Kur’an, Meryem oğlu İsa’nın akıbeti hakkında şunu söyler:
“Aslında onu ne öldürdüler ne de çarmıha gerdiler, fakat onlara öyle olmuş gibi geldi. Bu konuda farklı görüşler ileri sürenler ise, ondan dolayı gerçekten şaşkınlık içerisindedirler; onunla ilgili bir bilgileri yoktu ve yalnızca zanna dayanıyorlardı. Sonuç olarak kesinlikle onu öldürmediler.” (Nisâ 157)
Kur’an bu ayetle, Yahudilerin bir peygambere karşı başarı elde ettiği fikrini reddeder. Bu vurgusuyla ayet, Hristiyanlar hakkında değil Yahudiler hakkındadır ve Yahudi saldırısını reddetmektedir. İsa’nın kötüler tarafından çarmıha gerilmesi, kötülüğün zaferi anlamına gelir. Kur’an bu tezi reddetmekle, Tanrı’nın kötülüğe karşı zaferini savunmuş olur.
Pavlus’un, Hristiyan akidesine dâhil ettiği İsa’nın çarmıha geriliş dogması, ruh beden karşıtlığına dayalı ve bedenin mutlak kötü olduğunu savunan düalist ve gnostik öğeler taşımaktadır. Aynı zamanda bu tez, çileyi kurtuluşun temeline yerleştiren bir tezdir. Kur’an, çile ile kurtuluş arasında doğrudan hiçbir bağ kurmaz ve bu teze “Rabbimiz! Bize dünyada da iyilik güzellik ver, ahirette de iyilik güzellik ver” (Bakara 201) duasını öğreterek karşı çıkar.
Kur’an, çarmıha gerilmeyi reddederken “onlara öyle olmuş gibi geldi/benzer gösterildi” (Nisâ 157) der. İstenirse, bu üstü kapalı ifadeyi açacak tarihi veriler bulunabilir. Bu konuda birbirine zıt ve çelişkili açıklama yapan Hıristiyan kaynakları vardır. Mesela, kilisenin onaylamadığı İncillerden Petrus İncili’nde, İsa’nın çarmıhtan diri olarak indirilip ödlü sirke içirildiği kayıtlıdır. Bu durumda İsa, çarmıhta ölmeden indirilmiştir. Bir biçimde düşmanlarının elinden kurtularak selamete çıkmıştır.