Güneybatı Ontario'da küçük bir kasabada 150 yaşında bir evde büyüdüm. 12 yaşına kadar ablamla paylaştığım yatak odamın duvarları antika duvar kağıdı ve boya katmanlarıyla kaplandı. Ahşap zeminler pürüzlü ve açılmamış (kıymıklar gençliğimin kötü adamlarıydı) ve dolap, bir naftalin ve küf karışımı gibi kokuyordu. Kedi oraya girdiğinde etrafı tırmalamak için tamamen başka bir şey gibi kokuyordu.
Tek kişilik yatağım, şifonyerim gibi akrabalarından geçen bir şeydi.
Fantezi bir kurulum değildi, ama işlevsel ve birkaç ev gibi dokunuşlar (çiçek yatak örtüleri ve fırfırlı yastık kılıfı) vardı. Ama lüks arzum asla tatmin olmadı. Fantezi IKEA yatak odası takımlarıyla arkadaşlarının evlerini ziyaret etmek, daha yeni ve daha havalı şeyler isteğimi teşvik etti. Kendi pembe ve beyaz odamın yanı sıra yumuşak bir su yatağı olmasını hayal ediyordum (80'lerde).
Çocukluk yatak odan neye benziyordu? Yetişkin olarak sınıf meseleleri konusundaki bakış açınızı nasıl etkiledi? Hiç değilse? Bu sorular ve diğerleri, belgesel fotoğrafçısı James Mollison, izleyiciden şu anda yayınlanan fotoğraf koleksiyonunda göz önünde bulundurmasını ister. NY Times’ınWeb sitesi Lens (burada görebilirsiniz).
Kitabın bir parçası olan koleksiyon Çocukların Nerede Uyudukları, dünyanın dört bir yanından gelen çocukların yatak odalarının resimlerinden oluşur. Tokyo'dan Kentucky'ye, Mollison, çocukların yanı sıra 50'den fazla özel tapınağın fotoğrafını çekiyor.
Mollison'un projeye çocuk hakları fikirleriyle ilgilenmek için bir araç olarak başlatılması istendi. Mollison, web sitesinde şunları söyledi: “Bana, çocukları etkileyen karmaşık durumların ve sosyal sorunların bir kısmına hitap etmenin bir yolunun, her türlü farklı koşullarda, çocukların yatak odalarına bakmak olacağı aklıma geldi” dedi.
Ayrıca, yalnızca çocuğun sosyo-ekonomik bağlamı dışında bir portresini de sunar, bu yüzden dediği gibi “bireyler, eşit, tıpkı çocuklar gibi” görünebilir.
Fotoğraflar sadece bir tuhaflık veya iç tasarım stillerinin bir pastiche değildir; Çocukların hayatlarının hem ekonomik hem de kültürel olarak çok farklı koşullar altında nasıl geliştiği üzerine bir yorum.
Her çocuk uyumak zorunda ama her çocuk aynı şekilde yapmıyor. Zengin çocuklar, müthiş ayrıcalıklarıyla konuşan muhteşem üst düzey konfederasyonlarda hayal kurarlar. Zavallı çocuklar kafalarını zeminde, ya da bir durumda dışarıda zeminde atılan minderlere oturtuyorlar. Diğerleri bir odayı bütün ailelerle paylaşır.
İnternet kültürü, pop kültür onaylı bir yaşam sürdüğümüz için bizi ikna etmiş olabilir, ancak Morrison’ın fotoğrafları, yaşama deneyiminin, çocukların uyudukları yerlere kadar ne kadar farklı kaldığının altını çiziyor.