“Ben annemin yanında büyüyen bir yetim idim. Annemin, eğitimim için hocaya verecek parası yoktu. Hoca, benden ders ücreti almak yerine, dersi bitirip kalktığında yerine bakmama razı olmuştu.
* İmam eş-Şâfi’î hazretlerinin keskin zekâsı, o daha küçükken herkesin dikkatini çekmişti. Yaşıtları henüz Kur’ân okumayı öğrenirken, o Kur’ân’ı ezberlemiş ve kendi yaşıtlarına ders verecek düzeye gelmişti. Onun yetişmesinde muhtereme annesinin emeği çok büyüktür. Annesi, İmam eş-Şafi’î hazretlerini okutabilmek için devlet dairelerinin etrafında dolanırız oradan atılan eski ve yıpranmış kâğıt ve derileri toplardı. Topladığı bu malzemeleri eve getirir, güzelce yıkadıktan sonra derslerimi yazabilmesi için oğlu İmam eş-Şafi’î’ye verirdi. İmam eş-Şafi’î hazretleri, annesinin bu fedâkârlıklarına kayıtsız kalmamış, ömrünün sonlarına doğru telif ettiği eserine “el-Ümm” yani “Anne” ismini vermiştir. Şâfiî mezhebinin temel görüşleri bu kitapta olduğu İçin bu ismin verildiği söylenir. Nitekim “el-Ümm” bir şeyin anası yani temelidir.
Kur’ân’ı hatmettikten sonra mescide girdim. Orada âlimlerin ders halkalarına katılıyordum. Bu sırada hadis ve bazı meseleler ezberliyordum. Mekke’deki evimiz Hayf mahallesinde idi. Ben (yazı yazmak İçin) müsait kemik parçaları arar, hadisleri ve ilmî meseleleri onlara yazardım. Evimizde eski bir testimiz vardı. Kemiğin üzeri (yazıyla) dolduğunda onu testinin içine atıyordum.”