[Yazarın Notu: Göçmenlik konusu, bu makalenin orijinal yayınından bu yana geçen on yıl içinde daha acil hale geldi. Ve ne yazık ki liberteryen hareket bu konuda bir fikir birliğine varamadı. Ancak, hükümetin sorunun her iki ucunda da yer aldığı düşünülürse, bu kolay olmalıdır: ister hükümetlerin savaşı yüzünden, isterse düzenlenmiş piyasalardaki fırsatların yokluğundan kaynaklanan yıkıcı yoksulluk nedeniyle olsun, insanların ülkelerinden kaçmayı seçmelerinin bir numaralı nedeni hükümettir; ve hükümet, hayatları zorla kökünden söküldüğü için çaresiz bir durumda olan sıradan insanların hayatlarını nerede barış içinde sürdüreceklerini seçmekte zorlanmasının nedenidir.
Ben de ülkemden kaçtım, hayatımdan endişe ettiğim için değil, daha iyi bir hayat ve daha büyük fırsatlar aradığım için. Göçmenlik sorunu genellikle çok az beceriye veya eğitime sahip yoksul ülkelerden gelen insanlara odaklanırken, hükümetlerin yelpazenin diğer ucundaki insanları karşılaması zordur: son derece üretken, yüksek eğitimli ve çalışkan. Aksine, hükümet vatandaş olmayanlarla (hükümet yetkililerini hiçbir anlamda sorumlu tutamayan ve söz sahibi olmayanlarla) ilgilenirken en az bağışlayıcı, en az makul ve en maliyetli olanıdır. Bu, göçü özgürlük, barış ve mülkiyet için liberteryen argümanın ana hedefi haline getirmelidir.]
Göçmenlik Kontrolleri ve Devlet
1914 öncesi dünyada hiçbir göç sorunu ya da politikası ve gerçek sınır kontrolleri yoktu. Bunun yerine, gerçek anlamda serbest dolaşım vardı; soru sorulmadı, insanlara saygılı davranıldı ve bir ülkeye girmek veya ayrılmak için resmi belgelere bile ihtiyaç yoktu. Tüm bunlar Birinci Dünya Savaşı ile değişti, bundan sonra devletler kendi topraklarına sığınmak isteyen yabancılar hakkında en az insancıl görüşe sahip olmakla rekabet edecek duruma geldi.
Modern devletlerin "göç politikaları" yirminci yüzyılın bir başka lisanslama şemasıdır: devlet hareketin lisansını zorunlu hale getirmiştir. Fırsat, aşk veya iş arayışında devletin topraklarının yapay sınırlarını aşmak neredeyse imkansızdır; ister nehirde, ister dağda, ister ormanda olsun, vücudunu hareket ettirmek için devlet tarafından verilmiş bir lisansa ihtiyacı vardır. Berlin Duvarı yıkılmış olabilir, ancak temel prensibi yaşıyor ve gelişiyor.
Göçmenlik kontrolleri, özel bir isim verilmiş olmasına rağmen diğer lisans türlerinden farklı değildir. Lisanslama, neyin lisanslı olduğuna bakılmaksızın aynı sonuca sahiptir: doktorların lisanslamaları, tıpkı bir işletmenin(ister "vatandaşlar" ister "yabancılar" olsun) hareket üzerinde yüksek maliyetli lisanslamada kötü ve zamansız hizmete neden olması gibi, daha yüksek maliyetle kötü sağlık hizmetlerine neden olur, bu da sınırlı özgürlük ve insanlar için daha yüksek vergiler anlamına gelir. Liberteryen bir bakış açısından, göçmenler için lisanslama da dahil olmak üzere tüm lisanslamaların kaldırılması gerektiği açık olmalıdır.
Yine de, nüfus artışıyla göç yoluyla nasıl başa çıkılacağına dair görünüşte çatışan iki görüşle birlikte, göç sorunu liberteryenizm içinde bir şekilde bölünüyor gibi görünüyor. Hükümetin kendisi hiçbir zaman meşru olmadığı için, bir liberteryen olarak düzenlenmiş bir göç politikasını desteklemek pek mümkün değildir. Göçle ilgili klasik liberteryen bakış açısı budur: açık sınırlar.
Öte yandan, doğal haklar ve özellikle özel mülkiyet hakları teorisi bize herkesin herhangi bir yere taşınabileceğini söyler - ancak önce üzerinde yaşayacakları kendi arazilerini satın almaları veya sahibinden gerekli izni almaları gerekir. Aksi takdirde göçmenlik bir mülkiyet hakkı ihlali, bir izinsiz giriş olur. Bu, Hans-Hermann Hoppe tarafından birkaç yıl önce sunulan ve o zamandan beri giderek artan bir kabul ve destek kazanan özgürlükçü-ilkeli bir göç politikasının bir yorumudur.
Liberteryen olmayan bir seyirci için, iki alternatifin tartışılması oldukça saçma görünmelidir. İnsanlar göçmenlik gibi basit bir konuda anlaşamıyorsa, bu liberteryen düşüncenin ne faydası var?Liberteryen fikrin iddia ettiğimiz kadar güçlü olduğunu ve göç konusunda uzlaşmaya varmamamız için hiçbir neden olmadığını göstermek niyetindeyim. Bu tartışmada her iki taraf da, hükümet karşıtı politika ve özel mülkiyet yanlısı görüşlerinde gerçek bir çelişki olmadığını bir şekilde fark etmekte başarısız oluyorlar.
Açık Sınırlar Argümanı
Göç meselesinde “açık sınırları” savunanlar, devlet sınırlarının yapay olduğunu, devletin zorlayıcı güçlerine dayanan yaratımlar olduğunu ve bu nedenle bunlarla ilgili hiçbir şeyin meşru olamayacağını savunuyorlar. Her zaman olduğu gibi, göçü düzenlememeliyiz (veya daha doğrusu: düzenleyemeyiz). Herkesin dilediği yere yerleşme ve yaşama hakkı vardır. Bu bir doğal hak meselesidir; haklarını ihlal ettiğimde nefsi müdafaa olmadıkça hiç kimse kararını bana dayatma hakkına sahip değildir.
Doğal haklara dayalı bir dünya düzeninde bu doğru olurdu. Bu altın bir kuraldır, beni rahat bırakırsanız sizi rahat bırakacağımı söyleyen evrensel bir kuraldır; Eğer bana saldırırsan ya da bir şeyi ya da birini kullanarak bana zorla kuvvet uygulamaya çalışırsan kendimi ve benim olanı savunmak için güç kullanma hakkım vardır.
Bu fikrin sorunu, çok fazla makro perspektife sahip olmasıdır. Devletlerin ve dolayısıyla devlet sınırlarının olmaması gerektiğini savunurken, insanlığın bölgesel milliyetler ve etnisite olarak bölünmesinde entelektüel bir çıkış noktası olan argümanlar sunar. Argümanımıza liberteryen fikirden başlarsak, örneğin Amerika Birleşik Devletleri'ne göç hakkında sonuçlar çıkarmak mümkün değildir. Devletlerin olmadığı bir dünyada “göç” nedir?
Mülkiyet Önergesi
Mülkiyet yanlısı argümanda göçmenlik konusunda daha az makro bir görüş kabul ediliyor. Burada bireyin doğal olarak kendi tercihlerini yapma hakkı ve kişisel mülkiyet hakkı hareket noktasıdır. Hepimiz, aklımızı ve bedenimizi çalıştırarak değer yaratma gücümüze sahip olduğumuz için, yarattığımız şeyi istediğimiz gibi yapmak ve mülk sahibi veya misafirimiz olan her yere kendimizi yerleştirmek konusunda da doğal bir hakkımız vardır. Veya Hoppe'un dediği gibi, “[b]ir doğal düzende göç, bir kişinin bir mahalle-topluluktan farklı bir mahalleye göç etmesidir.”
Sonuç olarak, göçmenlik sorunu, egemen bireyler tarafından yapılan birçok seçimle gerçek anlamda çözülür; hedeflerine ulaşmak için nasıl hareket ettikleri ve etkileşimde bulunduklarıyla.
Hükümet olmadıkça bir göç politikası olmaz - sadece bireyler, eylemleri ve hakları(mülkiyet) olur. Bu nedenle, "açık sınırlar" argümanı, makro bir bakış açısına sahip olduğu için sadece alakasız olmakla kalmaz; aynı zamanda, hareketin doğal bir düzenlemesi olarak mülkiyet haklarını gerçekleştirmekte de başarısız olur. Tüm mülkün sahibi olması ve birey tarafından yaratılması gerektiğinden, hükümet mülk sahibi olamaz. Ayrıca, şu anda hükümet kontrolünde olan mülk bir zamanlar bireylerden çalınmıştı - ve mülkiyet hakları mutlak olduğu için devlet kaldırıldığı anda iade edilmelidir. Sonuç olarak, Batı dünyasında ev sahipliği yapacak sahipsiz bir arazi yoktur ve bu nedenle “açık sınırlar” özünde anlamsız bir kavramdır.
Liberteryen Ütopya
Bu nedenle, tüm toprak mülkiyeti (en azından Batı dünyasında) hak sahibi bireylere ait olduğundan, özgür bir toplumda göç doğal olarak kısıtlanacaktır. Nozick'in başyapıtı Anarchy, State and Utopia'da savunduğu gibi, doğal haklara dayalı bir toplum, mülkiyet haklarına mutlak olarak saygı göstermeli ve bu nedenle, asırlardır asalak bir sınıf tarafından insanlığın yağmalanmış olmasına rağmen, her bir mülkün gerçek sahipleri tespit edilmelidir..
Refah-savaşı devleti sonunda ortadan kaldırıldığında neyin sadece mülkiyet olarak kabul edileceği hiç de açık değildir. Belli bir devletin tebaasının (vatandaşlarının) şu anda hükümet tarafından kontrol edilenlerden eşit pay alma hakkına sahip olduğu kabul edilebilir mi? Şu anda devletin yasal korumasıyla kontrol ettikleri şeyin gerçek sahipleri onlar mı? Mülkiyetin adil kökenini aramak istiyorsak, modern devlet öncesi, monarşiler ve feodalizm öncesi ve muhtemelen antik Yunan şehir devletlerinden önceki zamanlara kadar tüm işlemleri geri almamız gerekir. Bunu yaparsak, fiilen yok saydığımız nesillerin ürettiği değerleri nasıl değerlendirmeliyiz?
Bu inanılmaz karışıklığı mutlak mülkiyet hakları çerçevesinde çözmenin muhtemelen hiçbir yolu yoktur. Bu şekilde ele alınmalı ama o noktaya geldiğimizde felsefi olmaktan çok pratik bir mesele olacağını söylemeye cüret ediyorum.
Devlet Göçmenlik Sorunu
Başka bir göçmenlik ve mülkiyet sorunu, vatandaşlardan zorla alınan paralarla finanse edilen sosyal refah sisteminden kaynaklanmaktadır. Açık sınırlar argümanı ile göçmenlerin barınma, sosyal güvenlik, azınlık statüsü ve haklar gibi özel haklara sahip olmaları halinde özel mülkiyet hakları daha da zayıflayabilir. Ayrıca göçmenler, kamuya açık yolları, devlet okullarını ve kamu sağlık hizmetlerini kullanma hakkından yararlanarak (henüz bunun için ödeme yapmazken) otomatik olarak asalak kitlelerin bir parçası olacaklardır.
Özel mülkiyet hakları kavramı buna bir çözüm sunuyor gibi görünüyor, ancak bu gerçekten bir çıkış yolu değil: “özel mülkiyet hakları – evet mi hayır mı?” kadar basit değil. Özel mülkiyet hakları, toplumun nasıl yapılandırılacağı konusunda ahlaki açıdan üstün bir temel çerçeve sunan felsefi bir konumdur, ancak şu anda hükümet tarafından kontrol edilen mülk dışı şeylerle ne yapılacağı konusunda rehberlik sunmaz.
Devletin tüm tebaasının yıllarca süren hak ihlallerinin karşılığını alma hakkına sahip oldukları için, devlet mülkiyeti üzerinde hak iddiasında bulunduklarını iddia etmek aldatıcı bir şekilde basittir. Ancak bu, gerçeğin sadece bir kısmıdır. Ayrıca, sübvansiyonlar, vergi indirimleri, patent yasaları, polis koruması vb. yoluyla doğrudan devlet desteğiyle veya dolaylı olarak devletin döviz kurlarına müdahalesi yoluyla ulaşım için kamuya ait ve sürdürülen mülk ve hizmetleri kullanarak, bir dereceye kadar tüm özel üretimin hak ihlali sürecinin bir parçası olduğu da bir gerçektir. Felsefi anlamda artık sadece özel mülkiyet diye bir şey yoktur.
Bu nedenle, göçmenlerin, örneğin Bill Gates'ten daha fazla parazit olacaklarını söylemek imkansızdır: Microsoft Corporation, piyasanın devlet düzenlemesi sayesinde büyük fayda sağladı, ancak aynı zamanda çeşitli şekillerde ciddi şekilde cezalandırıldı. Hepimiz hem mağdur hem de yararlanıcıyız. Elbette, zorla elde edilen faydaların gerçek faydalar olmadığı, baskının sadece bir yönü olduğu iddia edilebilir. Bu durumda, devletin kurbanı olan veya olacak olan göçmenler için de geçerli olacaktır (ama belki de sizin ve benim kadar uzun süre değil).
Göç Konusunda Liberteryen Bir Duruş
Liberteryenizmin belirli bir amaç için çabalayan teleolojik bir dogma olmadığını unutmamalıyız; daha çok bireysel özgürlüğü ve hakları adil bir toplum için doğal bir çıkış noktası olarak görür. İnsanlar gerçekten özgür olduklarında, ne olacaksa o olacaktır. Dolayısıyla soru, belirli bir göç politikasının etkilerinin ne olacağı değil, böyle bir politikanın olup olmayacağıdır.
Liberteryen bir bakış açısından, göçmenlik politikası A, B veya C'yi destekleyip desteklememeyi tartışmak uygun değildir. Cevap açık sınırlar değil, sınırların olmamasıdır; liberteryen görüş, özel mülkiyet haklarının göçü kısıtlayıp kısıtlamadığı değil, özgür bir toplumun özel mülkiyete dayandığıdır. Bu görüşlerin her ikisi de eşit derecede liberteryendir - ancak liberteryen fikri farklı bakış açılarından uygularlar. Açık sınırlar argümanı, makro bir bakış açısıyla göç konusunda liberteryen duruşu sağlar ve bu nedenle liberteryen hoşgörü ve açıklık değerlerini vurgular. Özel mülkiyet argümanı mikro görüşü benimser ve bu nedenle bireysel ve doğal hakları vurgular.
Bu görüşler arasında, her bir perspektifin devlet tarafından uygulanacak bir politika olarak sunulması dışında hiçbir çelişki yoktur. Devlet bugün olduğu gibi, liberteryenler olarak sınırların açılmasını mı yoksa zorunlu mülkiyet haklarını mı (vatandaşların “devlet mülkiyeti” üzerindeki iddialarıyla) savunmalıyız? Her iki görüş de devlet çerçevesinde uygulandığında eşit derecede sıkıntılıdır, ancak birbirleriyle çelişmezler; zıt değillerdir.
Not: Mises.org ve Misesenstitusu.com'da ifade edilen görüşler, mutlaka Mises Enstitüsü'nün görüşleri değildir.
Yazar - Per Bylund
Çevirmen - Zorbey Uyanık
Bu yazı mises.org sitesinin ''Refugees and Migrants in a World of Government Meddling'' adlı yazının çevirisidir.
Image source: UNHCR