Çarşamba, Şubat 17, 2010
kişisel atlas'dan: kish/iran
bundan dört beş yıl önce, iran'ı çok seveceğimi söyleselerdi dalga geçerdim herhalde. ama, bir çok iran seyahatinden sonra, tuhaf bir alışkanlık gibi bende. tahran'ın o büyük enerjisini çok seviyorum sözgelimi. bastırılmışlığın altındaki enerji, şehrin her yerinde çok güçlü hissediliyor: başı örtülü bir istanbul var orada ...tebriz'in kendine özgülüğü ve hazar kıyısındaki sakin akşamlar da hatırımda hep kalacak kuvvvetli ve güzel an(ı)lar...
son yaşanan olayları; bir kaç yıl önce öngörmüştüm aslında: ben çok öngörülü olduğumdan değil ama. orada "mass media"dan uzakta bakma şansını gören herkes bunu farkedebilirdi.umarım, her şey iyiye, "medeni"ye doğru gider iran halkı için: bu kadar büyük bir kültürün at gözlüğüyle boğulması üzüntü verici...
pers kültürünü keşfetmek çok başka kapılar açıyor insana, ortak kültürümüzün ne kadar geniş bir alana yayıldığını görmek de. hayyam'dan mevlana'ya evrenselleşmiş ve hatta türkleştirdiğimiz, şu dünyayı anlamamıza zerafetle rehberlik eden bilgelerin kadim toprakları iran...
yasak olanı yapmanın ne derece çekici olduğunun en sağlam kanıtı: bu fotoğrafı iran'ın en ucundaki kish adası'nda çekmiştim.hayatımdaki en huzurlu manzaralardan birini izliyordum.
ve sanırım, hayatımdaki en lezzetli absolut'u içiyordum...
Blog Listem
Blog Arşivi
-
▼
2010
(37)
- ▼ Şubat (9)