Savaşın ilk döneminde, Panzerwaffe'nin ana vurucu gücü Alman fabrikalarında inşa edildi. tanklar: Pz.Kpfw.II, Pz.Kpfw.III, Pz.Kpfw.IV, Çekoslovakyalı PzKpfw. 35 (t) ve PzKpfw. 38 (t) 'i ele geçirdi ve ayrıca kendinden tahrikli silahlar StuG.III.
1933 Haziran 1945 tarihi itibariyle "Alman Kara Ordusu 22-1941" referans kitabında yayınlanan bilgiye göre, Doğu'da Almanlar arasında toplam tank ve kundağı motorlu silah (alev makineleri hariç) sayısı 3332 birimdi. Savaşın ilk yılında, çeşitli nedenlerle, orijinal Alman tank filosunun yaklaşık% 75'i kaybedildi.
Savaşın ilk günlerinde çeşitli güvenlik derecelerine sahip Alman tankları Kızıl Ordu tarafından ele geçirildi. Ancak Haziran-Temmuz 1941'de ele geçirilen zırhlı araçların savaşta kullanımıyla ilgili çok az güvenilir bilgi var.
Yüksek karargahla iletişimde yaşanan bir kesinti karşısında, savaşların ilerleyişine ilişkin ayrıntılı raporlar çoğu zaman onlara ulaşmıyordu. Ön cephenin dengesiz olması ve savaş alanının genellikle düşmanın arkasında kalması daha az önemli değildi. Bununla birlikte, Haziran-Ağustos 1941'de Kızıl Ordu tarafından ele geçirilen zırhlı araçların kullanıldığı birkaç vaka belgelendi.
İlk deneyim
Ele geçirilen Alman tanklarının savaşlarda kullanılmasının ilk sözü 28-29 Haziran 1941'e kadar uzanıyor.
Güneybatı Cephesi 8. Mekanize Kolordu sorumluluk bölgesinde birliklerimizin mayınlar tarafından havaya uçurulan ve topçu ateşi ile hareketsiz kalan 12 düşman tankı bulduğu biliniyor. Daha sonra, bu araçlar Verba ve Ptichye köyleri yakınlarında sabit atış noktaları olarak kullanıldı. Ön cephedeki hızlı değişim nedeniyle, korugan olarak ele geçirilen bu Alman tankları uzun süre kullanılmadı.
Düşmanın ani saldırısının neden olduğu ilk şok geçtikten ve birliklerimiz savaş deneyimi kazandıktan sonra, ele geçirilen zırhlı araçların akıllıca kullanımına başlandı.
Böylece 7 Temmuz 1941'de, Batı Cephesi 18. Mekanize Kolordusu'nun 7. Panzer Tümeni tarafından bir karşı saldırı sırasında, Kotsy bölgesindeki 1. derece Ryazanov'un (18. Panzer Tümeni) askeri teknisyeni, T-26 tankıyla 26 saat içinde düşmanın arkasına girdi. kavga etti. Sonra tekrar kendi halkının yanına gitti, kuşatmadan iki T-XNUMX ve biri hasarlı bir silahla PzIII ele geçirildi. Kupa troykasının silahlanmasının çalışır duruma getirilip getirilemeyeceği bilinmemekle birlikte, on gün sonra bu araç kayboldu.
5 Ağustos 1941'de Leningrad'ın eteklerinde bir savaşta, Leningrad zırhlı ileri eğitim kurslarının birleşik tank alayı, mayınlar tarafından havaya uçurulan iki Çekoslovak yapımı tankı ele geçirdi. Görünüşe göre, Wehrmacht'ın 35. bölümüne ait olan hafif tanklar PzKpfw. 6 (t) hakkında konuşuyoruz. Onarımlardan sonra bu makineler eski sahiplerine karşı kullanıldı.
Hafif tank PzKpfw. 35 (t)
İlk Alman kendinden tahrikli silahları StuG.III, Kiev savunması sırasında Ağustos 1941'de Kızıl Ordu tarafından ele geçirildi. Toplamda, birliklerimizin hizmete açık iki aracı vardı. Bunlardan biri şehir sakinlerine gösterildikten ve bir Sovyet mürettebatıyla birlikte çalıştıktan sonra cepheye gitti, diğeri doğuya tahliye edildi.
Eylül 1941'deki Smolensk savunma savaşı sırasında, kendi tankını kaybeden Genç Teğmen Klimov'un tank mürettebatı, yakalanan StuG.III'e transfer edildi. Ve savaş sırasında iki düşman tankını, bir zırhlı personel taşıyıcıyı ve iki kamyonu devirdi.
8 Ekim 1941 Teğmen Klimov, ele geçirilen üç StuG III müfrezesini yönetiyor,
"Düşman hatlarının arkasında cesur bir operasyon gerçekleştirdi"
bunun için Savaş Kızıl Bayrak Nişanı ödülü için sunuldu.
2 Aralık 1941'de Teğmen Klimov'un kundağı motorlu silahı Alman topçuları tarafından imha edildi ve kendisi öldürüldü.
1941'de, ağır savunma savaşları yürüten Kızıl Ordu, ele geçirilen zırhlı araçları ara sıra kullandı. Düşmandan püskürtülen tanklar ve kundağı motorlu silahlar, 1942 baharında Kızıl Ordu'da dikkate değer sayıda ortaya çıktı. Bunlar, esas olarak, Moskova savaşının bitiminden sonra savaş alanlarında kalan düşman tarafından devrilen veya terk edilen araçlar ile Rostov ve Tikhvin'deki başarılı karşı saldırılardı. Toplamda, 1941'in sonunda birliklerimiz, yenileme çalışmaları yaptıktan sonra daha fazla kullanım için uygun olan 120'den fazla tank ve kundağı motorlu silah ele geçirmeyi başardılar.
Kupa bölümü
Düzenli kupa koleksiyonu için, 1941'in sonunda Kızıl Ordu Zırhlı Müdürlüğü'nde bir tahliye ve ganimet toplama departmanı oluşturuldu ve 23 Mart 1942'de SSCB Halk Savunma Komiseri "Yakalanan ve yerli zırhlı araçların savaş alanından tahliyesinin hızlandırılması" emrini imzaladı.
Ele geçirilen tankların onarım için gönderilmek üzere demiryolu platformlarına yüklenmesi.
Ele geçirilen zırhlı araçların restorasyonu ve onarımında birkaç işletme yer aldı. Ele geçirilen düşman tanklarını çalışır duruma getirmeye başlayan ilk onarım üssü, Moskova'daki 82 numaralı onarım üssü idi. Aralık 1941'de yaratılan bu girişim, başlangıçta Lend-Lease kapsamında gelen İngiliz tanklarını tamir etmeyi amaçlıyordu. Ancak, zaten Mart 1942'de ele geçirilen tanklar Rembaza No. 82'ye teslim edilmeye başlandı.
Alman zırhlı araçlarının restorasyonu ile uğraşan bir başka Moskova onarım şirketi, Sverdlovsk'a tahliye edilen üretim sahasında oluşturulan 37 numaralı Fabrikanın bir şubesiydi. Şube, hafif Sovyet T-60 tank ve kamyonlarının onarımı, hafif tanklar PzKpfw.I, PzKpfw.II ve PzKpfw. 38 (t) ve zırhlı araçların restorasyonu ile uğraştı.
1941'den bu yana, 32 merkezi bağlılık üssü ele geçirilen silahları ve ekipmanları tamir ediyor. Araçlardan çıkarılan ve restore edilemeyen parçalar kullanılarak motorlar ve şanzımanlar onarıldı ve şasideki hasar onarıldı. Davaya, farklı insanların komiserleri tarafından yönetilen on iki ağır sanayi fabrikası katıldı. Toplamda, 1942'de, yakalanan tankların ve kundağı motorlu silahların yaklaşık 100 kopyası onarım depolarında onarıldı.
6. Alman Ordusu'nun Stalingrad'da kuşatılması ve yenilgisinin ardından, önemli miktarda zırhlı araç Kızıl Ordu'nun eline geçti.
Bir kısmı restore edildi ve sonraki savaşlarda kullanıldı. Böylece, Haziran'dan Aralık 264'e kadar Stalingrad'daki 1943 numaralı restore edilmiş fabrikada 83 Alman Pz tankı onarıldı. Kpfw.III ve Pz. Kpfw.IV.
Savaş sırasında, Sovyet fabrikaları en az 800 ele geçirilmiş tankı ve kundağı motorlu silahları onardı, bazıları aktif orduya, bazıları askeri okullara ve yedek birimlere, bazıları ACS SG-122 ve SU-76I'ye dönüştürülerek Sovyet yapımı silahlarla donatıldı. ...
Derin arka kısımda bulunan yeniden üslere ek olarak, ön hat bölgesinde mümkünse yakalanan ekipmanı yerinde tamir eden mobil teknik tugaylar oluşturuldu.
Ön bölgedeki ACS Stug.III'in onarımı.
1942'de Kızıl Ordu tankerleri tarafından ele geçirilen tankların geliştirilmesini ve işletilmesini kolaylaştırmak için, ele geçirilen Alman savaş araçlarının en büyük örneklerinin kullanımı hakkında özel notlar yayınlandı.
Ele geçirilen tankların kullanımı göz önüne alındığında, Sovyet mürettebatının en sık savaştığı ekipmanı daha ayrıntılı olarak açıklamaya değer. Savaşın ilk yılında birliklerimiz PzKpfw.I ve PzKpfw.II hafif tanklarını ele geçirdi.
Hafif tanklar PzKpfw.I ve PzKpfw.II
Hafif tank Pz.Kpfw.I (makineli tüfek silahlı ve iki kişilik mürettebatlı) en başından beri daha gelişmiş tanklar inşa etme yolunda bir geçiş modeli olarak kabul edildi.
SSCB'ye saldırı sırasında, iki tüfek kalibreli makineli tüfekle donanmış ve kurşun geçirmez zırhla korunan PzKpfw.I açıkçası modası geçmişti ve bu nedenle çoğunlukla eğitim amacıyla ve ön hat yollarında devriye gezmek için arka birimlerde kullanılıyordu. Bu tür tanklar, mühimmat taşıyıcılarına ve topçu gözlemci araçlarına dönüştürüldü. Yakalanan bir dizi PzKpfw.Is, reman üslerinde yeniden inşa edildi, ancak savaş kullanımları hakkında hiçbir bilgi yok.
Kızıl Ordu birkaç tank avcısı 4,7 cm Pak (t) Sfl ele geçirdi. auf Pz.Kpfw.I Ausf.B, Panzerjäger I olarak da bilinir. Bu, Pz.Kpfw.I Ausf.B.'nin şasisinde oluşturulan ilk seri Alman tanksavar kundağı motorlu silahtı. Toplamda, PzKpfw.I şasisi kullanılarak 202 kendinden tahrikli silah üretildi.
Ele geçirilen tank avcısı Panzerjager I'in yanındaki Sovyet tank ekipleri.
Sökülmüş taret yerine, 47 mm Çekoslovak yapımı tanksavar silahı 4,7 cm PaK (t) olan hafif bir tankın şasisine bir tekerlek yuvası kuruldu. Pak 50 38-mm tanksavar silahı ile hizmete girmeden önce, bu silah Wehrmacht'ın en güçlü tanksavar silahıydı ve zırh delme açısından ikincisinden biraz daha düşüktü. Dik açıyla 1000 m mesafede, zırh delici bir mermi 55 mm zırhı deldi.
1941'de, silahın zırh penetrasyonunu artırmak için Almanlar, tungsten karbür çekirdekli PzGr 40 zırh delici alt kalibreli mermiyi, 400 m'ye kadar bir mesafede, Sovyet orta tankı T-34'ün ön zırhını güvenle delen mühimmat yüküne tanıttı. Bununla birlikte, Alman tanksavar silahlarının mühimmat yükündeki alt kalibreli mermilerin oranı küçüktü ve yalnızca nispeten kısa bir mesafede etkili oldukları ortaya çıktı.
PzKpfw.II hafif tank, 20 mm otomatik top ve 7,92 mm makineli tüfekle silahlandırıldı.
20 mm otomatik topun zırh delici mermileri, 1930'larda inşa edilen Sovyet hafif tanklarının korumasını kolayca aştı, ancak tabanca atış mesafesinden ateşlendiğinde bile T-34 ve KV-1'in ön zırhına karşı güçsüzdü.
PzKpfw.II zırhı, zırh delici tüfek mermilerine karşı koruma sağladı.
Zayıf silahlı tankların özel bir değeri yoktu ve bu nedenle ele geçirilen PzKpfw.II'nin kullanımı, esas olarak keşif, devriye gezmek ve nesnelerin arkasını korumak için epizodikti. Kızıl Ordu'da 1942'de topçu traktörü olarak tamir edilmiş birkaç hafif "panzer" kullanıldı.
Pz.Kpfw.38
Çek üretim tankı (t), savaş kullanımı açısından çok daha büyük ilgi gördü. PzKpfw.II ile karşılaştırıldığında, bu araç daha güçlü silahlara ve daha iyi zırh korumasına sahipti. Ek olarak (ele geçirilen zırhlı araçların restorasyonuna katılan uzmanların hatıralarına göre), Çekoslovakya'da inşa edilen tanklar yapısal olarak Alman yapımı araçlardan daha basitti. Ve onları onarmak daha kolaydı. Çoğu durumda, hasarlı Pz.Kpfw.38 (t) yanmadıysa, restorasyon için uygun oldukları veya bir yedek parça kaynağı olarak hizmet ettikleri ortaya çıktı.
Kızıl Ordu askerleri Pz.Kpfw. 38 (t) tankını inceliyor.
Çekoslovakya'nın işgalinden sonra Almanlar, Wehrmacht'ta Pz.Kpfw. 750 (t) adını alan 38'den fazla hafif tank LT vz.38 aldı.
1930'ların sonlarının standartlarına göre, iyi bir savaş aracıydı. Yaklaşık 11 ton muharebe ağırlığı ile 125 hp karbüratörlü bir motor. itibaren. karayolu üzerindeki tankı 40 km / s hıza çıkardı.
Modernize edilmiş tankların ön zırhı 50 mm kalınlığındaydı ve yanlar ve kıçı 15 mm kalınlığındaydı.
Pz.Kpfw. 38 (t) tankı, 37 mm top ve iki 7,92 mm makineli tüfek ile silahlandırıldı. Normal boyunca 37 m mesafedeki 42 kalibrelik namlulu 500 mm'lik bir top 38 mm zırhı delebilir.
Böylece, koruma alanında Sovyet hafif tankları T-38, BT-26 ve BT-5'yi geride bırakan Pz.Kpfw.7 (t), gerçek savaş mesafelerinde kendilerine güvenle vurabilirdi.
Aynı zamanda, Çek zırhı Alman kalitesinden daha düşüktü. 45 mm ön zırhın 50 mm zırh delici mermileri 400 metreden daha uzak bir mesafede güvenle tutulursa, 76,2 mm yüksek patlayıcı parçalanma ve zırh delici mermilerin çoğu durumda ölümcül oldu - Pz.Kpfw.38 (t) zırhı çok kırılgandı.
Artan savunmasızlığın bir başka nedeni de Pz.Kpfw.38 (t) 'nin gövdesi ve kulesinin perçinli bağlantılar ile birleştirilmesiydi. Geçişin olmaması durumunda bile, bir mermi çarptığında perçinin iç kısmı genellikle kırılır ve vurucu bir elemana dönüşür.
Eksikliklere rağmen, SSCB'ye yapılan saldırıya katılan Alman tank bölümlerinde, Doğu Cephesinde yer alan toplam tank sayısının yaklaşık% 660'u olan 38 Pz.Kpfw.19 (t) birimi vardı. Sovyet birlikleri, restorasyona uygun yaklaşık 50 Pz.Kpfw.38 (t) ele geçirmeyi başardılar ve bunlardan yaklaşık üç düzine savaşa hazır hale getirildi.
Büyük olasılıkla, ele geçirilen Pz.Kpfw.38 (t) 'nin ilk savaş kullanımı vakası Kırım'da gerçekleşti. Wehrmacht'ın 22. Panzer Tümeni'nden bu tanklardan birkaçı ele geçirildi ve bu tanklar, Kırım Cephesi'nin bir parçası olarak kısa bir süre savaştı.
Rembase # 82'de tamir edilen araçların silahları değiştirildi. 7,92 mm ZB-53 makineli tüfek yerine tanklar Sovyet 7,62 mm DT-29 ile yeniden silahlandırıldı. Ayrıca 37 mm'lik taret topunun 45 mm 20K top ve 20 mm TNSh-20 otomatik topla değiştirilmesi konusu da düşünülüyordu.
Onarılan ve yeniden donatılan ele geçirilmiş Pz.Kpfw. 38 (t) tankları olan Echelon.
Yakalanan Pz.Kpfw.38 (t) 'nin, Batı Cephesi'nin 20. Ordusu'nun bir parçası olan ayrı bir özel tank taburuna (OOTB) transfer edildiği güvenilir bir şekilde biliniyor.
Tabur Temmuz 1942'de kuruldu, komutanı Binbaşı F.V. Nebylov. Bu birim Ağustos'tan Ekim 1942'ye kadar düşmanlıklara katıldı ve belgelerde genellikle komutanın adıyla anıldı.
"Nebylov'un taburu".
OOTB tanklarının birlikleri tarafından bombalanmasını önlemek için, gövdenin ön plakasına ve kulenin yan tarafına büyük beyaz yıldızlar uygulandı.
Konumsal savaşlar sırasında özel bir tank taburu ağır kayıplar yaşadı. Savaş hasarı ve arızaları nedeniyle, taburun yeniden oluşum için geri çekilmesinden kısa bir süre önce, hayatta kalan Pz.Kpfw.38 (t) tankları yere kazıldı ve sabit atış noktaları olarak kullanıldı.
Üçüz ve dörtlü kupa
Savaşın ilk döneminde, Kızıl Ordu'da en sık kullanılan ele geçirilen tank orta seviye Pz.Kpfw.III idi. 1941'in sonunda - 1942'nin başında, tank birimlerinin bir parçası olarak, T-26, BT-5, BT-7, T-34 ve KV ile birlikte, kupa kupaları sık sık savaştı.
Arşiv kaynaklarına göre, 1942'nin ortalarında, Sovyet birlikleri 300'den fazla hizmete hazır veya kurtarılabilir Pz. Kpfw.III ve bunlara dayalı KMT'ler. Görünüşe göre bunlar resmi raporlara giren ve ele geçirilen zırhlı araçların toplama noktalarına tahliye edilen araçlar. Ancak ele geçirilen Pz.Kpfw.III tanklarının ve StuG.III kundağı motorlu silahların bazıları, iyi durumda yakalanmış veya ön cephedeki mobil atölyelerde tamir edilmiş, resmi olarak kaydedilmedi.
Savaşın ilk döneminde Pz.Kpfw.III'den çok daha az sıklıkta, savaşçılarımız Pz.Kpfw.IV orta tankları ele geçirmeyi başardılar. Bunun nedeni, Haziran 439'de Sovyetler Birliği'ne yapılan saldırıya katılan tüm Alman tanklarının yaklaşık% 13'ü olan Barbarossa Operasyonunda 1941 Pz.Kpfw.IV tankının yer almasıydı.
Görece az sayıdaki Pz.Kpfw.IV, Alman komutanlığının başlangıçta Pz.Kpfw.III'i ana Panzerwaffe tankı olarak görmesi ve kısa namlulu 75 mm topla donanmış Pz.Kpfw.IV'nin topçu ateş destek tankı olacağı gerçeğiyle açıklandı.
75 kalibre namlulu 37 mm KwK 24 topunun ana hedefleri hafif saha tahkimatları, atış noktaları ve insan gücü idi.
Pz.Kpfw.IV mühimmatının ilk modifikasyonlarında zırhlı hedeflerle savaşmak için K.Gr.rot.Pz zırh delici izli mermiler vardı. 6,8 kg ağırlığında. Normal boyunca 385 m mesafedeki 100 m / s'lik bir başlangıç hızına sahip bu mermi, 40 mm'lik zırhı delebiliyordu, bu açıkça, anti-top zırhlı tankları yok etmek için yeterli değildi. Bu bağlamda, 75 mm KwK 37 topu için, zırh penetrasyonu dik açıyla vurulduğunda 70-75 mm olan kümülatif mermilere sahip atışlar oluşturuldu. Bununla birlikte, düşük başlangıç hızı nedeniyle, zırhlı araçlara karşı etkili atış menzili 500 m'yi geçmedi.
7,92 mm MG 34 makineli tüfek, topla eşleştirildi.Gövdenin ön zırhının bilye yuvasına monte edilmiş başka bir makineli tüfek, telsiz operatörünün emrindeydi.
İlk Pz.Kpfw.IV'nin zırh kalınlığı Pz.Kpfw.III ile aynıydı. Fransa ve Polonya'daki düşmanlık deneyimlerine dayanarak, Ekim 1939'dan Mayıs 1941'e kadar 200 birim miktarında üretilen Pz.KpfW.IV Ausf.D modifikasyonunun tanklarının korunması, ek bir 30 mm ön ve 20 mm taraf kurularak artırıldı. zırh.
Eylül 1940'tan Nisan 1941'e kadar üretilen PzIV Ausf.E tankları, 50 mm zırh plakaları ile güçlendirilmiş 20 mm ön zırha ve 20 mm yan zırha sahipti. Taretin ön zırhı 35 mm, kulenin yan zırhı 20 mm idi. Müşteriye toplam 206 PzIV Ausf.E tankı teslim edildi.
Ek zırhla kalkanlama mantıksızdı ve yalnızca geçici bir çözüm olarak kabul edildi ve kulenin korunması yetersiz kabul edildi. Bir sonraki değişikliğin - Pz.Kpfw.IV Ausf.F. - ortaya çıkmasının nedeni buydu. Menteşeli zırh kullanmak yerine, gövdenin ön üst plakasının kalınlığı, kulenin ön plakası ve topun mantosu 50 mm'ye, gövdenin yanlarının ve kulenin yanlarının ve kıçının kalınlığı - 30 mm'ye kadar çıkarıldı. Silahların bileşimi aynı kaldı. Nisan 1941'den Mart 1942'ye kadar 468 PzIV Ausf.F tankı üretildi.
Savaşın ilk yarısında Doğu Cephesinde kullanılan Pz.Kpfw.IV tanklarının savaş ağırlığı 20-22,3 ton idi. 300 hp motor. ile., benzinle çalışan, karayolu üzerinde 42 km / saate kadar maksimum hız sağladı.
Kupa KMT'leri
Savaşın ilk iki yılında, Alman StuG.III kundağı motorlu silahları Kızıl Ordu tarafından Pz.Kpfw.IV orta tanklarından daha sık ele geçirildi. Bu kundağı motorlu silah, piyadelerin çıkarlarına göre hareket edebilen ve savaş alanında yolunu açabilen, ateşleme noktalarını yok edebilen ve tel engellerden doğrudan ateşle geçiş yapabilen hareketli bir topçu bineği edinmek isteyen Wehrmacht komutanlığının talebine cevap olarak yaratıldı.
Kundağı motorlu silahlar için tankların aksine, doğrudan ateş desteği, silahların dönen bir tarete yerleştirilmesini gerektirmiyordu. Öncelikli alanlar ateş gücü, küçük boyutlar, iyi ön rezervasyon ve düşük üretim maliyetleri olarak kabul edildi. Bu kendinden tahrikli silah, Pz.Kpfw.III tankının şasisi kullanılarak oluşturuldu.
50 mm ön ve 30 mm yan zırhla korunan tekerlek yuvasına, 75 kalibre namlu uzunluğuna sahip 37 mm StuK 24 silah yerleştirildi. İlk modifikasyonların StuG.III kendinden tahrikli silahlarının kütlesi 19,6-22 ton idi.Yol hızı 40 km / saate kadar çıktı.
Seri StuG.III Ausf.A'nın üretimi Ocak 1940'ta başladı. Kısa namlulu 75 mm'lik toplarla saldırı kundağı motorlu silahların üretimi Şubat 1942'ye kadar devam etti.
Ausf.A / C / D / E modifikasyonlarının toplam 834 ACS'si üretildi. Çoğu Doğu Cephesinde kaldı.
Savaşın ilk yılında, kendi kundağı motorlu silahlarının yokluğunda, ele geçirilen StuG.III'ler Kızıl Ordu'da SU-75 adı altında aktif olarak kullanıldı.
Alman "topçu saldırıları" iyi bir muharebe ve hizmet-operasyonel özelliklere sahipti, önden projeksiyonda iyi bir korumaya sahipti, mükemmel optikler ve tamamen tatmin edici bir silahla donatılmıştı. StuG.III'i orijinal biçiminde kullanmanın yanı sıra, bazı araçlar Sovyet topçu sistemleri kullanılarak 76,2 ve 122 mm KMT'lere dönüştürüldü.
1942 yazına gelindiğinde, Sovyet komutanlığı ele geçirilen kundağı motorlu silahları kullanma konusunda bir miktar deneyim biriktirdi ve görsel olarak gözlemlenen hedeflere ateş etmek için tasarlanmış kundağı motorlu bir saldırı silahının ne olması gerektiği konusunda bir fikir edinmişti.
Uzmanlar, 75-76,2 mm'lik yüksek patlayıcı parçalanma mermilerinin piyadelere ateş desteği sağlamak için uygun olduğu, düşmanın gelişmemiş insan gücü üzerinde tatmin edici bir parçalanma etkisine sahip oldukları ve hafif alan tahkimatlarını yok etmek için kullanılabilecekleri sonucuna varmışlardır. Ancak kalıcı ateş noktalarına dönüşen sermaye tahkimatı ve tuğla binalara karşı, daha büyük kalibreli silahlarla donatılmış kundağı motorlu silahlar gerekliydi.
"Üç inç" mermi ile karşılaştırıldığında, obüs 122 mm yüksek patlayıcı parçalanma mermisi önemli ölçüde daha büyük bir yıkıcı etkiye sahipti. 122 mm'lik bir topla yapılan bir atış, 76,2 mm'lik bir topla birkaç atıştan fazlasını başarabilir. Bu bağlamda, StuG.III temelinde, 122 mm M-30 obüs ile donanmış bir KMT oluşturulmasına karar verildi.
Bununla birlikte, 122 mm M-30 obüsü StuG.III şasisine yerleştirmek için yeni, daha büyük bir kaptan köşkünün yeniden tasarlanması gerekiyordu. 4 mürettebat üyesini barındıran Sovyet yapımı savaş bölmesi önemli ölçüde yükseldi, ön kısmı topa karşı zırhlara sahipti.
Kabinin ön zırhının kalınlığı 45 mm, yanlar 35 mm, kıç 25 mm, tavan 20 mm'dir. Bu nedenle, önden projeksiyondaki kendinden tahrikli tabancanın korunması yaklaşık olarak T-34 orta tankına karşılık geliyordu.
Moskova asansör fabrikasının avlusunda StuG.III saldırı silahları ele geçirildi. Nisan 1942.
StuG.III şasisinde 122 mm'lik kendinden tahrikli silahların seri üretimi, 1942 sonbaharının sonlarında, 592 numaralı Mytishchi Carriage Works'ün tahliye edilmeyen tesislerinde başladı.
Ekim 1942'den Ocak 1943'e kadar olan dönemde 21 KMT, askeri kabule teslim edildi. Kendinden tahrikli silah, SG-122 adını aldı, bazen SG-122A ("Artshturm") da var.
ACS SG-122
SG-122'nin bir kısmı kendinden tahrikli topçu eğitim merkezlerine gönderildi, bir makine Gorokhovets eğitim sahasında test etmek için tasarlandı. Şubat 1943'te, 1435 SU-9 ve 76 SG-12'ye sahip 122. kundağı motorlu topçu alayı, Batı Cephesi 9. Ordusu 10. Tank Kolordusu'na dahil edildi.
SG-122'nin savaş kullanımı hakkında çok az bilgi var. Savaşlara katılan 6'inci GAP'ın 15 Mart - 1435 Mart tarihleri arasında düşman ateşi ve arızalarından tüm malzemesini kaybettiği ve yeniden yapılanmaya gönderildiği biliniyor. Savaşlar sırasında yaklaşık 400 76,2 mm ve 700'den fazla 122 mm mermi tüketildi. 1435. SAP'nin eylemleri Nizhnyaya Akimovka, Verkhnyaya Akimovka ve Yasenok köylerinin ele geçirilmesine katkıda bulundu. Ayrıca, atış noktaları ve tanksavar silahlarına ek olarak, birkaç düşman tankı imha edildi.
Düşmanlıklar sırasında, ön silindirlerin tıkanması nedeniyle şasinin kaynağı ve güvenilirliğinin düşük olduğu ortaya çıktı. Personelin yetersiz eğitimine ek olarak, savaşta kullanımın sonuçları iyi manzaraların ve gözlem cihazlarının olmamasından etkilendi. Yetersiz havalandırma nedeniyle, açık kapaklarla ateş etmeye zorlayan kontrol kulesinde güçlü bir gaz kirliliği vardı. Komutanın sıkışık koşulları nedeniyle iki topçu ve doldurucu zordu.
SU-76I ACS'nin çok daha başarılı olduğu ortaya çıktı. Bu kendinden tahrikli tabancanın yapımı için Pz.Kpfw.III şasi kullanıldı. Kendinden tahrikli ünite, gövdenin ön kısmının 30-50 mm kalınlığında, gövdenin yan tarafının - 30 mm, kabinin önü - 35 mm, kabinin yanı - 25 mm, besleme - 25 mm, çatı - 16 mm olan bir rezervasyona sahipti. Tekerlek yuvası, zırh direncini artıran rasyonel zırh plakalarının eğim açılarına sahip kesik bir piramit şeklindeydi. Kendinden tahrikli tabanca, özellikle Gorky Otomobil Fabrikası'nın hafif deneysel kendinden tahrikli tabancaları için F-76,2 tankı temelinde oluşturulan 1 mm S-34 tabancayla donanmıştı.
Komutan olarak kullanılması amaçlanan araçlardan bazıları, güçlü bir radyo istasyonu ve Pz ile bir komutan kupolası ile donatılmıştı. Kpfw III.
SU-76I'yi oluştururken, tasarımcılar savaş aracının incelemesine özel önem verdiler. Bu bağlamda, bu kendinden tahrikli tabanca, aynı dönemde üretilen Sovyet tanklarının ve kundağı motorlu silahların çoğundan daha iyi performans gösterdi. Bir dizi parametrede SU-76I, SU-76 ve SU-76M'den daha tercih edilir görünüyordu. Her şeyden önce SU-76I, motor-şanzıman grubunun güvenliği ve güvenilirliği açısından kazandı.
ACS SU-76I, 20 Mart 1943'te resmi olarak hizmete girdi. Yeni kendinden tahrikli silahlarla donatılmış birimler oluştururken, SU-76 ile aynı normal sıra kullanıldı, ancak komutanın T-34'leri yerine ilk başta ele geçirilen Pz kullandılar. Kpfw.III, daha sonra komut sürümünde SU-76I ile değiştirildi.
Bir kupa şasisi üzerinde kundağı motorlu silahların serbest bırakılması Kasım 1943'e kadar devam etti. Toplam 201 SU-76I monte edildi.
SU-76I kundağı motorlu silahlar, SU-76'ya kıyasla daha yüksek güvenilirlik, kontrol kolaylığı ve çok sayıda gözlem cihazı olduğunu kaydeden ekipler arasında popülerdi. Ek olarak, engebeli arazide hareketlilik açısından, kendinden tahrikli tabanca pratikte T-34 tanklarından daha düşük değildi ve iyi yollarda hız bakımından onları geride bıraktı. Zırhlı bir tavanın varlığına rağmen, kundağı motorlu silahlar, savaş bölmesinin içindeki göreceli ferahlığı sevdiler. Diğer yerli kundağı motorlu silahlarla karşılaştırıldığında, kontrol kulesindeki komutan, topçu ve doldurucu çok kısıtlı değildi.
SU-76I'nin Alman tankları Pz.Kpfw.III ve Pz.KpfW.IV'e karşı başarılı bir şekilde kullanıldığı vakalar belgelendi. Ancak 1943 yazında, kundağı motorlu toplar ilk kez savaşa girdiğinde, ateş güçleri artık Almanlar için mevcut olan tüm zırhlı araçlarla güvenli bir savaş için yeterli değildi ve zırh, 50 ve 75 mm zırh delici mermilere karşı koruma sağlamadı. Yine de SU-76I KMT'leri 1944'ün ilk yarısına kadar başarılı bir şekilde savaştı. Bundan sonra, çalışan dişli, motor ve şanzıman kaynağının tükenmesi nedeniyle hayatta kalan birkaç araç hizmet dışı bırakıldı.
Kupa malzemesi hakkında
1942-1943'te. Sovyet-Alman cephesinde, Sovyet yapımı zırhlı araçlara ve Lend-Lease kapsamında elde edilenlere ek olarak, Pz.Kpfw. 38 (t), Pz. Kpfw.III, Pz.Kpfw.IV ve kendinden tahrikli silahlar StuG.III.
Yani, daha önce bahsedilen "Nebylov taburunda" 6 Pz.Kpfw.IV, 12 Pz vardı. Kpfw.III, 10 Pz.Kpfw.38 (t) ve 2 StuG.III.
Ele geçirilen malzemeyle ilgili başka bir tabur da Batı Cephesi'nin 31. Ordusunun bir parçasıydı. 1 Ağustos 1942 itibariyle, dokuz Sovyet hafif T-60 ve 19 ele geçirilmiş Alman tankı içeriyordu.
75 Haziran 56 itibariyle 23. ayrı tank taburu (1943. Ordu'dan) bünyesinde dört şirket vardı: 1. ve 4. ele geçirilen tanklar (dört Pz.Kpfw.IV ve sekiz Pz.Kpfw.III) , 2. ve 3. - İngiliz Mk.III Valentine'da (14 araç).
151. Tank Tugayı Mart ayında 22 Alman tankı aldı (Pz.Kpfw.IV, Pz.Kpfw.III ve Pz.Kpfw.II).
28 Ağustos 1943'te 44. Ordu birimlerine, Amerikan M3 Stuart ve M3 Lee'ye ek olarak 3 Pz.Kpfw.IV ve 13 Pz.Kpfw.III'nin bulunduğu ayrı bir tank taburu atandı.
Kızıl Ordu'da türünün eşsiz bir askeri birimi, ele geçirilen zırhlı araçlarla neredeyse tamamen silahlanmış olan 213. Tank Tugayı'ydı.
15 Ekim 1943'te tugay 4 T-34 tankına sahipti, 35 Pz.Kpfw.III ve 11 Pz.Kpfw.IV. Şubat 1943'ün başlarında (yeniden yapılanma için geri çekilme zamanına kadar) düşmanlıklara katıldıktan sonra, 1 T-34 ve ele geçirilen 11 tank tugayda kaldı. Pz.Kpfw.III ve Pz.Kpfw.IV'nin bir kısmının arızalar sonucu kullanım dışı kaldığı bilgisi var.
Sovyet birimlerindeki çeşitli ele geçirilmiş tank birimlerine ek olarak, karargahı ve arka tesisleri korumak için kullanılan bildirilmemiş tek araçlar vardı.
Bazı sonuçlar
Ele geçirilen tanklarda ve kendinden tahrikli silahlarda savaşan Sovyet mürettebatı, yaşam koşullarının ve içlerindeki çalışma kolaylığının Sovyet araçlarından daha iyi olduğunu kaydetti. Tankerlerimiz Alman manzaralarını, gözlem cihazlarını ve iletişimlerini çok takdir ettiler.
Aynı zamanda, Alman zırhlı araçları daha kapsamlı bir bakım gerektiriyordu ve onarımı çok daha zordu.
Ateş gücü ve koruma seviyesi açısından, 1941-1942'de ele geçirilen tanklar otuz dördü geçmedi ve yumuşak topraklarda ve karda arazi kabiliyetine sahip oldu.
Motoru negatif sıcaklıklarda çalıştırmanın zorluğu önemli bir dezavantaj olarak kaydedildi.
Alman tanklarının karbüratör motorları çok hareketliydi, bunun sonucunda bir taşra yolunda "üçlüler" ve "dörtler" için yakıt ikmali yapılmadan seyir menzili 90-120 km idi.
Arazideki onarım zorlukları, düzensiz yedek parça ve mühimmat temini, 1943'ün ikinci yarısında Sovyet tank birliklerinin yerli olarak üretilen zırhlı araçlarla doyması ile Kızıl Ordu komutanlığının ele geçirilen tanklara ilgisi azaldı.
Devam edecek ...