Bin yıllar boyunca yaşayan hayvanların çeşitli nedenlerden dolayı dünyada nesli tükenmiş durumda. Bazen iklimde dramatik bir değişim yaşanması, bazen de insanların müdahalesi hayvanların yok oluş nedeni oldu.
Bilimdeki ilerlemeler, özellikle de biyoteknoloji, bilim insanlarının bu hayvanların bir kısmını yok olma durumundan "geri" getirmelerini sağlayabilir. Yumuşak mamut filler ya da aurochs inekler gibi genetik olarak soyu tükenmiş hayvana benzeyen bugün hala yaşayan bir tür var ise bu konuda genellikle yardımcı olur.
Ayrıca, hayvanları geri kazandırmanın bir takım biyolojik ve ekolojik etkileri olduğu için, göz önüne alınması gereken bazı kriterler de var. Bilim adamları, önemli bir ekolojik fonksiyona sahip olmak veya insanlar tarafından sevilmek gibi türlerin geri gelmesinin istenebilir olduğunu göstermek zorundalar. Aynı zamanda, kaliteli DNA örnekleri verebilecek dokuya erişim olup olmadığı gibi pratik konuları da göz önüne almalılar. En önemlisi, hayvanlar da ilk etapta vahşi doğaya yeniden dahil edilebilmelidir. Bu yüzden yeterli yaşam alanı, yiyecek ve insanlarla sınırlı temas oldukça önemlidir.
Ne yazık ki, dinozorlar bu noktaların hepsinden uzak ve muhtemelen bu yüzden gerçek Jurassic Park olmayacak. Bununla birlikte, hala masaya yatırılmış çok sayıda hayvan var.
Bilim adamlarının nesli tükenmiş ama benzer türlerinin genleri ile geri getirmek istediği hayvanların listesini sonraki sayfalarda inceleyebilirsiniz.
Hazar kaplanları, başlıca Türkiye, İran, Irak ve Orta Asya'nın birçoğunda ve Kuzeybatı Çin'de bulunabilirdi. Ancak 1960'lı yıllarda soyu tükendi. Bazı bilim adamları, uyum sağlamasını bekledikleri neredeyse aynı Sibirya kaplanını, eski habitatlarına yeniden sokarak onları geri getirmek istiyorlar.
Aurochs, Avrupa, Asya ve Kuzey Afrika'da yaşayan evcil sığırların atasıdır. Bilim adamları, bazı aurochs DNA taşıyan sığır türlerinin seçici olarak üremesi yoluyla onları geri getirmek istiyorlar. Bu amaçla, Avrupa bilim ekipleri 2009'dan beri sığırları seçici olarak yetiştiriyorlar.
Carolina Parakeet, doğu Birleşik Devletlerin yerlisi olan, parlak sarı başlı ve turuncu yüzü olan küçük, yeşil bir papağandı. 1904 yılında Florida'da türünün sonuncusu hayat verdi ancak yine de Meksika ve Karayipler'deki yakın akrabalarında bulunan genler var.
Canlı Küba macarı Küba'da yaşıyor ve av, ticaret ve evcil hayvan olarak yakalanması nedenleri ile 1885'te nesli tükenmiş durumda. Aviculturalists’da, benzer genler var ancak görünüşünde benzer, ama biraz daha büyük kuşlar yetiştirileceği yönünde için söylentiler vardır.
Dodo belki de en meşhur soyu tükenmiş hayvanlardan biridir. Doğal yırtıcılar olmadan evrim geçirdi, fakat Mauritius'a gelen insanlar bu durumdan yararlandı ve hepsini yiyecek olarak öldürdü. 2007'de, bilim adamları şimdiye kadar değerli DNA örnekleri tutabilen en iyi korunmuş dodo iskeletini buldu.
Yünlü mamut karkasları dondurulmuş ve korunmuş. Bu yüzden de bilim insanlarının iyi korunmuş DNA'ya erişmesine izin veriyor. Yünlü mamutların son izole edilmiş nüfusu Arctic Ocean'daki Wrangel Adası'nda 4.000 yıl öncesine kadar yaşıyordu. Ancak bilim adamları yok olmalarından dolayı nelerin sorumlu olduğu konusunda tartışıyor.
Labrador Ördeği her zaman seyrek görülürdü ancak 1850-1870 yılları arasında tamamen ortadan kayboldu. Sözde lezzet iyi değildi ve bu nedenle yemek için kapsamlı bir şekilde avlanmadı, ancak bilim adamları yine de tükenmelerinden sorumlu olduğumuza inanıyor. Bu yüzden onları geri getirmek istiyorlar.
Yünlü gergedanlar Avrupa'da ve Asya'da yaygındı. Tıknaz bacaklar ve buzul çağında soğuk tundra ortamı için uygun kalın bir yün derisi vardı. Yok olmalarından çoğunlukla İnsan avı sorumlu tutuluyor. Bu yüzden bilim adamları onları telafi etmek için geri getirmek istiyor.
Heath Hen, Kuzey Amerika kıyılarında 1932 yılına kadar yaşıyordu. Lezzetli yemekler için feda edildiler. Onların neredeyse hepsini yedik, bu da onların yok oluşu için başka bir neden yapıyor.
Fildişi gagalı ağaçkakan, Güneydoğu Amerika Birleşik Devletleri'nin bakire ormanlarında yaşıyordu ancak 1940'lardan beri kuşun nesli ortadan kayboldu. Ornitoloji Cornell Laboratuvarı araştırmacıları canlı bir numuneye götürecek birisine 50.000 $ ödül bile teklif etti.
İmparatorluk Ağaçkakanı gerçekte hala hayatta olabilir ancak, 50 yıldan fazla bir süredir görülmedi. Resmi olarak "kritik derecede nesli tükenmekte olan" olarak listelendi. Çünkü yaşadığı bölge insanların çoğu tarafından yok edildi. Bilim adamları bunu telafi etmek için geri getirmek istiyorlar.
Moa, 12 fit uzunluğa ulaşan ve 250 kilogramdan fazla ağırlığa sahip olan Yeni Zelanda'lı dev bir uçmayan kuş idi. Maoriler tarafından 1400 yılına kadar avlanmaları nedeniyle öldüler ve kuşun bazı genlerini tutabilecek en yakın akrabaları, Güney Amerika tinamözleri olarak görüldü.
Bu dev, uçmayan Fil kuşu sadece Madagaskar'da bulunmuş ve 17. yüzyılda yok olmuş. İnsanların faaliyeti sonucunda soyunun tükendikleri düşünülüyor.
Pyrenean dağ keçisi, Güney Fransa ve Kuzey Pirenelerde yaşıyordu, ancak Ocak 2000'de yok oldu. Bilim adamları, son dişilerden birinden DNA kullanarak bir klonlama yapmaya çalıştı ancak doğumdan kısa süre sonra o da öldü.
Bu soyu tükenmiş Zebra Quagga, bir zamanlar Güney Afrika'da yaşıyordu. Son nesli 1870'de vuruldu ve en sonda esaret altında 1883'de öldü. 1987'de başlayan Quagga Projesi, onları yok olma yönünde geri getirme girişimidir.
Bu tatlısu yunus balığı Baiji olarak bilinir ve Çin'in Yangtze Nehri'nde yaşar. On yıl önce soyu tükenmiş olarak ilan edildi ancak bilim insanları geçen yıl nehirde bir tane buldular. Bazıları hala hayatta ise, koruma çabaları nüfuslarını artıracaktır.
Listenin tek köpeği Thylacine veya Tasmanian Tiger. Avustralya, Tazmanya ve Yeni Gine'de 1960'lı yıllara kadar yaşıyordu. Tazmanya canavarı DNA'sının bir kısmını taşıyor olabilir.
İrlandalı Elks, dünya çapındaki en büyük geyiklerden biriydi. Türlerinin en son kalıntıları Sibirya'da görüldü. Kırmızı geyik veya alageyik benzer genlere sahip olabilir.
Karayip foku, yağ olarak kullanılmak üzere avlanarak yok edildi. 1952'de tamamen yok oldular. Hawaii Adaları civarında yaşayan Hawai foku ve Akdeniz foku ile yakından ilgileniyorlar. İkisi de tehlike altındadır.
Yeni Zelanda’da görülen Huia, su kuşunun büyük bir türüdür. 20. yüzyılda müzeler ve özel toplayıcılar için örnekler çıkarmak amacıyla avlanarak yok oldu. Dişi uzun, kavisli bir gagaya sahipken, erkekler daha kısa idi. Gerçek biyolojileri hakkında çok az şey bilinmektedir, bu yüzden onları geri getirmek büyüleyici olacaktır.
Moho, Ha
waii'de nesli tükenen kuşların bir türü. Birçoğu, yaşam alanı kaybı ve av nedeniyle öldü. Burada görülen Hawai Moho 1934'te öldü ancak, balmumu kuşu ve palmiye gibi bazı kuşlar DNA'sının kalıntılarını taşıyabilir.
Steller'in deniz ineği, kalan iki deniz ineği türü olan deniz tırnağı ve dugong ile ilgilidir. Bir zamanlar Kuzey Pasifik'te bol miktarda bulunurlardı ancak, 27 yıl içinde yok olma pahasına avlanıldılar. Dugongs hala DNA'sının bir kısmını taşıyor olabilir; bu da bilim insanlarının onları nasıl geri getireceğini gösteriyor.
Etrafınızda pek çok güvercin varsa, bir türün tükendiğini hayal etmek zor. Ancak, 20. yüzyılda muazzam sürülerde yaşadıktan sonra ölen yolcu güvercinleri de böyle oldu. Köle için büyük bir ölçekte gıda olarak avlandı ve sonuncusu 1914'te öldü. Yolcu güvercinleri, Patagioenas grubundaki 17 güvercin de dahil olmak üzere birçok canlı akrabasına sahipler.
Bu yumurtalarını yutarak midesinde kuluçkaya yatan kurbağanın 1983'te soyu tükendi, ancak 2013'te bilim adamları, başka bir kurbağa türünden yeni bir yumurta içine "ölü" bir hücre çekirdeği yerleştirmeyi başardılar.
Büyük dalıcı martı, 19. yüzyılın ortalarında yok oldu. Kanada,, Kuzey İspanya ve Kuzey Atlantik'te yaşıyorlardı. Küçük Buz Çağı boyunca yırtıcı kutup ayılarını topraklarında toplayan iklim değişiklikleri ve insan avı nedeniyle öldüler.