Ordudan hikayelerAslında onlarla pek ilgilenmeyen Polinezyalıların ve özellikle Maori kabilesinin temsilcilerinin kendilerini oldukça ciddi savaşçılar olarak kurdukları biliniyor. Yetkili komuta altında, mükemmel bir şekilde eğitilmiş İngiliz düzenli ordusuna karşı koyma yeteneği gösterdiler.
Aynı zamanda, Maori dövüş sanatının ritüel yönü oldukça mitolojiktir. Askeri ritüeller dünyadaki herhangi bir ordu için normdur ve aşağıda Avrupa kökenli tarihçilerin eserlerinde gerçeğin nerede olduğunu ve yalanın nerede olduğunu anlamaya çalışacağız.
Biraz romantizm...
En zararsız ve hatta romantik olanla başlayalım.
Bazı kaynaklar, özellikle "Nehrin Kraliçesi" filminde, Maori liderlerinin (ve muhtemelen diğer Polinezya halklarının yaptıklarının) savaştan önce eşleriyle seks yaptıklarına (sıklıkla birkaç kez yaşadıkları) dair referanslar içerir. ) .
Bahsedilen filmde gösterildiği gibi "en kritik anda" saldırı başladı. Orada Te Kai Po şeklinde temsil edilen saha komutanı Titokovaru, cinsel meşguliyeti göz önüne alındığında, büyük olasılıkla bu tür ritüelleri fiilen uygulamıştır. Bunu sadece Çeçenya'da "kamp eşleri" bulan Dmitry "Wagner" Utkin'e selam olarak kabul edelim.
Titokovar'ın ölçüsüzlüğü nihayetinde zugunder'ın canifas bloğundan geçmesine yol açtı (Taranaq savaşı. Yerliler İngilizleri nasıl yendi?). Mucizelerin büyük olasılıkla çatışma sırasında gerçekleşmediği açıktır, izciler düşman müfrezelerinin hareketini (genellikle çok sayıda nehir boyunca) bildirdiler, yerleşim birimi saldırıyı püskürtmeye hazırlanıyordu ve "sırdaşlar" yakınlarda duruyorlardı. liderin kulübesi.
Oradan karakteristik sesler duyulur duyulmaz, muhtemelen jestlerle (ses, savunma yerleşimini derhal düşmana teslim edecek), şüphelenmeyen bir düşmana yapılan saldırı hakkında, bazıları ağaçlarda bile olan savaşçılara sinyaller ilettiler. Buna göre, kural olarak birkaç kanattan büyük bir saldırı başladı.
Büyük ihtimalle Maori, liderin onları erkeksi gücüyle suçladığına gerçekten inanıyordu. O zamanın Polinezyalıları, bu insanlar için genetik olarak alışılmadık bir diyete geçiş nedeniyle şimdi azalan artan bir testosteron seviyesi ile karakterize edildi. Bu bağlamda, özellikle askeri ritüellerde cinsiyetin kutsallaştırılması karakteristikti.
...ve bolca dans
Dans, iki numaralı ritüel sembolüdür.
Ayrıca yeterince zararsız bir konu, Haka. Dövüşten önce dans et. Avrupalıların gerçekten bir haka korkusu geliştirmeleri ancak İkinci Dünya Savaşı sırasında oldu. Savaş öncesi "Haka" dansının genel düzeni XNUMX. yüzyılın başlarında şekillendi.
Katılımcıların gözlerini şişirip dillerini ağızlarından çıkardıkları ("Seni yiyeceğim" anlamına gelir) haka, Yeni Zelanda Ordusunda gösteri performansları sırasında ve ragbi takımı maçlarından önce kullanılır. İkinci Dünya Savaşı sırasında, İngiliz ordusunun bir parçası olarak Maori gönüllülerinden oluşan bir tabur tarafından gerçekleştirilen haka, düşman (Almanlar ve İtalyanlar) üzerinde gerçek bir korku uyandırdı.
Haka, Yeni Zelanda Ordusunda 8 Mayıs'ta (Müttefik Zafer Bayramı) milliyeti ne olursa olsun tüm askeri personel tarafından yapılır, ancak Gönüllü Günü'nde sadece Maori askeri personeli tarafından yapılır. All Blacks ragbi takımı hakkında söylenecek bir şey yok. Bu ragbi takımı forveti John Lomu'nun cenazesinde sergilenen hakinin görüntüleri, ardından dul eşi tarafından kafesten beyaz güvercinler salınması tüm dünyayı dolaştı.
Haka'nın tam olarak ne zaman ortaya çıktığına dair bilgiler, doğrulanmamış efsaneler düzeyindedir. Savaştan önceki haka'ya, sofistike hakaretlere kadar meydan okuyan sloganlar eşlik etmesi muhtemeldir. Toa Frazier'in yarı Fiji yarı Maori filmi The Dead Lands'de (tamamen Maori dilinde yapılmış tek film), bir öğretmenin bir öğrenciye dövüş öncesi haki sırasında rakibiyle "düzgün konuşması" talimatını verdiği bir an vardır.
Öğretmen, haki yaptıktan sonra kavga çıkarmak için karşı kabilenin reisine bağırır: "Annen bir kütük yatak." Polinezya halklarının ölçüsüz cinsel mizaçları düşünüldüğünde, böyle bir lanet onlar için, örneğin Türkçe "anan sikeim"den çok daha etkiliydi.
Yamyam mı değil mi?
Peki, o zaman yükselişte. Şimdi en önemli ve hassas konuya geçelim - yamyamlık.
Maorilerin geçmişte insanları açlıktan yedikleri iddia edilen bilgiler pek doğru değil. Anglo-Saksonlar yaban domuzlarını ve diğer memelileri Yeni Zelanda'ya getirmeden önce, bunlar neredeyse yoktu.
Maori protein diyeti esas olarak balık, deniz ürünleri (neyse ki yeterince deniz, nehir ve göl var) ve kümes hayvanlarına, daha az sıklıkla yumurtaya dayanıyordu. Memelilerin beslenmesi Maoriler için olağandışıydı ve İngilizlerin gelişiyle birlikte domuz eti, kuzu eti ve sığır etine "nakli", diğer Polinezyalılarda olduğu gibi bu insanlarda da metabolik bozuklukların nedenlerinden biri haline geldi.
Maoriler arasındaki yamyamlık efsanesi ilk kez büyük olasılıkla Jules Verne tarafından The Children of Captain Grant'te tekrarlandı. Ayrıca stratejik amaçlar için, Goebbels'in astları tarafından Girit operasyonu ve Kuzey Afrika'daki Nazi ordusuna karşı Müttefik askeri operasyonları sırasında modern terimlerle "kara PR" olarak kullanıldı.
Maori gönüllülerinden oluşan bir tabur, hırpalanmış Alman paraşütçüler arasında bile batıl inançlara dayalı bir korku uyandırdı. Ve esas olarak Goebbels departmanı tarafından yayılan, Maorilerin ölü rakiplerini yedikleri bilgisi yüzünden. Doğal olarak, Nazilerin hiçbiri teslim olmak istemedi. Savaş alanında, bariz sebeplerden ötürü, vücudunuzun sürüklenip yenmesi daha az olasıdır.
Goebbels'in dinlendiği yer
Esaret altında, daha az bariz olmayan nedenlerle, her şeyi yapabilirsiniz. Müttefiklerin Girit operasyonunda başarısız olmasına ve Maori gönüllülerinin ciddi kayıplar vermesine rağmen (esas olarak disiplin eksikliği nedeniyle, gerekmediğinde göğüs göğüse tırmandılar), bu tür propagandanın hatırası kaldı ve kök saldı.
Ancak bu propagandanın hiçbir dayanağının olmadığı düşünülmemelidir. “Yahudi siyasi yetkiliyi dövün, ağızlık tuğla ister” gibi ilkel sloganların aksine, Goebbels bu sefer tarihsel bilgilerle iyi bir iş çıkardı.
Gerçekte, yalnızca ritüel yamyamlık gerçeği belgelenmiştir (ve Maori bunu inkar etmez): savaşçı ısırdı (kesilecek hiçbir şey yoktu, savaşta yalnızca şok türleri kullanıldı) оружия, tahtadan ve taştan yapılmış ve Maori, İngilizlerin gelişinden önce demiri bilmiyordu), yenilmiş bir düşmanın bir et parçası, böylece gücü ona aktarılacaktı.
Bunlar, Maori ve diğer Polinezya halklarının askeri gelenekleriyle ilgili tüm klişelerden uzaktır. Ana olanlar yukarıda listelenmiştir. Ancak bu bile, demiri nasıl eriteceğini bilmeyen ve yazmayı bilmeyen Okyanusya yerlilerinin, artık bazı çevrelerde "kolektif Batı" olarak adlandırılması alışılmış olan bu dünyaya ne kadar dehşet getirdiği sonucuna varmak için yeterlidir.