Temel konfigürasyonda Amerikan M735 mermisinin şeması. Yükseltilmiş M735A1 yalnızca ana malzemede farklılık gösterdi. Şekil Steelbeasts.com
Bir dizi modern ana savaşın mühimmat yükü tanklar , inceltilmiş uranyum ve alaşımlarından oluşan bir çekirdeğe sahip zırh delici alt kalibreli mermileri içerir. Özel tasarımı ve özel malzemesi sayesinde bu tür mühimmat, yüksek muharebe özellikleri gösterebilmekte ve bu nedenle ordular tarafından büyük ilgi görmektedir. Ancak, yalnızca birkaç ülke hala bu tür mermiler geliştiriyor.
İlk Amerikalı
Geleceğin M1 Abrams MBT'sini geliştirirken, Amerikan endüstrisi penetrasyonun daha da artması sorunuyla karşı karşıya kaldı. Tankta kullanılmak üzere, mühimmatının gelecek için ciddi bir özellik rezervine sahip olmadığı 105 mm yivli bir M68A1 silahı teklif edildi. Yetmişli yılların sonunda, bu sorun seksenlerde hizmete giren yeni BOPS'un geliştirilmesiyle çözüldü.
1979'da M735A1 mermisi geliştirildi ve test edildi - M735 ürününün tungsten çekirdek yerine uranyum çekirdekli bir versiyonu. Önceki modele göre avantajlarına rağmen bu BOPS hizmete kabul edilmedi. Sonra daha başarılı M774 mermisi ortaya çıktı. Seksenlerde, daha yüksek özelliklere sahip 105-mm BOPS M833 ve M900 kabul edildi.
M774 ürün şeması. Şekil Steelbeasts.com
105 mm zırh delici mermilerin geliştirilmesi sırasında, yeterince yüksek özellikler elde etmek mümkün oldu. Başlangıç hızı 1500 m / s'ye ulaştı veya onu aştı. Daha sonra uranyum çekirdekleri, 2 km mesafede 450-500 mm homojen zırhı deldi. Bunun, potansiyel bir düşmanın modern tanklarıyla savaşmak için yeterli olduğuna inanılıyordu.
Artan kalibreli
M1A1 tankı için modernizasyon projesi, 105-mm topun daha güçlü 120-mm düz delikli M256 ile değiştirilmesini sağladı. İkincisi için, daha yüksek özelliklere sahip yeni nesil bir BOPS oluşturuldu - M829. Geliştirilmesi sırasında, daha etkili bir uranyum lehine tungstene zarar veren elementi nihayet terk etmeye karar verildi.
M829 ürünü, alüminyum kafa kaplaması ve kuyruk tertibatı ile tamamlanan, 627 mm uzunluğunda, 27 mm çapında ve yaklaşık 4,5 kg ağırlığında bir çekirdek aldı. Namlu çıkış hızı 1670 m / s'ye çıkarıldı ve bu da penetrasyonun 540 km'de 2 mm'ye çıkarılmasını mümkün kıldı. Temel M829, M1A1 MBT ile birlikte hizmete girdi.
BOPS M829 ile çekildi. Dikkate değer, merminin kısa uzunluğu. Şekil Inetres.com
Doksanlı yılların başlarında, yeni bir çekirdek alan M829A1 mermisi yaratıldı ve kabul edildi. 4,6 kg uranyum çubuğun uzunluğu 684 mm ve çapı 22 mm idi. İlk hız 1575 m / s'ye düşürüldü, ancak penetrasyon 630-650 mm'yi aştı ve etkili menzil 3 km'ye çıkarıldı.
Zaten 1994 yılında, M829A1'in geliştirilmiş bir versiyonu olan M829A2 çıktı. Yeni teknolojilerin ve malzemelerin ortaya çıkması nedeniyle, başlangıç hızını 100 m / s artırmak ve zırh penetrasyonunu artırmak mümkün oldu. Ek olarak, genel olarak atış kütlesi azaltıldı.
829'lerin başında, reaktif zırhlı nesneleri yok etmek için tasarlanmış M3A800 BOPS ortaya çıktı. Bu sorun, "önde gelen" çelik eleman ve ana uranyum dahil olmak üzere kompozit çekirdek sayesinde çözülür. Çekirdeğin toplam uzunluğu 10 mm'ye ve ağırlık 1550 kg'a yükseldi. 700 m / s'lik bir başlangıç hızıyla, böyle bir mermi, 2 km'den en az XNUMX mm zırhı delebilir.
M829A2 bölünmüş düzen. ABD Ordusu Fotoğrafları
Bugüne kadar, M256 tabancası için en son BOPS modelinin seri üretimi M829A4 adı altında başlatıldı. Bu ürünün karakteristik bir özelliği, kütle ve enerji parametrelerini ve dolayısıyla penetrasyon parametrelerini arttırmayı mümkün kılan çekirdeğin mümkün olan maksimum uzunluğudur. M829A4, SEP yükseltme paketlerine sahip M1A2 tankları tarafından kullanılmak üzere tasarlanmıştır.
Geliştirme sonuçları
Amerikan endüstrisi, yetmişli yılların ortalarında tank uranyum BOPS konusunu ele aldı ve sonraki on yılın başında, ilk üretim örnekleri orduya gitti. Gelecekte bu yönün gelişimi devam etti ve ilginç sonuçlara yol açtı.
Tükenmiş uranyumun piyasaya sürülmesi, ABD Ordusunun aynı anda birkaç sorunu çözmesine izin verdi. Her şeyden önce, merminin boyut, kütle ve hızının uygun bir oranını elde etmek mümkündü, bu da dövüş nitelikleri üzerinde olumlu bir etkiye sahipti. M735A1 BOPS oluşturulurken, zırh penetrasyonundaki artış tungsten M10'e kıyasla% 735'dan daha azdı, ancak daha sonra özelliklerinde farklı bir artışa sahip daha başarılı örnekler ortaya çıktı.
M256 için en modern BOPS, M829A4'tür. Fotoğraf Sturgeonshouse.ipbhost.com
Daha sonra 120 mm kalibreye geçiş başladı ve bu da performansta yeni bir artışa izin verdi. M829 ailesinin ilk örneği 540 mm'ye kadar nüfuz edebiliyordu - bu 105 mm'lik öncekilerden önemli ölçüde daha fazla. M829'un modern modifikasyonları 700-750 mm penetrasyon seviyesine ulaştı.
Dış yanıt
Amerika Birleşik Devletleri'nden kısa bir süre sonra, birkaç ülkede tank silahları için uranyum mermileri konusu ele alındı, ancak yalnızca SSCB ve Rusya'da bu tür projeler tamamen geliştirildi. Bu tür birkaç BOPS hizmete girdi ve yenileri rapor edildi.
1982'de Sovyet Ordusu, 125A3 silahı için 29 mm 2BM-2 "Nadfil-46" mermisini aldı. Aktif kısmı çelikten yapılmıştı ve bir uranyum alaşımlı çekirdek taşıyordu. 2 km'den penetrasyon 470 mm'ye ulaştı. Bu parametreye göre 3BM-29, diğer çekirdeklerle birlikte diğer yurt içi gelişmelerin önündeydi, ancak avantaj temel değildi.
Ana cihazla Shell 3BM-46. Fotoğraf Russianarmor.info
1985'te, monolitik bir uranyum mermi 3BM-32 "Vant" çıktı. 480 m uzunluğa ve 4,85 m / s başlangıç hızında 1700 g kütleye sahip çarpıcı bir eleman, 560 mm zırhı delebilir. Bu tasarımın bir başka gelişimi, doksanların başında ortaya çıkan 3BM-46 "Kurşun" ürünüydü. Çekirdek 635 mm'ye uzatılarak penetrasyon kapasitesi 650 mm'ye getirildi.
Son yıllarda, yeni nesil tank BOPS geliştirildi. Yani, yeni bir mermi 3BM-59 "Kurşun-1" var. Çeşitli kaynaklara göre, 2 km mesafeden en az 650-700 mm zırhı delebilir. Bu mühimmatın tungsten çekirdekli bir modifikasyonu var. Gelecek vaat eden 2A82 tabanca ve daha büyük kalibre sistemler için yeni atışlar da geliştiriliyor. Bu projelerden bazılarının uranyum alaşımlarının kullanımını içerdiği varsayılmaktadır.
Karışık isimlendirme
Böylece, Sovyet ve Rus endüstrisi kendi ve yabancı deneyimlerini hesaba kattı ve bu da uranyum çekirdekli birkaç BOPS'nin tutarlı bir şekilde yaratılmasıyla sonuçlandı. Bu tür bir mühimmat, mevcut tungsten mermilerine iyi bir ektir, ancak bunların yerini alamaz. Sonuç olarak, Rus MBT'lerin mühimmat yükü, farklı özelliklere sahip farklı mermiler içerebilir.
3BM-59/60 çekiminin genel görünümü. Şekil Russianarms.ru
Aynı zamanda, uranyum alaşımları kendilerini tamamen haklı çıkardı ve sınırlı bir süre içinde savaş özelliklerinde önemli bir artış elde etmeyi mümkün kıldı. Uranyum çekirdekli ilk BOPS'lerin görünümü, 400-430'dan 470 mm penetrasyona sıçrama sağladı ve daha fazla gelişme daha yüksek bir seviyeye ulaşmayı mümkün kıldı. Ancak gelişmekte olan sadece uranyum kabukları değildir. Geleneksel semente karbür tasarımları henüz tam potansiyellerinden yararlanmamıştır.
Geçmiş ve gelecek
Bir zırh delici merminin uranyum çekirdeği, çelik veya tungsten muadillerine göre çok sayıda önemli avantaja sahiptir. Yoğunluğunu biraz kaybederek delici zırh açısından daha sert, daha güçlü ve daha etkilidir. Ek olarak, bir uranyum mermisinin parçaları zırh alanında tutuşma eğilimindedir ve bu da cephaneyi zırh delici bir yangın çıkarıcıya dönüştürür.
ABD uzun zamandır bu tür BOPS'un tüm avantajlarını anladı ve sonuç, alternatif tasarımların ve malzemelerin tamamen reddedilmesi oldu. Diğer ülkelerde durum farklı. Bu nedenle, NATO üyeleri genellikle hizmette olan çeşitli silahlara sahiptir: aynı zamanda sert alaşımlı mermiler de kullanırlar. kendi üretimi ve ABD'den ithal edilen uranyum. Rusya da farklı BOPS sınıfları kullanıyor, ancak bunları bağımsız olarak üretiyor.
Mevcut durumu değiştirmek için herhangi bir ön koşul bulunmamaktadır. Tükenmiş uranyum, zırh delici mermiler alanında yerini aldı ve öngörülebilir gelecekte onu koruyacak. Aynı şey diğer malzemeler için de geçerli. Sebepler basit: kullanılan temel malzemeler henüz tam potansiyeline ulaşmadı. Ve tank silahlarının daha da geliştirilmesi onlar için yeni ufuklar açıyor.