“Nasıl oldu?”
“… şaşırtıcı bir şekilde, herhangi bir tepki olmadı.”
“Böylece?”
Baek Sang, Baek Cheon’un gözlerinin içine baktı ve cevapladı.
“Evet. Saldıracak kadar kızmışa benzemiyorlardı; onlarla sorun çıkarabileceğimiz hiçbir şey söylemedi.”
“Gerçekten mi?”
Baek Cheon gözlerini kıstı.
“Bu beklediğimden biraz farklı.”
Asi bir yaşta değil mi? Baek Cheon, üçüncü sınıf öğrencilerini biraz kaşısa hemen onlara karşı isyan edeceklerini düşündü ve amaçladığı da buydu.
Hua Dağı prestijli bir mezheptir.
Mezhep içinde tamamen tabu sayılan sadece iki günah vardır. Biri Demonic Arts’a asla dokunmamaktı, diğeri ise kıdemlilerini gasp etmekti.
Bu iki eylem en ağır şekilde cezalandırılan suçlardır. İlki, Hua Dağı’nın doğru bir mezhep kimliğiyle ilgiliyken, ikincisi Hua Dağı’nın tarihine, geleneklerine ve sistemine meydan okuma meselesidir.
Bu yüzden, Baek Cheon üçüncü sınıf öğrencileri kızdırmayı ve ardından tarikatın kurallarını kullanarak onları daha fazla direnememeleri için bağlamayı planladı. Şaşırtıcı bir şekilde, üçüncü sınıf öğrencileri onların suiistimalini iyi tolere ediyorlardı.
“Daha fazla baskı uygulamalı mıyız?”
“Bunun ötesine geçmek mantıksız olur. Daha ileri gidersek, anlaşmazlığa neden olduğumuz için suçlanabiliriz.”
“Hmm.”
Baek Cheon bundan hoşlanmamış gibi kısık bir iç çekti.
“Öyleyse… o sadece öfkeli bir aptal değil mi?”
Yemekhanede Chung Myung’dan gördüklerini düşününce sabırsız ve pervasız görünüyordu. İtibarını umursamayan ve hatta üçüncü sınıf müritleri kontrol eden biriydi…
“Yoon Jong’un yaptığı bu muydu?”
Durum ne olursa olsun, Baek Cheon’un planının bozulduğu kesindi.
“Ya diğer üçüncü sınıf öğrenciler?”
“Hiçbir şey yok. Tuhaf bir eğitim veriyor olmaları dışında…”
Baek Cheon parmağıyla yanağına hafifçe dokundu.
“Anlıyorum.”
“Sahyung. Bunu uzatmak mantıksız. Sasukların davranışlarımızdan ne zaman rahatsız olacaklarını bilmiyoruz ve konferansa da fazla zaman kalmadı.”
“Biliyorum.”
Baek Cheon başını salladı.
“Artık kaynadığına göre, yulaf lapasını çıkarma zamanı.”
“Daha sonra?”
Baek Sang’ın sorusu üzerine Baek Cheon gülümsedi ve konuştu.
“Bildiğiniz gibi, Chung müritleri iyi çocuklardır.”
“Doğru. Biz ayrılmadan önce hepsi çok saf ve masumdu. Yine de bir yılda bu kadar değiştiler…”
“Sorunlu bir çocuğa bulaştıkları için. Aslında, gerçekten tüm çocukları cezalandırmamız gerekiyor mu? Sorun sadece Chung Myung.”
“Haklısın.”
Baek Sang kabul etti.
Üçüncü sınıf öğrencileri ve onların temsilcisi Yoon Jong, başa çıkması zor çocuklar değil. Jo Gul biraz vahşiydi ama Baek Cheon’un idare edebileceği bir çocuktu.
Sorun Chung Myung’da.
İnsanlar çevrelerine göre değişir demiyorlar mı?
Üçüncü sınıf öğrenciler daha önce iyiydi ama Chung Myung’un etkisiyle tuhaflaştılar.
En azından üçüncü sınıf öğrenciler amirlerine hâlâ saygı gösteriyorlardı ve sasuklarının sözlerinin akranlarının sözlerinden daha önemli olduğunu biliyorlardı.
Onları bu şekilde bozan Chung Myung’dan başkası değildi.
Başka bir deyişle, eğer Chung Myung kırılabilirse, o zaman üçüncü sınıf öğrenciler doğal olarak eskisi kadar uysal ve itaatkar olurlardı.
“Ne yapmayı planlıyorsun?”
“Sajae.”
“Evet Sahyung.”
Baek Cheon gülümsedi.
“Başka bir yola ihtiyacımız var mı? Şu anda yaptığımız sadece Hua Dağı kurallarına uymak ve onları uygulamak, değil mi?”
“Bu doğru Sahyung.”
“Kişisel duyguların araya girmesine yer yok. Chung Myung da Hua Dağı’nın değerli bir küçüğü değil mi? Biraz küstah olabilir ama onu iyi kullanırsak iyi bir kaynak olur. O yüzden, ben Ben sadece küçük çocuğun yaptığı hataları düzelteceğim.”
Baek Cheon gülümsedi.
“Ancak sorun yöntemde. Mümkünse kaba yöntemi kullanmak istemedim ama zamanım olmadığı için kaçınılmaz oluyor. Bir çocuğu disipline etmenin en iyi yolu sohbetten geçiyor ama ara sıra.” Onları azarlamak da gerekmez mi?”
Baek Sang heyecanlıymış gibi başını salladı.
“Bir gün, Sahyung’un eylemlerinin ardındaki anlamı anlayacaklar.”
“Doğru. Şimdi biraz acıtacak olsa bile.”
İkisi birbirine bakıp gülümsedi.
Kiik!
White Plum Blossom pansiyonunun kapısı açıldı.
Dikizlemek!
Sonra küçük bir kafa çıktı. Etrafına bakan adam hafifçe kaşlarını çattı.
‘Burada kimse yok?’
Gece karanlığında sızan bir misafir gibi, Chung Myung bir aciliyet duygusuyla etrafına baktı.
Garip bir şey yok ve etrafta kimse yok.
Chung Myung içini çekti ve dışarı çıktı.
“Kuak!”
Ne yapıyordu?
Yurttan çıkarken üzgün bir yüzle gökyüzüne baktı; ruhu kaçıyor gibiydi.
“Sahyung’um. İzliyor musun?”
Sahyung’unun dünyada en çok sevdiği şey…
– Ne?
Ah, şimdiden sinirlenme. Baştan sakince dinle ve sinirlenmeden önce bitirmemi bekle! Sabırlı olun ve dinleyin! Geçmişte Hua Dağı’nın tarikat lideriydin!
Chung Myung’un yüzü buruştu.
“Her neyse, bütün bunları böylesine boş kafalı bir insandan kaçınmak için yapıyorum. Bu bir anlam ifade ediyor mu?”
Büyük bir kırgınlıkla konuştu ama ne yazık ki duyulacak bir cevap yoktu.
“Hepsi bu kadar da değil! Beni rahatsız etme fırsatını asla kaçırmayan bir kadın var. Bir de başkalarıyla beslenen bir asalak gibi görünen başka bir adam var, sürekli gelip tarikatın benim hiç duymadığım eski kuralları hakkında konuşuyor. Ah! Bu aptallara acı çekmektense ölmeyi tercih ederim!”
Sabırlı olmak Chung Myung’un doğasında yoktu. Gerçekten her şeyi tersine çevirmek istiyordu. Bu çocuklar o kadar yaygara koparıyorlardı ki, gidip tarikat liderinin bu çocuklara biraz anlam yüklemesini istiyormuş gibi hissetti.
Chung Myung’un yaşadıklarından sonra, doğrudan Shaolin mezhebine koşsa bile, sabrı ve çalışkanlığı nedeniyle onu bir öğrenci olarak kabul edeceklerdi.
“Haaa! Bunu hak edecek ne günah işledim… Önceki hayatımda… birçok günah işledim…”
Dürüst olmak gerekirse, vicdanı yüzünden bu konuda hiçbir şey yapamadı. Tarikat lideri olan Sahyung’un Hua Dağı’nın ikinci sınıf öğrencisiyken ona yardım etmek için ne kadar uğraştığını düşünürsek, şimdi çocuklara veya büyüklerine hiçbir şey söyleyemezdi.
“Neden böyle davrandım?”
Chung Myung’un gözleri ıslandı.
Ölçülü hareket etmeliydi.
Önceki hayatından gelen karma şimdi ona eziyet ediyor gibiydi. Küçükleri tam bir yetişkinliğe yönlendirmeye çalışırken kendini korkunç hissetti.
“Ah, sanırım Sahyung’un önceki hayatında evlenmemesinin nedeni bu olmalı. Sonunda benim gibi bir çocuğu olacağından korkuyordu.’
Üzgünüm! Sahyung.
Her zaman Sahyung’unun güzel bir yüzü olmadığını düşündü, bu yüzden evlenemezdi…
Derin bir nefes alan Chung Myung, tarikat alanından çıktı. Geçmişte, ana kapıda bir muhafız olurdu, ancak şu anki Hua Dağı’nın çok fazla ziyaretçisi yoktu, bu yüzden muhafızlara gerek yoktu.
Ve nedeni basitti.
Çok uzun zaman önce, Mount Hua dilencilerin bile gelemeyeceği bir yerdi, bu yüzden muhafız yerleştirmeye gerek yoktu.
Hua Dağı’nı canlandıran Chung Myung’du.
Ama bu nankör piçler! Tarikatın o kadar uzun süre hayatta kalmasına yetecek kadar para getirdiği için ona teşekkür bile etmediler ki, herkes yaşlansa bile kuru kalmayacaktı!
Bu adama ve şu adama vurmak istedi, hayır, herkesi dövmek istedi…
“Ah, bunu yapmak da imkansız.”
Garipti ama bu günlerde Yoon Jong’un yüzü sürekli Sahyung’unun yüzüyle örtüşüyor gibi görünüyor. Yoon Jong’un sarışın ve yakışıklı yüzünü, haydut gibi görünen sahyung’uyla karşılaştırmak saygısızlık olur. Yine de ifadeleri benzerdi.
Yoon Jong’u, Chung Myung her bir şey yaptığında çaresiz ve gerginmiş gibi görünen ekşi bir ifadeyle görmek…
“Garip bir şekilde, kendimi suçlu hissediyorum.”
Görmezden gelmek zordu çünkü Sahyung hayata geri dönüyor ve ona dırdır ediyormuş gibi geliyordu.
“Ç.”
Chung Myung tekrar başını salladı.
“Sadece konferansın sonuna kadar dayanmam gerekiyor.”
Chung Myung bile Southern Edge Sect piçlerine bir ders vermek istedi. Baek öğrencilerine ne kadar kızgın olursa olsun, Güney Sınır Tarikatı’na duyduğu nefretle karşılaştırılamazdı.
O sadece Baek öğrencilerinin kıçına tekmeyi basmak istiyordu ama Güney Kenarı Tarikatı’ndaki tüm yaşamı tamamen boğmak istiyordu.
Yong Joon’un dediği gibi, konferans bitene kadar beklemek en iyisiydi.
Sağ…
“Evet. Öfkeme hakim olamazsam daha çok sorun çıkar.”
Konferans bitene kadar, Baek müritleriyle karşılaşmaktan kaçınmak en iyisi olacaktır.
Chung Myung, dağın zirvesine normalden farklı bir yoldan tırmanmaya başladı.
“Artık o zirveye gitmeyeceğim.”
Bir insan iki kez dövülebilir ama üç kez yenilmez. Aynı numaraya üç kez düşerseniz, insan mısınız?
Chung Myung başını çevirdi ve geçmişte gittiği zirveye baktı.
“Aman Tanrım. Artık istediğim yerde antrenman bile yapamıyorum.”
Yüz yıldır özenle eğitim almış diğer tarikatlar ve onların müritleri şimdi bile güçleniyor olmalı.
Aralarındaki boşluğu kapatmak için Chung Myung’un dinlenmeye ayıracak vakti yok. Tek başına güçlü olmanın bir anlamı yok.
Hua Dağı’nın On Büyük Tarikat arasında dik durması için… hayır, bunun ötesine geçmek ve dünyanın en iyi kılıç ustaları olarak efsanelerini yeniden üretebilmek için, kadim ustaları boyun eğdirebilecek bir savaşçının varlığı diğer mezhepler önemlidir.
Ne kadar sık düşünürse düşünsün, şu anki Hua Dağı’nda bu rolü oynayabilecek tek kişi Chung Myung’du.
İnsan asla bilemez.
Elli yıl? Yüz yıl?
Amacı tarikatın uzun ömürlü olmasıysa, Jo Gul veya Yoon Jong’a yardım etmeyi deneyebilirdi. Önemsiz davranmasına rağmen, Baek Cheon da yetenekliydi. Temeli doğru kurulduğu sürece potansiyelleri olabilir gibi görünüyor.
Sorun, Chung Myung’un sabırla ortalıkta bekleyecek türden bir insan olmamasıydı.
“Elli yıl beklemem gerekirse donarak ölürüm.”
Bu olmadan önce ölecek.
Yeni bir dağ zirvesine tırmanan Chung Myung, kılıcını yavaşça çekti ve etrafına baktı.
“Burada kimse yok, değil mi?”
Kaza ya da kasıtlı olsun, o kadın o günden beri Chung Myung’u sülük gibi takip ediyor.
Diğer Baek öğrencilerine kıyasla daha uslu olmasına rağmen, yalnız kaldığında sürekli ortaya çıkıp onu kızdırırdı.
Bu, Chung Mung’un ondan kaçınmaya çalışması için yeterliydi, ama garip bir şekilde, Chung Myung’ın güçlü duyularına rağmen, ondan kaçınmak için çok geç olana kadar onun varlığını algılamaya çalıştı.
“O bir hayalet değil, öyleyse neden…”
Zayıf veya belirsiz bir varlığa sahip birçok insan var ama Yu Yiseol bu tür insanlar arasında bile özellikle eşsizdi.
Dahası, Chung Myung insanların varlığını gözleri veya kulakları yerine qi’leriyle hissetmeye alışkındır, özellikle…
“Chung Myung.”
“Kabul!”
Ve bunun gibi.
Chung Myung panik içinde ayağa fırladı ve geri çekildi. Gözlerinde, eli kendisine doğru uzanan Yu Yiseol’a baktı.
“Ah! Hadi! En azından biraz yetenekli görünün! Önce kendinizi duyurun!”
Chung Mung çığlık attığında Yu Yiseol kaşlarını çattı.