KURTULUŞ CEPHESİ Eylül-Ekim 2010
Marksizmi ve Tarihi Çarpıtan
Sözde Liberaller
Uluslararası modern oportünizmin ... toplumsal ve siyasal içeriği, kendisini, ulusal özelliklere göre çeşitli biçimlerde ortaya koymaktadır. Oportünistler bir ülkede uzun zamandan beri ayrı bir bayrak altında birleşmişlerdir; bir diğerinde teoriyi savsaklamışlar ve gerçekte radikal sosyalistlerin siyasetini izlemişlerdir; bir üçüncüsünde devrimci partinin bazı üyeleri oportünizm kampına geçmişler ve amaçlarına, ilkeler ve yeni taktikler uğruna açık mücadeleyle değil, partilerini yavaş yavaş, hissedilmez ve, deyim yerindeyse, cezalandırılamaz bir biçimde yozlaştırarak ulaşmaya çalışmışlardır; bir dördüncü ülkede ise, aynı cinsten kaçaklar, legal eylemle illegal eylemi tamamen orijinal bir biçimde birleştirerek, siyasal köleliğin karanlıklarında aynı yöntemlere başvurmaktadırlar, vb.. [Lenin, Ne Yapmalı?, s. 20-21, Sol Yay., 1992.]
Öncelikle, bu sözde liberallerin Taraf gazetesi çevresinde toplaştıkları ve orayı üs olarak kullandıklarını bilmek ve akılda tutmak gerekir. Bu sözde liberaller, AKPnin mali desteğiyle, Leninin deyişiyle, ayrı bir bayrak altında birleşmiş eskimiş solcu ve oportünistlerden oluşmaktadır.
Halil Berktay (ki adının başında bir de Prof. Dr. ünvanı vardır) bu oportünistlerin en eskimişi ve en ulemasıdır. Robert Kolej mezunu Halil Berktay, marksistliğe her ne kadar kampus maoisti olarak Yale Üniversitesinde başlamışsa da, asıl tedrisatını Doğu Perinçekin yanında yapmıştır. Bilimsel Sosyalist Devrim Anlayışı üzerine kalem oynatmış, Doğu Perinçekin varisi olarak yükselmiş ve 12 Eylül sonrasında maoizmden hızla Gorbaçovculuğa terfi etmiş ve ardından da Doğu Perinçekle ipleri koparmış birisidir.
Aydın Doğanın Radikalinden Tarafa transfer olan Murat Belge, Halil Berktay kadar, ama karşı saflarından çıkma ulemadır. Birikimdeki birikimini, soyut bir gelecek için somut bugünden vazgeçilemez diyerek somuta tahvil eden ilk kişi olan Murat Belge, Amerikan emperyalizminin temiz vakıfları aracılığıyla küçük-burjuva aydınlarının satın alınmasında taşeronluk yapmıştır.
Sözü edilmeye deymeyecek olsa da, Roni Margulies[1*] adlı bir zevat referandum sürecinde sol liberalizm görünümü altında mevziye sokulmuştur. Devrimci, solcu ve hatta marksist olduğunu söyleyen ve öyle sanılan bu zevat da, şairlikten liberal marksizmin sözcülüğüne zıplatılarak Tarafın köşesine sol duyu olarak yerleştirilmiştir.
Bunların yanında, renkli şahsiyetiyle, Zaman gazetesi yazarlığıyla ve Murat Belgevari külhanbeyliğiyle, entel ukalalığıyla, Robert Kolej mezunlarından Etyen Mahçupyan da bu koronun bir üyesidir.[2*]
Bu eskimiş kurtların yanında Taraf vitrininde yer alan kuzular da vardır. Bu kuzuların en çok yazanı, araştıranı, ve yeni yeni medyada parlatılanı da Ayşe Hürdür. Onun Taraftarlar arasındaki rolü, tarihin karanlık odasının kapısını açmak, on yıl süren master tezi çalışmalarında bulduğu her türlü bilgi kırıntılarını, hiçbir bilimsel süzgeçten geçirmeksizin yeni bir şeymişcesine gazete yazısı haline getirmektir.
Taraf gazetesinin sahibi, yöneticisi ve her şeyi olan, Çetin Altanın küçük oğlu, Uzanların Star televizyonunun Kırmızı Koltuğu Ahmet Altanı tanıtmaya hiç gerek bile yoktur.
Burada, bu Taraftarların marksizmi ve tarihi nasıl çarpıttıklarını örnekleriyle ele almaya çalışmayacağız. Amacımız, onların her şeyi mubah sayan makyevelizmleriyle marksizmi nasıl çarpıttıklarını göstermek değildir. Buna ilişkin sayısız örnekleri pek çok yerde bulmak olanaklıdır. Ortaya koymaya çalıştığımız, bu Tarafın sözde liberallerinin, solcu-marksist görüntüsü ya da eski marksist ünvanlarıyla yaptıkları çarpıtmaların sola, sol aydın kesime yansısı ve taşınmasıdır.
Şüphesiz, bu sözde liberallerin marksizmi ve tarihi çarpıtmalarının solda yankı bulması ve solcu aydınlar tarafından kabul görmesi, hiç de onların çarpıtmalarının ussallığından ya da ussal sunumundan kaynaklanmamaktadır. Bunun temel nedeni, soldaki ideolojisizleşmedir. Sadece Kürt ulusal hareketine yakın durmayı marksist leninist komünistlik sananların olduğu bir ülkede, ister istemez bu ideolojisizlik (ve apolitiklik), yalan söyleyin, mutlaka inanan çıkacaktır sözünde ifadesini bulan bir karşı-devrimci, anti-marksist söylemlerin etkili olmasına yol açmıştır.
İdeolojisizleştirmenin ilk tohumları, 1980 lerde Gorbaçov rüzgarları eserken, küçük-burjuva aydınlarıyla barışma adı altında SBKP tarafından geliştirilen tezler ve yaklaşımlarla atılmıştır. Bu glastnost (açıklık) politikası sonucunda, resmi komünist partilerinin yayın organları küçük-burjuva aydınlarına açılmıştır. Partilerin resmi çizgisine aykırı olan küçük-burjuva aydınlarının yazılarına yer verilmesi, proleter demokrasisi olarak sunulmuştur. Böylece ayrıksı fikirler sol yayınlarda çıkıntı olarak yer almaya başlamıştır. Bu fikirlerin marksizme-leninizme ne denli aykırı olduğuna ilişkin ve marksist-leninist klasik yapıtlara göndermeler (alıntı) yapan yazılar out edilmiştir.
Bu tohumların ülkemizdeki bahçıvanlarından olan Murat Belge, bu konuda da, Marx da benim gibi düşünmeyiversin[3*] diyerek ideolojisizleşmenin her türlü bilimselliğin dışlanması yanını alabildiğine körüklemiştir.
Böyle bir ortamda özgürlük rüzgarları esmeye başlamış, herkes, aklına esen herşeyi söyleme özgürlüğünü kazanmıştır. Ayşe Hür gibi mastır öğrencilerinin buldukları her belgeyi, halk söylencesini bir tarihsel gerçekmişcesine sunabilmesini sağlayan bu özgürlük ortamı, bilgisi olmadan fikri olanları yarattığı gibi, akıl ile işkembenin yer değiştirdiği bir düşünce üretimi ortaya çıkarmıştır.
Soldaki örgütlerin (gerçekten devrimci olan ya da kendilerini devrimci olarak gören örgütler) yayınlarında, bu hava içinde, köşe yazarlığı üslubuyla ideolojik ve politik yazılar yayınlanmaya başlamıştır. Artık hiç kimse, aklına eseni, herhangi bir bilimsel temele dayandırma, marksizmle bağlantısını kurma gereğini duymaz olmuştur.
Kimilerinin düşünce kirliliği adını verdikleri, kimilerinin (daha kaba biçimde) beyin ishali adını verdikleri bu ortamda, Taraftarların her türlü çarpıtması kolayca solda yankı bulmuştur.
Bu da, tarihin defalarca olumsuzladığı ulusal çözümlerin yeni bir çözümmüşcesine sunulabilmesini ve kabul görmesini getirdiği gibi, devrimciliğin, Taksim tramvay durağında basın açıklaması yapmaya indirgenmesine yol açmıştır. Kitle içinde çalışma denilen şey, İstanbulun bir-iki mahalle meydanında toplaşmış gençleri eyleme sokma haline dönüşürken, siyasal gerçeklerin teşhiri medyatik haberlerin derlemesine dönüşmüştür.
Artık kendisine marksist, marksist-leninist diyen örgütler pek ortalıkta görünmezken, herhangi bir konuda bir fikir ileri sürdüklerinde, bu konuya ilişkin marksizmin (M. Belgenin sözüyle Marxın) ne söylediği, (yine M. Belgenin sözüyle) ne düşündüğü hiç önemsenmez olmuştur.
İşte sol, kendisini nasıl tanımlar ya da ifade ederse etsin, solcu, komünist, devrimci, marksist, düzen içi eğitimden edindiği bilgi ve mantıkla olaylara, olgulara ve asıl önemlisi devrime ve devrimci mücadeleye bakmayı hiç yadırgamazken, Taraftarların sözde liberalizmini çok kolaylıkla içselleştirmiştir. Bir taraftan Ufuk Uraslar üreten ÖD Partisinin sol-liberalizmi, öte yandan onların yayın organı Birgün gazetesinin demokrat-liberalizmi, bu içselleştirmeyi kolaylaştırmıştır.
Elbette bu süreçte, apolitik yeni bir kuşağın yaratılması, eğitim sisteminin ezbercilikten kurtarılması adı altında yüzeyselleştirilmesi, üniversitelerin depolitizasyonu sürdürmenin aracı olarak kullanılması ve sonuçta, 12 Eylül öncesinin devrimcisinin herşeyi bir yana bırakıp sıradan yaşamın içine balıklama dalması etkili olmuştur. Her ne kadar süreç, bir yere kadar nesnel bir süreç gibi görünse de, en son tahlilde (bu üç sözcük kullanılmayalı çok uzun yıllar olmuştur!), içselleştirenler de, bu mantığı kabullenenler de öznel-tekil bireydir. Bu nedenle, sürecin nesnelliği, tekil bireyin sorumluluğunu hiçbir biçimde ortadan kaldırmamaktadır. Eğitim sistemi (milli eğitim) bozulmuş, okul sürecinde edinilen bilgiler yüzeyselleşmiş, üniversite adı altında ve ön-lisans gibi süslemelerle bozulmuş, popüler kültür ve popüler yazarlık egemen olmuş olsa da, ve sadece bu nedenle, olağan yaşam sürecinde (ya da eğitim sürecinde) belli bilgilere sahip olamamış olsa da, tekil bireyin, devrimci olan ya da olmak isteyen tekil bireyin sorumluluğu, eksiklerini tamamlamak ve marksizmi öğrenmektir. Ve marksizmi öğrenmenin tek yolu da, marksist yapıtların okunmasından geçer. Bunların hiç birini yapmayarak ya da yapılması gerektiğini bile düşünmeyerek, marksist olunamayacağı gibi, cehaleti ve Taraftarların etkisini nesnel durumla açıklamak kişisel sorumluluğu ortadan kaldıramaz.
Devrimcinin görevi, devrim yapmaktır. Devrimin bile ne olduğunu medyadan öğrenenlerin devrim yapmaları bir yana, devrimci olmalarından bile söz edilemez. Alabildiğine olgunlaşan nesnel devrim koşullarına rağmen, öznel koşulların neredeyse yok denilecek düzeyde kalabilmesi de bu sayede olanaklı olabilmektedir.
Yapılması gereken açıktır: Bu sürece son verin!
Dipnotlar
[1*] Pek çok kişinin nereden çıktı bu zevat diyebileceği Roni Marguliesin geçmişine internete şöyle değinilmektedir: Robert Kolejindan mezun olduktan sonra İngilteredeki çeşitli üniversitelerde öğretim gördü. İktisat üzerine doktora yaptı. İktisatçılık yapmamayı tercih eden Margulies Londrada hayatını sürdürdü. Yahudi asıllı olmasına rağmen kendisini siyonizm karşıtı ve devrimci olarak tanımlamaktadır. İlk şiir kitabını 1991 yılında çıkaran Margulies, toplam altı şiir kitabı, şiir çevirilerinden oluşan dört kitap, çocukluk anıları, siyasi tercümeler ve edebiyat, siyaset, tarih hakkında çok sayıda dergi ve gazete makalesi bulunmaktadır. 2002 yılında Saat Farkı adlı eseri ile Yunus Nadi Şiir Ödülüne layık görülmüştür.
[2*] Bu son iki taraftar, yani Roni Margulies ve Etyen Mahçupyan, azınlık kökenli olmanın tüm avantajlarından yararlanır. Birincisi, tüm reddiyelerine karşın Yahudi kökenlidir; ikincisi ise, Lozanın tanıdığı Ermeni azınlıktandır. Bu nedenle, onlara yönelik her eleştiri, Yahudi ve Ermeni azınlığa karşı yöneltilmiş bir suçlama olarak sunulmaktadır. Bu nedenle onlardan söz ederken, her sözcük, kolayca anti-seminist ya da ırkçı anlama çekilebilmektedir. Bu da onları her türlü eleştiriden bağışık kılmaktadır. Bunlardan ikincisi (Etyen Mahçupyan), her ne kadar akademik kariyere sahipse de, 12 Eylülün getirdiği ekonominin liberalleşmesiyle birlikte iş hayatına atılmış, şirketler yönetmiş, şirketler kurmuş bir işadamıdır.
[3*] Murat Belge, Birikim dergisinin 100. sayısı vesilesiyle Ömer Laçiner ile karşılıklı hasbihalinde tam olarak şöyle söylemektedir: Mecbur muyum? Ben böyle düşünüyorum... Marx da benim gibi düşünüyordu demem neden gereksin? Allah Allah, düşünmeyiversin... Aslında Marx için hayatî olması gereken bir sürü şey var ki bunlar bana bir şey söylemiyor. Diyalektik materyalizmi umursadığımı, emek-değer teorisini çok fazla doğru bulduğumu söyleyemem... (Birikim, Sayı: 100, s. 42, Ağustos 1997.)