Yirmi yıldan fazla bir süre sonra sesleri zaman içinde yankılanıyor.
İkiz Kuleler’de mahsur kalanların, kaçırılan uçuşların veya acil müdahale ekiplerinin kaçınılmaz bir kadere doğru koşarkenki kayıtları, hala kayıplarının yasını tutan sevdiklerini teselli etmeye devam ediyor.
Birçoğu, terör saldırılarının kurbanlarının aile üyeleri tarafından hayatlarının canlı bir anıtı olarak korunmuş ve paylaşılmıştır.
Bu sesler aynı zamanda 11 Eylül olaylarıyla ilgili önemli bilgiler de sağladı.
Ellerinde daha sonra birkaç teröristin mahkûmiyetini güvence altına almak, 11 Eylül Komisyonu Raporuna ilişkin içgörüler sunmak ve 11 Eylül Anıtı ve Müzesi’nde sergilenmek için kullanılacak önemli kanıtlar vardı.
Son 11 Eylül çağrıları, o günün barbarlığı karşısında inanılmaz derecede dokunaklı bir insan haraç olarak kaldı.
Jim Gartenberg
Başarılı bir ticari gayrimenkul yöneticisi olan Bay Gartenberg, 11 Eylül 2001’de yeni bir iş teklifini kabul ettikten sonra kuzey kulesinin 86. katındaki masasını boşaltmıştı.
Uçuş 11’in birkaç kat altında sabah 8:45’te çarpmasından birkaç dakika sonra, Yukarı Doğu Yakası’ndaki ofisinde karısı Jill’e ulaşmaya çalıştı. Henüz gelmemişti ve bu yüzden en yakın arkadaşı Adam Goldman’ı aradı.
“Adam, yerde yangın var,” diye bağırdı Bay Gartenberg. “Tutuldum ve çıkamıyorum.”
Bay Goldman artık televizyonda dumanı tüten kuleyi izliyordu. Daha sonra arkadaşının içinde bulunduğu tehlikeyi anlayınca vücudunun sarsıldığını hatırlayacaktı. Bay Gartenberg’e sakin olmaya çalışmasını ve aşağı inmenin bir yolunu bulmasını söyledi.
“Seninle sakin kalamam Adam – korkarım. Lütfen beni buradan çıkar.”
Daha sonra Bay Gartenberg firması Julien J. Studley’nin ofislerini aradı ve insan kaynaklarından sorumlu kıdemli başkan yardımcısı Margaret Luberda’ya ulaştı.
Kapıları sabitleyen enkaz tarafından ofisinde mahsur kaldığını açıkladı.
Bayan Luberda ikinci hattan acil servisi aradı ve bir itfaiyeciye ulaştı. İtfaiyeci ona yardımın yolda olduğunu söyledi.
“Senin için geliyorlar Jim,” dedi hâlâ diğer hatta olan Bay Gartenberg’e.
11 Eylül kurbanı kuzey kulesinden ABC haberlerinde canlı konuşuyor
Bay Gartenberg başka bir yakın arkadaşıyla konuştu ve acil müdahale ekiplerine nerede bulunabileceğini söylemek için bir televizyon istasyonunu aradı. Sesi sakin görünüyordu ve medyaya yapılan aramada diğer aileleri endişelendirmek istemediğinden emindi.
Karısı Jill’i geri aradı ve işten ayrılıp yakındaki annesinin evine gitmesi konusunda anlaştılar.
Ofisi duman ve ısıyla dolar ve enkaz düşmeye devam ederken, Bay Gartenberg, arkadaşı Bay Goldman ve İK yöneticisinden telefon almaya devam etti. İkinci uçağın güney kulesine çarptığını görmüşlerdi, ancak Bay Gartenberg şok edici gelişmeden haberdar değildi ve kimse ona söylemedi.
Gartenberg, resepsiyon alanındaki bir masanın altına saklandı ve karısıyla son bir kez konuşarak, kendisinin ve iki yaşındaki kızları Nicole’ün kendisi için ne kadar önemli olduğunu anlattı.
“Seni seviyorum” dedi ona. “Nicole’u seviyorum.”
“Ben de seni seviyorum.”
İkinci çocuklarına üç aylık hamileydi.
melisa doi
IQ Financial Systems’da yönetici olan 32 yaşındaki Melissa Doi, United Airlines Flight 175 sabah 9:03’te çarptığında güney kulesinin 83. katında çalışıyordu.
sabah 9:17’de o tuzağa düştüğünü söylemek için bir acil durum operatörüne ulaştı.
Bayan Doi, “Kutsal Meryem, Tanrı’nın annesi” dedi.
“Henüz burada kimse yok ve zemin tamamen kaplandı. Yerdeyiz ve nefes alamıyoruz ve çok, çok sıcak.”
11 Eylül operatörü sakinliğini korumaya çalışırken, sonraki dört dakika hatta kaldı.
“Öleceğim, değil mi?” Bayan Doi sordu.
Operatör “Hayır, hayır, hayır” dedi.
“Öleceğim,” diye yanıtladı Bayan Doi.
Operatör, 11 Eylül komplocusu Zacarias Moussaoui’nin terör davasında delil olarak kullanıldıktan sonra 2006’da yayınlanan kasetlerde “Hanımefendi, dua edin” diyor.
“Aman Tanrım, çok sıcak. Yanıyorum,” dedi Bayan Doi.
Operatör 20 dakika daha onunla konuşmaya devam ederken, Bayan Doi’nin sesi kısa süre sonra kesildi. Bayan Doi’nin adını tekrar tekrar tekrarladı.
Görevli, “Bilinçsiz mi yoksa nefes nefese mi bilmiyorum, ama sanki bilinçsiz ve horluyorlarmış gibi geliyor” dedi.
“Hat artık öldü. Kapattılar. Hat artık öldü.”
Orio Palmer
Orio Palmer, 11 Eylül’de Tabur 7’nin başkan yardımcısıydı ve saldırılara yanıt vermek için İkiz Kuleler bölgesine giden binlerce ilk müdahaleci arasındaydı.
45 yaşında bir maraton koşucusu ve kalifiye mühendis olan Bay Palmer, bozuk bir asansörü tamir etmeyi ve 41. kata çıkarmayı başardı.
Oradan, evli üç çocuk babası, bir itfaiye ekibi ekibini 78. kattaki çarpma bölgesine yönlendirdi ve olağanüstü zindeliğini kullanarak, 50 kiloluk itfaiye teçhizatını taşıyarak 37 kata tırmanmak için kullandı ve tüm bu sırada komuta merkezine olduğu yere aktardı. görmek.
Göre 9/11 Komisyon RaporuBay Palmer ve meslektaşları, kulenin sabah 9:59’da çökmesinden birkaç saniye önce asansörde mahsur kalan insanları kurtarmayı başardılar.
İtfaiye şefi Orio Palmer, 11 Eylül’de İkiz Kuleler’den komutanlara bilgi aktarıyor
Sakin ve kendinden emin bir sesle, gördüklerini meslektaşlarına telsiz üzerinden cesurca aktardı, düzinelerce sivil ölüm ve zayiat gördüğünü ve merdivenlerden aşağı koşan hayatta kalanlara güven verdiğini anlattı.
Bay Palmer’ın eşi Debbie daha sonra “Korku duymadım, panik duymadım” diyecekti.
“Kaset dünyaya duyurulduğunda, insanlar işlerine korkusuzca ve özverili bir şekilde gittiklerini duyacaklar.”
Bay Palmer’ın kardeşi Stephen 2009 belgeseline anlattı 11 Eylül: Kulelerde Mahsur Kalmış İnsanlardan Gelen Telefon Görüşmeleri: “Yaralanan ya da ölmek üzere olan herkes, oraya çıkabileceğini bilmek için, çıkmanın bir yolu olduğunu biliyorlardı.
“Darbede orada bulunan insanlar için, sadece onu görmek ve burada, az önce buraya gelen bu adam sayesinde burada bir umut olduğunu fark etmek için biraz sevinç ya da öfori olması gerektiğini hayal edebiliyorum.”
CeeCee Lyles
United Airlines Flight 93’teki bir uçuş görevlisi, 33 yaşındaki CeeCee Lyles, korsanların kokpite girip birkaç yolcuyu bıçaklamasından sonra kocası Lorne’yi kabinin arkasından bir cep telefonundan aradı.
Çift, Florida, Fort Pierce’de polis memuru olarak iş başında tanışmıştı ve Mayıs 2000’de evlendiğinde, her ikisi de önceki ilişkilerinden iki çocuk getirmişti.
Bayan Lyles, altı yıl kolluk görevlisi olarak çalıştıktan sonra, Ekim 2000’de uçuş görevlisi olma hayalinin peşinden gitmeye karar verdi.
Başlangıçta kocasına ulaşamayan Bayan Lyles, onun için bir mesaj bıraktı.
“Merhaba bebeğim, bebeğim beni dikkatlice dinlemelisin. Kaçırılan bir uçaktayım, uçaktan arıyorum.
“Sana seni sevdiğimi söylemek istiyorum. Lütfen çocuklarıma onları çok sevdiğimi ve çok üzgün olduğumu söyle bebeğim.
“Ne diyeceğimi bilmiyorum. Üç adam var, uçağı kaçırdılar, arkamızı döndük ve uçakların Dünya Ticaret Merkezi’ne uçtuğunu duydum.
“Yüzünü tekrar görmeyi umuyorum bebeğim. Seni seviyorum.”
Birkaç dakika sonra tekrar aradı ve bu sefer Bay Lyles açtı.
Bay Lyles söyledi İlişkili basın 2018’de birlikte dua ettiler.
“Çocuklara onları sevdiğimi söyle. Şimdi yapmaya hazırlanıyoruz” dedi ve muhtemelen teröristlerin hedeflerine ulaşmasını önlemek için kokpit kapısına acele etmeye hazırlanan yolculara ve mürettebata atıfta bulundu.
“Oluyor,” dedi.
Son araması sabah 9:28’den bir süre sonra yapıldı. Uçak, saat 10:03’te Pennsylvania, Somerset County’deki Pittsburgh’un doğusundaki bir tarlaya düştü.
Bryan Sweeney
Eski bir donanma pilotu olan Bryan Sweeney, o sabah Boston’dan Los Angeles’a gitmek üzere hareket eden United Flight 175’ten eşi Julie Sweeney Roth’u aradı.
Bir öğretmen olan Bayan Sweeney Roth, 11 Eylül sabahı işteydi ve kocasının kaçırılan bir uçakta olduğu haberini almak için sınıfından çıkarıldı.
Eve döndüğünde, cevap telefonlarında Bay Sweeney’nin koltuk arkası bir telefondan yaptığı bir mesaj buldu.
Jules, bu Brian. Dinle, kaçırılmış bir uçaktayım. İşler yolunda gitmezse ve iyi görünmüyorsa, seni kesinlikle sevdiğimi bilmeni istiyorum.
175 sefer sayılı yolcu Bryan Sweeney’nin karısına son mesajı
“İyi olmanı istiyorum, git iyi vakit geçir. Ailem ve herkes için aynı ve seni tamamen seviyorum ve oraya vardığında görüşürüz,” dedi Bay Sweeney karısına uçak New York’taki güney kulesine çarpmadan hemen önce.
Sweeney Roth, 11 Eylül Anıtı ve Müzesi için yapılan bir röportajda kaydı ilk kez duyduğunu hatırlatarak, “Brian öyleydi” dedi.
“Bunun için minnettarım. Bu mesaj için çok müteşekkirim. Çünkü en azından ne düşündüğünü en ufak bir şüphe duymadan biliyorum.
“Sesindeki sakinlik beni yatıştırdı… Ve çok güçlü. Bu mesajla çok güçlü açıklamalar yaptı.”