Çoğu Christopher Nolan filminde olduğu gibi, Oppenheimer sonrası sinemalardan biraz başınız dönmüş bir şekilde, saatin ilerlediğine ya da zamanın doğrusal olmadığına inanarak çıkıyorsunuz. Buna bir de hafta sonu boyunca dolu olan salonlar sayesinde gece geç saatlere kadar süren bir gösteriyi eklerseniz, yanılsamalar, kötü giyimli, silindir şapkalı adamlar ve bir sürü varoluşsal korku ile yatağa girmeniz garanti.
Nolan'ın filmlerindeki bir başka kalıp da, hikayenin genellikle sizin göz ardı etmiş olabileceğiniz ya da sinema salonundaki birkaç uykulu kafanın tamamen kaçırmış olabileceği daha önceki bir sahneye geri dönmesidir. Oppenheimer'da, olay örgüsünü sağlamlaştıran sahne, baş karakter (Cillian Murphy ve onun unutulmaz mavi gözleri tarafından mükemmel bir şekilde canlandırılan) ile eski bir arkadaş arasındaki göze çarpmayan bir buluşmadır. Adını duymuş olabilirsiniz... Albert Einstein?
J. Robert Oppenheimer, Einstein'a (Tom Conti) doğru ilerlerken, Modern Fiziğin Babası, geniş ve yeşil bir arazinin içinde yer alan bir gölette oluşan dalgaları izlemekten memnun görünüyor. Hatta Einstein'ı neden daha meşgul göstermediklerini merak ediyorsunuz, belki de öfkeyle notlarını karıştırıyordur ya da dördüncü hareket yasasını buluyordur? Her neyse, rüzgar Einstein'ın şapkasını hafifçe başından uçurur ve cesur Oppenheimer şapkayı kurtarırken, ikisi arasında (açıklanmayan) bir konuşma geçer ve bu konuşma Einstein'ın suratını asarak uzaklaşması ve Lewis Strauss'a (Robert Downey Jr.) görünüşte pay vermesiyle son bulur.
Bu sahneye vurgu yapmamızın nedeni, Oppenheimer'ın sonunda ortaya çıkan iki büyük ifşaanın temelini oluşturmasıdır. Ya da sizin Oppenheimer'ın sonu olarak saydığınız şeyin. Ne de olsa bu bir Nolan filmi.
Oppenheimer'ın Hiroşima ve Nagazaki'yi yerle bir eden eserinden birkaç yıl sonra, 'atom bombasının babası' Atom Enerjisi Komisyonu'nun (AEC) her biri birbirinden sevimsiz üyelerinin önünde ter dökerken görülür. AEC, Oppenheimer'ın güvenlik iznini elinden almak için nedenler aramaktadır - bu da onun AEC'nin Genel Danışma Konseyi üyeliğini iptal edecektir. Bir tuğlayla vurmak isteyeceğiniz Roger Robb (Jason Clarke), tanıkları iğneleyip korkutarak Oppenheimer'ın işe yaramayacağını söylemelerini sağlamaya çalışır. Ancak bazı karakterler - Kitty (Emily Blunt), Isidor Isaac Rabi (Dabid Krumholtz) ve diğer birkaçı - tarafınızda olmasını isteyeceğiniz türden - AEC'nin Oppenheimer'ın gerçekten de Amerika Birleşik Devletleri'nin dürüst bir vatandaşı olduğuna gönülsüzce karar vermesine yol açar. Vay be. Ancak, Murphy'nin gözlerinin ışıltısını kaybettiği anda, Komünist Parti üyeleriyle doğrulanmamış bazı bağlantıları nedeniyle Q izninin iptal edileceğini öğreniyoruz. Bunun bir cadı avı olduğu kesin ama neden? Kısa cevap: Strauss ve onun devasa egosu.
Ve işte ilk ifşaat burada yatıyor. Oppenheimer ve Einstein'ın gölet kenarında buluştukları zamanı hatırlıyor musunuz? Yüzü asık Einstein eve dönerken Strauss'u görmezden geldiğinde, AEC Başkanı Oppenheimer'ın Einstein'a onu gözden düşürecek bir şey söylediğini "biliyordu". Bu güvensizlik 1949'da Oppenheimer'ın Strauss'un radyoizotoplarla ilgili sorusuna alaycı bir yanıt vererek, bilim dünyasının önde gelen isimlerinin önünde onu "küçük düşürmesi" ve böylece kan davasının tabutuna çivi çakmasıyla doruğa ulaştı. Bir bakıma, Strauss istediğini elde etti: Oppenheimer'ın güvenilirliğini azaltmak ve otorite rozetini elinden almak. Ama karma hakkında ne derler bilirsiniz, değil mi? İntikam arayışında Strauss kendini yaktı - yaşamı boyunca Eisenhower'ın kabinesine girme misyonunun dışında. Egosuna bir darbe daha indiren Senato yardımcısı Richard Feynman (Ehrenreich) ona Oppenheimer ve Einstein'ın belki de kendisi hakkında hiç konuşmadıklarını söyler. Muhtemelen "çok daha önemli" bir şey hakkında konuşmuşlardır.
Bu, ikinci ifşaya ve her şeyi birbirine bağlayan sahneye düzgün bir şekilde geçiş yapıyor. Oppenheimer ve Einstein ne konuşmuşlardı? Gerçeği. Einstein görelilik (izafiyet) teorisini dünyayla paylaştığında, kuantum fiziğinin öncüsü olarak saygı gördü. Ama o dünyayı kucaklayamayınca, ülke ona gerekli ödülleri verdi ve kameralar için elini sıktı. Ama asıl kutlama kendisi içindi. Dünyaya milyonları yok edecek kadar güçlü bir silah hediye eden (ya da serbest bırakan) ve bundan pişmanlık duyacak kadar yaşayan Amerikan Prometheus'u Oppenheimer'ı da aynı kaderin beklediğini söyledi. Nolan, tarzına sadık kalarak Oppenheimer'ın iticiliğine sinematik bir mercek tutuyor -Hiroşima sonrası zafer konuşması yapmak zorunda kaldığı sahnede, bombanın kulakları sağır eden sesini ve odadakilerin yüzlerinden kıvrılan etleri hayal ederken izleyicilerin kıvranmasını sağlıyor.
Oppenheimer'ın en büyük düşmanı Strauss ve Sovyetlere atom bombası atmaya kararlı ABD hükümeti değil, Naziler ya da Ruslar da değil, kendisidir. Gökyüzünde fırlatılan bir dizi nükleer füzenin tüyler ürpertici görüntüleri ve daha sonra gezegenin makroskopik bir görüntüsü yanarken, Einstein'a söylediklerinin arasına serpiştirilir: "Size bu hesaplamalarla geldiğimde, tüm dünyayı yok edecek bir zincirleme reaksiyon başlatabileceğimizi düşündük. Sanırım öyle de oldu."