altına alındığı gibi, sayısız arazinin patenti ve birkaç bin dönümlük diğer birçok arazinin alıcısıydı. Dr. Whirt Adams Duvall tarafından 9 Aralık'ta kuruldu. Baltimore, Maryland'de. Duvall ailesi, Fance'deki dini zulümler sırasında anavatanı olan Normandiya'dan kaçan ve Amerika'ya gelen ve şimdiki topraklara yerleşen Fransız Hugunot Maureen Duvall'ın soyundan gelen bu eyaletin en eski ailelerinden biridir. Yaklaşık 1640 yılında Prince George County, MD olarak bilinir. Bir inşaat mühendisi olarak, mülk sahibi hükümet tarafından yeni kolonideki kasabaları ve giriş limanlarını düzenlemek için bir komisyon üyesi olarak atandı." - http://worldconnect.rootsweb .ancestry.com/cgi-bin/igm.cgi?op=GET&db.
Mareen ('Mars') Duvall bir Fransız Huguenot'du. Jean Covell'e bir sözleşme olarak 'satıldı' ve Fransa'dan sürgün edildi. 1655 civarında Maryland'e geldi ve 1659'da sözleşmesini tamamladıktan sonra yeni bir hayat kurmaya başladı. Müreffeh bir ekici ve tüccar oldu. 1683'te kasaba sitelerini ve limanları araştırmak ve düzenlemek için sömürge komisyonuna atandı. Üç kez, ilki başka bir Fransız göçmen olan Marie Parran Bout (bazen 'Güney' olarak gösterilir) ile evlendi. Marie, muhtemelen doğum sırasında, 1670 yılında öldü. İkinci evlilik yine Fransız kökenli Susannah Brasseuir ile oldu. Üçüncü evlilik, İngiliz bir ailenin Mary Stanton'ıydı. Marreen Duvall 1694'te öldü ve ailesine birkaç bin dönüm arazi bıraktı.
Mareen Duvall, Mareen ve ikinci eşi Susannah Brasseuir aracılığıyla anne tarafından Başkan Barrack Obama'nın atasıdır.
Find A Grave Memorial # 37115938. Amerika'ya 28 Ağustos 1650'de John Covell'in sözleşmeli hizmetçisi olarak geldi. Sözleşmeden sonra (1659'a kadar) Lord Baltimore ve Brirish Crown'un bir konusu oldu. 1659'da John Covell'e yaptığı hizmetler için 50 dönüm talep etti, 100 dönüm aldı.Bu araziye "Middle Plantation" adını verdi. "Toprak alımları oldukça genişledi Harry Wright Newman'ın "Maureen Duvall of Middle Plantation: A Genealogical History" adlı kitabında, Newman, Prince Georges ve Anne'nin "Angelican oligarşisi varsa Duvall tüm soylu ailelerle evlendi" yazıyor. Arundel İlçeleri.
Duval, Gabriel - Tarih
Acadians'ın Louisiana'ya gelişi, Salvador Mouton, yeğeni Jean Diogene Mouton ve ailelerinin yerleşiminden tarihlenebilir. Acadian göçünden kurtulanların üçte ikisini Louisiana'ya getirecek olan kitlesel göçte buraya ilk ulaşanlar olduklarına inanılıyor.
Salvador'un oğlu Jean, Lafayette'in kurucusuydu. John Katedrali'nin adı onun için. Başka bir soyundan, Alexandre Mouton, devletin ilk Acadian valisi olacaktı (aynı zamanda ilk Demokrat olarak seçilen ve yasama organı tarafından seçilmek yerine halk oyuyla seçilen ilk kişi). Yıllar içinde Moutonlar hem yaygınlaşacak hem de etkili olacaktı. Bir aile tarihçisi, hala aile adını taşıyan 6.000 Mouton ve başka ailelerle evli olan 6.000 Mouton sayar.
(Diğer güvenilir kaynaklar bana Mouton atalarının 1764'e kadar Louisiana'ya gelmediğini söylüyor - birkaç yıl önce Nova Scotia'daki Fort Edward'da mahkumlar olarak listeleniyorlardı.) [Stanley LeBlanc'ın bu konuda söylediği şey: 1755'in gelişi. Louisiana'daki Moutonlar bir efsanedir. Moutons 1765'te geldi. Salvator'un bir kızı ve Louis'in bir kızı Aralık 1765'te New Orleans'ta vaftiz edildi.
Şubat 1765'te gelenler Attakapas ve Opelousas'a gönderildi, ancak çoğu o yıl St. James'e gitti. Mayıs 1765'te ve daha sonra gelenler St. James'e yerleştirildi. Son paragrafta bahsedilen isimler Moutonları "takip etmiyor". Bazıları aynı anda geldi.
Bazı Moutonların 1764 grubuyla geldiğine ve Alman Sahili'nin [Vacherie olarak bilinen bölge] hemen yukarısına yerleştirildiğine dair bazı işaretler var, ancak gerçek bir belge bulamadım.
Salvador'un oğlu Jean, "Lafayette'in babası" olarak bilinir. Oğlu Alexandre Vali idi.]
Bu ilk Acadian yerleşimciler Louisiana'ya yürüyerek ve salla, doğrudan Kanada'dan geldiler, Büyük Göller boyunca Mississippi'nin üst kısımlarına yürüdüler, sonra yürüyüş ve Louisiana'ya rafting yaptılar. Mississippi'nin batı yakasında, muhtemelen bölgenin ilk beyaz yerleşimcisi olan Alman Mathias Frederick'in evinin yakınında, bugün St. James Parish olan yere yerleştiler.
Dağılmadan sonraki yıllarda diğer Acadian aileleri Moutons'u St. James'e kadar takip etti: Bergeron, Saunier, LeBlanc, Bourgeois, Guilbeau, Poirier, Roy, Guidry, Cormier, Martin. Louis Pierre Arceneaux çok geride olmayacaktı. Onu başka bir isimle daha iyi tanıyoruz. Longfellow'un destanı Evangeline'de Gabriel olacaktı.
1770'e gelindiğinde Acadians diğerlerini geride bıraktı. O yılın St. James milis listesi 104 isim listeliyor. On hariç hepsi Acadian.
Oluşturdukları yerleşim, Jacques Cantrelle adında bir adam tarafından orada inşa edilen bir kilise için St. Jacques de Cabahannocer (Cabonocey'li Aziz James) olarak tanındı. O Acadian değildi. Louisiana'ya doğrudan Fransa'dan gelmişti ama onun adını taşıyan küçük kilise, Louisiana'daki Cajun'ların ilk kilisesi olarak hatırlanacaktı.
Cantrelle ilk olarak Baton Rouge'un kuzeyindeki Natchez ülkesine yerleşmişti. Ancak 1729'da bir Hint ayaklanması yerleşimi neredeyse tamamen yok etmişti. Cantrelle mısır kulübesinde saklanarak kaçtı. Karısı, birkaç eşya almak için kulübelerine dönerken onu ormanda saklanırken bıraktığında öldürüldü. Katliamdan kurtulan sadece 20 kişiden biriydi.
New Orleans yakınlarındaki Kenner'a yerleşti, orada ikinci bir gelinle evlendi, ardından 1736'da New Orleans'a taşındı - sosyal ve sivil meselelerde öne çıktı. 1763 yılına kadar şehirde kaldı, o ve damadı Nicholas Verret, St. James'te inşa ettikleri tarlalara taşındı. Cantrelle, Choctaw Kızılderilileri tarafından yakındaki bir dereye verilen addan, plantasyonuna Cabahannocer adını verdi. "Ördeklerin konduğu yeri temizlemek" anlamına geliyor.
Cabahannocer'da Cantrelle bir çivit ağacı plantasyonu geliştirdi ve zenginleşti. Geçmişin komutanı oldu, Kızılderililerle arkadaş oldu, Acadianları karşıladı ve sonunda gömüleceği bir hanedan ve bir kilise inşa etti.
Büyük şeker ve pamuk tarlaları, bir gün, Fredericks, Cantrelles ve Moutons tarafından açılan bu Mississippi Nehri kıyısını, Kuzey Amerika antebellum'daki en zengin gayrimenkul bölgesi olan "Louisiana'nın Altın Sahili" olarak adlandırılacak olanın müreffeh bir bölümüne dönüştürecekti. .
Ancak ilk başta, Cajun'ların yeni hayatlarına çok daha mütevazı bir şekilde başladığı Acadian Coast olarak bilinecekti.
AKADYA VARIŞI
28 Eylül 1766'da Maryland'den New Orleans'a 150'si kadın ve çocuk olmak üzere 224 Acadian'ı taşıyan bir İngiliz gemisi geldi. Beş parasız, aç ve korkmuşlardı. Ulloa onlara hemen elinden gelen yardımı yaptı.
Şunları yazacaktı: Bu insanlar sefalet içinde ve mümkün olan en büyük ihtiyaçla geldikleri için, Fransız Generali (Aubry) ve benim emrimle, ilk gelen ihtiyaç sahipleri için hazırlanan taze ekmek ve bisküvilerle hemen yardım edildi. Kendim ve yanımda bulunanlar için ırmağa gönderdiğim bir öküz ve bir buzağının kendilerine verilmesini emrettim. Bu, onları taşıyan roketle karşılaştıklarında aynı gece yapıldı ve pilot, bu hayvanları alır almaz onları kestiklerini ve eti çiğ yediklerini söyledi.
Ulloa bu yardımı kendi yetkisiyle yapmıştı. Resmi İspanya'nın pozisyonunun ne olabileceğini bilmiyordu. 29 Eylül 1766'da İspanya'daki üstlerine talimat isteyen bir mektup gönderdi: Bu insanların, zaten kolonide bulunan aynı türden olanlar ve gelebilecek diğerleriyle birlikte gelişi, benim için ve yönetebilecek başka herkes için çok büyük bir sorun çünkü geldikleri andan itibaren harcama yapmak gerekiyor. Yaşamın gereksinimlerini karşılamaları için onlara para ödenir ve en az iki yıl süren kendi başlarına geçinecek bir yol bulana kadar bunu yapmaya devam ederler.
Kendilerini kurmaları için onlara silah ve mühimmat, alet ve diğer her şeyi sağlamak gerekir. Dullara ve öksüzlere her şeyi vermek ve hepsine bir cerrah, ilaçlar ve özel diyetler sağlamak gerekir, çünkü geldiklerinden kısa bir süre sonra ve ilk iki yıl içinde çok hastalanırlar ve çok sayıda ölürler.
Bir yandan, hayırseverlik ve konukseverlik yükümlülükleri tarafından harekete geçirilir, çünkü eğer biri onlara yardım etmezse, şüphesiz yok olurlar ve diğer yandan, fonları tarafından belirlenmemiş amaçlar için kullanmama yükümlülüğü tarafından sıkıştırılır. kraliyet kararı.
İspanya, Acadian yerleşimcilerinin değerini kabul etti. Louisiana kolonisini doldurmak için sıcak bedenlere ihtiyacı vardı. Acadians, Mississippi Nehri'ni geri tutmak için bentler yapmayı ve ovaları nasıl geri kazanacağını biliyorlardı. Ürünleri ve balıklarıyla büyüyen bir New Orleans'ı beslemeye yardımcı olabilirler.
Sürgünler, "İngilizlere ve Kızılderililere karşı yürütülen savaş türüne karşı" gösterdikleri gibi, aynı zamanda iyi askerlerdi. "Savunması için her zaman yerleşimcilere bağlı olması gereken bu kolonide" bu tür vatandaşlar Ulloa için önemliydi.
Ulloa, Acadians'ı günümüzün St. James Parish'ine ve nehrin yukarısına Bayou Manchac ile kesiştiği yere gönderdi, burada bir kale ve St. Gabriel de Manchac adında bir kasaba inşa ettiler. Kasaba bugün kalır. Willowglen elektrik üretim istasyonu, eski kalenin yerini işaretler.
AAH, 14 Şubat 2007'de eski kalenin konumuyla ilgili olarak aşağıdaki düzeltmeyi gönderen Louisiana'lı Cliff N.'ye minnettardır: Bayou Manchac'ın Baton Rouge tarafında bir alt bölümde yaşıyorum ve St. Gabriel Kilisesi'ne katılmak için Willow Glen fabrikasının yanından geçiyorum. Elimdeki orijinal Acadian arazi dağılımına ait harita, enerji santralinin yakınında nehrin aşağısında değil, Bayou Manchac'a (Riviere Iberville) bitişik olan Fort'u gösteriyor. Santral, Bayou Manchac'tan nehir yolunun yaklaşık 12 mil yakınında. Yerel tarihçiler, kalenin aslında nehir tarafından ele geçirildiğine inanıyor. Orijinal kilise, nehir tarafından ele geçirilmesini önlemek için en az üç kez taşındı. Orijinal mezarlık nehre doğru kayboldu.
Her Acadian ailesine arazinin yanı sıra altı tavuk, bir horoz, bir inek ve buzağı, mısır, barut, mermi ve tüfek verildi.
Ulloa'nın halefleri, önemli Mississippi Nehri dağıtımları boyunca yerleşimler yerleştirerek ve onları doldurmak için Acadians'ı kullanarak İspanyol savunmasını İngilizlere ve diğerlerine karşı genişletecekti. Acadian göçmenleri Bayou Manchac'tan Galveztown'a (1800'lerde terk edilmiş) ve Fransız Yerleşimine (hala gelişen bir topluluk) gönderilecekti. Lafourche des Chetimachas'a başka bir yerleşim yeri yerleştirdi. Kızılderililer, Bayou Lafourche ve Mississippi Nehri'nin bugünkü Donaldsonville'inin çatalına çıkar. Bayou Lafourche'de Valenzuela'da şimdi Plattenville'de başka bir yeni yerleşim kuruldu
Acadians bu yerlerden Mississippi Nehri boyunca, Bayou Manchac boyunca, Donaldsonville'in güneybatısında, Bayou Lafourche'den aşağı Amite Nehri'ne kadar yayılacaktı. Bölge, Acadian Coast olarak bilinecekti. 40 yıllık İspanyol yönetimi sırasında Louisiana'ya tüm Fransız kontrolü döneminden daha fazla Fransızca konuşan yerleşimcinin gelmesi tarihimizin ironilerinden biri haline gelecekti.
Pierre Allain
Mississippi Nehri'ni, Baton Rouge'un güneyindeki Iberville Parish'ten takip ederseniz, nehrin kendi kendine kıvrılmasına neden olan bir dizi dolambaçlı kıvrım ve kıvrımla karşılaşırsınız. Aziz Gabriel kasabası, nehrin doğu kıyısında, ikinci kıvrımın ortasında yer alır. Burada, Louisiana'da hala ayakta duran en eski kiliseyi, 1769'da Acadians tarafından inşa edilen Saint Gabriel d'Iberville'i bulacaksınız. (Bu kilisenin aslında sadece Louisiana'nın değil, tüm Mississippi Nehri Vadisi'ndeki en eski kilise olduğu belirtilmelidir.)
Onu inşa eden adamların isimleri Babin, Blanchard, Breaux, Chaisson, Cloatre, Hebert, Landry, LeBlanc, Melanson, Richard, Rivet, Trahan. Çoğu, eski Acadie'deki çiftliklerine geri gönderilme umudunu kaybettikten bir yıl önce, 1768'de Louisiana'ya gelmişlerdi. Bir diğerinin adı Pierre Allain'di. Bu onun hikayesi.
1755'teki dağılma sırasında, binlerce Acadian, Atlantik Sahili'nin yukarı ve aşağısındaki İngiliz kolonilerine, Massachusetts'e, Connecticut, New York, Pennsylvania, Kuzey ve Güney Carolina ve Georgia'ya gönderildi. Pierre Allain ve Saint Gabriel Kilisesi'ni inşa eden diğerlerinin çoğu, Maryland'e gönderilen bin kişi arasındaydı.
Kasım 1755'te Annapolis Gazetesi, Geçen Pazar, dört geminin sonuncusu Nova Scotia'dan geldi, bu da onların sayısını 15 günde 900'ün üzerine çıkardı. Bu zavallı insanlar çiftliklerinden soyulduklarından ve politik bir nedenden dolayı buraya yoksul ve çıplak olarak gönderildiklerinden, insanlığın ortak tek duygusu olan Hıristiyan hayırseverliği herkesten yardıma çağrılır, her biri kendi imkanlarına göre bu insanlar bu kadar değerlidir. bizim şefkatimizden.
Çağrı büyük ölçüde dikkate alınmadı, çünkü Acadians, 1749'da Ohio Nehri Vadisi'nde üstünlük için jokeylik yapmaya başlayan Fransızların korkusuyla alevlenen bir Maryland'e gelmişlerdi. Oradaki Fransız hakimiyeti, Maryland'in güvenliğini tehdit etti. Maryland, bölgeye yenilerinin getirilmesini değil, Fransızların bölgeden çıkmasını istedi.
Fransızlara yönelik düşmanlık, General Edward Braddock'un 9 Temmuz 1755'te Vahşi Doğa Muharebesi'nde sayıca az Fransız kuvvetlerine yenilmesinin ardından Maryland'i kasıp kavuran bir paranoya dalgası sırasında ve bu yenilgiyi takiben İngiliz sınırına yapılan Hint baskınları sırasında daha da kötüleşti.
Acadians, paranoya doruğa ulaştığında sürgüne gönderildi.
Eski Acadie'deki Grand Pre'nin 1.600 sakininden 420'si Eylül 1755'te Elizabeth ve Leopard gemileriyle Maryland'e gönderildi. Pisiquit köyünden 493 Acadian daha Kasım ayının sonlarında Dolphin ve Ranger adlı iki başka gemiyle oraya geldi. ve erken Aralık 1755.
Boston'daki gemileri geciktiren aşırı kalabalık ve kış fırtınaları nedeniyle erzaklar tükendi.
Annapolis gazetesinin editörü Jonas Green yakındı: Onlar bu Limanda yatarken, çok muhtaç göründükleri ve Hükümler açısından oldukça bitkin göründükleri için Kasaba onları desteklemekte önemli bir sorumluluğa sahipti ve böyle bir Kalabalığı sürdürmenin sorumluluğunun veya Yükünün Türkler tarafından desteklenmesi beklenemez. Annapolis'in sakinleri. yakında onları Eyaletin farklı bölgelerine dağıtmak gerekecek. Dağınık haldeydiler. Acadian'lardan bazıları, Kanada'ya geri dönmeyi umarak hemen yakındaki ormanlara kaçtı. Bunların çoğundan bir daha haber alınamadı. Diğerleri özel evlere alındı, ardından Baltimore'un bir banliyösü olan "Fransız Kasabası"nda kendi evlerini inşa etmelerine yardım edildi. Yine diğerleri Newton, Georgetown, Snowhill, Princess Ann, Portabaco, Aşağı ve Yukarı Mariborough, Annapolis, Belisle ve Oxford'a yayıldı. Bazıları gemiye bindi ve Fransız Batı Hint Adaları'na gitti.
Hiçbir kamu yardımı gerçekleşmediğinde, Acadians komşularının hayırseverliğine güvenmek zorunda kaldı. Maryland'in Katolik azınlığı elinden geleni yaptı, ancak sürgünler daha az dost canlısı Protestan çoğunluğun insafına kaldı. Yardımdan çok ihtiyaç vardı. Bazı Acadians, bulabildikleri kadar az işi yapabildiler ve yoksulluktan asla çıkmasalar da, yavaş yavaş çok şeylerini geliştirdiler. Yaş, hastalık veya yetersiz beslenme nedeniyle zayıf düşen pek çok kişi sokaklarda dilenciliğe sürüklendi.
9 Ocak 1759'da oğluna yazdığı mektupta Charles Carroll, sürgünlerin "Sefalet, Yoksulluk ve Paçavralar" durumuna düşürüldüğünü bildirdi.
1763'te Fransız ve Hint Savaşı'nın sona ermesinden sonra, çeşitli İngiliz kolonilerindeki Acadians, Londra'daki Fransız büyükelçisine dilekçe ve nüfus sayımı gönderdi ve Fransız hükümetine onları Kanada'ya geri göndermeye çalışması için yalvardı. 1763 nüfus sayımına göre, Massachusetts'te 1.043 Acadians, Connecticut'ta 666, Pennsylvania'da 383, Güney Carolina'da 280, New York'ta 249, Georgia'da 185, Maryland'de 802 kaldı. Hala Acadie'de Halifax'ta 694, St. John Nehri'nde 87 kişi vardı.
İngiliz hükümeti, Acadians'ın anlaşmanın onaylanmasından sonraki 18 ay içinde herhangi bir Fransız mülküne gitmesine izin vereceğini, ancak birçoğunun gidecek parayı kazıyamadığını söyledi. Çok sayıda sürgün Maryland'de kaldı. Dağılmadan yaklaşık 20 yıl sonra, 1871'de bir Peder Robin, Baltimore'da gelişen bir Acadian kolonisi hakkında şunları yazdı: Hala Fransız dilini koruyorlar ve atalarının ülkesine, özellikle de dinlerine ait olan her şeye çok bağlı kalıyorlar. Onları dindarlıkları için tebrik etmeden ve atalarının erdemlerini hatırlamadan edemedim. Böylece onlara, adı geçmeyecek kadar değerli olan anıları hatırlattım ve sonuç olarak gözyaşlarına boğuldular.
Ancak Acadians'ın çoğu sonunda Maryland'i Louisiana'ya terk etti, birçoğu Tennessee Nehri'ne karadan bir rotada seyahat etti ve ardından Mississippi'ye doğru yüzdü. Pierre Allain ve ailesi deniz yoluyla gittiler ve Baltimore'dan New Orleans'a yelken açmak 78 gün sürdü.
Julian Alvarez tarafından 27 Temmuz 1767'de New Orleans'ta imzalanan bir belge, Acadian'dan gelenlerin bir listesini verir. Sondaki bir not, "78 günlük yolculuk sırasında. Baltimore Limanı'ndan. Armand Hebert, Aile Başkanı ve Marie Landry öldü. Olivier Babin ve Marguerite Hernandez doğdu."
Bir aydan kısa bir süre sonra yeni gelenler, 8 Ağustos'ta New Orleans'tan ayrılarak, vahşi doğadaki yeni evlerine doğru yola çıktılar.
14 Ocak 1767'de, Saint Gabriel'in komutanı Joseph de Onieta, oradaki koşullar hakkında şunları bildirmişti: Farklı milletlerin vahşileri buraya çok sık gelirler ve o kadar rahatsız edici ve ısrarcıdırlar ki, her sohbete geldiklerinde ve hediyelerini verdikten sonra bizi yiyecek ve giyecek için rahatsız ederler. Onları caydırmaya çalışıyoruz ve tüm ihtiyaçlarımızın olmadığını söylüyoruz. Cevapları, aç oldukları, çıplak oldukları, hasat olmadığı ve nihayet buranın onların toprakları olduğu, Fransızca'da kulağa kötü gelen birkaç cümle serpiştirildiği şeklindedir.
Bu olaylar, daha önce İngilizce'ye gittiklerinde (ki normalde yaparlar) ve buraya konyak dolu olduklarında olur. Ve bu içkiden sarhoş olduklarında tedirgin oluyorlar ve sanki onların kollarıymışız gibi kibir ve küstah bir tavırla aklına gelen her şeyi soruyorlar. Ama kibar ve bilge sözlerle yumuşatmaya ve sakinleştirmeye çalışıyoruz, onları başka bir güne ve zamana erteliyoruz.
Onieta, New Orleans'a 49 aile reisi ve bağışlarının adlarını içeren bir liste gönderdiğinde, 15 Ekim 1767'de Pierre Allain ve yol arkadaşlarına toprak dağıtıldı. 20 Ekim'de başka bir mesaj gönderdi: Onbeşinde, öğleden sonra saat ikide, tüm Acadian Aile Reisleri, her biri arasında yol için on iki yardlık bir boşluk bırakarak kendi topraklarına yerleştirildi. Bütün bunlar büyük zorluklarla gerçekleştirilmiştir. çünkü size itiraf etmeliyim ki, dört defadan fazla bir palyaço gibi püreden çıktım. kıyıda bulduğumuz büyük çamur birikintileri nedeniyle tepeden tırnağa çamurla kaplı. Ama Tanrıya şükür sonunda hepsini yerine koymayı başardık ve şimdi kendilerini kurmak için araziyi temizliyorlar.
26 ve 27. parseller arasında bir şapel inşa edebilmeleri için bir arpenti işaretledik.
Bazen dolambaçlı yollardan olsa da, Maryland'den Louisiana'ya daha fazla Acadian gelirdi.
1769'da İngiliz yelkenlisinde La Bretona. Yolcular 21 Şubat'ta Louisiana sahilini gördüler, ancak doğudan esen rüzgarlar onları kuzey Körfezi boyunca 40 milden fazla Teksas kıyılarına sürükledi.
Bir hesaba göre, "erzak eksikliği nedeniyle en büyük sıkıntıya düştükten, tüm stokları bir süre için tükendikten, fareler, kediler ve hatta gemideki tüm ayakkabı ve derilerle geçindikten sonra, Bernard'ın gemisine koştular. Bay ve Mississippi yerine New Mexico krallığında veya eyaletinde Rio de la Norte veya Rio Grande'nin ağzına indi. Kıyıya çıktıktan hemen sonra bir at keşfettiler ve onu yiyecek için öldürdüler."
Gemiye ve yolculara Nisan ayı başlarında İspanyollar tarafından el konuldu ve yolcular San Antonio'daki bir kaleye götürüldü. Karadan Natchitoches'e götürüldükleri 11 Eylül'e kadar orada tutuldular. Oradan kanoyla Kızıl Nehir ve Mississippi'den geçerek 9 Kasım'da New Orleans'a vardılar.
Mississippi'ye yerleşen Acadians hiçbir konak inşa etmedi, ancak zengin nehir toprakları bol bir hasat, basit olsa da iyi bir yaşam ve bazıları için göreceli refah sağladı. Çağdaş kayıtlar Pierre Allain'i "bir çiftçi" yapıyor. Ama oğlu "Simon, o günkü nüfus sayımında daha saygın "ekici" olarak anılacak kadar zenginliğe sahipti.
Simon'ın kız kardeşi, Pierre Landry'nin dul eşi Marguerite, New Orleans'lı bankacı William Donaldson 1805'te arazi satın almaya ve alt bölümlere ayırmaya başladığında, Bayou Lafourche ve Mississippi Nehri'nin kesiştiği noktada araziye sahip olacaktı, Marguerite Allain'in satın alacağı ilk arsa 12.000 dolara satın alacaktı. altın renginde. Bugün yerin adı Donaldsonville.
PIERRE VINCENT'İN ODYSSEY'i
Pierre Vincent Sr., 1755 sonbaharında henüz yedi yaşındaydı, yani 5 Eylül'de eski Acadie'deki Grand Pre'deki kilisede toplanan 418 erkek ve çocuk arasında değildi. Nova'nın İngiliz valilerinin emri. Scotia, "hem yaşlı hem de genç erkeklerin ve on yaşındaki gençlerin. Cuma günü, saat 5'te, öğleden sonra saat üçte, Grand Pre'deki kiliseye gitmeleri ve onlara ithalat yapabilmemiz talimatını verdi. onlara iletmemiz emredilen şeyi." Ama Pierre ve ailesi, onları Nova Scotia'dan Louisiana'ya getirecek olan zorunlu yolculuğa başlamak üzereydiler, o tam olgunluğa ulaşana kadar tamamlanamayacak bir yolculuk.
Pierre, babası (Joseph Vincent), annesi (Marguerite Bodard) ve kız kardeşi (Maria), Virginia'daki İngiliz kolonisine gönderilmek üzere bir gemiye yerleştirildi. Ancak Doğu'daki İngiliz yetkililer, Virginialılara Acadians'ın geleceğini söylememişti. Virginialılar, sürgünlerin koloniye girmesine izin vermeyi reddetti. Williamsburg limanında alıkonulan gemilerde çiçek hastalığı yaygınlaşmaya başladığında, Acadian kaderi mühürlendi. Salgında ölen yüzlerce kişi tarafından esaret altındaki yükleri azaltılan gemiler, sonunda İngiltere'ye doğru yola çıktı.
Joseph Vincent, İngilizler ve Fransızlar nihayet Acadians'ın Fransız topraklarına geri gönderilmesine izin verecek bir anlaşma bulmadan önce Southampton'daki bir hapishanede öldü. Pierre, annesi ve kız kardeşi Fransa'ya gönderildi, ancak orada işleri biraz daha iyi buldular.
Takip eden on yılda Büyük Düzensizlik3.000'den fazla sürgündeki Acadian, Fransa'ya sığındı, ancak Avrupa ve Avrupa yollarından nesiller boyu ayrıldıktan sonra, Acadians, tıpkı İngiltere'de olduğu gibi Fransa'da da yabancıydı.
Atlantik limanlarının kenar mahallelerinde yoksulluk tarafından kapana kısılmış Fransız feodal toplumu ile adım adım ve zamanın dışında, Acadians kasvetli bir gelecekle karşı karşıya kaldı. İşler için rekabet edemeyen ve kırsal kesimde köylü çalışmasını aşağılamak için geleneksel bağımsızlıklarından vazgeçmek istemeyen Acadians, kendilerini kraliyet dole'de buldu. Zaten vergilerle aşırı yüklenmiş olan yerli Fransızlar, desteklemeye zorlandıkları sürgünlere kısa sürede içerlediler.
CAJUN KUPONLARIMIZA HAYIR
Acadiana, 1971'de Louisiana eyalet yasama organının benzersiz Cajun ve Acadian mirası için resmen tanıdığı geleneksel yirmi iki bucak Cajun anavatanına verilen addır (496 sayılı Meclis Eşzamanlı Kararı uyarınca). Cajun'ların bataklıklarla sık sık ilişkilendirilmesine rağmen, Acadiana aslında esas olarak çayırlar, bataklıklar ve ormanlık nehir (veya bayou) topraklarından oluşur.
Acadiana terimi, 1963 civarında, Acadian Television Corporation'a ait Lafayette'deki KATC-TV 3, yazım hatası içeren bir fatura aldığında, yanlışlıkla Acadiana'nın sonuna "a" harfini ekleyerek Acadiana'yı oluşturduğunda ortaya çıktı. . Hatayı fark eden istasyon yöneticisi, yeni kelimeyi akılda kalıcı buldu (özellikle Acadian ve Louisiana kelimelerini birleştiriyor gibi görünüyordu). KATC, yayın sinyalinin kapsadığı bölgeyi tanımlamak için yeni kelimeyi kullanmaya başladı. Kelime kısa sürede kendi başına bir hayat kazandı ve güney Louisiana'nın çoğunu tanımlamaya başladı.
Popülerliğinin kanıtı olarak, güney-orta Acadiana'daki kırk yedi topluluğu kapsayan yakın tarihli bir telefon rehberi araştırması, iki yüz elliden fazla işletmenin başlıklarında bu kelimeyi kullandığını gösteriyor. Acadiana genellikle yanlışlıkla yalnızca Lafayette Parish ve birkaç komşu mahalleye, genellikle Acadia, Iberia, St. Landry, St. Martin ve Vermilion mahallelerine ve bazen de Evangeline ve St. Mary'ye uygulanır, ancak bu sekiz cemaat bölgesi aslında Acadia, Iberia, St. Tüm Acadiana bölgesinin sadece üçte birini oluşturan "Cajun Heartland, ABD" bölgesi.
Kaynaklar: Ancelet ve diğerleri, Cajun Country Dormon, People Called Cajuns Dunning, ""Cajun Heartland, ABD" "Steno's Error", Acadiana [KATC bülteni].
Acadians, günümüz Cajun'larının atalarıdır. On yedinci yüzyılda, bugün Kanada'nın Denizcilik İlleri (Nova Scotia, New Brunswick ve Prince Edward Adası) olan ve o zamanlar Acadia veya Fransızca Acadie olarak adlandırılan bölgeye yerleştiler. Koloni 1604'te kurulmuş olmasına rağmen, Fransız hükümeti, St. Germain-en-Laye Antlaşması'nın Fransız kontrolünü onayladığı 1630'lara kadar onu ihmal etti.
Temmuz 1632'de üç yüz Fransız yerleşimci, Port Royal topluluğu yakınında sınır evleri yapmak için Acadia'ya geldi. Bu Acadian "ilk ailelerin" yüzde elli beşi Fransa'nın Centre-Ouest bölgesinden (Poitou, Aunis, Angoumois ve Saintonge) geliyordu, bunların yüzde seksen beşi Poitou'nun La Chausé bölgesinden geliyordu.
Bu aileler Doucet, Bourgeois, Boudrot (Boudreaux), Terriault (Theriot), Richard, LeBlanc, Thibodeaux, Comeau(x), Cormier, Hbert, Brault (Breaux), Granger ve Girouard'ı içeriyordu.
Bunların çoğu ve daha sonra Eski Dünya köylü stokundan türetilen Acadian yerleşimcileri, benzer kültürel özellikleri paylaştı ve sınırda ortak bir Acadian kimliği geliştirdi.
Tarihçi Carl A. Brasseaux'ya göre, Acadian öncüleri bireycilik, uyarlanabilirlik, pragmatizm, çalışkanlık, eşitlikçi ilkeler ve tehdit edildiğinde bir araya gelme yeteneği ile karakterize edildi. Ayrıca geniş ailelere ve ayırt edici dil ve konuşma kalıplarına sahiptiler. Acadians da tipik olarak materyalist değildi, yalnızca ekonomik bağımsızlık ve tarımsal bir yaşam tarzı aracılığıyla iyi bir yaşam standardı arıyordu. Bununla birlikte, Acadians arasında bazı etnik çeşitlilik vardı: birkaçı İngiliz, İskoç, İrlandalı, İspanyol, Bask ve hatta Amerikan Kızılderili kökenliydi. Bununla birlikte, Fransız kökenli olanlar kültürel manzaraya hükmetti ve evlilikler meydana geldikçe, Acadian nüfusu hızla homojenleşti. Araştırmalar, 1654 ve 1755 yılları arasında Acadian nüfusunun 300-350 kolonistten yaklaşık 12.000-15.000'e (yüzde elli çocuk ölüm oranına rağmen) çıktığını gösteriyor.
On sekizinci yüzyılın ortalarında, binlerce insan yalnızca Acadian yarımadasını değil, aynı zamanda Chignecto Kıstağı'nı (yarımadayı Kanada anakarasına bağlayan), Ile St. Jean'i (şimdi Prens Edward Adası), Ile Royale'i (şimdi Cape Breton Adası) ve günümüzün New Brunswick kıyı bölgesi. 1710'da Acadia, Fransa'dan İngiltere'ye bir savaş ödülü olarak geçti ve sonraki kırk beş yıl boyunca Acadians, İngiliz yöneticileri altında nispeten barış içinde yaşadı.
1755'te İngilizler, Le Grand Därangement ("Büyük Sürgün") olarak bilinen olayda Acadians'ı zorla kovdu. Popüler inanışın aksine, İngilizler gemiyle yalnızca yaklaşık 6.050 Acadian'ı sınır dışı etti, geri kalanı yakındaki bölgelere sığındı. Ne olursa olsun, bazı kaynaklar sınır dışı edilmeden önceki Acadian nüfusunun yaklaşık yarısının sınır dışı sırasında öldüğünü iddia ediyor. Yıllarca dolaştıktan sonra, yaklaşık 2.600 ila 3.000 Acadian (sınır dışı edilmeden önceki nüfusun yaklaşık yüzde 15 ila 25'i), hayatlarına yeniden başlamak için 1765-1785 yılları arasında Louisiana'ya gitti. Bu subtropikal sınırda, Acadian sürgünleri ve onların soyundan gelenler, diğer etnik gruplarla (çoğunlukla Fransız, İspanyol, Alman ve Anglo-Amerikan yerleşimciler) evlendi ve bu süreçte yeni bir etnik gruba dönüştü: Cajunlar.
Diğer Acadian sürgünleri, günümüz Kanada'sında ve yurtdışında Kanada'da bulunanlar kendilerini hala Acadians olarak tanımlıyorlar. Bu kelime, genellikle Acadian ile eşanlamlı olarak kabul edilmeyen Cajun'un popülaritesi nedeniyle Louisiana'da daha az kullanılır. Buna ek olarak, yaklaşık 20.000 Acadian kökenli kişinin New England eyaletlerinde (1980 tahmini), özellikle de Kanada'nın Deniz İllerini doğrudan sınırlayan Maine'de ikamet ettiğine inanılmaktadır. Bugün dünya çapında (Cajunlar dahil) 700.000 ila 1.500.000 Acadian olduğu tahmin edilmektedir.
Gabriel'in Komplosu
1800 Ağustos'unun sonunda orta Virginia'da sağanak yağmur bırakan ve toprak yolları geçilmez hale getiren eşi görülmemiş bir akşam fırtınası olmasaydı, Güney'in daha önce hiç görmediği bir köle komplosu başarılı olabilirdi. Ayrıntılı ve iyi koordine edilmiş bir komplo, tıpkı haberi olan orta Virginia'daki yüzlerce kölenin umutları gibi fırtına tarafından suya düştü. Güney Amerika tarihindeki belki de en kapsamlı köle ayaklanması planının arkasındaki adam, Thomas Prosser'ın sahibi olduğu köleleştirilmiş bir siyah adam olan Gabriel adında eğitimli bir demirciydi. 6 fit 3 inç boyunda olan Gabriel, ticaretinin bir sonucu olarak gelişen kasları olan heybetli bir figürdü.
Planı, tüm komployu efendilerine açıklayan iki endişeli köle tarafından da engellendi. Tutuklamalar hızla yapıldı ve Virginia'da bir duruşma yapıldı. Bir başka Prosser kölesi, Ben Woolfolk, diğer komploculara karşı tanıklık etmesi şartıyla affedildi. Anlatımından, önerilen ayaklanmanın tüm karmaşık ayrıntılarını öğreniyoruz. Haftalar önce, bir Temmuz Pazar günü Gabriel, bir dereye bakan bir köprüde dinlenen bir grup köleye katıldığında Richmond, Virginia'nın kuzeyindeki bir ülkedeydi. Birçoğu izin gününün tadını çıkaran saha çalışanlarıydı.
Köleler için ideal bir dinlenme yeriydi çünkü onlar yemek yiyip içerken ve birbirleriyle arkadaşlıktan zevk alırken açık havada vaazları dinleyebiliyorlardı. Woolfolk, vaazdan hemen sonra Gabriel'in "işleri mümkün olan en kısa sürede başlatmak" istediğini, bu nedenle planın o anda ve orada tartışıldığını açıkladı. Gabriel, kendi tarafında on bin kişilik bir şey olduğunu iddia etti. alıntı yaparken Büyük Leke tarihçi Noel Rae tarafından:
"Richmond'da bin, Caroline'de yaklaşık altı yüz ve kömür ocaklarında yaklaşık beş yüz, farklı yerlerdeki diğerlerinin yanı sıra, zavallı beyazların da kendisine katılacağını umduğunu söyledi."
İddia makamının tanığına göre plan, çekirdek grubun Pazar günleri sıkça gittikleri derenin yakınındaki brier noktasında toplanmasıydı. Yüz kişi köprüde kalacaktı ve Gabriel bir yüz kişiyi kasabaya doğru, orada depolanan silahları alacakları Gregory'nin meyhanesine götürecekti. Başka bir elli adam, Richmond'da Rocketts adlı nehir kıyısındaki bir depo bölgesine onu yakmak için gidecekti. Bu, şehrin üst kısmından bir kalabalığı çekmek için bir oyalama görevi görecektir. Yangın söndürülürken, Gabriel ve adamları, Virginia Eyalet Cephaneliği'ndeki tüm silahlarla birlikte Capitol'ü ele geçirecek ve Rocketts'ta toplanan herkesi büyük bir katliama tabi tutacaklardı.
Sam Bird adlı bir ortak komplocu, Catawbas yerlilerine gitmek için ücretsiz kağıtları kullanacak ve onları baskıcı beyazlara karşı mücadeleye katılmaya ikna edecekti. Vali James Monroe, Virginia kölelerinin özgürlüğünü güvence altına alacak bir pazarlık kozu olarak rehin alınacaktı. Ve fikir birliği, siyahların kurtuluşundan yana olan Quaker'lar, Metodistler ve Fransızlar dışında tüm beyazların katledilmesiydi. Kölesi olmayan zavallı beyaz kadınlar da bağışlanacaktı. Sonunda, hazine boşaltılacak ve ganimeti isyancılar arasında paylaşılacaktı.
Ama hiç kimse, sanki gökler kölelerin planlarını zorla reddetmiş gibi yağan sağanak yağmurları hesaba katmadı. Komplocular bu nedenle toplanamadı. Fırtınadan hemen önce, Tom ve Firavun adlı iki Meadow Farm kölesi çoktan endişelenmiş ve komployu efendileri Mosby Sheppard'a taşımıştı. Gabriel ve diğerleri tutuklandı ve Richmond, Norfolk, Petersburg ve diğer çevre ilçelerde duruşmalar yapıldı. Onlar, tanıklığın jürisiz beş yargıç tarafından dinlenmesine izin veren 1692 tarihli bir yasaya dayanan ceza yargısı mahkemeleri için Latince terimler olan oyer ve terminer mahkemelerinde yargılandılar. Ve sadece valiye itiraz edilebilirdi. Noel Rae deneme yazdı:
“Yedi adam Perşembe günü mahkum edildi ve Cuma günü asıldı. Toplamda, yaklaşık otuz beş kişi ölüme mahkûm edildi ve pek çoğu sürgüne gönderildi. Gabriel'in kendisi kaçtı ama kısa süre sonra yakalandı, yargılandı, mahkum edildi ve asıldı. [Vali] Monroe, idamından önce onunla röportaj yaptı ama ondan pek bir şey alamadı. "Ölmeye karar vermiş ve komplo konusunda çok az şey söylemeye karar vermiş gibiydi."
Gabriel'i güçlendiren direniş ruhu, tarih boyunca köle isyanlarının diğer liderlerini ateşleyen ruhtur. Özgürlük ve özgürlük arzusu, her ikisini de güvence altına almak için ölümü göze almaya hazır olanlar için güçlü bir itici güçtü. Beyaz sömürgeciler, çeyrek yüzyıl önce Bağımsızlık Savaşı sırasında Büyük Britanya'ya karşı isyanlarında aynı ruhu sergilediler. Ancak siyahların, onları bir maldan başka bir şey olarak görmeyen bir sistem içinde hem fiziksel hem de zihinsel olarak zincirlenmiş ve zincirlenmiş baskıcı güçlere karşı ayaklanmalarını kendi içlerinde bulabileceklerini düşünmek akıl almaz bir şeydi.
1800'de her biri 73 seçim oyu alan başkan adayları Aaron Burr ve Thomas Jefferson. New York'taki Granger Collection'ın izniyle.
Ayaklanmanın ardından, Virginia yasası ve daha geniş Amerikan siyaseti değiştirildi. Bu, köleleri ve özgür siyahları daha da kısıtlayan yeni Virginia yasalarında ve aynı zamanda o yıl ortaya çıkan başkanlık kampanyasında en canlı şekilde görüldü. Ancak daha yakın zamanlarda, Gabriel'in planı Virginia yetkilileri tarafından daha iyi bir ışık altında görüldü. Yirmi yıldan fazla bir süre önce, Henrico İlçesinde küçük bir park Gabriel'e adandı ve onun ve yardımcı komplocularının Brook Köprüsü'nde toplanacağı ve ayaklanmanın lideri olduğu yerlerin yakınına iki tarihi işaret dikildi. 2002'de Richmond yetkilileri, Gabriel'in planlanan ayaklanmasının 202. yıldönümünü kutlamak için bir karar aldı. Beş yıl sonra, Vali Tim Kaine, Gabriel'i ve işbirlikçilerini affetti ve şunları söyledi:
"Köleliğin sonu ve tüm insanlar için eşitliğin ilerletilmesi - tarihin ışığında galip geldi."
20f. Gabriel'in İsyanı: 1800'de Virginia'nın Başka Bir Görünümü
Richmond, Virginia'daki Gabriel adlı okuryazar bir kölenin faaliyetleri, Jeffersonian Amerika'nın son eleştirel bir görünümünü sunar. Aynı zamanda Gabriel, Afrikalı Amerikalıların Amerikan siyasetinin ve kültürünün merkezi akımlarını nasıl tam olarak benimsediklerini de gösteriyor. Gabriel, hayatta kalan tarihsel kanıtlardan tamamen yeniden inşa edilmesi zor bir figür olmaya devam ediyor. Aslında, soyadı kesin olarak bilinmemekle birlikte, genellikle kendisine sahip olan adamın adından sonra Gabriel Prosser olarak anılır.
Gabriel, zamanının tarlada çalışan kölelerine göre çeşitli avantajlara sahip yetenekli bir zanaatkardı. Kısmen bir demirci olarak yeteneği nedeniyle, Gabriel birçok farklı yerde çalışmak üzere "işe alındı" ve çoğu plantasyon kölesinden daha fazla özerkliğe ve hareketliliğe sahipti. Bir zanaatkar olarak Gabriel, eylemleri Amerikan Devrimi'ne neden olarak çok önemli bir rol oynayan geniş bir şehir işçisi grubu arasındaydı. Bir meslek grubu olarak, Devrim'in en büyük kazananları arasındaydılar.
Bununla birlikte, bir Afrikalı Amerikalı ve bir köle olarak, Devrim'in faydaları Gabriel'e genişletilmedi. Yine de, Devrim'in cumhuriyetçi ideolojisi ve Demokratik Cumhuriyetçilerin anti-elitist hamlesi, Gabriel'in bir köle isyanına liderlik etme vizyonunu şekillendirmeye yardımcı oldu.
Toussaint L'Ouverture, 1792'de Haiti Devrimi'nin lideri olduğunda köleliği kaldırmada Fransızların ayak izlerini takip etti.
Köleliği devirmek için bir komplonun örgütsel gereksinimleri, hareketi zorunlu olarak gizlilik içinde örttü. Görünüşe göre, Gabriel ve küçük bir zanaatkar lider grubu, şehrin en önde gelen sakinleri olan Federalistleri ve tüccarları hedef alan Richmond'a iyi koordine edilmiş bir saldırıda yaklaşık 1.000 kölenin onları takip etmesini bekliyordu.
Gabriel, Virginia'da daha demokratik bir cumhuriyet yaratmak için "zavallı beyaz insanların" ve "en ürkütücü cumhuriyetçilerin" davasına katılmalarını bekliyordu. Özellikle Quaker'ları, Metodistleri ve Fransızları "özgürlüğe en yakın" beyazlar olarak tanımladı. İsyancıların amacı, altında yürümeyi planladıkları ve üzerinde "Ölüm ya da Özgürlük" yazan bir pankartta açıkça ifade edildi. Ancak 30 Ağustos 1800 için planlanan saldırı bir türlü gerçekleşmedi. Şiddetli yağmur kafa karışıklığına neden oldu ve grubun içinden bir hain beyaz yetkilileri yaklaşan saldırı konusunda uyardı.
Gabriel'in dikkatli planlaması, köleleştirilmiş bazı insanların aktif olarak köleliğe direndiğini ve kendi zorlu koşullarının ötesinde dünya hakkında iyi bilgi sahibi olduklarını gösteriyor. 1790'ların artan siyasi şiddeti göz önüne alındığında, Gabriel bazı Demokratik Cumhuriyetçilerle ortak bir Federalist düşmana karşı ittifak kurabileceğine inanıyordu. Ayaklanmanın 1800 seçimlerinden hemen önceki zamanlaması, onu anti-Federalizmin radikal bir ifadesi haline getiriyor. Gabriel ayrıca kendisine uluslararası yardım sözü vermiş gibi görünen iki Fransızla da gizlice görüştü. Gabriel, Fransız Devrimi'nin 1791'de Haiti'deki büyük köle isyanını tetiklemeye yardım ettiğinin gayet iyi farkındaydı. Belki de karizmatik ve yetenekli Gabriel, Toussaint L'Ouverture gibi başarılı bir siyah siyasi lider olabilirdi.
The Illustrated London News'in 1856 baskısından Richmond, Virginia'daki bir köle müzayedesinden bir görüntü.
Bunun yerine, Gabriel'in köle komplosu şiddetli bir baskıyla sonuçlandı. Gerçekte hiç başlamayan isyanda hiçbir beyaz öldürülmezken, Virginia eyaleti Gabriel dahil 27 siyahı halka açık bir şekilde asarak idam etti. Beyazlar, planlanan ve 1802'de onunla bağlantılı başka bir isyana köleler üzerindeki yasal kısıtlamaları sıkılaştırarak yanıt verdi. 18. yüzyılın sonlarında kısa bir süre için beyaz Virginialılar köleliğin bazı unsurlarını değiştirmişlerdi.
Şimdi birçok beyaz, sistemi biraz daha insancıl hale getirmenin siyahların direnişini teşvik ettiğini düşünmeye başladı. Sonuç olarak, Gabriel gibi kölelerin sahip olduğu bazı avantajlar yasadışı hale getirildi. Örneğin, okuryazarlık ve kölelerin çeşitli ortamlarda çalışmak için "kiralanmasına" izin verilmesi yasa dışı hale geldi. Benzer şekilde, Virginia yasama organı, köleleştirilmiş insanların, çok özgürce seyahat edebilecekleri ve beyaz efendileri tehdit eden dış dünyadaki değişiklikleri öğrenebilecekleri bir konum olan teknelere pilotluk yapmasını engellemeye çalıştı.
Bu yeni baskıcı köle sistemi, köleleri özgürleştirmeyi amaçlayan Afrikalı-Amerikalı kolektif eyleminin trajik bir sonucuydu. Güneyin yeniden canlanan köle toplumları 19. yüzyılda gelişti ve ancak İç Savaş'ın muazzam şiddetiyle sona erdi. Yine de, kendini demokrasiye adamış yeni bir ulusta köleliğin ikiyüzlülüğü, Amerikan tarihinde hiç olmadığı kadar açıktı. Acımasız köle rejimi, köleleştirdiği insanları denemeye ve insanlıktan çıkarmaya devam edecek olsa da, hiçbir zaman tam olarak başarılı olmadı.
Gabriel'in İsyanı'nın bir üyesinin, onu eninde sonunda ölüme mahkûm edecek olan duruşma sırasında açıkladığı gibi, "İngilizler tarafından alınıp onlar tarafından yargılansaydı General Washington'un sunacağından daha fazlasını sunacak bir şeyim yok. hayatımı hemşehrilerimin özgürlüğünü elde etmek için harcadım ve onların davasında gönüllü bir fedakarlığım var."
Videoyu izle: Stalin Ve Troçkinin Mücadelesi (Mayıs Ayı 2022).