“Kader hiçbir devlete, Rusya'ya olduğu kadar acımasız değildi. Limanı göründüğünde gemisi dibe gitti. ”
Winston Churchill
Winston Churchill
20 Ağustos 2000 yılı, Ortodoks Kiliselerinin sayısız temsilcisinin bulunduğu Kurtarıcı Mesih Katedrali'nde, kraliyet ailesinin Katolik yüceltmesini yirminci yüzyılın şehitleri olarak kabul etti. Bunun eylemi şöyle yazıyor: “Kraliyet ailesini yüceltmek için: İmparator Nicholas II, İmparatoriçe Alexander, Çar Alexçya, büyük prensler Mary, Olga, Anastasia ve Tatiana. Son Rus hükümdarında ve ailesinin üyelerinde, Müjde'nin emirlerini hayata çevirmeye içtenlikle çalışan insanları görebilirsiniz. ”
Bu kararın kabulünden bu yana bir yıldan fazla zaman geçmiş olmasına rağmen, ülkemizin son imparatorunun kutsal kabul edilip edilmeyeceği konusundaki tartışmalar, Rus toplumunda bugüne kadar devam etmelidir. Çoğu zaman, çeşitli uzmanlar, belki de Rus Ortodoks Kilisesi'nin, Nicholas II ve ailesini azizlerin adına tam güç alarak “yanıldığını” ifade ediyorlar.
Öykü egemenliğin hayatı, profesyonel tarihçiler tarafından yürütülen çok sayıda araştırmanın temelini oluşturuyordu. Toplanan materyaller temel alınarak birçok harika makale ve kitap yazılmış, belgesel ve program çekimleri yapılmıştır. Bununla birlikte, Sovyet tarih yazıcılığının, otokrasiyi reddetmek amacıyla yarattığı devasa mitleri dikkate alarak, son Rus çarının kişiliği hala son derece tartışmalı olmaya devam ediyor. II. Nicholas’ın devlet faaliyetlerinin tüm kazanımlarına rağmen, çağdaşlar bile “zayıf iradeli ve zayıf bir karaktere”, büyük bir ülkeye liderlik edememeye, işçi çekimlerinin trajedisinin suçunu ve “Kanlı Pazar”, Rus-Japon savaşında ve Dünya Güç İstilasında yenilgiye uğradı.
Büyük Dük Nikolai Aleksandrovich, 3 yaşında
Nikolai Alexandrovich Romanov, Mayıs 6'te 1868'in Tsarskoye Selo'da doğdu. III. İskender'in en büyük oğlu ve eşi İmparatoriçe Maria'dır. Nicholas sekiz yaşından sonra, ev ödevi başladı. Müfredatın merkezinde klasik spor salonunun değiştirilmiş bir programı hazırlandı. Sekiz yıllık bir genel eğitim kursunun yanı sıra beş yıllık bir yüksek bilimler döngüsünü kapsamıştır. Gelecek kral zooloji, mineraloji, botanik, fizyoloji, anatomi, tarih, Rus edebiyatı ve yabancı dilleri okudu. Yükseköğretim kursu hukuk, politik ekonomi, strateji, askeri hukuk, Genelkurmay Başkanlığı ve askeri coğrafyayı içeriyordu. Ayrıca eskrim, müzik, çizim, yatak, iyi davranış, binicilik ve dans dersleri vardı. Alexander III ve eşi de öğretmenler ve eğitimciler bulmuşlardır. Bu nedenle, aralarında zamanın en önde gelen bilim adamları, askeri ve hükümet liderleri olması şaşırtıcı değildir: M.I. Dragomirov, K.P. Pobedonostsev, N.N. Obruchev, N.H. Bunge, N.K. Dişliler ve diğerleri. Kimya Nicholas ünlü Beketov'u öğretti, Cui tahkimat teorisini okudu.
Tsarevich Nikolai Aleksandrovich. 1889 yılı
Genç bir adam olarak, Nikolai Aleksandroviç, Nicholas II idi, kararlılıkla büyümeyi reddetti. Üçüncü on yıl değiş tokuş etmiş bir taç prensi gibi sürprizle karşılaşan çağdaşlar, sarayda saklanıp aradılar, odalar hakkında acele ettiler, yolundaki her şeyi süpürdüler. Alexander III, Maliye Bakanı Witte'ye şunları söyledi: “Sergei Yurievich, görüyorsunuz, oğlum gelişimine geç kalmıştı. O bir abluka, ne arayacağımı. ” Gelecekteki imparatorun çok yetenekli bir öğrenci olmasına rağmen, Tsarevich'e taktik dersleri veren General Dragomirov, bazen açıkça öfkeyle şunları söyledi: “At yeminde değil. Tahtta oturmaya uygun, ancak devletin başında durmakta özgür değil… ”
Nikolai, küçük yaşlardan itibaren fiziksel iyileşmeye çok dikkat etti. Hayatım boyunca, son Rus çar, mükemmel sağlık ve olağanüstü güçle ayırt edildi, buzlu suda yüzmeyi çok sevdi ve hiç hastalanmadı. O küçüktü - bir metre yetmiş santimetre. Çok iyi bilinen, mükemmel fiziğine rağmen, uzun akrabaları ile çevrili olan Nikolai'nin garip olduğu, hatta aşağılık hissettiği.
İmparator Nicholas II'nin taç giyme töreni. Salı günü düzenlenen 14 (26) Moskova Kremlin Varsayım Katedrali'nde 1896 Mayıs. İmparatorun solundaki Chevalier Muhafızı - K. Mannerheim
Çoğunlukla, gelecek kral zekice Rus klasik edebiyatını ve Avrupa dillerini biliyordu. Rus stilini seçtiği kıyafetlerden sık sık Puşkin'den alıntı yaptı, Gogol'u en sevdiği yazar olarak kabul etti. Ayrıca Çaykovski ve Wagner’i dinlemeye bayılan bale de, imparatorluk sahnesinde bağımsız olarak “Nibelung'ların Yüzüğü” nü taktığını takdir etti. Genç Çar, askeri işler için garip bir özlem duyuyordu: sadece askeri düzenlemeleri değil, aynı zamanda subay çevresi geleneklerini de biliyordu. Gençliğinde, Nicholas tek bir memurun partisini, avlanmayı veya askeri geçit törenini kaçırmadı. Askerlere küfürlü davrandı, onlarla temastan kaçınmadı, toplantılarda veya manevralardaki askeri yaşamın zorluğuna kolayca dayandı.
Tahtını, babasının ölümünden bir gün sonra, yirmi altı yaşındayken, Ekim 21'te Ekim 1894'te aldı. Mayıs 1896'teki taç giyme töreninin arifesinde, sakinleri Khodynka sahasında ücretsiz festivallerin olacağı konusunda bilgilendirmek için posterler gönderildi. Kraliyet armağanlarını patiska fularlarına sarmıştı, içlerinde sosis parçaları, morina balığı, zencefilli kurabiye ve Nicholas'ın hatıralarını sonsuza dek korumak için bir tarih içeren bir kupa vardı. İnsanlar sabah saat 10'a davet edildi, ancak yerel serseriler ve dilenciler akşam saatlerinde sahada toplanmaya başladı. Ardından karanlığın başlangıcına, sıradan vatandaşlar, hediyeler için istekliydi. Polise göre, gece yarısı kalabalık bir boyuta ulaştı, gece yarısında Khodynka'ya yerleşmiş beş yüz binden fazla insan. Şafak vakti sırasında, festival sırasında düzen sağlamak için özel olarak gönderilen büyük halk kalabalığını, polisin yanı sıra alayların askerlerini ve memurlarını görmekle karıştı. Programın ihlaline karşı, kraliyet armağanlarının öğleden sonra saat on birde, sabah altıda dağıtılma kararı verildi. Kalabalıkta, barmenlerin “kendileri” için hediyeler sakladıklarına dair bir söylenti vardı. Kalabalık hemen tepki gösterdi. Geçici ahşap bariyerleri kıran insanlar büfelere koştular, hediyeler aldılar ve kaçtılar. Kazara anında baskı kütlelerinde boğulma anında düşüyor. Khodynka sahasındaki "şenliklerin" sonucu binden fazla iki yüz ölü insandı. Yaklaşık aynı sayıda korkunç yaralandı.
Zeki insanlar kraldan yasını ilan etmesini ve taç giyme törenini aktarmasını istedi, ama kocası Alexandra Fedorovna buna karşıydı. Belki de etkisinden dolayı Nicholas II'nin kutlamaya devam etmesiydi. Kralın mahkemesindeki birçok kişinin eylemleri onaylamamasına rağmen, görkemli kaliteli akşam yemekleri ve top serileri iptal edilmedi. Kralı böyle bir karar vermeye iten şey hala belirsizdir: insanlara ilgisizlik, sınırlı zihin veya "kör" aşk.
Bununla birlikte, 1897-th ile 1914-th arası yıllara kadar, Rusya nüfusunun büyümesi elli buçuk milyon insanın artmasıyla arttı. Aynı zamanda, halk eğitiminin bütçesi yüzde altı yüz artmış, yüksek okul sayısı yüzde yüz seksen, orta öğretim okulu - iki yüz otuz ve devlet okulu - yüzde yüz artmıştır. Şaşırtıcı bir şekilde, o yıllarda Rusya’da her yıl on bin okul açıldı ve SSCB’de 1988’de olduğundan daha fazla gazete ve dergi üretildi. Bütün bunlara rağmen, Nicholas II insanlar arasında "Kanlı" lakabını aldı. Ve Khodynka'nın korkunç olayları için şaraba, Kanlı Pazar ve Lensky atışları eklendi.
Ocak ayındaki 9 verilerine göre, Putilov fabrikasında çalışan işçilerin pankartları, ikonları ve kraliyet portreleriyle çalışanları, Saray Meydanı'nda bir alayı ziyaret etti. Amaçları egemenle tanışmak ve ona ibadet etmekti. Neşeyle doluydular, dua tezahüratları yaptılar. İmparator ile yapılan toplantı, açıkça görünüşte işçilerin ağzından kendi siyasi taleplerini duyurmak amacıyla Sosyal Demokratlar tarafından hazırlandı ve düzenlendi. Ancak o gün, II. Nicholas Petersburg'da değildi, Ocak ayında 8 Tsarskoye Selo'ya gitti. Meydanda toplanan insanlar kralın ortaya çıkmasını bekledi. Zaman geçti, kimse kalmadı, insanlar endişelenmeye ve sinirlenmeye başladı. O gün ilk kimin ateş açtığı belli değil: kalabalıktan ya da jandarmalardan provokatörler. Panik, karışıklık ve ezilme vardı. Sonuç olarak, trajedi, çeşitli tahminlere göre, yüz otuz kişi öldü, üç kez daha yaralandı. Nicholas II tarafından şok edilen mağdurların ailelerine elli bin ruble ayırma emri verilmiş ve yaralanan, olayla ilgili özel bir komisyon düzenlenmiştir.
Genel kabul görmüş bilimsel bakış açısına bağlı kalarak, Rus çar'ın yüz seksen milyondan fazla "denek" in "egemen" olduğunu söyleyebiliriz. Yasal olarak, bu oldukça doğrudur, ancak psikolojik olarak öyle değildir. İmparator, Rusya'da vicdan özgürlüğüne sahip olmayan tek kişidir. Ortodoksluk dışında başka bir dini kabul edemedi, “yarattığı tarihin” her sözcüğü için düşüncelerini açıkça söyleyemedi. Hatta sahip olmadığı hareket özgürlüğü. Tabii ki, bir sarayda yaşıyordu ve ekmek sıraya girmedi. Ancak, görevi olan sarayları olan insanlar, bir nedenden ötürü sık sık onlardan kaçmayı tercih ediyorlar. Nicholas II, muhtemelen dünyadaki en zengin adamdı. Devrimci propaganda, herkese yılda otuz milyon rublen sivil listesini gösterdi. Bununla birlikte, bu milyonlar nedeniyle dünyanın en iyi tiyatroları vardı - emperyal olanları. Fiyatlar orada sadece on yedi kopek vardı. Bu paranın çöl alanlarını sulamak, bilimsel araştırmaları desteklemek, önde gelen Rus devletine emekli maaşları ve örneğin Leo Tolstoy ailesi gibi kültürel rakamları sulamak için kullanıldığı da bilinmektedir.
Son Rus imparatorunun bir sonraki başarısızlığı, ülkenin Rus-Japon savaşındaki yenilgisidir. Japonya ile yapılan savaş, Kırım'ınkine çok benziyordu - benzer bir düşman deniz iletişimi, düşmanın küçümsemesi, devlet ile cephe arasındaki fantastik mesafeler (sadece bitmemiş demiryolları boyunca sekiz bin mil) ve (tarih kitaplarında hiç belirtilmeyen) canavar mahalleci soyguncusu. Kırım Savaşı'nda, revir solu için bile saman bıraktığı "sol" olduğu, Japonlarda ise bütün bölümlerin karton tabanlarda keçe çizmelerinde savaştığı bilinmektedir. Dünyada, bu ders öğrenildi, davalı çeyrek başkan yakalandı ve paketleri astı, hırsızlık kısa sürede kalkmıştı.
Mücadele etkinlikleri ve etkinlikleri nedeniyle, Rus ordusu ve donanması savaşa hazır değildi, imparatorun gerekli siyasi ve ekonomik reformları yapacak zamanı yoktu, o sırada Rusya'da şekillenen çeşitli sınıfların temsilcileriyle diyalog kurmadı. Yenilgi, toplumun en istikrarlı bir şekilde istikrarsızlaşmasına neden olan ve Rus devlet sisteminin asırlık temellerini sarsan 1905-1907 yıl devrimine “neden oldu”.
İmparator II. Nicholas ve alay komutanı Binbaşı General N.M. Kisilevsky sistemi atladı. Tsarskoye Selo. 17 Mayıs 1909 Mayıs
İmparator Nicholas II, Life Guard Cuirassier Alayı hakkında bir inceleme yapar. Tsarskoye Selo. 1911 yılı
Yok edici "Buhara Emir". Finlandiya, 1912 yılı
Rus çarları, örneğin, Birinci Dünya Savaşı'ndaki piyadeden daha büyük kayıplara maruz kaldı - altı kraldan (Paul I'den Nicholas II'ye) üçü görevlerinde öldü: Paul I, Alexander II ve Nicholas II, bu tam yüzde elli. Yıllar sonra, tarihçiler Paul delirmiş, Alexander II gerici, Nicholas II aptal ve bir sarhoş ilan etti. Ancak, farklı bir görüş var - her bir Rus çarının tepkisi, deliliği, savaş kaybı ya da başka bir şey yüzünden öldürülmediği: hepsi Rus köylüleri için öldürüldü. Ne de olsa, Paul serbest bırakılmasını başlattı, İskender - bitti ve Nikolai eşitsizlik kalıntılarını ortadan kaldırdı.
Rus-Japon savaşının üzücü sonuçlarını öğrenen imparator, Rusları restore etmek için harika bir iş çıkardı filo ve ülkenin savunma yeteneklerinin güçlendirilmesi. Hem Nicholas II'nin hem de devlet aygıtının zor ve maalesef unutulmuş bir başarısıydı. II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla birlikte Rusya ekonomisi eşi görülmemiş bir yükseliş yaşıyordu. Tarım sektörü güçlendi (Stolypin reformu), Rusya Avrupa'nın önde gelen tarım ürünleri ihracatçısı oldu. Büyük bir endüstri aktif olarak oluşuyordu: şehirler genişliyordu, yeni işletmeler ortaya çıktı ve demiryolları inşa edildi. II. Nicholas'ın kişisel eylemleri arasında normalleştirilmiş bir iş günü, işçi sigortası, evrensel ilköğretim hükmü ve ülkede bilimin gelişmesine destek yer alıyor. 1894'ten 1914'e kadar, devlet bütçesi beş buçuk kat büyüdü, altın neredeyse dört kez rezerv yaptı, Rus para birimi dünyanın en istikrarlı biriydi. Aynı zamanda, hükümet gelirleri vergileri artırmadan büyüdü.
Paradoksal olarak, ama aynı zamanda popüler huzursuzluk sürekli ülke içinden geçti. Ocak ayında, ilk devrim 1905'te gerçekleşti; bunun sonucunda, aynı yılın Ekim ayı ortalarında, “Devlet düzeninin iyileştirilmesi üzerine” imparatora dayatılan manifesto kabul edildi. Sivil özgürlüklerini genişletti, partilerin örgütlenmesine izin verdi ve ayrıca Devlet Duma ve Devlet Konseyi'nden oluşan bir parlamento oluşturulmasını haklı çıkardı. Böylece, Rusya yavaş yavaş ama kesin bir şekilde anayasal monarşiye dönüşmeye başladı. Bununla birlikte, egemen, daha önce olduğu gibi devasa güçlere sahipti: yasaları yayınlama, bakanları (yalnızca kendisine rapor veren) tayin etme, ülkenin dış politikasını belirleme, orduyu ve mahkemeyi yönetme, Ortodoks Kilisesi'nin koruyucu azizi olma hakkına sahipti.
İmparator subayları arasında İmparator Nicholas II. Mogilev. Yılın Ağustos 1915
Saban İmparatoru II.
İmparator, at kolordu 3 bölümlerinin geçit törenini kabul eder. İkinci sol, ayaklarının altında bir kılıç olan General Earl Keller
İmparatorun çağdaşlarının (hem Rus hem de yabancıların) anılarını tanırsanız, o zaman Nicholas II'nin kişiliğinin son derece çelişkili değerlendirmelerini görebilirsiniz. Kralın en yakın ortakları arasında, bir aile babası olan nazik ve kibar entelektüellerinin, eşi, vatandaşı bir Alman, Hessen-Darmstadt Alice'i tarafından tamamen kontrol edildiğine inanılıyordu. Aslında, iletişimde, babası III. Alexander'ın aksine, Nikolai zayıf iradeli bir kişi olduğu izlenimini verdi. Bununla birlikte, aynı zamanda, imparatorun amaçlarını yerine getirdiği ısrarla niyetini yerine getirmeye çalıştığına dair birçok kanıt vardır. Özellikle Fransa Cumhurbaşkanı Emile Loubet, “gösterişli çekingenliğin altında, Nicholas II'nin cesur bir kalbi ve güçlü bir ruhu olduğunu” yazdı. Çar'ı yakından tanıyan bazı insanlar “imparatorun demir bir eline sahiptir, ancak sadece birçoğunun üzerinde giydiği kadife eldivenin görünüşüyle aldatıldığını” söyledi. Çarın istisnai bir öz kontrolü de var, belki de bu, Nicholas II'nin insanların ölümüyle veya Rus ordusunun yenilgisiyle ilgili haberi aldığı garip bir uyuşturucuyu açıklıyor.
Ancak çağdaşlar, büyük bir ülkenin yönetiminin, yine de, devlet için “ağır bir yük” olduğunu gördü. Ve bu doğal sebat ve doğruluğuna, iyi hafızasına ve gözlemine rağmen. Doğası gereği bir reformcu olmamak için, imparatorun çoğu kendi içten mahkumiyetlerine uymayan sürekli olarak önemli kararlar vermek zorunda kaldı. Tarihçiler, kralın mutluluğunu aile dairesinde bulduğuna inanıyor. Sevdiklerinin refahına büyük değer verdi. İmparatoriçe Alexandra Fedorovna onun desteğiydi, eşinin görüşleri, alışkanlıkları ve kültürel çıkarları üzerinde büyük etkisi oldu.
Kraliyet ailesinde 1907 yılından itibaren yaşlı adam Gregory Rasputin ortaya çıktı. Rus İmparatorluğu'nun devlet hayatında oynadığı rolün henüz belirlenmemiş olmasına rağmen, devasa otoritesi ve çar üzerindeki etkisi tartışılmaz. Ve aristokrat çevrelerde kudret ve ana kraliçe hakkında dedikodu yürüdü - Rasputin metresi. Bu spekülasyonlar üzerine kitleler de sıkıca ele geçirildi. Savaşın başlangıcında Çarın eşine yapılan vurgu - bir hain ve bir casus - II. Nicholas'a geçti. İnsanlar burnunun önünde hiçbir şey doğru görmediği için şaşırdılar, bir hain Rasputin ve bir de hain karısına maruz kaldı. Buradan sonra tek bir sonuca varıldı - kral bir paçavra ve değişmesi gerekiyor.
II. Nicholas'ın kaderindeki dönüm noktası, Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcıydı. İmparator onu istemedi, ertelemeye çalıştı. Rusya’nın aksine Almanya’nın hazır olmadığını söyledi. Ancak, Rus Çar, ülkedeki bütün makul insanlar gibi, bir çarpışmanın kaçınılmaz olduğunu çok iyi anladı. 1914’te Alman askeri makinesi, devletin bütün güçlerinin neredeyse yarım asırlık yoğunluğunun sınırıydı. Spor eğitimi gibi, ülkenin tüm güçleri fizyolojik imkanların sınırına yükseltildi. Daha fazla yükseltemezsiniz ve bu seviyede daha fazla devam edemezsiniz. Almanya, Wilhelm performansları hakkında konuşmak ya da unutmak zorunda kaldı. Benzer şekilde, 1941 yılında Hitler bekleyemedi. 1939'te Almanlar birer birer Polonya ve Hollanda, ardından Belçika ve en önemlisi Fransa'yı yedi. 1914 yılında, Fransız cephesindeki durum çok benzerdi, Genelkurmay Başkanı Joffre, birlikleri önde tutmak için tüm bölümleri vurdu. Alman ordusu hızla batıya gidiyordu ve bu mesafeden dolayı seferberlik zamanımız olmadı. Nicholas II, kendi inisiyatifiyle Samsonov ordusunu kesin ölümüne yolladı. Öldü, ancak Paris ve Fransa kurtarıldı. Bu da, Rusya, Almanya, Avusturya, Türkiye'ye karşı birleşme ve 1941-1945'lerin trajedisinden kaçınma fırsatı vermedi. Bundan sonra, ordular toprağa fırladı, tüm cephelerde yaklaşık eşit yetenekli askeri liderler vardı, kimsenin uzun süre boyunca hiçbir avantajı yoktu.
İmparator Nicholas II (önünde) ve Rusya Deniz Kuvvetleri ve Denizcilik Dairesi Başkanı Büyük Dük Alexey Alexandrovich, Don Kazak filosunun komutasını atladı
Ağustos 1915’ten bu yana geçen uzun süren askeri başarısızlıkların ardından kral tamamen birliklere ve askeri operasyonları planlamaya odaklandı. Nicholas nadiren başkentte göründü ve zamanının çoğunu Mogilev'deki genel merkezinde geçirdi. Nicholas II'nin askeri komutasının doğası üzerine çeşitli kararlar alın. Onun egemen liderliğinin tamamen nominal olduğuna dair görüşler var. Ancak, 1917 yaz kampanyası planına ilişkin olarak her şeyden önce başka veriler var. Nicholas II'nin merkez kararını ana çabalarını Almanya - Bulgaristan ve Türkiye'nin müttefiklerini imha etmeye odaklamak için teklif ettiği biliniyor. İmparator, en zayıf olduğu düşmanı yenmenin gerekli olduğunu iddia etti. Bunun için Konstantinopolis'in yakınında ve Romanya'da bir inişin yanı sıra Balkanlardaki Müttefiklerle koordineli bir performans planlandı. Bir yıl sonra, Müttefikler Nicholas planını kısmen uyguladı, Dördüncü Birlik çöktü, sadece Rusya artık kazananlar arasında değildi. Savaş, ülkenin birikmiş iç sorunlarını ortaya çıkardı. Uzun süren askeri kampanya, cephedeki başarısızlıklar esas olarak krala ve ortaklarına atfedildi. Hükümetin "bir hain yuvası haline geldiği" söylendi. Ve bu sırada (Ocak 1917-inci yıl), en yüksek askeri komuta, İngiliz ve Fransız karargahı ile birlikte, genel bir taarruz için bir plan hazırlıyordu. General N.A. Lokhvitsky, “Narva'yı mağlup eden insanları Poltava'nın kazananlarına dönüştürmek için Büyük Peter'i dokuz yıl aldı. İmparator II. Nicholas aynı işi bir buçuk yıl boyunca yaptı, ancak Egemen, Ordusu ve Zaferi arasında bir devrim başladı. ”
St Petersburg'da yılın Şubat ayının sonunda 1917, halk gösterilerine başladı. Yetkililerden ciddi bir direniş göstermeyen birkaç gün içinde isyanlar hükümete karşı kitlesel ayaklanmalara yol açtı. Bunu öğrenen Nicholas II, grevcileri zorla dağıtmaya karar verdi, ancak huzursuzluğun gerçek ölçeğini öğrendiğinde hemen bu girişimi terk etti. Belki de bu girişimin boşluğunu anlamıştı ve belki de tehdit eden kan dökülmesinin boyutunu hayal ederek dehşete düştü.
Yüksek rütbeli askeri yetkililerden, emekli üyelerinden ve çeşitli siyasi isimlerden baskı alan Nicholas II, tahttan vazgeçti. Pskov yakınlarındaki imparatorluk treni arabasında 2 Mart 1917-yıl oldu. Böylece Anavatan'a olan görevi ihlal edildi ve ülke Bolşeviklerin eline geçti. Kararlaştırılmış kralın feshi gerçekten gerçekleştiyse, bu, Ortodoks Kilisesi temsilcisinin onurundan reddetmesi gibi bir kilise-kanonik suçtur. Bir "ama" Modern tarihçiler, tahtı kaçırmanın gerçek olduğuna dair kanıt bulamadılar. Devlet Arşivlerinde saklanan tek belge, “Nikolai” kalemiyle imzalanan ve tükenmez kalemle daire içine alınmış olan işten ayrılma hakkında basılı bir broşürdür. İmparatorluk Mahkemesi bakanı Kont Fredericks'in imzası da kurşun kalemle yazılmıştı.
Bolşevikler tarafından zaten esaret altında tutulan imparatorun kendisini ve aile hayatını kurtarabileceği kanısında. Bunun için, sadece Brest Barışı'nı onaylaması gerekiyordu. Ancak reddetti.
9 March Kraliyet ailesinin tüm üyeleri tutuklandı. İlk beş ay Tsarskoye Selo'da tutuldular ve Ağustos ayında Tobolsk'a nakledildiler. Nisan ayında, Romanovların Yekaterinburg'da sona erdiği yılın 1918'i. Yılın gece yarısı civarında 16 Temmuz yılın 1918'i, Özel Amaçlı Evin komutanı Yankel Yurovsky, uyuyan Nikolai'yi, kraliçeyi, beş çocuğunu ve yaklaşık birkaç kişiyi (sadece on bir kişi) uyandırma ve bombalama bahanesi altında bodrum katlarını giymelerini ve aşağı inmelerini emretti. Beyaz Birlikler Kral buna cevap vermedi, sadece iki sandalye almasını istedi - kendisi ve karısı için. Hasta oğlunu kucağında taşıdı. Tüm escort altındaki altı bodrum odaya altı buçuk metre alındı. Romanovların arkasına ateş timi geldi. Yurovsky, Ural Yürütme Komitesi kararını derhal okudu. Ziyaretçiler büyüdüğünde her şey nihayet belli oldu silâh. Kadınlar kendilerini geçmeye çalıştılar, çekimler bitti, sonra zaten düşmüş bedenlerde. Duman elektrik ışığını bloke ettiğinde, çekim durduruldu. Fakat kraliyet ailesinin bazı üyeleri hala hayattaydı. Askerler onları tüfekler üzerinde süngülerle bıçakladı.
Şubat Devrimi'nden hemen sonra, güçlü bir halkla ilişkiler kampanyası son Rus hükümdarını tamamen itibarsızlaştırmaya başladı. Nicholas II, Ocak ayında Khodyn trajedisi ve 9, Rus-Japon savaşında ordunun ve donanmanın yenilgisi, birçok cezai eylem ve askeri saha mahkemesi, Lensky çekimi ve Yahudi pogromları, ülkeyi Birinci Dünya'ya çeken, savaşta vasat liderlikten şahsen sorumlu olarak atandı. Eski kral, yeni nesillerden önce başka suçlardan bahsetmeden kanlı bir despot, bir sarhoş, ev içi cinayete elverişli bir ahlaki canavar tarafından resmedildi. Sovyet siyasi işçilerinin güvencelerine göre, savaş yıllarında Rusların ilk yenilgileri, çarın suçlu davranışlarından, doğrudan ihanetten ve hatta saçma düşünceden, casusluğun Almanya lehine olmasından kaynaklanıyordu.
II. Nicholas saltanatının kesin sonuçlarını düşünürsek, gerçekten başarısızlıkla sonuçlandılar. Ancak, bu başarısızlıkların sebepleri ve doğası dünya tarihi süreçleriyle yakından ilgilidir. Ne de olsa, Birinci Dünya Savaşı'nın sonundaki devrim sadece Rusya'da değil. Asırlık Osmanlı tahtları, Hapsburglar, Hohenzollerns düştü. Kayıp Türk ve Avusturya imparatorlukları. Fermantasyon, victor ülkelerinde bile başladı. Genel sömürge sisteminin dağılması başladı.
Nicholas II'nin hem bir kişi hem de geleneğin temsilcisi olarak olması, ortalama yetenekleri olan bir adamdı. Ancak, mezara kadar dürüstçe ve dürüstçe ülke için yapabileceği veya yapabileceği her şeyi yapmaya çalıştı. Başarısız oldu, birçok hata yaptı. Bugün, birçoğu oldukça açık görünüyor, fakat o zaman öyle görünmüyordu. Saltanatının sonunda, Nicholas II, kendisi için tamamen çözülmeyen bir görevle karşı karşıya kaldı: hem Almanya'ya hem de asil ayrıcalıkların kalıntılarına karşı mücadele etmek gerekiyordu ve en arkalarında, büyüyen ve güçlenen yeni bir entelijensiya vardı. İmparator ve insanlar arasındaki tek bağlantı tamamen ahlakidir. Nikon’un reformlarından zarar gören Kilise bile kendi sesini ve kamu otoritesini çoktan yitirmişti.
Son Rus çar, genellikle zıt günahlarla suçlanıyor. Örneğin, liberal reformları sürdürmek için çok yavaş davrandığından ve aynı zamanda devrimcilerle ilgili olarak çok yumuşak olduğu için. Aslında daha acımasız olabilir, tahtta aşırılık yanlısı olabilir, elbette gücü için savaşabilir ve ülkeyi kan nehirlerinde boğabilir. Bunu yapmadı ve eğer bu onun hatasıysa, Tanrıya şükür, böyle kusurları vardı. İmparatorun çoğunun barış istediği iyi biliniyor, ancak onunla mükemmel bir barış yoktu ve onsuz çok daha az barış vardı.
Bilgi kaynakları:
http://www.razlib.ru/istorija/sud_vremeni_vypuski_01_11/p6.php
http://to-name.ru/biography/nikolaj-2.htm
http://www.pravoslavie.ru/smi/42025.htm
http://gosudarstvo.voskres.ru/slnvch1.htm