Bugün yazar-yönetmen John Singleton'ın 55. doğum günü (6 Ocak), yoksa üç yıl önce çok genç yaşta trajik bir şekilde ölmemiş olacaktı. Çalışmalarının etkisi hakkında bazı düşüncelerimi paylaşacağım…
John Singleton'ın ilk filmi BOYZ N THE HOOD 1991'de gösterime girdi, ancak onu VHS'ye girdikten sonra 92'nin başlarına kadar görmedim. O zamanlar lisedeydim, sadece on beş yaşındaydım ve 112 dakikanın hepsinin aklımı başımdan aldığını söylemenin adil olacağını düşünüyorum.
Filmin kendisi ham ve aydınlatıcı ve o kadar parlak ki Singleton, Akademi Ödülleri'nde hem En İyi Senaryo hem de En İyi Yönetmen dallarında aday gösterildi. Aynı zamanda önemliydi - en azından benim için - çünkü Michigan doğumlu bu beyaz çocuk ilk kez Siyahlarla ilgili bir film izlemişti. Siyahların başrolde olmaması (bunun pek çok örneği). Irkçılıkla mücadele eden veya beyazların hikayelerine hizmet etmek için var olan veya beyazların kendi ırkçılıkları hakkında daha iyi hissetmelerini sağlamak için orada olan (GUESS WHO'S COMING TO DOWN, GLORY veya SÜRÜCÜ MISS DAISY gibi) Siyah başrol oyuncularını öne çıkarmamak.
Hayır, Siyahlar ve sadece Siyahlar hakkında bir filmden bahsediyorum . Deneyimleri, toplulukları , her şeyleri hakkında . Ve en önemlisi, onlar tarafından söylendi .
(Benim ve on milyonlarca kişinin onlarca yıldır bu kadar cahil kalmasını sağlayan ve aynı süre boyunca Siyah Amerikalıları engelleyen sistemik ABD stüdyosunu ve ağ ırkçılığını tam olarak anlamam birkaç yıl daha alacaktı - veya, gerçekten, herhangi bir marjinal demografi - kendilerini tamamen ekranda temsil ederken görmekten. Film/TV işine girip buna ilk elden tanık olmadan önce bir on buçuk yıl daha geçecekti.)
Bağlam açısından, hayatımın bu noktasında Siyah arkadaşlarım vardı - hepsi de yakınlardaki askeri konutlar nedeniyle geçici yerliler - ve birlikte sinemaya gittik ve hep birlikte ikili ve üçlü filmler için televizyonun önünde kamp kurduk. Ama birlikte izlediğimiz - onların izledikleri - filmlerin aslında onlar için yapılmadığı hiç aklıma gelmemişti .
Onlar için birdenbire Amerika'daki Siyahi sinemanın neredeyse yalnızca diğerinin sineması olduğunu fark ettim - Amerikan kültürüne bir Molotof kokteyli gibi düştüğünde tüm beyazlar BOYZ N THE HOOD'u böyle deneyimledi.
Burada Spike Lee'den bir şey almak istemiyorum. Singleton'dan hemen önce geldi ve Amerikan sineması ile Siyah Amerikan kültürü üzerindeki etkisi kesinlikle Singleton'ınkinden çok daha büyük. Charles Burnett, Melvin Van Peebles, vb. Siyah yönetmenlerin var olmadığını ya da önemli olmadıklarını söylemiyorum. Ancak on beş yaşında, Michigan kırsalı ile Detroit (80'ler ve 90'larda çok az kişinin ziyaret etmek istediği bir şehir) arasındaki sınır bölgesinde sıkışıp kalmış, tamamen AMC'nin benim bölgemde göstereceği şeye ve yerel video dükkanımın ne taşıdığına bağlı olarak, hala Lee, Burnett veya Van Peebles'ın kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok.
Singleton bunu düzeltti, gözlerimi açtı, kalbimi açtı.
O olmasaydı, sadece beyaz bakış açısıyla yapılmış Amerikan filmlerini kaç yıl daha izleyebilirdim?
Beyaz bir insanın sanatsal aracı olarak sınırlı Ortabatılı film anlayışım, yaratıcı hayal gücümde ne kadar kireçlenmiş olabilir?
Yetişkinliğe, daha geniş Amerikan deneyimine tamamen ilgisiz mi kalacaktım yoksa deneyimin gezinmeye ve keşfetmeye, hatta kabul etmeye değmediğine ikna olur muydum?
Sonunda yaptığım gibi Hollywood'a taşınmış ve yıllarca Siyahi filmlerin, kadınlarla ilgili filmlerin ya da beyaz erkekler dışındaki herhangi biriyle ilgili filmlerin gerçekten seyircisi olmadığında ısrar eden o her yerde hazır ve nazır herif olabilseydim (ve yine de olurdu) çeşitlilik hareketi ona susmasını söylemeseydi)?
John Singleton bunun benim başıma gelmemesini sağladı. O benim çok, çok daha geniş ve dürüst bir dünyaya açılan kapı ilacımdı.
Bitirmeden önce, Singleton'ın Siyahi Hollywood, Siyahi Amerikan kültürü ve en önemlisi, ırkçılıkta başarılı olarak ilham verdiği dünyanın dört bir yanındaki Siyah Amerikalılar ve Siyah insanlar üzerindeki etkisini neredeyse tamamen göz ardı ettiğimi kabul etmek istiyorum. sistem parlak olarak. Bu benim anlatacağım hikaye değil, nasıl anlatacağımı da bilmiyorum. Ama bildiğim şey, yaşam deneyimime göre, hareketli görüntünün hayatları değiştirebileceğinin ihtiyacınız olan tüm kanıtı o.
…çünkü o benimkini değiştirdi .
Keşke onunla tanışma ve ona bu kadarını söyleme fırsatım olsaydı. Eminim başka birçok insan da böyle hissediyordur.
Film yapımcıları hakkında yazdığım diğer denemeler:
Benden sanat, hikaye anlatımı ve genel olarak popüler kültür ve bazen de hayat hakkındaki düşüncelerim hakkında daha fazla şey duymak istiyorsanız, yeni bir şey yayınladığımda haberdar olmak için bu bağlantıya tıklayın .
Beni Facebook , Instagram , Post , Mastodon ve Elon Musk'ın cehenneminde de bulabilirsiniz .
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Artık anlamıyorum. Artık neyin "vuruş" olduğunu doğru bir şekilde ölçmek neredeyse imkansız görünüyor.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.
Verimsizlik dünyanın en büyük işverenidir. Verimsizliği teknoloji ile çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırın ve büyük bir sivil huzursuzluğa hazırsınız.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Bir keresinde kocam çöplerimizi karmaşık çöp bidonumuza götürürken, dost canlısı, kayıp bir kedi yavrusuyla karşılaştı. Onu eve götürmeye ve ardından sahibini bulmaya karar verdi - ta ki kadın miyavlayana kadar.