Bu yazı hep yeşil, bu yazı yemyeşil.
Elli yedi dakikadır pustuğu köşesinde
yeşil çarpıyor gözlerine birden.
Yeşil alıyor aklını,
yeşil giriyor kanına.
Onca makyajın, pudranın arasında,
yanıyor ayağındaki çimen;
mavi rüzgarın kavalyesi.
Gürültüler yükselirken
kendini saklıyor çocuk,
sessizliğini koruyor güneş;
son yaşını döküyor ağaç.
İki gök bir kuşak,
vuruyor son demini
kafasına kafasına
küçücük insanların.