Genç hanımefendi Giannatasio’nun notlarına (Grenzboten, Leipzig, Nisan 3, 1857) yansımış komik bir anekdotu paylaşmak istiyorum.
Beethoven o dönem İmparator Franz’ın kardeşi Arşidük Rudolph’a ders vermektedir.
Giannatasio, besteci ile karşılaşmasında Arşidük’ün güzel çalıp çalmadığını sorar.
Beethoven tebessüm ederek kinayeli bir yanıt verir; -Kendini iyi hissettiği zamanlarda evet.
Ve ekler; -Bazen ellerine vurmak zorunda kalıyorum.
İkili karşılıklı güler.
Hikayenin komik kısmını Ries’ten (Notizen s. 111-112) dinleyelim;
“Etiket ve kaideler Beethoven’ın uzak olduğu ve öğrenmeye hevesli olmadığı konulardı.
Arşidük’ü ilk ziyaretinde sebep olduğu utanç verici durumu buna bağlayabiliriz.
Sarayın önde gelen isimleri ve yaverler bu durumu düzeltmek için ona birtakım kaidelere uyması gerektiğini tavsiye eder.
Bu durum onun için tolere edilebilir değildi, ilk seferde söz vermiş olsa da daha sonra bununla başa çıkamadı.
Yine ‘nazikçe’ ders verilmeye çalışıldığı böyle bir gün sinirlerine hakim olamaz ve soluğu Arşidük’ün yanında alır.
Kendisine saygısı olduğunu ancak saray kaideleri ile uğraşamayacağını belirtir.
Arşidük kısa bir sessizlikten sonra kahkaha atar, yanında ki görevliye dönerek; “tavır ve hareketlerinin doğasında olduğunu, değiştirmenin mümkün olmayacağını, dolayısıyla Beethoven’a asla karışılmaması” talimatını verir.
Arşidük vs. Beethoven !
Genç hanımefendi Giannatasio’nun notlarına (Grenzboten, Leipzig, Nisan 3, 1857) yansımış komik bir anekdotu paylaşmak istiyorum.