Hayatla röportaj yaptığımı gördüm rüyamda. “Benimle röportaj mı yapmak istiyorsun?” diye sordu Hayat. “Zamanın var mı?” diye sordum. Gülümsedi. “Benim zamanım Sonsuzluk” dedi Hayat. “Ne sorular var yüreğinde?” “İnsanlarla ilgili en çok neye şaşıyorsun?” diye sordum. Hayat yanıt verdi. “Çocukluktan sıkılıp büyümek için acele ediyorlar, sonra yine çocuk olmanın özlemini duyuyorlar. Para kazanmak için sağlıklarını kaybediyorlar, sonra sağlıklarını kazanmak için paralarını kaybediyorlar. Gelecekle ilgili edişelenmekten şimdiyi unutuyorlar. Sonra da ne şimdiyi ne geleceği yaşayabiliyorlar. Deneyim iyi bir öğretmendir diyorlar ama deneyimin faturasını ödemek istemiyorlar. Hayatlarını kazanmak için eğitim alıyorlar ama yaşam ustası olmayı bilmiyorlar. Bu nedenle de, hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar, hiç yaşamamış gibi ölüyorlar.” Hayat elimi tuttu. Bir süre sessiz kaldık.Derin bir nefes aldım. Ona, insanların neleri öğrenmelerini istediğini sordum. Hayat yanıtladı. “Hiç kimseyi seni sevmeye zorlayamayacağını, yapabileceğin tek şeyin seni sevmelerine izin vermelerini isterdim. Affetmenin affederek öğrenilebileceğini öğrenmelerini isterdim. Başkalarıyla kendilerini kıyaslamamayı öğrenmelerini isterdim. İki insanın aynı şeye bakıp farklı şeyleri görebileceğini öğrenmelerini isterdim. Zengin insanın en çok şeye sahip olan değil, en az şeye ihtiyaç duyan insan olduğunu öğrenmelerini isterdim. Bir sevecen yüreği derinden yaralamanın bir anda olduğunu; ama iyileştirmenin çok uzun sürdüğünü öğrenmelerini isterdim. Seni seven insanların duygularınmı nasıl ifade edebileceklerini bilmedikleri için seni sevmediklerini sanmak yerine onların sevgisini hissetmeyi öğrenmelerini isterdim.” Hayat derin bir nefes verdi. Hayatın nefesi kelimelere dönüştü. “Söylediklerimi yüreğine kaydet” dedi. Söylediği cümleyi yüreğime kaydettim. “Başkalarını affetmek yeterli değil, kendini de affetmeyi öğren”. Yüreğim kuş gibi hafiflemişti. “Son bir soru daha, Hayat” dedim. “Benden ne istiyorsun?” Bütün odayı beyaz bir ışık kapladı… ve Hayat yanıtladı. “Senin kendin olmanı istiyorum, yoksa başkası olurdun. Sana bugün ihtiyacım olduğunu bil, yoksa bugün benimle olmazdın. Kendi eşsizliğini ve biricikliğini bil; çünkü ben kendimi tekrar etmeyecek kadar yaratıcı ve zenginim. ve gerçekten tek değerli olanım. Değerimi bil.” Hayatın içimde dışımda her yerde aktığını hissettim. Kendimizi sevdiğimiz kadar hayatı sevebilirdik ancak. Ne daha az ne daha fazla… Dünya hayatına bir kez daha gelmek imkânsızdır. O halde bu hayatı yaşamak, hayata hayat katmak kendi elinizdedir… Yaşamınızın her anı düşlediğiniz gibi geçmesi dileğimle sevgiyle kalın…
“Çağımıza uymak zorundayız palavrasına da hiç mi hiç inanmıyorum. Eğer yaşadığım çağın en yüce ideali köşeyi dönmekse; eğer yaşadığım çağ toplumsal adaletsizlik üstüne kuruluysa; eğer yaşadığım çağ inandığım her şeyi yadsıyorsa; eğer yaşadığım çağa bayağılık ve çirkinlik günü birlik arkadaşlık, dostluk, sevgisizlik, aşk egemense ben böyle bir çağa neden ayak uydurmak zorunda kalayım? Tam tersine baş kaldırırım, direnirim böyle bir çağa karşı. Bu yüzden dinozorlukla suçlanmam da vız gelir bana. Kim nasıl düşünürse düşünsün, ben gözlerimi yummuş hep sağanak sağanak sevginin yağdığı, herkesin sevgiyle oturup sevgiyle kalktığı o günleri tahayyül ediyor ve kainata sevgiyle bakıyor ve algılıyorum talihime gülücükler gönderiyorum…“
“Gençlik bir hayat devresi değil, bir akıl halidir.
Yıllar cildi buruştura bilir, ancak heyecanların bitişiyle ruh buruşur.
İnsan kendine olan güveni kadar genç,
Kuşkusu kadar yaşlı,
Cesareti kadar genç,
Korkuları kadar yaşlı,
Umudu kadar genç,
Bezginliği kadar yaşlıdır.
Hiç kimse fazla yaşamış olmakla yaşlanmaz.
İnsanları yaşlandıran, ideallerinin bitmesidir.
Kalbi sevdikçe, neşe duydukça, güzellikleri fark ettikçe, beyni yeni şeyler keşfettikçe, herkes gençtir.
İnsanlar yaşadıkça yaşlandıklarını sanırlar,
Halbuki yaşamadıkça yaşlanırlar.
İnsan, yaşlı olmaya karar verdiği gün yaşlanır.”
”Hayatın anlamı süslü kelimelerde,
Öyle zorlama anlaşılmayan,
Abartılı kelimelerde değil ,
Hayatın anlamı ,
Yaşadığın an içinde
Değerli kıldığınız
Tüm güzel zamanlarda…….”
Hazır olun ya da olmayın, bir gün sona geleceksiniz. O gün geldiğinde Zenginliğiniz, hıncınız kininiz, öfkeleriniz, hayal kırıklarınız, umutlarınız, tutkularınız, planlarınız ve yapmak istediklerinizin hiçbir önemi kalmayacak !!!!
Öyleyse önemli olan nedir?
Yaşadığımız günlerin değeri neyle ölçülür.
– Önemli olan, ne aldığınız değil, ne verdiğinizdir.
– Önemli olan, öğrendikleriniz değil, öğrettiklerinizdir.
– Önemli olan, doğruluk, dürüstlük, merhamet, fedakarlık ve cesaretle atmış olduğumuz her adımla, başka yaşamları zenginleştirmiş olmanızdır.
– Önemli olan, yetenekleriniz değil, karakterinizdir.
– Önemli olan, diğer insanları yüreklendiren, onların sizi takip etmesini sağlayan örnek bir insan olmaktır.
– Önemli olan kaç kişi tanıdığınız değil, siz gittiğinizde ebedi bir yoksunluk hissedecek olan insanların sayısıdır.
– Önemli olan, hatıralarınız değil, sizi sevenlerin kalbinde yaşayacak olan hatıralarınızdır.
– Önemli olan, ne kadar uzun süre hatırlanacağınız değil, kimler tarafından ne şekilde hatırlanacağınızdır.
– Önemli bir hayat yaşamak rastlantıyla olmaz.
– Önemli olan, koşullar değil, seçimlerinizdir.
– Önemli bir hayat yaşamayı seçin…!
Michael Josephson