Kırım’ın kendi kaderini tayin etmesi konusundaki referandumdan bir hafta önce, Ukrayna’daki yeni hükümet ile Rusya’da konuşulan nüfusun çıkarlarını destekleyen Ukrayna’daki yeni hükümet arasındaki anlaşmazlık, hatırladığımız gibi, Rusya’nın liderliği ile Vladimir Putin ve Barack Obama, Sergey Lavrov ve John Kerry. Aynı zamanda, Washington’daki ve Moskova’daki politikacılar arasında oldukça durgun bir seçim, önümüzdeki iki ya da üç yıl içinde (ABD Başkanı’nın yeniden seçilmesinden önce), bu “çatışmaların” açıkça somut bir şeye yol açmayacağı ve solmaya mahkum olduğu gerçeğinin anlaşılmasına karşı çıktı: Bedava olarak, Ukrayna'yı kontrol altına aldılar (ve bugün bundan oldukça memnundular), ama Rusya yakın zamana kadar hayal bile edemediği Kırım'da kök saldı. Jeopolitik muhalifler, Ukrayna'daki olaylardan kendilerine salıverdiler ve resmi olarak kazananı kaybetmiş sayılanlar, Kiev'de iktidarı ele geçirip boynuna asarak, iki ustanın yağma, bölünme ve alt yönetimini yönetme sorumluluğunu üstlendiler (Dışişleri Bakanlığı) ABD ve AB) ülkesi.
Önümüzdeki yıllarda Ukrayna’da ne olacak, kim bu ülkenin yeni cumhurbaşkanı olacak, yeni devlet başkanının Ukrayna ekonomisi ile uçurumun içine nasıl gireceği ve Rusça konuşan Ukrayna Güneydoğu’nun yeni hükümetin kararlarına nasıl tepki vereceği - tüm bu sorular Saltis ve Rusya için bir yıldan uzun süredir süper gerçek. Fakat bugün bu iki ülkedeki insanların dikkatini her şeyden önce Kırım'a çekiyor. Bugün Kırım'da, Ukrayna, Rusya, Slav-Ortodoks medeniyeti ve Avrupa'nın kaderi kararlaştırılıyor.
Bugünün Rusyası için Kırım, yalnızca Rus olmak isteyen Ruslar tarafından doldurulan bir bölge değildir ve bu nedenle çoğunlukla kendilerini Rusya Federasyonu vatandaşları olarak görmeyi tercih ederler. Kırım'ın kendi kaderini tayin etmesi ve Moskova için oldukça beklenmedik bir şekilde, Kırımcılar tarafından gösterilen Rus ruhunun yükselişi, “liberal türün krizinde” Rus yetkililer için bir tür yaşam çizgisi haline geliyor. Kırım'ın Rusya Federasyonu'na katılması beklentisi, Rusya'nın giderek daha fazla sayıda düşmanına bir tür “yeterli tepki” haline geldi ve olduğu gibi, ülkemize hala birileri tarafından ihtiyaç duyulduğunu ve Rusya'daki siyasi rejimin hala birileri için oldukça çekici göründüğünü teyit ediyor. Kırım’ın Rusya Federasyonu’nun yetkisi altındaki giderek daha fazla Rus’a karşı çıkmayan Kiev’in altından geçişi, Rusya’nın birçoğu tarafından Rusya’nın kendisini beklemekten vazgeçtiği uzun zamandır beklenen “Rus mucizesi” olarak algılanıyor.
Oldukça farklı bir Kırım - ABD için. Amerikalı politikacılar, halklarının bir kısmını kaybetmenin ne demek olduğunu asla anlayamayacaklar ve sonra geri döndürecekler. Onlar için Ukrayna, Sam Amca'nın önünde diz çökmek için çağrılan, ancak herhangi bir özel ilgiye tamamen değmeyen, sıradan bir baskınlık. Elbette, küreselleşmenin taraftarları için kesinlikle ilginç olan Kırım'ı kabul etmiyoruz, ancak dünya bölgesinin jeostratejik anlamında en önemlilerinden biri olarak kabul ediyoruz.
Son günlerde, Batılı kuruluş temsilcilerinin Ukrayna'nın devlet bütünlüğünü tehdit ettiği iddia edilen Rusya'ya yönelik bazı yaptırımların uygulanmasına yönelik her türlü tehdidin arka planında, belirli bir ülkedeki durumu değerlendirmek için temelde farklı üç yaklaşım ortaya çıktı: “güvercin”, “şahin” ve “nesnel” -durulan. " Bu yaklaşımları, bu yılın Mart ayında Rusya Bugün Ajansı 13'in uluslararası basın merkezindeki yuvarlak masa toplantısında konuştum. (bkz. http://ria.ru/world/20140313/999354063.html) ve bu yüzden tekrar etmeyeceğim. Sadece “şahin” pozisyonunun Irak, Afganistan, Libya, Suriye ve diğer ülkelerde gördüğümüz ve ilk olarak Amerikan özel hizmetlerinin ve ordusunun desteğiyle ilişkilendirilen ABD liderliğinin (çoğunlukla Cumhuriyetçilerin) bilinen jeopolitik stratejisinin bir sonucu olduğunu söyleyeyim. “siyah uluslararası” olarak adlandırılan stratejistler, yani, dünyanın bazı bölgelerinde veya diğer bölgelerinde, açıkça aşırılık yanlısı, terörist, milliyetçi ve gangster örgütlerinin “şahinleri” için ve özellikle de İslam, Avrupa ve Ortodoks medeniyetleri arasındaki sınır alanı ve ikincisi, dünyanın çeşitli bölgelerinde NATO ve Batı koalisyon kuvvetleri tarafından özel askeri operasyonların planlanması ve uygulanması ile.
Amerikan ve diğer Batı istihbarat ajanslarının desteği sayesinde, neo-Nazilerin son on yılda Doğu Avrupa’nın birçok ülkesinde güçlendiği görülüyor. Niloshistami (Nazi Nazism destekçileri) tarafından düzenlenen ve sonunda Nazi partisi "Jobbik" ten gelen ulusal parlamento milletvekillerinin milletvekillerine yükselen 2006 yılında Macaristan'daki isyanları hatırlatmakta yeterli. 2008 yılında, Çek Cumhuriyeti'ndeki İşçi Partisinin neo-Nazileri "aniden" daha aktif hale geldi ve aynı yıl Gürcistanlı milliyetçiler, Amerikan askeri uzmanlarının desteğiyle, Tskhinvali'de Rus barış güçlerini vurarak Güney Osetya'ya karşı askeri bir operasyon yürütmeye çalıştılar. Ardından Romanya'daki “gardiyanlar” harekete geçti ve geçen yıl Batı Ukrayna'daki Banderovitlere yeşil ışık verildi.
Batı'nın ve küresel pazarın askeri-politik genişlemesinin kilit odağının hala Orta Doğu ve Küçük Asya olduğu ve askeri-politik görevlerin giderek daha tutkulu olan İslam dünyasının kontrolünü kurmak ve elinde tutmak olduğu açıktır. Bu arada, 2013’un sonbaharında, ABD istihbarat teşkilatlarının desteklediği İslamcı militanlar, Batı’nın ve bazı Arap Sünni rejimlerinin bir araya getirdiği Beşar Esad hükümet kuvvetlerinin direnişiyle karşı karşıya kaldıklarında, yıldırımların geçmediği Suriye’de tıkıldı. Buna göre, Suriye'deki başarısızlıklar ABD istihbarat teşkilatlarından ve NATO askeri stratejistlerinden analistlere yıl boyunca 2014 için planlarını yeniden yapılandırma ve Esad'ın devrilmesinden sonra planlanan İran saldırısını erteleme konusunda yol gösterdi. Ayrıca, başka bir bölgedeki Doğu'ya taşınmak için uygun koşullar ortaya çıktı - Doğu Ortaklığı projesinde yer alan bir dizi Sovyet sonrası ülke: Ukrayna, Moldova ve Ermenistan.
Batı politikasının, bu ülkelerin Avrupa Serbest Ticaret Bölgesi'ne girmesi ve Avrupa Birliği ile Ortaklık Anlaşması'nın imzalanması olarak tasarlanan Doğu Avrupa yönündeki başarısının, yalnızca bu ülkelerde dış yönetişimin başlatılmasına izin vermeyeceği, aynı zamanda ahlaki haklar için tazminat ödenmesine izin vermeyeceği açıktır. Batı ve özellikle ABD’nin Suriye istikametinde yaşadığı zararlar. Ukrayna, Moldova ve Ermenistan'ın, bu ülkelerin Avrupa Birliği'ne fiili ekonomik olarak teslim edilmesine dair imzaları, Karadeniz ve Kafkasya'nın kansız şekilde kontrol edilmesine ve Rusya Federasyonu sınırlarına yaklaşmasına olanak sağlayacaktır.
Özellikle, Eylül 2013’te, Rus politikacıların “Rusya’nın Suriye’deki başarıları” nı coşkusu içindeyken Avrasya haber portalı “Büyüyen dış tehditler durumunda Rus dış politikasını yeniden yükleme konusunda” başlıklı bir makale yayınladık (bkz. Www.eurasec). .com / analitika / 3662 /), Suriye'deki askeri harekâtın askıya alınmasının ABD’nin genişlemeci özlemleri bırakacağı anlamına gelmediği için sevinmek için çok erken olduğu önerildi. Öyleyse, gerçekte ne oldu: Suriye'deki başarısızlıktan sonra Batı, genişleme planlarını kısıtlamamış, ancak yalnızca onları düzeltmiş ve aşırılık yanlısı grupların ve onların temsilcilerinin enerjisini Ukrayna'nın zayıf bir Yanukoviç'le birlikte olduğu yeni bir zayıf bağlantıya yönlendirmiştir.
Eylül ayında 2013, Ermenistan, Avrupa Birliği ile Ortaklık Anlaşması imzalamayı reddetti ve Belarus, Kazakistan ve Rusya Gümrük Birliği lehine bir seçim yaptı. Ve bu gerçek, Batılı politikacıları, çabalarını, “Doğu Ortaklığı” askeri-politik operasyonunu muzaffer bir şekilde yürütmek için bütün faktörlerin oluştuğu Ukrayna yönündeki çabalarını arttırmaya teşvik etti. Önemli örgütsel, medya ve finansal kaynaklar bu yöne yönlendirildi ... Kasım ayında, zafer kazanmaya yakın görünüyordu ve birdenbire Viktor Yanukoviç, Batılı analistlerin tahminlerinin aksine, AB ile Ortaklık Anlaşması imzalamayı reddetti. Avrupalı ve özellikle de Amerikan askeri-politik kurumu böyle bir olaya katlanamadı: Bir yıldaki ikinci jeopolitik yenilgi, Barack Obama’nın hali hazırda kararsız hale geldiği ve ABD’nin demokratlarını en aza indirgeyen Batılı politikacıların itibarını ciddi şekilde yaralayacaktı. Sonuç olarak, Batı ve özellikle Amerikan istihbarat servisleri, 2013 sonbaharında Ukrayna Devlet Başkanı Viktor Yanukoviç'i itibarsızlaştırmak için ellerinden geleni yaptılar ve Kiev'i Avrupa Birliği ile Avrupa Birliği ile Anlaşmalı Ortaklık Anlaşması imzalamaya teşvik etmek için geniş çaplı medya ve başka baskılar düzenlediler.
Bugün, pek çok uzman mevcut Ukrayna Devlet Başkanı'nın devrilmesinin önceden planlanmış bir batı kulis eylemi olduğunu iddia ediyor. Bizim bakış açımıza göre, 2013'un sonunda Batılı stratejistler, muhalefetin Ukrayna'da bir darbe gerçekleştirmeyi başaracağına ve Viktor Yanukoviç'i devlet başkanlığını terk etmeye zorlayacağına inanıyorlardı. Ancak iştah, bildiğiniz gibi, yemek yemekten gelir. Muhalefetin ve Ukrayna'daki otoritelerin tüm muhalefet dönemindeki bu iştah, mümkün olan her şekilde, yalnızca Batılı politikacıları değil, aynı zamanda Viktor Yanukoviç'i de ısıtdı ve tavizler için taviz verdi, ya da Maidan organizatörlerinin ve patronlarının gerçek amaçlarını veya planlarını açıkça anlamadılar.
Batılı stratejistlerin muhalefetin eylemlerinin lehine sonuçlanmasını sağlamak için her şeyi yaptıkları gerçeği, ancak ilk başta Amerikan ve diğer özel hizmetlerin yanıtı derhal bastırarak Kiev'deki başarısını güvence altına almak için hazırlıklı olmadıkları gerçeği Yanukoviç'i devirmeyi planlamıyorlardı. Ukrayna Güney ve Doğu'da protesto dalgası. Bu nedenle, Kiev yanlısı ve Rus karşıtı politikacıların bölgede iktidara gelmeleri için orada zemin hazırlamayarak Kırım'ı kaybettiler.
Kırım gibi bir ayak izi, Amerikan askeri makinesi için Suriye'deki Batı koalisyonunun kuvvetleri tarafından kontrol edilen radikal İslamcıların son başarısızlıklarına karşı özellikle önemlidir. (Medyada böyle bir yeri defalarca ifade ettik (bkz. Www.ria.ru/world/20140313/999354063.html). Ancak tüm bunlarla birlikte, Batı istihbarat servisleri Kiev'deki ani başarıya hazır değildi. Viktor Yanukoviç'in Maidanlı militanların Berkut savaşçılarını vurmaya başlayacakları zaman bile muhalefete direnmeyecekleri gerçeğine hazır değillerdi, ama en gergin zamanda bile Yulia Timoşenko'yla yer değiştirmekten korkuyorlardı. Bu nedenle, Kiev’deki radikallerin gücüne el koymasının hemen ardından, Rusya, Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı’nın GRU savaşçılarını Rusya Federasyonu’nun askeri tesislerini korumak için Kırım’a göndermediyse, o zaman Rus (!) Karadeniz Filosu da dahil olmak üzere bu tesislerin Bandera tarafından ele geçirileceği açıktı. Uluslararası (Amerikan Okuyucuları) paralı askerlerinin aktif desteğiyle. Öte yandan, Batılı istihbarat servisleri Rus destekçilerinin Kırım'da iktidara geldiği anı kaçırdı ve Rus özel servisleri birimlerini yarımadaya gönderdi, böylece Kırım'da oluşturulan öz savunma kuvvetlerine manevi destek sağladı.
Bugün, tüm Batı propaganda makinesi, "Rusya Kırım'ı işgal etti" yalanıyla dünyadaki sokaktaki adamı düştü. Ve bu yalan, “nükleer üretimi için teknolojilerin mevcudiyeti” ile aynı kategoridedir. оружия Irak’ta Amerikan yalancılarının yöntemleri değişmiyor: Bir yalan - sokaktaki batılı bir adamın buna inanması için - canavarca olmalı.
Nesnel olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin Kırım'a yalnızca Rus Karadeniz filosunu kaldırmak ve Sevastopol bölgesindeki deniz üssünü oluşturmak için değil, ihtiyacı var. ABD, Karadeniz’e sabitlenerek Kafkas Bölgesi üzerinde kontrol altına alacak ve Gürcistan-Abhaz-Osetyan’da ve daha sonra Ermenistan-Azerbaycan (Karabağ) yönündeki gerginliğin artırılması için fırsatlar kazanacaktı. Buna göre, Kafkasya'yı havaya uçurmakla, Batı koalisyonunun kuvvetleri Suriye ve İran'ı oluşturan askeri halkayı kuzeyden kapatabilir ve füze savunmasıyla doğrudan Rusya sınırlarına gidebilir ... Bu mantıktaki en son olaylar (Yakın Doğu Asya Minör Bölgesi üzerinde tam kontrol kurma mantığı) Türkiye, radikallerin desteklediği - "demokratik" güçlerin Recep Erdoğan’a karşı düzenlediği gösterilerle bağlantılı.
Böyle bir jeopolitik bağlamda, Amerikan liderliği bugün Kiev'de kimin oturuyor olduğunu ve yeni Cumhurbaşkanı Zalezhnaya'nın soyadı ne olacağını özellikle umursamıyor. (Önemli olan, bunun Avrupa yanlısı olmadığı ve ayrıca bağımsız bir politikacı olmadığıdır). Amerikan “şahinleri” ya Ukrayna üzerinde tam bir kontrolle ya da ABD’nin Karadeniz’de olduğu gibi Ukrayna’da da doğrudan Rusya sınırlarının da varlığını haklı çıkaracak bir kaosun korunmasını istiyorlar. Böyle bir pozisyonun temelde hem Ukrayna'da hem de Karadeniz bölgesinde ve dünyada bir bütün olarak siyasi istikrarın korunması konusunda endişe duyan Rus liderliğinin pozisyonuna bağlı olduğu açıktır.
Ne yazık ki, her şeyden önce, yalanlar ve demagojide boğulan Ukraynalılar için, Batılı politikacılar ve medya geleneksel olarak, bu ülkede bir dizi ihtilafın çoğalması için suçlu bir Amerikan başından sağlıklı bir Rus’a, Rusya’nın başarmak istediklerini suçlayarak suçladılar. Bu nedenle, Kiev'de yetişen ve Ukrayna seçkinlerinin yeterli kararlar almasını engelleyen Rus karşıtı histeri.
Ancak bütün bunlar, bugün, Kırım'da dış politika ile ilgili düşünceleri ve Kırım'ı pazarlık eden bir çip olarak görenlerin de dahil olduğu, dünya oyuncularının stratejilerinin içeriğini anlamaktan ve tartışmaktan uzak olan Kırım'da gerçekleşen, gerçekten çok yanlısı olayların arka planıdır. İnsanlar normal, huzurlu bir yaşam isterler ve yarımadanın üzerindeki bu barışın, açıkça, ancak Rusya tarafından sağlanabilir. Ve tam da bu, Ukrayna ve çevresinde gerçekleşen olayların bu yönüdür - Rusya'nın Kırım'da sivil yaşamı korumadaki rolü - Yarımadanın sakinleri, Mart ayında 16 tarafından düzenlenen Kırım'ın statüsü referandumunun sonuçları ile kanıtlandığı gibi iyi anlıyorlar.
Referandumun sonucu tahmin edilebilirdi, ancak bugün birçok kişi şu soruyu soruyor: Kırım Cumhuriyeti vatandaşlarının halk iradesinin sonuçlarının dünya topluluğu tarafından tanınmayacağı bir durumda ne yapmalı? Kırım'ın kaderi, örneğin, yalnızca dünya topluluğu tarafından değil, Rusya tarafından bile tanınan Pridnestrovian Moldavian Republic beklemiyor mu? Bizim açımızdan, bugün Kırım referandumunun sonuçları hakkında konuşacak olan, tamamen anlamsız. Sağcı radikallerin Ukrayna'da iktidara el koymasının durumu ve “dünya topluluğunun” Ukrayna'da bir darbe düzenlenmesi konusunda kendilerine verdiği destek, şunu gösteriyor: Bugün “dünya topluluğu” yok. “Dünya topluluğu” ifadesini tekelleştirmiş olan Avrupalı-Amerikalı politikacılar, bencilce ve düşük ilgi alanlarını teşvik eden “demokratik devrimleri” desteklemek amacıyla giderek artan bir şekilde Kötülük taşıyıcılar topluluğuna dönüşüyorlar.
Bugün, Kırım ve Rusya vatandaşları - ABD ve Avrupa Birliği'nin konumundan bağımsız olarak - yaratıcı görevlere odaklanmak zorundadır. Bugün kendi içlerinde verimlilik formülü, aynı zamanda gerçek demokrasi ve enternasyonalizm olmak üzere yeni hükümet organları oluşturmak önemlidir: Rusların, Ukraynalıların, Tartarların ve yarımadanın diğer halklarının çıkarlarını sağlamak, çok uluslu Kırım'da etnik ve uluslararası ilişkilere ekme girişimlerine karşı ortak muhalefet yapmalarını sağlamak. dinler arası düşmanlık. Bugün bölgede güvenliği sağlamak da önemlidir. Yeni Kiev hükümetinin geçici işçilerin gücü olduğu açıktır ve bu gücün ulusal ekonominin sorunlarıyla ilgilenmeyeceği açıktır: sosyal ve ekonomik sorunlara dış bir yöneticiye bir çözüm sunarak, rakiplerinin içinde ve karşısında provokasyonlar (güç mücadelesini sürdürme mantığında) organize edecektir. - her şeyden önce, Kırım Muskovitleri tarafından “işgal edilmiş” duruma karşı.
Nazilerin Kiev’de iktidara gelmesi ve uşakların beklemesine gerek kalmaması üzerine, Ukrayna’nın (ve ekonominin etkin yönetimi, sosyal alanın vs.) tüm başarısızlıkları, yeni hükümetin Rusya İmparatorluğu’nun “Ukrayna’nın işgali” teması demagojisinin yerini alacak. ". Ayrıca, hükümetten atılan Bandera, Doğu Ukrayna ve Kırım'daki Ruslara yönelik operasyonları planlamak için kamplarında toplanacak. Örneğin, Igla taşınabilir uçaksavar füzesi sistemleri, askeri birimlerden çalınan yerlere nerede ateş edecek? Bu komplekslerin, UNA-UNSO ve Sağ Sektörden sağ kanat radikallerinin, Yarımada ve Moskova arasındaki hava trafiğini önleyerek, Kırım hava sahasını kontrol altında tutmasına izin vereceği hariç değildir.
Kırım'da, bir gaz boru hattına yönelik bir terörist saldırı girişimi çoktan kaydedildi ve bu tür girişimler büyük olasılıkla devam edecek (özellikle Gaz Boru Hatlarına yönelik terörist saldırıları düzenlemek için, özellikle de, Hakkı Sektörünün açıkça sağcı lideri, yeni Kiev hükümetinin ve radikallerinin ardından) ve yabancı kuklacılar, Batı'da yemin edilen Ukrayna ekonomisindeki kötüleşen durumun arka planına karşı gelişmek ve gelişmek için Kırım'la son derece ilgilenmiyorlar.
Kırım Cumhuriyeti'nin liderliğinin en önemli görevi, yarımada ekonomisinin son yirmi yıl boyunca Kiev kalıplarına göre inşa edilmiş olması nedeniyle - yarı saydam olarak, güvenilmez Rus halkının doldurduğu bir bölgenin çevresel ekonomisi olarak “yarıya inmek” için yeni bir Yarımada'nın Ekonomik Gelişimi Stratejisi inşa etmektir. sanki diğer, aslında Ukrayna topraklarının iyiliği için. Yenilenen Kırım Cumhuriyeti, Rusya Federasyonu'nun bir konusu olarak, sadece turizm endüstrisinin gelişmesine ve Rus Karadeniz'in hizmetine dayanarak kendi etkili ekonomisini oluşturmalıdır. filo. Yarımada, sadece Rusya'da değil, bir bütün olarak Avrasya Ekonomik Birliği'nde de Karadeniz'in en büyük lojistik ve ulaşım merkezi olarak gelişebilir ve gelişmelidir. Kırım'da, Kırımların kendilerinin gelişmesi gereken ölçüde ve bu sektörlerde kendi sanayi endüstrisinin ve tarım ekonomisinin canlanması gerekir.
Kırım, Soçi ve Kafkasya'nın Karadeniz kıyılarına bir turist alternatifi değildir. Bu nedenle, eğer Soçi, bölgenin altyapısına ve hepsinden önemlisi, kış sporları ve seçkin rekreasyon altyapısına büyük yatırımlarla, yıl boyunca süren ve oldukça pahalı bir tatil beldesinin nişini kaplarsa, Kırım yarımadası tüm Rusya halkının ve özellikle yaz sağlık beldesinin geleneğini canlandırabilir.
Bizim açımızdan, Kırım yeni Rusya ve Avrasya Ekonomik Birliği'nin iddialı bir projesi olabilir ve olmalı. Cumhuriyetin liderliği Singapur'un ekonomi modelini benimsemeyi çoktan ilan etti. Bununla birlikte, model kendi başına bir son değildir: Kırım ekonomisinin Avrupa Birliği'nin Ukrayna'ya sunacağı yapıdan daha etkili olduğunu göstermek ve kanıtlamak önemlidir. Aslında Kırım, “iki dünya ile iki yaşam tarzı” arasındaki yüzleşmenin önümüzdeki yıllarda ortaya çıkacağı alandır: ulus ötesi şirketler ile oligarşler ve menfaat sahiplerinin çıkarlarına dikte dünyalarından, Avrupalı yetkililere ve ilgili politikasına bağımlı bir dünyadan Kiev'de Kholuev ve diğer Avrupa başkentleri.
Bu iki dünyanın etkinliğinin temel makroekonomik göstergesinin, ekonomik büyüme oranı olacağı açıktır; insanlar, her şeyden önce, emekli maaşları ve maaşların büyüklüğü ile ilgilenecekler. Buna karşılık, Kırım ekonomisinin yükselişinin yanı sıra, Cumhuriyet’in vatandaşlarının emekli maaşlarının ve maaşlarının gelecekteki işsizlik büyümesine ve Ukrayna’nın doğu bölgelerinin sosyal bozulmalarına bağlı olarak artması, kaçınılmaz bir şekilde, ikinci ya da üçüncü yıl - Kiev’in Güney ve Doğu’daki halk ayaklanmasına neden olacak. . Ve sonuçta uzun vadede Ukrayna'nın kaderini belirleyecek olan bu gerçekten popüler konuşmalar.