Bu Makaleyi Dinle
Audm ile Ses Kaydı
The New York Times gibi yayınlardan daha fazla sesli haber duymak için, iPhone veya Android için Audm’i indirin .
Jonathan Majors -her zaman yaptığı gibi- güne saat 4:30’da başladı Sabahın yalnızlığını sever: sessizliği, temiz sayfa. Londra kendini hiç olmadığı kadar evindeymiş gibi hissetmişti, ama bu Ekim günü, şafaktan çok önce, kendini Sunset Strip’teki bir otel odasında buldu. İyi uyuyamamıştı ve Los Angeles’a yaptığı bu hızlı iş gezisi aklını birçok yerde bıraktı. Ama artık buna alışmıştı, peki onu rahatsız eden neydi? Jet gecikmesi artık onu korkutmuyordu. Sinirler de yoktu. “Jimmy Kimmel Live!”daki görünüşü iyi gitmişti – “Oğlum, bir yıl geçirdin, değil mi?” Kimmel ona sordu, ancak ikisi de bunun sorudan çok ifade olduğunu biliyordu. Fox için NFL promo çekimi kusursuzdu – tek çekim. Netflix’in Siyah kovboy macerası “The Harder They Fall”un Screen Actors Guild tarafından gösterimi ve sonrasındaki Soru ve Cevap yeterince başarılı olmuştu, diye tahmin etti. Peki, neydi?
Sonra hatırladı: Akşamdan sabaha kadar uykusunda bir “karanlık enerji” onu kovalamıştı. Sadece onunla ne istediğini çözemedi. Geçeceğini düşünerek yataktan kalktı ama sallayamadı. Bu yüzden, onu yatıştırmak için günün rutinine güvenirdi – yanan bir mum; bir dua; onu harekete geçirmek için biraz enstrümantal müzik; biraz şiir; ve hemen ardından, bir antrenman. Binbaşılar için her şey ritüel olarak ifade edilir. Ve buna sadece karanlık anları savuşturmak değil, tabii ki oyunculuk da dahildir. “Kimse benim sahip olduğum standartlara sahip değil,” derdi bana daha sonra.
Majors, 32, paradoksal bir güçtür. Olağanüstü sakindir, ancak yine de onda derinden endişeli bir şeyler vardır. Yaşlı ruhlu ve indirgenemez bir şekilde Güneylidir (“efendim” ve “hanımefendi” kelimelerini özgürce kullanır) ve yine de Bali sularında yeniden doğmuş Teksas kiliselerinin bir çocuğu olan New Age maneviyatına batmıştır. “Dune”u Londra’da birlikte gördükten sonra jenerikte oturup onun hakkında ne sevdiğini konuştuk, her ne kadar bir sinemayı bitmeden terk etse de – o bir filme zar zor oturabilen bir film yıldızı. Bu heterojen ve çoğu zaman çelişen dürtüler onu gizemli, insancıl ve kolay ilişki kurmasını sağlar. Ve bunun sonucunda kariyeri yükseliyor.
Los Angeles’tayken, “The Harder They Fall” için bir reklam panosunu süslediğini görmeden bir köşeyi zar zor çevirebilirdim. Bu Şükran Günü hafta sonu, Amerikalı havacı Jesse Brown’ın hayatına dayanan “Devotion”da görünecek. Büyük bütçeli bir yapım, “Top Gun” ve “42”nin bir karışımı olmasına rağmen, Majors, en ince duygu frekanslarında dayanıklılık ve ıstırap iletir. Onu “The Harder They Fall”da yöneten Jeymes Samuel’in dediği gibi: “Jonathan her zaman havaya uçacaktı. Muhammed Ali her zaman Muhammed Ali olacaktı. Onunla Cassius Clay iken tanıştığım için mutluyum.”
Jonathan Majors, Christina Jackson ile birlikte bu sonbaharda vizyona girecek olan “Devotion”da. Kredi… Sony Resimleri
Şubat 2023’te Majors, Marvel Sinematik Evreninde merkezi bir kötü adam olarak ortaya çıkacak. Geçen yıl “Loki” dizisinde Kalan O olarak bölüm çalan ilk çıkışını takiben, Majors, “Ant” filminde bu çok çeşitli Marvel karakterinin, zaman yolculuğu antagonisti Kang the Conqueror’un çok daha düşmanca bir versiyonu olarak yeniden ortaya çıkacak. -Man ve Wasp: Quantumania.” Hayatını Londra’ya götüren şey sinema çekmek oldu. “Karınca Adam”ın yönetmeni Peyton Reed, “Birini genç bir Marlon Brando ile karşılaştırmak on yıllar boyunca bir klişe haline geldi, ancak Jonathan’da bu var” dedi. “O sadece bu enerjiye ve bu varlığa sahip ve filmimiz kesinlikle bundan faydalanıyor.” Rol tek seferlik değil. Kang, Marvel’ın sürekli genişleyen süper kahraman filmleri ve dizileri listesinin “Aşama 5” ve “Aşama 6” olarak adlandırdığı süreçte olanları etkileyecek; Örneğin, Avengers serisindeki beşinci sinemanın şu anda 2025’te “Yenilmezler: Kang Hanedanı” başlığıyla vizyona girmesi planlanıyor.
Chris Evans’ın Kaptan Amerika rolünü üstlenme konusundaki erken endişelerinden Martin Scorsese’nin MCU’yu “sinema değil” ve daha çok bir tema parkı gibi bir şey olarak reddetmesine kadar, bir sanatçının Marvel rolüyle neler yapabileceği hakkında birçok soru soruldu. Aynı kişi olmaktan, aynı şeyleri yapmaktan, aynı şakaları tekrar tekrar yapmaktan nasıl kaçınırsınız? Ancak Kang’ın karakteri farklı bir fırsat sunuyor çünkü o sayısız zaman çizgisinde sayısız kimliğe sahip bir karakter. Marvel çizgi romanlarındaki takma adlarından bazıları: Victor Timely, Pharaoh Rama-Tut, Blue Man, Lord of the Seven Suns, King of Kings, Master of Men, Victor Timely Jr., Victor Timely III, Scarlet Centurion – çok geniş bir bir aktörün oynayabileceği sandlot. Ve sonuçlar Marvel’da gördüğümüz daha çok değerli, çirkin, gülünç ve karanlık işlerden bazıları olabilir.
Bu, Majors’ın tüm profesyonel hayatı boyunca oynamaya hazırlandığı türden bir dikenli karakter. Siyahi, yakışıklı ve mükemmellikle sınırlanan bir fiziğe sahip olan Majors, kariyerine gerçekten başlamak için çok önemli rollerle sunulduğunda, daha az seyahat edilen ve tartışılması zor bir yolu seçti, çünkü bir tür palyaçoluk içeriyor, özel riskler taşıyan ve özellikle bir Siyah oyuncu için karmaşık bir bagajla gelen stil. Ama o klasik anlamda bir palyaço: dünyayı arsız bir merakla dinleyen ve sonra onu bozan bir araya giren biri.
“San Francisco’daki Son Siyah Adam”da Majors, sokağındaki erkekler arasında artan duygusal gerilim anında araya giren Montgomery Allen’ı canlandırıyor. Onları – her şeyden önce – yönlendirmeye başladığında, darbelere uğramanın eşiğindeler. Majors sahneye çıkıyor gibi görünüyor ve aniden sokak düzeyindeki bir çatışmayı bir yaz gecesi rüyasına dönüştürüyor. Ağzı kelimeleri oluşturmadan önce vücudu dizelerini söylüyor. Adamlar durup dururken, “Hepiniz harika iş çıkarıyorsunuz,” dedi kararlı bir şekilde. “Ama daha derin olabileceğini biliyorum. Hey – Stanislavski’yi hatırla. Grotowski. Boleslavski. Çehov. Brecht. Bunlar harikalar!” Çizgiler fars gibidir, ancak Majors onları sadece komik değil, aynı zamanda anlamlı, cesur ve gerçek kılar. Bu palyaço işi.
“Loki”de de, gizemli zaman kontrol eden kötü adam, Kalan O olarak göründüğünde benzer bir şey olur. Ekranda geçirdiği zamanın çoğunu canı sıkılarak, koltuğuna yayılarak ve yeşil elma yiyerek geçiriyor. Hem Tom Hiddleston Loki’ye hem de Sophia Di Martino Loki’ye (ikisi var – karmaşıktır) onu heyecanlandıracak bir şey vermeye cüret ediyor. İki Loki nasıl bir arada yaşamaya devam edebileceklerini anlamaya çalışırken, Majors ağzı doluyken konuşur ve onlara çay yapar. Kısa bir süre sonra aniden tuhaf bir kötülükle masasının üzerine sıçradı. Bu palyaço işi.
“Doğru,” diyor Majors, bu karakterler üzerine düşünürken, “bu tam bir palyaço.”
Palyaço, güce gerçeği söyleyen, doğamızın en iyisini ve en kötüsünü bünyesinde barındıran ve bunu korkusuzca yapan oyunun kurallarını değiştiren kişidir. Hollywood, Siyah aktörlere iyi roller sağlamak için uzun süredir mücadele ediyor ya da basitçe reddetti, onları klişelerle, küçük parçalarla, beyazlar için büyülü sorun çözücülerle ve aksiyon ve korku filmlerinde ikincil hasarlarla sınırladı. İstisnalar, bunun eninde sonunda değişeceği umudunu besledi. Majors bize Hollywood’un ana akımındaki o eksik malzemeyi tekrar tekrar sunuyor: karmaşık Siyah öznelliği. Palyaçoluktaki rahatlığı -yani vücudunun güzel tehdidiyle, onun sessiz kaosuyla rahatlığı – hem radikal hem de zamanında.
Birkaç saat sıkıntılı uykusundan sonra Majors’ı büyük siyah SUV’unun önünde beni beklerken buldum Arkadan gelen parlak ışıklar siluetini kesiyordu. Binbaşı yaklaştı ve bana acı bir bakış attı. “Seni neredeyse terk ediyordum” dedi. Saat 6:32’ydi, “Ama,” diye ekledi, bakışları yumuşarken, “Seni bırakamazdım.” O noktada birbirimizi daha yeni tanıyorduk – önümüzdeki üç hafta boyunca onu iki ülkede ve üç şehirde görecektim – ama şaka yapmadığını görebiliyordum: Geç kalmam onu kızdırmıştı. SUV’unun derin sürücü koltuğuna atlarken özür diledim Yolcu koltuğuna tırmanırken, iki dakika geç geldiğim konusunda kendimi geri planda bırakan bir şaka yapmaktan kendimi alamadım. “Beş dakika geciktin,” dedi kararlı bir şekilde, gösterge panelindeki 6:34’ü gösteren ve daha sonra hala işaret ederken 6:35’e değişen saati göstererek. Ve tam da bu şekilde, onun her zamanki gibi ağır demirden cankurtaranlar, sırt çömelmeleri, çiftçi yürüyüşleri, bacak hamleleri, hızlı ateş şınavları ve şınavları, omuz presleri ve zıplamalarından oluşan olağan şafak seansına gidiyorduk. Şehrin diğer tarafında bir spor salonu olan Undefeated’da ip çalışması.
Birkaç hafta sonra, Londra’da birlikte yürürken, sinirinin gerçek kaynağını anlamaya başladım. Ona bundan 10 yıl sonra aynı Marvel karakterini oynayacağını hiç düşünüp düşünmediğini sordum. Hayat “olduğu gibi devam ederse” dedi, yolunda durarak, “Yakında öleceğim. Ben buna razıyım. Uyuşturucu olmayacak. Alkol olmayacak. Sadece… bir şey beni yakalayacak.” Bunu ölümden korkmadığını açıkça belli edecek şekilde söyledi. Bir an durduk – Londra’nın en lüks mahallelerinden birinde iki Siyah adam – ve sonra, durumunu mükemmel bir şekilde açıklayan ve başka bir şey söylemesi gereken biri gibi, en ufak bir korku, paranoya ya da yakınma olmadan takip etti: ” Ne dediğimi anladın sen?”
Los Angeles’a döndüğümüzde, sabah tam 10’da, bir korkaklıkla uyandıktan beş buçuk saat sonra Majors, Van Nuys Sherman Oaks Dinlenme Merkezi’ndeki boş tribünlerde oturuyordu. Spor çantasından iki rulo sargı ve bir çift Kelly yeşili boks eldiveni çıkardı. Saati kontrol etti. Saat 10:02’de, kayıtlardan uzak durmaya kararlı olan antrenörü Rob tarafından sargıları yapılıyordu. İki adam, pandemi Los Angeles’ın çoğunu kapattığında ve Majors’ın yapacak pek bir şeyi olmadığında birlikte çalışmaya başladı, şu anda gizemle gizlenen – boks destanının son bölümü olan “Creed III”teki rolüne hazırlanmak için boksa odaklandı. , önümüzdeki Mart ayında çıkması planlanıyor. “Tamamen kapattım” dedi. “Sadece kavga ediyor, yemek yiyor ve çalışıyordum.”
Sadece bu çalışma sayesinde tanışmış olmalarına rağmen, iki adam yakın bir bağ geliştirdi. Rob, Majors’a çevrenin veya basının bir parçası olup olmadığımı sordu. Binbaşılar beni eski olarak sınıflandırdı ve Rob’un ruh hali rahatladı. Emekli bir boksör ve Hollywood aktörleri için deneyimli bir boks antrenörü olan Rob, Majors’ı olağanüstü kalitede bir kil olarak görüyor; Kendisini yalnızca spora adadıysa, Binbaşıların profesyonel olarak boks yapabileceğinden emin. Genellikle, müşterilerini kamera için, ilerideki rol için eğitir. Ama Binbaşıları gerçek bir dövüşçü olmak için eğitiyor, ona zanaat öğretiyor.
Büyük Okuma
Sonuna kadar okumadan edemeyeceğiniz daha etkileyici hikayeler.
- Elsie Eiler, Monowi, Neb.’nin tek sakinidir ve burada, ilçenin geri kalan sakinleri için son toplanma yerlerinden biri olarak hizmet veren bir taverna işletir. Gitmeden önce ne olacak?
- TikTok sağlıkla ilgili yanlış bilgilerle dolup taşıyor. Her seferinde bir “dikiş” olacak şekilde sahte bilimle savaşan tıp uzmanlarıyla tanışın.
- Hulu dizisi “Only Murders in the Building”in izleyicileri Upper West Side apartmanını Arconia olarak biliyor. Ama kendine has bir adı ve dramatik bir hikayesi var.
Sonraki bir saat boyunca, Binbaşılar tribünlerin yakınındaki gölgelerden başlayarak – ağır, lacivert eşofman içinde hafif bir yumruk, çapraz, çalım, kaçma ve ayak hareketi ile başlayarak giderek artan yoğunlukta bir antrenman rejiminden geçti; büyük boy gri bir kapüşonlu; boks ayakkabıları; ve kendine özgü kırmızı yün bere – ve sahanın ortasında, güneşin sert spot ışığı altında görünmez bir rakibe karşı bir mücadele ile sona eriyor. Rob, hareketi, düşünce süreci hakkında sürekli kulağındaydı.
Sonunda, Majors’ı kendi başına bıraktı. Kendini yoğun bir ter içinde çalıştırdıktan sonra artık gömleksizdi, durmadan tam hızda yumruk atıyordu – haçlar, darbeler, aparkatlar, ara sıra saman yapıcı. “Huyesh!” darbelerle zamanında nefes verdi, bakışları hayali düşmanına sabitlendi. “Huyesh! Huyesh!” Rob 30 saniye kaldığını söylemek için seslendi. “Huyesh! Huyesh! Huyesh! Huyesh!” İşkence nihayet sona erdiğinde, sahanın uzak ucunda bir futbol topunu tekmeleyen bir adam, izlemek için durmadan önce güvenli bir mesafeden alkışladı.
Binbaşı konuştuğunda aktör olmanın işle ilgili yönleri hakkında, diksiyonunun doğal şiiri ayrılır ve kapalı, çekişmeli alanların klişelerine saplanır. Hollywood’u “arena” olarak adlandırıyor, doğru rol arayışını “savaş alanı” olarak adlandırıyor. Basketbol benzetmeleri konuşmasını renklendiriyor: Açık pazardaki yeni bir senaryo “bir atlama topu”, onun reklamcılardan oluşan ekibi “The Ladies of the Paint”. Bu kısmen onun spor geçmişinden geliyor: Gençliğinde futbol ve basketbol oynadı. Ama aynı zamanda bu rekabetçi dürtüleri sanat dünyasına da taşıdı ve onları zor koşullardan sıyrılmak için geliştirdi.
Hikayesi 7 Eylül 1989’da Santa Barbara County’deki Vandenberg Hava Kuvvetleri Üssü’nde başlıyor. Ebeveynleri kilisenin çağrısına cevap verdiğinde Majors hala çok gençti. Annesi askerlik hayatını geride bırakarak iki oğlu ve kızıyla birlikte daha önce yaşadığı Teksas’a taşındı; babası onları daha büyük Dallas bölgesine kadar takip etmeden önce bir süre daha üste kaldı. Annesi bir müzik bakanı olarak çalıştı; babası aynı kilisede müzik direktörüydü; çocuklar koroda şarkı söyledi. Kilise papazı ile Majors’ın babası arasındaki anlaşmazlık – ve bundan kaynaklanan sosyal rahatsızlık – aile için başka bir yer değiştirmeye yol açtı. “9 ya da 10 yaşındaydım ve işler kötüye gitti.” Majors, ev hayatının ıstırabını, belki de tüm örtmecelerin en ince örtülü olanı “kilise işi” dediği şeye tebeşirliyor. Annesini kastederek, “Bunu nasıl başardığını bilmiyorum” diyor. Bir gün babası eve gelmedi. Ve kısa süre sonra, Majors’ın “üvey babası” olarak adlandırdığı evin yeni bir erkeği ortaya çıktı. Hapisten yeni çıkmış, “gerçek bir G” diyor Majors – gangster.
“İnsanların benim hakkımda anlaması gereken şey, seni terk eden bir parçan seni terk ettiğinde, seviyen ulaşabileceği en yüksek seviyede” diyor, hayal kırıklığı sınırına ulaştığını söylüyor. “Hala babama tutunuyorum. O benim için ölü değil” – aslında hala yaşıyor. “Onu düşünüyorum, onun için endişeleniyorum. Çözülmesi gereken budur. Bu çözülene kadar – gerçekten gerçekten, sadece ‘Evet, seni dıştan affediyorum’ gibi değil – içimden bunun üzerinde çalışacağım.
İlk ve orta okul yıllarında aile beş kez taşındı. Majors, “Pantolonumu sarkıtıyordum, kavga ediyordum, küfür ediyordum, zorbalık görüyordum ve ardından dönem boyunca ayağa kalkıp zorbayı dövüyordum” diyor. Hayal kırıklığı onu daha iyi hale getirme eğilimindeydi. Müstehcen uzun mesafeler yürür, ağaçlara karşı kazanılmaz yumruklu dövüşlere girer, sanki kendisine haksızlık etmiş gibi kendi eşyalarına saldırırdı. “Oldukça yıkıcıydım” diyor. Evde hayat kötüleşti; Majors, üvey babasıyla sürekli sorunlar yaşıyor ve başarısız bir şekilde bir çıkış yolu arıyordu. “Yolumu açmanın başka bir yolu olmalı,” diye düşündü. Sınıf arkadaşlarına bıçak çektiğinde son geldi. Okuldan uzaklaştırma cezası, hücre hapsine benzerliğiyle onu çok etkiledi: “Bir kutunun içinde oturuyorsun. Bu şeyin içine saklandım!”
Liselerdeki bir değişiklik, Binbaşılara yeniden başlama fırsatı verdi. “Koro ineklerinde” yeni arkadaşlar buldu; kendini dansa, konuşmaya ve tartışmaya verdi. Şiir yazmaya başladı ve kendine “J. Manifesto.” “Kendi eğitim programımı oluşturmaya çalışıyordum” diyor. Çeşitli işler aldı: Parti Şehri deposunda saati 6 dolara, Red Lobster’da, Olive Garden’da. Annesi, üvey babası ve kardeşleriyle birlikte Dallas’ın hemen dışındaki Cedar Hill’de bir apartman kompleksine taşındı. 16 yaşına kadar küçük kardeşiyle aynı odayı paylaştı. Majors, “Bir yıl kadar kendi odam vardı” diye hatırlıyor, “ayrıldığımda ve kendi arabamda yaşadım.” Üvey babasıyla yaşamak dayanılmaz hale gelmişti. İşten sonra, ertesi sabah okula gitmeden önce gecelerini arabasında geçirirdi.
Yaşadığı duruma rağmen yeni okulunda başarılı oldu: Hatta “J. Manifesto” eski okulundan bir mektup ceketinin arkasına dikilmiş. Aynı hafta bunu yaptırdı, ancak kabul edilebilir bir adresi olmadığı için kovuldu. “Sonunda kovuldum” diyor, “çünkü mahalle dışında yaşadığımı öğrendiler. Hala nasıl lise diplomam olduğunu bilmiyorum.”
Ama biliyor. Yeni okulunun müfettişinin eski okulundaki bir başbakanın babası olduğunu keşfetti – Majors’ın ara verdiği yedinci sınıfta bir ara tokat attığı bir çalışma. Şimdi, ihraç edildikten sonra başka seçeneği olmayan Majors, müfettişin ofisine gitti, ona doğrulduğunu, okuldaki bir gösteride şarkı söylediğini ve artık işleri batırmayacağını söyledi. Binbaşı görevine iade edildi. İmkanı olsa şimdi müdüre teşekkür edeceğini söylüyor.
Ashley Gates Jansen, Binbaşılar Winston-Salem’deki North Carolina Sanat Okulu’na lisans öğrencisi olarak kaydolduğunda ilk öğretmenlerinden biriydi – Jansen, “kan, ter ve gözyaşı yeri” diyor. O ve efsanevi meslektaşı Gerald Freedman, Majors, mezunları arasında Mary-Louise Parker’ın da bulunduğu okulda yolunu bulmaktan bahsettiğinde sık sık gündeme geliyor. Majors’ın yeteneği hem Jansen hem de Freedman için hemen göze çarpıyordu (2020’de öldü). Jansen, “Onun için kullanacağım tek kelime ‘kaçırılmaz’” diyor. “Oyunculuk kırılganlıkla ilgilidir, ama bence bazılarımız oyunculuğun her zaman kontrolde olmakla ilgili olduğunu düşünüyor.” Binbaşının onu kahve içmeye çıkardığında kimin girip çıktığını görebilmesi için kapıya bakan bir koltuğu nasıl seçeceğini hatırladı. Jansen, oradaki öğrencilerde böylesine aşırı uyanıklığa alışık değildi. İnsanların onları bulmakta zorlandıklarında ve dünyadan saklanmadan bundan kaçınmak istediklerinde attıkları türden bir adımdır.
Ancak bu noktada, Majors ile sorun başlatmak isteyen kimse kapıdan gelmiyordu. İlk kez tam zamanlı olarak oyunculuk öğrencisi olmayı başardı. Freedman’ın öğretim stili – “doğal, özgür, otantik” diyor Majors – koleji kapladı ve ona çok yakıştı. Freedman’ın öğrencilerini sadece tiyatro için değil, önlerine çıkan performans fırsatları için eğittiği fikrinde olduğu gibi. Majors, UNCSA’dan 2012’de mezun oldu. Ancak orada başarılı olmasına rağmen, bir okul yapımında asla başrol oynamadı. “Drama okulu” diyor gerçekçi bir şekilde, “bir saçmalık.”
Tanıdık bir sahne Kuzey Carolina’dan New York’a taşındığında Binbaşıları bekliyordu: bar işleri, oda arkadaşları, seçmeler. O da baba oldu. Babası büyüdükçe – annesiyle birlikte yaşayan kızına son derece yakındır – daha fazla eğitim için susuzluğu da arttı. En iyi lisansüstü programları araştırdı ve şu anda Yale’deki David Geffen Drama Okulu olarak adlandırılan – ülkedeki en seçicilerden biri olan Yale Drama Okulu’nu denemeye karar verdi.
Majors kaydolduğunda Ron Van Lieu oyunculuk programının başkanıydı. Van Lieu, Majors’ı Yale’e gelmemeleri konusunda ikna etmeye çalıştığını söyledi. “Yeteneksiz olduğunu düşündüğümden değil,” diyor, “açıkça yetenekli olduğu için, ama hayatının, dünyada olması gerektiğini varsaydığım o noktada olduğu için.” Ancak Van Lieu, “burada uzun bir görüşe sahip olmanın gerekliliğini gerçekten anlayan genç bir kişi olduğunu” hemen anladı. “Bir tür anlık profesyonel tatminle ilgilenmediği ve bir sanatçı olarak onda bozulduğunu hissettiği her şeyin ilgilenilmesi, ifadesini bulması gerekiyordu. Özünde, bana Yale Drama Okulu’na geleceğini söyledi ve ben de kabul ettim.”
Binbaşılar Yale hakkında konuşurken sinirlenirler. “Yale’den nefret etmiyorum ama – bana hissettirdiklerinden nefret ediyorum” diyor. Ayrıntılara girmeyecek, ancak soğuk algınlığı yalnızca öğretmenlerinden, özellikle de Majors’a palyaçonun arkasını öğreten Yale’nin fiziksel oyunculuk şefi Van Lieu ve Christopher Bayes hakkında konuştuğunda hafifliyor. Bayes konuyu tartışırken, Majors’ın neden bu yaklaşıma çekildiği açık. Bayes bana “Palyaço, sosyalleşmemiş benliktir” dedi. “Hiç hayır denilmeyen kişidir. Size hiç ‘hayır’ veya ‘sessiz olun’ veya ‘hareketsiz oturun’ veya ‘bundan çok fazlasınız ve bu kadarı yeterli değil’ denmeseydiniz bedeninizde nasıl olurdunuz? O toplumsal bedenden kurtulabilirsek geriye bir nevi güzel bir oyunbazlık ve cüret kalır.”
Bayes, Yale’in “dünyanın, içinde yaşadığımız toplumun ve kendimizin sıcaklığını almak için deney alanı” olarak tanımladığı Commedia Projesi’nde Majors’ı yönetti. Az sayıda öğrenci, topluluk çalışmasına odaklanan popüler tiyatronun erken bir biçimi olan commedia dell’arte’ye dayanan bir performans üzerinde çalışmak üzere seçilir. Stok karakterler, statüye dayalı bir oyun biçiminde etkileşime girer ve elbette çoğunun giydiği etkileyici maskeler vardır. Bu tanımlayıcı parametrelerin ötesinde, doğaçlama, beceri ve dayanıklılık hüküm sürer. Deneyim, herhangi bir Yale drama öğrencisi için şapkada bir tüydür ve programda biraz yalnız olsa da Majors, grubun önemli bir üyesiydi. Övünen ama omurgasız askeri adamın prototipi olan Vilayet Capitano, özellikle Majors’ın hayal gücünü ele geçirdi. Figürün yürüyüşü – uzun adımlar, tuhaf bir şekilde yüksek dizler – karakterin ayırt edici özelliğidir. Majors, kariyeri boyunca yürüyüşünün bir kısmını korudu.
Bugüne kadar, Vilayet Capitano’yu ustalaşması en zor roller olarak görüyor. Maskeli olabilecek palyaçonun aksine, Commedia karakterlerinin çoğunlukla yüzleri kapalıdır. Palyaçonun fiziksel vurguyla yaptığı işi, Vilayet Capitano övünme ve ses vurgusu yoluyla yapar. Ama bunlar aynı madalyonun iki yüzü ve Kang’da bu niteliklerin parıltılarını göreceğimize şüphe yok. Vilayet Capitano, Majors’ın “zor” kelimesini kullandığı tek rol. Commedia yıllarından, hâlâ bunu çözmenin ortasında olan birinin hürmetiyle konuşuyor. Askeri karaktere atıfta bulunarak, “Konuştuğu yerde çok büyük, odaklanmış, dairesel bir enerji var” diyor, “ama aynı zamanda hissediyor – belirli bir hızda hareket ediyor.”
Yale’den mezun olmanın eşiğinde olan Majors, ABC mini dizisi “When We Rise”da eşcinsel hakları aktivisti Ken Jones rolü için başarılı bir seçmelere katıldı. O sırada menajeri ona Yale’den ayrılmaya hazır olup olmadığını sordu, çünkü program öğrencileri dışarıdan oyunculuk projeleri üstlenmekten şiddetle caydırıyor. Majors, kendisine izin verilen başka bir Yale öğrencisini bilse ve lisansüstü okulunun son yılında Dustin Lance Black ve Gus Van Sant ile işbirliği yapmak onun için çok iyi olsa da, yine de buna izin verilmeyeceğinden korkuyordu. okul bitti. Ancak akıl hocalarından kıdemli oyuncu Ruben Santiago-Hudson, Yale’in kendisini düşürmesinden endişelenmemesini söylediğini söylüyor: “Yapmaya çalıştıklarının posteri sizsiniz!”
Sonunda, katıksız bir zafer olması gereken şey, işi ve diploması için bir mücadeleye dönüştü, diyor Majors, özellikle bazı fakültelerin uzlaşmazlığı sayesinde. Rolü geri çevirebilirdi. Ama bunun anlamı ne olurdu? Böyle bir işe girmek için eğitilmiyor muydu? “Okula kendim için gittim, aynı zamanda çocuğum, ailem ve olmak istediğim sanatçı için de gittim. … Büyük bir şeydi ve çok yakındım. Sonundaydım.”
Yale’nin nispeten yeni mezunları arasında Lupita Nyong’o, Yahya Abdul-Mateen II ve Brian Tyree Henry gibi Binbaşıların çağdaşları yer alıyor. Ancak okulun onayı, aktörler – özellikle Siyah aktörler – için kimlik doğrulama olarak alınma eğilimindedir ve bu, Binbaşıları rahatsız eder. “Kurumlarla ilgili olan şey şu ki, amaç kurumun size ait olması olduğunda, bir kuruma ait olmaya yetecek kadar anlam açlığı yaşıyoruz” diyor. “Meryl Streep Yale’e gitmedi, Yale Meryl Streep’e gitti.”
Majors, Ken Jones rolünü sürdürüp sürdüremeyeceğini ve bir öğrenci olarak kalıp kalamayacağını görmek için bir Senato duruşmasının eşdeğeri olarak tanımladığı şeye katlandı, ardından kalan sınıf çalışmalarını “Yükseldiğimiz Zaman” setindeki bir fragmandan tamamladı ve bu da mezun olmasını sağladı. Sonundaki gerilimlere rağmen, Majors Yale’deki eğitimine borçlu hissediyor. Van Lieu gibi öğretmenler ona, içeride onu anlayanların olduğuna dair paha biçilmez bir his verdi. Otoriteyle ilgili derin sorunları olan Majors gibi biri için bu büyük bir destek olacaktır. Kendi kendine yeten öğrencileri görmeye alışık olmayan Van Lieu, “Kendisine çok düşkündü” diyor. “Sanki kendi öğretmeni, kendi papazı, kendi akıl hocasıydı.”
“Düşmanlar” bir film Majors’ın Christian Bale’in karşısında oynadığı iki kaba, suskun asker hakkında, Majors’ın ilk uzun metrajlı filmiydi. Yönetmen Scott Cooper, “Kameralar açıldığında, Jonathan’ın sadece harika bir aktör değil, aynı zamanda bir film yıldızı olacağı açıktı” dedi. “İnkar edilemez bir karizması ve inkar edemeyeceği bu derin insanlığı var. Ve ‘aksiyon’ dediğim ilk andan itibaren benim için çok ama çok açıktı.” Filmin orta noktasında, Bale ve Majors’ın oynadığı iki eski arkadaşın yollarını ayırdıkları ve birbirlerini görmelerinin pek mümkün olmadığını bildikleri bir sahne var. yine diğer. Karşılıklı sevgileri diyalog yoluyla değil, daha ince oyunculuk araçları aracılığıyla iletilmelidir. Sahne tamamlandıktan sonra Bale, Cooper’a “Vay canına, Jonathan çok iyi!” dedi. O anı hatırlayan Cooper bir an duraksadı ve “Bundan daha büyük bir iltifat olamaz” diye ekledi.
Son yarım düzine yılda, Majors bir gey aktivisti, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu’ndaki bir bellut sonrası Siyah askeri, 1980’lerin Detroit gangsteri, bir oyun yazarı, bir uzaylı tarafından ele geçirildikten sonra bir isyancı, arayışında bir okul öğretmeni oynadı. babası, bir kanun kaçağı kovboy ve bir Kore Savaşı gazisi (iki kez), bir boksör ve Kang’a ek olarak. Ekranda nadiren görülen bazı Siyah karakterlere hayat verdi ve onları esrarengiz bir otorite ile oynadı. Majors’ın “The Last Black Man in San Francisco”daki bir performansa dair ateşli rüyası veya HBO drama-korku dizisi “Lovecraft Country”deki Atticus (Tic) Freeman olarak bocalayan hızlı animus ve kadife marifeti nasıl tarif edilir? Misha Green’den mi? Bu rollerin başka bir aktörle işe yaramayacağı duygusundan kaçamıyorum.
Geçen yıl Majors, “Lovecraft Country” drama dizisinde en iyi başrol oyuncusu dalında Emmy adaylığı aldı. Bir gün ikinci bölümü çekerken sembolik soğukkanlılığını neredeyse kaybediyordu. Mürettebatın, Georgia güneşi gökyüzünde alçalana, seti ve merkezindeki 1948 Packard Station Sedan’ı eterik bir zarafetle yıkayana kadar ışığı kovalarken izledi. Tic Freeman, babası Montrose (Michael K. Williams), yaralı amcası George (Courtney B. Vance) ve arkadaşı-cum- sevgilisi Leti (Jurnee Smollett) esir tutulmuştu. Her şey yolundaydı ve çekim zamanı gelmişti.
Klasik macera anlatısının cebirsel denklemini takiben, Tic diğer üç karakterden ayrıldı ve şimdi onlarla Chicago’dan Amerika’nın vahşi ırkçılığının derinliklerine yolculuklarında onları şimdiye kadar güvende tutan vagon “Woody”de buluşmayı planlıyor. Amerika’nın karanlık kalpli yolları. Tic, Leti’yi arabanın yanında kendisini kanlar içinde beklerken bulması dışında, arabanın kendisine ait olmadığını ve George Amca’nın öldüğünü bilir. Bölüm, Tic’in arabaya yürümesi ve orada amcasının cansız bedenini keşfetmesiyle sona erer. Senaryodaki bu anın diyalogu yok. Ama Majors için ihtiyacı olan her şeye sahipti.
Majors, ilk çekimin neredeyse mükemmel olduğu konusundaki fikir birliğini hatırlıyor; yönetmen Daniel Sackheim, devam etmeye hazırdı. Ancak üzüntü, yalnızlık ve öfkeyi kanalize eden Majors, onun ne yaptığını ve nasıl hissettiğini biliyordu: 10 üzerinden sekiziydi – özellikle ışığı kaybederken yeterince iyi. “Nüfusun yüzde sekseni bundan hoşlanacak … eğer bir yüzde daha bu anı anlamasını sağlayabilirsek, yapmamız gereken bu” dedi. “Işık lanet olsun!”
Sackheim’ı ikinci kez almaya ikna etti. Ortaya çıkan sahne şovun en iyilerinden biri. Leon Bridges’in “River”ı, keder ve suçluluğun doruk noktasına ulaşan bir portresidir. Şarkının sözleri, Tic’in iç monologunun kırıntılarını sunuyor – “bu geniş yollarda çok uzun süredir seyahat ediyorum. . . . ellerimde kan var ve dudaklarım kirli. . . . beni nehre götür, gitmek istiyorum” – ama tüm bunları izleyicilere taşıyan öğeyi eklemek Majors’ın işi: arınma. Sözsüz, o yıkılır. Performansın fizikselliği, ona kelimelerin veremeyeceği bir ağırlık veriyor. İzlemesi zor güzel bir sahne. Birinin birkaç dakika içinde bunu iki kez yaşamak istemesine ne sebep olabilir? “Bu ego değil,” diyor Majors. “Ülkü şeklidir. İşte bunun için çekiyorum, ülkü sahnesi.”
Sahne çekildiğinde, Majors yakın zamanda yakın olduğu büyükannesini kaybetmişti ve Tayland’da Spike Lee’nin “Da 5 Bloods” filmini çektiği için cenazeye katılamadı. Çifte acı, Majors’ın duygularını o “Lovecraft” sahnesinde odakladı. Ama o anın onunla ilgili olmadığını vurguladı. “Artık bununla ilgili değildi. ‘Ailenizden birini kaybettiğinizde böyle hissedersiniz’ gibiydi. Ne demek istediğimi biliyorsun? Sihirden ve gösterinin etrafındaki tüm boğmacalardan bağımsız olarak. Bu, nasıl hissettirdiğinin çok doğru bir şekilde yakalanması.”
O sahnede hayatta kalan diğer kişiyi oynayan Michael K. Williams, Majors’ın doğum gününden bir gün önce, geçen Eylül’de öldü. Kayıp özellikle onu çok etkiledi. “Lovecraft Country”de baba-oğul ve “When We Rise”da farklı yaşlarda aynı adamı oynamanın yanı sıra aralarındaki bağ ekran dışında da arkadaşlığa kadar uzandı. Majors bundan bir onur nişanı gibi bahsediyor: “Biraz birlikte uçma ihtimalimiz nedir?”
“Burada kim yapabilirfutbol atmak mı?”
Yine Los Angeles’ta bulunan Majors, pantolon, tişört ve spor ceket giymiş bir cevap bekliyordu. Fox NFL çekimlerinin başlamasını sabırla beklerken, bir metalin bir mıknatısa geri dönmesi gibi ellerine geri düştüğünü trans halinde izliyordu. Shane adında bir ekip üyesi elini kaldırdı. Hemen Majors, setin uzunluğu boyunca mükemmel bir 10 yarda sarmal uçmasına izin verdi. Shane yakayı yakalarken, Majors ellerini göğüs hizasında ve beklentiyle havaya kaldırarak, dönüş vuruşu için bir hedef oluşturmak üzere her iki elin başparmak ve işaret parmağıyla bir üçgen oluşturdu. Shane topu geri attı, Majors havadan kaptı, sonra sivri ucunu devasa ön kolu ile pazı arasına sıkıştırdı. Tam pandomim oyununa bir juke veya bir spin ile devam edebilecekmiş gibi göründüğünde, o andan çekildi ve sanki aklına daha derin bir fikir daha yeni girmiş gibi volta atmaya başladı. Domuz derisi hakkında her şeyi bilmek istiyormuş gibi ellerine baktı ve futbol topuna baktı: ağırlığı ve dokusu, şekli ve bağcıkları, sivilceli derinin iki yanındaki seyrek yazı. Seti tekrar gözden geçirdi, sahnenin siyah-mavi havasını, derin bir nefes aldı ve iç çekti – muazzam fizikselliği yoğun bir tefekküre yol açtı.
“Bu biraz dramatik hissettiriyor, değil mi?”
Yanındaki kameramana döndü. Kameranın ne kadar geniş olduğunu, amaçlanan çekimin ne olduğunu, kaç kamera kullanmayı planladıklarını merak ediyordu. “Bir milyon sorum var,” dedi kameramana bir parça masum ve bir parça yaramaz bir gülümseme vererek. İşte buradaydı: Bir sinema reklam setinde, bir futbol programı için bir parça promo, yarı uykuda yapabileceği bir şeydi, ama lazer odaklıydı. Majors’ın yaşamının üç aşaması tek bir an içinde toplandı: gençliğinde sporun önceliği, öğrencilik yıllarının sahne çalışması ve milyonların görebileceği bir performans. Majors, özünde bir aktörün oyuncusudur, ancak akılda daha geniş bir izleyici kitlesi ile konumlandırıldığı gerçeğinden kaçış yoktur.
Yakın zamana kadar, Majors karakterlerinin çoğu kendilerini bol giysilerle örtme eğilimindeydi. Palyaçolar gibi. Fiziğini sergileyecek rollerin peşine kolayca düşebilirdi ama “The Last Black Man in San Francisco”daki Montgomery Allen rolüyle sinemanın büyük bölümünde Dick Tracy tarzı bir palto giyiyor; “Loki”de Kalan Kişi olarak mor bir pelerin içindedir. Ancak pilotu yöneten Yann Demange, “Lovecraft Country” üzerinde çalışmaya başladığında, Majors’ın “onurlu gücü” dediği şeyi vurgulamak istedi – bu yüzden daha fazla tişört zamanı istedi (ve ardından tamamen daha az gömlek zamanı). Majors’ın daha incelikli oyunculuk yeteneklerinin etli keki dengeleyeceğinden emindi: “O duygulu bir adam,” dedi Demange. “Şiir yazıyor, gerçekten umursuyor. Film yıldızı kalitesine sahip, çok sofistike bir sinema oyuncusu. Yüzü erkeklik açısından neredeyse farklı bir döneme ait.” Setten uzakta, Majors her zaman bol giysiler içindedir. “Vücudum benim enstrümanım ve ona sahip olmak için çok çalışıyorum” diyor. “Bedavaya göstermeye inanmıyorum.”
Majors’ı buraya davet eden Fox NFL’nin yetenek yapımcısı Mimi James ile setin çevresinde duruyordum. Shane’e atışı sırasında iltifat etmek için döndüm, ama sadece sırtını görebildim – o zaten “Creed III” için daha fazla kas eklemeye çalışan Majors için acil yiyecek aramak için setten kapıdan hızla geçiyordu. Günde tam altı öğün yemek yiyordu, neredeyse sadece tavuk ve pilav; bazen dışarıda yemek yerken bir oturuşta iki meze yer. Majors sahnede Hamlet gibi adımlarını hızlandırırken ekip sandviçlerini kazıyordu. Sonra haber geldi ve Fox ağının baş tacı adına bu teaser’ı çekmeye başlamanın zamanı geldi: Pazar NFL kapsamı.
Fox NFL Sunday’e giriş, önümüzdeki üç ila altı saati kanepelerinde geçirmeye hazırlanan hayranları pompalamak için tasarlanmış bir dakika kadar senaryolu riffing. Bunları yapmaya davet edilmek için belirli bir ağırlık ve A listesi iyi niyet gerekir. James bana Brad Pitt’in bir noktayı çekmek için sete nasıl geldiğini anlattı. Dedi ki: ‘Bu harika. Kimse bana soru sormuyor. Bunu neden daha önce yapmam istenmedi?’ Ve Jamie Foxx: Her yıl bir tane yapmasını istiyor. Dürüst olmak gerekirse,” diye devam etti, “Jonathan henüz bunu genellikle yaptığımız yıldızlar seviyesinde değil. Ama o çok açık bir şekilde zirvede. O çok iyi.”
Sahne Alanı Binbaşıları yine, “Bunların hepsi biraz dramatik görünüyor, değil mi?” diyordu. Mutsuz görünüyordu; kümeyi daha önce daire içine aldı, gevşetmenin bir yolunu aradı. Sonra derin bir nefes aldı ve kameralar dönmeye başladı.
Ancak tüm çekimi baştan sona, tek çekimde nakavt olarak gördükten sonra, “Bunların hepsi biraz dramatik görünüyor, değil mi?” Diye fark ettim. Majors’ın kendi düşüncesinden ziyade okuduğu bir satırdı – sadece biraz futbol için bir fiş.
Londra’da bir gece, Majors’ı Notting Hill’deki Coronet Tiyatrosu’nda bir arkadaşımın şiir okumasına götürdüm. Ekim ayının sonlarıydı ve hâlâ devam eden pandemiye rağmen, şehrin sonbaharda bir duruşu vardı. Yumuşak yeşillikler ve altınlarla kaplı nehir, kuğuları, rugby barları ve yanından geçen pitoresk küçük tekneleriyle Twickenham’ın lüks güneybatı cebini geçerek kıvrıldı. Majors’ı şiirleri hakkında kışkırttığımda – o genellikle şafaktan önce uyandığında ve bazen de bir karakter hazırlarken yazar – ilk kez gerçekten içine kapanmıştı. Birkaç şiir kitabı yayımladığımı ve bunları üniversitede öğrettiğimi biliyordu. Gri takım elbisem ve çizgili kravatım vardı. Sadık kırmızı yün beresini, lacivert bir tişörtün üzerine siyah açık renkli bir paltosunu, baldırlarında duran yosun rengi geniş paçalı pantolonunu ve bilekten yüksek bağcıklı çizmelerini giydi. Geç Viktorya dönemine ait kırmızı halı kaplı alana girdiğinde, bir köşede öksüz kalmış bir akustik gitarla karşılaştı ve yüzünde muzip bir gülümsemeyle Jay-Z’nin “Kamu Hizmeti Duyurusu (Interlude)”un açılış notalarını seçmeye başladı. Okumadan sonra, onun şiir hakkında özgürce ve kolayca sohbet ettiği, en sevdiği şairlerden bazılarının (Jack Gilbert, Mary Oliver, Anne Sexton) isimlerini verdiği ve elinden geldiğince oyunculuğu hakkında konuşabildiği resepsiyon alanına sürüklendik. Bir editörle “bir patlama yıldızı” olarak tanıtıldığında yüzünü buruşturdu ve “Ancak çok uzun süre bir yıldız olabilirsin” diye yanıtladı.
Daha sonra, “Richard II”nin en sevdiği Shakespeare oyunu olduğunu ilan ederek, bir araya gelmiş şairler ve editörler arasında kargaşa yaratmaya başladı. Belki de “Hamlet”, “Macbeth” ve “Fırtına” aşklarını itiraf eden Amerikalılardan oluşan düzenli bir diyetle beslendikleri için ona inanmak istemediler. Bunun doğru olduğunda ısrar etti, sürekli teselliyi Richard’ın “Nerede olursa olsun; rahatlıktan kimse konuşmuyor” monologu ve oyunun tamamının şiirsel olması, onu bir tuhaflık haline getiriyor. Oyundaki herkes, sosyal statüleri ne olursa olsun şiir konuşur. Tesadüfen ya da değil, farkına vardığında kendi kutsal aptalı haline gelen kral Richard’ı saymazsak, palyaço yoktur.
Birkaç gün sonra onunla evinden uzakta, Twickenham’daki evinde tanıştım. İçeride, Muhammed Ali’nin bir fotoğrafı merdivenin yanına asılmıştı. Oturma odasının pencereleri bir avluya ve ötesindeki Thames Nehri’ne bakıyordu. Her yerde şiir, felsefe ve fotoğraf kitapları yığılmış, ara sıra da yazılar karıştırılmıştı. Oturma odasının bir tarafında bir koşu bandı, diğer iki sıranın beş adet düzgünce hizalanmış Bali tiyatrosu maskesi vardı, yontulmuş yüzler renk tayfını kaplıyordu. Anlamsız olsalar da anlam doluydular.
“Loki” yıldızı Tom Hiddleston’ın kendisine haber verdiği bir mahallede nehir kıyısındaki bu kiralık evde vakit öldürürken onun gitarını çalmaya ve etrafa saçılan kitapları okumaya alışmıştım. Özellikle bir kitap dikkatimi çekti: Büyük Martinik filozof-şair Édouard Glissant’ın “Poetics of Relation”. “Bunda biraz Kang enerjisi var,” dedi Majors. Glissant’ın güzel, karmaşık kitabı Karayip düşüncesinin bir başyapıtıdır. Ve odak noktası dünyanın bu kısmı olmasına rağmen, ana fikri daha evrenseldir: temel olarak, Batı kültürünün doğrusal ilerlemeyi savunduğu ve zamanın doğrusallığı ve efsanevi bir geçmişe doğrudan bağlantılar aracılığıyla meşruiyet bulduğu. Buna karşılık Glissant, radikal değişimi savunuyor: “kendi üzerine gelişen açık bir bütünlük”. Bir başka deyişle, eşzamanlı çoklukları Batı ülküsünün hiyerarşi ve doğrusallık üzerine yükseltmek istiyor. Kitabın sonuna yakın bir pasaja geldiğimde Binbaşıları düşünmeden edemedim: “Uzaktaki okuyucu,” başlıyor, “bu algılanamayan ayrıntıları ufukta yeniden yaratırken, kim hayal edebilir – kim zamanın tadını çıkarabilir? ve hayal etmek için zenginlik – dünyada pek çok açık ve kapalı yer, ona bak.
Majors şimdi film çekiyor. Bu da Kang enerjisi. “Kendini gerçekleştirme, değil mi? Vizyonumu dünyada görmek istiyorum” dedi. “O kadar inanıyorum ki.” Mutfağında ortalıkta dolaşan, bilinmeyen bir isme sahip bir senaryo aldım. Aniden, ben ilk sayfayı çeviremeden odanın öbür ucuna sıçradı ve elimden kaptı. “Bunu senden kapmak istemedim, ama” dedi, neredeyse özür diler gibi, senaryoyu uzağa koyarken, “bu ‘Karınca Adam’. ”
Daha sonra Twickenham Köprüsü üzerinden Thames Nehri’ni yaya olarak geçerken durdu ve “Kang’ın hikayesini anlatıyorum ama Kang bu değil” dedi. Karavanın, yeşil ekranın, çekimler arasında öldürme süresinin olmadığı nehre doğru işaret etti.
Yoksulluk içinde, çoğunlukla babasız, bir süre evsiz, önemsenmeyen, hafife alınan ve okuldan kaçan büyüdüğünü mü? Şimdi Hollywood’un en umut verici aktörlerinden biri olduğunu mu? Yaşadıklarının başkaları için bir anlam ifade etmesini istiyor, ancak bu anlamın işi aracılığıyla geldiğini kabul etmek istiyor. Hayatının senaryosunu gözden kaçırmak isteyen birinin basit bir paçavradan zenginliğe hikayesi görebileceği fikrine siniyor. “Bu başka birinin hikayesi,” dedi bana. “Bu anlatıyı benimsemek daha kolay, çünkü diğer herkes için anlatı buydu: Misery arkadaşlığı sever. Ama işler böyle gitmedi. Eğer böyle gitseydi, Teksas’ta ölmüş olurdum.”
Majors’ın Marvel çalışması muhtemelen onu hayata hazırlayacak, ancak Kang rolünün Jonathan Majors olmasına izin vermemeyi planlıyor. Bu indirgeyici, doğrusal düşünme olurdu. Majors, onu maskeli veya maskesiz, kendini gördüğü gibi görmenizi istiyor: “Karmaşık, bozuk – bu bir oyuncunun işidir.”
Stilist: Fabio Immediato. Bakım: Tasha Reiko Brown.
Rowan Ricardo Phillips, dergiye sık sık katkıda bulunanlardan biri, Stony Brook Üniversitesi’nde İngilizce profesörü, NYU’da MFA programında ders veriyor ve The New Republic’te şiir editörü. Eski bir Guggenheim üyesi ve diğer övgülerin yanı sıra iki PEN Ödülü sahibi. Phillips’in en son kitabı “Yaşayan Silah” Farrar, Straus ve Giroux tarafından yayınlandı; Aynı yayıncıdan yeni bir kitap, “Gümüş” çıkacak. Ryan Pfluger Los Angeles ve New York’ta bir fotoğrafçı. “Holding Space: Life and Love Through a Queer Lens” adlı kitabı Kasım ayında yayınlanacak.