Çocuklar empati yönleri gelişmediği için zaman zaman acımasız olabilirler. Kendileri dışında kalan dünyayı anlamakta zorlanır, farklı olana tepkisel yaklaşırlar. Arkadaşı kendinden kiloluysa şişko, çalışkansa inek, kısasaysa eziktir. Zenginlik ya da fakirlik gibi olgular giyilen kıyafetten ayakkabıya, kullanılan telefondan tablete kadar markalarla belirlenir. Çocukların akranlarından gördükleri zorbalıklar, gelişimleri açısından yıpratıcıdır. Özellikle fiziksel kusurlar, maddi yetersizlikler çocuğun kendine ve ailesine olan bakışını değiştirir. Güvensizlik duygusundan öfkeli ve agresif tutumlara kadar birçok olumsuzluk; çocuğun arkadaşlarından duyduğu aşağılayıcı sözlerle tetiklenir.
Diğer yandan akran zorbalığına maruz kalmak ya da akranlarına zorbalık yapmak arasında ortak olan en önemli nokta, yanlış ebeveyn tutumudur. “Nasıl olur? Bu da mı anne babaların hatası?” diyeceksiniz belki ama evet, çocuklar anne babaların hayata bakışıyla paralel bir biçimde zorbalık yapıyor ya da zorbalığa maruz kalıyor. Toplumsal baskılarla henüz tanışmamış tazecik beyinlerin ön yargılarla örülmesi, anne babaların ön yargıları üzerinden gerçekleşiyor. Çocukların dünyasına yansıyan güçlü ve iyi olma hali de yine anne baba tutumları üzerinden şekilleniyor. Aile içinde ezilen ya da sürekli azarlanan çocuk kendinden güçsüz çocuklara karşı güç gösterisinde bulunmayı “güç”, birleri tarafından ezilmeyi de “normal” sanabilir.
…
Yazının devamı; Semerkand Aile Dergisi Kasım 2017 sayısında.