Reilly. Sydney Reilly. casus
Sen kimsin ve nerelisin?
Sydney'nin birçok ismi vardı. Hem Zigmund, hem George, hem de Solomon olarak bilinir. Kişilikler oynayan Reilly, biyografisini mümkün olduğunca karıştırdı ve içinde beyaz lekeler bıraktı. Casusun kendisi İrlanda'da doğduğunu ve ilk başta tamamen sıradan ve sıkıcı bir yaşam sürdüğünü iddia etti. Ama bir kere her şey ters döndü. Ve İngiltere için casus oldu. Doğru, bazen Reilly rasgele gerçek vatanının Rus İmparatorluğu olduğunu ve gerçek ebeveynlerin soylu olduğunu söyledi. Büyük olasılıkla, Sydney gerçekten buna inanıyordu, ancak belli bir noktaya kadar. Efsanevi casusun hayatındaki birçok araştırmacı, Herson eyaletinde yaşayan Gregory ve Sophia Rozenblyum ailesinde büyüdüğüne inanıyor. Ancak Sydney yirmi yaşındayken (1893 yılı) beklenmedik bir şekilde babasının evinden ayrıldı ve Pedro adını alarak Güney Amerika'ya taşındı. Ve ailesiyle, bütün ilişkilerini kopardı. Reilly bu gerçeği çok makul bir versiyonla açıkladı - büyük bir skandal.
Bir versiyona göre (ve çok sayıda var) Gregory ve Sophia yerli olmayan bir çocuk yetiştirdi. Süleyman (veya Shlomo) adlı çocuk aslında Grigory'nin kuzeni Michael'ın gayri meşru oğluydu. Skandal ve gereksiz dedikodudan korkan Michael, büyütülecek çocuğunun akrabasını verdi.
Solomon, öğrenmeyi ve okumayı çok seven akıllı, sessiz bir çocuk olarak büyüdü. Oğul değil, sadece bir rüya. Annesi ile özellikle sıcak ve güçlü bir ilişki geliştirdi. Ama Süleyman yaklaşık yirmi yaşındayken öldü. Bu onun için gerçek bir şok oldu. Ve yakında ailesiyle ilgili gerçeği de öğrendi. İkinci darbe adam dayanamadı. O zaman, büyük olasılıkla, yerli ve evlat edinen ailelerle bir çatışma yaşandı. İşte Reilly’nin biyografisi Dmitry Belanovsky’nin bu konuda yazdığı şey şuydu: “Asil bir ailede büyüdüğünü düşünüyordu ve işte burada bir asil değil, bir Yahudi olduğu ortaya çıktı. Ve bu böyle bir manevi çatışmaydı. Onun başına gelen sonraki tüm olaylar onun Süpermen olduğunu kanıtlama girişimidir. 1905'ten 1914'e kadar bir yıl Rusya'da yaşadı. 900'in başlangıcında, Port Arthur'daki işlemlerle ilgilendi ve Japonlara Port Arthur'un sırlarını verdiği varsayımı var. Rus tüccarlar, maceracılar arasında en üst düzey yetkililer arasında, o ortamda sudaki bir balık gibi hissettiğini belirtti. ”
Reilly, günlüğünde (çok sayıda kayıt bıraktı, ancak birçoğunun açık bir yalan olduğunu) günlüğüne 1892'te devrimci öğrenci grubuna “Eğitim Dostları” na katılımından tutuklandığını yazdı. Serbest bırakıldıktan sonra, Reilly doğumunun sırrını öğrendi. Ama gerçekten olup olmadığı - bilinmiyor. Sydney, uzun yıllar boyunca aldatıldığı fikrini yenemedi. Ve gerçeklikten kaçmaya karar verdi. Bir İngiliz gemisinde Güney Amerika'ya gelen Zigmund bu şekilde geldi. Ama Sigmund değil, Pedro da kıyıya düştü. Birkaç yıl boyunca bir Yahudi olan Pedro, rıhtımda, tarlalarda çalıştı ve yol yapımı ile uğraştı. Ancak 1895'ta hayatı tekrar çarpıcı biçimde değişti. Sydney İngiliz gemisine aşçı olarak binmeyi başardı. Gemi keşif seferine devam ederken, Reilly gerçek casusların ve acentelerin şirketindeydi. Bir gün Charles Fothergill'e kimsenin hayatını kurtarmayı başaramadı. Borçta kalmadı. Sigmund Rosenblum'un Sidney'e dönüşmesine yardımcı oldu.
İngiliz pasaportunu aldıktan sonra Reilly, tıp ve kimya eğitimi aldığı Avusturya'ya gitti. 1897’te İngiliz istihbaratının yer aldığı İngiltere’ye taşındı. Sonra İrlandalı Margaret Reilly-Callaghan ile evlendi ve soyadını aldı. Böylece casus Sydney Reilly ortaya çıktı (yine, birçok versiyondan birine inanıyorsanız, ama en inanılır olanı).
Araştırmacı Andrei Cook tarafından ilginç bir versiyon ortaya kondu. Sigismund (Sigmund) Rosenblum'un 1895 yılında Londra'da göründüğüne inanıyordu. Patentli ilaçlarda kimya ticaretinin şeklini aldı. Çok fazla müşteri vardı. Bunlar arasında çok ileri yaşlardan oluşan zengin bir rahip Thomas vardır. Ama yakında garip koşullar altında öldü. Uyuşturucu satıcısı kelimenin tam anlamıyla birkaç ay sonra onu konsolide etmeyi başardı, bu yenilmez bir dul Margaret gibi görünüyordu. Cook, hem genç karısını hem de parasını almak için din görevlisini gönderen Rosenblum olduğuna emin. Doğru ya da değil - biz bilemeyiz. Reilly'nin kendisi bunun hakkında somut bir şey söylemedi ve yazmadı. Genel olarak, papaz gömüldü, polis olayı kazaya yazdı. Dedikleri gibi, mutlu son. Ancak sessiz ve huzurlu aile hayatı, yeni Sir Reilly için değildi. Çok sıkılmıştı. Ve görevlendirildiği üzere, Scotland Yard terörle mücadele biriminin başkanı William Melville de yakında geçti. Reilly'ye casus olmasını önerdi, çünkü kıta Avrupası'ndaki zamanı devrimci çevrelerde gerekli temasları kurmayı başardı. Bu arada, Cook'a göre, Sydney'in İngiliz pasaportu almasına yardım eden Melville'di. Ancak, genel olarak, hiçbir rolü yoktur.
Sydney yeni, hareketli bir hayata başladı. Karizmaya ve “kırılma” yeteneğine sahip olan kişi, toplumun çeşitli çevrelerine kolayca nüfuz etti. Tarihçi Alexander Kolpakidi şöyle yazdı: “Hiçbir şey durmadı, cinayet bile. Scotland Yard ajanıydı. İngiliz zekanında biraz görev yaptı. Hayatının çoğu, Londra polisinin hizmetinde bilgi verici olarak görev yaptı. Bu kapasitede, görünmeyen çeşitli işler yaptı. Rus anarşistlerinin çevrelerinde yer aldı. Orada parayı taşıyan kuryeyi öldürdü. Çok acımasız bir adamdı, paraya ihtiyacı olduğu zaman hiçbir şeyden vazgeçmiyordu. İngiliz istihbaratında toplamda bir buçuk yıl görev yaptı. Etkilendim. Akılda, filmlerin aksine, insanlar oldukça mütevazı, sessiz. Oraya geldi ve bir izlenim bıraktı, tamamen farklı türde bir adam - bir övgü, bir konuşmacı. Fakat aynı zamanda, herhangi bir haydut gibi, son derece çekiciydi. Toplumdan böyle bir insan, kendisini insanlığa armağan olarak taşır. Maceracı, en nadir olanıdır. Birinci Dünya Savaşı sırasında Almanya’da olduğu bir efsane var, orada bazı belgeler çaldı. 19 yüzyılın sonunda, çok sık Rusya'ya gitti. Asıl gezisi 18'un başında Murmansk, St. Petersburg ve Moskova'daki Arkhangelsk'e gelmesiydi. Burada hükümeti devirmeye çalıştı. ”
Ancak yazarın casusu, tarihçi ve Özel Hizmetler Gazileri Derneği Başkan Yardımcısı "Altın Kartal" Valery Malevany: "Reilly kolay bir rakam değil. Gerçek adı Edelstein. Reilly - karısı tarafından. Bir İngiliz kadınıyla evlendi. Kendisi bir Yahudi olan Odessa'lı. Zavallı Yahudi aile. Fakat kalkışında ... 1904'te, MI6'e düzenli bir çavuş olarak geldi ve teğmen rütbesine ulaştı. Bu harika bir yazı. Dahası, Rus partisinin küratörü oldu. Bu çok büyük bir değer. ”
Merakla, araştırmacılar bile birbirleriyle aynı fikirde değiller. Farklı tarihler ve olaylar veriyorlar. Böylece Edelstein soyadı belirdi. Genel olarak, Reilly kesinlikle herkesi (hatta belki de kendini) şaşırtmayı başaran mükemmel bir casustur.
1912’te Sydney Reilly’nin resmi olarak Rus İmparatorluğu’nun askeri sırlarına erişimi olduğu bilinmektedir. Bu, denizcilik bölümünde bir pozisyon alması nedeniyle mümkün oldu. Bu, elbette şaşırtıcı. Alexander Kolpakidi şöyle yazdı: “Bu uluslararası bir gizemli adam. Büyük maceraların kitlesine dahil edildi. Nadiren, bir insan bu kadar çok maceraya tırmandığında ve çok fazla miktarda karıştığında. Ayrıca, kişisel hayatı, çılgınca sayıda eş ... ... Son karısı, ölümüne inanmayan bir güzellik, popüler bir aktris olan 20'teki yıllarından daha gençti. Bu arada, hiç kimse onun öldüğüne inanmadı, herkes yaşadığını sandı, farklı ülkelerde görüldü. Elvis Presley gibi. İnsanlar görmek istediklerini gördüler. Bu kadar büyük bir maceracının bu kadar ucuza dalabileceğine inanmadılar. ”
Reilly, en yüksek zirveleri fethetmeye çalışan yeni zorluklar attı. Sadece Napolyon'a hayran olduğu için değil. Sydney şöyle yazdı: “Eğer Korsikalı teğmen, Fransız Devrimi'nin izlerini imha etmeyi başardıysa, İngiliz ajanı Reilly“ sahip olduğu yeteneklere sahip, Moskova ustası olacak ”dedi.
İlk hata
Reilly, Bolşevikler Rusya'da iktidarı ele geçirdiğinde 1918'ta gerçekten geri döndü. Avrupa ülkeleri “kırmızı” gücü beğenmediler, bu yüzden Sovyet sistemini devirmek istemiyorlarsa, en azından kendi halklarını Sovyetlerin başına koymaya çalıştılar. Bolşevik karşıtı komploların ana başlatıcıları İngilizler, Fransızlar ve Amerikalılardı. Hepsi diplomatlardı, bu da görevi başarmalarını kolaylaştırdı. Reilly’ye bahis yapmaya karar verildi. Sovyet seçkinlerine girmesi, hoşnutsuzluğa yaklaşması ve bir isyan düzenlemesi talimatı verildi. Valery Malevany şunları yazdı: “Reilly, onun bütün figürü, MIKHNUMX'un Sovyet özel hizmetleriyle mücadelesidir. Cheka'nın örgütlendiği 6’te, Amerika, İngiltere, Fransa ve Almanya’nın elçileri, Lenin’i Rockefeller’in adamı olarak devralmaya ve Rothschild bankasının temsilcisi Trotski’yi hapsetmeye karar verdiğinde büyükelçilerin komploları meşhurdu. Elçilerin bu komplo kompleksi, Reilly'nin İngiliz elçiliğinden zar zor çıkardığı gerçeğine yol açtı. Daha sonra İngiliz Büyükelçisine ve duyulmamış bir davaya eşlik eden, 1918 yılında, Sosyal Devrimci ayaklanmadan sonra aniden diplomatlar tutuklandı. Aynı zamanda, Alman büyükelçisinin cinayetini hazırlayan MIHNUMX’in talimatı üzerine, böylece Sovyet Rusya’nın savaşa devam etmesi için Reilly’ydi. ”
Monarşinin yıkılmasından sonra, Bolşevikler tarafından silahlı iktidara el konulmasından sonra, yabancı "arkadaşlar" gözünde Rusya, geri dönüşü olmayan yaralı bir canavar biçiminde ortaya çıktı. Bu nedenle, komplo iyi bir uygulama şansına sahipti. İngiliz diplomat Lockhart darbede lider oldu. Güvenilir insanlardan oluşan bir ekip kurmayı başardı, güçlü bir ajan ağı başlattı ve dehasının meyvelerini toplamaya hazırdı. Ama yanlış hesaplanmış. Letonyalılar üzerine oynanan bahis bir başarısızlıktı. Cheka İngiliz tilkiyi geride bıraktı. Ama biraz sonra olacak.
1918'de İngiltere, Fransa ve ABD büyükelçileri Rusya'daki durumu görüşmek üzere toplandılar. Bolşeviklerin gücü elbette onlara uygun değildi. Kızamıkçıkların Avrupa'ya yayılmasından korktular. Bruce Lockhart'ın kendisi şöyle diyor: “Şimdiki anın görevi, her yerde Sovyet gücünü devirmek: hem burada, Moskova'da hem de eteklerinde. Ülke içinde, Beyaz Hareketi, Sosyalist-Devrimciler, Menşeviklerin partisine beyaz harekete güveniyoruz. Ama dışarıdan yardımımız olmadan hepsi zafer getirmeyecek. Önemli olan, koordineli bir ortak eylem planının uygulanmasıdır. Arkhangelsk ve Murmansk'taki kombine Anglo-Amerikan filosu, Uzak Doğu'daki Amerikan ve Japon birlikleri Kolchak saldırı ordusuyla, güneyden - Ataman Krasnov ve gönüllü ordu. Moskova'daki eylemlerimizle ilgili olarak, deneyimlerime güvenmenizi rica ediyorum. Bu yılın Temmuz ayında, Beşinci Sovyetler Kongresi'nde, Bolşevikler federasyonları için yeni bir anayasa ilan etmeyi planlıyorlar. Ve şu anda Sovyet rejimini devirmeyi planlıyoruz. Beyler, İtilaf temsilcilerine, tarihsel görevler. "
Büyükelçiler, bir şekilde birbirine uyacak anlaşmalara varmak için Rusya ile bir anlaşmaya varmaya çalışmadılar. Tüm ülkeler çok ilkeli. Bu nedenle, “görev” ve “tehdidin ortadan kaldırılması” konusunda güvenilir sloganlar altında elçiler kırmızı gücü devirmek dışında sorunu çözmenin başka bir yolunu görmediler.
Tarihçi Valery Shambarov şöyle yazdı: “Çünkü Murmansk'a indiklerinde .. yaz aylarında diğer alanları ele geçirmeye başladılar. Sibirya'da Çekleri desteklemeye başladı. Ve Lenin Almanya'ya doğru eğilmeye başladı. Dahası, Almanya’nın kaybedeceğini umuyordu ve sonra ona olan yükümlülükleri reddetmenin mümkün olacağını umuyordu. Doğal olarak, İtilaf gücü ve özel hizmetleri, Sovyet Rusya'nın Almanya tarafından yönetileceği gerçeğinden tamamen mutsuzdu. Ağustos ayında, Brest-2 müzakereleri tamamlandı, orada yeni tavizler verildi, altın ödendi, Kızıl Ordu ve Almanların İtilafçılara karşı ortak operasyonları konusunda anlaşma sağlandı. Amaç bir komplo organize etti - Lenin'i ortadan kaldırmak. Ancak Bolşevik hükümetin devirilmesi değil, çünkü İtilaf'a uygun. Hedef Lenin'in yerini almak, en belirgin aday Troçki idi. ”
Sovyet yetkililerine karşı güçlü oyuncular ortaya çıktı: diplomat Lockhart, askeri ataş Cromie, Reilly, Amerikan büyükelçisi Francis ve casus Kalamatiano ve Fransız büyükelçisi Noulance. Ayrıca çok sayıda casus. Troçki'nin adaylığına gelince. Komplocuları geçici bir kukla olarak görüyorlardı ki bu onların Rusya'yı "kesmelerini" engellemiyordum. Valery Malevany'nin bu konuda yazdığı şey şudur: “Londra, daha sonra Sibirya ve Uzak Doğu'yu reddetme politikası izlemiştir. Yani, Rusya Federasyonu'nu parçalamak zorunda kaldılar. Sovyet iktidarının güçlendirilmesi hiçbir şey için İngiltere idi. Troçki'nin 24'te iktidara gelmesi, İngiltere'ye altın rezervlerine artık ulaşma imkanı verdi - ve bu da 220 ton altındır. Troçki’yi yöneten aynı Reilly’nin İngiliz istihbaratı, lokomotiflerin Rusya’ya teslim edileceği bir anlaşmayı İsveç ve Amerika’dan aldı ve sonuçlandırdı. Trotskiy bu altını getirdi. Bu Amerika’nın Londra’da bulunan ve parti Kremlin’i alacak olan stratejik istihbarat servislerinin mücadelesidir. Troçki'nin parti hücreleri tam anlamıyla her ülkedeydi. Finansman Londra'dan geldi - İngiliz özel servisleri tarafından pratik olarak finanse edildi. ”
Bolşevik Parti içindeki çelişkilerin güçlü olması nedeniyle, komplocular bu yerde grev yapmaya karar verdiler. Ve bir silah olarak Kremlin'i koruyan Letonyalı oklar seçildi. Baş aktör piyade birimlerini yöneten Edward Berzin'di. Bir isyan düzenlemesi gerekiyordu. Ancak yabancı diplomatlar bir şeyi hesaba katmadı - Cheka bir adım öndeydi. Bu nedenle, Berzin bir “yemyeşil ördek” idi. Ama kimse bunu tahmin etmedi. Deneyimli bir Sydney Reilly bile bu oyunu kaybetti. Kendisine Bolşevikleri devirme planına adayan Berzin'e tamamen güvendi: “Benim sinyalime göre tüfek ve makineli tüfek ağızlarını açacak ve salonun önüne geçeceksiniz. Buradaki tüm hükümeti burada vuracağız. Sadece mermiler onları Bolşevizmin iyileştirmesine yardımcı olacaktır. Baş devrimi kestiğimizde gerisi şok olacak, kafası karışacak, dirençleri önemsiz hale gelecektir. Aynı gün askerlerimiz Kremlin'i, devlet bankasını, telgrafı ve telefon santralini ele geçirecekler. Aynı zamanda, Petrograd ve diğer şehirler yükselecek. Sovyet gücü bir günde devrilecek ”dedi.
Ama hiçbir şey olmadı. İlk önce güvenlik görevlileri Lokkart'ı tutukladı, ardından çok sayıda casus yakalamaya başladı. Kaçamaz ve Amerikan ajanı Kalamatiano. Bastonuyla yetişmeyi başardı. Tarihçi Oleg Stolyarov şöyle yazdı: “Amerikan istihbarat subayı Kalamatiano onu en mükemmel saklanma yeri olarak görüyordu. Bu bastonda, görünüşleri ve yer altı adreslerini tuttu - ve baston berbattı. Ama gerçek şu ki yanlış hesaplamış. Bu baston, komploya karıştığının reddedilemez bir kanıtıydı. ”
Lockhart örneğindeki cümlelerin oldukça şaşırtıcı olduğu ortaya çıktı. İlk olarak, casus Kalamatiano idamdan kaçtı. Yirmi yıl hapis cezasına çarptırıldı. Doğru, terim daha sonra önemli ölçüde azalır. Biraz sonra - ülkeden yeni gönderildi. İkincisi, birkaç kişi dışında, komplocular hafifçe indi. Locke vurularak cezalandırıldı, ancak o zamana kadar kaçmıştı. Ve yabancı büyükelçiyi kim vuracak? Aynı kaderi mahkum ve Raleigh. Ancak, o da Rusya'da değildi. Tarihçi Valery Shambarov'un kararlar hakkında yazdıkları şöyle: “Aynı araştırmacı Kingisepp, Lockhart komploundan ve Lenin'in teşebbüsünden sorumluydu. Troçki ile yakın işbirliği içinde çalışan Sverdlov'un yaratığıydı. İngiliz yanlısı, Amerikan yanlısı bir partiydi. Lenin girişimi gerçekleştiğinde, Sverdlov tüm kontrolleri ele geçirdi. Dzherzhinsky izinli gönderildi, Cheka davası bir Sverdlov proteini tarafından yönetildi. Suikast davası, birbiriyle ilişkili olduğuna dair kanıt olmasına rağmen, Lockcart komplosundan ayrıldı. Suikast girişimi davası yalnızca Kaplan'a dayandı ve Sosyal Devrimciler ile bağlantı kurdu. Tesadüfen gözaltına alındığına dair kanıtlar var. Ve komplo davası doldu. Çok sayıda tutuklandı. Kızıl terör ilan edildi ve suçluluk duyulmadı. Ancak bu durum bir istisna oldu. Birçok delil yetersizliğinden serbest bırakıldı. Lockhart ve Greenar takas edildi. Duruşmada, yalnızca kaçmış olanları - yokluğunda - Raleigh, Lockhart, Greenar'ı ölüm cezasına çarptırdılar. Gerisi: bazıları ölüm cezasına çarptırıldı, hapis cezasına çarptırıldı, biri mahkeme salonundan serbest bırakıldı, ölüm cezaları uygulanamadı. ”
Hata No. 2
Sydney Reilly'ye gelince, komploun başarısızlığından sonra belirsizdi. Sonra düştü haberAğustos ayının otuz birinci günü, Petrograd'daki İngiliz Büyükelçiliği binasında Chekistlerle yapılan bir çatışmada, Attaché Cromie'yi öldürdü. Amerikalı araştırmacılar Sayers ve Kahn'ın ölümünü şöyle açıkladılar: “Uritzky cinayetinden sonra, Petrograd'daki Sovyet yetkililer, İngiliz elçiliğini kordon altına almak için güvenlik görevlilerinin bir kopyasını gönderdi. En üst katta, elçilik personeli, Kaptan Cromie'nin öncülüğünde, uzlaşma belgelerini yaktılar. Cromie koştu ve kapıyı Sovyet ajanlarının önünde kapattı. Kapıyı kırdılar. Bir İngiliz subayı merdivenlerde buluştu ve her iki elinde bir esmerleşme tuttu. Komiserliği ve birkaç kişiyi daha vurmayı başardı. Cheka’nın ajanları da ateş açtı ve Yüzbaşı Cromie kafadan vurularak düştü ... "
Reilly'nin tek çıkış yolu vardı - kaçış. Petrograd - Kronstadt - Revel rotası boyunca İngiltere kıyılarına ulaşmayı başardı. Burada ajan, Rusya ile ilgili konularda hızlı bir şekilde danışman Winston Churchill'in görevine ulaşabildi. Ayrıca, Sydney Sovyet yetkilileri ile savaşmaya devam etti. Günlüğünde hem Bolşevikler hem de "medeniyetin temellerini vuran bir kanser", "insan ırkının arşivcileri" ve "anti-mesih güçleri" olarak nitelendirdi. Böyle bir kayıt vardı: “Ne pahasına olursa olsun, Rusya'dan kaynaklanan bu kötü muamele, yok edilmeli ... Sadece bir düşman var. İnsanlık bu gece yarısı dehşetine karşı birleşmeli. ”
Genel olarak, Reilly elinden geldiğince yeni Rus makamlarına karşı tutumunu gösterdi. Tabii ki İngiltere'de otur, o yapamadı. Söylediği gibi, özelliklere çekildi. Ve Aralık ayının başında 1918, Reilly yine Rusya’daydı. Doğru, bu kez Petrograd'a (orada çok tehlikeliydi) değil, beyaz hareketin yetkisi altındaki Ekaterinodar'a getirildi. Ayrıca, ajan, Birleşmiş Milletler Komutanlığı Sovyeti Anton İvanoviç Denikin'in merkezinde Müttefik Misyonunun irtibat subayı oldu. Ertesi yıl, Reilly Kafkasya ve Kırım'ı ziyaret edebildi. Ve şubat ayından mart ayına kadar, o ana Odessa'da bir elçi olarak yer aldı.
Merakla, başka bir şey: Beyaz Muhafaza gazetesinde sadece Odessa'da görünen “Prizyv” gazetesinde, Reilly, Bolşevik hükümetine karşı mücadeledeki başarılarından bahsettiği bir makale yayınladı. Ardından, aynı kitle iletişim araçlarını kullanarak beyaz üç Sovyet güvenlik görevlisine teslim etti - Grokhotova, Petikov ve de Lafar.
Ama sonra Odessa'dan ayrılmak zorunda kaldı. Açığa çıkması ve tutuklanması muhtemeldi. Bu nedenle, önce İstanbul Komiserliği'nde çalıştığı İstanbul'a taşındı. Paris Barış Konferansı'na katıldı.
Ama bu sadece bir casus. Kapsamı, adrenalini ve ... parası yoktu. Birdenbire, Sydney’in mali sorunu çok ciddi bir hal aldı. Öyle ki, sevgili Napolyon’un kişisel eşya koleksiyonunun çoğunu New York’ta müzayedede satmak zorunda kaldı. Onun için, yaklaşık yüz bin dolar aldı. Ancak bu miktar sadece kısa bir süre için Sydney'e olağan yaşam tarzını sağlayabildi. Bu nedenle, yine entrika ve kurnazlık tanıdık dünyasına girdi.
Devrimci ve terörist Boris Savinkov ile aktif olarak işbirliğine başladı. Dosyalamasıyla Reilly, Belarus'taki Bulak-Balakhovich ordusunun düşmanlıklarına katıldı. Doğru, yakında Sovyet birlikleri tarafından yenildi. Daha sonra Sydney, Cenova Konferansı sırasında Bolşevik heyeti için bir girişim yapmaya çalıştı. Fakat burada başarılı olamadı. Reilly, "Zinovyev mektubu" ile Sovyet karşıtı bir provokasyonda izini bırakacak.
Yoğun eylemiyle, İngiliz ajanı, sonunda KGB'nin kendisine tam teşekküllü bir avı ilan etmesini sağlamak için her şeyi yaptı. Reilly'yi yakalamak için "Güven" adında özel bir operasyon düzenlendi. Bu isim, İngilizlerle temas kurması beklenen yapay olarak yaratılmış bir Sovyet grubuna verildi. Chekistler, tecrübeli bir casusun bile Güven'e inandığı her şeyi ustaca yaptılar. Valery Malevany'nin bu konuda yazdığı şey şudur: “Özel olarak gerçekleştirildiğiniz özel operasyonlar var. Ne de olsa, o Troçki'nin küratörü idi, herkes bunu biliyordu. Bu, Troçki ile savaşmak için gerekli olan özel bir operasyon. Ne de olsa Troçki, GRU - askeri istihbaratın denetimini neredeyse denetledi. Genel Kurmay, Kızıl Ordu tüm insanları. Frunze'nin ölümünden sonra, komutanlık görevini baş şefe aldı. Elindeki tüm gücü birleştirmek istedi. Troçki, Reilly'ye yardım etti. Bir şekilde Reilly'nin gölgelerden çıkarması gerekiyordu, böylece para getirmedi. silâh. Bunun için de bu özel operasyonu yaptılar. ”
Helsinki'deki İngiliz istihbarat biriminin başkanı Ernest Boyes’in Sydney’ye yeni çıkan “Güven” in ne olduğunu öğrenmesi için talimat verdiği biliniyor. Finlandiya sınırında Reilly, Toivo Vähä - “sadık adam” ile buluşacaktı. Casus toplantının onun için ne olacağını bilmiyordu. İngilizlerden birkaç adım önde olan Sovyet özel servisleri, ikisinin de ölümüne sahne oldu. Üstelik, bu, Beuys'in ajanının başarısızlığı hakkında kesinlikle bilgi edineceği şekilde yapıldı. Manevra bilerek açıldı, böylece Reilly Londra’dan İngiliz vatandaşı olarak diplomatik yardım isteyemedi. Hepsi sınırda bir çatışmada öldü. Sovyet gazeteleri, 28 Eylül'de, Finlandiya'nın Alakylä köyündeki sınır geçişlerinde 1925'in iki kaçakçının öldürüldüğünü bildirdi.
Sydney Lubyanka'ya götürüldü. Bir dizi sorgulamaya başladım. Reilly doğal olarak kendinden emin ve sakince davrandı. İrlanda'nın Clonmel kentinde doğmuş olan bir İngiliz konusu olduğunu iddia etti. Kısa sürede ondan hiçbir değerli bilgi alınmadı. Ancak KGB memurları, Sydney'nin hücresinde özenle tuttuğu günlüğü bilmiyor gibiydiler. Sorgulama yöntemleri, Chekistlerin davranışları ve kaderi hakkında not aldı. Büyük olasılıkla, Reilly “şarkısının söylendiğine” inanmıyordu. Ajan bir kez daha kaçmayı başaracağını ve kayıtların İngiliz istihbarat servislerine yararlı olacağını umuyordu. Tuğlalar arasındaki boşluğa sakladığı doku kağıdına bir günlük tuttu.
İngilizler dövülmedi ya da işkence görmedi. Genelde, mümkün olduğu kadar kültürel olarak onunla davrandılar. Ancak güvenlik görevlileri bir kez Sidney'e psikolojik baskı uygulamak için aşamalı bir infaz gerçekleştirdiler. İşte Ekim ayının otuzuncu günü ajanı 1925 şöyle yazdı: “Ben bir arabaya kondum. İçinde cellat, genç asistanı ve şoför vardı. Garaja kısa yol. Bu sırada asistan ellerimi kelepçelerle bileklerimin üzerinden itti. Yağmur yağıyordu, titriyordu, çok soğuktu. Cellat bir yere gitti, bekleyiş sonsuz görünüyordu. Erkekler zehir şakaları. Sürücü, otomobilin radyatöründe bir çeşit arıza olduğunu söylüyor ve seçiyor. Sonra tekrar biraz daha ileri gitti. Gpushniki, Stirn (V. A. Styrne) meslektaşları ile geldi ve infazın 20 saatliğine ertelendiğini söylüyorlar. Berbat gece Kabuslar. "
Fakat yine de, Reilly’nin kurtuluş umutları haklı değildi. 1918'in ölüm cezası cezası, 1925'in Kasım ayında gerçekleştirildi. Stalin'in kişisel olarak Reilly'nin ateş edilmesini emrettiğine inanılıyor. İngiliz casusu Sokolniki'de bulunan bir ormana götürüldü. Sonra Sydney’in cesedi Lubyanka’ya götürüldü, fotoğraflandı ve hapishaneye gömüldü. Bu, yirminci yüzyılın başlarındaki en zeki ve en yetenekli casuslardan birinin hayatının sona ermesidir.
Doğru, Reilly'nin ölümünden çok sonra, hayatta kaldığı ve GPU tarafından devredildiği söyleniyordu. Sidney günlüğüne gelince, yalnızca 2000 yılında İngiltere'de yayınlandı.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.