Büyük evliyâlardan İbn-i Atâ hazretleri, çölde yolunu şaşıran bir talebesinin başından geçen bir hâdiseyi şöyle anlatır:
O çölde yolunu şaşırdı. Dolaşırken, bir su başına vardı. Pınar başında güzel bir kız gördü. Kızın yanında durunca, kız ona dedi ki:
– Benden uzak ol!
O talebe de şöyle dedi:
– Sen, bütün varlığınla benim ol!
– Şurada, öyle güzel bir kız var ki, ben ona hizmetçi bile olamam.
Talebe o tarafa dönüp baktı. Kimseyi göremedi. Tekrar kıza dönünce, bu sefer kız ona dedi ki:
– Doğruluk ne kadar güzel, yalan ne kadar kötü. Sanmıştım ki, bütün varlığınla bana bağlandın. Halbuki benim yanımda, bir başkasına bakmak istiyorsun.
Talebe bunu duyunca, utancından başını öne eğdi. Tekrar başını kaldırdığında karşısında kimseyi göremedi.
İslâm Âlimleri Ansiklopedisi:4/158