Dini metinler, diğer metinler gibi, yoruma ihtiyaç duyarlar. Yorum deyince de öznellik ve nesnellik akla gelir. Öznellik, dini metinlerle ilgili olarak gündeme geldiğinde genellikle olumsuz, hoş olmayan şeyler akla gelir ve öznel yorumcu, metne istediği manayı yükleyen, metni kendi kişisel arzuları doğrultusunda konuşturan bir kişi gibi algılanır. Tefsir tarihinde te’ville ilgili tartışmalar da bunu göstermektedir. Yorumda öznellik ve nesnellik tartışmalarının arkasında şu tür sorular yatmaktadır: Metin sabit bir şey midir, yoksa sürekli bir hareket ve faaliyet halinde midir? Yorumun nesnesi olan metnin anlamı nerededir: İfadenin kendisinde mi, yoksa ifadede kastedilen de mi? Hermenötiğin anladığı çerçevede anlam, yazarın niyetinde mi, metnin literal yapısında mı, yoksa yorumcunun zihninde midir? Bu bağlamda öznelliğin arkasındaki temel faktörler nelerdir? Öznelliğin ürünleri, olumsuz şeyler midir? Kur’an’ın birinci muhatapları ile sonraki muhatapları arasındaki Kur’an algısı ve anlayışı bakımından ortaya çıkan farklılıklar nelerdir?
Elinizdeki eser, yukarıda sıralanan sorulara Kur’an bağlamında İslami bilim ve kültür geleneğinden cevaplar arayan bir incelemedir.