Bu kitapta anlatılan serüvenlerden birçoğu gerçektir; bir-iki tanesi benim, diğerleri de okuldaki arkadaşlarımın yaşadığı olaylardır.
Huck Finn’de gerçek hayatta var olan bir karakterdir; Tom Sawyer da öyle. Öyküde sözü edilen tuhaf batıl inanışların tamamı, bu öykünün geçtiği zamanda, yani otuz-kırk yıl öncesinde Batı’daki çocuklar ve köleler arasında büyük kabul görüyordu.
Elinizde tuttuğunuz kitap, kız ve erkek çocukları eğlendirmek için yazıldı, fakat yetişkinlerin de bu öyküden keyif almasını umuyorum; çünkü amacımın bir bölümü de, yetişkinlere geçmişte nasıl olduklarını, neler hissettiklerini, neler düşündüklerini, neler konuştuklarını ve ne kadar tuhaf işlere kalkıştıklarını anımsatmak.
“Tom!”
Ses yok.
“Tom!”
Ses yok.
“Nereye kayboldu gene bu çocuk?” Gene yanıt yok.
Yaşlı kadın gözlüğünü burnunun üstüne indirdi. Çevresine bakındı. İçini gururla dolduran bu görkemli gözlükle hiçbir şeyi doğru dürüst seçemezdi. Yalnızca süs için takılan bir gözlüktü bu.
“Hangi cehenneme kayboldu yine? Bir elime geçirirsem!” diye mırıldandı.
Elindeki süpürgeyi odanın içinde savurdu, bu karyolanın altında uyuklayan kedinin hızla dışarı kaçmasına neden oldu. Şu çocuğun bir işe yaradığını görmedim, diyerek açık kapıdan dışarıya çıktı; yaban otların ve domateslerin aralarına baktı. Sesini yükselterek bağırdı:
“Tom! Tom!”
Aniden bir ses duydu ve arkasına dönerek kaçmakta olan Tom’u ceketinin ucundan yakaladı.
“Dolapta olacağın aklıma gelmemişti, orada yine neler karıştırıyordun?”
“Hiç teyze!”
“Hiç ne demek? Şu ellerine, ağzına bak. Ne karıştırdın?”
“Bilmiyorum.”
“Ben biliyorum ama, istersen söyleyeyim. Reçel değil mi? O reçele dokunma diye kırk kez söyledim, ver şu sopayı!” Kadın, eline sopayı alıp havaya kaldırdı. Tehlike çok yakındı, Tom’un da bunu bir an önce düşünmesi gerekliydi.
“Aman teyze, arkana bak.”
Yaşlı kadın arkasına bakmak için eteklerini toplayıp hızla döndü. Bunu fırsat bilen Tom da dışarıya fırladı. Tahta perdeye tırmandı, öbür yana atladı. Teyzesi Polly şaşkın bir halde kalakaldı ve sonra gülmeye başladı:
“Seni gidi yaramaz şeytan. Baş edemeyeceğim kadar kurnazsın. Kurt kocayınca köpeklerin maskarası olur.Aslında onu cezalandırmak istemiyorum, ama bütün yaramazlıklarını da hoş göremem.
Belki bu gün okula gitmez. Gitmezse cezalandırmalıyım. Yarın bütün gün çalıştırarak okuldan kaçmanın ne demek olduğunu ona öğreteceğim. Zavallı kız kardeşimin oğlu.”
Bir önceki yazımız olan Kumandanı Öldürmek - Haruki Murakami başlıklı kitabımızda Kumandanı Öldürmek Haruki Murakami, Kumandanı Öldürmek Haruki Murakami ekitap indir ve Kumandanı Öldürmek Haruki Murakami ekitap oku hakkında bilgiler verilmektedir.