Garip bir utangaçlık içindeyim. İçimden inşallah unuturlar, hatırlamazlar diye geçirip durdum. Bugünün öylesine gelip geçmesini istedim, herhangibir sıradan gün gibi. Ama yakınlarım herzamanki gibi hatırlatmayı bir görev titizliğiyle yaptılar. Mutluyum, sağlıklıyım, umutlarım var, hedeflerim var ve hep kendi kendime aşağıdaki dizeleri mırıldanıyor ve diliyorum.
Bırak, günler sende iz bıraksın.
Bırak, çizgilerin ve akların artsın.
Yeter ki; yarın dünü aratmasın...