Tanrı'nın lütfu - gerçek olamayacak kadar iyi?
Gerçek olamayacak kadar iyi geliyor, bu yüzden iyi bilinen bir söz başlıyor ve bunun pek olası olmadığını biliyorsunuz. Ancak, Tanrı'nın lütfu söz konusu olduğunda, aslında doğrudur. Bununla birlikte, bazı insanlar lütufun böyle olamayacağı konusunda ısrar eder ve günah için bir lisans olarak gördüklerinden kaçınmak için yasaya başvururlar. Samimi fakat yanlış yönlendirilmiş çabaları, insanları Tanrı'nın sevgisinden yayılan ve Kutsal Ruh aracılığıyla kalplerimize akan değişen lütuf gücüyle soran bir yasallık biçimidir. (Romalılar 5,5).
Tanrı'nın kişileşmiş lütfu olan İsa Mesih'te Tanrı'nın lütfunun müjdesi dünyaya geldi ve müjde vaaz etti (Luka 20,1) Tanrı'nın günahkarlara karşı lütfunun iyi haberi (bu hepimizi etkiler). Fakat o zamanın dini liderleri vaazını sevmediler, çünkü tüm günahkarları aynı seviyeye koydular, ancak kendilerini diğerlerinden daha fazla gördüler. Onlar için İsa'nın lütuf hakkındaki vaazı kesinlikle kötü bir haberdi. Bir olay olduğunda İsa protestosuna cevap verdi: Güçlü olan doktora değil hastaya ihtiyaç duyar. Ama gidin ve bunun ne anlama geldiğini öğrenin: »Merhametten hoşlanırım, fedakarlık etmem«. Doğruları değil günahkârları aramaya geldim (Matta 9,12-13).
Bugün Müjde'den - Tanrı'nın Mesih'teki lütfunun iyi haberi - tadını çıkarırız - ancak İsa günlerinde haklı dini bakanlara büyük bir sıkıntı oldu. Aynı haberler, daha fazla çalışmak ve Tanrı'nın lehine kazanmak için daha iyisini yapmaları gerektiğine inananlar için de sıkıntı yaratıyor. Bize retorik soruyu soruyorlar: İnsanları daha fazla çalışmaya, düzgün bir şekilde yaşamaya ve ruhsal liderler için zaten lütuf altında olduklarını iddia ettiklerinde rol modelini almaya nasıl motive edebiliriz? İnsanlarla motive etmenin başka bir yolunu, Tanrı ile yasal ya da sözleşmeye dayalı bir ilişkiyi teyit etmek dışında hayal edemezsiniz. Lütfen beni yanlış anlama! Tanrı'nın işinde sıkı çalışmak iyidir. İsa sadece bunu yaptı - Eserleri mükemmellik getirdi. Unutma, Mükemmel İsa, Babayı bize açıkladı. Bu vahiy, Tanrı'nın tazminat sisteminin bizden daha iyi çalıştığına dair kesinlikle iyi haberler içeriyor. Tükenmez bir lütuf, sevgi, nezaket ve affedicilik kaynağıdır, Tanrı'nın lütfunu kazanmak veya Tanrı'nın hükümetini finanse etmek için vergi ödemiyoruz. Tanrı, görevi insanlığı düştüğü çukurdan kurtarmak olan en iyi kurtarma hizmetinde çalışır. Bir çukura düşen ve tekrar ortaya çıkmaya çalışan boşuna giden yolcunun hikayesini hatırlayabilirsiniz. İnsanlar çukuru geçti ve nasıl mücadele ettiğini gördü. Hassas kişi ona seslendi: merhaba. Onlarla gerçekten hissediyorum. Rasyonel kişi şu yorumu yaptı: Evet, birisinin çukura düşmesi mantıklıydı. İç mimar sordu: Çukurunuzu nasıl dekore edeceğiniz konusunda öneride bulunabilir miyim? Önyargılı kişi şöyle dedi: Burada tekrar görebilirsiniz: Sadece kötü insanlar çukurlara düşüyor. Meraklı kişi sordu: Dostum, bunu nasıl yaptın? Hukukçu, “Ne olduğunu biliyorsunuz, sanırım çukura son vermeyi hak ediyorsunuz” dedi. Vergi uzmanı, “Söyleyin, aslında çukur için vergi ödüyor musunuz?” Kendine acı veren kişi şikayet etti: Evet, söylemelisiniz Tavsiye edilen Zen Budisti: Sakin olun, rahatlayın ve artık çukur hakkında düşünmeyin. İyimser dedi ki: Hadi, yukarı! Daha kötüsü de olabilirdi, karamsar dedi ki: Ne kadar korkunç, ama hazırlıklı ol! Kötüleşecek: İsa adamı çukurda gördüğünde, atladı ve ona yardım etti. Bu lütuf!
Tanrı'nın lütuf mantığını anlamayan insanlar var. Sıkı çalışmalarının onları çukurdan kurtardığına ve başkalarının benzer bir çaba göstermeden çukurdan çıkmasının haksız olduğunu düşündüklerine inanıyorlar. Tanrı'nın lütfunun ayırt edici özelliği, Tanrı'nın onu ayrım yapmadan herkese cömertçe vermesidir. Bazıları diğerlerinden daha fazla affediciliğe ihtiyaç duyar, ancak Tanrı, koşullarından bağımsız olarak herkese eşit davranır. Tanrı sadece sevgi ve şefkatten bahsetmez; bize yardım etmek için İsa'yı çukura gönderdiğinde bunu açıkça belirtti. Yasallığın izleyicileri, Tanrı'nın lütfunu özgür, kendiliğinden ve yapılandırılmamış bir yaşam tarzına izin verme eğilimindedir. (Antinomyanizm) yanlış yorumlayın. Fakat Pavlus Titus'a mektubunda yazdığı gibi böyle gitmedi: Çünkü Tanrı'nın iyileştirici lütfu tüm insanlara göründü ve bizi bu dünyada varoluşsal varlığı ve dünyevi arzuları ve ihtiyatlı, adil ve dindarlığı reddettiğimiz disipline götürüyor canlı (Titus 2,11: 12).
Açık konuşmama izin verin: Tanrı insanları kurtardığında, onları artık çukura bırakmaz. Olgunlaşmamış, günah ve utanç içinde yaşamak için onları kendilerine bırakmaz. İsa bizi kurtarır, böylece Kutsal Ruh'un gücünü çukurdan çıkmak ve İsa'nın adaletinin, huzurunun ve neşesinin içinde yaşadığı yeni bir hayata başlamak için kullanabiliriz (Romalılar 14,17).
Bağdaki işçilerin benzetmesi İsa, bağdaki işçilerin benzetmesinde Tanrı'nın koşulsuz lütfundan bahsetti. (Mat 20,1-16). Herkes ne kadar süre çalışırsa çalışsın, tüm işçiler günlük tam ücret aldı. Tabii ki (bu insan) en uzun süre çalışanlar üzgündü çünkü daha az çalışanların bu kadarını hak etmediklerine inanıyorlardı. Daha az çalışanların da hak ettiklerinden daha fazlasını aldıklarını düşündüklerinden şüpheliyim (Daha sonra buna geri döneceğim). Aslında, kendi içinde lütuf adil görünmüyor, ama Tanrı (benzetmede ev sahibinin kişisine yansır) Karar bizim lehimize ise, Tanrı'ya sadece kalbimin derinliklerinden teşekkür edebilirim! Bütün gün bağda çalışarak Tanrı'nın lütfunu bir şekilde kazanabileceğimi düşünmemiştim. Grace, olduğu gibi minnetle ve alçakgönüllülükle haksız bir hediye olarak kabul edilebilir. İsa'nın işçileri benzetmesinde yan yana getirme şeklini seviyorum. Belki de bazılarımız uzun ve çok çalışmış ve aldıklarından daha fazlasını hak ettiklerini düşünenlerle özdeşleşiriz. Çoğu, eminim, işleri için hak ettiklerinden çok daha fazlasını alan kişilerle özdeşleşecektir. Tanrı'nın lütfunu takdir edip anlayabildiğimiz için minnettar bir tavırla, özellikle acilen ihtiyaç duyduğumuz için. İsa'nın benzetmesi bize Tanrı'nın hak etmeyenleri kurtardığını öğretir (ve gerçekten kazanamazsınız). Parable, dinsel hukukçuların lütfun haksız olduğunu nasıl şikayet ettiğini gösteriyor (gerçek olamayacak kadar iyi); Tanrı, onlar kadar sıkı çalışmayan birini nasıl ödüllendirebilir?
Suçluluk veya minnettarlıktan mı geliyorsun?
İsa'nın öğretimi, insanları Tanrı'nın iradesine uygun hale getirmek için hukukçular tarafından ana araç olarak kullanılan suçluluğu ortadan kaldırıyor (veya daha sık kendi istekleri!). Suçlu hissetmek, Tanrı'nın bize sevgisinde verdiği lütuf nedeniyle minnettarlığa karşıdır. Suçluluk duygularının odağı günahları ile egomuzda, minnettarlık (ibadetin doğası) Tanrı'ya ve onun iyiliğine odaklanır. Kendi deneyimlerimden suçlu olduğumu söyleyebilirim (ve korku bunun bir parçası) beni motive ediyor, ama Tanrı'nın sevgisi, nezaketi ve lütfu nedeniyle minnettarlık beni çok daha motive ediyor.Kamuiyet duyguları nedeniyle yasalcı itaatin aksine, şükran temelde ilişkiye yöneliktir (yürekten kalbe) - Paul burada imana itaatten söz ediyor (Romalılar 16,26). Pavlus'un onayladığı tek tür itaat budur çünkü sadece bu Tanrı'yı yüceltmektedir. İlişkisel itaat şeklindeki itaat, Tanrı'nın lütfuna minnettar cevaptır. Pavlus'u hizmetinde ileriye götüren şükrantı. Bugün bizi İsa'nın çalışmalarına Kutsal Ruh ve onun kilisesi aracılığıyla katılmaya motive ediyor. Tanrı'nın lütfu sayesinde, bu hizmet hayatın yeniden düzenlenmesine yol açar.Mesih'te ve Kutsal Ruh'un yardımıyla, şimdi ve sonsuza dek cennetteki Babamızın sevgili çocuklarıyız. Tanrı'nın yapmamızı istediği tek şey O'nun lütfunda büyümek ve O'nu daha iyi ve daha iyi tanımaktır (Petrus 2:3,18). Zarafet ve bilgideki bu büyüme, şimdi ve sonsuza dek yeni cennette ve dünyada devam edecektir. Tanrı tüm krediyi hak ediyor!
Joseph Tkach tarafından