500 yıl önce Bologna’nın tepelerinden toplanan preslenmiş çiçek koleksiyonu, iklim krizinin ve insan göçünün kuzey İtalya’nın manzarasını nasıl değiştirdiğine dair fikir veriyor.
Rönesans doğa bilimci Ulisse Aldrovandi tarafından 1551 ile 1586 yılları arasında toplanan 5.000 özenle kesilmiş ve kurutulmuş bitki, zamanının en zengin koleksiyonlarından birini oluşturuyor.
Aldrovandi’nin ilk hedefi bitki türlerini tanımlamak ve hangilerinin farmasötik amaçlarla kullanılabileceğini anlamaktı. Yaklaşık yarım milenyum sonra, dikkatle preslenmiş örnekler, botanikçilerin çevredeki manzaralardaki muazzam değişiklikleri belgelemelerine yardımcı oluyor. Royal Society tarafından yayınlanan yeni araştırma.
Aldrovandi’nin zamanında Bologna’nın tepeleri, tıbbi amaçlar için kullanılan ve muhtemelen bölgede nesli tükenmiş olan anaç otu gibi şu anda tehdit altında olan veya hatta nesli tükenen türler bakımından zengindi. Araştırmacılar, türlerin toplam sayısının 1500’lerden bu yana arttığını, ancak bitki örtüsünün kalitesinin düştüğünü ve daha nadir türlerin çoğunun azaldığını söyledi. İncelenen dönemde İtalyan nüfusu %560 arttı.
Aldrovandi herbaryumu, her biri sayfalara yapıştırılmış 580’e kadar örnek içeren 15 kitaptan oluşur. Koleksiyonda türlerin sıklığı, bolluğu, ekolojisi, yerel isimleri ve geleneksel tıptaki kullanımları hakkında notlar yer alıyor. Araştırmacılar bunun, bu kadar ayrıntılı notlar içeren en eski herbaryum örneği olduğuna inanıyor. Araştırmacılar, “Tarihsel ve bilimsel açıdan bakıldığında bu herbaryumun önemi paha biçilemez” diye yazıyor.
Gazete, “Aldrovandi herbaryumu, Avrupa bitki örtüsü ve habitatlarındaki radikal dönüşümün ilk işaretlerinin anısını koruyor” diyor.
Bu dönüşümün bir kısmı yerli olmayan türlerin büyük akınıdır. Koleksiyonun bir araya getirildiği dönemde çiçeklerin yalnızca %4’ü Amerikan türündendi ve neredeyse tamamı özel veya botanik bahçelerinde yetiştiriliyordu. Biber ve kabak gibi bitkiler, Orta ve Güney Amerika’daki ilk keşifler yoluyla ithal edildi. O zamandan bu yana Amerika kıtasından gelen yerli olmayan çiçeklerin sayısı %1000 oranında arttı; bu da Rönesans’tan başlayarak Amerika-Avrupa ticaret yollarının artan önemini gösteriyor.
Bologna Üniversitesi’nden baş araştırmacı Dr Fabrizio Buldrini, “Bu kadar büyük bir fark görmeyi asla beklemiyorduk” dedi. “Bu artışlar bazı açılardan korkutucu çünkü bunlar derin insan etkisinin açık bir işareti. »
Buldrini’nin ekibi, Aldrovandi’nin topladığı bitki örtüsünü Girolamo Cocconi (1883) ve Emilia-Romagna’nın (1965-2021) yaptığı koleksiyonlarla karşılaştırdı. Veri kümeleri arasında karşılaştırma yapabilecekleri Po Nehri ve kollarını çevreleyen ovaların alanına baktılar.
Veriler aynı zamanda 19. yüzyılın ortalarına kadar uzanan “Küçük Buzul Çağı”nın etkilerini de gösteriyor. Gümüş sardunya gibi yüksek dağ türleri genellikle deniz seviyesinden 1.700 metre yükseklikte bulunurken Cocconi bunu deniz seviyesinden 800 metre yükseklikte buldu. Dağ düğün çiçeği günümüzde deniz seviyesinden yalnızca 1000 metre yüksekte bulunurken, “Küçük Buzul Çağı” sırasında 300 metre yükseklikte bulunmuştur.
Aldrovandi ayrıca şehrin Avrupa’da ilklerden biri olan botanik bahçesinin kurulmasına da yardımcı oldu. Onun zamanında ve sonraki yüzyıllarda bir dizi önemli koleksiyon oluşturuldu ve Bologna “modern botanik ve herbarinin bir nevi beşiği” haline geldi.
1970’li yıllardan bu yana bölgenin tüm bitki örtüsünün haritalandırılmasına yönelik bir proje başlatıldı ve bunun sonucunda 500.000’den fazla kayıt içeren bir veri tabanı oluşturuldu.
Araştırmacılar, genel olarak keşfin kurutulmuş çiçek kayıtlarının önemini vurguladığını söyledi. “Son zamanlardaki bilimsel eğilim, bu koleksiyonların tozlu, hantal ve işe yaramaz olduğu, depolanması ve bakımının çok pahalı olduğu ve modern araştırmalar için neredeyse işe yaramaz olduğu gerekçesiyle reddedilmesi yönünde. Artık yanlış bir şey yok: Herbaryumlar birçok araştırma alanı için vazgeçilmez ve yeri doldurulamaz veri bankalarıdır” dedi Buldrini.
Index Herbariorum’a göre dünya çapındaki koleksiyonlar 390 milyon örnek içeriyor. Buldrini şunları ekledi: “Onları reddetmek, tarihi arşivlerimizi, anıtlarımızı veya sanat koleksiyonlarımızı reddetmek anlamına gelir. »