Shireen Abu Akleh’in yerde yüz üstü yatan cansız bedeninin görüntüsü Majdi Bannoura’nın kamerasının aklından çıkmadı.
Ebu Akleh bir ay önce 11 Mayıs’ta Cenin’de İsrail güçleri tarafından öldürüldüğünde Bannoura sadece birkaç metre ötedeydi. Bir kameraman olarak ve ne kadar zor olursa olsun, tanık olduğu şeyi filme alması gerektiğini biliyordu.
Bir ay sonra, El Cezire’de çalışan ve Abu Akleh ile 24 yıllık profesyonel ve kişisel ilişkisini sürdüren Bannoura hala şokta.
“Hala gittiğine inanamıyoruz, onu bir aydır görmedik. Sesini duymayı bekleyerek ofise giriyoruz” dedi.
Arap televizyonu El Cezire’de 51 yaşındaki kıdemli Filistinli muhabirin öldürülmesi, dünya çapında şok dalgalarına neden oldu.
Yine ABD vatandaşı olan Ebu Akleh, işgal altındaki Kuzey Batı Şeria’daki Cenin mülteci kampına İsrail ordusunun düzenlediği baskını izlerken, üzerinde basın yeleği ve açıkça işaretlenmiş bir miğfer olmasına rağmen başından vuruldu.
El Cezire, Ebu Akleh’in ölümünü “açık bir cinayet” olarak nitelendirdi ve “soğukkanlılıkla öldürüldüğünü” söyledi. Ağ, cinayeti Lahey’deki Uluslararası Ceza Mahkemesi’ne (ICC) sevk etmesi için bir hukuk ekibi atadı.
“Bir meslektaştan çok daha fazlası”
Abu Akleh, ağ kurulduktan bir yıl sonra, Ağustos 1997’de Bannoura ile aynı zamanda Al Jazeera Arabic’e katıldı. Bannoura daha sonra Kudüs’teki kanalla ilk kamera görüntüsünü filme aldı.
En son, hikayenin kendisinde bir gazeteci olduğunda da filme alındı.
İlk kurşunu duyan Bannoura kayıt yapmaya başladı. Ortağı Ali el-Samoudi’nin (şimdi iyileşti) vurulduğunu gördü.
“Ali yaralandı ve onu çekmeye başladım, Shireen’i görmedim ve içinde bulunduğumuz trajedinin boyutunun farkında değildim” diye hatırlıyor.
“Kamerayı Shireen’e çevirdiğimde yerde yattığını gördüm. Karşıdan karşıya geçmek istedim ama bana gerçek mühimmat atıyorlardı. Durumun çok tehlikeli olduğunu fark ettim, dışarı çıkarsam beni öldürürlerdi. vur beni,” dedi Bannoura.
“Olanları işlemedim. Birkaç saniye içinde çekime devam etme kararı aldım.”
Bannoura, çekim yaparken gözlerini Shireen’in vücudundan ayırmadı, hiçbir yaşam belirtisi görmemesini umdu ama nafile. Sürüklenip hastaneye götürüldüğünde çoktan ölmüştü.
Bannoura, onu kaybetmenin hayatında zor ve kalıcı bir etkisi olduğunu söyledi.
“Shireen bir meslektaştan çok daha fazlasıydı, herkesin arkadaşıydı, iş dışında ömür boyu süren bir ilişkimiz vardı” dedi gözyaşları içinde.
“Gelirdi, çocuklarımı tanırdı. Evimizde geçireceğimizden daha fazla birlikte vakit geçirdik. Daha kolay olmayacak, bir ay ya da iki ay ya da bir iki yıl.”
‘Bir onur’
Ebu Akleh suikastı adalet ve hesap verebilirlik talepleri sürerken manşetlerde yer almaya devam ederken, olay yerinde onun yanında olanlar hala olayın travmasını ve dehşetini yeniden yaşıyorlar.
Yerel gazeteci Mujahed al-Saadi, vurulduğunda Abu Akleh’in yanında duruyordu. Zamanın durduğunu hissettiğini söylüyor.
“Sadece o zaman dikkatimize geldi. Geceleri Shireen’in son anlarının görüntüsüyle uyanıyorum, kafamda kalıyor, “dedi El-Saadi El Cezire’ye.
Doğrudan bir çizgide olmasına rağmen, el-Saadi, Ebu Akleh için daha fazlasını yapmak isterdi.
“Bazen kendimi suçlu hissediyorum çünkü mahalle çocuğu olarak Shireen’i koruyamadım. Şehit olmasını beklemiyordum; onun önünde, askerlere daha yakınken öleceğimi düşündüm, “dedi -Saadi.
“Çıldırdım çünkü kurşunların benim için olduğunu hissettim” diye ekledi.
Ebu Akleh sık sık canlı televizyon yayınlarını el-Saadi’nin evinin çatısından yönetti ve birçok kez kampa, özellikle de kampa kadar ona eşlik etti.
İki çocuk babası, onu televizyonda izleyerek büyüdükten sonra onunla çalışmanın bir “onur” olduğunu söyledi.
El-Saadi, 2002’de ABD mülteci kampında İsrail’in geniş çaplı işgaline ilişkin yaptığı habere dikkat çekerek, “Birçok insan, bırakın onunla çalışmayı, onunla konuşma fırsatına sahip olmayı hayal etti” dedi. viure.
“Onunla çalışmaya başladığımda beni en çok şaşırtan şey, ne kadar iyi bilinmesine rağmen alçakgönüllülüğüydü. Vatanseverdi. Halk tarafından sevildi.”
Ebu Akleh’in cenaze alayı, Filistin tarihinin en uzun geçitlerinden biri olan Cenin’den Kudüs’e üç gün sürdü ve Nablus ve Ramallah’ı da içeriyordu. El-Saadi, bunun ona veda etmek için sokakları dolduran sıradan Filistinliler arasında ona saygının göstergesi olduğunu söyledi.
El-Saadi ve Bannoura için, İsrail’in dizginsiz cezasız kalması gerçeği nedeniyle Ebu Akleh için adalet şansı zayıf.
Bannoura, “Hiçbir taraftan veya uluslararası mahkemeden adalet görmedik. Gazeteci de olsak, sonuçta Filistinliyiz” diyen Bannoura, herhangi bir Filistinlinin saldırıya uğrayabileceğini de sözlerine ekledi.
“Umarım Shireen’in davası gelecekte bir şeyleri değiştirme zamanı olur.”