Örümceğin ağında çırpınıyordu sinek. Ayaklarından biri takılmıştı
ağa. Her çırpınışında biraz daha dolanıyordu. Boşluktaydı.
Destek alabileceği bir zemin olsaydı daha kolay olacaktı
kurtuluşu. Yoktu.
Örümcek ağına takılan sineği gördü.
Ona doğru ilerlemeye başladı. Sineğin hayatı örümceği zerre
kadar ilgilendirmiyordu kuşkusuz. O bir yemekti. Birinin yemeği bir
hayattı. Ya da birinin hayatı başka birinin kahvaltısı.
Örümcek sineği yedi.
İzleyecek bir şey
kalmamıştı. Mutfak kapısının köşesinde yaşanan tiyatro
bitmişti.
Silahı alnına dayayıp tetiğe bastı.