İki aydır Ukrayna ve Rusya onunla yaşıyor haberler "işgal edilmedi" den. Makaleler, görüşler, analizler, raporlar, Maidan'dan, Rada'dan, Odessa'dan ve son olarak Güneydoğu'dan. salgın tarihgarip ve eğlenceli bir vaudeville gibi, trajediye dönüşmeye başlar.
“Sağ Sektörün” saatlik temsilcilerimiz gösteriliyor ve Bandera, Shukhevych ve diğerlerinin doğrudan soyundan geldikleri ve mirasçıları olduklarını kafasına giriyoruz. Gamalı haçlı manşonların kolları üzerinde, Goebbels'in bir hodgepodge'sunun başında, Hitler'in konuşmaları vb. Eylemler hiç tartışılmaz. Bize nereden geldiklerini açıkladılar. İnanıyoruz. Daha doğrusu, çoğu inanıyor.
Bir hikaye anlatmak istiyorum. Neredeyse otuz yaşında. 1986’te Lviv’e geldim. İki gün orada yaşadım, aynı evde kaldım. Bu evin sahibi yaşlı bir profesör, Lviv Tıp Enstitüsü'nde öğretmen ve bölüm başkanıdır. Beni ofisine davet etti, oturmayı teklif etti ve kahve yapmaya gitti.
Büyük odada iyi mobilya için yeterli yer yoktu. Duvarın yanında bir piyano vardı. Daha yaşlı insanlar, çocuklara çeşitli enstrümanlar çalmanın öğretildiği zamanı hatırlar. Zengin olanlar çocukları için piyano aldılar. Ve hatırladığım kadarıyla üzerine vazo, fil, lamba takmışlar. Bazıları da fotoğrafı çerçevelere koyar. Çerçeve içindeki fotoğraf dikkatimi çekti. Ayağa kalktım, yürüdüm, daha yakından baktım ve gözlerime inanamadım.
Eski fotoğrafta ince, gergin, gülümseyen genç bir adam yakalandı. Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili filmlerden tanıdığım siyah üniforma giymiş. SS formu. Hayret ettim.
Efendi geldi. Kahve getirdi. Kafam karıştı ve şaşkın bir bakışımı gördüm. Durakladı ve söyledi.
Savaş başladığında (söylediğimiz gibi, Büyük Vatanseverlik Savaşı), tıp fakültesinden yeni mezun olmuş ve staj yapmıştır. yani Henüz tam teşekküllü bir doktor olmadı. Almanlar geldi. Uzmanlık alanı hakkında öğrendim. Gerektiğinde neden oldu. Soru açıkça ifade edildi - ya bize hizmet ediyorsun ya da bir toplama kampında. “Ben ilkini seçtim” dedi. Durdu ve ekledi: “Ben kimseyi öldürmedim.” Ben tedavi ettim. "
Bir yandan Sovyet sisteminin adamı olduğumu anlamak gerekiyor. İç dünyam keskinleşiyor, böylece bu kahverengi ideolojiyi asla kabul etmeyeceğim. Babam, amcam, savaştı, kan döktü ve bu ülke için öldü. Bu ideolojinin taşıyıcıları ile savaştım. Ve sakince vicdanından taviz verdi.
Ben de öyle düşündüm. Ziyaret buruşmuştu. Hoşçakal dedim ve ayrıldım.
Biz Ruslar her zaman istisnasız herkese hipertrofik ve zavallıyız. Doğru, acımasız var. Eğer dopekut.
Yani burada. Bir süre sonra onu ruhumda haklı çıkarmaya başladım. Kendimi onun yerine koymaya çalıştım. Her nasılsa belirsiz, çarpık ve çarpık çıktı. Ancak Komsomol'un terbiyesi ve CPSU üyeliği tamamen yumuşamama izin vermedi. Bir alçak olduğuna karar verdim, ama çoktan cezalandırıldı. Sonuçta, savaştan sonra kamplarda on yıl görev yaptı ...
Bu konuda her şey unutulabilirdi.
Otuz yıl geçti. Ne görüyoruz? Evet, 30-lerde Almanya'da olanların hepsi aynı. Yine meşale alayı. Yine, gamalı haç ile güçlü adamlar kesilmiş. Yine, felsefesi ile aynı fikirde olmayan herkesi dürtmek. Ve soru ortaya çıkıyor.
Ve böyle bir felsefenin oluşumu için şartlar ne zaman yaratıldı? SSCB'nin çöküşünden sonra düşünüyor musunuz? Aksi takdirde düşünüyorum. Sonuçta, profesör, on görev yaptıktan sonra güvenli bir şekilde iş buldu. Ve nerede? Tıp fakültesinde Çocuklara öğretmek.
Onlar böyle bir dünya görüşü ile ona benziyorlar ve bildikleri her şeyi kendileri öğretiyorlardı.
Bazen ruhumdaki Stalin'de bir öfke dalgası yükseliyor. Çünkü o Ukraynalılara batık yumuşaklık gösterdi.
Evet. Bandera'ydı. İle savaştım silah. Onlar kesinlikle düşman. Cezalandırılmalılar. Ve cezalandırıldı. Ancak 53'e kadar ormana girdiler. Birileri onları besledi, yıkadı, tedavi etti. Çocukları vardı. Bunlar onlara yardım edenler, kim onlar? Kardeşlerimiz mi?
Geçenlerde Kuchma ile yapılan bir röportajdan bir alıntı okudum (ve belki Kravchuk, hatırlamıyorum). Yani burada. Bu "adam" çocuğun ormana nasıl koştuğunu, yiyecek taşıdığını anlattı. Kime? Bandera.
So. Tüm Batılı Ukraynalıları SSCB'nin kutup bölgesine götürmek gerekiyordu. 25 yıl boyunca. Önceden sterilizasyon ile. Saçma sapan çocuklar ellerini verir. Ve şimdi her şey yoluna girecek. Ve bu yüzden biz de düşüncelerle karar veremeyiz.
Ve şimdi Ukrayna ile ne yapacağız? TV ekranlarında hepsi ve muhtelif. Ve havalı ipuçları verir. Ve Donetsk, Lugansk, Kharkov'u tutmaktan bahsediyorlar. Saha raporları (kelimenin tam anlamıyla ve mecazi olarak) nefes kesici. Ama her şey bir futbol maçı olarak algılanıyor. Eğer rakip topa sahip olursa, endişeleniriz. Sahip olursak seviniriz. Ve biz Doğu Ukraynalılar ne kadar iyi olduğuna şaşırdık. Çıplak eller tanklar ve zırhlı personel taşıyıcı durdurulur. Mürettebat teslim oluyor. Bayraklar ağır basar. Kimse insanlarla savaşmak istemiyor gibi görünüyor. Referandum hakkında kolay ve sıkıcı bir sohbet var. Ukrayna federalizasyonu hakkında. Güçlerin yeniden dağıtılması üzerine. Ay! Uyan. Aynı evde zihinsel olarak anormal tipte yaşıyorsunuz. Bir kapının arkasında uyu. Kapıda kilit yok. Ve bu tip yatağın altında bir balta var. Ve bir günde (her gün bile) yakında birisini kafasına sokacağını söylüyor.
Seni bilmem ama ben, eğer silenok yeterli değilse, bacaklara ve hareket halinde eller. Ve eğer bu yeterse, baltayı ve onun tuknu'yu alacağım. Ama onunla asla aynı kulübede yaşamayacağız!
Umarım hoşgörülü insanlar olarak adlandırılanlar arasında okuyucu yoktur? Bu referandumları kim aldatmak istiyorlar? Amerikalılar? Göründüğü kadar aptal değiller. Naive Donetsk çalışanları, özgürlüklerini güvence altına almak için demokratik bir oyla düşünüyor. O olmayacak. Hiçbir zaman.
Çünkü şimdi halkınız bu hareketleri destekliyor, sadece Moskova'dan yardım fikrine devam ediyor. Ama yarıya düştüğünde gelecektir (Tanrı korusun!). Moskova artık hiçbir şey yapamıyor. Yani her şeyi kendin yapmalısın. Ve belirli hedeflere karar verin. Ve ne yapmalı? Öğretmen olmak istemiyorum ama sana söyleyeceğim.
Yanında beşinci bir sütun var. Katılımcılarını şahsen ve soyadına göre biliyorsunuz. Bunlar hem rejim, hem Yuşçenko, hem de Kuchma vb. Altındakiler. sıcak yerlerde oturdum. Onlar senin ideolojik antipodların. Herhangi bir otorite altında daima en üstte olacaklar. Neyin batmadığını biliyor musun? Ve onların karıları, çocukları ve torunları - siz gezgin değil, düşmansınız!
Sonraki. SBU’nun eski çalışanları, polis, savcılar. Bunlar ünlü kan emici dünya yiyicilerdir. Kesinlikle doğru anı bekliyorlar. "Doğru Sektör" altında biçmeye çalışan gençler. Son olarak, Bölgeler Partisi. Şimdi Lazarus'u, besleyiciden parçaladıklarını söyleyenlerdi. Bir dakika bekle Belirlendikten sonra, hızlı bir şekilde Rada'dakilerle burnunu çekiyorlar. Yine onlar kase istiyorum.
Hepiniz sakince girip çıkın. Evet, bir gece için yarım bin kişiyi otobüs, tren, araba ile getirebilirsiniz. Helikopterler tarafından atılacak silahlar. Ve ne yapacaksın? El bombası atmak? Nakil bölgelerini komşu bölgelerle kesmek, kanda diz derinlemesine dolaşmaktan daha kolaydır. Havaalanı - kaleye. Ne varış ne de ayrılış. Bir parça demiri ve yokuşta kömürle üç veya dört araba sökmek için. Yol kazmak. Köprüler - sökmeye. Darboğazlar, RPG'li erkeklerle kontrol altında. Devam etmek için
Sınırlar - silahsızlandırmak için ve bölge dışında. Rusya ile sınır serbestçe hareket etmeli. Hem orada hem de orada. Batıdan gelen tek şey ateş etmek! Sonra nereye gittiğini anlayacaksın. Seni ezecekler.
Soru. Ve tüm bunları nereden elde edersiniz? Demek Akhmetov'un oturuyorsun. Yanında. Ondan para isteyin. İyi sorarsanız, yeterli olacaktır. Asıl mesele, zemin seviyesine iki veya üç metre nerede olacağını sormak. Ve camlardaki çubuklar - kaçmamak için. M-cüzdan her zaman el altında olmalıdır.
Siz ve Donetsk’teki Yulia Vladimirovna. Yine fakir bir kadın değil. Ve seni nükleer silahlarla vuracaktı, Katsapov. Sohbet ve cevap için bir günah değildir.
Referandum "patlamayla!" Yapılacak ve kendinizi sağlığınızdan ayırın. Ve katıl.
İşte bir mektup. Bir mektup değil, nisan tezleri. Bence çoğunuz aptal değil, askeri eğitim ile. Lenin'i okuyun, iktidara gelmesini önerdi. Siyah olan her şeyi var ama beyaz.