Bu yüzden eve gidene kadar beklemeliydi. Hayatında ilk kez zamanın bu kadar yavaş aktığını görmüştü. Evine 10 dakika kadar bir yol olmasına rağmen o yol ona bir ömürden daha uzun gelmişti. Zamanın göreceliği böyle olmalı diye düşündü. Hep okuduğu araştırdığı bir kurama ilk kez tanıklık etmişti. Elbette bu zamanın yavaşlaması ile alakalı bir durum değildi. Zamanı yavaşlatabilmek için ışık hızına yakın bir hızla yolculuk etmeliydi. O anki durumun tek sebebinin içinde olduğu psikoloji olduğunu çok iyi biliyordu. Hayatında ilk kez kalbinin daha hızlı attığını hissediyordu ve bu çok güzeldi.
Evine doğru giderken insanlardan kaçmadı, yolu uzatmadı onları görmemek için. Yolu uzatırsa eve geç kalırdı ve o yazıyı okumadan ölmek istemiyordu. Bu yüzden yanından geçen insanları umursamadı, hatta onları görmedi bile. Çantasını önüne almış ve sol eliyle ona sarılmıştı. Onun en değerli şeyi o çantanın içindeydi o an ve onu korumak için her şeyi yapardı.
Evine geldiği zaman basamakları atlayarak çıktı. O kadar heyecanlıydı ki anahtarı dış kapının kilidine sokmaya çalışırken oldukça zorlandı. Kapıyı açtığı zaman içeriye girdi ve kapıyı kapattı. Koltuğuna oturacak ve yazıyı okuyacaktı. Hızlı adımlarla koltuğunun yanına gitti ve oturduğu anda çantasını açıp yazıyı çıkardı.
Okumaya başlamadan önce kağıda göz gezdirdi. Kağıdın uzun yıllardır beklediğini düşündü önce. Bir zamanlar beyaz olan kağıt sararmış ve kenarları yıpranmıştı. Acaba kaç yüz yıllık diye düşündü. Aslında biraz uğraşarak onun kaç yaşında olduğunu bulabilirdi ancak kağıdı evden çıkarması siyahlı adamların gelmesi anlamına gelirdi ve bunu kesinlikle istemiyordu ve yazıyı okumaya başladı. Daha fazla dayanamıyordu.