Osmanlı İmparatorluğu'nda Devlet Başkanına verilen unvan, hükümdar, sultan. Padişah kelimesinin kökeni Farsçadır, "Pad" büyük, ulu, "şah" hükümdar anlamına gelir. Osmanlı'da padişah unvanının yanında "Bey" ve geleneksel olarak "Han" ve "Sultan" unvanları da kullanılırdı. Birinci Murad döneminde "Hüdavendigar" unvanı kullanıldı. Geleneksel hükümdarlık niteliğini vurgulamak amacıyla bu unvan tercih edilmişti. Padişah unvanı İkinci Murad döneminde yazılan mektuplarda kullanılmaya başlandı. Devlet içindeki geleneksel hakimiyet yetkisi ise Fatih Sultan Mehmed döneminde başladı ve Birinci Selim ile Süleyman dönemlerinde güçlendi. Yavuz Sultan Selim, padişah unvanının yanına halife unvanını da kattı. Tanzimat döneminde gayrimüslimleri devlete bağlamak için padişahın örfi (örf: yasalarla belirlenmemiş, halkın kendiliğinden uyduğu gelenekler) hükümdarlık yetkisi vurgulandı. Bütün Müslümanların hükümdarı ile birlikte ortaya "Bütün Osmanlıların Hükümdarı" kavramı da çıktı. 1839'daki Gülhane Hattı Hümayununun ilanının ardından padişahın yetkileri sınırlandırıldı. İkinci Meşrutiyetten sonra Kanun-i Esasi değişikliği ile padişah meşruti bir hükümdar konumuna geldi. 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) Hükümeti kurulunca, milli iradeye dayalı bir hükümet işbaşına geçti. 30 Ekim 1922 ile 1-2 Kasım 1922 tarihli kararlarla yeni Türk Hükümetinin Osmanlı İmparatorluğu'nun yerini aldığı ilan edildi. Padişah Divanı: Osmanlılarda padişah, sadrazam ve bazı yüksek rütbeli devlet görevlilerinin oluşturduğu meclis ve meclisin çalıştığı yer, Divan-ı Hümayun olarak da bilinir.