Yürürken zorlandığımızdan mıdır, yoksa arsızlığımızdan mıdır bu ayrımlar? İki adım attıktan sonra aralanan perdeden birkaç santim yukarıya ışık girince, meraklı izleyiciler ortaya çıkıyor. Kimi zaman tamamen açılsın diye beklense de, kısa anlar onlar için yeterli. Süreklilik arz eden çıplaklık, heyecanı sönmüş bir mangal ateşine benzer. O zaman kural şu: Ne tamamen açacaksın, ne de tamamen kapatacaksın.
Gizler, her zaman merak uyandırır. İçeride ne var? Testosteronu hareketlendiren dürtüler, cinsel açlığın başlangıç noktası. Kumaşın boyunun ne kadar kısa olduğu değil, ayrımın kaç santim yukarıdan açılacağı önemli. Çünkü uyuyan hayvan, bu anlarda ortaya çıkan flaşlardan uyanır.
Tiyatronun başlamasını bekleyen konuklar, öncesinde karanlıkla baş başadır. Sonrasında hafifçe açılan perdeden giren ışıkla, hoplayan, zıplayan, dans eden, şarkı söyleyen oyuncular ortaya çıkar. Kimi güler, kimi heyecanlanır, kimi üzülür, kimi kızar… Belki de ilk kumaş aralıkları fikri, bu aralanan perdeden ortaya çıkmıştır.
Zamanla şekillenen yeni fikirlerle, işin rengi değişir. Kumaş aralıkları cinsiyet gözetmeden, her yerde boy göstermeye başlar. Gömlek yakaları, ceketlerin arkası, pantolon paçaları vs. Heyecan, hafif telaşla bekleyen hastasına karşı, doktorun beyaz üniformasına bile sıçramıştır.
İlk perdenin aralanmasından başlayıp, heyecanın en üst seviyeye çıktığı noktaya kadar bu kumaş aralıkları, sanırım özgürlüğün sesiyle bağlantılı. Heyecan onun peşinde.
Emre Türker
Picture: flickr