Adam ikinci birasını yudumlarken kalabalığın içine doğru yürüdü. O kadar kalabalığın içinde nasıl olmuştu da o insanı fark edebilmişti hiç bilmiyordu. Gökyüzünde ki o kadar yıldız arasında en parlak görünen sanki oydu, lacivertler içerisindeydi. En uçta ağaçların altında güzel bir şarkıya eşlik ediyor ve adamın içini ısıtan gülüşlerini gökyüzüne bırakıyordu. Adam yıldızları ve ulaşılmazlıklarını düşündü. Keşke böylesine uzak olmasalardı da onları kalbimin en güzel köşesine koyabilseydim dedi. Belki de uzun süredir yalnız yaşayan yıldızları göğsüne yatırır, saçlarını okşar ve onlara ne kadar değerli olduklarını hissettirirdi. Birden, yıldızlar için değerli hissetmenin ve heyecanla atan bir kalbin hiç bir önemi olmadığını hatırladı. Yıldızların aradığı gökyüzü, adamın sahip olduğu gökyüzünden çok daha farklıydı. Adam, uzaklaştıkça kaybolan yıldızlara bakarak aradıkları gökyüzünü bulmalarını diledi.