7 Ocak 1979, sosyalizm tarihi içinde unutulmaması gereken trajik bir gündür.
Kamboçya Komünist Partisi’nin (Kızıl Kmerler) 1950’lerin sonundan itibaren ülkelerinin tam bağımsızlığı ve sosyalizme geçiş için yürüttüğü devrimci mücadelenin sonunda, 17 Nisan 1975’te, ABD emperyalizmini ve gerici Lon Nol faşist kliğini bozguna uğratarak emekçiler tarafından devrimle kurulan Demokratik Kamboçya (Kampuçya), 7 Ocak 1979 tarihinde Leonid Brejnevlerin başını çektiği Sovyet sosyal-emperyalistlerince tepeden tırnağa silahlandırılan işgalci Vietnam birlikleri tarafından yıkıldı.
Kuruluş günlerinden itibaren Vietnam’ın Kampuçya’ya yönelik burjuva milliyetçi hegemonya arzusunu körükleyen Sovyetler Birliği, bu sayede bölgede Çin Halk Cumhuriyeti’nin etkisini zayıflatmaya ve kendi kontrol alanlarını genişletmeye çalışmıştır.
Kampuçyalı devrimciler Sovyet silahları ve tankları kullanan işgalci Vietnam birliklerine kadın, yaşlı, çocuk demeden devrimin ilk günlerinden itibaren karşı kahramanca savaşmış, ancak 7 Ocak 1979 günü başkent Phnom Penh’in kaybedilmesi ile devlet iktidarını yitirerek, yeniden Kamboçya kırsalına çekilerek gerilla mücadelesine geri dönmüştür.
Yaklaşık 4 yıl gibi kısa süren bir dönemde Kampuçya pratiği, ağır bombardımanların yaşandığı ve kaynakların tamamen tahrip edildiği aşırı yoksul bir tarım ülkesinde doğrudan halk komünleri sistemi ile sosyalizme geçişin pratikte mümkün olduğunu kanıtlayan özel bir tecrübe olmuştur.
Kampuçya devrimi yalnızca dışa bağımlı komprador kapitalist üretim ilişkilerinin tümünü tasfiye etmekle kalmamış, üstyapıda da ekonomik dönüşümle eşgüdümlü bir kültür devrimi başlatarak feodalizm ve kapitalizmden kaynaklı gerici/burjuva katmanları sosyalizm yolunda tamamen dönüşüme uğratma başarısını göstermiştir.