Durban, 24 Mayıs (IPS) – Lucky Agbavor Accra’daki bir kilisede şilte üzerinde uyuyor, Gana gelir elde etmek için meyve suyu satıyor ve dört yaşından beri çocuk işçi. Şimdi, Çocuk İşçiliğinin Ortadan Kaldırılmasına İlişkin 5. Küresel Konferansa katılarak uluslararası sahneye çıktı.
Agbavor’un hayatının gidişatı, çocuk işçiliğinin dehşetini, yoksulluk ve eğitimsizliğin insanları nasıl çocukluklarından ve düzgün bir gelecek beklentisinden çaldığını gözler önüne seriyor.
Çocuk işçiliğinin temel nedeni olarak yoksulluktan kaynaklanan eğitim eksikliği arasındaki bağlantı, Mayıs 2022’de Güney Afrika’nın Durban kentinde düzenlenen Konferansta neredeyse her tartışmanın temelini oluşturdu.
Şimdi Pentecost Üniversitesi’nde ikinci sınıf hemşirelik öğrencisi olan Agbavor, hiçbir zaman çocukluktan zevk almadı. Dört yaşındayken annesi, oğlunun geçimini sağlayamadığı için onu uzak bir köydeki amcasının yanına gönderdi. Balıkçılık işletmesinde ‘dedesine’ yardım etmesi gerekiyordu.
Dört ay sonra, amcasının kanosundan düşüp neredeyse boğulacak olan Agbavor’un hayatından endişe eden annesi onu dört ay sonra eve geri götürdü.
İki yıl sonra, başka bir akrabasına, nakit mahsul çiftçisine gönderildi. İşte işe başlamak için her gün saat 3’te uyanmak zorunda olan bu altı yaşındaki çocuk: “Palmiye ağaçlarından süzülmüş taze ‘şarabı’ alkolü çıkarmak için damıtılmak üzere toplamak zorunda kaldım. Bunu her sabah ev işlerinin yanında yapıyordum.”
Agbavor okula vardığında çoktan bitkin düşmüştü. “Bazen çok stresliydim ve uyuyakaldım ve çoğu zaman sınıfta öğretilen hiçbir şeyi anlamadım”.
Okuldan sonra, çiftlikten kakao getirerek ve işlenmek üzere paketleyerek ücretlerini ödemek için para kazanmaya çalıştı.
“Bazen odun kesmek ve yüklemek için ormana gittik. Zincirli testereler kullandık ve kirişleri nakliye için bir araca taşıdık.”
Ağaçların kesilmesi yasa dışıydı.
“Orman muhafızları, yasa dışı olduğu için bizi durdururdu. Böylece operatörü tutuklarlar ve çok çalıştığımız cüzi paranın bile karşılığını alamazlardı” diyor.
Agbavor sık sık okula yırtık bir üniformayla gitti ve tüm dersleri için bir kitap kullandı.
Bu on yıl boyunca devam etti, ancak en azından ilkel bir eğitim almayı başardı.
“Allah’a hamd olsun, 2012 yılında liseye devam edebileceğim temel eğitimimi geçtim ama ne yazık ki ‘dedem’ on yıldır onun için çalışmama rağmen parası olmadığını söyledi” diyor.
Agbavor, mali durumu hâlâ kötü olan annesiyle birlikte yaşamak için geri döndü ve kendi başının çaresine bakmak zorunda kaldı.
“Dondurma, hindistancevizi, ekmek satmaya başladım. Hatta bana iş vereceğine ve beni liseye götüreceğine söz verdiği bir stüdyosu olan, ama bir yıl onun yanında çalıştıktan sonra sözünü tutamayan amcamla fotoğraf işine giriştim.”
Agbavor, daha sonra lise için para toplamak için sokaklarda dondurma satan tam zamanlı ‘iş’e girdiğini söylüyor. Uzun saatler çalıştı ve yeterince para kazanmak için bir sürü dondurma satmak zorunda kaldı.
Ne yazık ki, doktor olmak isteyen Agbavor, tıp fakültesine gitmek için gereken sonuçları elde edemedi, bu yüzden sonunda tıp okumanın bir yolu olarak hemşirelik diploması almaya karar verdi.
Pentekostal Kilisesi ücretlerini ödemeyi kabul etti, ancak yine de yiyecek ve diğer ihtiyaçlar için para bulması gerekiyordu. Şimdi gelir elde etmek için meyve suyu satıyor ve zaman zaman kendisine yardım eden bazı yerel hayırseverlere minnettar olduğunu söylüyor. Ama hayat hala güllük gülistanlık olmaktan çok uzak. Evi yok ve kilisede bir şilte üzerinde uyuyor.
Agbavor’un konferanstaki varlığı, Agbavor’un hikayesinin ufuk açıcı olacağını hisseden Ulusal Gana Öğrencileri Birliği sayesinde oldu. Kailash Satyarthi Vakfı tarafından kurtarılan ve hikayelerini paylaşan birkaç çocuk işçiliğinden kurtulanlardan biriydi.
Agbavor’un ülkesinin dışına ilk çıkışı. Yine de, kendine güveni ve karizması, dünya çapında politikacıların, iş adamlarının, sendikacıların ve STK’ların katıldığı bir konferansta kendisine ait olmasını sağladı.
Ayakta durma yeteneğini zorlu yetiştirilme tarzına bağlıyor.
“Hayatın en kötüsünü gördüm. Beni güçlü yaptı. bir tohum gibiyim. Ben topraktan filizlendim. Milyonlarca başka çocuğun (esaret altındaki) sahip olduğu aynı potansiyeldir.”
Agbavor’un konferansa mesajı, esaret altındaki çocukları özgürleştirmenin anahtarı ücretsiz eğitime erişim olsa da, bu eğitimin kalitesinin de aynı derecede önemli olduğudur.
Bakanların, politikacıların, doktorların, aynı okulların çocuklarını yetiştiren okulların, çocuk işçileri içine alıp eğitebileceğini insanlara anlatmak istiyorum” diyor.
IPS BM Bürosu Raporu
Bu, IPS’nin Güney Afrika’nın Durban kentinde düzenlenen 5. Çocuk İşçiliğinin Ortadan Kaldırılması Konferansı’nda yayınladığı bir dizi öyküden biridir.
© Inter Press Service (2022) — Tüm Hakları SaklıdırOrijinal kaynak: Inter Press Service
Kaynak : https://www.globalissues.org/news/2022/05/24/30934