Dünya hararetle çalkalanırken; ekonomi, siyaset bir o kıyıya bir bu kıyıya vururken, yakınlarında insanlar eften püften sorunlar yaratıp birbiriyle didişirken varlık fırtınanın gözünde bağdaş kurmuş yaradanın müziğini dinlemekte, renklerin tadını çıkarmaktadır. Bu öfke, bu telaş ve kaos O'na ait değildir ve bunun bir parçası olmayacaktır. Olan bitenin O'nu ifade etmediğini, ihtiyaçlarını yansıtmadığını ve O'na hizmet etmediğini; bilakis O'nun enerjisi ve bilincini aşağı çektiğini anlamıştır. O artık milliyetler, kültürler, cinsiyetler ve dinler üstü bir insandır. Doğduğu ilk günkü gibi saf ve doğal.
İsyan edenler
İnsan kimdir ki sistemdeki adaleti, düzensizliği ya da eşitsizliği suçlasın? Evrenin ve toplam varoluşun yanında insan zekası nedir? Yaradan kusursuz alemlere sahip olabileceği gibi kusursuz Dünya'yı yaratamaz mıydı? Onu kusursuz ve duygulu-bilinçli varlıklarla dolduramaz mıydı? Oynayıp gülsünler diye kendinden üflediği, hali hazırda temiz ve kutsal olan ruhları bir düşler bahçesine dolduramaz mıydı? Bir sebeple var bu kargaşa ve keder. Bir sebep için bu ─geçici─ adaletsizlik. O'nu araştırıp sorgulayabilirsin ama O'na ne hakla isyan edersin?
“Anlam veremiyorsan, henüz anlamadığın için. Her şeyin bir sebebi var dost. Her şey yolunda, her şey güzel ve kusursuz. Ve sen, tahmin edemeyeceğin kadar çok seviliyor ve takdir ediliyorsun.”