Bölüm 22 – Bu Kader mi?
Buluşmaları bir tesadüftü. Ve Edwin bu kaçırılmazdı, bu yüzden o anı yakaladı. Konuşmak için tüm cesaretini topluyormuş gibi bir süre sessiz kaldı. Gözleri Diana’ya yapışmıştı ve koyu siyah gözlerinin ne düşündüğünü anlamak zordu.
“Ben….” Edwin şu anda duygularını ifade edip edemeyeceğini bilmiyordu, ama bilse bile bunu Diana’nın önünde yapıp yapamayacağını düşünemiyordu.
Diana alçak bir sesle, “Bir şekilde, kadermiş gibi hissediyorum”, dedi.
Kalbi alçak ve ateşli bir şekilde çınladı, ama bir şekilde rahatlamış hissetti ve zayıf bir umut gördü. “Kalbinin istediği şeyde sana yardım etmek için buradayım.”
Edwin doğrudan Diana’ya baktı. Daha sonra karar verebilir. Ama şimdi, Edwin’in kalbine ancak şu anda aktarılabilen kesin inanç damgasını vurdu.
“Seni gönderdiği için Tanrıya şükürler olsun.”
Edwin ile de aynıydı. Diana ile tanışmasaydı, bunu asla hissedemezdi. Bu kadın olmalı. O değilse, hiç kimse. Edwin ilk kez yaşama duyduğu içten arzuyu fark etti.
“Aynısı benim için de geçerli.”Edwin uzandı ve dikkatle Diana’nın elini tuttu. Sıcak vücut ısısı çıplak tenine ulaştığında sinirlerinin canlılığı hissedildi. Uzun parmaklar uzandı ve eklemlerin oldukça iri bir adamın ellerine ait olduğu görülüyor.
“Benim inancım yanlış gidemez.” Hızla devam etti.
Edwin’in doğası ve yaşamı böyleydi. Hızlı karar verir ve asla tersine çevirmezdi. Kaderi, zamanla bilinebilecek tek şeydi. Yirmi yaşında bir asil ve arkadaşı yok.
“Ve bu inancı gerçekleştirme iradesine sahibim.” Edwin, imparatorlukta Veliaht Prens olmayı umursamayan tek kişiydi. Büyük Dük olarak, parlamentoda hiç bulunmamış ve her zaman bir iç sarayda kilitli olan bir çocuk olan Lucas’ın aksine, düzgün bir koltuğu vardı.
Dahası, Edwin’in merhum babası Duke Chester, onlara nesilden nesile uyguladıkları kendi özgür iradelerini takip etmeyi öğretti.
“Duaların yerine gelirse, bana gelebilir misin?”
Bu çok açık bir ricaydı, ama Diana hiç şaşırmamıştı ve gözlerinin nasıl göründüğünden ve vücut ısısının ne kadar ısındığından belliydi.
“Duam gerçek olursa …” Diana sözlerini bulutlandırdı ve elini Edwin’e çekti. Edwin’in ağzı karşılığında biraz melankolik gülümsedi.
“Sonra gidebilir ve karar verebilirsiniz. Bana geri döneceğinden eminim. ” Edwin’in gözlerinin hevesi derin ve güçlüydü, Diana’nın teslimiyet ve anlaşma işareti olarak yavaşça başını sallamasını sağladı. Bu hareket Edwin’i daha derin gülümsetmişti.
Edwin gözlerinde kararlılıkla, “Bu duayı gerçekleştirmenin bir yolunu bulacağım,” dedi.
Diana durumdan kurtulmak için büyük bir atılımın eşiğindeydi. Genç yaşamı henüz bitmemiş olan Edwin’di ve bu ölümü önleyecekti.
***
Aynı gün Diana’nın beklemediği bir şey olmuştu.
Şimdi, Diana hikayenin sadece bir kısmını biliyordu. Acı çekmesi nedeniyle ölümünü hızlandırmıştı ve içeriği yalnızca kitaptaki Diana’nın sonuna kadar biliyordu.
“Düşes Sylvia, bu kısa yürüyüşte bana eşlik ettiğiniz için tekrar teşekkür ederim.”
Sylvia zarafetini ve cömertliğini göstermek için dizlerini büktü.
Diana zamanında ölmesini beklese bile bu kısmı çözemedi; görünmeyen ve görünmeyen bir akıştı.
“Öksürüğünü iyileştirmek için ne yaptın?”
Sylvia ona sıcak bir sesle sordu ve Düşes Grace evindeki eşsiz antik iç dekorun zemininde başını salladı.
Düşes, “Öksürüğe iyi gelen bir hediyem var,” dedi.
“Ne kadar harika bir hediye …” diye haykırdı Sylvia.
Chesters, imparatorluğun tek Büyük Düküydü. Carls’ın da asil bir unvanı var ancak Grand Duke ile eşleşmiyordu. İmparatorluk başkentinin en değerli adamıydı ve aynı zamanda Chester’ın malikanesinin kralıydı. Başka bir deyişle, başka bir krallığa sahip olmak gibiydi. Büyük Dük’ün dünyayı erken terk ettiğini bilmek çok talihsiz bir durumdu ve Edwin büyüyene kadar gardiyanlara Chesters’ın mührünü ve haklarını koruma görevi bıraktı.
“Carl Düşesi çok narin, değil mi? “Düşes Grace sordu.
Büyük İmparatorluğu Büyük Dük olmadan korumak kolay bir iş değildi. Rakiplerinin gözü yıllardır hırsla ve sessizce parlıyordu. Babasının Edwin adında bir oğlu vardı ve şu anki imparatoriçenin erkek kardeşiydi. Tek başına bir aile ve hala tahtını elinde tutan bir baba tarafından zar zor korunan bir güçtü. Edwin büyüdüğüne göre artık her şey güvende olacaktı.
“Lütfen cesaretiniz kırılmasın. Majesteleri ile çayı paylaşabilmek sonsuz bir onurdur. ” dedi konuyu değiştirmeye çalışan Sylvia.
Sylvia oldukça hırslı bir kadındı. Akademisyenler dışında hiçbir şeye kayıtsız kalan kocasının aksine, ailenin refahı için ne yapılacağını tam olarak bilen Sylvia idi.
“Bu sefer, Diana’nın tacı için seçilmesinin, senin görünmez merhametin yüzünden olduğunu biliyorum.”
Sylvia’nın perde arkası çabaları, Diana’nın adaylığında büyük rol oynadı.
“Diana bunu hak etti ve ben hiçbir şey yapmadım.”
“Diana’nın sevimli olduğunu duydum, değil mi? “Düşes Grace meraklı ses tonuyla söyledi.
“Evet, o sadece yeğenim değil, aynı zamanda hoş ve güzel bir çocuk.”
Düşes ona hızlıca başını salladığında Sylvia dikkatle baktı.
“İyi bir sevgili olacağını söyleyemem. Bu biraz utanç verici, ama onun harika bir prenses olacağına sizi temin ederim. ”
“Burada olduğun için memnunum. Prens ve Majesteleri de beni fark edecek mi bilmiyorum. ”
Sylvia ağzını kapatarak utangaç bir şekilde gülümsedi. Kelimelerin anlamını okuyamayan Grace değildi.
“Şey … bilmiyorum.” Grace yavaşça ağzını açtı. Sylvia’nın tüm dokunuşu Grace’in sonraki sözlerine döndü.
“İmparatoriçe Diana’nın yeterli olacağını düşünüyor.”
Ah, bu büyük bir onurdu!
Sylvia’nın yüzü bir anda aydınlandı ama Grace, Sylvia’ya meraklı bir bakışla bakarken hafif bir gülümseme yaptı.
“İmparatorluğa çok şey kattın, bu yüzden dileğin yerine getirildi.”
Bunun için endişelendim. Ve senden utanıyorum. ” Sylvia dürüstçe söyledi.