Terapist olan bir anneyle büyüdüm, bu da duyguların evimizdeki havada oksijen gibi hareket ettiği anlamına geliyordu. Her zaman duygular hakkında konuştuğumuzdan ya da günüm hakkında bir şeyler söyleyeceğimden ve o, “Nasılsın? hissetmek bunun hakkında?”
Bunun yerine, ne hissedersem hissedeyim – üzgün, endişeli, kızgın, kafası karışmış, yalnız, her neyse – asla düzeltilecek veya ortadan kaldırılacak bir şey değildi. Mutsuzken ya da rahatsızken dünya durmadı. Asla büyük bir anlaşma olmadı. İyi ya da kötü ne hissediyorsam onu hissetmem gerekiyordu ve annem bunun duygusal sağlığın anahtarı olduğuna inanıyordu.
Ama birçok arkadaşımın ailesinde gördüğüm bu değil. İronik bir şekilde, duyguların sürekli izlendiği, içinde terapist olmayan evlerdi. Arkadaşlar, bir öğretmenin onlara kötü not vermesine veya sosyal bir etkinliğin dışında bırakılmalarına üzülürlerse, ebeveynleri harekete geçerdi. İlk olarak, öğretmenle konuşarak veya başka bir ebeveyni arayarak sorunu çözmeye çalışırlardı ve bu işe yaramazsa, çocuklarına fazladan ekran süresi vererek veya dikkatlerini dağıtarak onları neşelendirmeye çalışırlardı. alışveriş merkezine gitmek veya okulların akıl sağlığı günü olarak adlandırmaya başladığı gün için havalanmalarına izin vermek.
Evimde rahatsızlık sadece iyi değildi, teşvik ediliyordu. Zor duygularla başa çıkmaktan, onlardan kaçmamaktan ya da onları ekran süresi, yemek alanı ya da ebeveyn katılımıyla uzaklaştırmaya çalışmaktan bahsettik. Annemin görüşü neredeyse varoluşsaldı: Hayat zor ve bundan kaçış yok. Ama rahatsızlık konusunda rahat olabilirsen, duygusal olarak daha dayanıklı bir insan olacağını söyledi. Bana üzücü bir şey olursa, tipik tepkisi “Bu korkunç! Ne yapacağımıza karar verelim!” “Neden üzgün olduğunu anlıyorum” veya sadece “Üzgünüm ve buradayım” derdi. Oturup beni dinler ve dinlerdi ama sonra günlerimize devam ederdik.
Annem bir keresinde “Rahatsızlık konusunda rahat olmanı istiyorum,” dedi. İlk başta kafamı karıştırdı, ama sonra anladım: Rahatsızlığa karşı iyi olduğum için, hayat rahatsız olduğunda dağılmam.
Genel cerrah 2021’de gençlerin akıl sağlığı konusunda alarm verdiğinden beri, ebeveynler ve eğitimciler benim neslimdeki artan depresyon ve kaygı oranları arasında mücadele eden gençlere nasıl yardım edeceklerini bulmaya çalışıyorlar. Bu anlaşılabilir bir hedef. Yine de beni endişelendiren, benim neslimdeki pek çok kişinin akıl sağlığı sorunlarını normal rahatsızlıkla karıştırması, öyle ki “akıl sağlığı” teriminin anlamını yitirmeye başlayacak kadar seyreltilmesi olasılığı.
Sosyal medya bunda büyük bir rol oynuyor ve duygusal rahatsızlığın panzehiri olarak sözde teknik ve patolojikleştirici dili – genellikle iptale yol açıyor – teşvik ediyor. Birisi seninle aynı fikirde değil mi? Size “gaz veriyorlar”! Birinin “yanlış” bakış açısı veya perspektifi mi var? Onlar “zehirlidir”! Birisi istediğini yapmayı reddediyor mu? “Sınırları yok”! Bu durumları konuşmak ya da başka bir bakış açısını daha iyi anlamaya çalışmak yerine, onlarla uğraşmak zorunda kalmamanın sözde rahatlığına kaçarız. Tıklayın – engellendiler.
Kolejler, bazı öğrencileri harekete geçirebilecek konuşmacıları davetsiz bıraktı veya öğrencilerin gidebileceği “güvenli alanlar” yarattı; lise ve ortaokuldaki öğrenciler tetikleyici olabilecek toplantılara katılmamayı seçebilirler; TV şovları ve podcast’ler, tartışılan belirli bir konunun bizi tetikleyebileceğini önceden söyler, bu nedenle bizi rahatsız ederse diye o bölümü atlamamız gerekir. Herkesi her zaman ve her şekilde rahat ettirmek için çalışıyoruz – imkansız bir hedef.
Tüm uyarılar iyi niyetli ve sözde ruh sağlığımıza hizmet ediyor. Ve tabii ki, benim yaşımdaki birçok insan, günlük yaşamın hayal kırıklıklarının ve çatışmalarının çok ötesine geçen zihinsel sağlık stresleriyle karşı karşıya. Anksiyete ve depresyon, ele alınması gereken ciddi endişelerdir ve tedavi teşvik edilmeli ve erişilebilir olmalıdır.
Ama merak ediyorum, daha genel olarak, rahatsız edici herhangi bir şeyden neredeyse aşırı ihtiyatlı bir şekilde kaçınmayı normalleştiriyor muyuz? Zor bir şeyden bahsetmenin akıl sağlığımız için kötü olduğu konusunda ısrar ederek, kendimizi duygusal hasardan mı koruyoruz yoksa duygusal olarak kendimize zarar vermekten mi? Gerçekten duygusal olarak o kadar kırılgan mıyız yoksa kendimize gerçekte olduğumuzdan daha kırılgan olmayı mı öğretiyoruz?
Şimdi, bir genç olarak, annemin her zaman işleri benim için düzeltmeye çalışmamasına minnettarım. Bana rahatsız edici bir şeyden kaçınmak yerine, onunla yüzleşmenin ve ne olacağını görmenin genellikle daha sağlıklı olduğunu öğretti. Zihinsel sağlığı tam olarak geliştireceksek, rahatsızlık tanımının bir parçası olmalıdır.
Zach Gottlieb, 17 yaşındaki kurucusudur. Zach’le Konuş ve Los Angeles’ta bir lise öğrencisi.