Çarşamba akşamları, dünyanın dört bir yanındaki yüzlerce oturma odası daha az bilinen, sessizlik, öğrenme ve değişim arayışına giriyor. Tüm bunlar 1996'da Kaliforniya'daki Silikon Vadisi'nde bir grup bireyin başarının finansal servetle sınırlı olan kökleşmiş tanımlarının geçerliliğini sorgulamaya başlamasıyla başladı. Daha anlamlı konuları keşfetmek için haftalık olarak bir araya gelmeye başladılar.
neşe, huzur ve yaşam. Katılmak isteyen herkesi ve herkesi karşılamak için kapılar her zaman açıktı. Yavaş yavaş, bu haftalık etkinlikler daha fazla katılım almaya başladı ve başarılarının haberi yayıldıkça, dünyanın dört bir yanındaki çeşitli şehirler yerel "Uyanan Çemberler" bölümlerini başlattı.
Chandigarh'da da her Çarşamba akşamı, toplumun çeşitli kesimlerinden bireyler Sektör 15'teki rahat bir apartman dairesinde bir araya gelirler. Bir saatlik saygı duruşunun ardından yapıcı bir diyalog ve ev yapımı bir yemek gelir. Geçen Çarşamba, Chandigarh Awakin' Circle, hareketin kurucu üyelerinden biri olan Nipun Mehta'nın varlığıyla onurlandırıldı. Tanınmış bir konuşmacı ve sosyal devrimci olmasının yanı sıra Nipun, ServiceSpace adlı başarılı bir sosyal değişim girişiminin de kurucusudur.
Çarşamba akşamı daireye girerken, aynı anda sıcak ve davetkar olan bir coşku havası getirdi. Tanıştığı herkesi, doğrudan kalbinin derinliklerinden gelen sımsıkı bir kucaklamayla selamladı. Birkaç dakika içinde, gönülsüz yabancılardan oluşan kırk kişilik bir grubu almış ve aralarından sorunlarını paylaşmaktan çekinmeyen bir aile oluşturmuştu. Nipun Mehta, gerçek bir vücut bulmuş halidir.
sık sık vaaz ettiği felsefe: Vasudhaiva Kutumbakan , yani dünya tek bir ailedir.
Yakında sahneye çıkma zamanı geldi. Normlara ve beklentilere meydan okuyan Nipun Mehta, seyirciler arasında yere oturdu. Bu beklenmedik jest, uzun bir iş gününden dolayı göz kapakları sarkanlara bir fincan kahve görevi gördü. Herkesin gözleri, şefkatiyle övgülerinin ağırlığını hafife alan adama dikilmişti.
Bunun gibi küçük bir makale, Nipun Mehta'nın o gün değindiği bilgelik cevherlerinin hakkını vermek için asla yeterli olmayacak, ancak o, herkesi, tedirgin durumumuzdan sorumlu olduğuna inandığı sonradan edinilmiş bir davranışı unutmaya teşvik etti. Bir "işlemsel zihniyet", günümüz toplum yapısının doğrudan bir yan ürünüdür; bu sayede, bir bireyin hayatta kalması neredeyse tamamen paraya bağlıdır. Hayatta kalmak insan içgüdüsüdür ve dolayısıyla çalışmak ve parasal ödül beklemek de insan içgüdüsüdür. Bununla birlikte, parasal işlemlerden gelen günlük takviye ile, bir ödül beklentisi zihnimizde o kadar kesin bir şekilde normalleşti ki, bu beklentiyi hizmet gibi alakasız alanlara da farkında olmadan tahmin ediyoruz.
Vermek veya hizmet etmek koşulsuz sevgiye dayanmalıdır; para gibi maddi bir ödül, itibarını yükseltmek gibi sosyal bir ödül ya da tatmin gibi duygusal bir ödül beklentisi olmamalıdır. Böyle bir ödül, bir iyilik eyleminin arkasındaki motivasyon ise, eylem bir self-servis eylemi haline gelir. Yalnızca bir iyilik eylemi, saf bir başkasının acısını dindirme niyetiyle yapıldığında, eylemin gücünü koruduğu zamandır. Önce iyileştirir, sonra dönüştürür ve
sonunda sarsılmaz bir sevgiye yol açar. Hepimize "işlemsel düşünme" zincirlerinden kurtulma ve gerçek iyiliğin tatlı nektarının tadını keşfetme cesareti nasip olsun.