-
lale müldür şiiri.
hermetika
seni ilk gördüğüm gün, sonbaharın yabanıl
kahverengi geyiği benim için olduğunu
anlamıştım. boynuzların iletken elektrodlar
gibi, tuzumsu bir karla kaplanmıştı.
ağaçların etrafında yavaşça dolaşan
buğuların ve serpiştiren buzdan iğnelerin
arasında mor'u tanıdım.
omurganda yanan ışıkla oryantal ikonların
karanlık gölgeleri ardında kırmızı ve
maviyi karıştırıp moru elde ediyordun:
gizin rengini.
beni ilk gördüğün gün senin için
olduğumu anlamış mıydın? bal peteklerinden
bir yağmur yağıyordu. defne ormanlarının
arasında oranj'ı tanıdın. ikimiz de
duruyorduk öyle kolera çarpmış gibi
sersemlemiş, büyülenmiş, buğuların üstünde.
hiçbir şey değişmedi yine de çünkü "aşk
likid korku dolu bir kadehtir."
budist rahiplerin safran giysileri
yanıyordu havada. birisi yerde
mor giysisiyle yatıyordu. sana
yalan söylemek istemiyordum. oranj
olmadığımı, mor olduğumu benim de,
hatta hileli bir "deeper blue"
olduğumu... birbirine zıt iki renk...
anlamıyordun... kadın yogilerin
cinselliğini arttırdığı söylenen
mor bir ışıkta beni oranj sanıyordun.
oranj değilim ben, yasın belirtisiyim,
morum, safranım belki ama oranj
değilim. mutluluk çıkmaz benden.
benim turunçgillerim yapraklarını ağlar.
yine de senin için tuhaf şövalyem,
incelikli zulmün için, kalbimin
morluklarını unutup oranj olmayı deneyebilirim.
"o, omega, gözlerinin mor ışığı."
-
haliç'ten indiler
birdenbire. cenk etmek
zorunda kalmak.
ben portakal yemek
birdenbire hasta
olduğum için anne-
baba evinde. bu notları
yazmak kabz halinde.
battaniyeyi üstüme
çekmek. "unutmaya yatmak"
birçok şeyi. ilaç torbam.
dış medeniyetler. güzel
hatıralarım var mıydı?
varsa bile ben unuttum.
ben şeyim aslında?
şeyim... hayatı boyunca
uyumu aramış uyumsuzun
biriyim. uzun çok uzun
süredir bana kimse değmedi.
zigzaver marka bir tabanca
var aklımda ama onu ben
kullanmayacağım. gerisi
beni hiç ilgilendirmiyor.
lale müldür
-
(bkz: modern aşk)
-
hermesin öğretisine ait kimi metinlerin eski yunanca ve latince yazılmış eldeki parçaların bütününe verilen isim..
-
haydi dinleyin çamurdan insanlar!
bir an düşün,
nasıl oluştuğunu ana rahminde.
aklına getir o usta işçiliği
ve ara o sanatçıyı,
böyle güzel bir görüntüye şekil veren.
kim çizdi göz yuvalarını?
kim açtı burun deliklerini, kulaklarını ve ağzını?
kim uzattı sinirlerini ve sıkıca bağladı?
kim yaptı kemiklerini
ve etini deriyle örttü?
kim ayırdı parmaklarını
ve düzleştirdi tabanlarını?
kim hazırladı kalbini
ve boşluklar bıraktı ciğerlerinde?
kim görünür kıldı güzelliğini
ve sakladı bağırsaklarını içeride?
kaç çeşit beceri kullanıldı
ve kaç tane sanat eseri yaratıldı
oluşturmak için bir insanı?
(…) gözlerinle görmek için o’nu,
mükemmel düzenine bak evrenin;
algıladığın her şeyi yöneten
zorunlu yasalara ve
olan ve olacak olan her şeyin
mükemmelliğine bak!
uzayda kendine verilen yerde dolaşır her yıldız.
niçin bütün yıldızlar aynı yolu izlemezler?
her birinin yerini tayin eden kimdir?
bunların yapımcısı ve sahibi olmalıdır birisi.
mümkün değildir tesadüfen ortaya çıkmaları.
düzen tümüyle yaratılmış olmalıdır mutlaka.
ölçüye sığmayan sadece
ortaya çıkandır ‘tesadüfen’.
-
ön not: müthiş tespitleri ve öngörüleri (özellikle mısır) olan bir şaheser'den kısa bir bölüm...
- hermetika -
hermes'in kehanetleri
saf felsefe ruhsal çabadır,
sürekli tefekkür yoluyla,
tek-tanrı atum’un
hakikat bilgisi’ne erişmek için.
ama şimdi kehanette bulunarak
diyorum ki, gelecek zamanlarda
hiç kimse tek bir amaç uğruna
ve kalp temizliğiyle
felsefenin peşinde olmayacak.
kıskanç ve hasis tabiatlı olanlar
engelleyeceklerdir
insanın keşfetmesini
paha biçilmez ölümsüzlük nimetini.
felsefe yolunu şaşıracaktır,
anlaşılması zorlaşacaktır.
yozlaşmış olacaktır
aldatmaca görüşlerle.
büyük güçlükler içinde kalacaktır
aritmetik, müzik ve geometri gibi
içinden çıkılmaz bilimler karşısında,
saf felsefeyi öğrenen kişi,
araştırır bilimleri.
hayal mahsulü teoriler olarak görmez,
atum’a adanmış bilgiyi.
çünkü o bilgidir ki ifşa eder sırlarını,
sayıların gücüyle düzenlenmiş
mükemmelen işleyen evrenin.
çünkü o bilgidir ki, belirler,
denizlerin derinliğini ve ateşin güçlerini
ve fiziksel cisimlerin büyüklüğünü,
bunlar saygı dolu bir huşu verir
yaratıcı’nın ustalığı ve bilgeliği karşısında;
çünkü müziğin esrarı
tanıklık eder yüce sanatçı’nın
emsalsiz dehasına.
güzel bir ahenkle birleştirmiştir her şeyi
tek bir bütün içinde
tatlı nağmelerle dolup taşarak.
atum’u sevmek düşüncede,
kalpten ve katışıksız biçimde,
ve onun iradesinin erdemliğini izlemek;
felsefe budur,
gölge düşürmediği
amaçsız fikirleri destekleyen zorlayıcı arzuların.
ancak şimdiden görüyorum ki gelecek zamanlarda
zeki ve entelektüel kişiler
yanlış yola sevk edecek insan zihinlerini,
onları saf felsefeden saptırarak.
bizim kutsal adanmışlığımızın etkisiz olduğu,
kalpten hissedilen dindarlığımızın
ve biz mısırlıların atum’u ululadığımız
özenli hizmetimizin
ödül getirmeyen boş bir çaba olduğu öğretilecek.
mısır göklerin bir suretidir
ve kozmos tümüyle burada ikamet eder,
burasıdır mabedi;
ama tanrılar yeryüzünden gidecekler
ve gökyüzüne dönecekler,
ruhsallığın eski vatanını geride bırakarak
mısır terk edilmiş ve ıssız kalacak,
tanrıların mevcudiyetinden yoksun.
yabancıların eline düşecek
bizim kutsal adetlerimizi yadsıyacak olan.
bu kutsanmış tapınaklar ve türbeler ülkesi
cesetlerle, cenazelerle dolacak.
kutsal nil kanla köpürecek
ve suları yükselecek,
dökülen kanlarla pislik içinde.
bu sizi ağlatıyor mu?
daha beteri gelecek.
bu ülke ki bir zamanlar,
insanlığın ruhsal öğretmeniydi,
bu ülke ki öyle sevmiş ve adamıştı ki kendini tanrılara
onlar bile tenezzül etmişlerdi yeryüzünde ikamete,
ama şimdi söylüyorum sizlere,
bu ülke zulümde geride bırakacak diğerlerini.
ölülerin sayısı yaşayanları kat kat aşacak,
ve hayatta kalanlar
mısırlı sayılacaklar
sadece dillerinden dolayı,
çünkü davranışlarında
başka bir ırkın insanlarına benzeyecekler.
ah mısır!
dininden hiçbir şey kalmayacak,
boş bir masaldan başka,
buna kendi çocukların bile
inanmayacaklar.
geriye hiçbir şey bırakılmayacak
bilgeliğini anlatacak,
eski mezar taşlarından başka.
insanlar hayattan yorulmuş olacaklar
ve vazgeçecekler görmekten
saygı dolu bir hayranlığı hak ettiğini evrenin.
ruhsallık, bütün nimetlerin en büyüğü,
sonuna gelmenin işaretlerini verecek
ve itibar görmeyen bir yük gibi algılanacak.
dünya artık sevilmeyecek
atum’un emsalsiz eseri olarak;
onun ilksel mükemmelliğinin
şahane bir anıtı,
tanrısal irade’nin bir aracı,
ululaması ve şükretmesi için
görenlerin.
mısır yoksul kalacak.
her kutsal ses susturulacak.
karanlık aydınlığa tercih edilecek.
gözler gökyüzüne çevrilmeyecek.
saf olanların aklını kaçırdığı düşünülecek
ve saf olmayanlar bilge diye saygı görecekler.
deliye cesur gözüyle bakılacak
ve kötüler iyi sayılacak.
ölümsüz ruhun bilgisine
gülünüp yadsınacak.
göklere layık saygı dolu sözler
ne duyulacak ne kabul edilecek.
işte ben, üç kere yüce hermes,
insanların ilki,
erişmek için tüm bilgiye,
kazıdım tanrıların sırlarını
bu taş tabletler üzerine
kutsal semboller ve hiyerogliflerle.
ve onları sakladım gelecekte
bizim kutsal bilgeliğimizi arayacaklar için.
her şeyi gören zihin vasıtasıyla,
şahitlik ettim bizzat
göklerin görünmez yüzüne,
ve tefekkür yoluyla eriştim
hakikat bilgisine.
işte bu bilişle yazıyorum
tüm bu mısraları…
dip not: "mısır" bir ülke ismini değil, insanın içinde bulunduğu "yer"i simgeliyor aslında.
-
-
hermes trismegistus'un önemli eseri olan hermetika'dan bir bölüm:
“şimdi sen bu sırları öğrenmiş olduğuna göre,
söz vermelisin sessiz kalacağına
ve asla açıklamamaya
tekrar doğuşun nasıl aktarıldığını.
bu öğretiler, özel olarak kaydedilmiştir.
yalnızca atum’un bilmelerini istediği
kişiler tarafından okunsun diye.
bulunmaz hiçbir ahenksizlik
mekânı gökyüzünde olanlar arasında.
tek amacı vardır hepsinin, tek zihin, tek his;
çünkü bağlanmıştır sevgi büyüsüyle onlar
tek ahenkli bütüne.”