Ben sana ait değilim dedi adam. Ve usulca gitti kadın. Yüzünde samimi bir tebessüm. Hıçkıra hıçkıra ağlayan samimi bir tebessüm..
Öyle bir çığlık attı ki kimse duymadı. Duyamadı .. Kapadı kulaklarını. Zaten "ben sana ait değilim " diye bağırıyordu sessizliği . Ve ondan başka ne duysa, duyamayacakti. Bakmakla görmek gibi duyuyordu aslında ama duymuyordu..
Şimdilerde şişenin dibini görmekten nefret etmenin dışında hiç bir şey hissetmiyordu kadın. Bir tek ince nağmelerin onu anlattığı şarkıları açıyordu. Ve kaçıyordu kalabalığın içinde ki yalnızlığına . Gizlice intihar ediyordu zaten ölmüş ruhu.