Janique Oever Oever itibaren Dover Castle, Jamaika
Miranda, okulda Juliet'in rolünü her şeyden çok oynamak istiyor. Fakat rol için mükemmel olduğundan ve Juliet olmak için gerekenlere sahip olduğundan emin olmasına rağmen, herkesin böyle düşünemeyeceğini biliyor. Bu yüzden şansını arttırmak için büyü yapar. Juliet olarak rol almayı sağlayacak herhangi bir büyü bulamadığı için, bir sonraki en iyisine karar verdi: Bir Şöhret büyüsü. Fakat bir şeyler biraz ters gidiyor ve Miranda, Edmund Shakespeare’in küçük erkek kardeşinde olduğu gibi Edmund Shakespeare olarak da bilinen Edmund Shakeshaft biçiminde biraz sürpriz oluyor. Evet, Will’in küçük kardeşi artık yirmi birinci yüzyılda Miranda’nın en misafircisi olarak yaşıyor. Bu yüzden belki Edmund'un televizyonlarla karıştırılması biraz garip, modern tesisattan bahsetmiyoruz, aynı zamanda Shakespear'lı gerçek bir oyuncu ile yaşamak ve onunla oynamak da harika. Ancak Miranda Edmund'la ne kadar fazla zaman geçirirse, Juliet'in Romeo'yu o kadar çok ikna eder ve gitme zamanı geldiğinde ne olacağından korkar. Juliet Spell, bazı ümit verici fikirlere sahip fakat genel olarak vasat bir hikayeye sahip bir kitap. İlk başta bir oyunda rol almak isteyen bir kız umuduyla ilgilendim, o kadar kötü ki büyü yapmaya çekti. Tüm dürüstlükte olsa da, tüm hikayenin katalizörü olan bu büyü oldukça rastgele ve kesinlikle garip geldi. Hikaye gerçekten büyüyle alakalı değil. Miranda’nın arkadaşlarıyla ve ailesiyle ilişkileri, tarihi bir figürün açısı ile ilgili. Maalesef, Miranda’nın karakterinden gerçekten çok etkilenmedim ya da etkilenmedim ve sesi oldukça sinir bozucu olmalıydı. Edmund’un günümüzün varlığının daha teknik nedenleri ortaya çıktığında ilgim kısaca sona erdi, ancak tüm hikaye hakkındaki düşüncelerimi değiştirmeme yetmedi. Juliet Büyüsü hızlı ve sevimli bir okuma olabilir, ama özellikle fazla bir şey olmayan bir kelime. Juliet Spell, Kristina Springer'in Espressolog'ları ve Allison Van Diepen'in The Oracle of Dating'ını etkiliyor. http://thebookmuncher.blogspot.com adresinden repoted
Bu kitap, renkli insanların ve beyazların eşit haklara sahip olmadığı zamanları açıklar. Bu kitabın çok anlamlı olduğunu düşündüm.
Bu diyalog dil felsefesini ele almaktadır. İki temel konum tartışılmaktadır: birincisi, isimler için isimlerin doğruluğunun konvansiyon ve anlaşma ile tesis edilmesi; ikincisi, bir ismin bir şeyi ancak “doğası gereği” yaptığı zaman doğru bir şekilde isimlendirmesidir. Her pozisyon için ve her pozisyon için argümanlar uzun ve biraz kıvrımlıdır ve ben burada onları izlemeyeceğim. Bazen, Platon'un diyaloglarında sıklıkla olduğu gibi, anlamlar ve çağrışımlar değişir ve argüman yavaş ve dikkatli bir şekilde izlenmelidir. Diyaloğun büyük bir merkezi kısmı, birçok ismin - tanrı isimleri, değerlerin ve özelliklerin isimleri - etimolojik olarak ayrıntılı bir şekilde ayrılmasını içerir. Bunu, isimlerin onomatopoeiye anlamı ile ilgili daha kısa bir bölüm izler. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Plato, isimlerin Platonik Formlara atıfta bulunduğu iddialarını ekler, ancak bu, argümanının merkezi kısmını işgal etmez. Platon, elbette, dilin gerçek bilginin edinilmesi için gerekli olduğunu görüyor ve inancı ve yaklaşımı, Batı'nın Gerçeğin kavramsal ve bu nedenle dilbilimsel olduğu yönündeki inancıyla tutarlı ve aslında temelin büyük bir bölümünü oluşturuyor. . Nadiren, dilin doğayı gerçek anlamda bozduğuna dair bir ipucu varsa, “isimlendirmenin” gerekli bir parçası olan dualizmin her zaman Ultimate Reality'den çıkarılmış bir adım olduğu. Platon'un yazılarını, örneğin, ikinci yüzyıl CE Budist filozofu ve adaçayı Nagarjuna'nın eserleriyle karşılaştırmak ilginçtir. Bu diyalog, bataklığa düşmek için kolay bir diyalogdur ve bazı çağdaş okuyucular, tüm sorunu çok fazla nit toplama olarak ele alacaktır. Bunu doğru bulmuyorum, ancak bu sefer öncelikle Doğu düşüncesiyle karşılaştırmak istediğim kültürlerarası bir belge olarak okudum. İtiraf etmeliyim ki, odaklanmış ve sürekli konsantrasyon gerektiren bir konuyla entelektüel olarak boğuşmanın canlandırıcı olduğunu; beyin germe egzersizi olarak, eğlenceliydi. Argümanı, özellikle de daha derin nüanslarının bazılarını tam olarak anladığımı iddia etmeye hazır değilim, ama okuduğuma sevindim ve kesinlikle bir süre sonra tekrar yapacağım. Son bir yorum: Platon'u okuma zevkim (ve özellikle fikirlerini anlamada) bir dereceye kadar çeviriye bağlıdır. Bu çeviri C.D.C. Reeve sevdiğim biri.
Bu kitabı gerçekten beğendim. Hızlı, kolay okunur, ancak çok dürüsttür. 17 yaşında bir çocuk sahibi olmayı hayal bile edemiyorum! 25 yaşındayım ve hala çok genç olduğumu düşünüyorum. :-)
http: //charlotteswebofbooks.blogspot .... Parlaklık, farklı bir gezegende geçen bir gizemdir, aslında değil, ama aynı zamanda, Güney'in tepelerinde yer alan küçük bir kırsal topluluk benim olabildiğince iyi bir hayat. On altı yaşındaki Cat, yakın, çocukluk arkadaşı Patrick'in işteyken vahşice dövüldükten sonra komada olduğunu duyunca şok oldu. Suçun doğası gereği, yerel polisin suçu çözmek için çok az çaba harcayacağını biliyor, çünkü Patrick eşcinseldir ve eşcinsel olmanın topluluğunda neredeyse bir suç olduğunu biliyor. Böylece Cat, Patrick'in saldırganını bulup adalet önüne çıkarmaya karar verir. Shine'den gerçekten etkilendim. Kedi, ana karakter, çok cesur bir genç kadın. Küçük kasabasında olduğu gibi sosyal adaletsizlikleri üstlenmek cesaret ister. Ne kadar korktularsa da, zorbalığın gerçeği bulmasını engellemesine izin vermedi.
overrated. boring. but genius.