En azından bazıları Novak Djokovic’in Pazar günü yedinci Wimbledon unvanını ve 21. Grand Slam tacını kazanmasını izlerken (neredeyse hiç kimseyi şaşırtmadı), deneyimde büyük ölçüde kabul edilmeyen bir zevk vardı.
Elbette, kurşun geçirmez savunma becerileri ve sihirbazca servis dönüşü vardı. Buna bir de 6 fitlik bir Sırp olan Bay Djokovic’in Gumby benzeri esnekliğini ve parçalanmış fiziğini (glutensiz bir diyet ve son teknoloji bir eğitim rejimi ile elde edilir) sergilemesini izlemenin göz kamaştırıcı heyecanını ekleyin. ) üç saatlik, dört setlik bir finalde. Yine de, bu tür şeylere hayran olanlar için – örneğin moda eleştirmenleri – Bay Djokovic’in oyununun zarafeti, turnuvanın başladığı 1877’ye dayanan bir anakronizmden yararlandı. Yani, ünlü All England Club tarafından hala uygulanan katı beyaz kıyafet kuralı. .
Modern oyuncular, başlangıçta terleme kanıtlarını engellemek veya gizlemek için tasarlanan – bu sporda uzun süredir kilit sahibi olan toplum türleri arasında uygunsuz kabul edilen ve şu andan itibaren Wimbledon’daki oyuncular tarafından giyilmesi gereken tenis beyazlarına karşı sert olma eğilimindedir. mahkeme alanına girerler. Andre Agassi, Wimbledon kıyafet yönetmeliğinden o kadar hoşlanmamıştı ki (“Neden beyaz giymek zorundayım? Beyaz giymek istemiyorum,” diye yazdı 2009 anılarında), 1988’den 1990’a kadar olan turnuvalarda oynamayı reddetti. mağaracılıktan önce tercih ettiği gürültülü, renkli spor kıyafetleri ve ardından 1992’de ilk ve tek Wimbledon unvanını kazanmaya devam etti.
Kural kayması yaygındır. Dış dikişler, yakalar ve şort paçalardaki süslemeler ve ayrıca bir santimetreden daha geniş logolar dışında beyaz olmayan öğeleri yasaklayan katı bir kıyafet yönetmeliği ışığında bir dereceye kadar geri itme anlaşılabilir. Krem veya fildişi bile soluk ötesinde kabul edilir ve turuncu tabanlı spor ayakkabılar, 2013 turnuvasında bir çift giydiğinde Roger Federer’in başını belaya soktu.
Gelenek, Wimbledon’da konforun önüne geçiyor. Rafael Nadal’ı 2005’te ticari marka kolsuz beyaz çeyrek fermuarlı üstlerinden birini giydiğinde karşılayan tartışmaya bakın. Beyler, düşünceye göre silahlarını göstermeyin. (Mevcut amaçlar için odak noktası erkek sporculardır.)
Yine de, bu gözlemciyi büyüleyen şey, ücretli markalama fırsatları veya 20. yüzyılın sonlarında rengin televizyonda daha iyi okunduğuna dair şüpheli bir iddia dışında, bir sporcunun neden hem pratik hem de pratik olan bir üniformadan ayrılmak isteyebileceği sorusudur. terzilik açısından kusursuz, spor dışında stil üzerinde zengin bir etkisi olan biri.
20. yüzyıl tarihinin üstünkörü bir araştırması bile tenisin moda üzerinde ne kadar güçlü bir etkisi olduğunu gösteriyor. 19. yüzyıldan itibaren mahkemeler hem yenilik için bir laboratuvar hem de tahmin edebileceğinizden daha sık olarak sosyal değişimin bir aynası olmuştur. 1920’lerin Timsah lakaplı Fransız tenisçi René Lacoste gibi oyuncuların zarafetini alın ve o zamanlar alışılmış olan dokuma veya yünlü tenis beyazlarını daha havalı ve daha verimli uzun kuyruklu, kısa kollu pamuklu polo gömlekleri ile her yerde ve her yerde bulunanlarla değiştiren René Lacoste timsah monogramı. Gömlekler, tiki giyimin açık yakalı bir elyafı olacaktı.
Fred Perry’nin talihsiz örneğini de düşünün. Eski dünya 1 numaralı şık bir oyuncu olan Bay Perry, 1930’larda, 1934’ten 1936’ya kadar art arda üç Wimbledon şampiyonluğu da dahil olmak üzere sekiz Grand Slam tekler şampiyonluğu kazandı. sarı ve siyah bant ve şirket, pololarının aşırı sağ Proud Boys tarafından milis üniforması olarak seçilmesi ve ABD ve Kanada’daki polo gömleklerinin satışını geri çekmek zorunda kalmasıyla 2020’de tehlikeli bir şekilde batmaya yaklaştı. .
Tenis zarafetinin en iyi örnekleri her çağda karşımıza çıkar. Örneğin, 20. yüzyılın bir ucunda, aynı yıl (1950) Fransa Açık ve Wimbledon tek erkekler şampiyonasını kazanan üç Amerikalıdan biri olan Budge Patty gibi bir Uluslararası Tenis Onur Listesi fikstürü var. hem kort içinde hem de saha dışında kolay uyarlanmış stiliyle tanınan sofistike. Yay boyunca daha ileride, Wimbledon, ABD Açık ve Avustralya Açık’ta tekler şampiyonluğu kazanan tek Siyah adam olan Arthur Ashe ve Black Ivy havalı – özel dikim şortlarıyla serebral oyun stilini vurgulayan kurnaz bir görüntü manipülatörü var. rahat pololar, boynuz çerçeveli gözlükler veya büyük boy gölgelikler – 70’lerde sporu hala rahatsız eden ırksal klişelere karşı koymak için kasıtlı olarak tasarlandı.
O kötü eski çağdaki stil, haksız bir rap alma eğilimindedir. Yine de, Associated Press’in önce 20. yüzyılın ilk yarısının en büyük oyuncusu olarak oyladığı bir Amerikan şampiyonu olan Bill Tilden gibi bir sporcunun çim pantolonlu Fred Astaire zarafetini görmemiz pek olası olmasa da, bu Terzilik konusundaki anlayışları kadar cinsel çekicilikleri ya da çılgın tuhaflıkları ile de hatırlanan oyuncuların katkılarını unutmak ya da reddetmek için hiçbir neden yoktur.
Burada hem orta sahada hem de 80’lerin moda arenasında rakip olan John McEnroe ve Bjorn Borg’dan bahsediyoruz. Burnu saran kısa şortları ve bantlı eşofmanlarıyla Mr. McEnroe, İtalyan spor giyim üreticisi Sergio Tacchini’nin posteri oldu; Bir saç bandına sahip seksi İsveçli uzun saçlı Bjorn Borg, başka bir İtalyan miras etiketi olan Fila’nın haritaya eklenmesine yardımcı oldu. Ve aniden, o retro görünümler ve bu markalar – gergin oranları ve atletik erkek anatomisinin açıkça seksi kutlaması ile – hem spor meraklıları hem de sokaktan bir as tanımayanlar için yeniden taze görünüyor.
Diğer Grand Slam etkinliklerinde, Bay McEnroe ve Borg, şeritli kollar, tonlarda ceketler, ince çizgili desenler, renkli şerit kemerler, ulusal renklerde havlu bileklikler veya asla olamayacak ayrıntılarla Fila-Tacchini görünümlerinin sınırlarını zorladılar. All England Club’da resmi olarak toplandılar.
Gerçek şu ki, hiçbir katkı maddesine gerçekten ihtiyaç duyulmadı. Kil, çimen, sentetik veya çatlak kentsel betonda, tenis beyazlarını geliştirmeye çalışmak büyük ölçüde anlamsızdır.