Savoj Di Jilus
Parmaklıklı demir kapıların arasından siyah miğferinin arkasında beyaz kuş tüyleri bulunan ve altında siyah bir dondan başka hiçbir şeyi bulunmayan kaslı bir adam geldi. Uzun boylu adam rakibini beklerken elindeki uzun kılıcını basit bir bıçakmış gibi hızla döndürüyordu. Arenayı dolduran topluluk “Kelos!” diye adamın adını haykırıyordu.
Adamın rakibi yavaş adımlarla arenaya gelip kılıcını kaldırarak herkesi selamladı. Çok zayıf duran yaşlı adam kendi boyutuna uygun olarak kısa bir kılıç tutuyordu. Altındaki beyaz donu dışında çırılçıplak çelimsiz bedeniyle duruyordu. Savoj arenadaki yaşlı adamın balkonun en solunda oturan üstat kadar yaşlı olduğunu düşündü.
Ortada oturup kıkırdayan Radiyn, “Sonucu en başından belli olan bir karşılaşma,” dedi.
“Ben buna mücadele bile demem,” dedi Sör Kadrin. “Bir koyunun kurda karşı ne şansı olabilir?”
Arenadaki adamlar birbirlerinin karşısına geçtikten sonra yaşlı adam rakibine selam vermek için abartılı bir biçimde eğildi. Kelos denen gladyatör de aynısını yapıp eğilince yaşlı adam şimşek gibi bir hızla yerinden atılıp kılıcını adamın başına doğru salladı. Kelos çevik bir hamleyle geriye atılıp kılıcıyla yaşlı adamın saldırısını karşıladı. İkilinin karşılıklı kılıç sallamaları bir müddet devam etti fakat üstünlüğü Kelos almıştı. Genç adam uzun kılıcıyla yaşlı adamın iki kolunu da kesti. Yaşlı adam kumların üzerine düşüp acı içerisinde bağırırken Kelos gülümseyip kendi etrafında dönerek izleyenleri selamladı. İzleyenler sevinçle bağırıp yaşlı adamın ölmesini istiyorlardı. Kelos yerde sürünen yaşlı adamın bacaklarını da uzun kılıcıyla kesti. Yaşlı adam geride kalan son şeyiyle, gövdesiyle olduğu yerde çırpınıp bağırıyordu. Kelos yaşlı adamın kulağından tutup başını havaya kaldırdı ve kılıcıyla başı gövdeden ustaca ayırdı. Elinde kalan kafayı bir tekmeyle izleyenlerin arasına fırlattı. Kılıcını havaya kaldırıp zafer çığlığını atan genç adam demir kapıların arasından geldiği yere geri döndü.
Balkonun çok sessiz kaldığını düşünen Savoj konuşmaya karar verdi. “Yaşlı adam elinden geleni yapıp iyi dövüştü.”
“Hayır,” dedi Radiyn. “Kelos dövüşü uzatarak yaşlı adamın küçük düşmesini engelledi.”
Adam parçalara ayrılıp öldü ve buna rağmen küçük düşmedi mi? diye sormak istedi Savoj ancak ağzını kapalı tutmanın şimdilik daha iyi olacağını düşündü.
En solda koltuğuna uzanmış olan üstat gözlerini kapamış, horlayarak uyuyordu. Radiyn masadaki sepetten aldığı birbirinden farklı meyveleri keyifçe yemeye devam ediyordu. Sör Kadrin soğuk bakışlarıyla arkasına dönüp kölelerine bir işarette bulundu.
Çiçek desenlerine sahip sarı ipek elbiseler içerisindeki bir kız boş sepetleri alıp gitti. Kısa bir süre sonra sandalyelerin ve koltukların aralarından geçerek dolu sepetleri masalara sırayla koydu. Siyah ipekten bir kemer ile kızın giysileri birbirine bağlanmıştı. Kız en soldan başlamış ve en sonunda Savoj’un yanındaki masaya kadar gelmişti. Kız birkaç düzine meyve olan büyük sepeti masaya koyarken Savoj onu daha yakından incelemeye devam etti.
Koyu kestane, bir erkek gibi kısa saçlara sahip beyaz bir kızdı. Bileğinde Sör Kadrin’in her kölesinde olan kupalı dövmesi vardı. Kıvrak hareketler sergileyen kızın göz renklerini görememişti Savoj ve bunu görmeyi şu anda her şeyden daha fazla arzuluyordu.
“İstersen akşama kızı odana yollayabilirim,” dedi Sör Kadrin.
Kendisini kıza kaptıran Savoj gözlerini hızla arenanın kumlarına doğru kaçırarak “Dalga mı geçiyorsunuz sör?” dedi. “Bir kral ile bir köle asla birlikte olamaz.”
“Olamaz,” diyerek onayladı kıkırdayan Radiyn.
Köle kız hiçbir şey demeden balkonun kapısından geçip arka alanda kayboldu. Bir an için beni büyülemeyi başardı, diye düşündü Savoj.
Demir kapıların arasından arenaya sol elinde kılıç, sağ elinde ise kalkan tutan kaslı bir adam girdi. Adam az önceki dövüşen Kelos kadar uzun boylu değildi ancak ondan daha kaslı ve korkunç gözüktüğü barizdi. Kafasının tamamını kapatan kaliteli bir miğfer, sol tarafında parlayan çelik bir omuzluk, deri kemer, don ve iplikten yapılma basit çizmeler giyiyordu.
Adam arenanın etrafında dönenip kılıcıyla kalkanına vurarak bağırıyordu. “Hanos’tan ne istiyorsunuz? Kan mı? Bugün kana boğulacaksınız!” Arenayı dolduran taraftarlar onun adını coşkuyla haykırıyorlardı.
Savoj kendisini kral olarak görüp destekleyen ve onun adını haykıran insanların arasında olabilmenin nasıl bir şey olabileceğini hayal etmeye çalıştı. Güzel bir his olmalıydı fakat kendisini destekleyen iki elin parmak sayısı kadar bile adamı yoktu. Bu acı vericiydi, özellikle de arenadaki Hanos ve Kelos gibi basit köleler bile böyle yüceltilirken kendisi beş parasız ve tanınmayan birisiyken.
Hanos’un karşısındaki parmaklıklı demir kapılar açıldıktan sonra kapıları açan muhafızlar yüksek taş parçalarına aceleyle tırmandılar. Kapıların arasından bir at boyutunda iki dev kedi çıkmıştı. Turuncu kedilerin üstleri siyah çizgilerle kaplıydı ve yüzleri ile ön tarafları beyaza çalıyordu.
“Kaplanlar,” dedi Sör Kadrin.
Savoj merakla hayvanları inceliyordu.
“Ormanlarda yaşarlar ve halk insanların hayvanlara karşı olan dövüşlerini daha çok sever,” dedi Radiyn.
“Bu hayvanları yakalatmak için her seferinde onlarca köle kaybediyorum,” dedi Sör Kadrin.
“Bir kölenin değeri nedir ki?” diye sordu Radiyn. “Bir kaplan yakalayıp yüzlerce kölenin parasını çıkarmış oluyorsun.”
Doğru, diye düşündü Savoj. Köleler değersizdir.
Kaplanlar kumların üstünde gezinip etrafı koklamaya başladılar. Hanos’u gördüklerinde hiç beklemeden üstüne kükreyerek koştular.
Hanos üstüne gelen ilk kaplanın karnını sol elinde tuttuğu kılıcıyla ustaca kesti. Diğer kaplan sağdan yaklaşıp Hanos’u pençelemeye çalıştı ancak adam kalkanıyla kaplanın darbesini engelleyip hayvanın yüzüne tekmesini geçirdi. Kaplan bu darbeyle yılmamış gibi Hanos’un üzerine koşup kalkana dişlerini geçirdi. Hanos kalkanına yapışan kaplana kılıcıyla vurmak için hareketlendi ancak sol tarafından gelen kanlar içerisindeki kaplan adamın kılıç tuttuğu kolunu hiç zorlanmadan ısırarak kopardı. Adam acı içerisinde solundaki kaplana tekmeyi attı fakat sağ tarafındaki kaplan fırsattan istifade ederek adamın üzerine atladı ve boğazını ısırarak parçaladı.
Hanos yenilmişti ve halk bundan memnun değil gibi duruyordu. Savoj halkın neden sinirlendiğini anlamıştı. Uğultu arenanın her yerini kapladı ve insanlar ellerindeki meyveleri ve çöpleri bağırarak kaplanlara doğru attılar. Kaplanlar kükreyerek üstlerine atılanlara cevap vermeye çalışıyorlardı fakat atılan nesneler karşılık veremeyecekleri kadar çoktu. En sonunda kaplanlar geldikleri açık kapılardan içeriye kaçtılar.
Savoj yanındaki adamlara döndü. Üstat hâlâ uyuyordu. “Herkes varını yoğunu Hanos’a basmıştı değil mi?”
“Doğru bildiniz,” dedi Radiyn. “Adam neredeyse on yıldır hayvanlarla dövüşüp daha önce hiç yenilgi yüzü görmemişti. İtiraf etmem gerek, bu sonuç beni bile şaşırttı.”
Kaplanlar hikâyelerdeki korkunç yaratıklara benziyorlar, diye düşündü Savoj. Eğitimli bir kaplan ordum olsa Estendil’i ele geçirmem çok kolay olurdu.
Arenanın kumlarının üzerindeki bir deri bir kemik kalmış genç erkek köleler ellerindeki küreklerle kumları kaldırıp kanları ve kirleri örtüyorlardı. Bazıları çöpleri toplayıp dışarıya taşıyorlardı. İki köle yerdeki parçalanmış Hanos’un cesedini dışarıya sürüklüyorlardı.
Arena kısa sürede temizlenmişti. Köle çocuklar gözden kaybolduktan sonra Sör Kadrin yerinden doğrulup balkonun ucuna çıktı. Arenadaki izleyici topluluğundan gelen ses kısa sürede kesildi. Sör Kadrin ellerini kaldırıp kapıların açılmasını işaret etti. Kapılar açıldığında bir adam koşarak arenaya girdi ve etrafta koşuşturup kükremeye başladı. Adamın iki elinde de kaliteli uzun bıçaklar vardı. Altına mavi kuş tüylerinden yapılma bir pantolon, deri kemer ve başına uzun gagalı bir kuş kafatası giyiyordu. Adamın özenle örülmüş siyah uzun saçları ayak bileklerine kadar geliyordu.
Sör Kadrin elini açıp adamı işaret ederek “Huzurunuzda tarihin gördüğü en büyük katillerden birisi,” dedi. “Madiryan!”
Halktan insanlar onun adını bağırıp yumruklarını havaya kaldırıyorlardı. Genç kızlar ve fahişeler Madiryan’ın adını tahrik edici bir şekilde haykırıyorlardı.
Diğer taraftaki demir kapı açıldı ve kumlara adımını attıktan sonra kahkaha atmaya başlayan dev gibi korkunç bir adam gözüktü. Vücudunun hiçbir yerinde derisi kalmamış olan aşırı kaslı adam elinde bir balyoz tutuyordu. Topuz şeklinde saçları olan adamın başında devasa bir örümcek iskeleti vardı. Adam bunu başına miğfer gibi geçirmişti. Savoj adamı görünce yutkundu. Az önceki kaplanlar bu adamın yanında yavru kedi gibi kalırlar. Adamın altında erkekliğini gizleyen bir paçavra dışında başka hiçbir şeyi yoktu.
Sör Kadrin eliyle adamı işaret ederek “Huzurlarınızda,” dedi. “Daha önce yenilgi yüzü görmemiş olan canavar, Kızılağaç!”
Savoj’un daha önce duymadığı bir şiddette coşkuyla bağırıyordu izleyiciler.
Sör Kadrin yerine otururken “Onun şampiyonluk unvanını söylemeyi unuttun,” dedi Radiyn. Sör Kadrin omuz silkip yan tarafındaki sepetten kendisine meyve karıştırmaya başladı.
Madiryan kesinlikle uzun boylu bir adamdı ancak karşısındaki Kızılağaç apayrı bir seviyedeydi. Savoj iri adamın iki Madiryan kadar boyu olduğunu düşündü. Adamın kendisi gibi elindeki balyoz da çok uzundu. Savoj balyozun kendisi kadar uzun olduğunu tahmin ediyordu.
Madiryan arenanın etrafında koşturup ellerini iki yana açarak halkı selamlamaya devam ederken Kızılağaç’ın arkasına geçmişti. Adamın arkası dönükken halkı selamlamayı bırakıp bıçağını ona salladı. Kızılağaç acıyla bağırıp balyozunu geriye doğru hızla salladı. Madiryan çevik bir hamleyle geriye atılıp kendisini kurtardı. Kızılağaç’ın sırtında küçük bir kesik vardı.
“İlk kan döküldü,” dedi Savoj.
Madiryan yanlamasına adımlar atarak Kızılağaç’ın etrafında döneniyordu. Kızılağaç balyozu başının üstünden kaldırıp yere indirirken Madiryan ters takla atarak Kızılağaç’tan uzaklaştı. Madiryan yerden kum alıp Kızılağaç’ın gözlerine atmak istedi ancak bu bir işe yaramadı. Kızılağaç yaklaştığı Madiryan’a tekme atmaya çalışınca Madiryan adamın bacağını birkaç kez bıçakladı. Kızılağaç küfürler ederek geri çekildi. İkili birbirinin etrafında dönmeye devam etti. En sonunda bir duvarın köşesine gelmişlerdi. İzleyicilerin bulunduğu yerler yerden üç adam kadar uzundular ancak Kızılağaç için bu yükseklik çok büyük bir sorun değildi. Adam uzanıp yakaladığı bir köleyi arenaya çekip Madiryan’a doğru sanki boş bir sepeti fırlatıyormuş gibi fırlattı. Madiryan üzerine uçan köleden sıyrılıp yere düşen adamı bıçaklarıyla etkisiz hale getirdi.
Madiryan tiz bir sesle gülüp olduğu yerde dans ediyordu. İnsanlar çöplerini Kızılağaç’a fırlatmaya başladılar. Halk kendilerinden birisinin Kızılağaç yüzünden öldürülmesine sinirlenmiş olmalıydı.
Radiyn izlediklerinden keyif alıyormuş gibi gülüyordu. Kahkahaları havlamaya benziyordu.
İkili bir süre daha dans ettiler ve Kızılağaç üzerindeki onlarca bıçak yarasıyla kanlar içerisinde kalmıştı. Bir kez daha balyozunu sallayıp bir dizinin üzerine çöktü. Madiryan hızlı adımlarla yaklaşıp diğer dizine de bıçaklarını birkaç kez soktu. Kızılağaç iki dizinin üzerine çökmüş dimdik duruyordu. Balyozunu yere bıraktı.
Madiryan, adamın etrafında dönenip dans etmeye devam ediyordu. En sonunda başına geldiği adama bir şeyler söyledi. Kızılağaç ani bir hareketle adamı boğazından yakalayıp havaya kaldırdı. Madiryan havada çırpınırken bir bıçağını yere düşürmüştü. Diğer bıçağıyla Kızılağaç’ın sol göğsünü, kalbini bıçaklıyordu ancak adam hiç etkilenmiyormuş gibi rakibini havada tutup boğuyordu.
Madiryan onlarca kez adamın kalbine bıçağını soktu ancak sonunda hareketleri yavaşladı ve boğulup öldü. Kızılağaç sol göğsünden, kollarından, sırtından ve bacaklarından yaralanmıştı ancak hiç yaralanmamış gibi rahatça ayağa kalkmıştı. Her tarafı kanlar içerisinde kalan adam balyozunu kaldırıp halkı selamlıyordu. Adamın sevinci bitince balyozunu yerdeki Madiryan’ın yüzüne geçirdi. Ölü adamın yüzündeki kuş kaskı ve kafatası kırılmıştı. Onları uzaktan izleyen Savoj bile bu sesi duymuştu.
“Sizi bunları görmeniz için çağırtmıştım,” dedi Sör Kadrin. “Nasıl buldunuz, etkilendiniz mi?”
“Gladyatörler korkunç adamlarmış,” dedi Savoj Di Jilus. “Barbar ruhuyla dövüşüyorlar.”
“Eğer isterseniz sizi koruması için benden birkaç tane gladyatör satın alabilirsiniz,” dedi Radiyn.
“Nasıl?” diye sordu Savoj. “Elimde en basit kölenizi alabilecek bir bakır bile yok.”
“Onları benim paramla alacağız,” dedi Sör Kadrin. “Majestelerine armağan olsun.”
Savoj heyecanlıydı. Emrindeki adamların sayıları artacak ve gücüne güç katacaktı. Sör Mörny, Savoj’u yanında gladyatörlerle görünce ne tepki verecek merak ediyordu.
“Daha fazla katlanamayacağım,” dedi Üstat Maques. Savoj uyanan adamın da yanlarında olduğunu unutmuştu. Kölelerden destek alarak merdivenleri inen adam söylenerek gözden kayboldu.
“Yaşlı bunak her zamanki gibi kâbus görmüş olmalı,” dedi sırıtan Radiyn.
Sör Kadrin işaret verince köleler tahtırevanlar getirdiler. Üç farklı tahtırevan vardı. Savoj, Sör Kadrin ve Radiyn köleler tarafından kısa bir süreliğine arenanın içerisinde merdivenler boyunca taşındılar.
En sonunda arenanın alt katındaki rutubetli ve leş gibi kokan zindanlara geldiler. Üçlü tahtırevanlarından inip mermerlerin üzerinde ilerlemeye başladı.
Koridor boyunca demir parmaklıklarla kapalı kafeslere benzer yüzlerce hücre vardı. Her hücre içerisinde birkaç gladyatör bulunuyordu. Bazıları duvara sırtını dayamış yatıyor, sohbet ediyor veya cinsel ilişkiye giriyorlardı.
En sonunda bir hücrenin önüne geldiler ve bir muhafız anahtarla hücrenin kapısını açtı. İçerisi aydınlık değildi fakat boş olduğu kolayca anlaşılıyordu. Savoj neden burada durduklarını anlamaya çalışırken Sör Kadrin başıyla Savoj’u işaret etti ve Savoj’un arkasında bekleyen iki köle onu kollarından tutarak hücreye attılar. Savoj direnip girmemek için uğraşmıştı ancak boşa çabalamıştı. Şimdi içerideydi ve adamlar kapıyı yüzüne kapayıp anahtarla kilitlemişlerdi.
“Bu ne demek oluyor?” diye sordu Savoj öfkeyle solurken. “Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?”
Radiyn iç cebinden çıkardığı içi dolu şişkin bir keseyi Sör Kadrin’e uzattı. Sör Kadrin keseden çıkardığı bir altını dişiyle ısırıp kontrol ettikten sonra başıyla onayladı. Adamla el sıkışırken pis bir şekilde Savoj’a bakarak sırıttı.
İkili ve köleleri zindanı yavaş adımlarla terk ediyorlardı. Sesleri koridor boyunca yankılanıyor ve sesin şiddeti giderek azalıyordu.
Sesler kesildi ve geriye sadece tavandan şıp şıp damlayan su sesi kalmışt
Savoj sırtını duvara dayayıp yere oturdu. Bacaklarını yukarı çekip kollarıyla tuttu. İçerisinde müthiş bir çaresizlik hissi ve kalbinde hainlere karşı dolup taşan bir öfke vardı. Gözyaşlarına hâkim olamıyordu. Beni sattılar, bir köle gibi, hiçmişim gibi satıldım! Her şey bitti…