Resim kredisi: Kieran O’Brien
Yapı ve işlev arasındaki ilişki, günlük yaşamda çok düşünülmesi gereken bir ilişki değildir. Çoğu sandalyenin birkaç ayağı ve bir yerlerde düz bir bölümü vardır, ancak bu düzenlemenin oturmak için bir yer sağladığının mekaniği, şahsen düşünmek için fazla zaman harcadığım bir şey değil.
Yapının nesnelerin işleyişinde büyük bir rol oynadığını öne sürmek komik bir şekilde apaçık görünüyor. Ama ben gergin bir metaforla biraz yürüyüşe çıkarken yanımda kalın. Bir bisiklet al. Bilyalı rulmanlara iki tekerlek takılır ve bunlar da gidonları ve bir koltuğu taşıyan bir çerçeveye bağlanır. Bu öğeler bir araya gelerek bisikletin sürülmesini sağlar.
Şimdi, nedenlerden dolayı… diyelim kuantum dolaşıklığı, bir bisiklete doğrudan dokunamayan bir uzaylı olduğunuzu hayal edin. Bisikletin ne işe yaradığını anlamak istiyorsanız, bu bulmacanın en önemli parçalarından biri, görünüşünün ayrıntılı bir açıklaması olacaktır.
Uzaylı, bisikletin etkili bir şekilde çalışmasını nasıl durduracağını öğrenmek isterse, bisikletin bu doğru resmi, başparmağını geliştirmesine yardımcı olabilir.
Bir virüs veya bakterinin işlevini yerine getirmesini engellemek için yapısını kavramak daha az önemli değildir. June Almeida’nın profesyonel hayatı boyunca, işlevlerinin daha iyi anlaşılabilmesi için hastalıkların yapılarına ışık tutmak için yorulmadan çalıştı.
Biyografi
June Hart, İskoçya’da işçi sınıfı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi, babası otobüs kullanarak geçimini sağladı. Akademik açıdan mükemmel bir performans sergilediği Whitehill Senior Secondary School’da okudu ve Whitehill School’un bilim ödülü kazandı.
Üniversiteye gitmeyi hayal ediyordu, ancak ailesinin böyle bir eğitim için ödeme yapma imkânı olmadığından, 16 yaşında okulu bıraktı ve Glasgow Kraliyet Hastanesi’nde histopatoloji alanında giriş düzeyinde bir laboratuvar teknisyeni rolü başlattı.
Ailesi 1952’de Londra’ya taşındığında, Londra’daki St. Bartholomew Hastanesi’nde laboratuvar teknisyeni olarak işe girdi. Burada Londra’da Venezuelalı sanatçı Henry Almeida ile tanıştı. 1954’te evlendiler ve kısa bir süre sonra mesleki beklentilerini artırmak için Kanada’ya taşındılar.
June, Toronto’daki Ontario Kanser Enstitüsünde elektron mikroskobu teknisyeni olarak çalışmaya başladı ve Kanada’da resmi eğitim eksikliğinin kariyer ilerlemesine İngiltere’dekinden daha az engel teşkil ettiğini keşfetti. Almeida, hızla genç bilim insanı pozisyonuna terfi etti ve kendi bağımsız araştırmasını yayınlamaya başlaması için teşvik edildi. 1960 yılında akademik makalelerde yer almaya başladı ve 1962’de baş yazar olarak birkaç makale yayınladı.
Ayrıca Kanada’dayken Joyce adında bir kızı doğurdu.
Çalışmaları yavaş yavaş sahada ilgi gördü ve 1964’te Londra’da St. Thomas ‘Hospital Medical School’da bir iş teklifi aldı. O ve Henry Londra’ya geri döndüler, ancak Henry hızla Kanada’da yaşamayı tercih edeceğine karar verdi ve June’u Londra’da bekar bir anne olarak bıraktı. Çift 1967’de boşandı.
Aynı yıl Hammersmith Lisansüstü Tıp Fakültesi Viroloji Bölümü’ne araştırma görevlisi olarak atandı.
Joyce Almeida, bir röportajda WhatIsBiotechnology o sırada ailenin fazla parası olmadığını, ancak büyükbabasının Londra’nın banliyölerinde yaşadığını ve ona bakmaya yardım edebildiğini.
Haziran 1970’te Hammersmith’te kıdemli öğretim görevlisi oldu ve ancak o zaman 1971’de D.Sc. (Bilim Doktoru) derecesi, yayınlarına göre. 1972’de Kent Beckenham’daki Wellcome Research Laboratories’e taşındı ve viral teşhis ve aşı geliştirme üzerine çalışmaya başladı.
1982’de klinik virolog Phillip Gardner ile evlendi. Gardner, hastalık nedeniyle 1984 yılının başlarında emekli olmaya zorlandığında, Almeida onunla emekli oldu ve ikisi sahil kasabası Bexhill’e taşındı.
Kariyeri 1984’te sona erdiğinde 103 akademik makale yayınlamış ve görselleri daha birçok ders kitabında ve yüksek etkili dergide yer almıştı.
Emekli olduktan sonra Wellcome’da danışmanlık yapmaya devam etti, antika ticaretinde küçük bir iş kurdu ve yoga eğitmeni olarak kalifiye oldu.
Almeida 2007’de vefat etti.
Mikroskopi
Almeida’nın Glasgow Kraliyet Hastanesi’ndeki ilk rolünde, basit bir optik mikroskopla çalışıyordu. Histopatolojide, hücreleri veya dokuları incelemek için mikroskoplar kullanılır. Bazen bu gözlemlere dayanarak teşhis konulabilir.
Bu tür işleri Londra’da yapmaya devam etti, ancak Kanada’ya taşındığında elektron mikroskoplarıyla çalışmaya başladı. Elektron mikroskopları, optik mikroskoplardan temelde farklı bir mekanizma ile çalışır ve 7000 kata kadar büyütme sağlayabilir.
Almeida elektron mikroskobu üzerine çalışmaya başladığında, Birleşik Krallık’taki iki akademisyen, negatif boyama adı verilen bir teknik üzerine çalışmalarını yakın zamanda yayınlamıştı. Bu teknik, deneysel numunelere bir ağır metal (potasyum fosfotungstat) içeren bir boyanın eklenmesini içeriyordu.
Doğru kullanıldığında, bu teknik numunenin arka planını boyar, ancak deneycinin ilgilendiği biyolojik maddeyi değil, ilgilenilen biyolojik yapının görselleştirilmesini sağlar. 1993 tarihli bir röportajda Almeida, negatif boyamanın “elektron mikroskobunun bir virüsü tanımlamanın en hızlı ve en verimli yollarından biri olmasına izin verdiğini” söyledi.
Bu açılış kıtasındaki tekniğe olan sevgisini buna ifade etti. 1963 kağıdı
“Virüs, Virüs, ışıl ışıl parlıyor,
Fosfotungstik gecede
Ne ölümsüz el ya da göz,
Beş kat simetrinizi çerçeveleyin. “
(William Blake’den özür dilerim) [1757–1827])
Ellili yılların sonlarında, Almeida çeşitli kanser türleri ve virüsler arasındaki bağlantıya bakan araştırmanın bir parçası olarak bu tekniğe olan hünerini geliştirdi. Bu alandaki becerileriyle, görüntülerinin çözünürlüğünü iyileştirmenin yollarını aramaya başladı. Tütün mozaik virüsüne bakmak için geliştirilen bir teknikte bir cevap buldu. Bu virüsün yapısına bakan 1941 tarihli bir çalışma, virüs parçacıklarını bir araya toplamak için antikorlar kullandı ve elektron mikroskobu yoluyla görselleştirmeyi kolaylaştırdı. Almeida, bu tekniği negatif boyama ile birleştirmenin daha önce mümkün olanlardan daha yüksek çözünürlüklü görüntüler sağlayacağını düşündü.
Çok hızlı bir şekilde, bu kombinasyonun, resimlerin çözünürlüğünü, boyamadan önce tamamen saflaştırılmaları gerekmeyecek kadar iyileştirdiğini keşfetti. Virüsleri görselleştirme yerinde hazırlık protokolü sırasında hasar görme olasılıklarının çok daha düşük olduğu ve tüm süreci kolaylaştırdığı anlamına geliyordu.
Bu öncü çalışmaydı ve neredeyse kesinlikle şiir tutkusu. [citation needed] Bu onu Londra’daki St. Thomas ‘Hospital Tıp Okulu mikrobiyoloji başkanı Tony Waterson’ın dikkatine çekti. İngiltere’ye geri dönme teklifini kabul ettikten sonra bu tekniği sayısız projede uygulamaya devam etti.
Hepatit B
Almeida’nın kariyeri boyunca görselleştirmesine yardımcı olduğu çok sayıda yapı, bir kitap projesinin tam bir özetini daha çok yapıyor. Hepatit B ile ilgili çalışmaları, bunların her birini detaylandırmak yerine, çalışmalarının sağladığı bilimsel gelişmelerin bir örneği olabilir.
Hepatit B semptomlarının ilk tanımı 1885’te Bremen’de kaydedildi. Orada bir çiçek hastalığı salgını meydana geldi ve 1200 tersane çalışanı, diğer insanlardan lenf ile aşılandı. Bu işçilerin yaklaşık 200’ü daha sonra sarılık geliştirdi. Gizemli hastalıktan aşıların sorumlu olduğu tahmin ediliyordu.
1966’da Baruch Blumberg, yerli hastaların kanında “Avustralya antijeni” olarak adlandırdığı şeyi gözlemledi. İlk başta bu antijenin lösemi için genetik bir belirteç olabileceği düşünülüyordu. 1968’de Amerikalı bir virolog, hepatit B’li hastaların kanında benzer bir antijen keşfetti.O zamanlar, bilim adamları bu antijenin hastalıkta herhangi bir rolü olup olmadığından emin değildi.
Aynı sıralarda David Dane adlı bir virolog, Avustralya antijenini sarılıktan muzdarip hemofili hastalarının kan örneklerinden izole etti. Ayrıca kandaki farklı bir antijeni izole etti ve olağandışı lipid membranların varlığını fark etti ve bunun hepatit B’nin bulaşıcı çekirdeğini sakladığını varsaydı.
Kan örneklerini Almeida ve ekibine gönderdi. Deterjan kullanarak hücre zarını çözmeyi başardılar. Daha sonra lipit zarının içindeki malzemeleri tanımlamak için elektron mikroskobu tekniğini kullandı. Hem Avustralya antijenini hem de rinovirüs gibi görünen ikinci parçacık grubu.
Bu çalışma, bilim camiasını hepatit B’nin en az iki ayrı antijen içerdiğine ikna etmenin anahtarıydı. Avustralya antijeni (daha sonra HbsAg olarak bilinir) ve Dane’nin örneklerinde bulunan antijen olan HbcAg.
Hepatit B antijenlerinin yapısının anlaşılması, daha sonra bilim adamlarının, hepatit B ile ilişkili karaciğer hasarının aslında bu antijenlere karşı doğuştan gelen bağışıklık tepkisine bağlı olduğunu ve sonunda bir aşının geliştirilmesine yol açan bir çalışma olduğunu belirlemelerine izin verdi.
Yapı ve işlev
Almeida küresel yükseldi şöhret COVID-19 salgını nedeniyle 2020’nin başlarında. Altmışlı yılların sonlarında koronavirüs ailesinin bir üyesinin iyi bir resmini çeken ilk bilim insanıydı. Sonuç olarak, ailenin isimlendirilmesinden kendisi ve ekibi sorumluydu. Görüntülerinin bir sonucu olarak zar yüzeyinde görülebilen protein halesi nedeniyle “korona” yı seçmişlerdir.
Bu, kariyerinin veya hayatının belirli bir önemli noktası değildi, laboratuvardaki başka bir gündü.
Ancak bu önemsiz şey olmasaydı, hayatı, sahip olduğu kadar geniş bir izleyici kitlesinin dikkatini çekemezdi. Kesinlikle dikkatimi çekmezdi ve bunun için oldukça minnettarım; Bu, profesyonel bir bilim insanı için tipik bir biyografi değildir ve bazı ilginç soruları gündeme getirir.
Biyografisi, Almeida’nın çalışkan, kararlı ve anlayışlı bir karakter olduğunu gösteriyor. 1930’larda Birleşik Krallık’ta üniversiteye girmek için bu yeterli değildi. Resmi bir üniversite diploması olmadan kariyeri kendi ülkesinde ilerleyemezdi ve yurtdışına taşınması gerekiyordu. 20. yüzyılın ortalarında Britanya kültürünün yapısı, kariyer beklentilerini ciddi şekilde sınırladı.
Bu sorun, bugün toplumumuzda hâlâ devam eden bir sorundur. Geleneksel akademik yapıların kariyer ilerlemesini zorlaştırdığı defalarca gösterilmiştir. KADIN, dan insanlar için fakir geçmişler, ve için azınlıklar. Hangisi soruyu soruyor; kaç June Almeidas giriş seviyesi mikroskopi işini asla başaramadı?
Bunun gibi sonuçlar üreten bir kültürün yapısı amaca uygun değildir. Bir topluluk olarak, Almeida gibi yetenekli karakterlere akademiye katkıda bulunmaları için her fırsatın verilmesi gerektiğine inanıyorsak, akademik kültürün çarpık yapısını görünür kılma sorumluluğu bize düşüyor. Ancak bu kültürün doğru bir resmiyle ona karşı bir aşı geliştirmeye başlayabiliriz.
Bu makale, Dr. Lara Marks’ın mükemmel biyografi June Almeida’nın