Etiyopya birliklerinin Kuzey Cephesinde yenilmesinden sonra İtalyan ordusu Addis Ababa'ya yürüyüşe başladı. Aynı zamanda Badoglio ordusunun sol kanadı, Assab'dan Danacle çölü boyunca merkezi operasyonel yönde ilerleyen birlikler tarafından sağlandı (çeşitli malzemeler ve su verildi) авиация). 12 Mart 1936'da İtalyan birlikleri Sardo'yu bu yönde işgal etti.
Merkez 23’in Nisan ayında Dessie’ye gelen İtalyan Mareşal Badoglio, ana (emperyal) yol boyunca ve batı yolunda iki sütunda taarruz başlattı. 1 kamyonlarındaki 1720 Ordusu Birliği'nin bir bölümü imparatorluk yolunu izledi, ardından Eritre Ordusu ana emri; Doba'dan geçen yolda, Eritre Tugayı yürüyerek ilerliyordu. Havacılık, keşif ordusunun ana kuvvetlerini kapsıyordu, keşif ve kara kuvvetlerinin güvenliğini sürdürüyordu.
İtalyan birlikleri, Nisan 26’te çıktı ve neredeyse düşman direnişiyle karşılaşmadan hareket etti. Bununla birlikte, makineleştirilmiş sütun, yağmurların başlangıcı nedeniyle, hareketi engelleyen birçok sorunu karşıladı. Abyssian'ların kendileri, tüm olanaklara sahip olmalarına rağmen, İtalyan ordusunu daha da yavaşlatan yapay engeller yaratmadı. Örneğin, Thermober Pass'da yolun tahrip edilmiş bölümünün restorasyonu yaklaşık 36 saat gerektiriyordu. Kamyonlar kelimenin tam anlamıyla ellerine sürüklenirken, bu geçitten geçen konvoya harcamak iki günden fazla zaman aldı. Bunun için, yalnızca hırsızları ve sömürge birliklerini işçilere ve tüm düzenli birimlere ve hatta sıhhi birimlere dönüştürmek gerekliydi.
5 Mayıs 1936, İtalyan birlikleri Addis Ababa'ya girdi. İtalyanların gelmesinden önce şehir soyuldu ve yıkıldı. Yetkililer kaçtığında, bazı askerler ve onlara katılan parantezciler bir pogrom düzenledi. Mussolini, Etiyopya'nın bundan sonra İtalyan İmparatorluğu'nun bir kolonisi olduğunu ciddiyetle duyurdu. İtalyanlar terör saldı, başkent sakinlerinin ve çevresindeki bölgelerin kitlesel infazları aylarca devam etti. Ayrı işten çıkarmalar, Gallabat ile Gojam bölgesi olan Tana Gölü ve Mavi Nil'in tepecikleri arasındaki bölgeyi işgal etti.
Eritre'den gelen yerli askerlerin başındaki İtalyan subaylar Etiyopya'nın başkentine girdiler
Başkentin yıkılmasından önce bile, 2 May, “kralların kralı” Haile Selassie, ailesi ve emekliliği ile birlikte trenle Cibuti'ye gitti. Ülkesinin haklarını Cenevre'deki Milletler Cemiyeti'nde savunmayı planladı. İngiliz gemisi Etiyopyalı imparatoru Filistin'e götürdü. Prens regent ve başkomutan olarak kuzenini ve en iyi Habeş komutanlarından (Kuzey Cephesi'nin sol tarafına komuta etti) Irru ırkını bıraktı. Ras Imru, ülkenin güney batısına çekildi ve İtalyanların etrafını sardığı ve onu teslim almaya zorladığı Aralık 1936'a kadar direnmeye devam etti.
Emin olmak için, tarih İmparatorun uçuşu ile karışık bir görüş vardı. İnsanlar şok oldular, birçoğu bunun ülkenin ihaneti olduğuna, imparatorun artık tahtına layık olmadığına inanıyordu. Öte yandan, ülke için büyük bir sembolik öneme sahip olan “kralların kralı” nın ölümü ya da esiri, Etiyopya devletinin ve bağımsızlığın bir sembolü idi, nüfus üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olabilirdi.
İmparator, partizan hareketi düzenlemeye ve işgalcileri kovmaya çalışan Geçici Hükümeti örgütledi. İngiltere Haziran 1940’ta İtalya’ya karşı mücadeleye girdikten sonra, İngilizler Etiyopya’yı müttefiki olarak resmen tanıdı. Ocak ayında, 1941, Haile Selassie, Sudan'a ve ardından Etiyopya'ya geldi, burada İngilizlerin desteğiyle bir ordu kurdu. İtalyanlar geri çekilmeye başladı, İngilizler, Etiyopya'nın hemen hemen tüm kuzey bölgelerini Nisan ayının sonunda kurtardı ve Addis Ababa'ya karşı saldırıyı sürdürdü. Şubat ayının sonuna kadar İtalyan Somali’nin büyük bir bölümünü kontrol altına alan İngilizler, Etiyopya’ya girdi ve ülkenin güney ve doğu bölgelerini serbest bırakarak, aynı yılın nisan ayında başkente gitti ve 6’i işgal etti. 5 Mayıs 1941 Haile Selassie Törende Addis Ababa'ya girdim. Son İtalyan birimlerinin teslim edilmesi ve imparatorluk tahtına yükselen Haile Selassie, Etiyopyalı bağımsızlığının restorasyonuna işaret ediyordu.
İtalyan birlikleri Abyssinia'da bir yol inşa etti
Orta ve Güney Cephelerde Durum
Danakil grubu (yaklaşık 10 bin kişi) Orta Cephe'de Orta ve Güney cephelerine saldırdı ve iç yanlarını sağlamaları gerekiyordu. Moussa-Ali bölgesinden Sardo ve Dessie'deki çölün üzerinden (Dessier), develere süvariler ve develere dağ topçuları geldi. Havacılık ile ilgili birliklerin sağlanması. Mart 12 İtalyanlar Sardo'yu işgal etti ve Nisan 12, Dessie'ye kavga etmeden geldi. Habeşliler bu şehri çoktan terk etti. Daha sonra Danakil grubu Kuzey Cephesinin bir parçası oldu. Aslında, hareketin yavaşlığından kaynaklanan bu birlik grubu savaşta özel bir rol oynamadı, ancak bazı düşman kuvvetlerini yönlendirebildi. İtalyanların Dessier ve Magdal'da merkezi yönde hareket etmesi, Habeşistan Kuzey Cephesinin sağ kanadı için ciddi bir tehdit oluşturdu. Bu, Etiyopyalı imparatoru Dessie ve Diredua'da büyük rezerv bulundurmaya zorladı.
Güney Birliğinde, İtalyan birliklerinin komutanı General Graziani, Somali'yi savunma görevini üstlendi ve düşmanı 700 cephesinde sabitledi, Ekim ve Kasım aylarında 1935'te saldırgan eylemler kullanmaya karar verdi. Somali dizisinin güney yamacındaki nehir vadileri boyunca, Fofan ve Webbe nehirleri boyunca. Aralık ayında, 1935, İtalyan birlikleri Gerlogube, Gorakhai, Dolo hattına ulaştı. İki Habeş ordusu geri çekildi: Nasibu yarışı birlikleri, Saesa-Bene, Jig-Jig ve Dolo'nun kuzeyindeki Desta yarışı bölgesinde güçlendi.
Bu bölgelerdeki az miktarda su, düşmanlıkların yürütülmesini engelledi. Ancak, İtalyanlar daha iyi bir pozisyondaydılar: su ve hidrolik ekipmanı teslim etmek için araçlar kullandılar. Böylece, Gorakhai'nin yakınında, günde 100'e binlerce litre filtre edilmiş su veren bir “su fabrikası” kuruldu. Kuzey cephesinde olduğu gibi, belirli hatlar işgal etmiş, İtalyan birlikleri aktif değildi, arkaları güçlendirmeye, iletişim kurmaya çalıştılar (aslında, bu bir “yol savaşı” idi). Sömürge birlikleri arasında, Kenya ve İngiliz Somali'ye kaçan askerler ile birlikte fermantasyon ve çölleşme yaşandı.
Sadece Aralık ayında, 1935 önemli takviyeler aldı, Graziani taarruza devam etti. 12 Ocak 1936 İtalyan birlikleri saldırıya uğradı. Üç günlük bir savaşta İtalyanlar, İtalyan Somali'de küçük bir savaş başlatmayı planlayan ırk Desta'nın ordusunu yendi. Abyssian'lar önden saldırıya uğradılar ve İtalyan motorlu ve süvari birimleri ile yanlarına ulaşmakla tehdit ettiler ve bu da onların yenilgisine yol açtı. İtalyan kuvvetleri, Dolo'nun batısındaki engin bir alanı işgal ederek düşmanın izini sürdü.
Böylece, Abyssianlıların İtalyan Somali'de küçük bir savaş düzenlemesi girişimi engellendi. Abyssinian yüksek komutanlığı, göller ve Alat bölgesinden başkent yolunun açılmasından kaygılanıyor, Kuzey Cephesini güneye güçlendirmek için operasyonel rezervin bir kısmını gönderdi.
Graziani'nin Güney Cephesi'nin komutanı, sadece Alat yönünde bir engel koyarak, ana çabalarını sağ kanatta Harar'a yoğunlaştırdı. İtalyanlar buna karşılık gelen bir güç dağıtımını yaptı. Bu arada, Kuzey Cephesinde gelişen Etiyopya ordusunun elverişsiz durumunu hesaba katan Prens Nasibu, düşmanın dikkatini saptırmak amacıyla Mart ayında taarruza geçmeye karar verdi. Habeş prensi altında bulunan Türk danışmanlar Vehib Paşa ve Faruk Bey bu girişimlerde olumsuz davrandılar. Hararların tepelerine çekilmeyi, onları savunmaya hazırlamayı, aynı zamanda birliklerin yeniden düzenlenmesini ve eğitilmesini sağlamayı teklif ettiler. Ve düşman iletişimi için sadece küçük birimleri iletin. Bununla birlikte, ırkların bu mantıklı tavsiyesinin aksine, Nasibu, ana güçler tarafından bir saldırı başlattı, doğudan düşmanı dolaştırmayı ve arkada Gorahai'yi ele geçirmeyi planladı. 13 Nisan 1936, Habeş birlikleri harekete geçti.
Habeş ordusu uzun süre toplandı, böylece İtalyan ajanlar düşmanın planını kolayca tahmin ettiler. İtalyan birlikleri hazırdı. Habeş ordusunun hareketi, İtalyan cephesinin sağ kanadının üç sütununun karşı saldırılarını durdurdu. Habeşliler cesurca savaştı ve bazı İtalyan birlikleri kompozisyonlarının% 40'ine kadar kayıp verdi. Ancak sürpriz bir faktör olmadı ve İtalyan ordusunun teknik üstünlüğü bir kez daha rol oynadı. Abyssian'lıların saldırıları durdu ve Nisan 20'te, ani saldırılar için keskin nişancılar kullanarak çalılıklarda ve nehir vadilerinde iyi gizlenmiş konumlara dayanarak mobil savunmaya geçti. İtalyanlar Habeş ordusunun yanlarına varamadı ve inatçı kavgalar ve kuvvetli hava saldırıları sonrasında, Nisan 30 Dag-Boer ve May 8 - Harar'ı aldı.
Böylece, Abyssinian Güney Cephesi savaşın sonuna kadar savaş yeteneğini korudu. Kuzey Cephesinin yenilgisi ve Negus'un Avrupa'ya gitmesi haberi, Güney Cephesinin çökmesine neden oldu. Ras Nasibu'nun kendisi danışmanlarıyla birlikte Fransız Somali topraklarına gitti. O zamandan beri, açık savaş tamamlandı ve bazı prenslerin önderlik ettiği ordunun kalıntıları ve işgalcilere baskı ve teröre karşı mücadele etmek için yükselen kitlelerin katıldığı gerilla savaşı şeklini aldı. Gerilla savaşı, ülkenin 1941'taki kurtuluşuna kadar devam etti ve İtalyanları Etiyopya'da büyük kuvvetler tutmaya zorladı: 100'tan 200'a bin kişiye kadar çeşitli aşamalarda.
İtalyan süvari
İtalyan izle
sonuçlar
İtalya, sömürge imparatorluğunun çekirdeği olan büyük bir sömürge, Afrika’daki etkinin genişlemesi için mücadele etmenin ve Britanya’nın Cebelitarık, Süveyş, Kızıldeniz ve ayrıca Pers, Hindistan, Hong Kong’a giden ana emperyal iletişimini tehdit etmesinin mümkün olduğu stratejik bir köprü kurucusu oldu. , Singapur, Avustralya ve Yeni Zelanda. Bu, 1940 kadar erken başlayan İngiltere ve İtalya arasındaki savaşın ana nedenlerinden biriydi.
İtalya zaferi kutladı
Etiyopya'da, partinin 1941'in ilkbaharında kurtuluşuna kadar devam eden partizan savaşı başladı. Böylece, İtalyanlar, 54’in binlerce askeri kampanyası sırasında öldürüldü ve yaralandı, ardından 150’in binlerce kişisinden daha fazla partizanla uğraşıyor. Etiyopya’nın savaş sırasındaki toplam kaybı ve müteakip meslek, 750 bin kişiden fazladır. Ülkeye verilen toplam zarar 779 milyondu (yılın Paris Barış Konferansı 1947'inde sağlanan resmi Etiyopya hükümeti verileri).
Partizanlar İtalyan makamlarının büyük bir sorunu haline geldi. Ülkenin birçok bölgesi henüz "pasifize" olmadı, direniş sürdü. Bu nedenle, İtalya'nın başlarında, 200 Etiyopya'da binlerce asker, 300 uçak tutmak zorunda kaldı. Addis Ababa'daki merkeziyle İtalyan Doğu Ordusunun Hava Kuvvetleri'nin en yüksek komutanlığı kuruldu. Koloni dört sektöre ayrıldı: kuzey - ana hava kuvvetleri üsleri Massawa'da, doğuda - Assab'da, güneyde - Mogadişu ve batı - Addis Ababa'da bulunuyordu. Bölge genelinde bir yardımcı hava limanları ağı oluşturulmuştur. Başkentin etrafında 300 km'ye varan yarıçapa sahip bir hava tabanları kuşağı oluşturuldu ve bu da kuvvetlerin tehdit altındaki doğrultuda hızla konsantre olmasını mümkün kıldı. Bu yüzden, ırklarla mücadelede Imru, 250 uçağının etrafında yer aldı. Ek olarak, 1936'in ikinci yarısında, İtalyan komutanı, çoğunlukla motorlu olan ve havadan uçakla sağlanan ve desteklenen mobil kolonlar oluşturmuştu. İsyanlara hızla cevap vermek ve partizanlarla savaşmak zorunda kaldılar. Böylece, Etiyopya ve işgalden sonra direnmeye devam etti ve İtalya'ya birçok sorun verdi.
Kaynaklar:
A. Bartnitsky, I. Mantel-Nechko Etiyopya Tarihi // http://www.e-reading.club/bookreader.php/4404/Bartnickiii,_Mantel'-Nechko_-_Istoriya_Efiopii.html.
İkinci İtalyan-Etiyopya Savaşı. 1'in bir parçası // http://humus.livejournal.com/2498734.html.
İkinci İtalyan-Etiyopya Savaşı. 2'in bir parçası // http://humus.livejournal.com/2500740.html.
Korsun NG 1935-1936 Italo-Habeş Savaşı M., 1939 // http://militera.lib.ru/h/korsun_ng6/index.html.
Tsypkin G.V., Yagya V.S. Etiyopya'nın tarihi ve yeni zamanları. M., 1989.
Shtal A.V. Küçük savaşlar 1920-1930-s. M., 2003 // http://militera.lib.ru/h/shtal/index.html.