Bir ay daha sanki hiçbir şey önemli değilmişcesine geçmişti, Ersa'nın aksine. Acılarla geçen bu süre onun için çok zordu. Sanki zaman duruyordu nöbet geçirdiğinde. Akademinin yeni sezonu da her seferindeki gibi gelmişti. Ersa sıkıntılı bir uyku ile yatağında uzanıyor, derin bir uykuya dalamıyordu. En güvenilir yer olan evi bile uykusuzluğuna tam bir çözüm değildi.
Karanlığın Armedia'yı sarmaladığı bu zaman diliminde, Ersa'nın parmağındaki yüzük gecenin aksine parıldıyor, sanki karanlığın onu etkileyemeyeceğini haykırıyordu. Birkaç saniye süren bu değişimin farkında olmayan Ersa sabahın gelmesini kesintili uykusuyla bekliyordu.
Sabah olduğunda Ersa'nın önünde neşe dolu bir kız cirit atıyor, etrafa mutluluk saçıyordu.
Bu yıl abisinin yanında, çok fazla gitmeyi istediği akademiye gidecekti. Ersa kardeşinin bu hallerine gülümsedi. Anneleri bu sırada odaya girdi. "Çocuklar, gelin kahvaltı hazır."
Ela iki çocuğu da Mavi Bulut Akademisine gideceği için üzülüyordu. Dokuz ay boyunca çocukları olmadan zaman geçirmeliydi. İç çekti ve mutfağa geçti. Ersa ve Alvina da arkasından takip etti.
Mutfağa geldiklerinde yemek masasında birer sandalye kaptılar ve annelerinin donattığı masaya ağızları sulanmış durumda baktılar. Büyük bir zevkle kahvaltılarını yaptıktan sonra dördü birlikte evden çıktı.
Hep beraber akademiye gideceklerdi. Aslında Karmela Ersa'nın akademiye gitmesini istemiyordu. Oğluna her an ne olacağı belli değilken gözden uzak bir yerde olması hiç içine sinmiyordu, ama Ersa'nın istediği şeyleri de görmezden gelemezdi.
Ela, eşinin ifadesini fark edince gülümsedi. "İki çocuğunda uzaklaşacağı için mutsuz musun?"
Karmela da eşine gülümseyerek baktı. "Hayır, baş başa kalacağımızdan dolayı mutluyum."
Ela gözlerini devirdi. "Çocuklarım yanımdan gidiyor Karmela. Zaman nasıl bu kadar hızlı geçti?"
"Sadece eğitime gidiyorlar. Bu aşamalardan sende geçmiştin."
"Ama onlar benim her şeyim, nasıl üzülmem."
Karmela ve Ela konuşurken gölün etrafında Ersa ve Alvina dolaşıyordu. Alvina sabırsız bir ses tonu ile bağırdı. "Anne! Baba! Hadi gidelim artık!"
Ela biran önce gitmek isteyen kızına baktı. "Sanırım bazıları o kadarda üzgün değil."
Karmela ve Ela yüksek sesle güldüler. Ardından çocuklarının yanlarına geçtiler ve Karmela Ersa'yı, Ela da Alvina'yı taşırken akademiye doğru uçmaya başladılar.
Alvina gözleri parıldıyor halde etrafını izlerken yolculuğu sürdürdüler. "Wooaa, çok güzel."
Kısa süre içinde akademiye vardıklarında Alvina'nın testinin yapılacağı yere gelmişlerdi. Alvina o kadar heyecanlıydı ki yerinde duramıyordu. "Şimdi benim yeteneğimi mi öğreneceğim? Ne kadar yetenekliyimdir?"
"Teste girince öğreneceksin Alvina. Eminim çok yeteneklisindir." Ela gülümseyerek kızını cevapladı.
"Abi senin testin nasıl geçmişti?"
"Abin üst düzey cennet seviyesinde kızım. Onu geçmen zor olacak." Ela güldüğünde, Alvina abisine rekabetçi bir tavırla döndü. "Abi seni geçeceğim."
Alvina'nın rekabetçi sözlerine Ersa güldü. "Kesinlikle geçeceksin, kardeşim çok yetenekli."
Alvina abisinden aldığı övgü ile mutlu bir gülümseme verdi ve sırada beklemeye koyuldu. Fazla uzun sürmeden Alvina'nın sırası gelmişti.
Test odasına girdiğinde kalbinin çalışma hızı artmıştı. İçeride beş adet ustayı ve odanın ortasında olan küreyi gördü.
"İsim?"
"Alvina."
"Yaş?"
"Sekiz." Alvina heyecanlı bir ses tonu ile cevaplamıştı. Artık sekiz yaşındaydı. Akademideydi!
"Küreye elini koy ve senden enerji çekmesine izin ver."
Alvina ortadaki ustanın söylediklerini yaptı ve kürenin yanına geçerek elini üstüne koydu. Küreye elini koyduğu gibi küre vücudundan bir şeyler çekmeye çalışmaya başladı. Mücadele etmedi ve kürenin istediği enerjiyi almasına izin verdi.
Bu sırada kürenin rengi sürekli değişiyordu. Açık kahverengi, kahverengi, koyu kahverengi...
Renklerin değişimi normalden çok daha hızlı olduğundan ustaların gözleri ışıldıyordu. Kahverengiden mavi renginin tonlarına büründü, hemen ardından açık mor oldu. Mor, koyu mor...
Morun koyuluğu gitgide arttı ve hiç durma belirtisi göstermedi. Tüm ustalar ayağa kalkmış ağızları açık küreyi izliyordu. Mor renk bir anda siyah renge büründüğünde ağızları daha da açıldı. Siyah olduğunda bile biraz daha koyulaşmaya devam ettikten sonra durdu.
Hepsi heyecanla Alvina'nın yanına koştu. "Adın Alvina'ydı değil mi?"
"Evet." Alvina testin sonucunu beklerken ustaların tepkisinden şaşırmış halde yanıtladı. Ustaların ifadesi inanılmaz bir tondaydı.
Siyah yetenek o kadar nadirdi ki on milyonlarca insanın içinde bir tane bile çıkması çok şanslı bir olaydı. "Öğrencim olmak ister misin?"
Orta da oturuyor olan ustanın ciddi ifadesi şimdi büyük bir beklenti ile doluydu. Diğer ustalar bunu duyduğunda hemen kızdılar. "Neden senin öğrencin oluyormuş? Alvina, ben sana çok daha iyi koşullar sağlayacağım ve istediğini yapacağım. Benim öğrencim olmalısın."
Kalan üç usta da aceleyle konuşmaya başlayacakken kapının sesi ile bakışları sinirle döndü. "Kim içeri girmeye cesaret ediyor!?"
Kapıda duran siyah kıyafetler içindeki adam Alvina'ya ve çevresindeki beş ustaya baktı. Alvina onu görünce şaşırdı. "Baba."
Ustalar duydukları kelime ile heyecanla Karmela'ya seslendiler. "Beyefendi kızınız çok yetenekli onu benim ustalığıma bırakmak ister misiniz?"
Karmela ustalara kısa bir bakış attıktan sonra konuştu. "Akademi kartını verin."
"Beyefendi ben daha iyi bir ustalık yaparım. Bana kesinlikle güve---" Başka bir usta konuşuyorken Karmela sözünü kesti. "Beni bir daha tekrar ettirmeden akademi kartını verin."
Ustalar Karmela'nın tavrı ile kaşlarını çattı. Kızı çok yetenekli diye üstün olduğunu mu sanıyordu? "Kim olduğunu sanıyo—"
Sözlerini söylerken yere diz çöktü ve göğsünü sıkıca tuttu. Yüzü çok acı çektiğini belli ediyordu. "Beni tekrar ettirmeyin demiştim."
Diğer dört ustada hemen ardından diz çökerek acı çekmeye başladı. Karmela ustaların normalde oturduğu yere gitti ve Alvina'nın kartını aldı. "Gidelim Alvina."
Alvina babasının ne yaptığını anlayamasa da ustaları yendiğini anlayabildi.
Babasına baktığında bu zamana kadar aklına gelmeyen bir düşünce zihninde belirdi. Babam çok güçlü!
Karmela ise peşinden gelen kızına baktı. Kalbinde derin bir şaşkınlık yaşamıştı. Kızı siyah yetenekti. Siyah yeteneğe sahip kişiler kıtanın zirvesine dönüşen kişilerdi! Herkesin elde etmek istediği dehşet verici güçler, boyun eğmez insanlardı.
Ersa ve Ela, baba kızın geldiğini gördüklerinde meraklarını daha fazla bastıramadılar. "Seviyen neydi Alvina?"
Alvina somurtarak cevapladı. "Bilmiyorum, bana açıklamadılar."
Ersa ve Ela, Alvina'ya ne demek istediğini anlamamış gibi baktılar. Karmela ise olayı açıklığa kavuşturmak için söz aldı. "Alvina siyah yetenek."
Cevap bekleyen ikili inanamıyormuş gibi bi Alvina'ya bi Karmela'ya baktılar. Siyah yeteneğin nadirliğini ikisi de biliyordu. "Gerçekten mi?"
Ela, Karmela'ya sorduğunda Karmela kafasını salladı. "Evet."
Ersa sevinçli bir sesle konuştu. "Harikasın Alvina. Kesinlikle abine ulaşacak ve geçeceksin." Bu kadar kötü olayın arkasında böylesine güzel bir haber içine su serpmişti.
"Benim kızım mükemmel."
Alvina, anne ve abisinden övgüler aldığında biraz kızarmıştı. Yeteneğinin çok değerli olduğunu yeni anladı.
Karmela, Alvina'nın elini tuttu ve canını yakmadan bir damla kan alarak karta aktardı. Ardından kartı Alvina'ya verdi. "Ersa, annen ve ben ayrılacağız. Alvina'ya sen yardım edersin."
Alvina duymak istediği şeyleri duyunca gülümseyerek abisine baktı.
"Tamam baba merak etmeyin."
Ela iki çocuğuna da sarıldı ve uzun süre bırakmadı. En sonunda Karmela, Ela'yı uzaklaştırmak zorunda kaldı. "Tehlikeli şeylere bulaşmayın ve kendinize iyi bakın. Anneniz sizi çok seviyor."
Ela, Karmela onu çekiştirirken iki çocuğuna seslenmeye devam ediyordu. Ersa, annesini izlerken kalbine ağrılar saplanıyordu. Annesini bırakmak istemiyordu.