Yine o şuurunun sesi yükselerek “Lâkin herkesin hayatında da böyle başkalarının iğrenç bulacakları anlar vardır.” demek istiyordu. Fakat onu öldüren herkesten fazla kendisinin kötü olmasıydı. Kendine hürmet edememek kadar ona azap veren bir hâl yoktu. Kendinden korktuğu, ruhunun karanlığından ürkek bir iğrenme duyduğu zamanlar: “Ah ne kirli bir bilmeceyim!” diyerek kendindeki bu iki ruhu, bu bazen hep mavi ve saf fakat genellikle böyle kanlı ve iğrenç maneviyatları düşünür, daima bir ses olmak üzere içinden kendine: “Canavar!” diye seslenen bir vicdan bulurdu.