“… Artık hastalığın yayılmasını durdurmak için elimizden gelen her şeyi yapmalıyız. İngiltere genelindeki ilk okullar, ortaokullar ve kolejler yarından itibaren uzaktan hizmete geçmelidir ... "
"Ah ne? Aman Tanrım, lütfen hayır! " Televizyonu kapattığınızda, son kilitlemenin görüntüleri zihninizde yanıp söner. Mide çukurunda basınç artmaya başlar ve endişe artmaya başlar.
4 Ocak 2021'de İngiliz başbakanı birçok aileye ezici bir darbe indirdi. Okullar derhal kapatıldı. Önümüzdeki altı hafta boyunca, en azından ebeveynler ulusal müfredatı evlerinden vereceklerdi.
Çocuklarınızın geride kalma ihtimalinden mi korkuyorsunuz ? Öğretim becerilerinizden şüphe mi ediyorsunuz? Çocukları okurken aynı zamanda bir kariyer yapma konusunda endişeli misiniz? Gün içinde yeterince saat nerede bulacaksınız ? Bir gecede başvurmadan başka bir tam zamanlı işe girdiniz!
Parmak uçlarınızla akıl sağlığına tutunuyorsanız, biraz dinlenmeyi umuyorum. İlk kilitlenmeden sonra çocuklarını okula geri göndermeyen bir anneyim. Zor bir öğrenme eğrisi oldu ama biz iyiyiz. Aslında büyüyoruz! Pam Jarvis'in blog gönderisinde bahsedilen diğer aileler gibi , çocuklarımız evde daha mutlu ve biz her gün öğreniyoruz.
Beni yanlış anlamayın, hepsi gökkuşakları değildi. Evde eğitim yolculuğumuzun başlarında, gözlerimin önünde strese girmiştim. Çocuklarım grevdeydi; en büyüğüm kalemini almayı reddetti ve merhametsiz Takımlar toplantısı yaklaşırken saati görmezden gelmeye çalıştım. Sonra farkındalık geldi:
"Dur! Kendinizi biraz gevşetin. Nitelikli bir öğretmen değilsin. Yemek odanız bir sınıf değil. Aslında, eviniz okul değil! "
Evde okul ve aynı anda bir iş yürütmek bizim için işe yaramıyordu. Siz de zorlanıyorsanız, lütfen acınızı hisseden bu anne-babadan bazı güven verici tavsiyeler alın. Ben orada oldum. Aynı farkındalık vurmadan önce kırılma noktasına ulaşmanız veya titreyen bir enkaz haline gelmeniz gerekmez.
İşiniz, akıl sağlığınız ve ilişkileriniz bozulmadan önümüzdeki birkaç hafta nasıl hayatta kalacağınız hakkında konuşalım. Evde okul uygulamalarını, rutinlerini ve ortamlarını yeniden yaratmayı unutabiliriz. Çalışmıyor. Bu beş strateji bize yardımcı oldu ve size de yardımcı olabilirler. Hatta bizim gibi evde öğrenmeye aşık olabilirsiniz (asla bilemezsiniz).
Bu klişe ama yine de söyleyeceğim - planlama ve iletişim başarının anahtarıdır. Bazı şeyler geri alınamaz. Çocuklar uzaktan öğreniyor. Takip etmeniz gereken toplantılarınız, son tarihleriniz ve müşterileriniz var. Eğer tüm aile programın farkındaysa, çocuklar üçüncü kez toplantıya kapı açtıklarında çaresizlik içinde çığlık atmaktan kaçınacaksınız (hepimiz oradaydık!)
Biz ebeveynlerin yürüyen konuşan alarm saatini bırakma zamanı. Programı yazmak, herkesin sorunsuz ilerleyen bir gün için eşit derecede sorumlu olmasını sağlar. En iyi şekilde, ruh hali sakin olduğunda - akşam yemeği veya kahvaltıda - program aracılığıyla konuşmayı buluruz. Çocuklara toplantılara katılmanın uygun olmadığını açıklamanız gerekebilir. Görünüşe göre, sadece bunları bilmiyorlar! Biraz daha önceden yapılan bir organizasyon ve iletişim, kapı çökmelerini baştan önleyebilir.
Okulda çocuklara nerede olacakları, ne yapacakları ve nasıl yapacakları söylenir. Hayal gücünü kullanma yeteneklerini öldürür. Artık çocuklarımızın yeni ilgi alanları, tutkuları ve hobileri keşfetme fırsatı var. Olasılıklar sonsuzdur. Her şeyi bir öğrenme deneyimi olarak görmeye başlayın . Dürüst olmak gerekirse, o "çöp" dergisinden veya "zihin uyuşturan" video oyunundan ne çıkardıklarına şaşıracaksınız.
İlk başta çocuklarımız ilhamla mücadele etti. Görünümde ilginç öğeler bırakabilirsiniz - lego, masa oyunları, iPad, kitaplar, dergiler, müzik aleti, modelleme kili, boyalar - ama zorlamayın. Zengin bir öğrenme ortamı sağladınız, şimdi gerisi onlara kalmış. Coşkunuzu paylaşmak için orada olun, ancak çocukların öğrendikleri ve bağımsız düşünürler haline geldiği bilgisiyle kendi işinizi yapın.
Çocuklarım bana sıkıldıklarını her söylediğinde bir kuruş kazansaydım zengin olurdum! Yağmurlu bir güne yetecek kadar bekletebilirim. Bu iki korkunç kelime, ebeveynliğimizi kişisel bir saldırı gibi hissedebilir. Orada yapılacaklar dolu bir ev! Çocuğunuzun aslında kastettiği şey, “ Bana ne yapacağımı söylemeye alışkınım. Bana ne yapacağımı söyler misin lütfen? "
Sorun şu - can sıkıntısı, başarısızlığınızın bir işareti değil. Duyduğunuz dahaki sefere “ Ben sıkıldım, ” Ben, “ile cevap vermek meydan harika Tamam, peki bu konuda ne yapacağız? " Nefes almak. Atlama dürtüsünü yok sayın ve önerileri listelemeye başlayın. Çocuk uzun süre sıkılmayacak. Güven Bana. Yapacak bir şey bulacaklar. Can sıkıntısı, daha büyük bir şeyi keşfetmek için bir basamaktır. Ayrıca, sadece sıkıcı insanlar sıkılır ( göz kırpıyor).
Okullar kapatılırken, her yerde derme çatma okul odaları sergileyen FaceBook profilleri vardı. Sınıf mobilyası sipariş etmek için acele etmeden önce, lütfen sizi aksi yönde ikna etmeye çalışayım. Bir hafta verin (en fazla iki), çocuklarınız sınıf dışında her yerde olacak. Para, keşfetmeye zamanları olan yeni ilgi alanlarına daha iyi harcanabilir.
Elbette, yapılacak ev ödevleri ve uzaktan öğrenme var ama yemek masası yeterli. Aksi takdirde, çocukların evde olmaktan zevk almasına izin verin. Fasulye torbaları üzerinde uzanmak, ateşin önünde bir halıya uzanmak, bahçedeki bir ağaçtan sarkmak (bizim evimizin favorisi). Dürüst olmak gerekirse, herhangi bir zararı olmayacak ve bunun için size teşekkür edecekler!
“ Evde eğitim gören çocuklar gerçek dünyadan çok korunaklılar. “Bütün gün bir masanın arkasında oturmanın artık gerçek dünya olarak sınıflandırılması çok saçma. Gerçek hayat, bir ev işletmek, bir aileye bakmak, faturaları ödemek, geçimini sağlamaktır. Biliyorsunuz, çocuklarımız okuldayken devam eden perde arkası olayları.
Bizler rol modeliz. Çocuklarımız bizi izleyerek öğrenirler. Günlük ne yaptığınızı görmelerine izin verin. Onları dahil edin. Onlarla işinizin neyi gerektirdiği, finansmanı nasıl dengelediğiniz, başarısız olduğunuz ve neyi daha iyi yapabileceğiniz hakkında konuşun. Nan bana elmayı nasıl parçalayacağımı gösterdiğinde ya da annem bana gömleği nasıl ütüleyeceğimi öğrettiğinde asla unutmayacağım. Günlük görevlerin yükünü çocuklarınızla paylaşmak, onları gerçek gerçek dünyaya hazırlayacak yaşam becerileri ile donatacaktır.
Evde eğitim sırasında evden çalışmak acı verici olmak zorunda değildir. Zihniyette küçük bir değişiklikle, keyifli bir denge olabilir. Lütfen biraz gevşeyin - siz bir ebeveynsiniz, okul öğretmeni değil. Baskıyı azaltın. Öğrenme sadece bir sınıfta değil her yerde gerçekleşir. Çocuklarınızın neler kaçırdığına odaklanmak yerine, evde sizinle birlikte olmaktan ne kazandıklarını görün.
Çocuklarımıza okulun yapamayacağı kadar çok şey sunuyoruz: Sıcaklık, sevgi, özerklik, özgürlük, zaman ve keşfedilecek alan. Elbette, işinizi halletmeniz gerekiyor, ancak bunun bir mücadele olması gerekmiyor. Okullar müfredatı uzaktan öğrenme yoluyla öğretebilir. Zengin bir öğrenme ortamının hazırlanması ve sağlanmasıyla üzerinize düşeni yapıyorsunuz. Gerisi çocuklara kalmış! Her şey bir öğrenme deneyimidir.
Çocuklar bu sefer hatırlayacak. Bundan yirmi yıl sonra, kalıcı hatıraları ne olacak? Onlara öğrettiğiniz yaşam becerilerinin ve ailenin zor zamanlarda nasıl bir araya geldiğinin düşkün hatıraları olmalarına izin verin. Bunu aldın! İşinizi bırakabilir ve aynı zamanda çocuklarınıza nasıl mutlu bağımsız insanlar olabileceklerini gösterebilirsiniz. Gurur duyacağınız anılar yaratmak için bu zamanı kullanın.
Geçenlerde dünyanın en büyük profesyonel sosyal ağı olan Linkedin'deydim ve dikkatimi çeken, takip ettiğim serbest tasarımcıların gönderilerini buldum. Hepsi uçaklardan, dizüstü bilgisayarlarıyla sahilden, yüzme havuzlarından ve muhteşem manzaralı ofislerden fotoğraflar yayınladılar.
Her zaman kendimden daha büyük bir şeyin parçası olmak istemişimdir. Çocukken, mutlu, işlevsel bir aile hayal ettiğim kadar masalsı bir düğünü hayal etmedim.
Her yeni ebeveyn gibi, babalıkla ilgili pek çok endişem vardı. Fiziksel engelli bir baba olmak, bahçe çeşitliliğinize fazladan bir endişe katmanı ekledi, yeni ebeveyn endişeleri beni sevecekler mi? ve ne yaptığımı hiç bilecek miyim?
Asla evde doğum yapmayı düşünecek bir insan olmadım. Çoğu anne gibi ben de yıllarca hastanede yaşanan çılgın doğumları televizyonlarda ve filmlerde izledim ve bunun benim de deneyimim olacağını düşündüm - kocama hakaret etmek ve hemşirelere gölge düşürmek.
Dürüst olmak gerekirse, bu basit bir soru. Neden bununla bu kadar mücadele ettiğini anlamıyorum.