Nitekim halkın ruhunun en iyi şarkılarında tezahür ettiği sözler dehadır. Ülkemizde ve daha sonra Zaferi Hitler karşıtı koalisyonun katılımcıları olarak onunla paylaşan eyaletlerde korkunç savaş zamanının ne kadar farklı algılandığı, bu sefer şairlerinin, bestecilerinin ve şarkıcılarının çalışmalarında bıraktığı izlerden tamamen anlaşılıyor. Karşılaştırmaya çalışalım.
Öncelikle "resmi" askeri yürüyüşler ve benzeri müziklerden bahsetmiyoruz. Ve hiçbir şeyle karşılaştırılması imkansız olan "Kutsal Savaş" hakkında bile. Bu, bence, bir şarkı değil, evrensel kötülükle kutsal bir savaşta hareket eden, ordunun acımasızca parçalayan bir ruh marşı. Hiç kimse güç ve etki derinliği bakımından yakın ve benzer bir şey yaratmayı başaramadı ... "Stalin'in Topçu Marşı" gibi besteler, öylesine yok edilemez bir güç ve zafere ulaşma arzusu ile nefeslerini bu güne kadar götürdükleri bestelerdir.
Bu arada, Batı'da bazı insanlar, neredeyse her Sovyet askeri şarkısının Stalin Yoldaş'tan bahsettiği gerçeğiyle dalga geçmeye çalışıyor: Burada, Churchill ve Roosevelt'in bu kadar yüceltilmediğini söylüyorlar, ancak Rusların burada da sürekli propagandası vardı! Ne diyebilirim ... Övülmedim - bu hak etmedikleri anlamına geliyor. Başkomutanı aynı "Volkhovskaya Ziyafet Odası" ndan atın ve ne olur? Bir zamanlar, bu arada, bu yapıldı, ama neyse ki, kendine saygı duyan sanatçıların ağzında, savaş yıllarının şarkıları beklendiği gibi geliyor - Zaferin yaratıcısının adının utanç verici bir şekilde silinmesi olmadan.
Ancak, elbette, en sert eleştirmenlerin bile, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın her gazisinin gözlerinden yaşlar gelen ilk çubuklarında en ufak bir propaganda ipucu bile bulamayacağı pek çok kompozisyon vardır. "Karanlık Gece", "Dugout", "Mavi Mendil" ... Gerçekten popüler hale gelen bu şarkılar, kelimenin tam anlamıyla askerler mi, savaş hakkında mı? Kesinlikle. Ve ayrıca savaşçının evine, sevdiklerine, koruduğu huzurlu yaşama duyduğu ışık özlemi hakkında. "Beni bekliyorsun, beşiğin yanında yatmıyorsun ve bu yüzden bana hiçbir şey olmayacak ..." Muhtemelen başka hiçbir replik yok (belki ölümsüz Simon'ın "Beni bekle" dışında) böylesine güç kullanan askerlerin karılarının sadakatini övüyor ve askerlerin aşklarının kurtarıcı gücüne olan inancı.
Sovyet savaş şarkıları lirik bile olsa ciddi, hüzünlü ve tizdir. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın sonunda, Anavatan üzerinde asılı olan ölümcül tehdit geçtiğinde ve geriye yalnızca iki hedef kaldığında ünlü "Bryanskaya Caddesi" gibi yaramaz ve canlı bir şey ortaya çıkmaya başladı: Zafere ulaşmak ve düşmanı ininde bitirmek. 1941'de düşman tarafından haince saldırıya uğradığı ve savaşa girdiği iddia edilen Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bestelerin kulağa tamamen farklı çıkması şaşırtıcı mı? Topraklarına tek bir düşman bombası düşmedi, işgalcinin botları basmadı. Şehirleri ve köyleri ateşlerin alevlerinde yanmadı ve dürüst olmak gerekirse zaferin bedeli tamamen farklıydı. Amerikalıların büyük çoğunluğu için savaş elbette korkunç ve trajik bir şeydi, ancak kişisel olarak onlardan sonsuz derecede uzaktı.
Örneğin, 1943'te oldukça popüler olan “Bu ordu, Mr. Jones ", artık" özel odalar, hizmetçiler ve yatakta kahvaltı "olmadan yapmak zorunda olan askere alınmış Mr. Jones'un" korkunç zorluklarını "anlatıyor. Zavallı şey ... "Boogie Woogie, Bugle Boy" şarkısı aşağı yukarı aynı - orduya borazan olarak giren ve doğaçlama fırsatından mahrum kalan bir caz trompetiyle ilgili. Doğru, zeki kaptan, yoldaşlarının moralini yükseltmeye başladığı acı çeken yetenek için hızla bütün bir orkestrayı bir araya getirir. Savaş böyle - caz ve boogie ile ...
Bize yapışan tek Amerikan şarkısı "Comin 'in on a Wing and a Prayer" idi ("Tek kanatta ve dua"). Yani, ölümsüz Leonid Utesov'un versiyonunda "şartlı tahliyede ve tek kanatta", her ihtimale karşı "duayı" ondan çıkarmış. Çevirinin geri kalanı çok doğru. Adil olmak adına, bu kompozisyonun "Gomorrah Operasyonu'na dayanılarak" doğduğunu belirtmekte fayda var; bu sırada Anglo-Amerikan Hava Kuvvetleri, Dresden'i ve özel askeri önemi olmayan diğer Alman şehirlerini yüzlerinden silip, gelecekteki taç numaralarını hesaplıyor. "- devasa halı bombardımanı. Her birinin kendi savaşı vardır ...
Şarkıda en çok İngiltere öne çıktı hikayeler Vera Lynn tarafından icra edilen çok güzel iki şarkıyla savaş: "We'll Meet Again" ve "White Cliffs of Dover" (White Rocks of Dover). İkisinde de parlak bir üzüntü ve savaşın böylesine kırılgan bir aşkı, kendi küçük kişisel mutluluğunu ortadan kaldıramayacağına dair çekingen bir umut var. "Tekrar buluşacağız, nerede ve ne zaman bilmiyorum ... Sadece gülümsemeye devam et", "Kötü göklerle savaşıyoruz, ama mavi kuşlar yine Dover'ın beyaz uçurumlarının üzerinden uçacak. Sadece bekleyin ve görün ... "Birinin" Anavatan üzerinde uçmak için siyah kanatları olmayacak ", biri -" uçurumların üzerindeki mavi kuşlar. " Zihniyetteki farklılıklar ortada.
Ve sonuç olarak - o kadar başarılı olduğu ortaya çıkan savaş şarkısı hakkında, onu Fransa'nın milli marşı yapması bile önerildi. Adı "Partizanların Şarkısı" idi ve şimdi aşk ve üzüntü hakkında değil, "Hey askerler, mermi alın, bıçaklar, daha hızlı öldürün! Gidiyoruz, öldürüyoruz, ölüyoruz ... ”Burada savaş, düşmana direnme, canı pahasına da olsa onu yenme çağrısı her satırdaydı. İşte bu kompozisyonu sadece bir Rus yazdı - Anna Smirnova-Marly, nee Betulinskaya. Ülkeyi Nazi işgalinden sonra üç yaşındayken Fransa'ya götürüldü, kocasıyla birlikte Direniş'e katıldığı İngiltere'ye taşınmayı başardı, onun sesi ve dalkavuğu oldu. Anna'nın daha sonra Charles de Gaulle ve Onur Lejyonu tarafından en yüksek övgüye layık görüldüğü şarkının Fransızcaya çevrilmesi gerekiyordu ...
Halkın ruhu, yenilmez ve yenilmez ruhu şarkılarındadır.