Ek açıklama: Makale, Rusya'daki Ekim devrimi Pareto yasası ve zorunlu çalışma teorisi açısından ele alınmaya çalışılıyor. Bu darbenin, ülkenin kalkınmasını bir piyasa ekonomisinin inşasına doğru yavaşlamasını amaçlayan bir piyasa karşıtı olduğu sonucuna varıldı. Sosyal uyum düzeyinin düşük olduğu nüfusun kitlesi, yani çıkarları, 1917 yılında iktidara gelen yöneticilerin, nüfusun çoğunluğu olarak harekete geçmeye zorlanan yöneticileri tarafından desteklenmiştir.
Özet: Çalışmaya zorlama durumunda. Piyasa ekonomisine giden bir yol haritası. Nüfus nüfusu tarafından desteklenmiştir.
Anahtar kelimeler: devrim, sıradanlık, piyasa ekonomisi, zorla çalıştırma, feodal kalıntıları, “Pareto yasası”.
Anahtar kelimeler: devrim, sıradanlık, piyasa ekonomisi, zorla çalıştırma, feodal izler, "Pareto yasası".
İşte bu baskının kapağı. VO web sitesine gelen ziyaretçilerden herhangi biri ilgisini çekerse - sadece yazın, size ücretsiz olarak bile posta ile gönderirim. Buna artık ihtiyacım yok - notta ve bilim raporunda da yazdılar ...
Devrimin teması, Sovyet Rusya'da uzun yıllar boyunca, çoğu insanın zihninde, temellerin yıkılması olarak algılanan belli bir klişe ya da klişeye dönüşen “Büyük Ekim Sosyalist Devrimi” ya da “Büyük Ekim” olarak adlandırılan tema. Üstelik, bu toplumsal karışıklığın bir sonucu olarak, birçok insan kesin faydalar elde etmiş ve hiç bir şekilde bu haklara (çocuklarının haklarının yanı sıra!) Haklarını da istememektedirler. İşte bu nedenle, aynı Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili pek çok belgenin hala 2045 yılına kadar sınıflandırılması, yani bütün doğrudan katılımcılarının ölmesi ve gerçekleri şahsen zarar vermeyecek şekilde sınıflandırılmaktadır.
Ancak, devrim ile durum biraz farklıdır. Bunu göz önüne almak için, modern bilimin kazanımlarını elde etmek yeterlidir, ya da daha doğrusu bilimler, ve arşivler pratik olarak gerekli değildir. Ancak bu fenomenin detaylı bir çalışmasına başlamak için, yine de bilimsel teorilerden değil, psikoloji, sosyoloji ve ekonomiden çok daha fazlasını açıklayan bir örnek olan kurgudan yola çıkılmalıdır. Bu örnek nedir? George Orwell'in "1984" adlı romanından bir alıntı ve alıntı çok, çok gösterge niteliğinde: "Boyunca hikayeler ve görünüşe göre, Neolitik döneminin sonundan itibaren, dünyada üç tür insan vardı: üst, orta ve alt. Gruplar, her türlü ismi taşıyan, sayısal oranlarını ve aynı zamanda yüzyıldan yüzyıla değişen karşılıklı ilişkileri taşıyan çeşitli şekillerde alt gruplara ayrılmıştır; ancak toplumun temel yapısı değişmeden kaldı. Muazzam ayaklanmalardan ve görünüşte geri dönüşümsüz değişikliklerden sonra bile, bu yapı restore edildi; jiroskop nereye itilirse bırakılsın pozisyonunu geri kazanıyor. Bu üç grubun hedefleri tamamen uyumsuz. Yüksek olanların amacı, oldukları yerde kalmaktır. Ortamın amacı yüksek olanlarla yer değiştirmektir; alt olanların hedefi, bir hedefleri olduğu zamandır, çünkü düşük olanların sıkı çalışmayla ezilmiş olmaları için karakteristiktir ve bakışları yalnızca ara sıra gündelik hayatın sınırlarının ötesine yönlendirmek, tüm farklılıkları iptal etmek ve tüm insanların eşit olması gereken bir toplum oluşturmak için yönlendirir. Böylece tarih boyunca bir mücadele tekrar tekrar alevlenir, her zaman aynı şekilde. Uzun süre boyunca yüksek olanlar kesin olarak gücü elinde tutuyor gibi görünmekteler, ancak er ya da geç, ya kendilerine olan inancını ya da etkili bir şekilde yönetme yeteneğini ya da her ikisini de kaybettikleri bir an gelir. Sonra, savaşçıların özgürlük ve adalet için rolünü oynayarak altlarını yanlarına çeken orta çağlar tarafından devrildiler. Hedeflerine ulaştıklarında altlarını eski Slav pozisyonlarına itiyorlar ve kendileri en yüksekleri oluyorlar. Bu arada, yeni ortalamalar diğer iki gruptan birinden veya her ikisinden de sıyrılıyor ve mücadele yeniden başlıyor. Üç gruptan sadece en düşükleri, geçici olsalar bile, hedeflerine ulaşmayı asla başaramazlar. Tarihin maddi ilerlemeye eşlik etmediğini söylemek abartı olurdu. ” Durumun bu olduğu kanıtlanmaya değmez: Bu, insan toplumunu sarsan bütün devrimlerin tarihinin temelidir.
Ancak şimdi, daha ileri gitmeden önce, Dünya gezegenindeki insanların emek faaliyetlerine nasıl dahil olduklarına bakacağız. Mülkiyet biçimlerine bağlı olarak, insanların ilkel bir komünal topluma, köle, feodal, kapitalist ve ... sosyal ilerlemenin zirvesinin, komünizmin ilk aşaması olan sosyalizm olduğu sanılırdı. Ancak, mülkiyet kavramı çok geçicidir. Böylece, kölelik çağında, birçok özgür ve yarı-özgür köylü vardı ve feodalizm ve kapitalizm altında - en gerçek köleler! Öyleyse durum bu değil, insanların çalışma tavrı içinde. İnsanlık tarihine bu açıdan bakarsak, açıklığa kavuşur - sadece üç çağ vardı: doğal zorlama dönemi, emek kendi başına zorla çalıştırıldığında, ekonomik olmayan zorlama emeğe bir kişi (köle veya serf) çalışmaya zorlandığında Ona karşı şiddet ve nihayet - bir kişinin çalışıp yaşayamayacağı, ancak çok iyi yaşayamayacağı zaman, ekonomik baskı dönemi. Ve “iyi yaşamak” için pazarda çalışabilme yeteneğini satmak zorunda. Yani, ekonomik olmayan zorlama sistemi ... evet, ekonomiyi yönetmek için piyasa mekanizmalarının sistemi bugün hepimiz tarafından iyi bilinmektedir.
“Büyük Ekim Devrimi” nin taraftarları yorulmadan, devrimin Rusya kitlelerini, çarlık otokrasisi ve toprak sahibi toprak sahibi olma biçiminde feodal kalıntılardan kurtardığını iddia etti ve bu doğru. Peki onu ekonomik olmayan zorunlu çalışmaların tüm kalıntılarından kurtardı mı? Yakından bakarsanız, bu kalıntıların yeterince kaldığı ortaya çıkıyor.
İlk olarak, Bolşevik darbesinin ana başarısı, toprak mülkünün kaldırılmasıdır. Ama "Land Decree" yi oku! Ortaya çıkan toprağın satılması, bağışlanması, takas edilmesi ve hatta işe alınmış emekle muamele edilmesi yasaktı! Yani, toprak, pazar ilişkileri alanından çekilmiştir ve bu, Mısırlıların bütün topraklarının aynı şekilde devlete ait olduğu ve köylülerin yalnızca çalışma hakkına sahip olduğu Antik Mısır ekonomisinin seviyesidir. Doğru, bu eylem hemen şimdi dünya ortak olduğu güzel bir sol ifade ile kaplıydı. Ama ortak, demek ki ... berabere. Bu arada, V. Mayakovski'nin zamanında çok iyi bir yazı yazdı: “Topraklar için kendi adına ölebilirsin, ama ortaklar için nasıl ölebilirsin?” (Şüphe duymayacak olsa da, muzaffer kırmızı gücün panegirikliği olsa bile!).
Ve şimdi bu kararnamenin faydaları hakkında ... Fakirler aslında hiçbir şey vermediler, toprağa ihtiyaçları yoktu, ama hayvancılık, alet ve ... "sarhoşluktan" bütünüyle sarhoşluk için tedavi. Yumruklar yeryüzünden canlı çıkmadı ve köylüleri soydular. Ve sadece orta köylüler arzu edilen devrimi verdi. Yeterince toprakları yoktu, onu yetiştirecek bir şeyleri vardı, bu yüzden ilk önce onu destekleyenlerdi. Bu paket V.I.'yi çok iyi gösterdi. Lenin, “Rusya'da Kapitalizmin Gelişimi” adlı eserinde, 1899 yılında yazdığı ve 1918 yılının ilkbaharına kadar devam etti. Öyleyse fakirlerin ihtiyacı, kırsal burjuvazi, yani kulaklar tarafından karşılandı, ama o zaman İç Savaşın bütün rahatsızlıklarının sonucu ne oldu? Yine, köylülüğe, orta köylülerin yanı sıra, kulakslar ve fakirler, yani üç grubun yeniden ortaya çıkmasına izin verildi: üst, orta ve alt, hiçbir devrimin yok edemediği.
Eh, şimdi insan uygarlığının gelişiminin hedefleri hakkında ... Öyle ki, üretim araçlarını geliştirerek köylülüğü sınıf olarak yok etmek, köylü doğası gereği piyasa adamı değildir. Esas olarak kendisi için üretiyor ve sadece biraz satıyor, yani gezegenin büyüyen nüfusunu besleyemiyor. Sadece şahsen hiçbir şeye sahip olmayan işe alınmış bir tarım işçisi bunu yapabilir.
Ve bu makalenin başlangıcı ... Gördüğünüz gibi, tüm yayın endeksleri yürürlükte.
Evet, peki şimdi Rusya'da ne oldu? Ve orada, 1917’ten sonra, ortak bir sistem kuruldu, pazar yeri ilişkilerinden yoksun, yani insanlar arasındaki ekonomik ilişkilerde bir adım geri atıldı. Pazar korkusu ve geri köylü kitlelerini kendi taraflarına çekmek arzusu, Lenin'in, Toplumu belediyeleştirmek için Bolşevik programını feda etmesine, hatta Sosyal Devrimci planı temel alarak (köylüler için oldukça anlaşılır - her şeyi almak ve paylaşmak!) Yol açtı. ve eleştirildi. Diğer bir deyişle, yarı feodal emirler, SSCB’de korunmalarına şaşmamalı ve 1929 yılı sonrasında daha da güçlendiler. Sonra, köylülerin emeği, kolektif çiftlik sisteminin getirilmesiyle yoğunlaşmıştı, ancak bu, hiç bir pazar değildi, ancak, yamyamlık sloganıyla desteklenen, yalnızca ekonomik olmayan, zorunlu bir emek sistemi: “Çalışmıyor, yemek yok!”
Ancak, girişimlerine destek sağlamak için, “eski yükseklerin” iktidarını deviren ve kendileri “yüksek” olan “orta” olanlar “düşüklere” bir şey vermek zorunda kaldılar ve onlara “çok düşük olanlara” verdiler. iyi anlaşıldı: tüketim alanında seviyeleme ve emek alanında seviyeleme. Yine, tüm bunlar bir sürü güzel ifadeyle örtülmüştü, ama onların arkasındaki gerçek bir kişiydi: sıradanlığın kendilerine kesin bir zenginlik sağladığı belliydi, ancak genel seviyeden mağlup olanlar, yalnızca toplum için çalıştıklarında zenginlik sağlandı. yani, yine, Sovyet toplumunun “kötülükten arındırılması” sürecinde şehirlere göç eden eski köylülerin ortalama büyük bir kitlesi olan çevresindeki sıradanlığı sağladılar. 1925'te, sanayi işçisi sayısı 1,8 milyondu. Ve zaten 1940, 8,3 milyonda, Endüstride çalışan kadın sayısı, 28'teki% 1929'ten 41'teki% 1940'e yükseldi. Doğal olarak, bu büyüme ancak şehirlere kendi paternalist kültürünü getiren ve hayata bakış açısını basitleştiren kırsal bölgelerden nüfuslu şehirlere göç etmekle sağlanabilir.
Bununla birlikte, endüstrinin ülkenin özgür vatandaşlarına olan refahının artması, büyük ölçüde Gulag’ın zorla tutsak mahkumları tarafından zaten köle emek - emeğiyle sağlandı. Şimdi kuzey koşullarında çalışmak için insanlar çeşitli ödenekler alıyorlar, daha yüksek ücretler alıyorlar. Stalinist kamplarının tutsakları, madenlerde kömür, tungsten ve molibden madenleri çıkardılar, taygaya odun döktüler ve ... bir balanda aldı ve bir şekilde hayatta kalmayı umdular. SSCB'nin ciddi ekonomik sorunlarının tam da bu “sosyalizmin üretim üssü” nün kapanmasından sonra başlamasına şaşmamalı.
Mülkiyet gelince, o zaman hemen hemen hepsi devletin elinde yoğunlaştı ve tarafından atanan bir yetkililer ordusu tarafından kontrol edildi. Yani, dış (ve iç tehdit!) Karşısında, Rusya devlet tekel mülkiyetine dayanan, piyasa ilişkilerini ve ekonomik olmayan zorla çalıştırmayı kısıtlayan bir mobilizasyon türü aldı. Sonuç olarak, “Ekim darbesi” nin, ülkede demokrasi, sosyal adalet ve sosyalizm hakkında yüksek sesle ifade edilen, pazar öncesi feodal ilişkilerin restorasyonuna yol açtığı ortaya çıktı. Ancak çalışanlarının hiçbiri tek bir işletmeye ait değildi, yöneticisini seçmediler, üretim ve ücret sorunlarını çözemediler. Devletin iyi çalışanları teşvik edemediği açıktır, ancak kötü - “sınıf kardeşleri” gerçekten cezalandırmadı. Makinenin tabancası milyonlarca kopya üretilse de, standart setin üstünde - düz, daç, araba Kalaşnikof'un üstüne bile atlayamadı, gerçekten iyi çalışmak pek mantıklı gelmiyordu.
Bu arada, "orta" dan daha fazla özgürlük, daha fazla refah ve bunun için daha fazla güç isteyen yeni bir "elit" öne çıkmaya başladı. Bu süreç nesneldir ve “tarih çarkının” dönmesini durdurmak mümkün olmadığı için durdurulamaz. Tüm alanlardaki vasatlıkların aşırı olması, devletin ve toplumun, nihayetinde bir noktada "ortalama" olduğunda kaçınılmaz olan, kaçınılmaz olan, 1991’in kaçınılmaz olduğu, kaçınılmaz olan XNUMX’in olaylarına yol açan yeni siyasi, ekonomik ve teknolojik zorluklar koşullarında gelişmesini sağlayamadı. mutlaka "yüksek" kaydırın.
Ek olarak, kişi, Evren ve toplumdaki her şeyin kesinlikle 80 ile 20 arasındaki oranlara bölündüğü “Pareto yasası” hakkında daima hatırlamalıdır. Bu pozisyona göre,% 80 mülkiyet her zaman% 20 sahiplerine aittir. Sosyal kimlikleri değişir, ancak oranın kendisi asla değişmez. Yani, 80% 'si, her zaman bu yirmi kişi için feodal feodal beyler, kapitalist büyücüler ya da ... işçi ve köylü kitlelerinden ortaya çıkan “kırmızı yönetmenler” için çalışmaya mahkumdur. Yani, sosyal sistemdeki ani değişikliklerin olumlu bir şey getirmeyeceği ve yol açamayacağı açıktır. Öyle ya da böyle,% 80 mülkiyet hala nüfusun% 20 elinde olacak! Bunun tek nedeni, 80% 'in yeterince akıllı olmaması, yeterince sosyalleşmemesi, eğitimli olması, yani hepsi aynı sıradan olmaları. Ancak eğer piyasa sistemi nüfusunun% 20'ine dayanıyorsa, “Sovyet sistemi” sözde çoğunluğa dayanıyordu -% 80'e ve dolayısıyla kaçınılmaz olarak kaybetmeye mahkum edildi. 80% 'i, “kütleli ezilme” sayısında güçlü, ancak 20%, er ya da geç, 1991 da kendi başına telafi edecekler ...
Sıradanlığın ilgi alanlarının işleyişini sürdürmek için ihtiyaç duyulan bireysel yetenekli bireyleri yukarı atlamak zorunda kaldığı açık. Kötü bir uçak uçmayacak, kötü bir tank çoğunu yapmayacak, makineli tüfek ateş etmeyecek. Ancak, yetenekli kişilerin kişisel çıkarlarına göre hareket etmelerine izin verilmedi. Yasaların “herkes gibi” olmaları gerekiyordu; örneğin, çalışmak zorunludur, yani zorunlu kitlesel sıradanlık düzeyinde olmak ve sadece biraz konuşabilmek zorunludur.
Burada V.I.'nin ifadesini hatırlamak gerekir. Lenin, Rusya’yı "tüm Avrupa ülkelerinin en küçük-burjuva ülkesi" olarak görüyor. Devasa küçük-burjuva dalgası herşeyi sardı, bilinçli proletarya sadece sayılarıyla değil, ideolojik olarak da, iltica etti, siyasetçilerdeki çok geniş çaplı burjuva işçilerinin çemberlerini yakaladı. ”[1]. Aynı zamanda, 1917'in ilkbahar ve yaz olaylarını da göz önünde bulundurdu. Ancak devrimci sürecin neden olduğu bu dalga Ekim Devrimi'nden sonra bile hiçbir yere gitmedi. Sonuç olarak, bu “dalganın” insanı Bolşevik rejimine destek verdikleri için faturalarını ödemek zorunda kaldılar, zihniyetlerine uyum sağlamak için, çünkü Rusya'daki küçük-burjuva ortamının kitlesel karakterinden dolayı onu değiştirmek imkansızdı.
Bu nedenle, sonuçlarına göre, "Büyük Ekim" i, sonuçta en çok acı çeken büyük yarı okur-yazar köylü kitlesinin çıkarları için Bolşevik Partinin önderliği tarafından zorla yürütülen bir anti-pazar ve yarı feodal darbe olarak niteleyebiliriz! Yani, sadece pazar ilişkilerinin en rasyonel olduğu görüşüne göre, onlardan 1917 yılında, ülkedeki tüm 74 yılının geri çekildiğini görüyoruz.
Bir zamanlar Lenin şöyle yazdı: “… Hem halkın devrimci dönüşümünde hem de toplumun devrimci dönüşümünde ve“… yeni, sosyalist, toplumsal bir düzen yaratmada ”işçi ve işçi kitlesine liderlik edebilen sanayi işçileri. Bütün sınıfların tamamen imhası mücadelesinde
[2]. Ancak, “daha yüksek”, “orta” ve “daha düşük” yapılar hiçbir işçi tarafından değiştirilemedi, herhangi bir “sosyalizm” inşa edemediler ve sonuç olarak, dökülen kan akımlarına rağmen Rus toplumunun gelişimi çevrelere döndü kendi başına, ekonomik zorlama sistemine çalışmak: çalışmak istiyorsanız, istersiniz - hayır ve diğerlerinden daha zeki olan, işi daha fazla talep gören veya sonuç olarak diğerlerinden daha büyük bir toplumsal öneme sahip olan ...
Kaynaklar:
1. V.İ. Lenin. Komple Koleksiyon op., 5 ed., Cilt 31 p. 156.
2. V.İ. Lenin. Komple Koleksiyon op., 5 ed., Cilt 39, s. 14.