Terry Heick tarafından.Dikkat ettikleriden nasıl emin oluyorsunuz? Onları önemsemek için ne yapıyorsun?
Onların merakını nasıl kıvıltıyorsunuz? Dikkatlerini birbirinden uzaklaştırmak mı? Dikkat dağıtımı en aza indiriliyor mu?
Eğer bir sınıf bir oturma odası gibiyse, öğrencilerin telefonlarını indirmelerini ve dinlemelerini nasıl sağlarız? Çünkü onları duygusal olarak meşgul etmezsen, onlara asla entelektüel olarak ulaşamazsın.
(Bu mesajları birçok kez öğretmenlere ilettim . Bkz. Duygu Neden Bir Örnek İçin Daha Önemlidir . Ve genel olarak, onların doğru olduğuna inanıyorum.)
Bunlar, eğitimde yaygın olan ve her birinin altında yatan varsayım, bu yazının bütün noktasıdır: kollektif zihniyetimizi hak etmek için yeterince sıklıkta, öğrenciler umursamıyor ve öğretmenlerin onlara bakım yapmaları için yaptığı iş.
Öğrenci motivasyonu İçsel ve dışsal motivasyon. Öğrenme psikolojisi. Öğrencileri 'meşgul eden' beyin temelli öğretim . Bunların hepsi eğitimciler olarak çalışmamıza değer. Peki ya öğrenci? Onlar ne için 'sorumlu'?
Öğrencilerin Sorumlulukları Nelerdir?
Bu, ilk defa bir sınıfa adım attığımdan beri sayısız kez aklıma gelen bir sorudur.
Irksal 'sorunlar', teknoloji entegrasyonu, ECE öğrencilerinin kaynaştırılması, 'Üstün Zekalı' programlar, yoksulluk ve öğrenci başarısı arasındaki bağlantı ve sayısız diğer konular, öğrencilerin 'sorumlu' olmaları gerekenler, hiçbir zaman olmayacak olan, dokunaklı, dokunaklı bir konudur. hakkında tam bir anlaşma.
Eğitim duygusaldır, çünkü öğrenme duygusaldır ve öğretmenleri öğrencilere göre daha hızlı konuşan birkaç konu vardır. Başarıları ve başarıya ihtiyaçları. Davranışları ve yönetimi. Onların 'ev hayatı' ve okula ne getirdikleri. Onların nezaketleri ve tavırları. Nasıl uyuyorlar ve nasıl direniyorlar.
Okullar seralar, öğretmenler ise bahçıvanlar. Tabii ki bitkiler, çiçekler, çalılar ve fidanlar hakkında konuşuyorlar. Burada olmamızın sebebi onlar. Başka bir an için metaforu, öğretim eyleminin doğasında var olan prosedürleri incelemek için tolere edebilirsek, bir bahçıvan genellikle bitkilerin nasıl tedaviye cevap vereceğini bilir.
Her bitkinin optimum miktarda su ve direkt güneş ışığı vardır. İki bitki aynı gübreye çok farklı cevap verebilir. Belirli yıllarda az çok büyüyebilir ve benzersiz pH seviyelerinden faydalanabilirler. Ancak, genel olarak, büyüyen bitkiler 'büyüyen' öğrencilerden daha basittir, çünkü bitkilerin 'performansı' (genellikle) eşit ve tutarlıdır.
Her giriş için, son derece öngörülebilir bir çıktı var.
Bu bitkilerin özgür iradesi yok, bu tutarlılığın merkezinde. Biyolojik olarak küçük varyanslarla yapacakları şeyleri yapıyorlar. Ve öğrencilerin tam olarak aynı şeyi yaptıklarını iddia etmelerine rağmen (diğer bir deyişle, başka bir gün için başka bir konuya direnmek ve rekabet etmek ve geri kalmak, başarısız olmak ve başarısız olmak için "programlanmış" lardır. Bitkilerden tam olarak ne bekleyeceğimizi biliyoruz, ancak öğrencilerden ne beklemeleri gerektiğine dair bir fikrimiz yok - hatta sınıfta her adımda ilerlediklerinde onları beklemek adil ve mantıklı .
Yani, her öğrenciden beklemek mantıklı? Ve belirli bir şeyi alabilir miyiz, örneğin bir şeyi ölçebilir miyiz? Ya da muğlak ve soyut olmalı, 'en iyi çabaları' gibi. Belki de 'Sınıfı göster ve dinle' gibi gözlemlenebilir bir şey. 'Diğer öğrencileri rahatsız etme.' 'Bütün işi tamamla ve bitir.'
Bu genellikle sınıf kurallarını ve okul davranış kurallarını nasıl oluşturduğumuz ve genellikle öğrencileri nasıl sınıflandıracağımızın büyük bir kısmı.
Özetlemek:
Öğrenciler ne için sorumludur? Kim sorumludur?
Öğrencilerimize herhangi bir 'sorumluluk' yerleştirmeliyiz? Eğer öyleyse, çocukların büyümesine yardımcı olmak için bunu öğrenciler, ebeveynler ve ailelere en iyi şekilde nasıl iletebiliriz?
Tüm öğrenciler için aynı mı olmalı? Kişiselleştirilebilir mi yoksa yapılmalı mı? Öyleyse nasıl?
Kaynak: https://www.teachthought.com/pedagogy/what-is-a-student-responsible-for/