Thales’in öğrencisi olan Anaximander, evrenin temel maddesi olan sonsuzluğu veya sınırsızlığı; evrensel, bitmeyen, değişmeyen, ve görünmeyen bir nesne olarak betimlemiştir. Anaximander sonsuzluk kavramını kullanan ilk kişidir. Evrenin sonsuz olduğunu düşünmüştür.
Tasavvur etmiş olduğu evren modelinde; Güneş’in tekerlek gibi olduğunu ve içerisinde ateşin bulunduğunu söylemiştir. Dünya’nın ise; kısa silindir biçiminde ve yüksekliğinin genişliğinin üçte biri olduğunu düşünmüştür. Silindirin üst yüzeyinde insanların yaşadığını söylemiştir.
Yıldızlar ve gezegenlerin devreden bir küreye çakılı olduklarını ve silindir biçimindeki Dünya’nın bu kürenin merkezinde hiçbir yere dayanmaksızın durduğunu ifade etmiştir. Böylece; Dünya’nın hareketi ve evrenin merkezinde sabit olduğu düşüncesi doğmuştur. Anaximander aynca, gök cisimlerini meydana getiren maddenin oluşumuna dair bir teori geliştirmiştir. Bu teoriye göre madde, parçalara ayrılmış ve bir dönme hareketi sonucu ağır maddeler merkeze düşerek Dünya’yı meydana getirmiştir. Hava ve ateş gibi hafif maddeler ise; kenarda kalarak gök cisimlerini oluşturmuşlardır.
Ona göre; Güneş, Ay ve yıldızlar hava ile çevrili farklı boyutlara sahip ateş halkalarıydı. Bu havanın boru şeklinde geçitlere
sahip olması ve ateş ışığının buradan geçmesi ile Ay’ın evrelerinin değişimine açıklama getirmiştir. Sonuçta Anaximander; gök cisimlerini ölçülebilir fitile nesneleri olarak düşünmüştür.