Bir zamanlar ismi Zeuxis olan bir ressam vardı. O kadar canlı gibi resimler çiziyordu ki, resimleri temsil ettikleri gerçek şeylerle karıştırıyorlardı.
Bir zamanlar bir meyve çizmişti, meyve o kadar gerçekçiydi ki kuşlar bana doğru uçtu ve onu gagaladı. Bu olay onun yeteneğiyle gurur duymasını sağlamıştı.
” Ben yaşam kadar gerçek resim çizebilen tek adamım” dedi.
İsmi Parrhasius olan bir ünlü ressam daha vardı. Zeuxis’in övünmesini duyduğunda, kendi kendine ” Ne yapabileceğimi göreceğiz” dedi.
Perdeyle kapalı gibi görünen bir resim çizdi. Sonra gelip görmesi için Zeuxis’i davet etti.
Zeuxis yakından baktı. ” Perdeyi aç ve bize resmi göster” dedi .
Parrhasius güldü ve yanıtladı. ” Resim perdeydi. ”
” Tamam” dedi Zeuxis. ” Bu sefer beni yendin, bir daha övünmeyeceğim. Ben sadece kuşları aldattım ; ama sen beni, yani bir ressamı aldattın. ”
Bundan bir süre sonra Zeuxis başka bir muhteşem resim çizdi. Bu, içi üzümlerle dolu bir sepet taşıyan çocuğun resmiydi. Bu resmi kapısının dışına asınca kuşlar aşağı geldi ve üzümleri almaya çalıştı.
” Ah ! Bu resim tam bir başarısızlık örneği” dedi. Çünkü eğer çocuk üzümler kadar iyi çizilmiş olsaydı, kuşlar ona yaklaşmaya korkardı.”
Alıntı