“O benim kurtarıcım, biraz önce az kalsın bir araba tarafından eziliyordum, bu amca beni kurtardı.” TangTang dürüstçe konuştu.
“Ne?”
Korumaların böyle ciddi ifadeler ortaya çıkardığını gören TangTang hiçbir şeyi gizlemedi ve neler olduğunu anlattı. Tehlikenin olduğu olaydan bahsederken bazı korumalar soğuk terler dökmüştü. Gerçekten o araba tarafından ezilip öldürülseydi onlara ihtiyaç kalmayacağından işlerine devam edemezlerdi, hatta geçinmek bile zor olurdu.
Küçük Yong garip bir biçimde Yang Chen’e baktı ve ona doğru yürüyüp konuştu, “Ailemin hanımının hayatını kurtardığın için teşekkür ederim Bay Yang, efendimizin minnettarlığını ifade etmesi için bizi takip etmeye davet etmem mümkün mü?”
Bu kelimelerin arkasındaki anlam kuşkusuz Yang Chen’i şüphelendirdi, belki de o suçlularla iş birliği içindeydi, güvenlerini kazanmak için bir gösteri düzenliyordu.
Yang Chen bunu nasıl anlayamazdı? Onlarla boşa harcayacak zamanı olsaydı da onlarla gidip bir şeyleri açıklayacak kadar sıkılmış olamazdı. Elini sallarken konuştu, “Sizin ne düşündüğünüzü biliyorum, bu konunun benimle alakası yok, sizin gücendirdiğiniz efendiniz her kimse gidip o kişiyi bulun, benim tüm yaptığım geçerken bir kızın hayatını kurtarmaktı, suçu benim üstüme atmayın.”
Küçük Yong’un kaşları kırıştı, “Bay Yang, sizin temiz bir vicdanınız varsa ailemin efendisiyle karşılaşmaktan korkmamalısınız.”
Yang Chen güldü ve konuştu. “Bunun korkmakla ilgisi yok, neye dayanarak ben sizin ailenizin efendisiyle tanışmak zorundayım? O öyle söylediği için mi? Benimle tanışmaya neden onu çağırmıyorsunuz, gelsin o zaman ben onunla konuşurum.”
“Bay Yang, iş birliği yapmak istemiyorsanız kaba davrandığım için beni suçlamayın!” Küçük Yong Yang Chen’in onlarla gitmeye istekli olmadığını gördü, bu adama karşı duyduğu şüphenin büyüdüğünü hissediyordu.
Diğer korumalarda liderlerinin zor kullanmaya niyetlendiğini görünce hemen Yang Chen’in etrafını sardılar, ayrılmasına izin vermiyorlardı, hepsi düşmanlıkla dolu acımasız ifadeler taşıyorlardı.
O anda, yanlarında durmakta olan TangTang daha fazla izleyemedi, “Büyük kardeş Küçük Yong, nasıl bir tutum bu! Neden Yang Chen için işleri zorlaştırıyorsunuz, beni o kurtardı, o gerçekten bana zarar vermek isteseydi, arabanın üstümden geçmesine izin vermez miydi?”
“Küçük bir kız hepinizden daha zeki.” Yang Chen iç çekti ve konuştu.
Küçük Yong saygılı bir yüz takındı ve konuştu, “Hanımım bunu bilmiyor olabilir ancak birçok insan, hedefine yaklaşmak için böyle yöntemler kullanıyorlar. Hanımım bizim için zorluk çıkaracak şeyler yapmamalısınız.”
Yang Chen yüksek sesle güldü, “Siz bunlar gibi çok fazla film izlemişsiniz ‘İç İşler’ ve ‘Kral Olmak İçin Doğmuş’ izlemediniz mi? Sizin gibi aptal sürüsüyle ilgilenecek zamanın yok, pişman olmadan önce yolumdan çekilin.”
“Bay Yang yeteneklerine güveniyor olmalı.” Küçük Yong konuştuktan sonra yanındaki herkese emir verdi, “Onu bağlayın ve getirin!”
“Siz hepiniz ölümünüze kur yapıyorsunuz…”
Yang Chen gerçekten sinirlenmişti. Aslında, ana caddede olduklarından bu kadar çok insanın önünde kendini göstermek istemiyordu ama bu aptal sürüsü apaçık bir şekilde ateşin içine doğru giden güvelerdi. Korumaların yaklaşmasını beklemeden, Yang Chen sigaranın izmaritini uzağa fırlattı, inanılmaz kol gücüyle fırlattığı sigara izmariti küçük bir mermi gibi görünüyordu, sağ önündeki korumanın alnına şiddetle çarpmıştı!
Sadece bir sigara izmariti tarafından saldırıya uğramak korumaya yıldızları göstermiş ve hantalca onu zemine düşürmüştü.
Yang Chen’in elleri boş durmadı, onları esnetmek için daireler çizdi. Hareketleri şok edici görünmesin diye, uygulanması kolay görünen bazı karate hareketleri kullandı, saldırıları öncesi kadar şaşırtıcı olmayı sürdürüyordu. Elleri korumaların yumruklarıyla ve tekmeleriyle temas ettiğinde ya onların kemiklerini kırarak ya da vücutlarını yaralayarak yerden kalkamayacak hale getiriyordu.
Gerçek doğasını yarım yıl boyunca saklamasaydı, Yang Chen kuşkusuz onların hepsini çoktan öldürmüştü.
Küçük Yong’un kalbinde hissettiği bu şoku ifade etmesi zordu. Doğal olarak astlarının ne kadar güçlü olduklarını biliyordu, siyah kuşak karate uzmanına karşı teke tek mücadele etmek onlar için kolaydı. Nasıl bu adamın basit görünen karate hareketleri bu kadar korkunç bir güç içeriyordu!?
“Muhakkak, sen normal bir insan değilsin…” Küçük Yong soğuk terler akıttı ve afallamış TangTang’ı arkasına çekti.
Yang Chen bir aptala bakıyormuş gibi Küçük Yong’a dik dik baktı, “Bu doğru, sıradan bir insan değilim, senin ailenin hanımına zarar vermek istiyorum. Ne olur yani? Beni yenebilir misin? Kendini bile koruyamıyorsun fakat ailenizin hanımını korumak istiyorsun, benimle dalga mı geçiyorsun?”
“Ölsem bile ailemin hanımına zarar vermene izin vermeyeceğim!” Küçük Yong vücudundaki kasları sıktı ve arkasındaki TangTang’a konuştu, “Hanımım kaçın, bu kişi çok tehlikeli!”
TangTang endişeyle cevapladı, “Büyük kardeş Küçük Yong dövüşü durdur! Siz onu yenemezsiniz ve Yang Chen beni incitmez!”
Yang Chen beynini nasıl kullanması gerektiğini bilmeyen bir insan için ilk kez öldürme dürtüsünü hissediyordu. Gözlerini yuvarladı ve sinirli bir şekilde gülümsedi, “Diğerlerini aptal olarak çağırdığımızda kendimizin aptal olup olmadığını düşünmek zorunda olduğumu bilmeme rağmen senin gibi bazı insanlara ders vermek istediğimi kabul etmek zorundayım, seni lanet olası aptal!”
Yang Chen orta parmağını Küçük Yong’a gösterdi, kafasını salladıktan sonra ayrılmak için döndü. Caddeden geçenlerde suçlayarak işaret etti ama kimse Yang Chen’in yolunu engellemedi.
Yang Chen’in harekete geçme niyeti olmadığını gören Küçük Yong rahatlamayla nefes aldı ve hemen TangTang’ı Toyota minibüse doğru hızla ittirip konuştu, “Hanımım hızlıca içeri girin, o adam geri gelirse korkunç olur! Burayı derhal terk etmeliyiz!”
TangTang aşırı terleyen Küçük Yong’a sessizce bakıyordu. Utanarak inledi ve konuştu, “Büyük kardeş Küçük Yong, ne kadar aptal olduğunu geçmişte sana söyleyen kimse olmadı mı gerçekten?”
Aniden böyle bir soru sorulduğundan Küçük Yong başını salladı ve cevap verdi, “Olmadı, bir önemi mi vardı ki Hanım’ım?”
“Şimdi var! Aptal!!!” TangTang bağırdı ve geri dönmeden kendi işlerini yapmak için ayrıldı.
Küçük Yong çaresizce onun ayrılışını izledi, zeminde yatan kardeşlerine baktıktan sonra tekrar uzaklaşan TangTang’a baktı. Şimdi ne yapacağına dair bir belirsizlik vardı.
Pazartesi günü, Yang Chen yeniden ofise sıcak ve buhar çıkan sabah kahvaltılarını taşıyordu. Birçok sefer kahvaltı satın aldıktan sonra birçok tecrübe edinmişti; hangi tezgah daha fazla et verir, hangi tezgahın şehriyesi güzel olur ve hangi tezgah soya sütüne daha fazla su ekler gibi.
Bu küçük detaylar normal insanlar için sıradan şeyler olabilir fakat basit bir hayattan zevk alan Yang Chen böyle şeyleri yaparak harika zaman geçirdi. Farklı olmasına rağmen bütün bu pratikler mükemmel hale geldikten sonra çöp şişlerini satmakla aynı memnuniyeti getirdi.
Elbette, bu tür düşünceler yüksek sesle söylenirse kesinlikle bir kez daha diğerlerini hor görmeye davet ederdi.
Biraz geç gelen Zhang Cai iyi bir ruh hali içinde görünüyordu. Güzel yüzünü saran kıvrımlı bir saç modeli vardı, askılı mavi elbise ve file çorap giymişti seksi ince belli vücuduyla dolgun götü sallanıyordu. Kısa eteğinin yapıştığı yerde götünün arasının belli belirsiz bir görüntüsü vardı.
Yang Chen’e tatlı bir gülümse bahşettikten sonra bir kase köfte çorbası aldı. Biraz tereddütle, Zhang Cai iki tane börek aldı ve konuştu, “Her gün böyle muhteşem bir kahvaltı getirdiğin için teşekkürler, bunları yemekten çoktan iki kilo aldım.”
Yang Chen biraz shoabing önerdi, “Bu yeni şey, kurutulmuş sebzeli shaobingin tadı oldukça güzel, bugün satın aldım, bir tane deneyebilirsin.”
(shoabing=Çin poğaçası )
“Bitmeden önce yemeniz daha iyi olur, ben shaobing yemekten hoşlanmıyorum.”
Yan taraftaki Zhao Hongyan dalga geçti, “Zhang Cai, kahvaltıda yediğiniz miktarı artırmaya devam ederseniz kocanız daha fazla sizi istemeyebilir.”
“Hmph, eğer kocam beni artık istemezse başka birini bulabilirim, bu genç kadın onu istemeyen bir erkek için nasıl endişelenebilir?” Zhang Cai övünerek şaka yaptı, Yang Chen’e baktı ve gururla konuştu, “ Doğru değil mi Büyük kardeş Yang?”
Zhan Cai’nin ‘Büyük kardeş’ kelimelerini işiten Yang Chen neredeyse yemek yerken boğuluyordu, hızlıca onayladı, “Doğru doğru, eğer eşi istemiyorsa, ben alırım.”
“Zampara.” Zhao Hongyan şaka yollu azarladı.
O anda kısa ve sıska bir figür aniden Yang Chen’ e doğru yürüdü ve kibarca rica etti, “Yang Chen, bir süre seni rahatsız etmem gerek.”
Ona doğru yürüyen kişi, ofiste nadiren konuşan Chen Bo idi. Bir bayanla eşleşebilecek şekilde büyüyen bu adam, Halkla İlişkiler Departmanın’da sıradan birisi olarak kabul edilebilir.
“Sorun nedir?” Yang Chen gülümsedi ve sordu.
Chen Bo’nun yüzü aniden biraz kızardı, çok utangaçmış gibi ve kekeledi, “Sana rahatsızlık vermem gereken bir şey var.”
“Nedir?” Yang Chen, ağlasa mı gülse mi bilmiyordu.
Chen Bo, cesaretini topladı ve konuştu, “Araban olduğunu duydum, kız kardeşimi tren istasyonundan almama yardım etmeni istiyorum. Zhong Hai’deki yollara aşina değilim ayrıca bu kardeşimin Zhong Hai’ye ilk gelişi. Eğer bir taksi tutarsak dolandırılmaktan korkuyorum üstelik çok pahalı, bu yüzden zamanın var mı diye sormak istiyorum.” Konuşmasının sonunda sesi o kadar azalmıştı ki duymak neredeyse imkansızdı.
K.N: ( ͡° ͜ʖ ͡°)
“Böyle küçük bir meseleyi söylemek çok mu zor?” Yang Chen, gülümsedi ve konuştu, “Söyle, hangi gün? Her gün müsaidim.”
Chen Bo minnettar bir gülümsemeyle konuştu, “Bu çarşamba, tren öğleden sonra gelecek; sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim!”
“O halde zamanı gelince bana haber ver.” Yang Chen kararlaştırdı.
Bu sahneyi biraz daha yakından gören Halkla İlişkiler bayanları şaşkınlıklarını belli ettiler çünkü Chen Bo’nun birinden yardım istemek için girişimde bulunması çok nadirdi.
Chen Bo, koltuğuna döndükten sonra Yang Chen bazı oyunları oynamaya devam etti ancak artık Pokemon değil bunun yerine Super Mario Bros benzeri atlamalı oyun oynuyordu, meyve yemek için çeşitli alanlardaki küçük bir kişiyi kontrol ediyordu.
Bu sahne birkaç kadın meslektaşı tarafından görüldü ve bir kez daha Yang Chen’e karşı suskun kaldılar.
Vakit çok geçmeden, siyah takım elbiseyle beyaz gömlek giymiş ve açık kahverengi askılı çantasını taşıyan Mo Qianni zarafetle içeri girdi.
“Yang Chen, bölüm başkanımızın cildinin iyi görünmediğini fark ettin mi? Oldukça bitkin görünüyordu, bir ayrılık mı yaşadı acaba?” Zhoa Hongyan aniden eğildi ve söyledi.
Yang Chen, onun ofisine bakarken aklında bir şey var gibi görünüyordu ve rahatça gülümseyerek konuştu. “Nasıl bilebilirim? Bununla birlikte tavırları eskiye nazaran daha iyi en azından kahvaltısını aldığında teşekkür etmeyi biliyor.” Konuşmasına devam ederken yanında dedikodu eden Zhao Hongyan’ı görmezden gelmeye devam etti.
Bütün sabah oynadıktan sonra üç kadını öğle yemeği için kantine kadar takip etti. Yu Lei’nin İnternational’daki erkek arkadaşları gayet uyumluydu, her şeyden sonra her yerde güzellikler vardı, bu yüzden güzellikler üzerinde rekabet meydana gelmezdi. Yang Chen,şirketteki sosyal çevrelere kademeli olarak girmişti ve çok sayıda insan tarafından selamla karşılandı.
Öğle yemeğinin ardından Yang Chen şekerleme yaptı sonra bir kez daha oyuna geri döndü sonrasında işten çıkma vakti gelmişti.
Yazın geçmesini takiben sıcaklıklar düşmeye başladı. Akşam saatinde ve güneş ufku kapladığında Zhong Hai boyunca altın ışıklar yayıldı, tüm şehrin kırmızı bir deniz gibi görünmesine neden oldu.
Şehrin beton ormanı sonbaharda bir akçaağaç ormanı gibi göz kamaştırıcı görünüyordu.
BMW’yi sürdükçe karayoluna daha fazla aşina oluyordu, Yang Chen radyodan trafik haberlerini dinledi ve Ejder Bahçesi villasındaki Wang Ma’nın lezzetli bir şeyler hazırlayıp hazırlamadığını merak etti.
Fakat kısa süre sonra, Yang Chen bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti, bu uzun yıllara dayanan özel deneyimlerden gelen bir histi. Yang Chen arabanın dikiz aynasına baktığında, alayla sırıttı.