Jeff Koons Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Jeff Koons Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
JEFF KOONS AMERİKALI RESSAM, İLLÜSTRATÖR, HEYKELTIRAŞ
Doğum tarihi: 21 Ocak 1955-York, Pennsylvania
Jeff Koons Kimdir ? Hayatı Ve Biyografisi
Jeff Koons’un Biyografisi
Koons York, Pennsylvania’da Henry ve Gloria Koons’un çocukları olarak doğdu. Babası bir mobilya satıcısıydı ve annesi bir terzi iken iç mimar ve dekoratör olarak çalıştı. Sekiz yaşına geldiğinde, ‘Jeffrey Koons’ imzasını attığı ve babasının dükkanında sattığı Eski Usta resimlerin kopyalarını yapmaya başlamıştı. Daha yaşlı bir genç olarak Salvador Dali ile büyülendi.
Kahramanıyla tanışmaya hevesli, Dali’nin New York’ta kaldığı oteli aradı ve içeri alındı. Dali, Koons’la buluşmayı teklif etti ve birlikte Knoedler Galerisi’ndeki çalışmalarının bir sergisine katıldılar. Liseden mezun olduktan sonra Koons, Baltimore’daki Maryland Institute College of Art’a kaydoldu ve burada Neo-Sürrealist rüya manzaralarını boyayarak Dali’ye olan ilgisini geliştirmeye devam etti.
1974’te Koons, 1960’ların Chicago Sürrealist hareketi Chicago Imagists’in kurucu üyelerinden Jim Nutt tarafından New York’taki Whitney Amerikan Sanatı Müzesi’nde bir sergiyi görüntüledi. Sergi, Koons’un hayatında bir dönüm noktasıydı ve buna dayanarak Nutt ve aralarında Karl Wirsum ve Ed Paschke’nin de bulunduğu diğer İmgeci öğretmenlerle çalışmak üzere Chicago’ya transfer oldu. Wirsum ve Nutt, tüketim kültüründen esinlenen parlak, genellikle grotesk resimleriyle tanınan Hairy grubunun üyeleriydi. Bir yıl Chicago’da okuduktan sonra Koons, 1976’da BFA ile mezun olduğu Maryland Institute College of Art’a geri döndü. Yaklaşık 30 yıl sonra Chicago Sanat Enstitüsü’nden onur derecesi aldı.
1977’de üniversiteden mezun olduktan sonra, Koons Manhattan’a taşındı ve Modern Sanat Müzesi’nde üyelikler satan bir iş buldu.
Çok başarılı olduğunu söylediği bir iş oldu. New York’ta, şimdiki efsanevi kulüpler CBGB ve Mudd Club’da Yeni Dalga ve Punk müzik sahnelerini keşfetti ve New York’ta köklü bir üne sahip biraz daha eski sanatçılar olan David Salle ve Julian Schnabel ile tanıştı.
Ayrıca, ana akım sanat dünyasını reddeden ve grafiti de dahil olmak üzere karşı kültür estetiğini benimseyen alternatif bir sanatçı topluluğu olan East Village Sanat sahnesinde yer aldı. Bu, müzik, şiir, yazı ve görsel sanatlara ilham veren yeni fikirlerin canlı bir eritme potası yarattı ve Peter Halley, Joan Wallace ve Ashley Bickerton da dahil olmak üzere 20.yüzyılın sonlarındaki sanatın bazı büyük isimlerini başlatan bir platform sağladı. East Village Sanatı, Neo-Dışavurumculuk, Neo-Geo ve Neo-Pop gibi yeni akımlar da ortaya çıkardı. Bnların hepsi Koons’un çalışmaları üzerinde etkili oldu. Etrafındaki yaratılış ve deney kültürü tarafından teşvik edilen bu dönemde, Koons ilk olarak şişirilebilir heykellerini üretmeye başladı, bu da pratiğinin ayırt edici bir özelliği olacak bir kavramdı.
1980’de Koons, Moma’dan ayrıldı ve İlk Yatırımcılar Şirketi için ve daha sonra Smith-Barney için satış geçmişine dayanarak hisse senetleri ve yatırım fonları satmaya başladı. Bu, Yeni olan iş onu finanse etti. Aynı yıl, bu seriyi Aşağı Manhattan’daki 14. Cadde’deki Yeni Müzede başlattı. Showroom’a benzeyecek şekilde tasarlanan sergide, ışıklı pleksiglas kutularda elektrikli süpürgeler sunuldu. 1983 Yılında basketbol yıldızlarının posterlerinin yanında damıtılmış su tanklarında yüzen basketbollardan oluşan Denge serisini yaratmaya başladı. Bu eserler, East Village Sanatının ve özellikle tüketim kültürünü ve modern sanat dünyasının ticarileşmesini eleştirmek ve parodileştirmek için parçaların kullanıldığı Neo-Geo hareketinin bir parçası olarak görülebilir. Koons, bu ilk eserler için eleştirel beğeni topladı ve bu halka açıldıktan sadece üç yıl sonra, ünlü eleştirmen Roberta Smith onu “çağdaş sanatçıların en tuhaf ve en eşsiz sanatçılarından biri”ilan etti.
En tanınmış eserlerinden biri Kiepenkerl Munster’dan tanınmış bir Alman heykelinin gezici bir tüccarı betimleyen paslanmaz çelik bir versiyonudur. 1896’da yaratılan heykel, İkinci Dünya Savaşı sırasında tahrip edildi ve 1953’te benzer bir kopya ile değiştirildi. Koons’un kopyası bilinçli olarak şehrin tarihi sembolünü fütüristik bir simge olarak sunuldu.
Yeni Seri, 1980’lerin başlarında Koons’a önemli eleştirel ilgi gösterdi, ancak 1986’ya kadar, diğer sanatçılar Peter Halley, Ashley Bickerton ve Meyer Vaisman ile birlikte, saygın Sonnabend Galerisine çokça duyurulan atlamayı yaptığında, büyük medya çekişi elde etti.
New York Dergisinin kapağında “Sıcak Dört” ünvanını toplu olarak aldı. İki yıl sonra, Koons onu uluslararası üne kavuşturan Bayağılığını açıkladı. Bu lifesize heykel serisi, koleksiyon figürinlerin duygusal estetiğini ünlü ve pop kültürü imgeleriyle birleştirdi. Koons, her heykelin birden fazla kopyasını üretti ve serginin New York’taki Sonnabend Galerisi’nde, Köln’deki Max Hetzler Galerisi’nde ve Chicago’daki Donald Young Galerisi’nde aynı anda başlamasına izin verdi.
Ilona Staller en iyi aktris ve porno yıldızı olarak bilinir, ancak aynı zamanda ateşli bir siyasi aktivisttir. 1987’de Radikal Partinin bir üyesi olarak İtalyan parlamentosunda bir sandalye kazandı.
Koons, 1990 yılında Made in Heaven adlı en tartışmalı dizisini yayınladı. Bu, onu çıplak ve Ciccolina olarak da bilinen ünlü İtalyan porno yıldızı Ilona Staller ile cinsel içerikli eylemlerde gösteren büyük fotoğraflar ve heykellerden oluşmaktaydı.
Staller’in Avrupa dergilerinde yer aldığını gören Koons, işbirliği yapmalarını önermek için Roma’ya uçtu ve bu, dizinin temelini oluşturan fotoğraf oturumlarıyla sonuçlandı. Kendi döneminde birlikte, bu iki aşık, başka bir dil konuşmasına rağmen anlaşabiliyorlardı. Küstahça iyi tadı olan sözleşmeleri bozan dizi, eleştirmenlerden ezici bir şekilde kınayan bir tepki uyandırdı ve sanat dünyasının üstünlüğünden Koonları tahttan indirmekle tehdit etti. Ancak nihayetinde Made in Heaven, herhangi bir tanıtımın iyi bir tanıtım olduğu atasözünü kanıtladı.
Missouri’den Helsinki’ye gelen haberler, Koons’un çirkin resimlerini ve ardından Staller’la olan nişanını kapsıyordu. Staller ve Koons 1991’de evlendi ve 1992’de Ludwig adında bir oğlu oldu. Evlilik kısa bir süre sonra dağıldı ve Staller Ludwig ile İtalya’ya döndü, Koons’u dizideki eserlerin çoğunu yok etmeye teşvik etti ve oğulları için on yıldan fazla süren bir velayet savaşı başlattı.
1990’ların başında, Koons, eserlerinde ticari ve sanatsal kaynak materyal kullanımı nedeniyle telif hakkı ihlali nedeniyle birkaç kez dava edildi.
Davaların hepsi onaylandı ve profesyonel bir fotoğrafçı olan Art Rogers’ın, Banality serisinden Koons’un heykel Yavrularının (1988) Rogers’ın fotoğraf Yavrularının (1985) bir kopyası olduğu gösterildikten sonra Koons ile mahkeme dışı bir anlaşma yapmayı kabul ettiği öne çıkan Koons vs Rogers’ı içeriyordu.
Başlangıçta 1994 yılında tasarlanan Celebration serisi bugün hala üretilmekte ve her biri farklı renklerde üretilmiş 20 adet yüksek cilalı paslanmaz çelik tasarımdan oluşmaktadır. Heykellerden bazıları, Koons’un daha önceki Şişme serilerine atıfta bulunur ve balon köpeği, maymun, kuğu ve farklı balon çiçeği türleri de dahil olmak üzere bir dizi nesneye sahipken, diğerleri büyük boy kalpler, elmaslar ve yumurtalardır. Tüm nesneler doğum günü partileri, Sevgililer Günü ve Paskalya gibi kişisel ve şenlikli kutlamalarla ilgilidir.Balon Köpeği (1994-2000) özellikle ikonik hale gelmiştir. Projenin ilk aşamaları ciddi mali sıkıntılarla kuşatıldı ve bu durum 1996 yılında New York Guggenheim’da iptal edilen bir sergiyle sonuçlandı. Kariyerinin bu zor döneminde Koons, başlangıçta stüdyosunda çalıştığı sanatçı Justine Wheeler ile evlendi. Çiftin altı çocuğu var ve Manhattan’ın Yukarı Doğu Yakasında yaşıyorlar.Daha sonra Koons tamamlanması ve heykeller onun yaygın olarak 2000’li yılların başından itibaren sergilendi önce projenin finansmanı için yatırımcı ve satıcıları ikna etmeyi başardı. Serisinin Londra Kraliyet Akademisi 2008 Yaz Sergisi ve heykeller çok değerli bir çalışma, New York’taki Metropolitan Sanat Müzesi gösterilen ve Versailles, Fransa aynı yıl Koons’ Resim Sergisi yer aldı için (Mavi) kırık Yumurta Charles Wollaston Ödülünü kazandı.
Jeff Koons, 2014 yılında İsveç’teki Nobel Haftası Diyaloğu’nda
Koons, çok sayıda telif hakkı ihlali iddiasına konu olmasına rağmen, Koons, 2010 yılında balon köpek kitap ayracı satan San Francisco’daki bir kitapçı ve galeri olan Park Life’a bir ateşkes mektubu yayınlayarak kendi lansmanını yaptı. Dava, kitapçıyı temsil eden avukatın, “Neredeyse her palyaçonun kanıtlayabileceği gibi, hiç kimsenin balon köpeği yapma fikrine sahip olmadığını ve bir balonun köpek benzeri bir forma bükülmesiyle yaratılan şeklin kamusal alanın bir parçası olduğunu” belirterek, bildirimsel rahatlama için şikayette bulunmasından sonra 2011’in başlarında düştü…Jeff Koons LLC, heykelleri ve diğer eserleri önceden var olan formları ve görüntüleri popüler kültürden kopyalamakla tanınan emekli bir borsacı olan Jeff Koons’un fikri mülkiyet haklarını temsil ettiğini iddia ediyor.”
2002-2014 yılları arasında çizgi film karakterleri Popeye ve Hulk Elvis’e atıfta bulunan ve heykeller, yağlı boya tablolar ve kolajlar içeren iki dizi üzerinde çalıştı. Ayrıca 2013 stüdyo albümü Artpop’ta Lady Gaga ile birlikte çalıştı ve kapakta yer alan heykeli yarattı. Çağdaş sanatın ilgi dalgasına ve yükselen değerlerine binen eseri, son yıllarda cinsellik, ünlülük, tüketicilik ve çocukluk ile ilgili temaları keşfetmeye devam etti. Eserleri şu anda New York’taki Hudson Yards’ta 90 ila 120 asistan arasında çalıştığı bir stüdyoda yaratılıyor. 2019’da uzun süredir Chelsea stüdyosundan şu anki yerine taşıdı.
Ekim 2019’da Koons, Paris’te Buket Lale adı verilen yeni bir heykel tanıttı. ABD’nin eski Fransa Büyükelçisi tarafından yaptırılan projenin, kentteki 2015 ve 2016 terör saldırılarında hayatını kaybedenlerin anıtı olması amaçlandı. Yerden çıkan ve daha önceki eseri Laleleri anımsatan bir balon çiçeği püskürten bir ele sahip olan parça, tartışmalarla kuşatıldı. Proje 2016 yılında ilk kez özetlendiğinde, Fransız kültür kurumu üyeleri günlük Kurtuluş gazetesinde “fırsatçı ve hatta alaycı” olarak nitelendiren ve planın iptal edilmesini isteyen açık bir mektup yayınladılar. Mektup halkın tepkisine yol açtı ve projenin birçok yönü tasarımın kendisinden maliyete kadar eleştirildi. Bu baskının bir sonucu olarak, parçanın planlanan yeri daha az belirgin bir yere taşındı ve çalışma vergi mükelleflerinin parasını kullanmak yerine özel bağışçılar tarafından finanse edildi. Tartışma, filozof Yves Michaud’un heykeli “saplara monte edilmiş on bir renkli anüs”ile karşılaştırmasıyla ortaya çıktıktan sonra da devam etti. Sonuç olarak, heykel kabaca “asstulips” olarak tercüme edilen “culipes”olarak bilinir hale geldi.
Bir West Highland Terrierinin devasa bir canlı heykeli yapmıştır. Kapitalist ve tüketim üzerine bir yorum olarak aşırı bir sevgi sembolü ve mutluluk olarak oluşturulan, Koons’ iş gibi de çalışır
1980’lerden bu yana, Koons, ticarileşmeyi, reklamcılığı, hazır oyunları ve yeni Pop Sanat kavramlarını araştıran çağdaş sanatçılar üzerinde yaygın bir etkiye sahiptir. Kariyeri, hem Mike Kelley hem de Takashi Murakami’ninkiyle çelişmek için büyüleyici. Kelley, Koons’a benzer malzemeler kullandı.Doldurulmuş hayvanlar, balonlar ve çocukluk eğlencesinin diğer ifadeleriyle yaptığı heykel deneyleri nihayetinde keder ve endişeyle ilgili. Öte yandan Murakami’nin çalışmaları, çağdaş Japon pop kültürüne dayanıyor ve stüdyosunda büyük bir personel ekibi tarafından üretilen devasa, parlak renkli tuvaller yaratıyor. Bu dış kaynaklı yaratma süreci ve onun yüksek sanat ve kitle kültürünün birleşimi, Koonların çalışmalarını yansıtıyor.
Koonların etkisi, Isa Gentzken ve Hank Willis’in yanı sıra Darren Bader ve Nick Darmstaedter gibi gelişmekte olan sanat yıldızları da dahil olmak üzere çok çeşitli sanatçılar üzerinde görülebilir. En belirgin olarak, Koons’un Genç İngiliz Sanatçıların önemli bir üyesi olan Damien Hirst üzerinde önemli bir etkisi oldu. Hirst, Koons’u ana sanatsal etkisi olarak göstererek, “herhangi bir sanata büyük bir tepki’ Vay!ve Jeff’in işi bununla dolu. Amerika’yla ilgili tüm saçmalıkları ve Amerika’yla ilgili tüm harika şeyleri aynı anda.”Hirst’in formaldehit tankında asılı dünyaca ünlü köpekbalığı (Yaşayan Birinin Zihninde Ölümün Fiziksel İmkansızlığı, 1991), Koons’un Denge serisine doğrudan bir referans olarak görülebilir. 1990’ların sonlarında ve 2000’lerin başında Amerikalı sanatçı Paul McCarthy, Michael Jackson ve Bubbles (Altın) (1997-99) ve Michael Jackson Fucked Up (Big Head) (2002-10) dahil olmak üzere Koons’un Michael Jackson ve Bubbles (1988) adlı eserine dayanan bir dizi heykel yarattı.
Koons’un kutuplaşan eleştirmenlerle ilgili bir kaydı var ve hem eleştiriler hem de güçlü eleştiriler topladı. Bu (1989-92) Cennet serisi Yapılan inanılmaz tartışmalı sonra daha belirgin hale geldi, daha fazla negatif yorumları 1990’ların başından itibaren almaya başladı.Kritik algı bu kayma olabilir, kısmen, Cennette karşılayan yaygın kınama atfedilen, ama aynı zamanda onun tarafında şok değeri ile yeni bir sanatçı olmak daha kurulmuş ve ticari odaklı bir rakam için Koons’u taşımak için.
Koons’un çalışmaları aynı sebeplerin çoğu için saygı görüyor.Hayranları, tüketicilik ve materyalizm hakkındaki yorumlarının yanı sıra yarattığı anlamlı karşıtlıklar için onu övdü. The New York Times’ta yazan Roberta Smith, 1986’da Sonnabend Gallery’deki bir grup gösterisinden özel övgü için Koons’u seçti ve ” Gösterinin tek heykeltıraşı ve en gelişmiş sanatçısı olan Koons, elektrikli süpürgeleri ve basketbolları bozulmamış ışıkta sunarak kendine bir isim yaptı.Du dolu vitrinler, heykelin ne olduğu ve ne anlama geldiği fikrimizi genişleten garip, bedensiz bir güzelliğin eserlerini yaratıyor.”Daha yakın zamanlarda, 2014’teki Whitney Müzesi’ndeki retrospektifi, sanat eleştirmeni Jerry Saltz’ın yazdığı gibi, bir dizi parlayan inceleme de dahil olmak üzere karışık yorumlar yaptı.
Retrospektif’, açık fikirli herkesin Koons’un neden bu kadar karmaşık, tuhaf, heyecan verici, yabancı, sinir bozucu bir sanatçı olduğunu anlamasını sağlayacaktır.”
Öte yandan, detractors parçalarını ham, türev, pahalı ve boş olarak adlandırıyor. Aynı Whitney Müzesi sergisinden Christian Viveros-Fauné tarafından yapılan bir inceleme, “Koons’un nesneleri şarkı söyleyebilseydi, Macarena ve SpongeBob SquarePants tema şarkısını çıkaracaklarını” söyledi.Palyaço deyişiyle, Koons’un sanatının hepsi whoopee yastığıdır.”Benzer şekilde, Damien Hirst’in Koons’un 2016 retrospektifinin tek yıldızlı bir incelemesinde Guardian eleştirmeni Jonathan Jones, Koons’un” sanatın Donald Trump’ı ” olduğunu yazdı. Şu anda oldukça uzun bir kariyere sahip olan Koons, tadı, hassasiyeti ve onu bir sanatçı olarak zenginleştirmenin yetenekle bir ilgisi olduğu fikrini yok etmek için diğer insanlardan daha fazlasını yaptı.”
Koons, yapıtının doğru ve yanlış yorumlarının olmadığını söylese de, profesyonel sanat eleştirisi kavramını kabul ideallerine karşı buluyor. Onları sanat dünyasına kapı bekçileri olarak nitelendirerek, çalışmalarının popüler ve erişilebilir doğasının kendisine karşı eleştirel söylemleri bilgilendirdiğine inanıyor. Ancak bu, Jerry Saltz’ın hatırladığı gibi onu eleştiriye karşı bağışık kılmıyor, “1986’da Madrid kulübünde, kendisini yüzüne vururken şüpheci bir eleştirmenle yüzleşmesini izledim,’ Anlamıyorsun dostum. Kahrolası bir dahiyim. Bunu izleyen başka bir eleştirmen, zeki Gary Indiana, ‘Sensin Jeff.'”