Bölüm 451: Atasal Akış
“Atasal Akış...” Qiurong Wanxue Li Qiye'yi duyduktan sonra konuştu: “Bu imkânsız. Atasal Akış asla yabancıları içeri sokmaz. Duyguların bile içeri giremediğini duydum, yabancılara hiç açılmaz.”
Li Qiye gülümseyerek konuştu. “Gerçekten de Atasal Akış yabancılara kapılarını açmaz ancak bu kim olduğuna göre değişir. Doğru kişi yine de oraya girebilir.”
Qiurong Wanxue Li Qiye'ye baktı ve onu Atasal Akış'a doğru takip ederken sessiz kaldı.
Atasal Akış Nekropolis'deki en güçlü mirastı. Söylentilere göre şehri yönetiyordu ama çok az kişi bu mirastaki duyguları görebildiği için bu sadece bir söylentiydi. Buna ek olarak liderleri asla kendini göstermemişti.
Sadece yabancılar değil yerel hayaletlerin bile onu görmediği söylentileri vardı. Liderleri çok gizemliydi ve toplumdan uzaklaşmayı seçmişti.
Nekropolis'de tüm miras ve tarikatlar belli bir konuma sahipti ve her biri yabancıları yeterli miktarda Yang Gece Balığı ödedikleri sürece bölgelerine alıyordu. Ancak Atasal Akış her zaman kapalı kaldığı için farklıydı.
Atasal Akış'ın Nekropolis'deki en iyi konumda olduğu ve bu bölgenin efsanevi hazine alanı olduğuna inanlar vardı. Bu alanda ise Nekropolis'deki en değerli şey olan hazine dağı olduğunu düşünüyorlardı.
Bu inanç nedeniyle birçok gelişimci birçok farklı şekilde Atasal Akış'a girmeyi denemişti ancak kimse başarılı olamamıştı.
Genç dâhiler ve ölümün kenarında olan güçlü gelişimciler güç kullanarak Atasal Akış'a girmeyi denemişti. Bunun sonuçları da kolayca tahmin edilebilirdi. Hepsi sefil şekilde canlarını kaybetmiş ve cesetleri uyarı olması için Atasal Akış'ın dışına asılmıştı.
Qiurong Wanxue Li Qiye'yi Atasal Akış'ın girişine kadar takip etti ve eski ağaçların üzerine asılmış cesetleri fark etti. Bazıları sadece çıplak kemiklerken bazıları rüzgârdan korunmuştu ve nispeten bozulmamıştı.
Her birinin bedenlerindeki kıyafetler yardımıyla kimliği tespit edilebilirdi. Qiurong Wanxue göz attı ve bazılarının kökenini tanıdı.
“Yin Yang Kapısı, Titanik Ay Kutsal Bölgesi, Bin Sazan Nehri, Böcek Kral Mirası, Her Çağ Antik Krallığı, Basit Dağ Ölümsüz Krallığı, Sonsuz Kemik Tahtı...” Qiurong Wanxue'nin kalbi bu ölü cesetlerin kimliğini fark ettikten sonra hızlandı.
Onlar Kutsal Cehennem Dünyası'ndaki en güçlü imparator miraslarının üyeleriydi. Bu güçler tüm Kutsal Cehennem Dünyası'nı kontrol ediyordu ama uzmanları bu yerde can vermişti.
Yin Yang Kapısı gibi imparator mirasları yeterince güçlüydü, ancak Her Çağ Antik Krallığı ve Basit Dağ Ölümsüz Krallığı diğerlerini korkudan titretebilirdi. Kar Gölgesi Kabilesi gibi küçük bir kabile bu yüksek varlıklara sadece bakabilirdi.
Eğer çift imparator mirası bir filse Kar Gölgesi Kabilesi sadece bir böcekti.
En şok edici şey ise Sonsuz Kemik Tahtı'nın uzmanlarının cesetlerinin burada olmasıydı. Bu üç imparatora sahip ve Kutsal Cehennem Dünyası'nın zirvesinde olan bir mirastı. Kimse bu hayaletlerin dünyasında onlara karşı gelmeye cüret edemezdi.
Ama şu an onların üyeleri dünyayı uyarmak için burada asılıydı.
Bu güçlü ve otoriter bir stildi. Bu doğrudan Sonsuz Kemik Tahtı'nı aşağılıyordu. Kutsal Cehennem Dünyası'nda bulunan hiçbir miras bunu yapmaya cüret edemezdi.
Atasal Akış hiçbir imparator mirasını gücendirmekten korkmuyordu. Yabancıların kimliği ne olursa olsun Atasal Akış'a tek bir adım atmaya cüret ettiklerinde kaderleri bu ağaçlarda asılanlar ile aynı oluyordu.
Giriş yerel bir hayalet tarafından engellenmişti. Bu hayalet sis kadar uhreviydi. Sanki gerçek değildi.
Yüzünde duygu belirtisi olmadan konuştu: “Atasal Akış kimseye kapılarını açmaz, adımlarını durdur.” Atasal Akış'ın hayaletine kıyasla Nekropolis'deki diğer hayaletler çok daha arkadaşça ve zengin ifadelere sahipti. Onlar çok daha yaşayan insanlara benziyorken Atasal Akış hayaletleri basmakalıp hayaletler gibiydi.
“Gidip efendine onu görmek istediğimi veya gelip beni görmesi gerektiğini söyle.” Li Qiye sakince konuştu.
Hayalet yolu engellemeye devam etti ve duygusuzca cevapladı: “Efendimiz ziyaretçi kabul etmiyor, lütfen geri dönün.”
Li Qiye ardından bir kâğıt parçası çıkardı ve oldukça karmaşık bir yöntem ile katlayarak onu garip bir şapkaya dönüştürdü. Ardından şapkayı hayaletin kafasına yerleştirip konuştu: “Bu şapkayı takarak efendine git ve geldiğimi söyle.”
Hayalet Li Qiye'ye duygusuz gözlerle sanki ölüye bakıyormuş gibi baktı. En sonunda döndü ve girişten kayboldu. Uzun bir süre sonra bile geri dönmedi.
“Atasal Akış Efendisi bizi görmeyi kabul edecek mi?” Qiurong Wanxue endişeyle konuştu:
Onun endişeli haline kıyasla Li Qiye çok daha rahattı, gülümseyerek yanıtladı: “Merak etme, bizimle görüşür.”
Gerçekten de hayalet efendisine haber vermeye giden hayalet uzun süre kaybolduktan sonra geri dönmüştü. “Efendim sizi görmek istiyor.” Hala ölü biri gibi duygusuzdu.
Yolu gösterirken Li Qiye sakince onu izledi, Qiurong Wanxue ise çok daha gergindi.
Atasal Akış'ın içine girdiklerinde Qiurong Wanxue gözlerine inanamadı. Buranın hala Nekrpolis'in içi olduğunu düşünemiyordu. Önlerinde yoğun dünyevi enerjiye sahip nehirler ve dağlar olan görkemli bir manzara vardı. Bu imparator miraslarının atasal bölgeleri gibiydi. Bu yer sanki otlarmış gibi kral ilaçları ile doluydu. Hazine ağaçları rüzgârda sallanıyor ve kutsal kokularını yayıyordu. Bu kutsal bölge hayret edilecek bir şeydi. İmparator miraslarının atasal bölgeleri bile bundan daha iyi olamazdı.
Qiurong Wanxue oldukça duygulanırken bunları kavramayı denedi. En vahşi hayalinde bile Nekropolis'de böyle bir yer olacağına inanmazdı. Burası gelişimciler için kutsal bölgeydi, tüm gelişimciler için arzulanan bir yerdi.
Çevreye hayret içinde bakan Qiurong Wanxue'ye kıyasla Li Qiye sadece gülümseyip manzaranın tadını çıkarıyordu.
Hayalet ikisi ilerlerken onlara kılavuzluk etti. Bu oldukça garipti. Bu yer kutsal bir bölge olsa da uzun süre yürümelerine rağmen kimseyi görmemişlerdi. Daha doğrusu ikinci bir hayalet yoktu.
Bu bölge sessizdi ve tek bir gölge bile görünmüyordu. Bu bölge gerçekten de çok güzeldi ama kimsenin olmaması ürkütücü bir atmosfer oluşturuyordu.
Qiurong Wanxue bu sessiz atmosferde kalmaktansa ikinci bir hayalet ile karşılaşmayı tercih ederdi. Bu yerin sessizliği insanı korkutacak cinstendi.
“Neden burada kimse yok?” Qiurong Wanxue Li Qiye'ye fısıldadı.
“Hepsi uyuyor.” Li Qiye ona baktı ve cevap verdi: “Büyük bir şey olmadığı sürece onlar uyanmaz.”
Qiurong Wanxue bu cevabı beklemiyordu. Nekropolis hayaletler ile doluydu. Gerçek kişiler gibi deriye sahip olmamanın dışında gelişimcilerden farkları yoktu. Nekropolis'in hayaletlerinin uyumaya ihtiyacı yoktu ama Atasal Akış'dakilerin topluca uykuda olması çok garipti.
Ancak bu durgunluk Qiurong Wanxue'ye buranın gerçekten Nekropolis olduğunu hatırlatıyordu. Ürkütücü sessizlik olmasa Qiurong Wanxue buranın bir imparator mirasının atasal bölgesi olduğunu düşünürdü.
En sonunda hayalet ikisini eski bir tapınağa götürdü. Bu tapınak çok büyüktü. Hızlı bir bakışta diğerleri burasının tanrılar yurdu olduğunu düşünürdü.
İçeri girdiklerinde hayalet hızlıca gitti.
Tapınak boştu Qiurong Wanxue çevreye baktı ve ne bir insan ne de bir hayalet görebildi. Ardından tapınağın en yüksek noktasına doğru baktı. Orada çok büyük bir taş sandalye ve bu sandalyede oturan bir taş heykel vardı. Bu sandalye bilinmeyen bir tip taştan yapılmıştı ve heykel de onunla birleşmiş gibiydi.
Heykel önünde püsküller asılı olan ilahi bir taca sahipti ve bu kişinin yüzü kapalı olduğundan cinsiyeti anlaşılmıyordu.
Bu heykel ilahi bir cübbeye sahipti ve o kadar görkemliydi ki tüm evreni kaplayabilir gibiydi. O, heykelin bedenini saklayarak ona çok daha gizemli bir hava katıyordu.
Gözlerinin dikkatini çeken şey ise bu taş heykelin elinde biraz önce Li Qiye tarafından oluşturulmuş şapkanın olmasıydı.
“Hala hiç değişmemişsin.” Li Qiye taş sandalyedeki heykele baktı ve güneş kadar parlak bir gülümseme ile konuştu.