Joe Biden açılış konuşmasında, başkanlığını kültür ve ırka göre bölünmüş bir ülkeyi iyileştirmeye adadı. Ancak, Amerikan anlaşmazlığının temel nedenlerinden birini değiştiremeyecek: Bir zamanlar büyük ölçüde beyaz olan Amerika Birleşik Devletleri'nin hızla çoğunluk-azınlık ülkesi haline gelmesi.
Bu demografik evrim, Amerikalılar arasında boşlukları sürüyor. on yıllar. Başkan Amerika’nın birçok sorunu için yeni gelenleri suçlamaya çalıştığından, bölünmeler yalnızca Trump yönetimi sırasında derinleşti. Bugün, görünüşe göre Amerika’nın iki siyasi kampı bu öngörülen geleceği kucaklayanlar ve ona direnenlere dönüştü. Bir tarafta liderler küreselleşme, göç ve tazminattan bahsediyor. Öte yandan, milliyetçiliği, yerliliği ve nostaljiyi çağırırlar.
Bu evrim devam ederken ne bekleyebiliriz? Önümüzde bu süreçten geçmiş olan ulus devletlerin kaybolmaya yüz tutmuş birkaç örneği var – ama bazıları da var. Ben bir "çoğunluk azınlığı" kilometre taşına giden ve ondan sonraki on yıllarda büyük bölünmeye dayanan altı diğer toplumu inceledim – etnik veya dini bir çoğunluk sayısal üstünlüğünü bir veya daha fazla yabancı kökenli azınlığa kaybettiğinde – Amerika'nın bugünkü koşullarına paralel olarak. Bu topluluklar arasında Bahreyn, Hawai Krallığı, Mauritius, Singapur, Trinidad ve Tobago ve 1882 öncesi New York bulunmaktadır. Her biri göçmenlik politikası ve dolayısıyla demografik gelecekleri üzerinde egemen kontrole sahipti. Farklı nüfusları, farklı rejimleri ve farklı tarihsel dönemleri arasında birlik zordu.
Bugün Amerika Birleşik Devletleri, elbette, karmaşık bir siyasi sistem ve benzersiz etnik ve dini çeşitliliğe sahip çok daha büyük bir toplumdur, ancak biz Dünyanın başka yerlerinde meydana gelen aynı demografik değişim ve geri tepme modeli. Sonuç olarak, bu küçük ulusların hikayeleri öğreticidir: Hükümetlerin belirli grupları nasıl bastırabileceklerini ve sosyal bölünmeleri nasıl alevlendirebileceklerini veya bu süreçte birliği inşa ederek uluslarını nasıl yeniden bağlayıp yeniden tanımlayabileceklerini gösterirler. Daha pratik olarak, Biden'in selefinin tuzaklarından kaçınarak, hitabet şiirini iyi yönetişimin düzyazısına dönüştürebileceği yolları da açığa çıkarırlar.
Farklılıkları daha iyi uzlaştırabilen bu yerleri ayıran nedir? Tarihsel kanıtlar, toplumların ya gerilimleri alevlendirdiği ya da daha fazla bir arada yaşamaya döndüğü beş alana işaret ediyor – Biden ve Beyaz Saray için değerli vaka çalışmaları.
1. İdeoloji
Devlet ideolojileri çok etnili bir nüfusu birleştirme veya bölme gücüne sahiptir. Her şey, bir devletin “halkı” etrafında çizdiği sınırlara ve bu tanımın ne kadar kapsayıcı veya dışlayıcı olduğuna bağlıdır.
Bazen sınırlar, mesela konutlarda ayrımcılık gibi gerçek anlamdadır. Çeşitli konuk işçiler ve vatandaşlığa kabul edilmiş göçmenler tarafından sayıca az olan Sünni ve Şii yerlilerinin bir karışımını içeren modern tarihi boyunca, mezhepleri ve yeni gelenler için farklı mahalleler korumuştur. Mauritius'ta, Afrika kökenli Creole'lerle evlenen Hint kökenli Mauritiuslar, adanın belirli bölgelerinde yaşama eğiliminde olan düşük statülü Creole azınlığının bir parçası olarak yeniden sınıflandırılıyor. Bazen sınırlar retorik ve pratiktir, örneğin Singapur devletinin her vatandaşa – Çin, Malay, Hindistan veya Diğer – tüm kimlik belgelerinde ve hükümet formlarında görünen bir “ırk” ataması gibi.
Amerika uzun zamandır benzer ayrımcılık biçimlerine ve ırksal sınıflandırmalara maruz kaldı ve bunların hepsi farklılıklarımızı pekiştirdi. Trump 2016 başkanlık yarışına girmeden önce, ülkenin bu bölünmelerden bazılarını kapattığı duygusu vardı. Birçok Amerikalı, Başkan Barack Obama'nın seçilmesini, Amerikan eşit fırsat ideolojisinin beyazların üstünlüğüyle lekelenmiş bir tarihe karşı kazandığı zafer olarak algıladı. Ancak Trump bu ilerlemeyi tersine çevirdi. Onun "Önce Amerika" ideolojisi, çeşitlilik ve çokkültürlülüğün ahlaki anlatılarının tarafından tehdit edildiğini hisseden birçok beyaz Amerikalı arasında daha yüksek olma arzusunu yansıtıyor ve canlandırıyordu. Ve onun beyaz milliyetçi gruplarla flörtleri birçok Amerikalının kendi hükümetlerinden aradığı evrenselci yaklaşımı alt üst etti ve çatışma ve şiddeti körükledi.
Bir arada yaşamaya geri dönen toplumlar, etnik ve dini sınırları aşan ideolojileri kucaklıyor. Singapur'da, incelikli Çin hakimiyetini sürdürmesine rağmen, hükümet proaktif olarak halkını sivil bir kimliğin arkasında birleştirmeyi amaçlayan evrensel bir mesajı teşvik ediyor. Tarihi New York'ta, eşit oy hakları ve kamu hizmeti işlerine erişim, bir zamanlar hakaret edilen İrlandalı nüfusun bütünleşmesine yardımcı oldu ve diğer "beyaz etnik" göçmenlerin daha sonraki dalgalarının önünü açtı.
Biden, daha fazla eşitlik, daha fazla nezaket arayan veya ülkemizin kışkırtıcı kültür savaşlarından tükenmiş hisseden birçok Amerikalı tarafından seçildi. Kabine atananlarının "Amerika gibi görünmesi" gerektiğini vurgulamış ve ilk yürütme eylemlerinde ırksal eşitlik ve insani göç politikalarına öncelik vermiştir. Bununla birlikte, Biden, rakibini destekleyen statü özlemi çeken beyaz Amerikalılar için olduğu kadar yeni gelenleri de hoş karşılayan ortak bir amaç ve kimlik duygusu oluşturmak için çalışmalıdır.
Eğitim
Hükümetler, kapsayıcı veya özel okul programları ile çocukları sosyalleştirme gücüne sahiptir.
Politika yapıcılar ulusal diller, okul entegrasyonu, ders kitabı içeriği ve askerlik hizmeti hakkında kararlar almalıdır. Birlikte yaşamaya doğru dönen toplumlarda okul, çocukları kendi aralarındaki farklılıklara maruz bırakan, aynı zamanda yaşlandıkça ortak yönlerini ortaya koyan, tutkularının peşinden giden ve aynı materyali öğrenen biçimlendirici bir deneyimdir.
Bir uçta, hükümet. Singapur, sanat müzelerinden çocuk resimli kitaplarına kadar her şeyde ülkenin imajını yakından düzenlemektedir. Bu, birliği güçlendirir, ancak gerçeği ve propagandanın sınırlarını boğar. Diğer uçta, Amerika Birleşik Devletleri çok az ulusal öğrenme koordinasyonuna sahiptir, çünkü esas olarak Amerikan okulları yerel olarak yönetilmektedir. Bu daha fazla yerel kontrole izin verirken, aynı zamanda sosyal ve yurttaşlık müfredatına tutarsız bir yaklaşım üretir ve yerleşim düzenindeki eşitsizlikleri ve ayrımı pekiştirir.
Okullar ayrıca özel olabilir veya dışlayan gelenekleri veya içeriği güçlendirebilir. Geçen Ocak ayında Trump dini okulları vergi mükelleflerinin dolarlarıyla finanse etmeyi önerdi ve Amerikan devlet okullarında bazı öğrenci alt gruplarını yabancılaştırabilecek dua için savundu. Geçtiğimiz Eylül ayında Trump, Amerikalı çocuklara ABD tarihi hakkında “vatanseverlik eğitimi” vermek için 1776 Komisyonu kurdu. Tek bir pratisyen tarihçi olmadan, komite geçen ay "ilerlemeciliği", "kimlik politikasını" ve üniversiteleri kınayan imzasız ve bölücü bir rapor yayınladı.
Biden yönetimi yerel eğitim politikalarını veya içeriklerini değiştirme kabiliyeti sınırlı olsa da Tarih ders kitaplarında, federal hükümet, hoşnutsuz işçileri yeni endüstri ile temasa geçiren yeniden beceri kazandıran enstitüler olarak topluluk kolejlerine yatırım yapabilir. Ayrıca okulları ailelere kapsamlı sosyal, sağlık ve toplum hizmetleri sağlayan merkezler olarak yeniden düşünebilir. Bu tür girişimler, farklı sosyal grupları birbirine bağlar, sosyal dışlanmayı azaltır ve yerel topluluk için merkezler oluşturur. Biden ayrıca, bazı Amerikan sivil toplum gruplarının millete hizmette sınır ötesi etkileşimleri, yurttaşlık eğitimini ve sosyal dayanışmayı teşvik etmek amacıyla savunduğu ABD gençleri için bir ulusal hizmet programını da destekleyebilir. Böyle yeni bir ulusal hizmet programı, gençlere mentorluk veya savunmasız topluluklara hizmetler sunabilir. Bu sadece katılımcıların bir araya gelmesine değil, hizmet ettikleri kişilerin de bir araya gelmesine yardımcı olur.
3. Kültür
Siyaseti çok incelikli olduğu için kültür, toplumdaki bölünmeleri iyileştirmenin belki de en güçlü yoludur. Müzik, yemek, spor, sanat, edebiyat ve Şükran Günü gibi seküler geleneklerin yenilenmesi, insanları bir araya getiriyor ve bir arada yaşamaya dönüşen toplumlarda, ülke halkına paylaşacak bir şeyler veriyor.
Önemli yerleşim ayrılıklarına ve ciddi şekilde ırkçı siyasete rağmen, Hint ve Afrika kökenli Trinidadalılar körili nohut dublörleri, roti gözleme, kriket, çelik davul ve soca müziği üzerine bir araya geliyorlar. Afro-Karayipler arasında sıkı sıkıya bağlı bir gelenek olan yıllık Karnavalı birçok Hint-Trinidadalıya ilham vermiştir ve şimdi her yıl bir "Chutney Karnavalı" başlangıcı vardır. Her etnik grup için ayrı alanlar yaratmak üzere geliştirildikten sonra, iki Karnaval, aşamalı olarak üst üste biner, birlikte ilham verir ve birlikte gelişir.
Amerikalılar, siyasi ve etnik sınırlarımızı benzer şekilde melezleyen ve aşan kültürel etkinlik sıkıntısı çekmezler. Bununla birlikte, hükümetler bölünmeleri güçlendiren ve bazı alt grupları rahatsız eden gelenekleri destekleyebilir, tıpkı Trump'ın Amerika'nın güneyinde Konfederasyon anıtlarının varlığına ilişkin tartışmasına eğildiği ve sporcuları barışçıl protestoda ulusal marş. Sembolik olarak anlamlı olsa da, bu tartışmaların tırmanması ülkeyi daha da bölmüştür.
Retorik olarak, Biden Amerikalıların paylaştığımızı keşfetmesine ve tanımasına izin veren kültürel nitelikleri araştırmalı ve bunlara eğilmeli – sporla ilgili mutlak saplantı, derin bir havuz müzikal yetenek, açık hava tutkusu. Bu arada, kendini sanata ve beşeri bilimlere adamış federal kurumlar, kaynaklarını Amerikan kültürünün melezliğini ve birlikte evrimleşmesini çağrıştıran çalışmalara ayırabilir. Örneğin İçişleri Bakanlığı, Amerikalıları açık hava meraklılarını ve çevre korumacılarını sonsuza dek bir araya getiren, iklimle ilgili bir "yeşil birlik" içinde birleştirebilir.
4. Ticaret
Ticari ilişkiler ya ekonomik sektördeki sosyal eşitsizlikleri ve ayrışmayı yeniden üretir ya da karşılıklı fayda uğruna bunları gözden kaçırır.
Birçok sosyal çatışma, kıt kaynaklar üzerindeki tartışmalara yayılır. Bahreyn'de, Shi’i Bahreynlilerin, özellikle ülkenin genişleyen güvenlik sektöründe, rahat devlet işlerine sahip olma olasılıkları düşüktür. Mauritius'ta, Afrika Kreollerinin yoğun tarımsal ekonomide tarihsel olarak toprak tutma olasılığı daha düşüktü. Amerika Birleşik Devletleri hâlâ ırkçı yoksulluk ve eşitsizlik, refah şovenizmi ve etnik azınlıklar için tazminat ve pozitif ayrımcılık etrafında bölücü politikalar yaşıyor.
Bir arada yaşama ekseninde dönen toplumlarda, piyasalar, çeşitli vatandaşları paylaşılmak üzere birbirleriyle temasa geçiren yararlı karşılıklı bağımlılıklar içeriyor. kazanç – bir satış, sağlanan bir hizmet, yararlı bir danışma. Daha meritokratik terfi sistemleri eşitsizliği azaltır ve çeşitli işyerleri, sosyal köprüleme ve alternatif aidiyet biçimleri için merkezler olarak ikiye katlanır. Bu nedenle, büyük işverenlerin ulusal birleşmede oynayacakları önemli bir rol vardır; şimdi hükümetten daha güvenilir .
Biden için, "Daha İyiyi Geliştirin" altyapı programları, ortak bir hedefe ulaşmak için Amerika'nın kesitlerini bir araya getirdiklerinde sosyal köprü kurma fırsatları olarak ikiye katlanabilir. Nitekim ülkemizi birbirine bağlamak için inşa ettikleri havaalanları, otoyollar, tüneller ve köprüler bu büyük ideale adanabilir. Beyaz Saray, işyerinde kapsayıcılık ve karşılıklı anlayışı geliştirmek için bir dizi en iyi uygulamayı takip etme sözü veren işletmelerden oluşan bir koalisyon oluşturmak için büyük işverenleri de toplayabilir.
5. Tehdit
Beşinci eksen, devletin tehdit tanımlamasının harici ve dolayısıyla birleştirici mi yoksa içsel ve böylelikle bölücü mü olduğu ile ilgilidir.
20. yüzyılın sonlarında, Amerikan dayanışması Sovyet önderliğindeki yaklaşan tehdit tarafından körüklendi. Komünizm. Bu, Hawaii Yerlilerinin Amerikan emperyalizmine karşı ihtiyatlı olduğu ve sonunda 20. yüzyılın başlarında Birleşik Devletler'in baskıcı asimilasyon yasaları altında göçmen kökenli Asyalılarla bağlandığı Hawai'i'de de işe yaradı.
Trump da benzer bir dışsal algıya başvurdu. Çin'i ABD düşmanı olarak kurduğunda, başkanlığı sırasında tehdit. Ancak bu Amerikalıları birleştirmedi, çünkü enerjisinin çoğunu ülke içindeki kişisel siyasi düşmanlarını hedef almaya odakladı. Daha da kötüsü, Amerika’nın dertlerinden ülkede yaşayan insanları, özellikle göçmenleri suçladı. yakın zamanda yapılan bir ankete göre, Amerikalılar artık hemşerilerinin ülkenin en büyük tehdidi olduğuna inanıyor.
"Virüsü" Amerika’nın ana belası olarak tanımlarken, Biden hiçbir iç bölünme oluşturmayan bir dış tehdit bulmayı başardı. Siyaset, geçen yıl maskeler ve diğer halk sağlığı kısıtlamaları konusundaki tartışmaları teşvik etmeyi başarırken, cumhurbaşkanı bir aşıya büyük ilgi göstermeye çalışıyor. Ülkeyi aşılama çabasını – belki de günde 1,5 milyon insanı – bir tür ay atışına, herkesin küçük bir rol oynadığı ortak bir ulusal hedefe dönüştürdü.
Gerçekten de, a bugün daha fazla eşitleyici, birçok Amerikalının izole edilmiş ve dışlanmış hissetmesidir. Sağlık ve İnsan Hizmetleri Departmanı ve Ulusal Sağlık Enstitüleri, yalnızlığın zihinsel ve fiziksel sağlığımıza ne yaptığını araştırabilir ve uyum eksikliğimizi bir halk sağlığı krizi kadar tedavi etmeye başlayabilir. Ulusal dayanışma krizi.
***
Nispeten tartışmasız olan bu tavsiyelerin her biri, Biden'in açılış konuşmasında "sertleşmek yerine ruhlarımızı açmaya çağırdığı gibi, hükümeti insanlara yardım etmeye yönlendiriyor. kalplerimiz "biraz hoşgörü ve alçakgönüllülük göstermek" ve "diğer kişinin yerinde durmak." Belediye başkanları ve valiler de bunları uygulamaya karar verirlerse, yerel ve eyalet düzeyine de küçültülebilirler.
Ancak Biden'in yapabileceği daha geniş bir şey var: Ulusal birliği, yönetişim kriterlerinden biri olarak kurması gerektiği kadar, o zaten çevresel sürdürülebilirlik konusunda yaptı.
Federal hükümet geleneksel olarak şunu sorar: Eylemlerimizin çevresel etkisi nedir? Eylemlerimiz ne ölçüde sürdürülebilir? Mevcut eylemleri daha sürdürülebilir hale getirmek için nasıl değiştirebiliriz? Biden, Amerikan vatandaşlarını birbirine bağlayan uyumla ilgili üç benzer soru sormalı: Eylemimiz Amerikalılar arasındaki sosyal sınırları güçlendiriyor mu yoksa yıkıyor mu? İnsanlar arasındaki bağ duygusunu güçlendirmek için eylemimiz nasıl ayarlanabilir? Eylemimizden sonra, insanlar bu kuruma daha çok güvenecek ve çabalarına katılmaya meyilli olacaklar mı?
Birlik, günlük yaşamın temelidir, bu nedenle yetiştirilmesi için ideal yerler, okullar ve işyerleri, parklar ve bakkal gibi sık sık kullandığımız yerlerdir. mağazalar, ibadethaneler ve sağlık hizmeti sağlayıcıları. Hükümet bu mekanların çoğunu yönetir veya faaliyetlerini etkiler.
Nihayetinde, Amerikalıların ve liderlerinin amacı, "biz" kim olduğumuz duygusunu genişletmek olmalıdır. Bu, Amerikan vatandaşlığını kimin elinde bulundurduğunun çok ötesine geçiyor; bu, ortak bir deneyimi paylaşmayı algıladığımız, onları kendimizin bir uzantısı olarak tanımlayabileceğimiz, onların kötü durumuyla empati kurabileceğimiz ve onlardan kendi durumumuzu dinlemelerini bekleyebileceğimiz kişilerle ilgili bir sorudur.
On yıllar içinde, bu bağlantının kendisiyle olduğunu hissettiğimiz toplumumuzun payı azaldı. Demografik değişim kaygısı gerçek olsa da, ibadethanelerin kapanması, mahalle barlarının kapatılması, yerel gazetelerin iflası ve işgününün genişlemesi ile daha da izole hale geldik. İnternet aynı zamanda, birlikte özdeşleştiğimiz ve sohbet ettiğimiz insan gruplarını daraltarak, çağrışımsal yaşamımızı daha ince alt kültürlere atomize etti. Bir pandemide yaşarken birbirimizden kopuşumuz derinleşti.
Ancak, incelediğim diğer çoğunluk azınlık toplumlarının aksine, Amerika Birleşik Devletleri akıl almaz etnik, dini ve kültürel çeşitliliğe sahip geniş bir ülke. Bu muazzam bir güç, çünkü politikamızın tek bir savaşan ırk veya din ile diğerine karşı olmadığı anlamına geliyor. Irksal eşitsizlikler ve ayrılıklar varken, ABD'nin özellikleri her zamankinden daha fazla karşılıklı evlilik ve göç, başlangıcından bu yana ulusal tarihimizin tutarlı bir parçası olmuştur. Aynı zamanda temel bir Amerikan deneyimini de paylaşıyoruz: Her birimiz ailemizin bu ülkeye yaptığı yolculuğun, peşinden koştuğumuz hayallerin, hepimizin bir noktada karşılaştığı mücadelelerin farkındayız. Çalıştığım diğer toplumlardan farklı olarak, birliğimizi geliştirmek için daha zengin bir kaynak havuzumuz var.
Kolay olmayacak. Ulusal birliğin geliştirilmesi, sadece bir Biden yönetim girişimi olamayacak, on yıllara dayanan bir çabadır. Her düzeyde hükümetin ömür boyu çalışmasına yerleştirilmiş olmalı – çalıştığım hiçbir ülkede görülmeyen bir şey.
Şu anda Biden ahlaki temele, kurumlara ve Amerika Birleşik Devletleri'ni bir arada yaşamanın geleceğine yönlendirmek için biyografi. Ancak tutkulu söylemden daha fazlasını gerektirecek; eşit statü ve aidiyet kurumlarını güvence altına almak ve yaratmak için adanmış eylemler gerektirecektir. Ve disiplinin, kısa vadeli seçim kazanımı için bölümlerimizi güçlendiren son 20 yıldaki kültür savaşlarına girmenin cazibesine direnmesini gerektirecek. Bu birleşme, ülkemizin bu yeniden tasavvuru, çağımızın en büyük sosyal sorunudur.