YAZI BOYUTU
Tam plaka zırhlı şövalye, kılıcını havaya kaldırmış, kızın ve küçük kız kardeşinin önünde duruyordu.
Bıçağı güneşte parladı ve tek bir merhametli vuruşla hayatlarını sona erdirmeye hazır olarak kendini hazırladı.
Kız gözlerini sıkıca kapattı ve alt dudağını ısırdı. Bunu hiç sormamıştı. Mevcut koşullarına zorlanmıştı. Biraz gücü olsaydı, önündeki düşmana direnip kaçabilirdi.
Ancak - kızın o gücü yoktu.
Dolayısıyla bu durumun tek bir sonucu olabilir.
Bu kızın ölümü olurdu, tam da bu yerde.
Uzun kılıç düştü—
-ve yine de acı yoktu.
Kız, sımsıkı kapalı olan gözlerini ihtiyatla açtı.
İlk gördüğü şey aniden hareketsiz kalan uzun kılıçtı.
Sonra kılıcın sahibini gördü.
Önündeki şövalye olduğu yerde donmuştu, gözleri kızın yanında bir yere bakıyordu. Tamamen savunmasız duruşu, içini dolduran korkuyu açıkça gösteriyordu.
Sanki şövalyenin bakışları tarafından çizilmiş gibi, kız yardım edemedi ve onunla aynı yöne baktı.
Ve böylece - kız umutsuzluğa baktı.
Gördüğü şey karanlıktı.
Son derece ince, ancak anlaşılmaz derecede derin bir karanlıktı. Yarım oval bir obsidiyendi, sanki topraktan çıkıyor gibiydi. İzleyenleri güçlü bir huzursuzluk duygusuyla dolduran gizemli bir manzaraydı.
Bir kapı mıydı?
Kız, önünde ne olduğunu gördükten sonra böyle düşünmekten kendini alamadı.
Kalbi yalpalarken, kızın varsayımı doğrulandı.
O gölgeli geçitten bir şey çıkıyor gibiydi.
Ve onun gözünde çözüldüğü anda—
“Hiiiiiiiii!”
-kızdan sağır edici bir çığlık yükseldi.
İnsanlığın üstesinden gelemeyeceği bir rakipti.
Ağartılmış bir kafatasının boş göz yuvalarında ikiz kırmızı ışık noktası parlak bir şekilde yanıyordu. Bu iki ışık noktası, avını ölçen bir yırtıcı gibi, kızı ve orada bulunan diğerlerini soğuk bir şekilde taradı. Etsiz elleriyle, doğası gereği ilahi görünen, ancak aynı ölçüde korku uyandıran sihirli bir asayı kavradı. Dünyadaki tüm güzelliklerin kristalleşmesi gibiydi.
Karmaşık detaylı siyah bir cübbe giyiyordu ve başka bir dünyanın karanlığından doğmuş bir ölümün enkarnasyonu kadar hiçbir şeye benzemiyordu.
Bir anda hava donmuş gibi oldu.
Sanki bir Yüce Varlık'ın gelişinin ardından zamanın kendisi durmuştu.
Kız sanki bu görüntü ruhunu alıp götürmüş gibi nefes almayı unuttu.
Sonra, bu sessiz alemde kız boğulmaya başladı ve nefes nefese kaldı.
Bu ölüm avatarı, onu ölüler diyarına yönlendirmek için kendini göstermiş olmalı. Böyle düşünmesi çok doğaldı. Ama sonra, böyle düşünen kız aniden bir şeylerin yanlış olduğunu fark etti. Çünkü onu arkadan öldürmeyi planlayan şövalye artık tamamen hareketsizdi.
"Gaaa..."
Kulağına fısıltı gibi gelen bir çığlık çınladı.
Bu ses kimin ağzından çıkmıştı? Sanki korkudan titreyen kız kardeşinden ya da onun ağzından ya da onu öldürmek üzere olan şövalyenin ağzından gelmiş gibi geldi.
İskeletten bir el yavaşça uzandı - parmakları sanki bir şeye uzanıyormuş gibi açıldı ve kızın yanından, arkasındaki şövalyeye doğru ilerlediler.
Ondan uzaklaşmak istedi ama korku bakışlarını yerinde tuttu. Gözlerini kaçırırsa, bunun yerine çok daha korkunç bir manzara göreceğini hissediyordu.
“「Kalbi Tut」.”
Ölümün vücut bulmuş hali yumruğunu sıktı ve kız arkasından gıcırdayan metalin sesini duydu.
Gözlerini ölüm figüründen ayırmaya korksa da, merak onu ele geçirdi ve kız gözlerini kaçırdı, bunun üzerine şövalyenin cesedini gördü. İpleri kesilmiş bir kukla gibi yerde kıpırdamadan yatıyordu.
Ölmüştü.
Öldüğüne hiç şüphe yoktu.
Kızı neredeyse yok eden tehlike artık yoktu. Ama bu kutlama için bir sebep değildi. Onu takip eden ölüm sadece daha somut bir şekil almıştı.
Korku dolu gözlerle onu izleyen kıza bu ölüm yaklaştı.
Görüş alanındaki karanlık daha da büyüdü.
Beni yutacak.
Kız bunu düşünürken ablasını sımsıkı kavradı.
Kızın kafasında artık kaçış kavramı yoktu.
Rakibi insan olsaydı, zayıf bir umuda tutunabilir ve hayatı için umutsuzca mücadele edebilirdi. Ama önündeki varlık bu umudu cam gibi kırmıştı.
Lütfen, en azından acı çekmeden ölmeme izin ver.
Kızın umabileceği tek şey buydu.
Titreyen ablası ona sımsıkı sarıldı. Yapabileceği tek şey, zayıflığı ve ablasının hayatını koruyamadığı için özür dilemekti. Kardeşinin öbür dünyaya giderken yalnız kalmaması için dua etti, çünkü orada birlikte seyahat edeceklerdi.
Ve daha sonra-
Son ve Başlangıç
Bölüm 1
MS 2138 yılında bir terim vardı: DMMO-RPG.
Bu kelime, “Dive Massively Multiplayer Online Role Playing Game”in kısaltmasıydı.
Bu oyunlar, siber ve nanoteknolojinin birleşiminden yaratılmış bir intraserebral nanobilgisayar ağı olan nöronal bir nano-arayüz aracılığıyla beyne özel bir konsol bağlanarak oynandı.
Bunlar, kişinin sanal bir dünyaya girmesine ve onu gerçek hayatmış gibi deneyimlemesine izin veren oyunlardı.
Ve piyasayı dolduran sayısız DMMO-RPG'ler arasında, biri diğerlerinden baş ve omuzlar üzerinde duruyordu:
YGGDRASIL.
Bu oyun on iki yıl önce, 2126'da özenle geliştirilmiş ve piyasaya sürülmüştü.
Zamanın diğer DMMO-RPG'leriyle karşılaştırıldığında, YGGDRASIL'in satış noktası “oyuncu özgürlüğü” idi.
İki binden fazla temel ve ileri düzey meslek sınıfına sahipti.
Her sınıfın en fazla on beş seviyesi vardı ve bu yüzden genel seviye sınırına ulaşmak için yüz en az yedi farklı ders almak gerekiyordu. Ancak oyuncular, her bir sınıfın önkoşullarını karşıladıkları sürece istedikleri kadar ders alabilirler. Bir oyuncu, her ne kadar çok verimsiz olsa da, her biri birinci seviyede yüz ders alabilirdi. Bu nedenle, bu sistemde, kasıtlı olarak denenmedikçe aynı karakterleri yapmak neredeyse imkansızdı.
Ek olarak, kişinin zırhını, silahını, tat metnini, görünümünü ve diğer kozmetik ayarlarını tamamen özelleştirmek için çeşitli yaratıcı araçlar (ayrı satılır) kullanılabilir.
Oyuncularını geniş bir oyun alanı bekliyordu. Toplamda dokuz dünya vardı: Asgard, Alfheim, Vanaheim, Nidavellir, Midgard, Jotunheim, Niflheim, Helheim ve Muspelheim.
Devasa bir dünya, sayısız sınıf ve özgürce özelleştirilebilir görünümlerle övünüyordu.
Bu özellikler Japon oyuncularının yaratıcı ruhlarını ateşledi ve daha sonra üslup devrimi olarak bilinecek olanı ateşledi. O kadar popülerdi ki, Japonya'da ne zaman "DMMO-RPG" denilse dinleyiciler hemen YGGDRASIL'i düşünürdü.
—Yine de, bunların hepsi artık geçmişte kaldı.
♦ ♦ ♦
Parıldayan siyah taştan oyulmuş devasa bir masa, kırk bir lüks sandalyeyle çevrili odanın ortasında oturuyordu.
Ancak bu koltukların çoğu boştu.
Bir zamanlar her yer doluydu, ama şimdi sadece ikisi işgal edildi.
Oturanlardan biri, kenarları mor ve altın renginde muhteşem siyah bir akademik cübbe giymişti. Yaka aşırı derecede gösterişli görünüyordu, ancak bir şekilde genel tasarıma uyuyordu.
Ancak, açıkta kalan kafa çıplak bir kafatasıydı. Büyük göz yuvalarında koyu kırmızı ışık noktaları parlıyordu ve bu kafatasının arkasında siyah bir parlaklık halesi parlıyordu.
Diğer koltuktaki varlık da insan değildi, yalnızca siyah, yapışkan bir madde kütlesiydi. Katran benzeri yüzeyi sürekli kıvrılıyor ve kıvrılıyordu, asla aynı şekilde bir saniyeden fazla kalmıyordu.
İlki bir Derebeyi idi - en güçlü büyüleri öğrenmek için ölümsüz hale gelen büyücülerin en yüksek rütbelisiydi. İkincisi, balçık ailelerinin en güçlü aşındırıcı yeteneğine sahip olan bir Elder Black Ooze idi.
Bu canavarlarla en zor zindanlarda karşılaşılabilir. Derebeyiler en yüksek sihrin güçlü büyülerini kullanabilirken, Elder Black Oozes silahları ve zırhları düşürme yeteneklerinden korkulurdu.
Ancak, onlar oyun canavarları değil, oyunculardı.
YGGDRASIL'de oyuncular karakter ırklarını üç geniş gruptan seçebiliyorlardı; insansı, yarı insan ve heteromorfik.
İnsansılar temel oyuncu tipiydi ve insanları, cüceleri, orman elflerini ve benzerlerini içeriyordu. Yarı-insanlar çirkin olma eğilimindeydiler, ancak insansılardan daha üstün niteliklere sahiptiler. Yarı-insanlara örnek olarak goblinler, canavar adamlar, devler vb. Son olarak, heteromorfik ırklar canavarca yeteneklere sahipti, ancak istatistikleri genellikle diğer ırklardan daha yüksek olmasına rağmen, çeşitli dezavantajlara da sahiptiler. Bu yarışların gelişmiş versiyonları da dahil olmak üzere toplamda yedi yüz civarında oynanabilir yarış vardı.
Doğal olarak, Overlord ve Elder Black Ooze oynanabilir yüksek seviyeli heteromorfik ırklar arasındaydı.
O sırada konuşan Derebeyi ağzını oynatmadı. Bunun nedeni, zamanın en gelişmiş DMMO-RPG'lerinin bile, duygulara ve konuşmaya tepki olarak bir karakterin yüzündeki değişiklikleri uygun şekilde modellemenin teknolojik engelini hala aşamamış olmalarıydı.
"Gerçekten uzun zaman oldu, Herohero-san. Bugün YGGDRASIL'in son günü olmasına rağmen, gelmeni beklemiyordum."
"Gerçekten de öyle, Momonga-san."
İkisi yetişkin adamların sesleriyle konuşuyorlardı, ancak birincisinin sesiyle karşılaştırıldığında, ikincisinin sözlerinin gücü yoktu ya da belki de enerjileri olmadığı söylenebilirdi.
"İş IRL'nizi değiştirdikten sonra çevrimiçi olmayı bıraktınız, yani ne kadar zaman oldu... yaklaşık iki yıl?"
“Ah - doğru görünüyor - wah, çok uzun zaman oldu… bu kötü. Son zamanlarda o kadar fazla mesai yapıyorum ki zaman algım tuhaflaşmaya başladı.”
"Bu gerçekten kötü, değil mi? İyi misin?"
"Vücudum? Bu bir karışıklık. Henüz bir doktora görünmek zorunda kalmadım ama neredeyse geldim, gerçekten çok kötü. Çoğu zaman her şeyden kaçmak istiyorum gibi hissediyorum ama sonra yaşamak için nasıl paraya ihtiyacım olduğunu düşünüyorum ve sonra kırbaçlanmış bir köle gibi işe geri dönüyorum.”
"Uuu-"
Derebeyi - Momonga - "Dayanamıyorum" hareketiyle başını eğdi.
"Bu korkunç."
Herohero, Momonga'nın yorumunu takip ediyormuş gibi acımasız bir monolog yaptı, sözleri hayal edilemez bir gerçekle bağdaştırıldı.
İkisi, çalışma hayatlarında karşılaştıkları aptallığı yüksek sesle dile getirdiler.
Raporlamayı, iletişim kurmayı ve tartışmayı bilmeyen astlar, günden güne değişen elektronik tablolar, çeşitli KPI'ları karşılayamadığı için üstleri tarafından azarlananlar, eve gidemeyene kadar her gün geç saate kadar çalışan, düzensiz yaşam tarzları nedeniyle kilo alan astlar ve her gün almak zorunda oldukları artan miktarda ilaç.
Herohero'nun şikayetleri yıkılmış bir baraj gibi patladı ve Momonga ona kulak verdi.
Pek çok insan sanal bir dünyada gerçekliği tartışmaya karşıydı. İnsanların bir oyunda çevrimdışı hayatları hakkında konuşmak istememeleri oldukça normaldi.
Ancak bu ikisi için öyle değildi.
Ait oldukları lonca - oyuncular tarafından kurulan ve yönetilen bir grup. Ainz Ooal Gown - üyelerinin her birinin yerine getirmesi gereken iki koşul vardı. Birincisi, herkesin toplumun çalışan bir üyesi olması gerektiğiydi. Diğeri ise heteromorfik karakterleri oynamak zorunda olmalarıydı.
Bu kurallar nedeniyle, tartıştıkları konular genellikle gerçek dünyadaki işleri etrafında dönüyordu. Loncanın herhangi bir üyesi bu soruları sorabilir ve bu nedenle ikisi arasındaki konuşma lonca için standart bir ücret olarak kabul edilebilir.
Yaklaşık on dakika sonra, Herohero'dan dökülen kelimeler seli bir damlaya dönüştü.
“…Sizi sızlanmamı dinlettiğim için özür dilerim. Çok fazla IRL'den şikayet edemem.”
Herohero'nun kafasına denk gelen yer sanki özür dilercesine eğiliyormuş gibi sallanıyordu. Böylece Momonga yanıtladı:
"Merak etme, Herohero-san. Meşgul olmanıza rağmen sizi çevrimiçi hale getirdim, bu yüzden şikayetlerinizi dinlemek sadece bekleniyor. Kaç kişi olursan ol seni dinleyeceğim."
Herohero eski enerjisinin bir kısmını geri kazanmış gibi görünüyordu ve biraz daha enerjik bir kahkahayla cevap verdi:
“Ah, bunun için minnettarım, Momonga-san. İmzaladıktan sonra bir arkadaşımla tanışabildiğim için mutluyum.”
"Ben de bunu söylediğini duyduğuma çok sevindim."
“…Oturumu kapatma vaktim gelmiş olsa da.”
Herohero'nun dokunaçları sanki bir şey kullanıyormuş gibi havada sallanıyordu. Gerçekten de bir menü işletiyordu.
"Haklısın, oldukça geç oluyor..."
“Bunun için üzgünüm, Momonga-san.”
Momonga, Herohero'nun kalbindeki pişmanlığı hissetmesini istemiyormuş gibi nazikçe içini çekti.
“Pekala, eğer böyleyse, yazık… Eğlenirken zaman çok hızlı geçiyor.”
"Gerçekten sonuna kadar seninle kalmak istedim, ama uykuya dalmak üzereyim."
"Ah - şey, oldukça yorgun görünüyorsun. O halde bir an önce çıkış yapmalı ve iyice dinlenmelisiniz.”
“Gerçekten üzgünüm… Momonga-san. Yine de, ne kadar kalmayı planlıyorsun, Lonca Lideri?”
“Sunucular kapandıktan sonra otomatik olarak çıkış yapana kadar açık kalmaya niyetliydim. Hâlâ çok uzakta olduğu için, belki bu arada birileri gelebilir."
“Öyle mi… yine de buranın bu kadar iyi korunmuş olmasını beklemiyordum.”
O anda Momonga, ifadelerini göstermenin bir yolu olmadığı için minnettardı. Yapmış olsaydı, Herohero muhtemelen yüzünün büküldüğünü görürdü. O zaman bile sesi gerçekte nasıl hissettiğini ele verirdi, bu yüzden Momonga içinde yükselen duyguları bastırmak için sessiz kaldı.
Loncayı sürdürmek için çok çalışmıştı, çünkü onu herkesle birlikte kurmuştu, ancak lonca üyelerinden birinden böyle sözler duymak kalbinde karmaşık duyguların karışımını ateşledi. Ancak Herohero devam ettikçe bu duygular sis gibi dağıldı.
"Momonga-san, her an geri dönebilmemiz için lonca lideri olarak devam ettirmiş olmalısın. Çok teşekkürler."
“…O herkes tarafından kurulmuş bir loncaydı, bu yüzden lonca yöneticisi olarak benim görevim, üyelerin her an geri gelebilmesi için işleri devam ettirmek.”
"Evet. Oyunda eğlendik çünkü sen bizim lonca ustamızsın, Momonga-san… Umarım tekrar buluştuğumuzda YGGDRASIL II'de olur.”
“İkinci bir oyun hakkında hiçbir şey duymadım… ama dediğin gibi, böyle tanışabilirsek sevinirim.”
“Bekleyeceğim! Uyanık kalmakta zorlanıyorum… Sanırım ilk önce oturumu kapatacağım. Sonunda seninle tanışabildiğime sevindim. İyi geceler."
“…”
Momonga bir şey söylemek istedi ama bir an tereddüt etti ve sonra konuştu:
"Ben de seninle tanıştığıma çok memnun oldum. İyi geceler."
Herohero'nun başının yanında bir gülen yüz belirdi. YGGDRASIL'deki karakterler duygularını yüz ifadeleriyle ifade edemedikleri için bunun yerine ifadeler kullandılar.
Momonga, kontrol arayüzünü çalıştırdı ve benzer bir surat üretti.
Herohero'nun son sözleri “Bir yerlerde tekrar buluşalım” oldu.
—Ve böylece, bu gece çevrimiçi olan üç lonca üyesinin sonuncusu ortadan kayboldu.
Sessizlik bir kez daha çöktü - sanki daha önce hiç kimse buraya gelmemiş gibiydi. Geride hiçbir şey kalmamıştı.
Momonga, Herohero'nun oturduğu yere baktı ve söylemek istediği kelimeleri mırıldandı.
"Bugün oyunun son günü, yorgun olduğunu biliyorum ama bir daha böyle bir şansımız olmayacak, neden sonuna kadar birlikte kalmıyoruz..."
Tabii ki cevap gelmedi çünkü Herohero çoktan gerçeğe dönmüştü.
"Haahh."
Momonga'nın iç çekişi kalbinin derinliklerinden geldi.
Sonunda, söylenmemiş kalması daha iyiydi.
Kısa sohbetleri sırasında Herohero'nun ne kadar yorgun olduğunu sesinden anlayabiliyordu. Yine de yorgunluğuna rağmen Herohero, gönderdiği e-postaya cevap vermiş ve YGGDRASIL'in kapanmadan önceki son gününe giriş yapmıştı. Bunun için yeterince minnettar olmalıydı. Ondan kalmasını istemek, sadece kalın tenli olmakla kalmaz, aynı zamanda aktif olarak başını belaya sokardı.
Momonga, Herohero'nun az önce işgal ettiği koltuğa baktı ve sonra diğer otuz dokuz koltuğa bakmak için döndü. Eski yoldaşlarının bir zamanlar oturdukları yerlerdi. Masanın etrafında tur attıktan sonra Momonga gözlerini Kahraman'ın yerine çevirdi.
“Bir yerlerde tekrar buluşalım… ha.”
Bir yerlerde tekrar buluşalım.
Tekrar görüşürüz.
Bu sözleri daha önce birkaç kez duymuştu ama asla gerçekleşmemişti.
Hiç kimse YGGDRASIL'e geri dönmemişti.
"Bir daha ne zaman ve nerede buluşacağız..."
Momonga'nın omuzları şiddetle sarsıldı ve artık tutamadığı kelimeler patladı:
"-Benimle dalga mı geçiyorsun!?"
Bağırırken masaya vurdu.
YGGDRASIL sistemi bu eylemi bir saldırı olarak kaydetti ve verilen toplam hasarı belirlemek için Momonga'nın masanın savunma gücüne karşı çıplak elle saldırı gücünün karmaşık hesaplamalarına başladı. Sonunda, Momonga'nın vurduğu alan basit bir [0] yaydı.
"Bu birlikte inşa ettiğimiz Nazarick'in Büyük Mezarı! Onu nasıl böyle terk edersin!?”
Bu sözleri yüreğinde haykırdıktan sonra geriye kalan tek şey boşluktu.
“…Hayır, bu doğru değil. Hafifçe terk etmediler; onlar sadece gerçeklik ve fantezi arasında bir seçim yaptılar. Yardım edilemedi. Kimse loncaya ihanet etmeyecekti. Bu kararı veren herkes bunu acı verici bulmuş olmalı…”
Momonga kendini ikna etmeye çalışıyormuş gibi mırıldandı ve sonra ayağa kalktı. Özenle dekore edilmiş bir büyü değneğinin bulunduğu duvara doğru yürüdü.
— Hermes Trismegistus'un taşıdığı kerykeion'a benzeyen asanın gövdesine yedi yılan dolanmıştı. Yılanların ağızları acıyla açıldı ve her ağızda farklı renkte bir mücevher vardı. Kavrama, kristalden zarif bir şekilde oyulmuştur ve mavi ışıkla parlıyordu.
Herkes bu asayı son derece yüksek kaliteli bir eşya olarak tanıyabilirdi ve bu loncaya özgü bir Lonca Silahıydı. Ainz Ooal Gown'un sembolü de diyebiliriz.
Guildmaster tarafından tutulan bir hazine olması gereken bu asa, bunun yerine bu odada bir dekorasyon olarak tutuldu.
Çünkü loncayı bu şekilde temsil eden başka hiçbir şey yoktu.
Lonca silahları tipik olarak güvenli yerlerde saklanırdı ve muazzam güçleri için kullanılmazlardı çünkü bir lonca silahı yok edilirse bir lonca dağıtılırdı. YGGDRASIL'in zirvesinde var olan bir lonca olan Ainz Ooal Gown bile bunun istisnası değildi.
Silahın burada tutulmasının nedeni buydu ve yeteneklerini tamamlamak için özel olarak yapılmış olmasına rağmen Momonga ona hiç dokunmamıştı.
Momonga personele elini uzattı ama yarı yolda durdu. Bunun nedeni şu anda - YGGDRASIL'in tamamen kapanmasından önceki birkaç dakika içinde, yoldaşlarıyla yaptığı muhteşem anıların yağmurdaki gözyaşları gibi sonsuza dek kaybolacağını fark etti. Bunun üzerine hissettiği kafa karışıklığı, bir karara varmaya çalışırken tereddüt etmesine neden oldu.
♦ ♦ ♦
Herkes, yalnızca lonca silahını bir araya getirmek amacıyla her gün maceraya atılmıştı.
O zamanlar kimin daha fazla hammaddeyi daha hızlı toplayabileceğini görmek için yarışmalar düzenlemişler ve silahın görünümü konusunda birçok anlaşmazlık olmuştu. Ama yavaş yavaş, herkesin görüşleri toplandıktan sonra, silah yavaş yavaş şekillendi.
O dönem, tüm şanlı anılarının yapıldığı Ainz Ooal Gown'un en önemli dönemiydi.
Yorucu bir iş gününden sonra insanlar kendilerini internete sürüklemiş, bazıları ailelerini ihmal edene kadar oynadıkları için eşleriyle tartışmış, hatta bazıları gülerek işten evde kalmak ve oyuna giriş yapmak için özel izin aldıklarını söylemişlerdi.
Bütün günlerini eğlence olsun diye aptalca şeylerden bahsetmekten başka bir şey yapmadan geçirdikleri zamanlar vardı. Maceralar için planlar yaptıkları ve hazine aramaya gittikleri zamanlar oldu. Ayrıca düşman loncalarının ana üslerine baskınlar düzenlemiş ve kalelerini kuşatmışlardı. Bir zamanlar, son derece güçlü, gizli bir patron canavar olan Dünya Sınıfında bir Düşman tarafından saldırıya uğradılar ve bunun sonucunda lonca neredeyse yok edildi. Ayrıca daha önce bilinmeyen birçok kaynak keşfettiler ve istilacı oyuncuları ortadan kaldırmak için lonca üssüne her türlü canavarı yerleştirdiler.
Ancak bunlardan dokuzu bugün itibariyle kaldı.
Loncanın kırk bir üyesinden otuz yedisi istifa etmişti. Diğer üçü hala lonca üyesi olarak kayıtlıydı ama Momonga, buraya en son geldiklerinden bu yana geçen günlerin sayısını çoktan kaybetmişti.
Momonga bir sistem konsolu açtı ve resmi lonca sıralamalarını incelemek için geliştiricinin web sitesine bağlandı. Şu anda YGGDRASIL'de sekiz yüzün biraz altında lonca vardı. Geçmişte dokuzuncu sırada yer alıyorlardı, ancak şimdi - oyunun son günü itibariyle - yirmi dokuzuncu sıradaydılar. En düşük seviyelerinde kırk sekizinci sıraya düşmüşlerdi.
Sıralamalarının daha da düşmemesinin nedeni Momonga'nın çabaları değil, eski yoldaşlarının geride bıraktığı eşyalardı.
Buna, bir loncanın içi boş bir kabuğu, geçmiş zaferlerin bir kalıntısı denebilir.
— Bu, o günlerin enkarnasyonuydu.
Bu, Ainz Ooal Gown'un Asasıydı.
♦ ♦ ♦
Bu silahın ve altın günlerine ait anılarının, geçmişin acı verici bir hatırlatıcısı olarak burada kalmasına izin vermek istemiyordu. Yine de, karşıt düşünceler Momonga'nın kalbine saplandı.
Ainz Ooal Gown her zaman oy çokluğu ile karar verirdi. Momonga lonca ustası olabilirdi ama onun işi esas olarak insanlarla iletişim kurmak ve diğer küçük işleri yapmaktı.
Bu nedenle, artık başka lonca üyesi olmadığı için, Momonga ilk kez yetkilerini lonca lideri olarak kullanmayı düşündü.
"Bu oldukça üzücü bir durum."
Momonga, oyuncu konsolunu çalıştırırken kendi kendine mırıldandı. Kendisini üst düzey bir lonca liderine en uygun teçhizatla donatmayı amaçladı.
YGGDRASIL'in ekipmanı, her bir öğenin sahip olduğu veri miktarına göre sınıflandırıldı. Daha fazla veri içeren maddeler daha üst sıralarda yer aldı. En düşükten en yüksek rütbeye, bunlar düşük sınıf, orta sınıf, yüksek sınıf, üst sınıf, eski sınıf, kalıntı sınıf, efsanevi sınıf ve Momonga'nın şu anda seçtiği ilahi sınıftı.
On kemikli parmağında, her biri farklı yeteneklere sahip dokuz yüzük takıyordu. Sonra kolyesi, eldivenleri, pelerini, gömleği ve tacı meselesi vardı, hepsi de ilahi sınıf eşyalarıydı. Bir fiyatı olsaydı, dudak uçuklatan bir fiyat olurdu.
Gövdesini örten dökümlü elbise, daha önce giydiği elbiseden daha görkemliydi.
Ayaklarının altından yavaşça kırmızı ve siyah bir aura yükseldi ve bir bakışta son derece uğursuz görünüyordu. Bu aura, Momonga'nın etkinleştirdiği herhangi bir yeteneğin sonucu değildi. Bunun nedeni basitçe, bornozun veri kapasitesinde fazladan yer olmasıydı, bu nedenle özel efekt verileri, bir
「Felaket Aurası」 buna eklenmişti. O auraya dokunmak herhangi bir zarar vermez.
Momonga'nın vizyonunun köşesinde, istatistiklerinin arttığını gösteren çeşitli göstergeler görebiliyordu.
Donanımını değiştirdikten sonra, tam donanımlı Momonga, lonca lideri gibi göründüğünden memnun bir şekilde başını salladı. Sonra uzandı ve Ainz Ooal Gown'un Asasını kavradı.
Momonga, Ainz Ooal Gown'un Asasını kavradığında, kırmızımsı-siyah bir ışık huzmesi yaydı. Istırap çeken yüzler ara sıra parıldayan ışıktan birleşiyor, sonra ufalanıp tekrar gözden kayboluyorlardı. O kadar gerçekçi görünüyorlardı ki, neredeyse acı içinde inlediklerini hayal edebiliyorlardı.
“…Ayrıntılarda aşırıya kaçıp gitmediklerini merak ediyorum.”
Daha iyi bir kullanıcı deneyimi için ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ adresini ziyaret edin
Yapılan ama hiç kullanılmayan asa, sonunda YGGDRASIL'in alacakaranlık saatlerinde gerçek sahibinin eline geçmişti.
Momonga, parametrelerinin hızla yükseldiğini görünce sevindi ama aynı zamanda üzgün hissetti.
“Gidelim, loncanın sembolü. Ya da hayır - benim lonca sembolüm."
Bölüm 2
Momonga, Yuvarlak Masa Odası olarak bilinen odadan ayrıldı.
Lonca üyelerinin kullanımları için ayrılmış bir yüzüğü vardı. O yüzüğü takan herkes oyuna giriş yaptığında özel durumlar dışında otomatik olarak bu yerde görünürdü. Herhangi bir lonca üyesi geri dönerse, bunu bu odada yapacaktı. Ancak Momonga, loncanın diğer üyelerinin buraya geri dönmeyeceğini biliyordu. Oyunun son dakikalarında Nazarick'in devasa Büyük Yeraltı Mezarı'nda kalan tek oyuncu Momonga'nın kendisiydi.
Momonga bir gelgit gibi yükselen duyguları bastırdı ve koridorlarda yürüdü.
Burası kaymaktaşından yapılmış bir kale gibiydi, muhteşem bir dünya, muhteşem bir atmosferle doluydu.
Biri tavana bakmak için başını kaldırdığında, tavandan sabit aralıklarla sarkan ve sıcak bir ışık yayan kristal avizeler görürdü.
Geniş koridorlar, avizelerden gelen ışığı, yüzeyinde parıldayan yıldızlar gibi görünmesini sağlayan parlak cilalı taş zeminlere sahipti.
Bir ziyaretçi her iki yanındaki kapıları da açsa, dikkati içindeki çökmekte olan mobilyalar tarafından cezbedilirdi.
Bu sahneyi izleyen üçüncü bir kişi muhtemelen huşu içinde bakacaktır.
Çok nefret edilen Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı, bir zamanlar oyun tarihinde toplanmış en büyük istilacı güç tarafından saldırıya uğramıştı. Sekiz lonca, müttefikleriyle birlikte, Nazarick'e karşı bin beş yüz oyuncu, paralı asker ve NPC'den oluşan bir kuvvet getirmek için bir araya geldi, ancak sonunda sefil bir şekilde yenildiler. O efsanevi zindan şimdi buna indirgenmişti.
♦ ♦ ♦
Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı bir zamanlar altı katlı bir zindandı, ancak Ainz Ooal Gown'un kontrolünü ele geçirmesinden sonra dramatik bir şekilde değişmişti.
Şu anda on katlı bir zindandı ve her katın kendine özgü bir teması vardı.
Birinci ila Üçüncü Katlar bir mezardan sonra modellenmiştir. Dördüncü Kat bir yeraltı gölüydü. Beşinci Kat donmuş bir buzuldu. Altıncı Kat bir yağmur ormanıydı. Yedinci Kat bir magma deniziydi. Sekizinci Kat boş bir araziydi. Ve Dokuzuncu ve Onuncu Katlar tanrıların alemiydi - başka bir deyişle, YGGDRASIL'in binlerce loncası arasında ilk on arasında yer alan Ainz Ooal Gown'un ana üssüydü.
♦ ♦ ♦
Momonga'nın ayak sesleri ve asasının vuruşu bu kutsal tapınakta yankılandı. Bu geniş koridorlarda birkaç köşeyi döndükten sonra, Momonga uzaktan kendisine doğru gelen bir kadın gördü.
Gür, altın rengi saçları omuzlarına dökülen şehvetli bir güzellikti.
Üzerinde büyük bir önlük olan uzun, zarif bir hizmetçi kıyafeti vardı.
Kabaca yüz yetmiş santim boyundaydı ve ince bir yapıya sahipti. Geniş göğsü, her an korsesinden fırlayacakmış gibi görünüyordu. Genel görünüşü çekiciydi ve zarif ve kibar olduğu izlenimini veriyordu.
İkisi yavaşça birbirine yaklaşırken, hizmetçi koridorun kenarına fırladı ve Momonga'ya derin bir şekilde eğildi.
Karşılığında, Momonga onaylamak için elini kaldırdı.
Hizmetçinin ifadesi olduğu gibi kaldı ve şu andan itibaren yüzünde aynı gülümseme kaldı. YGGDRASIL'de yüz ifadeleri değişmedi ama bu kız değişmeyen ifadeleriyle oyuncu karakterlerinden biraz farklıydı.
Bu hizmetçi, Oyuncu Olmayan bir Karakterdi. Oyun tarafından değil, bir dizi AI rutini tarafından kontrol edildi. Basitçe söylemek gerekirse, o bir mobil bebekti. Tasarımı inanılmaz derecede gerçekçi olsa bile, yayı programlanmış bir hareketten başka bir şey değildi.
Momonga'nın yayını kabul etmesi aptalca bir jestten başka bir şey değildi, çünkü o bir oyuncak bebekten başka bir şey değildi. Ancak Momonga'nın ona soğuk davranmamak için nedenleri vardı.
Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nda her biri kendi benzersiz tasarımına sahip kırk bir hizmetçi NPC vardı.
Yaratıcıları, hizmetçi illüstrasyonlarıyla sektöre giren ve şu anda aylık bir dergide tefrika edilen bir mangakaydı.
Momonga hizmetçiyi dikkatle inceledi. Görünümünün yanı sıra üniformasını da inceledi.
Tasarımın karmaşıklığı, özellikle önlüğüne benekli olan ince işlemeler, insanların huşu içinde nefes almasına yetiyordu.
Tasarımları, “Hizmetçi üniformaları onların gizli silahlarıdır!” Bildirisi nedeniyle son derece ayrıntılıydı. Momonga, tasarıma yardımcı olan diğer lonca üyelerinden gelen şikayetleri hatırladığı için nostaljik hissetmekten kendini alamadı.
“Ah… bu doğru. Sanırım o andan itibaren 'Hizmetçi üniformaları adalettir' demeye başladı. Bir düşününce, sanırım şu anda çizdiği mangada ana karakter olarak bir hizmetçi var. Tasarımlarda aşırıya kaçtığında asistanları ağlıyor mu? Ah, Whitebrim-san.”
Hizmetçilerin yapay zeka rutinleri Herohero-san ve diğer beş kişi tarafından programlanmıştı.
Başka bir deyişle, bu hizmetçi, eski arkadaşlarının sıkı çalışmasının kişileşmesiydi. Kendini kötü hissetmeden onu görmezden gelemezdi. Ne de olsa bu hizmetçi, Ainz Ooal Gown'un şanlı tarihinin de bir parçasıydı.
Momonga tam bu konuları düşünürken, hizmetçi bir şey görmüş gibi başını kaldırdı ve şaşkınlıkla başını eğdi.
Hizmetçiler, etraflarında belirli bir süreden daha uzun süre oyalanırsa bunu yapardı.
Momonga anılarını araştırırken, Herohero'nun ayrıntılı programından etkilenmeden edemedi. Onlara programlanmış başka gizli pozlar da olmalıydı. Momonga hepsini görmek istedi ama zaman çok dardı.
Momonga sol bileğindeki yarı saydam saate baktı ve saati kontrol etti.
Düşündüğü gibi, etrafta dolaşarak harcayacak zamanı yoktu.
"Sıkı çalışman için teşekkür ederim."
Bu acılı vedadan sonra Momonga hizmetçinin yanından geçti. Hizmetçinin yanından geçerken hiçbir yanıt gelmedi, ancak bu yalnızca beklenen bir şeydi. Yine de, ona cevap vermemiş olsa bile, Momonga yine de söylenmesi gerektiğini hissetti, çünkü YGGDRASIL'in son günüydü.
Momonga hizmetçiyi geride bırakarak ilerlemeye devam etti.
Bir süre sonra Momonga'nın gözlerinin önünde devasa bir merdiven belirdi. O kadar genişti ki, ondan fazla insan yan yana, kollarını açmış, sorunsuz bir şekilde yürüyebiliyordu. Basamaklarda lüks bir kırmızı halı uzanıyordu. Momonga, en alt kata, Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nın Onuncu Katına ulaşana kadar yavaşça merdivenlerden indi.
Geldiği yer, içinde birkaç figür bulunan büyük bir kabul odasıydı.
Momonga'nın görüş alanına ilk giren, uşak kıyafeti giymiş seçkin bir yaşlı beyefendiydi.
Saçları bembeyazdı, ağzına yakın sakalı ve bıyığı bile. Ancak yaşlı adamın sırtı çelikten dövülmüş bir kılıç gibi dimdikti. Yüzü derinden kırışmıştı ve bakanlara onun kibar ve nazik bir insan olduğu izlenimini verdi, ancak keskin gözleri avını ölçen bir kartalınki gibiydi.
Uşağın arkasında altı hizmetçi duruyordu. Ancak bu hizmetçiler, Momonga'nın daha önce tanıştığı hizmetçilerden görünüş ve donanım açısından farklıydı.
Hizmetçiler, altından, gümüşten, siyahtan ve diğer renkli metallerden eldivenler ve deri eldivenler giyiyorlardı. Zırhları mangadaki hizmetçilerin kıyafetlerine benzeyecek şekilde tasarlandı. Kask takmadılar, onun yerine beyaz başlıklar giydiler. Ayrıca her kız farklı bir silahla silahlanmıştı. Onlar savaş hizmetçilerinin resmiydi.
Saç modelleri de çeşitliydi; saçlarını topuz, at kuyruğu, uzun ve düz, Fransız bukleleri vb. Hepsinin tek ortak noktası çekici olmalarıydı. Çekici olma biçimleri de kendi içlerinde farklıydı; biri sportif ve atletikti, biri ağırbaşlı bir Japon bakiresine benziyordu, birinin baştan çıkarıcı bir çekiciliği vardı, vb.
Bu kızlar NPC'lerdi, ancak eğlence için tasarlanmış diğer hizmetçilerden belirgin bir şekilde farklıydılar. Amaçları işgalcilere karşı savunmaktı.
♦ ♦ ♦
YGGDRASIL gibi bir oyunda, loncalar, kale seviyesi veya daha yüksek bir lonca üssüne sahiplerse çeşitli avantajlardan yararlanırdı.
Bunlardan biri üs savunması için NPC'lerdi.
Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nın yerleştirebileceği NPC'ler ölümsüz canavarlardı. Bu otomatik olarak ortaya çıkan NPC'ler - veya "pop canavarları" - maksimum otuz seviyeye sahipti. Yok edilseler bile, bir süre sonra loncaya hiçbir ücret ödemeden kendi başlarına yeniden doğarlardı.
Ancak oyuncular bu "pop" NPC'lerin yapay zekasını ve görünümlerini özelleştiremediler.
Bu nedenle, evrensel olarak oyuncular olan davetsiz misafirleri caydırmada pek yararlı olmadılar.
Ayrıca başka bir NPC türü daha vardı; sıfırdan üreticilerinin memnuniyetine kadar tasarlananlar. Bir lonca kale düzeyinde bir lonca üssüne sahipse, sahibi olan loncanın istediği sayıda NPC arasında yedi yüz seviye dağıtmasına izin verilirdi.
YGGDRASIL'deki en yüksek seviye yüz olduğundan, bu şartlara göre, bir lonca beş seviye yüz NPC ve dört seviye elli NPC veya bunların herhangi bir kombinasyonunu yapabilirdi.
Orijinal bir NPC tasarlarken, giysi ve görünümlere ek olarak silahlar ve diğer ekipmanlar da özelleştirilebiliyordu. Sonuç olarak, otomatik yumurtlamalardan çok daha güçlü olan NPC'ler oluşturulabilir ve bunları önemli konumlara yerleştirilebilir.
Tabii ki, her NPC savaş için tasarlanmamıştı. Kendilerini “Kitty Kingdom” olarak adlandıran belirli bir lonca, kediler veya kedilerle ilgili yaratıklar dışında hiçbir NPC'ye sahip değildi.
Bu şekilde her lonca kendi özgün stilini özgürce belirleyebilirdi.
♦ ♦ ♦
"Umu."
Momonga başparmağını çenesine koydu ve onu selamlayan uşak ve hizmetçilere baktı. Momonga, çeşitli odalardan geçmek için tipik olarak ışınlanma büyüsünü kullanırdı, bu yüzden bu tarafa gelmek için pek şansı olmamıştı. Personele bakmak onu nostaljiyle doldurdu.
Elini uzattı ve görünmez bir menüye dokunarak sadece lonca üyelerinin görebileceği bir sayfa açtı. Ardından, birkaç seçenek arasından bir seçenek seçti. Bunu yaparken, başlarının üzerinde uşakların ve hizmetçilerin isimleri belirdi.
"Anlıyorum. Bu yüzden onlara böyle denirdi."
Momonga, isimlerini unuttuğu için ve ayrıca onda canlandırdıkları güzel anılar nedeniyle kendine hafifçe güldü. NPC'ler için isim seçerken meslektaşları arasında epeyce tartışma olmuştu.
Uşak - Sebas'ın - tasarımı bir ev hizmetlisinin tasarımıydı.
Yanındaki altı hizmetçi, Sebas'a sadık savaş hizmetçileriydi. Birlikte, "Ülkeler" olarak adlandırıldılar. Bu hizmetçilerin yanı sıra Sebas, türbenin hizmetçilerinden de sorumluydu.
Sebas'ın metin kutusu daha ayrıntılı bilgiler içeriyordu, ancak Momonga onu okumak istemedi. Sunucular yakında kapanacaktı ve ondan önce bir yerde olması gerekiyordu.
Bir kenara, hizmetçiler dışındaki tüm NPC'ler de çok iyi hazırlanmıştı. Bunun nedeni, lonca üyelerinin hepsinin karmaşık geçmiş hikayelerin ve ayrıntıların hayranı olmasıydı. Lonca üyelerinin çoğu sanatçı ve programcıydı ve görünümlerin özelleştirilmesini vurgulayan - yaratma ve tasarlama arzularını şımartmalarına izin veren - bunun gibi bir oyun onlar için bir nimetti.
Başlangıçta, Sebas ve muharebe hizmetçileri, işgalcilere karşı son bir savunma hattı olarak tasarlanmıştı. Bununla birlikte, düşman oyuncular mezarın derinliklerine nüfuz edebilirlerse, Sebas'ı ve hizmetçileri kolayca yenebileceklerdi, bu yüzden zaman kazanmak için hız tümseklerinden biraz daha fazlasıydılar. Ancak, hiçbir oyuncu bu kadar ileri gitmemişti, bu yüzden burada emirleri bekliyorlardı.
Emirler olmadan yapabilecekleri tek şey, bir şansın işe yaramasını beklemekti.
Momonga, Ainz Ooal Gown'un Asasını daha sıkı tuttu.
NPC'lere acımanın aptalca olduğunu biliyordu. Bir elektronik veri koleksiyonundan başka bir şey değildiler ve gerçek duygulara en çok yaklaşabilecekleri çok yetenekli bir dizi AI rutiniydi.
Yine de-
"Lonca yöneticisi olarak NPC'leri iyi bir şekilde kullanacağım."
Momonga, bu inanılmaz topal replik için kendine gülmeden edemedi ve sonra onlara bir emir verdi.
"Beni takip et."
Sebas ve hizmetçiler, emri duyduklarını ve kabul ettiklerini göstermek için saygıyla eğildiler.
Onları bu yerden uzaklaştırmak, lonca üyelerinin onlar için amaçladığı şey değildi. Ainz Ooal Gown, çoğunluğun iradesine saygı duyan bir loncaydı. Bireyin herkesin birlikte yaptığı NPC'leri bencilce manipüle etmesi yasaktı.
Ancak bu, perdelerin her şeyin üzerine çökeceği gündü. Bu göz önüne alındığında, herkes muhtemelen hoşgörüsünü affedecektir.
Momonga bunu düşünürken ilerlemeye devam etti, ardından birçok ayak sesi geldi.
♦ ♦ ♦
Sonunda, grup geniş, yarım küre kubbe şeklindeki bir salona geldi. Tavandan dört renkli kristal lambalar parıldıyordu ve duvarlarda yetmiş iki niş vardı. Çoğu heykellerle doluydu.
Her heykel bir iblisin görünümünden sonra modellendi ve altmış yedi tane vardı.
Bu odaya “Lemegeton” deniyordu. Adını, sihirli bir büyü kitabı olan Süleyman'ın Küçük Anahtarından almıştır.
Nişlerdeki heykeller, o kitapta bahsedilen yetmiş iki iblise benzeyecek şekilde tasarlanmıştı ve gerçekte onlar son derece nadir sihirli alaşımlardan yapılmış golemlerdi. Yetmiş iki kişi olmalıydılar, ancak yalnızca altmış yedi kişiydiler çünkü yaratıcıları projeden sıkıldı ve yarı yolda bıraktı.
Tavandaki dört renkli kristal lambalar bir tür canavardı ve bir düşman menziline girdiği anda yüksek dereceli toprak, su, rüzgar ve ateş elementlerini çağırır ve onları alanla bombardımana tabi tutardı. -etki saldırı büyüsü.
Bu kristal lambaların hepsi aynı anda saldırırsa, serbest bıraktıkları ateş gücü, yaklaşık on iki kişi olan yüz seviye oyunculu iki grubu kolayca yenebilirdi.
Bu odanın Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nın son savunma hattı olduğu söylenebilir.
Momonga, arkasındaki hizmetkarları sihirli çemberin yanından geçirdi ve gözlerini önündeki dev kapılara dikti.
Görkemli çift kapılı setin yüksekliği beş metreden fazlaydı ve karmaşık oymalarla kaplıydı. Sol taraf güzel bir tanrıça şeklinde, sağ taraf ise zalim bir iblise benzeyecek şekilde yapılmıştır. Tasarımları o kadar gerçekçiydi ki, odanın karşısından bile Momonga ona saldıracaklarını düşündü.
Yine de oymalar hareket edebilecek gibi görünse de Momonga onların daha önce hiç hareket etmediklerini biliyordu.
— Madem buraya kadar geldiler, şeref içinde toplanmalı ve bu cesur kahramanları karşılamalıyız. Başkalarının bize istedikleri gibi iftira atmasına izin verin, ancak bizler, yüce efendiler gibi onları gururla ve açıkça karşılayacağız.
Bu fikir çoğunluk oyu kuralına uygun olarak kabul edilmişti.
"Ulbert-san..."
Ulbert Alain Odle. Muhtemelen loncadaki “kötülük” fikrine en çok takıntılı olan oydu.
"Bu Chuunibyou yüzünden miydi..."
Momonga büyük salona bakarken böyle hissetti.
“…Bu iki heykel saldıracak mı?”
Bu kadar huzursuz hissetmekte haklıydı.
Momonga bile bu zindandaki tüm mekanizmaların sırlarını tam olarak kavrayamadı. Emekli lonca üyelerinden birinin ona tuhaf bir hediye bırakması garip olmazdı. Ve bu kapı setini tasarlayan kişi tam da böyle bir insandı.
Geçmişte çok güçlü bir golem tasarlamıştı, ancak aktivasyondan kısa bir süre sonra, savaş AI'sındaki bir kusur kendini gösterdi ve etrafındaki herkese saldırdı.
Bugüne kadar, Momonga'nın bu "hatanın" bilerek yapılıp yapılmadığına dair şüpheleri vardı.
"Hey, Luci★Fer-san, eğer bana gerçekten saldırırlarsa, çıldırırım, biliyorsun."
Ancak Momonga'nın kapılara ulaşma konusundaki uyarısı asılsızdı. Onlara dokunduğunda, kendi kendilerine açıldılar - ağır ağırlıklarına saygı duyarak çok yavaş olsalar da.
Hava değişti.
Daha önceki atmosfer sessiz bir ciddiyetle dolu olsa da, gözlerinin önündeki sahne şimdi bunu çok aştı. Hava, tüm vücut üzerinde ağır bir baskı oluşturan bir baskı haline geldi.
Enfes bir eserdi.
Ve bu geniş, yüksek odada—
Birkaç yüz kişiyi içeri tıkmak bile odayı kalabalık hissettirmezdi. Yüksek tavan ve çevreleyen duvarlar ağırlıklı olarak beyaz renkteydi ve altın süslemeler öne çıkıyordu.
Tavandan sarkan sayısız avizeler, gökkuşağının tüm renklerinden değerli taşlardan yapılmıştı ve fantastik, rüya gibi bir ışıltı yayıyordu.
Duvarlara gömülen bayrak direklerine asılan farklı sembollerle süslenmiş çok sayıda bayrak. Bu bayraklardan toplam kırk biri, tavandan zemine kadar rüzgarda hafifçe sallandı.
Altın ve gümüş rengine boyanmış bu odanın ortasında, yaklaşık on basamak yüksekliğinde bir merdiven vardı. Bu merdivenlerin üzerinde, sırtı tavana değecek kadar yüksek olan, tek bir kristal parçasından oyulmuş devasa bir taht vardı. Arkasında, loncanın sembolünü gururla gösteren büyük bir kırmızı bayrak asılıydı.
Burası Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nın en derin noktalarında bulunuyordu. Aynı zamanda en önemli yeriydi - Taht Odası.
"Aah…"
Momonga bile bu odanın saf ihtişamına kendini kaptırmadan edemedi. YGGDRASIL'deki en etkileyici ikinci yer olduğunu hissetti, ilk değilse bile.
Oyunun son anlarını karşılaması için en uygun yer burasıydı.
Momonga, ayak seslerini emer gibi görünen odada ilerlerken, gözü tahtın yanında duran kadın NPC'ye takıldı.
Saf beyaz bir elbise giyen güzel bir kadındı ve yüzündeki hafif gülümseme bir tanrıçanınkiydi. Elbisesinin tam tersine, saçları beline kadar uzanan dalgalı, parlak simsiyahtı.
Altın süsenleri ve dikey olarak kesilmiş gözbebekleri biraz tuhaf olsa da, bunların dışında kolaylıkla dünya çapında bir güzellik olarak kabul edilebilirdi. Ancak, başının yanlarından bir çift kıvrık boynuz çıktı. Ayrıca belinden siyah tüylü bir çift kanat çıktı.
Belki boynuzları yüzündendi ama ilahi gülümsemesi gerçek duygularını gizleyen bir maske gibiydi.
Örümcek ağı desenli altın bir kolye takmıştı. Omuzlarından göğüslerinin tepesine kadar uzanıyordu.
İnce bilekleri bir çift parlak ipek eldivenle kaplıydı ve elinde bir tür asaya benzeyen tuhaf bir silah tutuyordu. Kabaca kırk beş santimetre uzunluğundaydı ve ucunda havada hafifçe yüzen ama asanın ucundaki konumunu koruyan siyah bir küre asılıydı.
Momonga henüz adını unutmamıştı.
Albedo, Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarının Kat Muhafızları'nın gözetmeniydi. Yedi NPC Kat Muhafızından sorumluydu. Başka bir deyişle, Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'ndaki en yüksek rütbeli karakterdi.
Bu nedenle, Mezarın en derinlerindeki Taht Odasında emirleri beklemesine izin verildi.
Ancak Momonga, Albedo'ya keskin bir bakış attı:
"Burada bir Dünya Sınıfı Öğe olduğunu biliyordum, ama şimdi nasıl burada iki tane var?"
YGGDRASIL'de, oyunda World Class Items olarak bilinen iki yüz nihai eşya vardı.
Birinci Sınıf Öğeler benzersiz yeteneklere sahipti ve bazıları o kadar dengeyi bozuyordu ki geliştiriciler tarafından oyunun kurallarında değişiklik yapılmasını bile talep edebiliyorlardı. Tabii ki, her Dünya Sınıfı Eşyası bu kadar çılgın bir güce sahip değildi.
Öyle olsa bile, tek bir Dünya Sınıfı Öğesine sahip olan bir oyuncu, YGGDRASIL'deki en yüksek şöhret kademelerine fırlatılırdı.
Ainz Ooal Gown, herhangi bir loncanın en çok on bir eşyasına sahipti. Bu bile diğer loncalardan çok daha fazlaydı. İkinci sırada yer alan lonca bu tür sadece üç eşyaya sahipti.
Diğer lonca üyelerinin izniyle, Momonga'nın bu nihai eşyalardan birine sahip olmasına izin verildi ve bu Dünya Sınıfı Eşyaların geri kalanı Nazarick'e dağıldı. Ancak çoğu, Avataraları tarafından korunan Hazine'nin derinliklerinde saklandı.
Albedo'nun böyle nadir bir hazineye Momonga'nın bilgisi olmadan sahip olmasının tek nedeni, Albedo'yu tasarlayan lonca üyesinin onu ona vermiş olmasıydı.
Ancak bugün oyunun son günü olduğu için Momonga, eşyayı Albedo'ya veren yoldaşının isteklerine saygı duyması gerektiğini düşündü ve bu nedenle başka bir işlem yapmadı.
"Burası iyi bir yer."
Momonga'nın sözleri, tahta çıkan merdivenlerin tabanına ulaştıklarında Sebas ve Pleiades'e yönelikti.
Daha sonra merdivenleri çıkmaya başladı ama arkasında ayak sesleri duyunca durdu. Momonga, iskelet yüzü herhangi bir ifade gösteremese de gülmeden edemedi.
NPC'ler yalnızca esnek olmayan AI rutinleriydi. Özel olarak yazılmış bir emir vermeseydi, bunu emir olarak kabul etmezlerdi. Momonga bunu unutmuştu ve bu nedenle NPC'lere düzgün bir şekilde komuta etmemişti.
Lonca üyeleri ayrıldıktan sonra Momonga, Nazarick'i korumak için gereken altını kazanmak için neredeyse gülünç derecede tek başına avlanmaya başlamıştı. Diğer oyuncularla arkadaşlık kurmadı ve onlardan ve lonca üyeleri hala etraftayken ziyaret ettiği yüksek zorluk dereceli alanlardan kaçındı.
Ardından, çıkış yapmadan önce kazancını Hazine'ye yatırırdı. Bu onun neredeyse her gün rutini olmuştu. Hal böyle olunca da NPC'lerle pek teması olmadı.
"-Yanında olmak."
Ayak sesleri kesildi.
Momonga doğru komutu verdikten sonra son basamakları tırmandı ve tahta ulaştı.
Açıkça, yanında duran Albedo'ya baktı. Bu odaya daha önce girmiş olmasına rağmen, gözlerinin anılarında onu izlediğini hatırlamıyordu.
“Nasıl bir arka plan hikayesiyle tasarlandı?”
Momonga'nın karakteri hakkında bildiği tek şey, Muhafızların Gözetmeni ve Nazarick'teki en yüksek sıradaki NPC olduğuydu.
Merakla hareket eden Momonga, bir konsol açtı ve Albedo'nun lezzet metninin ayrıntılarını gözden geçirmeye başladı.
Yoğun bir şekilde dolu karakter seli vizyonunu doldurdu. Eski bir epik şiir okumak gibiydi. Ayrıntılı olarak okumak için zaman ayırsaydı, muhtemelen oyun bitene kadar okumaya devam ederdi.
Momonga kendini bir mayına basmış gibi hissetti. Hareket edebilseydi, şimdi titriyor olurdu.
Albedo'nun yaratıcısının bu tür şeylere takıntılı olduğunu unuttuğu için kendini azarlamak istedi.
Ancak, zaten açmış olduğu için direncini bırakıp ilerlemeye devam etmekten başka seçeneği yoktu.
Önemli noktalar için metni gözden kaçırmadı bile; başlığa bakarken elinden geldiğince hızlı bir şekilde aşağı kaydırdı.
Geniş metinleri atladıktan sonra, Momonga'nın zihni son satıra yerleşti ve dondu.
"O da bir sürtük."
Bakmadan edemedi.
“…Eee? Ne anlama geliyor?"
Momonga'nın varolmayan dudaklarından bir inançsızlık çığlığı kaçtı. Sözcüklere birkaç kez daha baktı, gözleri şüpheyle doldu ama sonunda başka bir anlam bulamadı. Birkaç tur düşündükten sonra ancak başladığı sonuca varabildi.
"Bir sürtük... bir tür hakaret olmalı."
Kırk bir lonca üyesinin her biri kendi NPC'lerini tasarlamıştı, bu yüzden birinin kendi tasarladığı NPC'lere neden bu şekilde davranmak istediğini anlayamıyordu. Belki de bunun sebebini o uzun deneme metnini okuduktan sonra anlardı.
Ancak bu alışılmadık tasarımları ortaya çıkaran lonca üyeleri vardı.
Albedo'nun tasarımcısı Tabula Smaragdina bu insanlardan biriydi.
“Ah, boşluk moe dedikleri bu mu? Tabula-san… öyle olsa bile…”
Böyle bir arka plan çok fazla değil mi?
Momonga bunu düşünmeden edemedi. Herkes tarafından yapılan tüm NPC'ler loncanın mirasıydı. En yüksek rütbeli NPC Albedo'yu bu şekilde tasarlamak, Tabula Smaragdina'nın kurtarılamaz olduğunu düşünmesine neden oldu.
"Umu."
Kişisel bir karara dayanarak bir NPC'nin geçmişini değiştirmek iyi olur mu? Momonga bir süre düşündükten sonra bir sonuca vardı.
"Değiştirmeli miyim?"
Şu anda, elindeki lonca silahıyla Momonga'nın loncanın efendisi olduğu söylenebilir. Daha önce hiç kullanmadığı lonca ustasının yetkisini kullanmakta bir sakınca yok.
Momonga'nın şüpheleri, lonca arkadaşının yanlışlarını düzeltmek için kendini hazırlarken sis gibi ortadan kayboldu.
Elinde tuttuğu Ainz Ooal Gown'un asasını uzattı. Normalde, bir karakterin geçmişini değiştirmek için geliştirici araçlarına ihtiyaç duyulurdu, ancak lonca yöneticisi olarak gücü sayesinde, ayarlarına doğrudan erişebilir ve bunları düzenleyebilirdi. Konsolunda biraz hareket ettikten sonra "sürtük" satırı kayboldu.
"Pekala, böyle olmalı."
Momonga biraz daha düşündü ve Albedo'nun lezzet metnindeki boşluğa baktı.
Muhtemelen bunu doldurmalıyım…
"Bu biraz saçma geliyor."
Kendi kendine gülüyor olsa da konsol klavyesinden birkaç kelime yazıyordu. Kelimeler bir cümle kurdu:
“Momonga'yı seviyor.”
“Uwah, ne kadar utanç verici.”
Momonga yüzünü avucuyla kapattı. Aşk olaylarıyla dolu ideal kız arkadaşını kendisi için tasarlıyormuş gibi hissetti, bu onu o kadar utandırdı ki kalbi çarpmaya başladı. Utancından yeniden yazmak istese de sonunda fikrini değiştirdi ve vazgeçti.
Ne de olsa oyun yakında sona erecek ve utancı da onunla birlikte kaybolacaktı. Ayrıca eklediği cümle, silinen cümlenin bıraktığı boşlukla birebir örtüşüyordu. Silip tekrar boşluk bırakırsa yazık olur.
Momonga tahtta oturdu, çevresini memnuniyet ve biraz utanç dolu gözlerle taradı. Sebas ve hizmetçilerin hala uykuda olduklarını fark etti. Onların böyle hareketsiz durması biraz yalnız ve biraz tuhaf görünüyordu.
Sanırım bunun için bir emir vardı.
Momonga daha önce duyduğu kelimeleri hatırladı ve hafifçe indirmeden önce elini uzattı.
"Diz çökmek."
Biri olarak, Albedo, Sebas ve altı hizmetçi saygıyla diz çöktüler.
İyi.
Momonga, saati kontrol etmek için sol elini kaldırdı.
[23:55:48]
En son_epi_sode'lar ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ web sitesindedir.
O tam zamanındaydı.
Büyük olasılıkla, GM'ler muhtemelen kamu kanallarını dolduruyor ve havai fişek patlatıyorlardı. Kalbini ve ruhunu bu yere koyan ve dış dünyayla tüm temasını kesen Momonga, bundan habersizdi.
Momonga tahtın arkasına yaslandı ve tavana bakmak için yavaşça başını kaldırdı.
Oyunun son gününde bile bazı işgalcilerin Nazarick'e gelebileceğine inanıyordu.
Onları bekleyecekti. Guildmaster olarak pozisyonundaki her türlü zorluğu kabul ederdi.
Tüm lonca üyelerine e-posta göndermişti, ancak sadece birkaçı gelmişti.
Onları bekleyecekti. Yoldaşlarını lonca yöneticisi olarak görevine geri getirecekti.
"Geçmişin bir kalıntısı, ha..."
Momonga düşüncelere daldı.
Lonca şimdi sadece boş bir kabuk olmasına rağmen, onunla geçirdiği zamandan keyif almıştı.
Tavandan sarkan devasa bayraklara bakmak için gözlerini çevirdi. Toplamda kırk bir tane vardı, lonca üyeleriyle aynı sayıdaydı. Her biri, her bir lonca üyesinin kişisel sembolünü sergiledi. Momonga kemikli parmağını uzattı ve birini işaret etti.
"Bana ait."
Sonra dikkatini yakındaki bir bayrağa çevirdi. Bu bayrak, Ainz Ooal Gown'daki en güçlü oyunculardan birini temsil ediyordu - hayır, tüm YGGDRASIL'de. Loncayı başlatan ve “Orijinal Dokuz”u toplayan oydu.
"Bana dokun."
İşaret ettiği bir sonraki bayraktaki sembol, gerçek hayatta bir üniversitede öğretim görevlisi olan Ainz Ooal Gown'un en yaşlı üyesine aitti.
"Shijuuten Suzaku."
Ainz Ooal Gown'un üç kadın üyesinden birine ait bayrağa geçerken parmağı öncekinden daha hızlı hareket etti.
"Ankoro Mochimochi."
Momonga, çeşitli sembollerin sahiplerinin isimlerini akıcı bir şekilde okudu: “Herohero, Peroroncino, Bukubukuchagama, Tabula Smaragdina, Savaşçı Takemikazuchi, Değişken Tılsım, Genjiro—”
Eski kırk yoldaşının tümünü sayması uzun sürmedi.
İsimleri Momonga'nın beyninde hâlâ derinden damgalanmıştı.
Yorgun bir şekilde tahtın üzerine yayıldı.
"Evet, gerçekten eğlenceliydi..."
Oyunun herhangi bir abonelik ücreti olmamasına rağmen, Momonga aylık maaşının üçte birini buna harcamıştı. Maaşı yüksek olduğu için değil, başka hobileri olmadığı için tüm gelirini YGGDRASIL'e akıttı.
Oyunda oyuncuların bir ödül kazanma şansı için ödeme yapabilecekleri bir nakit gacha vardı. Momonga neredeyse tüm bonusunu buna harcadı ve deneyimden zar zor nadir bir eşya almayı başardı. Lonca üyelerinden birinin Yamaiko'nun o eşyayı bir öğle yemeği pahasına kazandığını duyduğunda, Momonga o kadar kıskanmıştı ki yerde yuvarlanmak istedi.
(TL Notu: gachalar, oyun tabanlı piyangolar veya şanslı çekilişler için kullanılan argodur. Bunlara, rastgele bir ödül dağıtan jetonla çalışan otomatlar olan gachapon'ların adı verilir.)
Ainz Ooal Gown'un üyelerinin neredeyse tamamı toplumun üretken üyeleri olduğu için, çoğu bu hobiye para harcamaya istekliydi ve bunların arasında Momonga en çok harcayanlardan biriydi. Muhtemelen sunucudaki en iyi birkaç kişiden biriydi.
İşte o kadar özveriliydi. Maceraya atılmak eğlenceliydi ama en büyük zevki arkadaşlarıyla oynamaktı.
Ailesi vefat etmiş ve gerçek hayatta hiç arkadaşı olmayan Momonga için, Ainz Ooal Gown lonca arkadaşlarıyla geçirdiği güzel zamanların parlayan bir hatırasıydı.
Ve şimdi, bu lonca ortadan kalkacaktı.
Kalbi pişmanlık ve isteksizlikle doluydu.
Momonga, Ainz Ooal Elbise'nin Asasını sıkıca kavradı. O sadece sıradan bir maaşlıydı ve bu gerçeği değiştirecek mali güce veya bağlantılara sahip değildi. O sadece kapanış saatini yaklaştıkça izleyebilen başka bir oyuncuydu.
Saatindeki saat [23:57]'yi gösteriyordu. Sunucu [00:00]'da kapanacaktı.
Çok az zaman kalmıştı. Sanal dünya sona erecek ve ertesi gün gerçeğe geri dönmek zorunda kalacaktı.
Bu sadece doğaldı. Kimse sanal bir dünyada yaşayamazdı, bu yüzden herkes birer birer ayrıldı.
Momonga içini çekti.
Yarın dörtte uyanması gerekiyordu. Ertesi günün çalışmasını etkilememek için sunucular kapandığı anda uyumak zorunda kaldı.
[23:59:35, 36, 37]
Momonga saatini saniyeleri sayacak şekilde kurdu.
[23:59:48, 49, 50]
Momonga gözlerini kapattı.
[23:59:58, 59—]
Geri sayım bitti. Perdelerin hayal dünyasının üzerine düşmesini bekledi...
Otomatik oturum kapatmayı bekledi—
[0:00:00…1,2,3]
“…Hm?”
Momonga gözlerini açtı.
Tanıdık odasına dönmemişti. Burası hala YGGDRASIL'deki Taht Odasıydı.
"Neler oluyor?"
Zaman doğruydu. Sunucunun kapanmasıyla zorla oturumu kapatılmış olmalı.
[0:00:38]
Kesinlikle gece yarısını geçmişti. Bir sistem hatası nedeniyle saat yanlış gitmiş olamazdı.
Kafası karışan Momonga, çevrede herhangi bir ipucu aramak için etrafına bakındı.
“Sunucunun kapanmasını geciktirmiş olabilirler mi—?”
Yoksa bir telafi biçimi olarak oyun süresini uzatmışlar mıydı?
Aklında sayısız sebep ortaya çıksa da, hepsi gerçeklerden uzaktı. Ancak bunun en olası nedeni, karşı konulmaz bir gücün ortaya çıkması ve sunucunun kapanma süresini uzatmasıydı. Öyle olsaydı, GM'ler bir duyuru yaparlardı. Momonga, kapattığı mesaj panelini yeniden açmak için aceleyle çalıştı ve sonra yarı yolda durdu.
Komut konsolu yoktu.
“Ne… ne oldu?”
Momonga panik, hüsran ve şüpheyle doluydu, ama aynı zamanda koşulları göz önünde bulundurarak ne kadar sakin olduğuna da şaşırdı. Başka yollara başvurmaya karar verdi. Konsol, sohbet işlevi, GM araması, zorunlu oturum kapatma gerektirmeyen zorunlu bağlantılar—
Hiçbiri yanıt vermedi. Sanki sistemden silinmiş gibiydiler.
"…Neler oluyor!?"
Momonga'nın öfkeli sesi Taht Odasında yankılandı, sonra kayboldu.
Bugün YGGDRASIL'in son günüydü ama tüm bunlar oyunun bitmesi gereken bir günde oluyordu. Bu oyunculara yaptıkları bir tür şaka mıydı?
Momonga, oyunun sonunu şık bir şekilde karşılayamadığı için oldukça mutsuzdu ve mırıldandığı sözler içindeki öfkeyi açıkça gösteriyordu. Düşmanca şüphelerine herhangi bir cevap verilmemeliydi.
-Yine de…
"Sorun ne, Momonga-sama?"
O güzel kadının sesini ilk defa duyuyordu.
Momonga şaşırmıştı, ama yine de sesin kaynağını aramaya devam etti. Az önce sözleri söyleyeni bulduğunda dili tutulmuştu.
Ona cevap veren kişi başını kaldıran NPC'ydi - Albedo.
3. Bölüm
Karne Köyü.
Krallık sınırında, Azellerisia Sıradağları'nın güney ucunun yakınında, Büyük Tob Ormanı adlı bir ormanlık alanın hemen dışında bulunuyordu.
Re-Estize Krallığı'nın bir sınır köyü için nüfusu olağanüstüydü - yirmi beş aileye dağılmış yüz yirmi kişi.
Köy geçimini orman ve tarım kaynaklarından sağlıyordu. Bitki toplamak için gelen doktorlar ve şifalı bitkiler dışında, köye gelen tek ziyaretçiler yıllık vergi tahsildarlarıydı. Bu köyün birkaç sakini için zaman durmuş gibiydi.
Köy hayatı sabahın erken saatlerinde bile çok yoğundu. Köyler, şehirlerde bulunabilen 「Sürekli Işık」ın büyülü aydınlatmasına sahip değildi, bu yüzden köylüler güneşle birlikte doğar ve güneş batana kadar bütün gün çalışırlardı.
Enri Emmot'un sabah fazladan kalktıktan sonra yaptığı ilk şey yakındaki kuyudan su taşımak oldu. Su taşımak bir kadının işiydi ve evdeki büyük su deposunu doldurmayı bitirdiğinde bu iş de tamamlanmıştı. Bu zamana kadar annesi dört kişilik aileleri için kahvaltı hazırlamış olacaktı.
Kahvaltıda arpa veya buğday lapası ve pişmiş sebzeler vardı. Bazen kuru meyve de verirlerdi.
Kahvaltıdan sonra ailesiyle birlikte tarlalara bakardı. On yaşındaki kız kardeşi yakacak odun toplamak ya da saha çalışmasına yardım etmek için ormana giderdi. Köyün ortasındaki, köy meydanındaki zil öğlen sinyalini vermek için çaldığında, herkes öğle yemeği için mola verirdi.
Öğle yemeği, birkaç gün önce pişmiş siyah ekmek ve içine biraz kıyılmış et sarsıntılı bir çorba olacaktır.
Öğle yemeğinden sonra saha çalışması devam edecek ve güneş battığında akşam yemeği için eve döneceklerdi.
Akşam yemeğinde, öğle yemeğinde yediklerinin aynısı siyah ekmeğin yanı sıra fasulye çorbası da alırlardı. Köyün avcıları herhangi bir av yakalamayı başarırsa, akşam yemeğiyle birlikte biraz et bulabilirler. Akşam yemeğinden sonra aile, yıpranmış veya yıpranmış kıyafetleri onarmak gibi ev işleriyle ilgilenmek için ocak ateşinin ışığının etrafında toplanırdı.
Sekiz gibi uyurlardı.
Enri Emmot kızı on altı yıl önce doğdu ve o zamandan beri köyün bir parçası oldu. Hayatı boyunca bu günleri yaşamıştı. Kalbinde merak etti, Bu değişmeyen günler daha ne kadar devam edecek?
♦ ♦ ♦
Bugünün diğerlerinden bir farkı yoktu. Uyandıktan sonra Enri su taşımak için kuyuya gitti.
Kuyudaki kovalarını doldurduktan sonra evin su deposunu doldurmak için üç sefer yapması gerekecekti.
"Yosh~"
Enri kollarını sıvadı ve solgun ve göze çarpan bronzlaşmamış tenini ortaya çıkardı. Uzun yıllar süren çiftlik hayatı, kolları ince ve çelimsiz görünmesine rağmen aslında çok güçlüydü ve sadece üzerlerinde bir miktar kas vardı.
Dolu kovalar çok ağırdı ama Enri her zaman yaptığı gibi onları kaldırdı.
Kovalar daha büyük olsaydı, daha az yolculuk yapabilirdim, bu işleri kolaylaştırmaz mıydı? Sonra tekrar, eğer kovalar daha büyük olsaydı, muhtemelen onları kaldıramazdım…
Enri eve dönerken bu konuyu düşünürken bir ses duydu ve bakmak için döndü. Orada havada bir gerilim vardı ve kalbinde korku tohumları filizlenmeye başladı.
Kulakları kırılan tahta gibi bir şey almış gibiydi ve ondan sonra...
"Bir çığlık-?"
Boğulmuş bir kuşa benziyordu ama bunun bir kuşun ötüşü olmasına imkan yoktu.
Enri'nin omurgasından bir ürperti indi. Inanılmaz. Bir tür hata olmalı. Bu bir insan sesi olamazdı. Bu düşüncelerle rahatsızlığını gidermeye çalıştı ve sonra yok oldular.
Çığlığın kaynağına koşmak zorunda kaldı çünkü ses evinin yönünden geliyordu.
Enri su kovalarını bir kenara attı. O ağır yükü taşırken koşamazdı.
Neredeyse uzun eteğine takılıp düşmesine rağmen, biraz şans eseri dengesini korumayı başardı.
Ses bir kez daha havada yankılandı.
Enri'nin kalbi göğsünde yalpaladı.
Bunda bir hata yoktu - bu bir insan çığlığıydı.
Koştu, koştu ve koştu.
Enri hayatında bundan daha hızlı gittiğini hatırlamıyordu. O kadar hızlı koşuyordu ki bacakları birbirine dolanmak üzereydi.
Atların komşuları. İnsanların çığlıkları ve haykırışları.
Bu sesler gitgide netleşiyordu.
Uzakta, Enri zırhlı bir adamın kılıcını bir köylüye salladığını gördü.
Köylü, ipleri kesilmiş bir kukla gibi acıyla uluyarak yere yığıldı ve kılıcın hızlı bir darbesi ona ölümcül bir darbe indirdi.
"Morga-san..."
Böyle küçük bir köyde hiç yabancı yoktu. Herkes akraba kadar yakındı. Bu nedenle Enri, gözlerinin önünde kimin öldürüldüğünü tam olarak biliyordu.
Bay Morga gürültülü ama hoş bir adamdı. Yanlış bir şey yapmamıştı ve bu şekilde ölmeyi hak etmemişti. Enri durmak istedi ama sonunda dişlerini sıktı ve koşmaya devam etti.
Su taşırken oldukça yakın gelen mesafe şimdi sonsuz bir esneme gibi geliyordu. Bağırma ve küfür sesleri kulaklarına süzülürken, sonunda evini önünde gördü.
"Baba! Anne! Nem!"
Enri, ailesi için bağırırken kapıyı açtı.
Tanıdık olmayan korku bakışlarıyla üç tanıdık yüz buldu. Hareketsizdiler. Ancak Enri kapıyı açıp içeri girince yüzleri yumuşadı, korkunun yerini rahatlama aldı.
"Enri! İyi misin?"
Babası, saha çalışmasından kaslı ve sert olan güçlü kollarında ona sarıldı.
"Ahhh Enri..."
Annesinin şefkatli kolları onu kucakladı.
"Güzel, Enri döndü, o zaman biz de kaçsak iyi olur!"
Emmot ailesi büyük tehlike altındaydı. Enri'yi geride bırakmaktan korktukları için evde kalmışlardı ve bu yüzden kaçmak için en iyi şansı kaçırmışlardı. Hayatlarına yönelik tehdit her an onları yakalayabilirdi.
Bu korkuyu düşündükçe gerçek oldu.
Tam aile kaçmak üzereyken evin kapısında bir insan figürü belirdi. Güneş ışığının silüetini oluşturan adam parıldadı. Göğüs zırhı Baharuth İmparatorluğu'nun amblemini taşıyan tam zırhlı bir şövalyeydi. Elinde uzun bir kılıç tutuyordu.
Baharuth İmparatorluğu, Re-Estize Krallığı'nın komşusuydu ve ikisi birbirlerine karşı sık sık savaşlar yürüttüler. Yakın zamana kadar, savaşın alevleri çoğunlukla E-Rantel Kalesi Şehri çevresindeki bölge ile sınırlıydı ve bu köye yayılmamıştı.
Ancak, keyifle geçirdikleri sakin hayat burada son bulacaktı.
Enri, sanki Enri'nin ailesinde kaç kişi olduğunu sayıyormuş gibi, miğferinin görüş yarıkları arasından adamın soğuk gözlerini onun üzerinde hissedebiliyordu. Onu korkuttu.
Şövalye kılıcını tutan eldiveni sıktı ve metalin metale sürtündüğü yerden bir gıcırtı sesi geldi.
Ve sonra, tam eve girmek üzereyken...
"Uooooh!"
"Nuuuuu!"
-Babası adama saldırdı, onu kapı aralığından ve hızıyla evden dışarı çıkardı.
"Acele et ve koş!"
"Lanet olsun!"
Babasının yüzündeki küçük bir kesikten kan akıyordu. Şövalyeyi boğarken yaralanmış olmalı.
Enri'nin babası yerde şövalyeyle boğuşurken yuvarlanıyordu. Şövalye, Enri'nin bıçak tutan babasının elini tuttu, bu sırada şövalyenin kısa kılıcını çekmesini engelledi.
Aile üyelerinden birinin vücudundaki kan görüntüsü, Enri'nin aklının bembeyaz olmasına neden oldu. Babasına yardım etmek mi yoksa kaçmak mı arasında tereddüt etti.
"Enri! Nem!"
Annesinin bağırışları Enri'yi kendine getirdi ve annesine bakarken, yaşlı kadının yüzünde yürek parçalayıcı bir ifadeyle başını salladığını gördü.
Enri küçük kardeşinin elini tuttu ve büyük adımlarla annesinin peşinden koştu. Suçluluk ve tereddüt kalbini pençeledi ama sonunda Büyük Tob Ormanı'na kaçmaları gerektiğini biliyordu.
Atların kişnemesi, öfkeli bağırışlar, çeliğin çarpışması ve yanan et kokusu.
Bütün bunlar köy yönünden Enri'nin kulaklarına ve burnuna saldırdı. Nereden gelmişti? Enri, meselelere bir anlam vermeye çalışırken tüm gücüyle koştu. Açık bir alana kaçarken vücudunu olabildiğince küçültmek ya da evlerin köşelerinde saklanmak zorundaydı.
Kalbinin şiddetli atışı, vücudunu katı bir şekilde dondurmakla tehdit eden korkuyu parçaladı. Ayrıca, elinde tuttuğu küçük el onu teşvik etti.
-Kız kardeşi.
Önünde koşan annesi aniden dondu ve hemen iki büklüm oldu, elleri çılgınca başka bir yere koşmaları için onlara işaret etti.
Enri, annesinin bunu neden yaptığını anlayınca dudağını ısırdı ve gözyaşlarını geri zorladı.
Küçük kız kardeşinin elini sıktı ve umutsuzca oradan uzaklaşmaya çalışarak koştu, çünkü daha sonra ne olacağını görmek istemiyordu.
4. Bölüm
"Bir sorun mu var, Momonga-sama?"
Albedo ona soru sormaya devam etti. Momonga nasıl cevap vereceğini bilmiyordu. Haliyle, anlamadığı o kadar çok şey vardı ki, düşünce süreçleri kısa devre yaptı.
"Beni affet."
Momonga, yanında duran Albedo'ya aptal aptal bakabildi.
"İyi misin?"
Albedo'nun güzel yüzü, onu incelerken Momonga'nın yüzüne yaklaştı. Burun deliklerine hafif bir koku girdi. Koku, Momonga'nın düşünme yeteneğini geri kazanmış gibiydi ve şimdiye kadar devre dışı olan zihni yavaş yavaş normale döndü.
"Hayır... hiçbir şey yanlış değil... hayır, hiçbir şey."
Momonga, bebeklere kibarca konuşmayı alışkanlık haline getiren bir insan değildi. Ancak... Albedo'nun sorularını duymak içgüdüsel olarak ona saygıyla cevap verme isteği uyandırdı. Hareketleri, konuşma kalıpları, tüm varlığı yadsınamaz bir insanlık saçıyordu.
Momonga hala Albedo ve kendisi hakkında bir şeylerin çok yanlış olduğu hissine kapılmıştı ama sorunun tam olarak ne olduğunu anlamanın hiçbir yolu yoktu. Bu cahil durumda yapabileceği tek şey korkusunu, şokunu ve diğer gereksiz duygularını bastırmaktı. Ancak Momonga sıradan bir insandı ve bunu yapamazdı.
Momonga tam haykırmak üzereyken, lonca üyelerinden birinin sözleri aklına geldi:
—Panik, yenilginin tohumudur, bu yüzden sakinliğinizi korumanız ve mantıklı düşünmeniz gerekir. Sakin olun, çevrenizin ötesine bakın ve gereksiz ayrıntılar için çaba harcamayın, Momonga-san.
Bu sözleri hatırladığında, Momonga yavaş yavaş soğukkanlılığını geri kazandı.
Momonga sessizce Ainz Ooal Gown'un Zhuge Liang'ı Punitto Moe'ya teşekkür etti.
"Bir şey mi oldu?"
Artık ona yakındı. Albedo o kadar yakınındaydı ki onun nazik nefeslerini hissedebiliyordu. Sorusunu sorarken güzel yüzü sevimli bir şekilde gamzelendi. Uzun uğraşlardan sonra kendini sakinleştiren Momonga, yakındaki yüzünden tekrar paniğe kapılma tehlikesiyle karşı karşıyaydı.
“…[GM Çağrısı] işlevi çalışmıyor gibi görünüyor.”
Albedo'nun berrak gözleriyle büyülenen Momonga, NPC'yi sorgulamadan edemedi.
Momonga'nın geçmiş yaşamında, bırakın cinsellik bir yana, karşı cinsten romantik bir ilgi görmemişti. Onun sadece bir NPC olduğunu bilmesine rağmen, onun gerçekçi ifadeleri ve hareketlerinden etkilenmeden edemedi.
Ancak tutkuları kalbinde kıpırdandıkça, daha önce olduğu gibi söndü ve normale döndü.
Momonga kendi içinde güçlü duyguların olmamasından rahatsız oldu ve bunun az önce yoldaşının sözleriyle ilgili olup olmadığını merak etti.
Ama durum gerçekten böyle miydi?
Momonga başını salladı. Şimdi bunları düşünmenin sırası değildi.
“…Yüce Olan'ın bu “[GM Çağrısı]” hakkındaki sorularını yanıtlayamadığım için lütfen bağışlayın. Beklentilerinizi karşılayamadığım için özür dilerim. Hiçbir şey beni önceki hatamı telafi etme şansından daha fazla memnun edemez. Lütfen bana uygun gördüğün şekilde emir ver.”
…İkisi sohbet ediyorlardı. Bu konuda hiç şüphe yoktu.
Bu gerçeği öğrenmek Momonga'yı o kadar şok etti ki konuşamadı.
İmkansız. Bu imkansız olmalıydı.
NPC'lerin sohbete gelebileceği en yakın şey, belirli bir şekilde ele alınmaya yönelik makro tepkilerdi. Oyuncuların indirmesi için kükremeler ve tezahüratlar için ses verileri vardı, ancak aslında bir NPC'nin konuşmaya katılmasına izin vermek imkansız bir işti. Şu andan itibaren Sebas bile sadece basit siparişleri kabul edebiliyordu.
Neden böyle imkansız bir olay meydana geldi? Bu fenomen Albedo ile sınırlı mıydı?
Momonga, Albedo'yu elini sallayarak gönderdi ve geri çekilirken yüzünde bir hayal kırıklığı belirdi. Momonga gözlerini onun vücudundan uşak ve başları hâlâ eğik olan altı hizmetçiye çevirdi.
"Sebas! Hizmetçiler!”
"Evet!"
Sesleri tek bir koro halinde çıktı ve ardından uşak ve hizmetçiler başlarını kaldırdı.
"Tahta yaklaşın."
"Anladım."
Bir gibi cevap verdiler ve sonra ayağa kalktılar. Bundan sonra, tek dizinin üzerine çökmeden ve başlarını tekrar indirmeden önce gururla tahtın önüne yürüdüler.
Momonga bundan iki şey öğrenmişti.
Birincisi, klavyede özel olarak komut girmesine gerek olmamasıydı; NPC'ler niyetini anlayacak ve emirlerini yerine getirecekti.
İkincisi, konuşabilen tek kişinin Albedo olmadığıydı.
En azından, bu odadaki tüm NPC'ler anormal davranışlar sergiliyordu.
Momonga bunu düşünürken, aniden kendisi ve Albedo hakkında çok yanlış bir şeyler olduğunu hissetti. O şeyin tam olarak ne olduğunu keşfetmek için keskin bir bakışla Albedo'ya baktı.
“—B-Bir şey mi oldu? Bir hata mı yaptım…?”
“…!”
Sonunda sorunun ne olduğunu anlayınca ne bağırdı ne de sustu, sadece belli belirsiz iç çekti.
O beklenmedik yüz ifadeleri genişliği. Ağzının kıpırdamasının ve konuşabilmesinin nedeni...
"…mümkün!"
En son_epi_sode'lar ʟɪɢʜᴛɴᴏᴠᴇʟᴘᴜʙ.ᴄᴏᴍ web sitesindedir.
Momonga aceleyle elini çenesine koydu ve konuştu.
-Ağzı hareket ediyordu.
DMMO-RPG'ler hakkında bildiklerine bakarak bu imkansız olmalıydı. Bir karakterin ağzı, sözleriyle hareket etmezdi.
Temel öncül, dış görünüşlerin sabit olduğuydu. Bu nedenle yüz ifadelerini tasarlamak imkansızdı.
Ayrıca Momonga'nın yüzü, dili veya boğazı olmayan bir kafatasıydı. Ellerine baktı ve onlar alışık olduğu aynı etsiz çiftlerdi. Ayrıca ciğerlerinin ya da aslında başka iç organlarının olmadığını da görebiliyordu. Ama sonra, nasıl konuşuyordu?
"İmkansız…"
Momonga, dünyada sahip olduğu kesinliğin buharlaştığını, yerini sürekli büyüyen bir huzursuzluğa bıraktığını hissedebiliyordu. Bağırma arzusunu bastırdı ve beklediği gibi, kabaran duyguları aniden bastırıldı.
Momonga tahtta güçlü bir tokat attı, ancak beklediği gibi hiçbir hasar değeri ortaya çıkmadı.
“…Ne yapmalıyım… Yapabileceğim bir şey var mı?”
Neler olduğu hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Sinirlense bile kimse ona yardım etmeyecekti.
O halde ilk önceliği, ipuçlarını aramak olmalıdır.
“—Sebas.”
Sebas'ın yüzünde ciddi, samimi bir ifade görebiliyordu. Gerçek bir insan gibi görünüyordu.
Ona emir vermek iyi olmalı, değil mi? Ne olacağı hakkında hiçbir fikri olmamasına rağmen, Mezardaki tüm NPC'lerin kendisine sadık olduğunu varsayabilirdi, değil mi? Tek bildiği, önündeki insanlar herkesin birlikte yaptığı NPC'ler olmayabilirdi.
Bir huzursuzluk denizinde yüzen sayısız soru zihninde belirdi ama Momonga tüm bu duyguları bir kenara itti. Sonunda keşif için elindeki tek seçenek Sebas'tı. Albedo'ya kısa bir bakış attı ama sonra Momonga kendini toparladı ve Sebas'ı görevden almaya karar verdi.
Astlarına emir veren bir bölüm şefinin zihinsel görüntüsü zihninde belirdi. Momonga üstün, buyurgan bir tavır takındı ve konuştu:
"Mezardan çıkın ve çevredeki bölgeyi araştırın. Zeki yaratıklarla karşılaşırsanız, onlarla barışçıl bir şekilde etkileşime geçin ve onları Mezar'a davet edin. Müzakereler sırasında diğer tarafı mümkün olduğunca ağırlamaya çalışın. Mezardan bir kilometreden fazla uzaklaşmayın ve gereksiz savaşlardan kaçının.”
"Anlaşıldı, Momonga-sama. Bunu hemen yapacağım.”
YGGDRASIL'de bir lonca üssünü korumak için yapılan NPC'ler hiçbir koşulda oradan ayrılamazlardı. Ancak, görünüşe göre bu katı kısıtlama bozuldu.
Hayır, bundan ancak Sebas döndüğünde emin olabilirdi.
“…Size eşlik edecek Ülkerlerden birini seçin. Savaş başlarsa, hemen geri çekil ve bana öğrendiğin her şeyi anlat.”
Bu sadece ilk adımdı.
Momonga, Ainz Ooal Gown'un Asasını bıraktı.
Asa yere düşmedi, sanki biri onu tutuyormuş gibi havada süzüldü. Bu, fiziğe tamamen meydan okuyordu, ancak oyunda yaygın bir manzaraydı. YGGDRASIL'de, gözetimsiz bırakıldığında havada süzülmeye devam eden epeyce eşya vardı.
Mağdur ruhların aurası, asayı bırakırken Momonga'nın eline yapışmış gibiydi, ama Momonga buna aldırmadı. Bu manzaraya çoktan alışmıştı… ya da değil. Makro komutunun zaten yerleşik olduğunu düşünen Momonga, parmaklarını şıklattı ve aurayı devre dışı bıraktı.
Momonga kollarını kavuşturdu.
Bir sonraki adım -
“…Oyun şirketiyle iletişime geçmeliyim.”
Momonga'nın şu anki durumu hakkında en çok bilgiyi oyun şirketi bilirdi.
Sorun aslında onlarla iletişim kurmaktı. Normalde, /shout komutunu veya bir GM aramasını kullanmak, onu anında bir GM ile temasa geçirir, ancak bu yöntemler de işe yaramazsa…
""İleti"?"
Bu, oyunda iletişim kurmak için kullanılan bir büyüydü.
Normalde kullanımı belirli yer ve koşullarla sınırlıydı, ancak belki de bu mevcut durumda büyüden iyi bir şekilde yararlanabilir. Sorun, bu büyünün orijinal olarak diğer oyuncularla iletişim kurmak için tasarlanmış olmasıydı, bu nedenle bir GM'ye ulaşamayabilir.
Ve bu olağanüstü durumda, büyünün de işe yarayacağının garantisi yoktu.
"…Yine de…"
Denemek zorundaydı.
Momonga, yüz seviye bir büyücüydü. Büyü yapamazsa hareketliliği, bilgi toplama yeteneği ve tabii ki savaşma gücü büyük ölçüde düşecekti. Bu bilinmeyen koşullarda, sihri kullanabileceğini ve hızlı bir şekilde doğrulaması gerekiyordu.
Şimdi sihrimi test etmek için nereye gidebilirim… Momonga bu soruyu düşünürken, Taht Odası'na yavaşça baktı ve sonra başını salladı.
Bu acil bir durum olmasına rağmen, sessiz, neredeyse kutsal Taht Odasında büyülü deneyler yapmak istemiyordu. Büyülü testler için uygun yerler düşündü ve sonra aklına gelecek vaat eden bir yer geldi.
Kendi yeteneklerine ek olarak doğrulamak istediği bir şey daha vardı.
Otoritesinden emin olmak istiyordu. Ainz Ooal Gown'un lonca ustası olarak güçlerinin ve ayrıcalıklarının hala var olup olmadığını bilmek zorundaydı.
Şimdiye kadar tanıştığı tüm NPC'ler ona sadıktı. Ancak, Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nda, kendisininkine eşit seviyelerde birkaç NPC vardı. Hala sadık olduklarından emin olmalıydı.
Yine de-
Momonga diz çökmüş Sebas'a ve hizmetçilere ve ardından yanındaki Albedo'ya baktı.
Albedo gülümsüyordu. Güzel bir gülümsemeydi ama arkasında başka bir şey saklıyor gibiydi. O "başka bir şeyin" ne olabileceğini merak ederken, Momonga'nın içini bir huzursuzluk kapladı.
NPC'ler ona sadıktı, ama böyle mi kalacaklardı? Bu gerçek dünyada olsaydı, astlar artık sürekli işleri batıran üstlerine sadık olmayacaklardı. NPC'ler de böyle mi olacak? Yoksa bir kez sadık olmaya programlandıklarında sonsuza kadar öyle mi kalacaklardı?
Ona sadakatleri sarsılırsa, onu nasıl geri kazanacaktı?
Ödüller? Hazine'de büyük bir servet vardı. Eski yoldaşlarının geride bıraktığı hazineleri harcamak ona acı verse de, muhtemelen Ainz Ooal Gown uğruna olup olmadığını anlayacaklardı. O zaman soru, ne kadar büyük bir ödül vermesi gerektiği olurdu.
Ayrıca, daha yüksek rütbeli olması nedeniyle diğerlerinden üstün müydü? Fakat üstünlüğünü ölçmek için hangi kriterleri kullanabilirdi? Bu konuda henüz net değildi. Bu zindanı devam ettirdiği sürece, sonunda bu şeyleri anlayacağı hissine kapıldı.
Yoksa bu şu anlama mı geliyordu?
"-Güç?"
Sol elini açtı ve avucunun içine giren Ainz Ooal Gown'un Asasını kavradı.
"Ezici güç mü?"
Asaya yerleştirilmiş yedi mücevher, efendilerine devasa güçlerini kullanmaları için yalvarırcasına parıldadı.
“…Unut gitsin, bunu daha sonra düşünmek için zaman ayıracağım.”
Momonga elinde tuttuğu asayı serbest bıraktı ve sallanan asa ona kızgınmış gibi yere düştü.
Her halükarda, lider rolünü oynadığı sürece, muhtemelen hemen ona karşı ellerini kaldırmayacaklardı. Hayvanlar veya insanlar arasında olsun, düşmanlar, amaçlanan avları herhangi bir zayıflık göstermediyse muhtemelen saldırmazlardı.
Momonga güçlü bir sesle ilan etti:
"Ülkeler. Sebas'a eşlik etmesi için seçilen hizmetçi dışında, geri kalanlarınız Dokuzuncu Kat'a gidecek ve Sekizinci Kattaki tüm işgalcileri püskürteceksiniz."
"Anlaşıldı, Momonga-sama."
Sebas'ın arkasındaki hizmetçiler onun emirlerini saygıyla kabul ettiler.
"Hemen başlayın."
"Anlaşıldı hocam!"
Bir kez daha koro sesleri yankılandı. Sebas ve hizmetçiler, tahtta oturan efendilerinin önünde bir kez daha eğildiler, sonra aynı anda kalkıp gittiler.
Dev kapılar açıldı ve sonra tekrar kapandı.
Sebas ve hizmetçiler kapıların ardında gözden kayboldular.
“Hayır” veya benzeri bir şeyle cevap vermemeleri iyi oldu.
Momonga'nın göğsünden büyük bir ağırlık kalkmış gibiydi ve aynı zamanda yanında duran kişiye baktı. Bu kişi, emir bekleyen, beklemede olan Albedo'ydu.
Gülümsedi ve ona, "Öyleyse Momonga-sama, bundan sonra ne yapmamı istiyorsun?" diye sordu.
"Ah, ahhh... anladım."
Momonga asasını almak için tahttan kalktı ve bunu yaparken konuştu:
"Bana gel."
"Evet."
Gülümseyen Albedo daha da yaklaştı. Momonga, taşıdığı siyah asa ve küre konusunda temkinli olsa da, bu uyarı bir anda geçti ve varlığını geçici olarak görmezden gelmeye karar verdi. Momonga bunu düşünmeyi bitirdiğinde, Albedo, isterse onu kucaklayabilecek kadar yakındı.
Güzel kokuyor - bir dakika, ben ne düşünüyorum.
Momonga içinde yükselen düşünceleri tekrar dışarı attı. Şimdi saçmalamanın sırası değildi.
Albedo'nun eline dokunmak için elini uzattı.
“…mf.”
"Hm?"
Albedo'nun yüzünde acılı bir ifade belirdi. Momonga elektrik çarpmış gibi elini çekti.
Bu nedir? Onu rahatsız mı ettim?
Aklından birkaç kötü anı geçti - sanki gökten düşen gevşek bir değişimin çarpması gibi - ama sonunda Momonga cevabını buldu.
"…Ah-"
Derebeyiler, Elder Lich ırk sınıfında gerekli seviyeleri gerektiriyordu ve Elder Liches'in sahip olduğu yetenekler arasında, dokundukları her şeye negatif enerji hasarı verme yeteneği de vardı. Nedeni bu muydu?
Sebep gerçekten bu olsa bile, hala sorması gereken bazı sorular vardı.
YGGDRASIL'de, Nazarick'in Büyük Yeraltı Mezarı'nda ortaya çıkan canavarlar ve NPC'lerin, Ainz Ooal Gown grubuna ait olduğu kabul edilecekti. Loncanın her üyesi de Ainz Ooal Gown'a ait olarak işaretlendiğinden, birbirlerine saldırsalar bile sorun olmamalıydı.
Artık loncamıza ait olmadığı için olabilir mi? Yoksa dost ateşi etkinleştirildi mi?
İkinci ihtimal daha olasıydı.
Bu sonucu göz önünde bulundurarak Momonga, Albedo'dan özür diledi.
"Beni affet. Negatif enerji dokunma yeteneğimi devre dışı bırakmayı unuttum.”
"Lütfen buna aldırma, Momonga-sama. Bu hasar pek hasar sayılmazdı. Ve sen olduğun sürece, Momonga-sama, her türlü - kya'ya seve seve katlanırım!"
“Ah… mm. Öyle mi… Hayır, hayır, yine de özür dilemeliyim.”
Momonga, Albedo'nun sevimli havlaması ve yüzünü utangaç bir şekilde kapatması karşısında hazırlıksız yakalandı ve cevabı, umduğundan daha az ağırbaşlı oldu.
Yani sonuçta negatif enerji dokunuşundan kaynaklanıyordu.
Momonga gözlerini, bekaretini kaybetmenin acısı yanında bunun hiçbir şey olmadığını söyleyen Albedo'dan çevirdi ve her zaman açık olan beceriyi geçici olarak nasıl devre dışı bırakacağını düşünmeye başladı - ve sonra aniden nasıl yapacağını anladı. .
Bir Derebeyi'nin gücünü elinde tutan Momonga için nefes almak kadar basit ve doğaldı.
İçinde bulunduğu garip duruma gülmeden edemedi. Şimdiye kadar aldığı tüm şok ve sürprizlerden sonra, bu paniklemeye değmezdi. Durumuna bu kadar iyi adapte olması ürkütücüydü.
"Sana dokunacağım."
"Ah."
Yeteneği devre dışı bıraktıktan sonra Albedo'nun eline dokundu. Eli çok ince, teni çok beyaz vb. gibi düşünceler kafasından hızla geçti, ama bu erkek arzularını bir kenara attı ve tek bir şeye odaklandı - bileğindeki nabzı.
-O oradaydı.
Sabit bir ritimdi, lub-dub, lub-dub. O yaşayan bir varlıktı, bu yüzden sadece doğaldı.
Evet, yaşıyordu.
Momonga elini bıraktı ve kendi kollarına baktı. Gördüğü tek şey, deriden veya etten yoksun, cilalı beyaz bir kemikti. Damarları olmadığı için kalp atışını hissedemiyordu. Gerçekten de, bir Derebeyi ölümsüz bir yaratıktı, ölümlülüğün kendisini aşmış bir varlıktı, bu yüzden belli ki kalp atışı olmayacaktı.
Bakışlarını Albedo'ya çevirdi.
Momonga, Albedo'nun nemli altın gözlerinde yansıdığını gördü. Yanakları pembeydi, muhtemelen vücudu hızla ısınıyordu. Vücudundaki değişiklikler onu şaşırttı.
"…Bu nedir?"
O bir NPC değil mi? O saf elektronik veri değil mi? Neden gerçek bir insan gibi hissediyor? Bunu ne tür bir yapay zeka yapabilir? Daha da önemlisi, neden YGGDRASIL gerçek dünya gibi hissettiriyor…
İmkansız.
Momonga inkar edercesine başını salladı. Böyle fantastik bir senaryonun gerçekleşmesine imkan yoktu. Ancak fikir bir kez kök saldığında, ortadan kaldırmak kolay olmadı. Momonga, Albedo'daki değişiklikler göz önüne alındığında nasıl devam edeceğinden emin değildi.
Sonraki adım… evet, son adım. Bunu doğrulayabilirse, tüm tahminleri doğrulanacaktı. Bu gerçek hayat mıydı, yoksa bu sadece bir hayal miydi?
Bunu yapmak zorundaydı. Eğer o silahıyla ona saldırdıysa, ona yardım edilemezdi.
"Albedo... Göğüslerine dokunabilir miyim?"
"Eee?"
Aralarındaki hava donmuş gibiydi.
Albedo'nun gözleri fal taşı gibi açıldı.
Sözlerini düşünürken Momonga'yı bir depresyon dalgası kapladı.
“Bunu yapmalıyım,” bunu bir kadına söylerken ne düşünüyordu? "Aptal!" diye bağırmak istedi. sesinin zirvesinde. Gerçekten de, cinsel tacizde bulunmak için birinin üstün konumunu kullanması, hayal edilebilecek en aşağılık şeydi.
Ama başka seçeneği yoktu. Nitekim bunu yapmak zorundaydı.
Momonga kendini tüm gücüyle ikna ederken, soğukkanlılığı yavaş yavaş ona döndü. Uygun bir hükümdar havasına bürünerek, şiddetle devam etti:
“Bu… iyi olmalı, değil mi?”
Hiç iyi değildi.
Momonga'nın gergin isteğinin aksine, Albedo neşeyle dolup taşıyor gibiydi. Ona ışıltılı bir gülümseme verdi.
"Ama tabii ki Momonga-sama. Lütfen kendine yardımcı ol."
Albedo doğruldu ve Momonga'nın incelemesi için bol bol ikiz tepelerini gösterdi. Hala tükürüğü olsaydı, şimdiye kadar birkaç kez yutmuş olurdu.
Göğüsleri elbisesiyle şişmişti. Ve şimdi onlara dokunacaktı.
Anormal gerginliğinin ve sinirliliğinin diğer tarafında, Momonga'nın beyninin sessiz, sakin bir parçası kendi hareketlerini gözlemliyordu. Ne kadar aptal olduğunu fark etti ve bunu neden düşündüğünü ve neden yine de devam edeceğini merak etti.
Albedo'ya gizlice bir göz attı ve gözlerinin parladığını, sanki Acele et ve bana dokun der gibi göğsünü salladığını gördü.
Bunun heyecandan mı yoksa utançtan mı olduğunu bilmeyen Momonga, saf bir irade gücüyle ellerini sabitledi, kararlılığını güçlendirdi ve uzandı.
Momonga'nın ilk hissettiği şey elbisenin altında sert bir şeydi, ardından yumuşak, uysal bir histi.
“Fuahh.. haaaa…”
Albedo ıslak bir şekilde inlerken Momonga bir deneyi daha tamamladı.
Beyni normalse, mevcut durumu için iki olası açıklama vardı.
Birincisi, bunun yeni bir DMMO-RPG olmasıydı. Yani YGGDRASIL kapandığı anda yerini yeni bir oyun olan “YGGDRASIL II” almıştı.
Ancak, bu deneyin ışığında, durumun böyle olma olasılığı yok denecek kadar azdı.
Bunun nedeni, bu oyunlarda R-18 eylemlerinin kesinlikle yasaklanmasıydı. Kim bilir, belki R-15 eylemleri bile yasaklanabilir. İhlal edenler oyunun resmi web sitesinde herkese açık olarak listelenir ve hesapları silinir veya daha kötüsü olur.
Bu R-18 eylemlerinin kayıtları kamuya açıklandıktan sonra, ahlaki kültüre zarar vermek ve dolayısıyla Sosyal Düzeni Koruma Yasasını ihlal etmekten cezalandırılabilirler. Bu nedenle, çoğu insan bu eylemleri sınır dışı kabul eder.
Hala bir oyun dünyasında olsaydı, şirket oyuncuların böyle şeyler yapmasını imkansız hale getirmeliydi. GM'ler ve oyun şirketleri izliyor olsaydı, Momonga'nın müstehcen eylemler yapmasını engellerlerdi. Ancak herhangi bir direniş ya da muhalefet belirtisi yoktu.
Ek olarak, DMMO-RPGS ile ilgili temel kararlardan biri, bir oyuncuyu izinsiz olarak bir oyuna katılmaya zorlamanın bir tür siber adam kaçırma olarak değerlendirilebileceğiydi.
Bu nedenle, bir oyuncuyu bir oyunu bu şekilde test etmeye zorlamak, özellikle de oyunu zorla bırakmanın bir yolu yoksa, yargılanabilir bir suçtu. Bir şirketin bu tür şeyler için para cezası veya hapis cezası alması beklenmedik bir şey olmaz. Bir oyuncunun oyundan çıkamadığı bir durum ortaya çıkarsa, bir haftaya kadar oyun etkinliği yasal olarak zorunlu bir kayıtta saklanabilir ve bu da şirketin yasaları ihlal ettiği için kovuşturulmasını kolaylaştırır. .
Bu nedenle, Momonga bir hafta boyunca işe gelmemiş olsaydı, birileri bunu garip bulur ve onu kontrol etmek için evine gelirdi. O zaman polisin tek yapması gereken özel bir konsolla kayıtlara ulaşmaktı ve sorun çözülecekti.
Hangi şirket böyle bir kurumsal suç işlemek için tutuklanmayı veya daha kötüsünü göze alır? Elbette “bu YGGDRASIL II için bir kapalı beta testiydi” ya da “burada kullanılan üçüncü parti programlar vardı” diyerek suları bulandırmaya çalışabilirler. Ancak gerçekte böylesine riskli bir konunun oyun şirketine hiçbir faydası olmayacaktır.
Durum böyle olunca, onun şu anki durumuna verilecek tek cevap, üçüncü bir şahsın burada bir şeyler yapıyor olması ve bunun oyun şirketiyle hiçbir ilgisi olmaması olacaktır. Eğer durum buysa, önceki tüm teorilerini atması ve başka yönlerde düşünmesi gerekecekti, aksi takdirde cevabı asla bulamazdı.
Sorun, nereden başlayacağına dair hiçbir fikri olmamasıydı. Ve bir ihtimal daha vardı…
…Sanal dünyanın gerçeğe dönüşme olasılığı.
İmkansız.
Momonga bu fikri derhal reddetti. Böyle mantıksız, aptalca bir şey nasıl olabilir?
Ama diğer yandan, bunun hakkında ne kadar çok düşünürse, o kadar güçlü bir şekilde doğru cevap olduğunu hissetti.
Ve sonra - Momonga, Albedo'nun kokusunu hatırladı.
Sanal gerçeklik oyunlarına yönelik yazılım mevzuatına göre, bu tür oyunların koku ve tat için duyusal veri sağlamasına izin verilmiyordu. YGGDRASIL'in yiyecek ve içecek eşyaları olmasına rağmen, onları tüketmek oyun sistemindeki bir değeri değiştirmekten biraz daha fazlasıydı. Ek olarak, gerçek dünya ile karıştırılmaması için dokunma duyusu büyük ölçüde sınırlandırılmıştır. Bu sınırlamalar, VR sistemlerinin seks endüstrisi için pek kullanışlı olmadığı anlamına geliyordu.
Ancak, bu sınırlamaların hiçbiri şu anda yürürlükte değildi.
Bu gerçekleri fark etmek Momonga'yı şok etti. “Ya yarının işi ne olacak? Böyle devam ederse ne olacak?” zihninde şimşekler çaktı ama sonra hepsini aklının bir köşesine attı.
“…Bu sanal dünya sadece gerçek dünyanın bir simülasyonuysa… o zaman ilgili veri miktarı hayal edilemez olmalı…”
Momonga varolmayan bir boğazla yutkundu. Aklı durumu kavrayamasa da, kalbi anlayabiliyordu.
Elleri sonunda Albedo'nun geniş koynundan ayrıldı.
Onu uzun zamandır el yordamıyla tuttuğunu fark etti ama Momonga, onu o kadar uzun süre el yordamıyla ellemekten başka çaresi olmadığını söyleyerek bunu kendi kendine haklı çıkardı ve kesinlikle onun esnek etini sıkmanın çok iyi hissettirdiği için isteksizce hissetmesi değildi. onu bırak... ya da başka bir şey.
"Üzgünüm Albedo."
“Fühh…”
Kırmızı yüzlü Albedo'dan şehvetli bir inilti geldi ve vücut ısısının çevredeki sıcaklığı yükselttiğini hissedebiliyordu. Ondan sonra utangaç bir şekilde Momonga'ya sordu:
“İlk kez burada mı olacağım?”
Momonga, onun sorusuna hazırlıksız yakalandı ve daha net bir şekilde düşünemeden yanıtladı:
“…Eee?”
Zihni aniden dondu ve sorusunu çözümleyemedi,
İlk kez? Bu da ne? Bütün bunlar ne hakkında? Ve neden bu kadar utangaç görünüyor?
“Kıyafetlerimi nasıl elden çıkarmak istediğinizi sorabilir miyim?”
"…Ne?"
"Kendimi soyunsam daha mı iyi olur? Yoksa beni çözmek ister misin, Momonga-sama? Ya da ben elbiseyi giyerken yapsaydık, daha sonra… kirlenirdi… hayır, eğer bu elbiseyi giymemi istiyorsan, itirazım yok, Momonga-sama.”
Beyni sonunda Albedo'nun sözlerini anlamlandırmayı başardı. Yine de, o kafatasının altında gerçekten bir beyin olup olmadığı görülmeye devam etti.
Momonga, Albedo'nun neden bu tepkiyi verdiğini anlayınca, sonunda şöyle demeden önce kendi içinde büyük bir mücadele başladı:
"Yeter, şimdilik bu kadar Albedo."
"Eee? Anladım."
"Şimdi zamanı değil... hayır, bu tür şeyler için zaman yok."
"Aman, özür dilerim! Durumun aciliyetine rağmen kendimi arzularımın yönetmesine izin verdim!”
Albedo ani bir hareketle diz çöküp özür diledi ama Momonga onu durdurdu:
"Hayır, bunların hepsi benim suçum. Seni affediyorum, Albedo. Bu bir yana… Bir emrim var.”
"Lütfen bana istediğin emri ver."
“Dördüncü ve Sekizinci Katlar hariç, her katın Muhafızlarına bir saat içinde Altıncı Kattaki Kolezyum'da buluşmalarını söyle. Aura ve Mare ile kendim iletişime geçeceğim, bu yüzden onları bilgilendirmeye gerek yok.”
"Anladım. Siparişi tekrar etmeme izin verin; Altıncı Kattan Aura ve Kısrak dışında, tüm Kat Muhafızlarını bir saat sonra Kolezyum'da buluşmaları için bilgilendireceğim."
"Doğru. Gitmek."
"Evet."
Albedo hızla Taht Odası'ndan ayrıldı.
Geri çekilen Albedo'yu izlerken Momonga, tamamen bitkin olduğunu ima eden bir şekilde içini çekti. Taht Odasından ayrıldıktan sonra Momonga acıyla inledi:
“…Ah, ne yaptım ben? Aptalca bir şaka olması gerekiyordu… Bilseydim yapmazdım. Ben… Tabula Smaragdina-san'ın yarattığı NPC'yi kirlettim…”
Bunu düşündüğünde, Albedo'nun onun gibi tepki vermesinin tek bir nedeni vardı.
Arka planını düzenlerken olmalı ve bu satırı "Momonga'ya aşık" olarak değiştirmiş olmalı.
Bu yüzden böyle davranmış olmalı.
“…Ah… kahretsin!”
Momonga kendi kendine mırıldandı, Tabula Smaragdina'nın başyapıtı Albedo'yu nasıl bütün kumaştan özenle yarattığını ve sonra başka birinin istediği gibi eserinin her yerine boya sıçradığını ve şimdi bu hale geldiğini düşünerek.
Başka birinin zor işini mahvetmiş olduğu bilgisi, kendisini mutsuz hissetmesine neden oldu.
Ancak, çatık Momonga - bir iskelet olduğu için görülemese de - sonunda Taht'tan yükseldi.
Momonga kendi kendine bunu aklının bir köşesinde bırakması gerektiğini söyledi. Önemli şeyler halledildikten sonra, daha sonra ıstırap çekebilirdi.
Bölümü değiştirmek için OVERLORD 1 manga simgelerine tıklayabilirsiniz. Klavyede ok tuşları ile bölümler arası geçiş yapabilirsiniz.