Dışarıdaki kar yağışı hızlanmıştı yine. Bir tırnak büyüklüğünde olan kar taneleri gökten düşüyor zaten beyaz olan Sınır Kasabası’nı daha da beyazlatıyordu. Bu sahneyi görmek insanı üşütse de Tilly, aslında daha sıcak hissediyordu.
Şezlonguna geri yaslandı. Vücudunun yarısı yumuşak bir yün battaniyeyle kaplıydı. Bacakları bir ateş variline doğru uzanmıştı. Bu kullanışlı cihaz Roland’ın icadı idi. Yatay, ahşap bir tahta ile ayrılmış bir sandalyeye uygun olarak düzenlenmiş kare varil içine bir kömür mangalı yerleştirilmişti. Şenlik ateşinden biraz farklıydı. Ama eğer biri çok yaklaşırsa yanıklara neden olabilecek kadar da tehlikeliydi.
Pencerenin dışında dönen kar içerinin sıcaklığına etki etmiyordu. Ve bu zıtlık da insanı aşırı mutlu eden bir histi.
Cadıların Sınır Kasabası’nda gördükleri muamele, bir yıl öncesindeki hayatlarından tamamen farklıydı. Kendisi de cadılar da bu zevkten pek ayrılmak istemiyorlardı doğrusu…
Onun haricinde o odada Anna ve Agatha da kalıyordu. Orası aslında Anna'nın yatak odasıydı. Ara sıra Tilly kitapları odaya getirir ve anlamadığı şeyleri Anna'ya sorardı. İlk başta sadece ikisi vardı. Ama şimdi 450 yıldır uyuyan ve daha yeni uyanmış bir cadı olan Agatha da odaya dâhil olmuştu. Anna, ateş varilini masanın yanındaki boş bir alana taşımış ve Roland'dan iki şezlong daha getirtmesini istemişti. Üçü ateş varilinin etrafına oturmuştu. Bacakları birbirine değiyordu. Birlikte bazı bilgileri öğreniyorlardı. Ama çoğu zaman Tilly ve Agatha, bir şeyler soruyor Anna da cevap veriyordu.
“Böyle bir kitabın bir ölümlü tarafından yazılabileceğine inanmak zor.” diyen Agatha Doğa Bilimleri kitabının kapağını kapatırken derin bir nefes aldı: "Okudukça yaşadığımız dünya hakkında daha fazla şey öğreniyorum. Bütün o karmaşanın altında aslında belli başlı kurallar var ve her şey bu kurallara göre düzenleniyor. Eğer Prens, Taquila'da doğmuş olsaydı Kutsal Birlik onu kesinlikle bir üye olarak kabul ederdi. Kıdemli bir cadıyla eşit seviyede bile olabilirdi.”
İlk başta kitabın içeriği ile ilgili eleştirel birçok soru sormuştu. Ancak Anna'nın ayrıntılı açıklamaları sayesinde Agatha'nın Roland'a karşı tutumu önemli ölçüde değişmişti. Ancak Tilly, bu değişimin sadece Roland'a yönelik olduğunu düşünüyordu. Muhtemelen Agatha, diğer ölümlüleri son derece sıkıcı ve aptal varlıklar olarak görmeye devam edecekti.
Bunu düşününce iç çeken Tilly, bütün bu bilginin Roland Wimbledon'dan değil, aniden Roland’ın zihninde ortaya çıkan başka bir kişiden kaynaklandığını biliyordu.
Sınır Kasabası’nda kaldıkları birkaç günün ve Sylvie'nin destekleyici kanıtları sayesinde Tilly bu fikri kafasında kesinleştirmişti. Ancak hala Roland Wimbledon olduğunu kanıtlamaları imkânsızdı. Daha da şüpheli olan şey ise Roland’ın hafızanın bu bölümünün nereden geldiğini ya da kime ait olduğunu bilmemesiydi.
“Bütün bu bilgileri tam olarak nereden aldı?” diyen Agatha iç çekerek söze girdi: “Başta ölümlülerin çok kapsamlı araştırmalar yaptıklarını ve ilerlediklerini düşünmüştüm. Ancak bu birkaç günlük gözlemden sonra 400 yıl öncesine kıyasla çok da bir fark yok.”
“Ben de bilmiyorum.” diyen Tilly omuz silkti: “Her halükarda bu bilgileri sarayda iken öğrenmiş olamaz.”
“Geçmişte nasıl biriydi?”
Bu soru Anna'nın da başını kaldırarak konuşulanları yakından dinlemesini sağlamıştı.
“Geçmişte...” diye söze giren Tilly bir an için tereddüt etse de sonra devam etmeye karar verdi: “Kibirli, korkak, bağnaz, cahil, vasıfsız ve korkunç… Tek özelliği muhtemelen Prenslik unvanını kullanarak iğrenç işler yapmasıydı…”
“Diğer ölümlülerle eşit miydi yani?”
"Hayır. Ölümlüler arasında bile, korkunç bir adam olarak kabul edilirdi.” diyen Tilly, homurdanıyordu: “Buraya geldikten sonra iyileşmiş olsa dahi ne düşündüğü hala kesin değil… Sözlerini hep esirgiyor ama hala insanların ona güvenmesini istiyor… Olmaz ki ya…”
Oda aniden sessizleşmişti.
"Ne oldu?” diyen Tilly diğer ikisinin gözünde garip bir şey hissetmişti.
“Hiiç… Hiçbir sorun yok.” diyen Anna gülümsedi: “Sadece bu konuda ilk kez konuştuğunu duydum.”
“Demek istediğim…”
"Sorun değil. Majesteleri bunu umursamazdı.” diyen Anna başını salladı ve güldü: “Muhtemelen onun da kendi nedenleri vardır.”
“Roland…” diyen Tilly yine kısa bir süre tereddütten sonra sordu: “Daha önce bunlardan hiç bahsetmedi mi?”
“Hayır.” dedi Anna: “Ben de ona sormadım. Konuşmak isteseydi, konuşurdu.”
“Evet, doğru…” diyen Tilly iç çekti. Roland, Anna ile tanıştığı zaman zaten değişmiş bir insandı. Anna farkı nasıl anlayacaktı ki?
“Geçmişte tamamen farklı bir insan mıydı yani?” diye ilgiyle sordu Agatha: “Keşif Topluluğu’ndayken bir insanın ne kadar farklı olduğuna dair bir deyim vardı: ‘Aya karşı ulur, duvara karşı duramaz.’
“Ne tuhaf bir laf…” diye düşünen Tilly başını salladı: “Biraz acayip olmasının yanı sıra sıradan insanlardan çok da bir farkı yoktu. Bir keresinde saraydaki bir toplu ders esnasında bir cadıyla evleneceğini açıkça haykırmıştı. Timothy ve Gerald da onu hemen yaka paça salondan dışarı almışlardı. Babamız da bu durumdan epey huzursuz olmuştu. Sonrasında da zaten onun davranışları iyice dengesiz ve asi bir hal aldı.”
“Bir cadıyla evlenmek istediği için ayrımcılığa mı uğradı yani?” diyen Agatha dudaklarını kıvırdı: “Bu Taquila'da yüce ve asil bir durumdu. Elbette bu konuda başarılı olan insan sayısı çok azdı. Çünkü çoğu cadı hayatlarını sadece bir erkekle geçirmek istemiyordu.”
“Ama biz 400 yıl öncesinden farklıyız. Eğer bir cadıyla evlenirse, bu soyunu devam ettirecek çocukları olmayacağı anlamına gelir. Haliyle babamız böyle bir fikir hakkında nasıl iyi hissedebilirdi ki?” diyen Tilly iç çekti: “Zaten 10 yıldan fazla oldu. Muhtemelen o aptal kelimeleri çoktan unutmuştur.”
“Öyle mi?” diye söze girdi Anna: “Bence hala bir cadıyla evlenmeye istekli.”
"Oh, hala hatırlıyor mu? Bi’ saniye…” diyen Tilly'nin gözleri dört açılmıştı: “Ne dedin sen?”
“Evet.” diyen Anna kibarca güldü: “Majesteleri kendisi söyledi bana…”
Tilly donakalmıştı.