Rick Searle, siyaset bilimi profesörü ve hikayeler Etik ve Yeni Teknolojiler Enstitüsü (IEET) 'in yazarı, analisti ve bilim adamı Delaware Valley College'a şöyle dedi: “Amerika Birleşik Devletleri ile Çin veya Rusya arasında savaşı kaçınılmaz kılan şey ne?” Bilim insanı, web sitesindeki bir makalede cevap vermeye çalıştı. IEET.
Bilim adamı, bugün hakkında konuşulan tehlikeli ve yeni bir fikir olmadığını hatırlatır: Büyük güçler arasındaki sıradan savaşın kaçınılmaz olduğunu ve insanlığın varlığına herkesin düşündüğünden çok daha küçük bir tehdit oluşturduğunu söylüyorlar. Dahası, insanlığın ilerlemesi için bile gereklidir.
Savaş lehine böyle bir argümanın ortaya çıkması, savaş kavramının eskimesi hakkındaki önceki iddiaların yerini aldı, çünkü tarih refah ve barışı hedefleyen eğilimlerle karakterize edilir. Ancak, aynı XIX yüzyılda söylendi. Savaşın gereksiz olduğunu iddia eden pek çok kişi vardı, çünkü barışçıl küresel ticaret daha önce savaşın gerekli olduğu yerlerde kâr elde etmeyi mümkün kıldı. Bu “barışçıl” ideologların muhalifleri, sırayla, savaşın insanlığın ilerleyişinin ana vektörü olduğunu ve onsuz insanların bozulacağını belirtti.
Açıkça ırkçı tonlarla tartışmak, değil mi? Bu, ırkçılıktan dolayı, entelektüel çevrelerde savaşsız insanlığın parçalanmasıyla ilgili bu tür açıklamaların tartışmaya alışkın olmadığından kaynaklanmaktadır. Fakat bunun yerine, savaş teknolojik gelişmeye bağlıydı: sözde, genel olarak savaş olmadan ve özellikle de iktidar için büyük savaş, insanlar teknolojik bir çıkmaza mahkum edildi. Bu, örneğin, Ian Morris (Ian Morris) tarafından "Savaş Ne İçin İyi?" Kitabında yazılmıştır.
Bu tür teknolojik “ilerlemenin” destekçileri bir nedenden ötürü bir basit şeyi hesaba katmazlar: büyük güçler arasındaki çatışma, nükleer grev değişiminin trajik bir ihtimaline yol açabilir. Muhtemelen savaş ilerlemeye sebep olur, ancak salyangozların hızında ilerlemek, Taş Devri'ne benzer ihtilaflarla dönmek yerine daha iyidir.
Bununla birlikte, bazı insanlar nükleer bir savaşın dünya medeniyetini tamamen tahrip etmeyeceği iddiasını dile getirmektedir. Ancak geniş kitlelerin bu düşünceye inanması pek mümkün değil. Bir başka şey de, büyük güçlerin birbirleriyle çarpışabileceği ve yine de bir şekilde mucizevi bir şekilde konvansiyonel ve nükleer kuvvetlerinin tüm güçlerinin, korkunç kayıplar koşulunda kullanılmasından sakınabileceği fikrinin yayılmasıdır.
Bu, örneğin Peter W. Singer ve August Cole tarafından “Hayalet Filosu: Üçüncü Dünya Savaşı'nın bir romanı” kitabında yazılmıştır. Bu, sadece geleneksel silahları kullanarak Üçüncü Dünya Savaşı'nın kurgusal hikayesini ana hatlarıyla belirtir. Savaş esas olarak denizde yapıldı ve ABD, Çin ve Rusya arasında sürüyor.
Bu kitap birçok araştırmanın konusu olmuştur. Belki de önümüzdeki on ila on beş yıl içinde savaşın neye benzeyeceğini gayet iyi gösteriyor. Sadece yazarları haklıysa, geleceğin savaşlarında insansız araçlar yer altında, yerde, havada ve denizde - kısacası, her yerde çalışacaktır. Yapay zeka yardımı ile askeri operasyonlar yapılacak.
Gelecekte siber saldırılar, doğal bir operasyon tiyatrosu olacak. Evet ve dış mekân da.
Üçüncü Dünya'da, nöroloji ve biyoelektronik alanındaki başarılar uygulanacak, en azından “genişletilmiş ve acımasız” sorgulamalar yapılması gerekiyor.
Savaş, ABD uydularına Çin veya Rus saldırısıyla başlayacak ve bu saldırı ABD ordusunu “etkili bir şekilde körleyecektir”. Bazı Amerikan teçhizatı savunmasızdır çünkü cihazlarının elemanları Çin fabrikalarında üretilmektedir.
Denizdeki savaşa gelince, kitaptaki her şey “standart”: Çinliler ve Rusların Pasifik Okyanusu'ndaki ABD kuvvetlerine ani bir saldırı. Amerikalıların çoğu filo Hawaii yıkıldı.
Yazarların sorunu, bazı raporlarda kendilerine bir şey vermemeleridir. İnsanlar bu tür çatışmaları kontrol edebiliyor mu? Düşünmeden yazarlar, çatışmalardan kaçınmak için her şeyin yapılması gerektiğini hatırlatmazlar. Kitap, Pasifik Okyanusu'nun sularında tıkanmış bir çatışma çiziyor. Nükleer saldırı değişimi veya stratejik bombardıman olasılığı da dikkate alınmamıştır. Fakat bu gerçekte nasıl olabilir? Rick Searle bundan kesinlikle şüphe ediyor.
Herodot'un tarihi eserlerinin benzersizliği, o zamanlar ilk defa bir kişinin düşmanlarını gerçekten anlamaya çalıştığı yönünde. Analistler, “Bildiğim kadarıyla burada ilk ve tek olanlar Yunanlılardı” diyor.
“Hayalet Filosu” adlı kitapta Çinliler, D. Bond gibi birinin savaşması gereken bir çeşit karton köylü seviyesine indirgeniyor. Amerika'nın Pasifik Okyanusu üzerindeki kontrolü tamamen haklı, Washington'un “kahramanları” erdem modeli ilan edildi.
Bu tür “kehanetler” kitabının zayıflığı, gerçek hayal gücünün yazarlarına erişilemez olmasıdır. Çin veya Rusları muhtemelen bu tür bir çatışmaya götürecek olan motifler, ön koşullar ve “derin tarihsel şikayetler” kitapta belirtilmemiştir.
Ve işte burada Rick Searl ana sorunu görüyor - “anlayış eksikliği”.
Kaçınılmaz olmasa bile, her durumda, daha büyük olasılıkla insanlığın büyük savaşlarını yapan bu yanlış anlamadır.
Pek çok yabancı uzman, kendi başımıza ekleyeceğiz, şimdi lider güçlerin şimdi savaşa gireceklerine işaret ediyor. Bununla birlikte, bundan kaçınmak hala mümkündür.
Son zamanlarda, bir uzman askeri durumu PRC ve ABD ile ilgili olarak atlatmanın bir yolunu düşündü.
İki eyaletin bir arada yaşama yolunda - Çin ve ABD - uluslararası sahnede pek çok “Thucydides tuzağı”, diyor Berlin Özgür Üniversitesi'ndeki siyaset bilimcisi S.N. Fukidida ve Atina'daki Amerikan Klasik Çalışmalar Okulu, siyaset bilimci Jaffe. Fikrini National Interest dergisi ile paylaştı (çevirinin kaynağı web sitesidir) DEA "Haberler".
Makalede adı geçen “tuzak”, Mora Yarımadası Savaş Tarihindeki Thucydides tarafından anlatılmaktadır. Çatışmanın iki tarafı, Delian Union (Atina) ve Peloponessian Union (Sparta), Sparta’nın Atina’nın gücünün büyümesinden korkması nedeniyle kaçınılmaz bir savaş yüzünden rehin alındı. Günümüzde teorisyenler, ABD ("yöneten güç") ile PRC ("yükselen güç") arasındaki ilişkiyi tanımlamak için "tuzaklar" kavramını kullanıyorlar.haber'.
Amerika Birleşik Devletleri ve Çin için “Thucydides tuzağına” girmek, savaşın kaçınılmaz olduğu anlamına gelmez, ancak Çin-Amerikan ilişkilerinde gerginliğin “ulusal çıkarların çekici ve tehlikeli yorumları” nedeniyle ısınacağı anlamına gelir.
Jaffe, “Peloponessian savaşı, Atina ve Sparta artık onu alternatif olarak göremediğinde kaçınılmaz hale geldi (veya başka bir deyişle, gerekli). Ona göre, ABD ve Çin, gelişme biçimlerinin özel olarak birbirine bağlı olması koşullarında böyle bir senaryodan kaçınmaya çalışmalıdır.
Bilim adamına göre, Bay Obama ve Yoldaş X, iki devlet arasındaki dengenin değişmesi nedeniyle önlenemeyen (ve şimdi yapılamaz) derin çelişkileri tanımayı reddederse, “Thucydides tuzağına” düşebilir.
Kendimizden eklediğimiz aynı şey, Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya Federasyonu arasındaki kötüleşen ilişkilerin özelliği olabilir. Washington, değişen jeopolitik durumu tanımayı reddederse ve Rusya'ya "bölgesel güç" demeye devam ederse, o zaman Beyaz Saray, Dışişleri Bakanlığı ve Pentagon’daki insanlar, Washington’un ilk keman çaldığı NATO’dan, "Fukidida tuzağı" ndan kaçınamazlar. Rusya da “derin tarihsel şikayetler” anlamına gelirse ve diplomasi konusunda ısrar etmiyorsa, içine düşecek.
Ah, “tuzak” yok olacaktı, artık Fukidida modelinde olmayan Beyaz Saray'ı deneyin, ancak Herodot “düşmanlarını anlayın”! Fakat Amerikalı stratejistler, anlamayı değil, onların hegemonik öğretilerine uymayan her şeyi inkar etmeyi planlamada kullanılır. Buna ek olarak, düşmanı anlamak için - bu çok zor ve imtiyazlarla dolu; Başka bir şey öldürmek ve kazanan olmak, böylece “büyük bir gücün” durumunu teyit etmek.
Bu yüzden Profesör Searle yanlış anlamanın geleceğin büyük savaşlarını daha muhtemel hale getirdiğini yazıyor.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru