16 Nisan 2018
Şafak bulutlu bir gökyüzüne geldi. Ev güzel. Isıtıcı çalışıyor. Daisy mutfağa adım attı ve yumuşak, yumuşak ağzına bir çorap aldı. Bu bize olan sevgisinin bir ifadesidir. Onun çorap koleksiyonu. Onları bulur ve bir süre dürtmek ve koklamak için onları köşeye veya masanın altına taşır. Bulaşık makinesi mutfakta yumuşak ve ritmik olarak oturur. Tek bir kuş cıvıltılar. Zemin dışarıda ıslak, asfalt yol su ile karanlık.
İtalyan moka tenceresinde bir kahve yaptım. Ondan önce yoga yaptım, önce meditasyon yaptım. Yoga öğretmenim Cybele'nin bana yirmi yıldır öğrettiği şekilde nefes alıyor. Derinden. Burun deliklerimden ve karnımdan aşağıya doğru nefes alıp hissetmek, sonra göğsümü doldurmak. Beni yere çeviren nefesi hayal ediyorum. Nefes giderken göğsümü boşaltıyorum. Bir sonraki nefese başlamadan önce boşluğa düşüyorum.
Evdeyiz ve dışarıda heyecan verici bir şey oluyor. Komşunun evinin tarafı aniden parlıyor. Bir hurda mavi gökyüzü pencereden dışarı gösterir. Güneş bulut örtüsündeki boşluklar ile mücadele ediyor, dünyaya faydalı ışık ve renk getiriyor. Daisy şimdi hızlanıyor. Top için çorap değiştirdi. Yürümek için her zaman günün en iyi zamanını seçer. O bilir.
Her zamanki gibi, onu görmezden geleceğim ve vaktinde yürüyeceğim. Haklı olmasına rağmen. Şimdi gitme zamanı.
Biz sadece birkaç gün önce İtalya'dan eve döndü. Perşembe gecesi. Bugün Pazartesi. Dört gün. Yine de sonsuzluk hissi veriyor. Asla ayrılmadığımız gibi bazı şekillerde hissediyor. Bunun neden veya nasıl olabileceğini bilmiyorum. Ama işte burada.
Kuzey İtalya'ya gittik. Ülkenin Veneto bölgesindeki Vicenza'ya, çocukların ailemi görmek, ilk kez buluşmak için gittik. Ryan ve Magda İtalyan vatandaşıdır. Onları küçük yaşta iken, bazı Avrupa ülkelerinde büyükanne veya büyükbaba aracılığıyla vatandaşlık talep etmek mümkün olduğunda vatandaşlıklarını aldım. AB pasaportumu İrlandalı büyükanne ve büyükbabamla bu şekilde elde ettim. Ve bu şekilde çocukları AB pasaportlarına aldım - babalarının dedelerindeki İtalyan dedelerinden.
Yine de, İtalyan vatandaşı olmalarına rağmen, çocuklar hiçbir zaman İtalya'ya ya da Avrupa'ya gitmemişlerdi. Her zaman onlarla seyahat etmek istedim. Onları dünyaya götürmek için. Onlara kutsanmış olduğum uluslararası eğitimi vermek için babamın Orta Doğu'daki çalışmasıyla. Bunu onlar için istedim. Ama hiç bu kadar paramız olmadı, ya da sahip olduğumuz şey bu kullanım için düzgün bir şekilde kaydedilmedi.
Birdenbire Ryan 20 yaşındaydı, Magda neredeyse 17 yaşındaydı. Ryan üniversiteye transfer okuluna gitmeye hazırlanıyor ve sonra kaput, ben yarı boş bir geceyim. Seyahat hayalleri, en azından çocuklarım hala evdeyken, gitti. Bu yüzden kendimi kızdırdım, emekliliğimin bir kısmını paraya çevirdim (biliyorum, biliyorum - asla iyi bir fikir değil, hey) ve biletleri aldım.
Çocuk ailesiyle tanışmak için ilk kez Avrupa'ya gidecek olursak, yeri hissedecek kadar uzun kalacağımızı düşündüm. İki hafta boyunca hedefledim, ancak daha ucuz biletler hafta sonları yerine hafta ortasında gerçekleşen uçuş kalkışlarıyla görünmeye devam ettiğinde, bu güzergahı seçtim ve 17 günlük rezerve tatiliyle yaralandım.
Bu beni duraklattı. Çok fazla zaman olduğundan, çok fazla gün olduğundan endişeliydim. Ama her iki ucunda bir günlük seyahat süresi ile, İtalya'da sadece iki hafta sağlam oldu. Her nasılsa, bunu haklı çıkarmak için her yolu denesem de, acayip uzun bir zaman gibi görünüyordu. Aslında, aşırıya kaçan hissetti.
Ne yazık ki gezi sırasında bu konuda çok düşündüm. İnanılmaz, çocuklar da öyle. Gerçek şu ki, itiraf etmekten nefret ettiğim kadar rahatlamak bizim için zor oldu. Hepimiz biz çengel oynuyor gibi hissettim.
Şimdi selamlıyor, bezelye büyüklüğünde buz topakları bahçenin her yerinde, bol miktarda ve oldukça raket yapıyor.
Ama beni yorucu olan şey, iki haftadır, biraz lüks olsa da, Avrupalıların tatiline kıyasla hiçbir şey değil. Ve beni daha da ileriye götüren şey, görev ve suçluluk duygusunun hepimizde ne kadar derinden kökleşmiş olduğudur. Sadece hayatımızdan bir mola veremedik, bu da tatilin olması gerekiyordu. Çocuklar okulu kaçırmaktan suçlu hissettiler. İşten ayrılan süre konusunda kendimi suçlu ve gergin hissettim.
Bu garip değil mi? Peki üzgün? Bana öyle geliyor ki.
Ne olursa olsun, hepimiz kaygımızla değişen derecelerde başarı ile başa çıkarken, İtalya'da yapmayı planladığımız şeyi başardık ve bazı özel zamanlarımız oldu.
Şimdi yolculuğu işleme koymanın zamanı geldi. Benim için göze çarpan şey sanatın bolluğuydu - güzel sanat, İtalya'nın ne yapacağını bildiğinden daha fazla sanat. Zarif bir şekilde oyulmuş bir meleğin veya bir köşede yer alan friz levhasının görülmesi yaygındı. Titian, Tintoretto ve diğer büyüklerin orijinal sanat eserlerine sahip kiliseleri şaşırtıcıydı. Neredeyse uyuştunuz. Girdiğimiz her kilise (ve onlar her yerde) etkileyiciydi.
Vicenza'da bir Van Gogh sergisine katıldık. Kalabalıktı. Binanın etrafına uzun bir sıra kıvrıldı. Biletlerimizi ayrılmadan iki hafta önce satın almıştım, Vicenza'yı araştırırken duyduğum anda, hemen içeri girebildik. Galeriler, ama hissedilir bir saygı havasıyla kalabalıktı, ama sessizdi. İzleyicilerin ne kadar saygılı olduğunu belirttim. Sanki bir kilisede gibiydik. İnsanlar hiç konuşmadıysa, fısıltılar içindeydi.
Daha önce hiç görmediğimiz ve bilmediğimiz birçok muhteşem Van Gogh parçası gördük ve onlar orada duvarda, kordonlu değil, camla kaplı değil, sayısız üniformalı görevliler tarafından korunmadı. Sanatı deneyimlemenin çok medeni bir yoluydu.
İtalyan Rivierası'nda Liguria'daki Finale Ligure'ye gittiğimizde, gezimizin sonuna doğru Cenova'da bir Picasso sergisine katıldık. Daha az kalabalık olsa da bu benzer bir deneyimdi.
Sanırım çocuklar sanatın, yerçekiminin, tarihin önemi için bir his aldılar ve ben de öyle hissettim. Aslında, müzelerimizin özellikle şu anda hissettiği zaman çok önemli olduğunu fark ettim. tüm dünya insan deneyimi, insan olmanın, hissetmenin, ifade etmenin, olmanın ne demek olduğu hakkında önemli bir şeyi kaybediyor. Sadece para kazanmak değil, dünyayı kirletmek ve “ilerlemek” için değil. Çaresizce, etrafımızdaki dostumuzun acılarına şahit olmak için değil.
Avrupa'daki hava işbirliği yapmadı. Vardığımızda yağmur yağıyordu, gittiğimizde yağmur yağıyordu ve aralarında yağmur yağıyordu. Dört gün güneşimiz vardı diyebilirim. Yazarken, burada, Kuzey Kaliforniya'nın doğu koy bölgesinde muazzam bir dolu fırtınası yaşadık. Sokaklar beyaz. Magda, Daisy ve ben dışarı çıktık ve bir video çektik. Biz büyük yuvarlak dolu taşlarla pelted gibi kaymış ve kaydırdı ve güldü.
Çocukların ikisi de Avrupa'da hastalandı. Ryan üşüterek geldi ve yenisiyle ayrıldı. Magda, soğuk algınlığıyla geldi ve uçuş evimizden bir gün önce yedi kez ve sabah havaalanında bir kez atılan mide gribiyle ayrıldı. Sürekli şemsiye altında toplanıp kuru kalmaya çalışıyorduk.
Aynı zamanda, önemli olaylar vardı. Kazayla Milano Duomo karşısında tökezlemek paha biçilemezdi. Aniden bir plaza açılan dar bir sokakta yürüyorduk ve Duomo, iskelet, pembe-beyaz, yükselen, abartılıydı. Çocuklar tamamen büyülendi. Şok bir zevkle solundular.
Biz aile - bizim gezisinin nedeni bir araya geldi. Onlar oldukça nazik, ama biraz ayrılmış ve dil engeli önemliydi. Görünüşe göre, çocuğun dedesi Nono'nun etrafında, hikayenin devam ettiği, İtalya'yı bir miktar tutmak için yıllarca para gönderdikten sonra (çok mütevazı) çiftlik için ortaya çıkan bir miktar gerilim var. Bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonraydı ve nüfusun büyük alanlarının yiyecek hiçbir yiyeceği yoktu, bu yüzden çocuklarımın dedesi ayrıldı. Ancak, görünüşe göre, aile talebi çok nazikçe almadı. Belki de çocuklarımın da aynı şeyi yaptıklarını, bir tür talepte bulunduklarını hissettiler.
Onlar mütevazı insanlardır, eğitimi çok önemli bir değer değildir ve görünürde kitap yoktur. Bizi Paskalya yemeğine davet ettiler. Zürih havaalanından Paskalya pastası ve Sprüngli çikolataları getirdik. Evin küçük fayanslı bir giriş holü, bir sebepten dolayı iki mutfak ve başka bir şey yoktu. Yetişkinler bir mutfakta büyük bir masada, diğerinde çocuklar yediler. İletişim zordu, neredeyse imkansızdı. Ama iyi neşeler hüküm sürdü. Bir süre beni dahil etmeye çalıştıktan sonra aile kendi aralarında konuşmaya başladı. Avukat kelimesini, İspanyolca'ya benzer şekilde tanıdım abogado ve Luigi'nin babasını tanıyan eski muhafızdan yaşayan son kişi olan anaerkinin kızlarından birinin sıkıntısını not ettim.
Bir kocanın ayrıldığını ve boşanma olayında olduğunu gördüm. Yalnız oradaydı, yedekte kocası yoktu.
Öğle yemeğinden sonra, hiçbir iletişim gerekli olduğu için bir rahatlama oldu bir bisiklete binmek için alınmıştır. Biz sadece aileden sonra tembel olarak sattı. Anaerkon, 80'li yaşlarında alayı yönetti. İneklerin “robot tarafından” sağılmasını izlemek için durduk. Daha sonra bir arkadaşımızın çiftliğinde traktör olduğu ortaya çıkan “aygır” ı ziyaret ettik (?). Bir at aramaya devam ettik, aile bizi yavaş yavaş “aygır” olduğunu anladığımız dev bir traktörde gezintiye çıkardı. Akşama doğru, aile bizi otobüs Paskalya'da koşma öğrenme önce bir saat bekledi yakındaki bir otobüs istasyonunda düştü. Biz pahalı bir taksi kırsal Vicenza için geri aldı.
Ancak gezimizin asıl vurgusu, Giovanni Padula ve sevimli ailesini Finale Ligure'de, İtalyan Rivierası üzerindeki Liguria'da tanışmak ve daha önce hiç beklemediğim bir şekilde ağırlanmaktı. tekrar ol. Görüyorsunuz, tanıştığım bu sıra dışı adam, üç ya da dört yıl önce bir tango ipliğinde sohbet ederek kendini bize uzattı… tamamen. Ve çünkü. Ve varlıklı oldukları ve “yapabilecekleri” için değil (çünkü öyle değiller. Zengin, yani.) Ancak Giovanni konukları kalbe ve gerçekten ve kelimenin eski moda anlamında ağırlamayı düşünüyor.
Ayrılmadan birkaç hafta önce ona mesaj attım, birkaç yıl önceki sohbetimizi hatırladım, kuzey İtalya'da yaşadığını hatırladım. Onu ziyaret etmenin eğlenceli olacağını düşündüm. Bizi evi Finale Ligure'ye davet ederek cevap verdi. O bizim ev sahibi olacağını söyledi. O bize bir otel odası rezervasyonu ve tren kapımızın açıldığı zamandan beri dört gün boyunca kanadının altına aldı ve orada, hemen kapıda, 18 yaşındaki kızı ile yanında, geniş bir şekilde gülümseyerek çok dün gece, ailesi ile yavaş birkaç ders sonra ne zaman o bize sahil yürüyüşe götürdüler ve otelimize teslim. Dört günlük ziyaretimizin her ayrıntısına dikkat etti, her gün için gündemleri planladı, Cumartesi günü akşam yemeği, kahve, dondurma, Pazar günü öğle yemeği, müze girişleri ve tüm gelişmeleri bize ev sahipliği yaptı. Ben aşağı otel faturası ödemek için Milan bizim kalkış sabahı gitti, ben ödenmişti söylendi. Giovanni tarafından. Şimşek çaktım.
Eve geldiğimde arkadaşım Lindsey'e söylediğimde anladı. Tabii ki dedi. Bu hosting. Seni ağırlayacağını söyledi ve yaptı.
Ona teşekkür ettiğimde, uzun zaman önce Yunanlılar ve Romalılar tarafından kolonize edilen Güney İtalya'dan geldiğini söyledi. Giovanni, Homer'ın Odyssey dersini takip ettiğini söyledi. “Bize konukları onurlandırmak, onları güvende ve sevmek, onlara iyi yemek, neşe, dinlendirici zamanlar vermek için ders bıraktılar.” “Ulysses, maceracı bir adam, bilgiye aç… nerede battıysa, o nerede ağırlandı ve aynı şekilde, yelken ve seyahatleri hakkında ilginç hikayeler verdi.” Dedi.
Yayınlanan 22-04-2020