Teklifine kadar ne konuştuğumuzu unuttum.
-Sigara içelim mi ?Sigara kullanmayan ama aromalı sigara seven benim için o kuru sigara heyecanlı gelmişti.
-Evet, olur.
Göz ucuyla gerçekten benim için de paketten bir tane çıkarıp çıkarmadığını kontrol ettim. Almıştı. Rahatlamıştım. Beni kandırmamıştı. Sigarayı yaktı, gerçekten içip içmeyeceğimi sordu. İçeceğimi söylediğimde, dudaklarının arasından yanan ateşi uzattı. Fırt çektim, bir tane daha, bir fırt daha, sonra ağzımı açtım. Duman kendiliğinden koyu bir şekilde uçuyordu, gözüme kaçtı. Sigara içmeyi bilmem. Sonraki fırtları üfledim. Sağa sola falan dağıttım hep. O sigarasını yakana kadar ben bitirmiştim. Ben o anı tükettim. Sigara içmeme şaşırmıştı. İçimden gülüyordum. Daha öncelerde ona aromalı sigara içtiğimi göstereceğim diye, "sana sürprizim var çok şaşıracaksın" demiştim. İnanılmaz çocukça eğleniyordum fakat "benimde sürprizim var" dediğinde asıl ben şaşırmıştım. Bende bir paket vardı, onda ise koca kırmızı bir buket. Sürprizler güzeldir. Ama sigara güzel değildir. Aslında sigarayı hiç sevmem. O da sevmez. Sevilecek bir şey de değil.
Her neyse bir sigara daha içelim mi ?