Gerçek Hayat Hikayesi
27 yaşındaki Lauren ve kocası Shaun, ilk çocuğuna hamile kaldığında düşünmek zorunda kalmayacaklarını hiç düşünmedikleri bir ikilemle karşı karşıya kaldılar.
"Hamile olduğumu ilk öğrendiğimde ve ebeyle randevum için randevu aldığımda, bana olası tüm olasılıklar ve bebeğin sağlığında ters gidebilecek şeyler hakkında konuştu. Yanlış bir şey olursa tüm seçenekleri gözden geçirdi. Tıbbi nedenlerden ötürü doğum yaptırma ya da bebeği evlat edinme ve bu noktada 'neden kimse bebeğinden kurtulsun? Bu senin bebeğin; ne olursa olsun istemelisin' diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Hamileliğimin üç ayı boyunca kocam Shaun ile on iki haftalık taramaya gittim. Sonografi uzmanı bize bebeğin kalp atışı olduğunu söyledi ve 12 haftalık düşük yapma tehlikesinden çıkmışız gibi anında rahatlamış hissettik.
Ancak etrafına tıklamaya ve 'ense kalınlığı ölçümleri' denilen şeyi bebeğin boynundaki sıvının bir değerlendirmesi almaya devam ettikçe yüzünün değiştiğini görebiliyorduk. "Burada doğru olmayan bir şeyler var" dedi. "Görünüşe göre bebeğiniz Down Sendromludur".
Bebeğimizde Down Sendromu yoktu, sonradan ortaya çıkardı. Muhtemelen sadece kızları etkileyen bir kromozomal bozukluk olan Turner Sendromuna sahip olduğunu keşfedecektik (rastgele ortaya çıkıyor, genetikle ilgisi yok ve yaklaşık 2.000 kadından 1'i etkiliyor). Bozukluk, kalp kusurlarından fiziksel deformitelere ve daha fazlasına kadar bir dizi farklı sakatlığa neden oluyor ve ölü doğum riskinin
çok yüksek olduğu konusunda uyarıldık; canlı doğma şansı bile zayıftı.
Bize söylediklerinde gerçek gelmedi. Tam teşhisi birkaç hafta sürmesine rağmen, kocamın ilk taramadaki haberlerden sonra orada oturduğunu ve saatlerce yere baktığını hala hatırlıyorum. Doktorlar bizimle her şeyi yaptılar; Bebeğimizin hamileliği atlatması halinde karşılaşacağı sorunlar ve bizi hiç zorlamamalarına rağmen tıbbi nedenlerle sonlandırma bir seçenek olarak önerildi.
Ona bebeğimizden kurtulmayı düşündüğümü söylersem benden nefret mi edecek? Ama cesaretimi topladım ve aynı şeyi düşündüğü ortaya çıktı.
Bu konudaki düşüncelerim her zaman çocuğun yaşam kalitesine dayanıyordu. Hastaneye gitmek, ameliyat olmak ve sürekli tıbbi bakıma maruz kalmak gibi bir hayat olacaksa, onun için bunu istemedim. Ve bugünlerde engelli insanların harika fırsatlara sahip olduğunu görmeme rağmen, toplumun tavırları nedeniyle karşılaşacağı engellerden endişelendim.
Düşünülmesi gereken daha büyük bir resim de vardı. Hamileliğe devam edersek ve bebeğimiz başarırsa, birimizin neredeyse kesin olarak işten vazgeçmesi gerekirdi. Bunun gelecekteki çocukların hayatları ve sahip oldukları fırsatlar üzerinde etkileri olacaktır.
Sonlandırmaya karar verir vermez, artık hamilelik olmadığına kendimi ikna etmek zorunda kaldım. Artık web sitelerinde bebek kıyafetlerine bakmak, bebek arabalarına bakmak, bir renk şeması seçmek veya isim aramak yoktu. Her şeyin durması gerekiyordu.
İlk başta, insanların nasıl tepki vereceğinden korkuyorduk, bu yüzden ne olduğunu kimseye söylememeyi ve onun yerine bir düşük yapmış numarası yapmayı planladık. Yakın arkadaşların sadece bencil olduğumuzu söylemesinden, kariyerimi ilk sıraya koymayı istememin tipik olacağından korkuyorduk.
Ama çok geçmeden bu fikri bir kenara attık ve sorarlarsa insanlara karşı son derece dürüst olmaya karar verdik. O duygusal travmayı yaşarken, siz de bir yalan ağının içindeymişsiniz gibi hissetmek istemezsiniz.
Çoğu insan destekleyici oldu özellikle ailem. Ama insanların söylediği bazı şeyler berbat. Sanki bu bir çeşit deneme sürüşüymüş gibi "en azından bir bebek istediğini biliyorsun" demiştik. Ve "her şeyin bir nedeni vardır" İnsanlar buna bayılır. Çileden çıkarıyor ama ne söyleyeceklerini bilmedikleri için söylüyorlar.
Doğum sona erdiğinde 17 haftalık hamileydim, tüm test sonuçlarını bekledik. Sonlandırmanın ilk aşamasını Salı günü hamileliği sona erdirmek için ilaç yaptırmak için gittim ve ardından Perşembe günü doğum yaptım. İnsanların gerçekten bebeğini doğurman gerektiğini fark ettiğini sanmıyorum.
Onu dışarı atmak sekiz saat sürdü ve muhtemelen kocam için en duygusal gün iken bütün gün ağladı benim için en az duygusal olanlardan biriydi. "Onu doğurmalıyım" alanına girdim; Yapacak bir işim olduğunu hissettim.
Dışarı çıktığında, şanssız bebeğimi bir battaniyeye sarılmış minik bir sepetle bize getirdiler. İhlal olduğu için gerçekten yaralanmıştı ve elimle aşağı yukarı aynı boyuttaydı. Göz kapakları, küçük bir burnu, küçük el ve ayak parmakları ve tırnak yatakları zaten vardı. O küçük bir bebekti, sadece çok küçük bir bebekti. Ama sahip olduğu deformiteleri şimdiden görebiliyorduk. Boynu perdeliydi ve Turner Sendromlu bebeklerin genellikle kulakları altta kalmıştı. Onunki, çene çizgisinde çok düşüktü.
Ona Cielo adını verdik bu, gökyüzü ve cennetle eşanlamlı olan İspanyolca bir terim.
Klinikte onun fotoğraflarını çektiler ve şimdi onları evimize koyduk.
Sonraki ilk birkaç gün, bittiği için bir tür rahatlama oldu, belirsizlik çok zor olmuştu. Ama sonra kesinlikle paramparça oldu; her şey yokuş aşağı gitti, bu yüzden 10 gün sonra işe geri döndüm ve bu durumu hafifletti, ama sonra her gece eve gelip yatakta ağlardım. O boşluk hissiydi, mutlak boşluk, sanki bir şey götürülmüş gibiydi.
Şimdi yine hamileyim; 10 haftadır ve gergin bir şekilde 12 haftalık taramayı bekliyoruz. Ama aslında bu hamilelik için heyecanlanmaktan korkuyorum çünkü ne olabileceğini biliyorum."
Webmaster Yorumu
Bu gerçek hikayeyi
yaşamadan anlamak oldukça zor. Empati kuruyorum. İşin içinden çıkamıyorum. Duygusal bağ önemli olsa gerek.
Ama şunu tahmin ediyorum. Yeni doğumunda engelli bebek olsa bile doğumu sonlandırmayacaklar.