

Üçüncü Bölüm
"Lacond Söylentisi"
"Umutsuzluğun her yüreğe zifti bir karanlık serdiği zamanlarda
"Günlerin aydınlık, yüreğin ferah olsun derviş." dedi Zena.
Alamoon başını çevirdiğinde, Zena'nın aydınlık ve gülümseyen berrak yüzünü gördü. Oturmuş yanındaki çiçekleri okşuyordu. Güneş artık tepedeydi. Uzaktaki dağların dorukları karla kaplıydı. Ve çok uzaklarda dümdüz uzanan çayırlık, bir deniz gibi sakin ve dinginlik içindeydi.
Alamoon Zena'nın elini tutarak kalkmasına yardım etti. Onun da yüzü coşkun ve umutluydu.
"Seni iyi gördüm Zena, ölümsüzlerin en iyisi" dedi. Tedavisinin bu kadar kısa zamanda, bu denli iş görmesine çok sevindiği belli oluyordu.
"Yolculuğa hazır mısın Zena, vadiye gidiyoruz, yaraların nasıl oldu?" diye sordu Alamoon. Zena dikkat kesilmiş, havadaki tüm sesleri ve izleri takip etmeye çalışıyordu.
"Yaralarım iyi sayılır, bir çatışmayı göze alacak kadar olmasa da" diye cevapladı. Dikkati Alamoon'un geldiği yamaç yönündeydi.
"Ama" diye devam etti, "Seninle yollarımız burada ayrılıyor. Sen vadi yolunda devam et. Ben vadinin son günü orada olmaya çalışacağım, fakat her durumda bana bir yoldaş gerek. Yolda kalmak istemem. Shorhan'ı kaçırmak istemem." Yavaş yavaş ormana doğru yürürken, rüzgârı önüne almış ve görüntüsü iyice flulaşmıştı. "Beni birkaç göz kırpması kadar bekle" diyerek ortadan kayboldu.
Alamoon ormana doğru bir siluetin süzülüşünü takip edebildi ancak. Kısa bir süre sonra ensesinden tuttuğu bir çocukla, ormanın sınırında belirdi tekrar. "Galiba yoldaşımı buldum Alamoon" diye bağırıyordu.
Alamoon'sa kahkahalarla gülerek, "Öyleyse aklım geride kalmayacak Zena. Bu çocuk Lacond savaşçılarına benziyor. Hem yiğit, hem alçakgönüllü, ikimizin de yaşamını kurtardı ama ortaya çıkmıyor."
Zena Alamoon'un yanına geldiğinde bıraktı ve üstünü başını temizledi çocuğun. Her yanında diken, kan, toz, ağaç kabukları ve yapraklar vardı.
"Adın ne senin çocuk?" diye sordu Alamoon. "Uzun süredir bu kadar küçük ve bu denli sıkı bir savaşçı görmemiştim."
Çocuk üstünü başını silkelerken, bu kadının fark ettirmeden kendisini nasıl yakaladığını düşünüyor, şaşkınlığı hâlâ yüzünden okunuyordu. Biraz utanmış bir hali vardı.
"Her yerde herkesin yanında söylemeyiz ismimizi, ama siz Shorhan'ın
dostlarısınız, size söyleyebilirim. Adım Met. Size yardımcı olmam için
Shorhan tarafından gönderildim. Ama bu kadını tanımıyorum" dedi usulca.
Çocuk bağırdı, "Gerek yok, ben yakındaki köylerden hemen at bulurum." Alamoon kahkaha ata ata uzaklaşmıştı bile.
"Shorhan herkesi ve her şeyi anlattı bana ama senden bahsetmedi" dedi çocuk Zena'ya.
Zena yüzünde tebessümle, "Bazen yarının gerçeği, bugünün sessizliğidir" diye yanıtladı ve birlikte yürümeye başladılar.
Vadide Kamp Hazırlığı
Shorhan Met ve arkadaşları Set ve Nek vadiye vardıklarında, üç çadırlık küçük kamp çoktan kurulmuştu. Onların gelişi kampın küçük ahalisini hareketlendirmişti. Shorhan Met atından indiğinde genç bir kız koşarak yaklaştı ve onun üstüne atlayarak, "Haberlerin kendinden önce geliyor Met, adalet mi bu, günlerdir bizi burada boş boş bekletiyorsunuz." dedi.
Shorhan genç kızın başını okşayarak yürümeye devam etti. "Sen adalet nedir biliyor musun yiğit Ruz? Her yerde aradığımız ve sürekli kaçırdığımız değil mi o. Burası Lacond değil ki, adalet görünür olsun"
Ruz Shorhan'ı kolundan çekip durdurdu, lafını bitirmesini ister gibiydi.
"Alamoon,
adalet sensin, benim, hepimiziz, bizim yaptıklarımız ve yaşamımızdır
derdi. Acaba lanetlendik mi ki, bu kadar uzağındayız onun." dedi. Çok
üzgün görünüyordu. Ruz daha fazla uzatmadı. Kampta yeni çadırlar kuruldu
ve yeni nöbet yerleri oluşturuldu.
Seyn, "Yiğitlikte senin üstüne tanımam kız" dedi. Aynı sıcaklıkla kucakladı kızı.
Ruz Shorhan'ın gittiği tarafı işaret ederek, "Neyi var bunun?" diye sordu Seyn'e.
Seyn o yöne baktığında, eline balta almış odun kesmeye giden Shorhan Met'i gördü. "Yeni bir gün dönümündeyiz Ruz. Hiçbir şeyin eskisi gibi olamayacağı, yeninin ise duramayacağı bir gündönümü bu. Böyle zamanlar allak bullak eder insanları, onu mazur gör" Seyn'in yanındaki çocuk, ses çıkarmadan atının üstünde bekliyordu.
"Hey bu da kim?" diye sordu Ruz.
Seyn bağırdı, "Hey Raydım ne bekliyorsun, artık geldik. İşte çok merak ettiğin Güneyin savaşçılarının kamp yeri, işte Vadi."
Sonra Ruz'a döndü, "Bakma böyle küçük ve utangaç olduğuna, dün gece hayatımı kurtardı"
Ruz şaşkınlık ve coşkuyla çocuğu tuttuğu gibi attan aşağıya aldı. Soran gözlerle çocuğa baktı.
Çocuk sadece "Abartıyor yaa..." diyebildi.
"Ooo" dedi, Ruz "Hem de alçakgönüllü ha."
Seyn'le çocuk kampa doğru yürürken, altıncı çadır neredeyse kurulmak üzereydi. Çadırların ortasında büyük ve uzun bir masa vardı, ve çadır aralarında eşit uzaklıkta birer meşe ağacı bulunuyordu. Atların serbest bırakıldığı alan, çadırların güneyindeydi. Nöbet yerleri de en çok bu taraftaydı. Batıda bir, doğuda bir, güneybatı ve güneydoğuda bir nöbet yeri varken, güney tarafında dört nöbet yeri vardı. Kuzey yolu sağlamdı. Hiçbir nöbet yeri görünmüyordu.
Seyn çocuğa, "Sen dinlenmene bak Raydım, ben çadırlarımızı kurmaya yardım edeyim." diyerek uzaklaştı.
Ruz yine güney tarafına doğru koşmaya ve bağırmaya başlamıştı. "Hey, büyük bilge babam da geldi işte"
Sesini duyanlar Alamoon'un geldiği yöne bakıp işlerine devam ettiler. Alamoon, herkes bakarken elini kaldırarak selam verdi.
Sonra atından inip Ruz'a sarıldı. "Senin olduğun yerde yiğitlik kime düşer ki, Ruz" dedi kızın yüzünü avuçlarının içine alarak. Sonra beraber kampa doğru yürüdüler.
"Tüm takımlar burada mı Ruz?" diye sordu Alamoon.
"Hayır."
diye yanıtladı Ruz. "Kuzey yolunun durumunu araştıranlar Duran grubu ve
güneybatı da Met'in dağıttığı soysuz rek kalıntılarının peşinden
gidenler henüz gelmediler. Ama akşama kadar bekliyoruz" diye devam etti.
Ruz hemen Alamoon'un yanına koştu. "Bir şey mi vardı bilge babam?" diye sordu.
Alamoon, "Met nerede?" diye sordu.
"Baltasını alıp kuzey tarafında odun kesmeye gitti. İki genç savaşçıyı peşinden gönderdim. Yaklaşmadan etrafında çalışacaklar" diye yanıtladı.
Yaşlı adam kızın omzuna dokunup, sağol dercesine sıktı.
Dönecekken Ruz atıldı. "Neler oluyor bilge babam?"
Alamoon dönüp Ruz'un gözlerine baktı. "Neler olduğunu konuşmaya geldik
yiğit Ruz. Eski yolların kapandığı zamanlar vardır. Biz biliriz ki, eski
yollar kapandığında yeni yollar çıkar ortaya. Bir kısmı açıktır onların,
bir kısmının da açılması gerekir. Böyle zamanlar yakar insanın aklını ve
gönlünü. Herkes uyum sağlamalıdır yeniye, eski tükendiğinde" dedi ve
dönüp yürümeye devam etti. Ruz olduğu yerde kalmıştı.
Rekler, Büyücüler, Devzullar
"Anlat" dedi bir ses.
Savaşçının önünde bir masa, masanın üstünde bir tütsü vardı. Tütsünün
arkasında biri kadın, diğeri erkek iki yaşlı büyücü oturuyordu. Ses
onlara ait değildi. Odanın her tarafını kaplayan perdelerin ardından
geliyordu. O sese ilah devzul derlerdi.
Yera derin bir nefes çekerek tütsüyü söndürdü. "Tahminimiz doğru, kuzey
yolunu daha da sağlamlaştırmamız gerek. Oradaki birliğe çok iş düşecek.
İnanılmaz olanı yapmaya çalışıyorlar, kuzey yolunu açacaklar. Bu sadece
bir hayal Emeç" diye yanıtladı.
Başka bir devzulun sesi sakin ve kesindi. "Kuzey yolları da, kuzey de yoktur. Bu umutsuzların ve yalnızların hayalidir. O hayali de biz yarattık, o umudu da. Kuzey denizdir. Döner döner yine güneyde olur kara, ve ulaşır bize. Umudunu yitirip öfkeye sarılanlara gösterilen bir hedeftir, yoldur o. Onlar o yola giderken, biz her seferinde kırar geçiririz onları. Bizden kurtulanların ise deniz bakar icabına. Tutun kuzey yollarını, kırabildiğinizin tümünü kırın."
Büyücüler
moral bulmuş halde kulübeden dışarı çıktılar. Tüm köy birdenbire ayağa
kalkmıştı sanki. Her tarafta bir koşturmaca başlamıştı.
Zena Dönüş Yolunda
"Ama," dedi çocuk, Zena tebessümle çocuğa baktı, "Güneydeki Vadide bizi bekliyorlar" diye devam etti çocuk.
Zena gülümsedi. "Bazen," dedi "tersine giden yollar da çıkar doğru yola."
Çocuk bu cevapla yetinmedi. "Nereye gidiyoruz peki?" diye sordu.
"Kimselerin bilmediği bir yere." diye yanıtladı Zena.
"O zaman çok uzaklara gidiyoruz demek ki. Çünkü buralarda benim bilmediğim hiçbir yer yoktur."
Zena yol alırken, çocuğun hallerine, konuşmasına, ses tonuna, mimiklerine bakıp sürekli gülümsüyordu.
"Çoğunlukla" dedi Zena, "İyi bildiğimizi zannettiğimiz şeyler içinde bilinmedikleri keşfettiğimizde şaşarız hayata."
Çocuk, "İyi ama, o kadar vaktimiz var mı?" diye sordu.
Zena yüzünü gittikleri yöne çevirmiş, neşeli bir ezgiyi düzenli bir ritm
eşliğinde sessizce mırıldanıyordu.
"Ama nasıl olur, hâlâ orta güneydeyiz."
Zena bir kahkaha attı. "Bazen" dedi, "kıyılar ulaşır, en ulaşılmaz
sanılanlara."
"Söylemiştim sana" dedi çocuk, "Bu çalı duvarların arkasında uzanan, kayalıklardan dağ bulunur ama hiç kimse bu çalı ve kaya duvarları aşıp ulaşamamıştır o dağa. Bütün çevresini defalarca dolaştım buranın."
Zena, "Her sertliğin vardır bir yumuşak yanı" derken, atının terkisinden
çıkardığı kılıcıyla, çalı ve kaya duvarın bir o tarafına, bir bu
tarafına gidip geliyor ve sanki bir işaret arıyordu. Çocuğa bir matara
su verdi ve, "İç" dedi. Çocuk içti. Zena sonunda bir noktada durdu ve
hafif hareketlerle çalıları temizledi. Kayanın bir bölümü çıplak bir
şekilde görünene kadar sürdürdü bunu. Sonra kılıcı bırakıp bir kama aldı
ve kayaya saplayıp bir oyuk açtı. Bu işi o kadar kolay yaptı ki, sanki
kaya değildi de oyduğu, topraktı.
"Haydi gel biraz dolaşalım" dedi çocuğa. Elli adım ya gitmiş ya gitmemişlerdi ki, bir patlamayla geri döndüler. Çocuk şaşırmıştı. Patlamanın sesiyle, ortaya saçılan tozun, toprağın ve taşın boyutları birbirine uymuyordu. Küçük bir sese karşı, kayadan büyük parçalar kopmuştu. Patlama yerine geldiklerinde, bir atın geçebileceği büyüklükte bir yarık gördü çocuk. Zena yarıktan ilerledi. Sonra bir kulp bulup çekti, sanki sürgülü bir kapı açıldı ve ışık göründü. Burası mağara yolu gibi bir yoldu. Geçtiklerinde, Zena kapıyı tekrar çekip kapadı. Sürgülü kapının üzerinde büyük, yuvarlak demirden bir kol vardı. Zena atın üstünde ayağa kalkıp, bu kolu sola doğru itti. Büyük bir gürültü kapladı ortalığı. Sanki kapının diğer tarafından toprak ve kaya parçaları dökülüyordu.
Çocuk, "Kaçalım Zena" diye bağırdı panik içinde.
Zena, "Korkma çocuk" derken gülüyordu. "Bilinmezler korkutur insanı, senin bilmediğin benim bildiğim olabilir. Etrafına bak, korkmadan önce." diyerek sakinleştirdi çocuğu.
Yola devam ettiklerinde, atların ayaklarının altından akan su, önce bir ırmağa, sonra çağlayana döndü. Atlar çağlayanın yanındaki patika yoldan gidiyordu. Çağlayanın bittiği nokta, şelalenin başladığı yerdi. Atlarını en tepede durdurdular. Görünen manzara inanılmazdı.
Çocuk büyülenmiş gibiydi. Karşıda çok geniş bir boğazdan gelir gibi görünen ve kıyısı olan bir deniz vardı. Hemen yanı başlarından dökülen çağlayanın oluşturduğu şelale çok yüksek bir uçurumu işaret ediyordu. Çağlayan aşağılardan kıvrıla kıvrıla denize akıyordu. Etrafı, düzenlendiği belli olan ormanlarla çevriliydi. Denize yakın ormanlık bölümlerin ortalarında açık ve düz çayırlıklar vardı. Dikkatli bakıldığında, çayırlık gibi görünen geniş boşlukların düzenlenmiş tarım alanları olduğu anlaşılıyordu. Arkalarında kayadan bir dağ yükseliyordu.
Zena heybesinden kırmızı bir bayrak çıkardı ve salladı. Ormanın çağlayan kenarındaki bir ağacın tepesine kurulmuş olan nöbetçi kulübesi, nöbetçinin salladığı kırmızı bayrakla görünür olmuştu. Deniz kıyısına kadar böyle birçok kırmızı bayrağın sallandığını görmüştü çocuk.
Zena çocuğun şaşkın, mutlu, güleç ve duru yüzüne baktı. "Hayatta ilk kez adı, gönlü ve aklı aynı olan iki dostum oluyor" dedi. Çocuk anladığını ifade eder şekilde bilgiççe gülümsedi Zena'ya. Ve atlarını, patikayı izleyerek, yokuş aşağı sürdüler. Aşağıya ulaştıklarında ırmağın kenarındaki patikadan denize kadar at sürdüler. Açılmış tarım alanlarının yanından geçerlerken, çocuklar coşkuyla ve bağrışarak, büyükler sevgi ve saygıyla Zena'yı selamlıyor, Zena da onlara el sallıyordu.
Denizin sahile olan kıyısı da düzenlenmişti. Kıyı ormana doğru en az beş
yüz metre açılmış ve gerek tarım, gerekse yerleşim için toprakla
örtülmüştü. Kulübeler orman kenarındaydı.
"Haklısın Koşin" dedi Zena. "Ben de tüm bunları konuşmak, danışmak, karar almak için geldim, fakat çok yorgun ve yaralıyım. Gönlümün yarası diğerlerini aşar, aklımın yaraları danışmaya ihtiyaç duyar, ve vücudum sihirli ellerinize muhtaç. İçimde çok fazla karanlık ağrı ve sadece iki günüm var. Üçüncü gün, Güneyin vadisinde olmam gerek. Dünya geçiyor, geçişin yolları burada ve vadide kararlaştırılacak, düşmanın kararını saymasak elbet, bir de yaşamın kendi akışını."
"Anlıyorum." dedi Koşin. "Elimizden geldiğince yetiştireceğiz hepsini. Açılacaksa yeni yollar, açacakları da yetiştirir hayat, merak etme sen."
Etrafta bir koşuşturmaca başladı. Ateşler yakıldı, kazanlar kaynatıldı, bitkiler öğütüldü, ışıklar ve rüzgârlar toplandı. Zena, atından indiğinde içtiği sıvı sayesinde rahatlamış ve derin bir uykuya dalmıştı. Bu uyku özeldi. Hem çevrenin hareketini algılar, hem de kendi düşüncelerini çevreye algılatabilirdin istersen. Çocuk temizlenip, karnı doyurulduktan sonra, Koşin'in kızkardeşiyle deniz kenarına inmişti. Zena çırılçıplak soyulmuş, baştan aşağı tekrar ve tekrar, taze taze hazırlanan sıvı ilaç ve merhemlerle ovulmaktaydı. Düşüncesinde Shorhan'ı aramakta ve ona söyleyeceği sözleri hazırlamaktaydı. Koşin, Zena'nın düşüncelerini izlemeye çalışıyor ama bir türlü yetişemiyordu.
Bir an kendini kurtarır gibi geri çekti ve yanındaki yaşlı bilge kadına, "Daha önce hiçbir zaman bu denli yoğunluk altında kalmadım" dedi.
Yaşlı bilge kadın Zena'nın başını avucunun içine aldı. Zena sanki biraz daha rahatlamıştı. Yaşlı bilge kadın, Koşin'e, "Çünkü," dedi, "daha önce sorulmamış sorular var o kafada ve daha önce verilmemiş, emin olunamayan cevaplar ile, her yöne çekilebilecek rüşeymi düşünceler. Yaşlı bilge avucundaki Zena'nın başını gevşetti ve yine avuçladı. Zena'da bir gerginlik sezmişti, kendi düşüncelerini aktardı ona, "Kaygılanma Zena, istemediğin hiçbir şeyi yazmam aklıma ve gönlüme, sağlığına ve mutluluğuna işaret eden, karanlığa bulaşmayan hiçbir eyleyişin sakıncası yoktur" Zena düşüncesinde Shorhan'ı bulmuştu.
Shorhan Met, saatlerdir odun kesiyordu. Baltayı eline alıp ilk ölü ağacı
bulduğundan beri kesip doğradığı kaçıncı ağaç olduğunun kendisi de
farkında değildi. Başlangıçta o kadar pervasız, öfkeli ve esirgemeksizin
savuruyordu ki baltayı, ölü ağaçlar etrafındaki canlı ağaçlar
hışırdıyorlardı sanki kendilerini koruma güdüsü ile. Artık yorulmuştu.
İyice yavaşlamış, daha çok düşüncelere dalmıştı. Etrafında bulunan iki
gözcü, onun kestiği ve doğradığı odunları kampa taşımaya
yetişememişlerdi. Yanlarına yardımcı alıp, yine gelip, yine taşıyorlardı.
'Niçin Zena tekrar gelmemişti? Büyücü Rilte'nin yol hakkında konuştukları neydi? Zena'nın ona gösterdiği yol neyi ifade ediyordu? Nereden çıkmıştı uzak dünyaların, uzak yolları şimdi. Daha burada doğru dürüst bir şey yapabilmiş değildi. Nasıl olmuştu da bir tek kerede gönlü Zena hayali ile dolmuştu. Nasıl olmuştu da ondan başka bir şey düşünemez olmuştu. Aklının ve gönlünün bir yanına coşku, heyecan, aşk ve tutku, hakim olmuştu. Kendi sakin ve dingin akışı içinde bu yan, Shorhan Met'i sarhoş ediyordu. Bir gece rüyasında Zena'yı görmüştü. Ona aklının ve gönlünün bu yanını açmış göstermişti. İçinden gelen tüm duyguları coşkunca ifade etmişti ve bu saatlerce sürmüştü. O zaman Zena şöyle seslenmişti ona, "Zaman çok garip. Nadiren rastlar bir canlı, yaşamında; anlatmak istediğinin tam olarak anlaşıldığı ve anlatılanı tam olarak anladığı bir ana ve canlıya. Zor zamanlardır böyle anlar ve fark etmeden geçer gider zamanda ve insanda Zenanın sesini duymaktan çok mutlu olmuştu Shorhan Met. Ama rüyadan uyandığında uzun sürmemişti mutluluğu. Aklına ve ruhuna sükunet hakim değildi artık.

