Flaming June Frederic Leighton (1830-1896), Viktorya dönemine ait ünlü bir tablo, 35 yıldan uzun bir süredir ilk kez New York'a Frick Collection'da solo bir dönüş için geldi.
19. yüzyılın sonlarına ait İngiliz sanatı kitaplarını okumuş olan herkes, uzaklarda güneş çarpmış bir Akdeniz ile mermer bir bankta perdelik yığınların üzerine uykuda kıvrılmış şeffaf, akkor turuncu elbiseli genç bir kadının pastoral görüntüsünü anında tanıyacaktır. . Orantısız bir şekilde uzun ve kaslı sağ uyluğu için özellikle unutulmaz. Saydam kumaşa sıkıca sarılmış, resmin orta alt kısmında kalçadan bükülü dizine kadar uzanıyor ve vücudunun üst kısmını neredeyse gölgede bırakıyor. Leighton, pozunu Michelangelo'nun Gece heykeline ve kayıp resminin bir kopyasına dayandırdı. Leda ve Kuğu, her ikisi de güçlü uyluklara sahip benzer şekilde bükülmüş bacaklara sahiptir.
1895 dolaylarında, 4 fite 4 fitin hemen altında ölçülen Flaming June, parlak altın yapraklı bir alanda görünür. çadır çerçevesi Antik Yunan-Roma tapınaklarının İyonik mimarisini taklit eden. İzleyicileri, pagan gizeminin halüsinasyonlu bir alanına davet ediyor. Frick'te, tüm topluluk, müzenin Oval Odasındaki koyu, ahşap, İyonik pilastrlar arasında asılı duruyor. James McNeill Whistler'ın üç şık kadın ve bir erkekten oluşan uzun portrelerinin eşliğinde, tümü fırçayla yumuşak renklerle işlenmiş (bunlar kalıcı Frick armatürleridir), Flaming June parlıyor. Sanki hep burada olması gerekiyordu. (Neden Flaming June deniyor, kimse bilmiyor.)
Dünyanın en büyük sanat eserlerinden biri değil - bu Vermeer'inki gibi bir şey değil. 2013 yılında Frick'i ziyaret eden İnci Küpeli Kız . Leighton'ın konusu, Vermeer'in büyülü canlılığının hiçbirine sahip değil. Akıcı sırlarda akademik ustalıkla boyanmış, Jell-O'ya dalmış gibi görünüyor. Ancak Viktorya dönemi bilincinin bir eseri olarak Leighton'ın resmi son derece ilginçtir.resim
Kredi...Özel Koleksiyon, Nevill Keating Resimleri
Pablo Pérez d'Ors, Avrupa sanatının ortak küratörü Ponce Sanat Müzesi , Ponce, P.R.'de, resmin daimi ikametgahı, katalog denemesinde, arkaik bir geçmişte uyuyan güzel kadının Viktorya sanatında tekrarlanan bir motif olduğunu not eder. Bunu spekülatif olarak, Arthur Conan Doyle'un hikayelerinde popüler hale getirilen ve bilinçdışına ve ölüme sembolik imaların ortaya çıkmasının yolunu açan afyon mağaralarıyla ilgili fantezilerle bağlantı kuruyor. Bu satırlarda, sahnenin sağ üst köşesindeki kırmızı çiçeklerin zehirli olduğu bilinen zakkum olduğuna dikkat çekiyor. Bu, kadını bir femme fatale, dikkatsizleri baştan çıkarıp unutulmaya sürükleyecek tehlikeli derecede çekici bir figür yapar.
Uyuduğu ve muhtemelen rüya gördüğü ve görüntünün kendisi bir rüya gibi olduğu için, Freud'un Leighton'ın resmi üzerinde çalıştığı sıralarda icat ettiği yöntem olan bazı psikanalize direnmek zor, kariyerinin son ve en ünlüsü . İki unsur göze çarpıyor: Bayan Galassi'nin katalog yazısında belirttiği gibi, garip bir şekilde büyük, hatasız bir şekilde fallik kalça ve figürün her tarafında çırpınan perdelik, onu bir enerji alanına sarılmış gibi gösteriyor. Bir Freudcu, retorik olarak bu, Fransızların la petite mort dediği şeyin bir imgesinden başka ne olabilir? Ancak Avrupa tarihinin daha geniş bağlamı ve onun hızlanan ikinci Sanayi Devrimi de dikkate alınmaya değer. Tembel kadın figürü, sadece bir erotik arzu nesnesinden daha fazlasıdır. O, bir zamanlar geleneksel olarak belirgin bir şekilde erkeksi olarak düşünülen rasyonalist, sürekli çabalayan, öldürücü derecede rekabetçi ruhun tam tersidir. Rahatlamak, mücadeleden emekli olmak ve sadece hayatta olmaktan zevk almak için bir özlemi bünyesinde barındırıyor. Şekil değiştiren bir arketip olarak, Modernist sanatta tekrar tekrar ortaya çıkıyor: Picasso, Matisse, Modigliani ve sayısız diğer, genellikle erkek sanatçıların resimlerinde. O, modernitenin karşı-kültürel ruhudur.
Leighton kendisi isyankar değildi. Varlıklı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve Frankfurt, Paris ve Roma'da eğitim gördü, uzun yıllar Kraliyet Akademisi'nin başkanlığını yaptı. Ama 20. yüzyıl onun anısına pek de iyi davranmadı. 1970'lere kadar, genel olarak Viktorya dönemi sanatı, bilginler tarafından bayat, ahlaki açıdan aptallaştırıcı, kalıplaşmış kitsch olarak görülüyordu. Sonra gelgit döndü. Victorialılar, karmaşık anlatıları, şiirsel metaforları, geçmiş zamanlara göndermeleriyle Postmodernist bir duyarlılığa hitap ediyorlardı. Bu yeni coşku, Flaming June'un sıklıkla yeniden üretildiği bir sanat kitabı çığını hızlandırdı. Şimdi yüksek kültür kadar popüler. hatta satın alabilirsin yanan haziran takıları : resmin minyatür reprodüksiyonlarını içeren küpeler ve kolyeler.
Tablonun bugün bu kadar yaygın olarak bilinmesi, esas olarak 1965'te resmi kuran Luis A. Ferré'ye borçludur. Ponce Sanat Müzesi . Bay Ferré'nin bunu nasıl elde ettiği bir şans ve tutku hikayesi. 1915'ten 1928'e kadar resim sergilendi. Oxford'daki Ashmolean Müzesi , sonra ortadan kayboldu. Sonra 1962'de Londra'da bir evde sahte bir panelin arkasına gizlenmiş olarak keşfedildi. Ertesi yıl Bay Ferré, Leighton'ın sirenini bir Londra galerisinde gördü ve kendi ifadesiyle, ona ilk görüşte aşık oldu. Enflasyonu hesaba katarak yaklaşık 8.000 dolara satın aldı. Orijinal çerçeve kayboldu, ancak onu yapmak için kullanılan kalıpların hala var olduğu ortaya çıktı. Arnold Wiggins ve Oğulları . 1994 yılında firma eskisi gibi yeni bir çerçeve yarattı ve o gün koleksiyonerin var olan en harika tablosu olarak adlandırılan Flaming June Samuel Courtauld , nihayet eski ihtişamına kavuştu.