Delhi'de Hacı Zafirüddin isminde temiz kalpli bir zat vardı. Bir gün Ebû'l?Hayr hazretlerine; "Efendim! Nefsani arzu ve istekler biz insanların tabiatında, yaratılışında var, bunlardan korunamayız ki" deyince; "Allah?ü Teala insanda bu nefsin isteklerini yarattı. Fakat onları def edecek kuvveti verdi. İnsanın bu kuvvetleri kullanarak, meşru yollarla, nefsin isteklerini gidermeye çalışması, Allah?ü Teala'nın emirlerini yerine getirmesi ve yasaklardan sakınması lazımdır. İşte dindarlık da budur."
Birisi Delhi civarında bulunan çok yüksek bir tepeye çıkmış, kendini oradan aşağıya atıp intihar etmek istiyordu. Tam kendisini dağdan aşağı atacağı sırada arkasında birisi onu ~|~kuvvetle tuttu. Dönüp baktığında, kendisini tutanın Ebû'l?Hayr Faruki olduğunu gördü. Ebû'l?Hayr Faruki buyurdu ki: "İntihar etmeye utanmıyor musun? İraden kadınlardan da aşağı imiş." Sonra ona birkaç dirhem verip; "Al şu balta ile ipi; odun satarak helal kazan" dedi. O şahıs yaptığına tövbe etti ve talebelerinden oldu.
Ebû'l?Hayr Faruki, kabir ziyaretine gider, manen istifade ederdi. Kabir ziyareti için sefere çıkmak caizdir buyurdu. Serhend ve Pani?püt'e oradaki kabirleri ziyaret için gitmişti. Din büyüklerinin kabirlerini ziyarete gidince tam bir edeb üzere bulunurdu. Ayakkabılarını çıkarıp, ellerini bağlar, başını önüne eğerek, kabrin yanına giderdi. Yüzünü kabre dönerdi. İki dizi üzerine oturarak Kur'an?ı Kerim okurdu. Edeb ve hürmetle geri geri giderek kabrin yanından ayrılırdı.
Ebû'l?Hayr Faruki, sohbetlerinde sık sık şöyle nasihat ederdi:
"Din bilgisini öğreniniz. Geliş?gidişlerinizde, oturup kalkmalarınızda, kısaca her vakit, kalbinizi Allah?ü Teala'yı anmak ve hatırlamakla meşgul ediniz. Böylece daima Allah?ü Teala'yı anma ve hatırlama hali, melekesi hasıl olur."