Ejderhayı anlayın
Rusya'da bir savaş var. Bir hidra ile bir savaşa benziyor, kesik bir kafa yerine iki yeni kafa büyüyor. Daha başarılı özel operasyonlar, daha fazla terörist saldırılar ve yeni özel operasyonlar - eğer matematikçi yalan söylemiyorsa, er ya da geç böyle bir savaş hidranın zaferiyle sona erecektir. Bu genellikle dövüşçü düşmanında önemli bir şey görmediğinde olur. İnsanlığın başarılı savaşlarının deneyimi, güce ek olarak, zihni bağlama zamanının geldiğini gösteriyor. RR muhabiri, bunun etkinliğini test etmek için Dağıstan'a gitti. оружия bağımsız.
Özel operasyon
Makhachkala'nın merkezinde beş katlı binalar, garajlar, pembe bir ev. Bir sandviçte olduğu gibi etrafında üç katman var: içinde özel kuvvetler, ardından çevik kuvvet polisinin bir çemberi ve son olarak sıradan polis memurları. Bu, haydutları yok etmek için özel bir operasyon. Zaten ikinci gün. Gazeteci yok: Şehirde ateş etmek uzun zamandır olay değil.
Bir de dördüncü bir sandviç tabakası var - Coca-Cola şişeleri olan çocuklar, tohumlu adamlar, cep telefonlu adamlar, en azından bir şey almaya çalışıyorlar. Tüm bu sayısız galeri polisi tedirgin ediyor: militanlar son zamanlarda yeni taktikler uygulamaya başladılar - güvenlik güçleri binaya hücum ederken, intihar bombacıları gelip bir izleyici kalabalığının içinde kendilerini havaya uçurdu. Hesaplama, üçüncü ve ikinci çemberleri kasıp kavurmak ve kuşatılmışlardan birinin ayrılması için fırsat vermektir. Bu birden fazla kez oldu.
Avluda, alçak siyah bir başörtüsü takan, ancak tamamen zeki bir yüzü olan uzun bir kadın belirir.
- Oradalar, çok savunmasızlar, değil mi? - uzatma duvarının arkasında saklanan polis memurlarına saldırıyor. - Böyle bir tehdit mi taşıyorlar? Bağırıyor. - Neden onlarla bu kadar uzun süre uğraşıyorsun? Sadece daha fazlasını yok etmeniz, zamanı uzatmanız gerekiyor! Sayaç çalışıyor - her saat on sekiz bin sarıyor!
- Ve sen kimsin? Bu "çocukların" annesi mi? - uzatmanın arkasından sorarlar.
- Evet! Ben bir anneyim Kadın bağırır. - Bunlar benim kabile arkadaşlarım! Olmamalı! Bu saçma!
- O zaman bana neden kırk beş binlik bir daire kiraladıklarını söyle? - Duvarın arkasından bakan polis, pencereleri işaret ediyor. - Neden kendi babalarını yüz bine satmaya hazırlar?
Hafif makineli tüfek ateş sesleri. Birinin araba alarmı çalar. Sonra tekrar sessizleşir ve müştemilatların çatılarında rüzgarın sesini duyabilirsiniz.
- Evet?! Kadın bağırır. - Neden morgdaki militanların cesetlerini akrabalarınıza beş yüz bine satıyorsunuz?
- Bu soruyu savcılığa gönder!
Tüfeği olan maskeli bir adam bize doğru koşuyor.
- Seni buraya kim aldı? Bana bağırıyor. - Ateş hattındasın! Konuşacak bir yer buldum!
Herkes yine bir uzantının arkasına saklanıyor. Çığlık atan kişinin yerel aksanı yok. Mavi gözler bana maskenin yarıklarından bakıyor.
Yaşlı evli bir çift olan Sasha ve Zhenya, komşu evin yakınındaki bir bankta oturuyorlar.
- İlk patlamalar korkutucuydu. Ve şimdi herkes buna alıştı. Bir mermi uçuyor mu? Canın cehenneme!
Girişten büyük bir çantalı tombul bir kadın çıkıyor.
- Nereye gidiyorsun, uh-hey? - Sasha onu durdurur.
- Markete gidiyorum.
- Ve korkmuyor musun?
- Korkunç ama ne yapmalı? Yemen gerekiyor ...
- Bu insanlar hakkında ne düşünüyorsun? - Çantalı kadına soruyorum ve pembe evi gösteriyorum.
- Onlar insan mı? Geri soruyor. - Çıksınlar ve teslim olsunlar. Yargılanacaklar ama öldürülmeyecekler.
Dünya, güçlü bir patlamayla ayaklarının altında titriyor.
"Bu ses iyiydi ..." Sasha memnuniyetle söylüyor.
BMP'ler ateş etmeye başlar. Özel operasyon doruk noktasına ulaştı. Böyle bir yangında hayatta kalmak imkansızdır. Bir saniye sessizlik. Pembe evin beşinci kat penceresinde bir adam belirir ve makineden aşağı doğru kesilir. Hâlâ yaşıyorlar. Makineli tüfekler içeri girer ve yaklaşık üç dakika çalar. Sonra yine kısa bir sessizlik, mollanın minareden gelen net sesini aniden kırdı. Namaz saati.
Buradan iki ev sonra bir kafeterya var. İnsanlar açık verandalarda masalara oturur - yemek yer, içmek, konuşmak. Bazen konuşmaları makineli tüfek patlamalarının yankısıyla kesintiye uğrar. N adında bir adam bugün bana militanların cesetlerini göstereceğine söz verdi. Ama militanlar hala yaşıyor ve ben saatime bakarak bekliyorum. Folyo alabalık sipariş ediyorum. Yol boyunca bir düğün korteji yanımdan geçiyor. Balık yiyorum, etrafa bakıyorum, dinliyorum - bu şehirde neler olduğunu anlamaya çalışıyorum. Makhachkala bir tür nokta hayatı yaşar: Biri yer, biri evlenir, biri birini öldürür. Ve herkes aynı tanrıya dua ediyor.
Görünüşe göre çevremdeki insanlar bizden uzakta iki evin ölüm olduğunu düşünmüyorlar bile. Evet, ben de, pembe evde kuşatılanların artık hayatlarının son dakikalarını yaşadıklarını çok iyi hayal etmeme rağmen, zevkle balık yiyorum ve canlılar ceset haline gelene kadar bekliyorum. Neden?
morg
Şehir morgu karanlıkta. Fenerler bile kapalı. Karanlıkta, uzun bir demir çit ve arka planda üç uzun gölge seçebiliyorum. Yaklaşıyorum Uzun etekli üç kadın. Daha da yaklaşıyorum. Çeneleri mendille kaplıdır. Belki de çenelerini örtenler Vahhabilerdir. Ya da belki sadece öldürülenlerin yakınları.
Tek kelime edecek vaktim yok. Yakın zamanda yenen alabalığın içimde hareket ettiği bakışları değiş tokuş ediyoruz ve birden anlıyorum: bu kızlar o kadar nefret ediyor ki, bir şekilde sihirli bir şekilde Moskova metrosuna transfer edilseler ve şimdi bir intihar kemeri takıyor olsalardı, bir düğmeye basarlardı. tereddüt etmeden.
Farlar. İki araba çıkıyor, çitin yanında duruyor, insanlar onlardan iniyor: üç adam ve on yaşında bir erkek çocuk. Şimdi hepsinin öldürülen militanların akrabası olduğundan neredeyse eminim.
Uzaklarda daha fazla far gösterilir. Küçük bir kamyon yukarı çekiyor. Kapılar çıngırak açıyor ve diğer tarafta silahlı adamlar duvar gibi sıraya giriyor. Kamyon kapıya girdiğinde akrabalar sessizce onu izliyor. Kamyonu kapıdan takip ediyorum.
- Uzman mısınız? - bana soruyorlar, sessizce başımı sallayıp üniformalı insanları takip ediyorum. Cebimde açık bir diktafon var, kafamda N adında bir adamla anlaştığımız bir efsane var.
Kamyon, geniş bir mermer merdivenin kenarına çekiliyor. Kanopi üstünden atılır. Battaniyelere sarılmış bedenler önce topuklarıyla uzanır. En yakın şey siyah kabarık çoraplarda küçük ayaklardır.
"Dün, tam burada, senin bulunduğun yerde, on beş militan cesedi vardı," mavi polis gömleği giymiş şişman bir adam bana dönüyor ve çizmelerime bakıyorum.
Cesetler bir sedye üzerine yerleştirildi. Onu açık kapıdan taşıyorlar. Dar bir koridor boyunca yürüyorum, ölü insanların ayaklarını fırçalıyorum. Aydınlık bir odada üç kişi demir masaların üzerinde yatıyor. Şimdi göğsü çeneye kadar açacaklar.
- Toz var mı? - cesetleri arabaya yükleyen bir polis memuru bağırır. Gömleğinin kolları kıvrılmış ve kolları mavi. - Burada onları giydim, giydim - şimdi ellerini istediğin gibi yıka - bana dönüyor ve bence dirseklere kadar mavi iyi bir metafor.
Cesetlerle yalnız kaldım. Siyah çoraplı tanıdık küçük ayaklar. Bu bir kadın. Tam pencerede yatıyor. Gözleri mavi yüzünde şişmiş. Ona doğru eğilerek onun öğrencilerinde başka bir metafor yapmaya çalışıyorum ama göremiyorum - onun ölü gözlerinin görünüşünü tarif edemeyeceğim. Cesetten cenazeye geçiyorum, her birine eğiliyorum - parmak izi alması gereken bir uzman rolünü oynuyorum. Yirmi iki yaşında bir adam karnı üzerinde yatıyor, siyah tişörtü kemerini ortaya çıkarmak için yukarı kaldırılmış. Bugün onu beşinci katın penceresinden geri ateş ederken görmüş müydüm? Başını yana çevirdi ve bana tek gözüyle baktı. Mavi yüzdeki bu bakışı da tarif edemem. Kesin olarak söyleyebileceğim bir şey: ölürken korkmuştu. Ve şimdi ... cennette dans eden yetmiş iki bakirenin olduğu bir adama benzemiyor. Morgun ölü mavi ışığında yürüyorum, topuklar beyaz çinilere çarpıyor.
- Öyle olmamalı, - Siyahlı kadının bahçede söylediği sözleri cesetlere söylüyorum. - Bu saçma.
Uzun eteklerdeki bu üç gölgenin benden nefret edecek bir şeyleri olup olmadığını anlamaya çalışıyorum. Bunu anlamak bana gerekli görünüyor. Moskova metrosunun günlük yolcusu olan beni havaya uçurmak için herhangi bir sebepleri var mı?
Yine kadının yanına gidiyorum. İsa Duasını onun ve başkalarının üzerinde okudum: Bakireler etraflarında dans etmedikleri için, onlar için kimin, nasıl ve hangi dilde dua ettiğini umursamamalılar. Gözlerimi pencereye kaldırıyorum ve camın arkasındaki karanlıkta bir çocuğun çarpık yüzünü görüyorum. Biri onu omuzlarına koydu ve ölmüş annesinin şişkin gözlerine baktı ve muhtemelen benden nefret ediyor.
muhalif
Khadzhimurad Kamalov, Chernovik dergisinin kurucusu, cumhuriyette tanınmış bir muhalefet figürüdür. Yetkililer, aşırılık yanlısı fikirlerin propagandası suçlamasıyla bu yayını birkaç kez kapatmaya çalıştı, ancak şu ana kadar boşuna. Dağıstan'da "insan hakları aktivisti" kelimesini "İslami yeraltının yasal kanadı" kavramıyla özdeşleştiren yeterince insan var. Ama bu eşit işareti ne kadar kalınsa, "Taslak" dolaşımı o kadar fazla olur.
- Militanlar hakkında ne düşünüyorsun? - Khadzhimurad'a soruyorum.
Aksiyon filmi derken ne demek istediğine bağlı. Aralarında ideolojik var ve sadece haydutlar var ve son zamanlarda bu tabakalaşma artıyor. Ve ideolojik olanlara haydutlar gibi davranmakta sık sık başarısız oluyorum. Her halükarda, kişi kendini kalabalık bir yerde yok edene kadar. Mantıktan yoksun bozuk bir sistem ve militan arasında seçim yapmak zorunda olanlarla başka nasıl ilişki kurabilirim? Bir militan seçiyorum: bu duruma sürüklendi.
- Ve yine de kalabalık bir yerde kendini yok ederse ve size yakın biri de cesetler arasındaysa?
- Çok fazla "ve eğer ..." Peki ya Dağıstan'ı kimin savaşa sokma olasılığının daha yüksek olduğunu ciddi olarak düşünürsek? Belki de yetkilileri ele geçirip her şeyi burada satanlar? Başkanımızı kaç kişi koruyor? Üç yüz elli! Bloomberg'e değil, belediye başkanımıza dikkat edin.
Mahaçkale'de hiç durmadan çiseliyor. Şehir küçük damlaların perdesinde daha da çirkin. Şehrin belediye başkanı Said Amirov, militanlara karşı tavırlarına bakılmaksızın buradaki pek çok kişi tarafından gerçekten beğenilmiyor. Sokaklar tezgahlarla kaplı, avlular, yaşam alanını genişletmek için kaotik bir şekilde evlere biçimlendirilmiş müştemilatlarla şekil değiştiriyor. Yerel gazetelerde bir ilan okuyabilirsiniz: "Beşinci katta ekli satılık daire." Merkezin dışında, Makhachkala yavaş yavaş bir Kabil kenar mahallesine dönüşüyor.
- Savaşçılar ne kadar iyi hazırlanmış?
- Birincisi, iyi eğitimli sabotaj yapan insanlardır. Balistik, patlayıcılara aşinalar, İnternette geziniyorlar. Kamalov, bir militan bu odaya kilitlenirse, burada patlayıcı cihazı ne yapacağını bulacağını söylüyor. Etrafa bakıyorum: ahşap masalar, sandalyeler, kireçle yıkanmış duvarlar. Khadzhimurad, “İdrar ve kireçten çıkaracak” diye devam ediyor “biraz patlayıcı, ama işe yarayacak. Militanlar, ormanda iki veya üç ay güvenle yaşayabilen insanlardır. Bunlar kurumuş insanlar. Uzaktan bir yabancının, ellerinde krema kokusunun kokusunu alabilirler.
- Şu anda kaç tanesi dağlarda?
- Sanırım orada her zaman yüz veya yüz yirmi kişi vardır ...
- Onları oraya çeken nedir?
- Saldırı ve savunma olmak üzere iki cihat var. İkincisi, evinize silahlarla geldiklerinde ve direnmek zorunda olduğunuz zamandır. Ve saf düşünceleri olan bir kişi, polisin bir girişimciyi terörize ettiğini gördüğünde, insanları kaçırıp sattığında, sosyal adaletsizliği sürekli gördüğünde, bu kişi, ideologların etkisi altına nasıl düştüğünü fark etmez. Ve saf düşünceleri olan bir kişi olarak kalmak isterse, çok hızlı bir şekilde radikalleşir: bu sürecin neredeyse hiçbir alternatifi yoktur. Düşündüğünü ifade etmeye başlarsa, kimse onunla tartışmaz, kimse onun sözlerini ciddi olarak düşünmez - onu güvenilmezler listesine koyarlar ve henüz bir tane olmasa bile otomatik olarak bir Vahhabi yaparlar.
- Şu anda bu tür listelerde kaç kişi var?
- Yaklaşık dört bin. Bu listeler bölge daire başkanlarının elindedir. Ancak bir kişiyi getirmek için bir şey var, ama çıkarmak ayrı bir rüşvet değerinde. Bu arada güvenilmezler listesindesiniz, evinize yakın bir yerde bir patlama olursa veya bir polis öldürülürse, evinize gelecekler, sizi karakola götürecekler ve en iyi ihtimalle iki gün boyunca denizde kalacaklar. Ve patlama veya cinayet tekrar olursa, terörle mücadele komisyonu toplanacak ve karar verecek: özel bir operasyon. Neden tam olarak size karşı? Evet, çünkü bu listeden suç mahalline senden daha yakın kimse yok. Evinde kim olduğu önemli değil: bir çocuk, bir anne ... Hareket eden her şey vurulacak.
- Eğer bu kadar saf düşüncelere sahiplerse, yeraltı faaliyetleri için parayı nereden buldular?
- Çoğu zaman, hükümet yetkililerine veya para vermek isteyen büyük şirketlerin sahiplerine flash sürücüler gönderirler. Kural olarak, korkarlar ve verirler. Bu parayla militanlar silah alıyor ... Aralarında cumhuriyetimizin ekonomisini yirmi yılda yükseltebilecek çok sayıda yüksek lisans öğrencisi ve madalya var!
- Dinle, onları çok fazla kahramanlaştırdığını düşünmüyor musun? Mükemmel! Militanlar kahramandır. Peki ya Moskova terörist saldırıları? Metromuz ne olacak?
- Moskova metrosundaki patlamalar herhangi bir anlayış çerçevesine uymuyor ... Ama kimin elinde olduğuna güvenim yok. Militanlar, nüfusun sadakatini kaybetme konusunda aşırı derecede ilgisiz. - Muhatabım bir komplo teorisine yön vermeye çalışıyor: Moskova metrosundaki patlamanın FSB'nin işi olduğunu söylüyorlar. Bu konudaki tartışma hiçbir şeye yol açmıyor: Kamalov ne ısrar ediyor ne de kabul ediyor.
- Boşver. Tüm bunları durdurmak için ne yapılması gerektiğini düşünüyorsunuz?
- Polislerin öldürülmesine rastgele "militan-liste yapıcıları" öldürerek cevap vermeyin. Sonra heyecan azalacak. Elbette polisler öldürülecek, ama en azından bu kadar çok değil.
Öldürecekler ... Ama makul sınırlar içinde ... Muhtemelen mutlu olmam gerektiği varsayılıyor. Absürt. Yine saçma.
şeriat
Makhachkala minibüslerinde, genellikle başörtülü kızlar ile modern "laik" giysili kızlar arasında sözlü çatışmalar yaşanıyor.
- Etrafta birkaç terörist var! Çantalarımızla aldık! - kısa etekli, başörtülü olan diyor. - Neden seninle aynı minibüse binmeliyim?
Başörtülü kız, "Yürüyün," diye cevap verdi. - Neden fahişelerle aynı minibüse binmem gerektiğini sormuyorum.
- Ben fahişe değilim!
- Ben terörist değilim!
Sessiz kalıyorlar. Muhtemelen, biri kendine başörtüsünün altındaki beyinlerin uzun süredir yıkandığını, diğeri ise sabrın cennetin anahtarı olduğunu hatırlatıyor. Ancak Makhachkala sokaklarında başörtülü kızların sayısı artıyor. Ve laik Dağıstanlı kadınlar bu eğilimin kendisinden oldukça korkuyor.
Seküler bir işte çalışan laik bir kadın, kemiklerinin iliğine şöyle diyor:
- Ben şahsen sakallılardan polislerden daha çok korkuyorum. Laik görüşlerimle polislerden korunuyorum ama bunlardan ... Evimi çevrelemeyecekler, sadece girişte dikkat et - bunlardan hiçbir şey tarafından korunmuyorum. Aynı polisler dışında. Dürüst olmak gerekirse sabırlı ve hoşgörülü olmaya çalışıyorum. Ve sonra aniden, dün ağzı açık sana bakan, yardım ettiğin bir kız arkadaş, aniden bir takke aşık oldu, disklerini rock müzikle fırlattı, kendini bu başörtüsü paçavralara sarıp sana şöyle dedi: "Bütün bu kitaplarınız ve heykelleriniz - yok edilmeleri gerekir! " Ve sen suskunsun. Bilirsiniz, ben barışçıl, şefkatli bir insanım, ama burada ... Her zaman yanıt olarak bağırmak isterim: "Kokuşmuş aulslarınızdan, eşeklerden çıkın! Şimdi yasalarınızı uyguladığınız şehirden defolun! " Sonra kendimi utandırmaya başladığımı düşünürken yakaladım. Ama uzun sürmez. Ve yavaş yavaş canavar olduğumu anlıyorum.
Görünüşe göre bu vahşet her iki tarafta da oluyor: ikisi de çılgına dönüyor. Bu cumhuriyette ne olacağı ancak vahşet doruğa ulaştığında tahmin edilebilir.
N köyünde bulduğum N adında bir kız ve N adında annesinin ağlamak için hiçbir nedeni yok. Birkaç hafta önce oğulları ve erkek kardeşleri öldü - ama hiçbir sebep yok. Şehit oldu, şimdi cennette.
Anne, "Ölen militanları televizyonda gösterdiklerinde gülümsüyorlar" diyor.
- Hayır, bu doğru değil ... - Ben diyorum. - Gördüm…
İki yıl önce bir başka akrabaları olan genç N.'nin kocası öldürüldü, ideolojik bir militandı ve özel bir operasyon sırasında keskin nişancı tarafından vuruldu. Ceset onlara verilmedi. Ancak kardeş N. götürüldü ve işkence gördü. Serbest bırakıldığında birkaç ay evde kaldı - dışarı çıkmaya korkuyordu. Moskova metrosundaki patlamaların ardından annesine şunları söyledi: “Onlar beni alana kadar oturup beklemek yerine, ormana gitmeyi tercih ederim. İşkenceye daha fazla dayanamıyorum: On beş isim vereceğim, masum insanların yerine geçeceğim. " Annesi yoluna çıktı. Ama iki metre boyunda bir adama karşı ne yapabilir?
Cumhuriyette her özel operasyon gerçekleştiğinde, N kadın televizyona koştu. Birkaç hafta önce anne ekranda arkasından bir ceset gördü ve bağırdı: "Bu benim oğlum!" O haklı.
Kız N yerde oturuyor ve yanan gözlerle yeşil başörtüsünün altından bana bakıyor. Beynime girip aklımı okumak istediğini söylüyor.
İmkansız, dedim ona.
Ama anne ve kızı hala düşüncelerini ve ruhlarını bana açıyor. Ve içtenlikle onları anlamak istiyorum. Bu Dağıstan'daki beşinci günüm. Burada her gün özel operasyonlar yapılmaktadır. İşte saçmalık ve ölüm bölgesi. Ama bir yerlerde saçmalığın sadece bir konuşma şekli olduğunu okudum, herhangi bir saçmalık anlaşılabilir.
Anne, "Öldürülen her militanın yerine beş yeni militan devralacak" diyor.
Ve ejderha dişleriyle ekilmiş bir tarla hayal ediyorum. Koşum takımlarında ve yerden makineli tüfeklerle büyüyen mavi insanları hayal ediyorum.
Kız N gerçeği aradı ve İslam'da buldu. İyi mi kötü mü? Hayatta bir anlamı var. Her gün iyilik yaptığını düşünüyor. Bunun iyi mi yoksa kötü mü olduğunu anlamak istiyorum. Kuran'da N inancının teyidini buldu, cenneti hayal ediyor. Bu iyi mi kötü mü? Buradan ayrılmadan şimdi anlamalıyım.
- Burada cennette olduğu gibi bu hayatta da yaşayamaz mısın? Ona sorarım.
- İmkansız değil. Nasıl? Cennet ... Muhteşem ... Muhteşem ... Endişe ya da sıkıntı yok. Allah yeryüzünde olan her şeyin karşılığını orada verecek. Orada doğa çok güzel. Ve orada bir insanın yemeğe ihtiyacı yok, uyumuyor, hastalanmıyor, ölüm yok, acı yok ... Tüm sevdikleriniz orada! Orası o kadar iyi ki orada ne kadar iyi olduğunu hayal bile edemiyorum ...
- Öldürülen militanların yüzleri neden bu kadar mutsuz?
- Yatakta yatarsan Allah seni alır götürür. Ve bir diğeri - zırhlı bir personel taşıyıcısından vurulduğunuzda ... Ama cesetler ne sıcak ne de soğuk.
- Ama canlı, hem sıcak hem de soğuk. Canlı, vurulduklarında ... büyük bir panik var.
- İşin aslı, panik olmamasıdır! - N.'nin annesi bağırır - Neden pes etmiyorlar? Primorye'deki savaşçılarınız teslim oldu, çünkü bunu bir fikir uğruna değil, kabadayılık uğruna yaptılar. Bakın: yirmi yaşındaki kızlar pes etmez! Önlerinde tüm yaşamları var.
Kız N yirmi yaşında. Kardeşi iki yaş büyüktü. Yirmi iki yaşına geldiğinde ona ne olacak? Bir fikir uğruna neler yapabilir?
- Sadece yaşamak, çocuk sahibi olmak istemiyorlar mı? Neden?! Siyah çoraplı küçük ayakları hatırlayarak soruyorum.
- Bizi iyileştirme! - anneye bağırır. - Bize nasıl yaşayacağımızı söylememize gerek yok, zaten biliyoruz! Bize yalan söylemene gerek yok, anladın mı? Başkanımız sizden bir örnek aldı, aynı zamanda ne olduğunu - halkımızın ruhunu göstermeyi çok seviyor. Dağıstan'ın tamamı geçen yılki gelir tablosuna güldü! Ne için?! Neden bizi bu kadar aşağılayıp kendimizi aşağılasın?
- Oğullarınız öldürülüyor. Neden bu kadar sakinsin
- Ve ne, saçımızı yırtmalı mıyız?
- Evet ...
- Bu onun seçimi. Dedim ki, o gittiğinde ağladım - diyor anne ve bu kadınlara kızgınım, neden günlerdir bunu çözmeye çalıştığımı hala anlamıyorum. Kordondan gelen polis içimde uyanıyor: siyah var, beyaz var, metromuz havaya uçtu - bu siyah, bunu yapanlar hak ettiklerini almalı - bu beyaz. Neden anlamalıyım?
Anne, "Bu yasalara göre yaşamak istemediği için ayrıldı," diye devam ediyor. - Neden hiç ilgilenmeyen bir ülkeye ihtiyacı var, neden insanlar bunu yapıyor! İyi! Neden! Onlar! Bütün gün! Direnmek mi? İyi! Neden! Onlar! Çıkma mı? Bağırıyor. - Kafalarında ne var? Neden hiç kimse bu soruyu sormaya bile çalışmadı? Neden? Neden? .. Ve eğer! Birisi! Düşünüyor! Nedir! Çözüm! Bu! Fikir ayrılığı! Bizden başka! Kimse! İstemiyor! Anlama! Bu kadar! Hayır!
- Ne istiyorsun?
Kız, "Şeriat istiyoruz" diyor. Tesettür gözleriyle beni deliyor. Umutsuzca beynime girmeye çalışıyor. Ama kapandı. - Polisler "Ezan" diye bağırmalarına izin verdik, elbiselerinin içinde dolaşmalarına izin verdik, başka ne istiyorlar? " Ama onlar kim? Bana vermek için! "Ezan" mı bağırıyorsun? Hayır! Bugün veriyorlar ve yarın aşıyorlar mı? Yarın onlara bir intihar bombacısı olduğumu düşündü ve beni bagaja atacaklar, döveceklerdi ... Ve bunun için hiçbir şey almayacaklar! Kırılmayacağımızı mı düşünüyorsun? Başkanınız intikam almak istemediğimizi mi düşünüyor?
- Metroda kendini havaya uçurur musun?
“Hayır… Kendimi metroda havaya uçurmayacağım. Ama FSB'de kendimi havaya uçururdum çünkü onlar insan değiller.
- Ben de şeriat istiyorum - diyor anne. "Eğer çalarsam elimin kesileceğini bilmek istiyorum. Bana en az bir adil yargılama verin!
- Bak, eğer biri seni kırdıysa, bu onun sorunu. Yüce, dediğiniz gibi, onunla kendisi ilgilenecek. Kötü adam o. Ama sen değil ...
- Kesinlikle yanılıyorsun! - kız cevaplar. - Kardeşini öldürdüler! İntikam için gitmeyecek misin?
Şu anda nihayet şeriatın bununla hiçbir ilgisi olmadığını anlıyorum. Bu kadınlar kendilerini FSB'de havaya uçurmaya hazırdır, ancak Yüce'ye güvenmeye, ona en yüksek yargı yetkisini vermeye hazır değiller. Bu onların şeriata hiç ihtiyaçları olmadığı anlamına gelir, sıradan dünyevi adalete ihtiyaçları vardır: İslami, Avrupalı, Sovyet - önemli değil. Asıl mesele gerçek olmak, oyunculuk. Yapacakları uzlaşma budur. Ama onlara teklif edecek kimse yok.
“Ağlıyorum, geceleri ağlıyorum” dedi anne ve sonunda gözlerinde yaş belirdi. - Ama görmemeye çalışıyorum. Ve telefonda trajik bir sesle konuşmuyorum: bizi dinliyorlar, öyleyse neden onları memnun ediyorlar?
- Şeriat dışında neye ihtiyacın var?
- Diyalog ve anlayış!
Bu insanları ip cambazı olarak hayal ediyorum. Yüksek bir ipi gecikmeden yürürler. Tohumlar gibi koparılır, ejderhanın dişleriyle yere düşer ve şeriata ihtiyaçları olduğuna ikna olan onlardan daha fazla insan büyür.
Tsovkra
Kız ipte yürüyor. Dağlar onu yüzüğe götürüyor. Sertler - güneş gitti, rüzgar esti ve yakında yağmur yağacak. Bir eşek bir yerlerde çığlık atıyor. Sonra horoz. Birbiri üzerine yükselen evlerin duvarları. Tsovkra köyü deniz seviyesinden iki bin metre yükseklikte. Rüzgar, bir nehrin uğultusuyla karıştırılabilmesi için ıslık çalar.
Tuti on beş yaşında. Gerilmeden ipte yürüyor. Tsovkra bir ip cambazı köyüdür.
- Neden sigortayla yürüyemiyorsun? Öğretmenine soruyorum.
- İzin verilmedi. Aşağıdan baktığınızda şunu düşüneceksiniz: sigortayla herkes yapabilir! Ve bunu herkese göstermek istemiyoruz.
Tuti doktor olmak istiyor. Nedenini bilmiyor. Okulda en sevdiği konular Rusça ve beden eğitimi. İpe ilk bastığında çok korkmuştu. Ama gitti. Ve hala yürüyor. Sigortasız. Denge sanatı, dünyadaki en zor sanattır.
Önceden herkes burada nasıl yürüyeceğini biliyordu. Şimdi diğer Dağıstan el sanatları gibi ip yürüyüşü unutuldu. Ve gençlerin yapacak hiçbir şeyi yok. Benim için Tuti, kız N'den sadece düştüğü için farklıydı, ama bu öyle değildi. Khadzhimurad Kamalov, Hitler gibi biri bize tekrar saldırırsa militanların Ruslarla birleşebileceğini söylüyor. Ardından militanlar Rusya'yı savunmaya gidecek. Çok iyi bir koku alma duyusuna sahip oldukları için - kesinlikle hayatın anlamını koklayacaklar, denge istiyorlar. Ve o yokken bizimle savaşırlar, katledilen bir ejderhanın dişleriyle yere ısırıp ondan tekrar filizlenirler ...
Köyü dolambaçlı dağ yollarında terk edersek, düşmanı anlamanın bir uysallık, nezaket ve affetme meselesi olmadığını, kendini koruma meselesi, savaş sanatının bir parçası olduğunu düşünüyorum. Onları anlamaya çalışmalıyız. Aksi takdirde kazanmak imkansızdır.
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter