Dün akşam anneannesinden çıktık.
Üçümüz el ele evimize doğru giderken
babası 'maymuuun seni seviyorum' dedi.
Küçüğüm bunu hemen nasıl benimsediyse
döndü 'ben maymunum' dedi.
Sonrasında ne kadar
kızım baba sevgi sözcüğü olarak söyledi,
sen maymun değilsin dediysek de,
'hayır, ben maymunum' demeye devam etti.
Şimdilerde Tarzan takıntısı da olduğu için aslında maymun olmak hoşuna gitti galiba.
Gece uyuturken de döndü bana
"Anne ben kocamaaan maymunum" dedi.
Önce hayır değilsin dedim,
ama zaten olsan da
kocaman değil anca küçücük maymun olabilirsin...
diye ekledim.
Yani bugün kendini maymun sanıyor olabilir:)))
Bu arada, arada sırada ona internetten bir resim bulup götürmeye karar verdim.
Tesadüfen dünkü bu komik maymundu.
Götürdüm buzdolabına astım.
Çabam, çalışan annenin her eve gidişte
çocuğunu sevindirme içgüdüsünü
alışverişe ve maddi şeylere yöneltmemek adına...
Bugün kendisi sipariş verdi çıkarken.
Yavru aslan ve kaplan getirecekmişim...
Şu küçük suratın şebekliğine bakar mısınız?
Yemek yerken babasını taklit ediyor.
Aslında 'ben maymunum' derken çok da haksız değil,
ne dersiniz ;-)