İstanbul ve Çanakkale Boğazları sayesinde Asya ve Avrupa kıtasını birbirine bağlayan ve üç tarafı denizlerle çevrili bir ülke olan “Türkiye” ile Kuzey Avrupa’da, İskandinav Yarımadası’nın batısında yer alan ve Atlas Okyanusu’nun bir kolunu teskil eden Norveç Denizi’ne kıyısı bulunan bir ülke olan “Norveç”, coğrafî anlamda birbirine oldukça uzak bir mesafede yer alsalar da, onları birbirine yaklastıran bir politika mevcuttur: “Enerji politikası”. Bugüne kadar enerji kaynaklarının sınırlı olması veyahut bazı kaynakların enerjiye dönüstürülmesinin imkânsız olduğuna inanılması ve buna dair yanlıs algılar, ülkelerin enerji politikalarının yönünü yeryüzünün sadece belli bölgelerine çevirmelerine neden olmustur. Ne var ki, öncelikle; Kuzey Kutup Bölgesi’nde yer alan ülkeler, sonrasında dünyadaki bütün diğer ülkeler için yeni fırsatlar arz eden ve beraberinde küresel ısınma nedeniyle ortaya çıkacak olan enerji kaynaklarının üretimi ve tüketimi konusunda zaman ilerledikçe daha da önem kazanacak olan Kuzey Kutup Bölgesi, hiç süphesiz dünyanın ve ülkelerin enerji politikalarının seyrini değistireceğe benzemektedir. Bu durum, aynı zamanda, Kuzey Kutup Bölge-si’nde yer alan toplam sekiz ülkenin (Norveç, Danimarka, Finlandiya, İzlanda, İsveç, Kanada, ABD ve Rusya) ister istemez güvenlik anlayıslarının kısmen de olsa değiseceğine isaret eder ve bunun sonucu olarak yeryüzünde bölgesel ve küresel güvenlik anlayıslarının da değisikliğe uğrayacağı asikârdır.