P-9 roketli D-29 kompleksinin geliştirilmesi, 385'un ortasında SKB-1963'te (şimdi Devlet Roket Merkezi) başladı. Projenin amacı, kıtalar arası bir yelpazeye sahip sıvı yakıtlı bir roket ve gelecek vaat eden denizaltılar tarafından kullanılması için gerekli olan bir dizi tesisin oluşturulmasıydı. Bir süredir, D-9 / P-29 kompleksi, D-8 / УР-100 sistemine alternatif olarak değerlendirildi, ancak daha sonra projelerden birini kapatmaya karar verildi. SSCB Bakanlar Kurulu’nun Eylül’deki kararı uyarınca 28 1964 silah yeni denizaltıların roket P-29 olması gerekiyordu. UR-100'un filo versiyonunun gelişimi iptal edildi.
Yeni projenin başarıyla tamamlanması, stratejik nükleer kuvvetlerin etkinliğini önemli ölçüde arttırmayı mümkün kıldı. Gemideki kıtalararası füzelerle denizaltı, potansiyel bir düşman topraklarındaki hedeflerine, kıyılarına yaklaşmadan saldırabilir. Sonuç olarak, denizaltı karşıtı savunma tarafından kontrol edilen tehlikeli bölgelerden uzak mesafelerde devriye gezmek mümkündü. Böylece, yeni proje D-9 / P-29, ülkenin nükleer kalkanının geliştirilmesinde en önemli adım olacaktı.
Taşıma arabası üzerinde roket R-29. Fotoğraf Rbase.new-factoria.ru
SKB-385, V.P. başkanlığında Makeev, zaten çeşitli sınıflardaki sıvı balistik füzeleri geliştirme konusunda bazı deneyimler kazanmıştı. Bu deneyim, gelişmiş özelliklere sahip yeni bir ürün oluştururken kullanılmalıdır. Sonuç olarak, önceki gelişmelerde önerilen ve uygulanan fikirlerden bazıları P-29 roket tasarımında mevcuttu. Ayrıca, birkaç yeni teknik çözüm önerildi. Bu nedenle, roketin boyutlarını azaltmak için diğer tüm özellikleri istenen seviyede tutarken, hali hazırda birçoğu işe yaradı ve tamamen yeni yerleşim çözümleri kullanıldı.
Hesaplamalar, denizaltılar için yeni bir füzenin, ayrılabilir bir baş kısmı olan iki aşamalı bir şema üzerine inşa edilmesi gerektiğini gösterdi. Ürünün uzunluğunu azaltmak için, motorların “girintili” yerleşimini ve ayrıca savaş başlığı ve alet bölmesini kontrol sistemleriyle sabitlemek için standart olmayan bir yöntem kullanmak gerekiyordu. Bu ve diğer fikirler sayesinde, P-29 roketinin toplam uzunluğu, 13 m çapında olan 1,8 m'dir.
Teknenin her iki aşaması da benzer bir yapıya sahipti ve sözde montajı yapılmalıydı. alüminyum alaşımlarından yapılmış gofret kabukları. Bu, diğer tasarımlar ile karşılaştırıldığında önemli bir ağırlık tasarrufu sağladı ve ayrıca gerekli gücü sağladı. Adımların tüm iç hacmi, oksitleyici ve yakıt için iki tank altında verildi. Tanklar arası bölme yoktu, bunun yerine çift ortak bir taban kullanıldı. Her iki kademenin kuyruk tabanları, tüm ürün boyutunda önemli bir kazanç sağlayan motorları monte etmek için içbükey bir şekle sahiptir. Ek olarak, diğer birimlerle eşlenik olma zorunluluğu nedeniyle karmaşık bir şeklin üst tabanları kullanılmıştır.
Kavisli şekli nedeniyle birinci kademenin üst tabanının, ikinci kademenin motorunun ağzını barındırması gerekiyordu. İkinci etabın benzer bir detayı, sırayla, baş kısmını monte etmek için tasarlanmıştır. P-29 roketinin doğrudan altında durması, alet bölmesini kontrol sistemi ile yerleştirmenin önerilmesi ilginçtir. Savaş birimi sırayla alet bölmesi ile ikinci aşama arasına yerleştirilmek zorunda kaldı. Bu durumda, savaş başlığının konik şekilde kaplanması, ikinci aşamadaki tabanın karşılık gelen girintisine girdi.
Roketin ilk aşaması, asimetrik dimetil hidrazin ve azot tetroksit kullanan bir 4D75 akışkan motoruyla donatıldı. Motorun bir parçası olarak yürüyen bir kamera ve iki dönüş direksiyonu vardı. İkinci aşamada, bir sallanan sistem üzerine monte edilmiş bir yürüyen odalı bir 4D76 motor bulunuyordu. Tanklar dahil yakıt sistemi, tesiste yakıt ve oksitleyici ile yakıt ikmali ve ardından ampulizasyon için tasarlanmıştır. Bu formda roket uzun süre çalıştırılabilir.
Yeni roketin, orijinal kombine tip kontrol sistemini gelişmiş kılavuz doğruluk özellikleriyle elde etmesi gerekiyordu. Mevcut roketlerle karşılaştırıldığında doğruluğu arttırmak için jiroskopları bir vakuma yerleştirerek atalet navigasyon cihazlarını iyileştirmeye karar verildi. Ek olarak, roketin uçuş sırasındaki koordinatların daha doğru bir şekilde belirlenmesi için astrocorrection araçlarıyla donatılması önerildi. Projenin bir parçası olarak, P-29, daha sonra tekrar tekrar yeni füzelerde kullanılan rehberlik sisteminin yeni bir birleşik mimarisini başarıyla oluşturup uygulayabildi.
Yeni roketin konik kafa kaplaması altında, 1 Mt gücünde bir monoblok savaş başlığı yerleştirildi. Yeni projenin ilginç bir özelliği de, savaşın ünitesinin roketin kuyruğuna doğru konumlandırıldığı sıra dışı yerleştirilmesiydi. Ek olarak, ikinci aşamada, yanlış hedeflerin taşınması için konteynerler sağlandı. Yeni proje için referans şartları bir füze savunma sisteminin kullanılmasını şart koşuyordu. Bu amaçla, roket, savaş birimiyle aynı anda bırakılan bir dizi yanlış hedef aldı.
Denizaltılar için ilk Rus kıtalararası balistik füzesi, 8000 km'ye kadar olan mesafelerdeki hedeflere saldırabilir. 33,3 T'nin başlangıç ağırlığıyla, P-29 ürünü hedefe 1100 kg'a kadar yük taşıyabiliyordu. Maksimum bir menzile ateş ederken, dairesel izin verilen sapma 900 m olarak tahmin edilmiştir.
D-9 kompleksi için, alışılmadık fikirlerin uygulandığı tasarıma sahip yeni bir maden tipi fırlatıcı geliştirilmiştir. Madenin roketinin sert montajının nakliye konumunda bırakılmasına karar verildi. Bunun yerine, ürünün farklı yönlerde küçük hareketlere izin veren kauçuk metal amortisörlerle tutulması gerekiyordu. Bu durumda, yükün roket gövdesi üzerindeki dağılımı, etkileşim noktalarından değil, nispeten büyük dairesel bölgelerden yapılmalıdır. Tesisatın iç yüzeyinde ayrı kılavuz yoktu. Bunun yerine, fırlatma sırasındaki füze amortisörleri doğrudan maden ocağıyla etkileşime girmek zorunda kaldı.
Yeni bir başlatıcı tasarımının kullanılması, şaftın duvarları ve roket gövdesi arasındaki dairesel boşluğun boyutunu önemli ölçüde azaltmıştır. Diğer şeylerin yanı sıra, bu, ıslak bir başlangıç için boşluğu doldurmak için gereken su miktarında bir azalmaya yol açtı. Bundan dolayı, füze kompleksinin taşıyıcısı daha küçük dairesel boşluk tanklarına ihtiyaç duyuyordu. Fırlatıcıyı fırlatma için hazırlama süresini kısaltmak da mümkündü. Buna ek olarak, birkaç füze ile hızlı salvo ateşleme olasılığı sağlandı.
Roket ve fırlatıcı tasarımı, denizaltı hareket halindeyken ve denizde 55 düğümlerine çalkalandığında derinliklerden 8 m'ye ateş etmeyi mümkün kılmıştır. Bir yüzey konumundan çekim de yapıldı. Tüm başlatma öncesi işlemler tek bir konsoldan gelen bir komutla otomatik olarak gerçekleştirilmelidir. Ayrıca, konsül lansmanlarının yürütülmesinden sorumluydu. D-9 kompleksinin kontrol ekipmanı, uçuş programını otomatik olarak hesaplamayı ve diğer işlemleri gerçekleştirmeyi mümkün kılan diğer yerleşik sistemlerin bileşimine entegre edildi.
P-29 füzelerinin ateşlenmesi aşağıdaki gibiydi. Fırlatma siparişini alan taşıyıcı mürettebat, fırlatma öncesi eğitimi yürütecekti. Aynı zamanda, kendi koordinatları belirlendi ve belirlenen hedefe ulaşmak için yörünge hesaplandı, ardından uçuş görevi roketin otomatik sistemine girildi. Ek olarak, roket yakıt tanklarına basınç verildi ve halka boşluk özel bir tanktan dolduruldu. Basınç eşitlendikten sonra, şaft kapağını açmak mümkün oldu.
Başlangıçtaki komutta, birinci kademe motor azaltılmış bir yükle çalıştırıldı. Bununla beraber roket madeni terk etti ve sudan çıktı. Havaya kaldırıldıktan sonra, motor maksimum itmeye getirildi. 4ДХNUMX motorun direksiyon odalarını kullanan otomasyon, roketi, yakıtın ilk aşamadaki tanklarda üretildiği ana kadar istenen yörüngede tutması gerekiyordu.
Belirtilen noktada, ilk aşamadaki motorun bir sonraki tahliyesiyle bağlantısı kesildi. Adımları ayırmak için, uzun bir yük ve basınçlı gazların enerjisinin kullanılması önerildi. Aynı zamanda, gövdenin güç elemanlarında harcanan ilk aşamanın ayrılmasıyla birlikte bir kırılma oldu.
İkinci aşamadan ayrıldıktan sonra bir astronavigasyon oturumu gerçekleştirildi. Güncellenen verilere göre kendi koordinatlarında roket bir rota düzeltmesi yapmış ve gereken hareket yönünü korumuştur. İstenilen yüksekliğe ve hıza ulaştıktan sonra ikinci aşama, savaş birimini ve füze savunmasını yenmenin yollarını bırakmaktı. Aynı zamanda, düşman radar istasyonlarının ekranlarında, biri gerçek bir savaş birimi olan EPR'ye benzer parametrelere sahip nesneler ortaya çıkacaktı, gerisi yanlış hedeflerdi.
D-9 / P-29 projesinin geliştirilmesi birkaç yıl aldı. Altmışlı yılların sonunda yeni roket teste hazırdı. Denetimlerin ilk aşaması, batık bir stand kullanarak yılın Eylül 1968'inde başlatıldı. 23 Eylül’ün ilk lansmanı kaza ile sonuçlandı. Ürün, su altındaki fırlatıcıdan ayrıldı, ancak motorun erken durması vardı. Roket istenen yüksekliğe yükselmedi ve sonra suya düştü. Tanklarda kalan sıvı patladı ve yanma ürünleri ve yakıt bileşenleri bulutu oluştu. Kazanın sonuçlarını ortadan kaldırmak için testlerin yarıda kesilmesi gerekiyordu.
Bir sonraki lansman birkaç gün içinde gerçekleşti ve standa dalmadan gerçekleştirildi. Bu fırlatma başlangıcı düzenliydi. Daha sonra, su altındaki standın çekimiyle beş inceleme daha yapıldı. Testin ilk aşamasının tamamlanması, arazi test sahasındaki denetimlere devam etmesine izin verdi.
Testin ikinci kısmı için bölge, Beyaz Deniz kıyısındaki Nenoks testi bölgesiydi. Mart 1969 ile Kasım 71 arasında, 20 roket fırlatma işlemleri tamamen yapılandırıldı. Lansmanlardan birinde meydana gelen kaza nedeniyle saha testleri yarıda kesildi. Bir sonraki fırlatmada, roketin imhası ve fırlatıcıya ciddi hasar verilmesi sonucu, birinci aşama motorun patlaması. Hasarlı sistemlerin onarımı birkaç hafta sürdü, ardından testlere devam edildi. Arazi test sahasındaki denetimler sırasında 20 test çalışmaları yapılmıştır.
Testin üçüncü aşamasında denizaltı taşıyıcısının kullanılması planlandı. Gelecek vaat eden füze sistemini test etmek için, 1964'in sonunda yeni bir denizaltı geliştirme kararı alındı. D-9 kompleksinin ilk taşıyıcısı, 145 projesinin K-658 nükleer denizaltı olmasıydı. Yeni fırlatma sistemlerinin ve diğer ekipmanların kurulumunu içeren 16 denizaltı için modernizasyon projesi oluşturmak üzere TsKB-701 görevlendirildi. Gelecek on yılın başında yeni bir proje geliştirildi ve uygulandı. 1971'in sonunda, K-145 yeni roketi test etmeye hazırdı.
25 Aralık K-1971 denizaltısının 145'i ilk kez P-29 roketini fırlattı ve dünyanın kıtalararası balistik füzelerin ilk denizaltı taşıyıcısı oldu. Fırlatma, Beyaz Deniz atık depolama alanlarından birinde, yüzeysel bir konumda gerçekleştirildi. Su alanındaki buz durumundan dolayı, sualtının fırlatılması mümkün değildi. İlk başlangıçta, kompleksin tüm sistemleri ve roketler normal şekilde işe yaradı. Aşağıdaki üç lansman da başarılı kabul edildi.
Mart ayında 1972, ancak bir kazayla sonuçlanan beşinci lansman gerçekleşti. Raporlara göre, sualtı fırlatma hazırlığı sırasında, deney roketinin tankları yakıt ve yakıt sızıntısı ile tahrip edildi, bu da bunların karışmasına neden oldu. Hemen yüzer ve başlatıcının kapağını açmaya karar verildi. Roketin yükselişinin patlamasından sonra, roketin üst yarısını temsil eden büyük bir parça denize atılmıştır. Başlatıcı bazı hasar aldı. Onarım K-145 ağustos ayına kadar devam etti.
21 Ağustos ayından 28 Kasım 1972 e kadar, herhangi bir sorun ya da kaza ile birlikte olmayan sekiz yeni başlangıç yapıldı. Bu serinin iki deneme lansmanı Pasifik Okyanusu'ndaki eğitim hedefleri üzerinde gerçekleştirildi ve bu da kıtalararası bir alanda yeni bir füze ateşleme ihtimalini doğrulamayı mümkün kıldı.
12 Mart Balistik bir füze R-1974 olan D-9 füze sisteminin 29'i kabul edildi. Bu zamana kadar, yeni kompleksin ana taşıyıcısı olacak olan nükleer denizaltı 667B "Murena" nın tasarımı geliştirildi. Zaten Aralık ayında, yeni projenin ana teknesi olan K-72, 279'te faaliyete geçti. Önümüzdeki beş yıl boyunca filo D-17 füze sistemi ile başka bir 9 denizaltı kruvazörü aldı. "Moray" projesinin denizaltı füzesi R-12 için 29 fırlatıcılarına taşındı. Madenler tomruk çitin arkasına çiftler halinde yerleştirildi. Rampaların nispeten uzun olması nedeniyle, denizaltıların, kabin çitlerinin arkasında karakteristik bir üst yapısı vardı. Denizaltı teçhizatı, tüm cephanelik yüküne kadar, birkaç füzeyle salvo ateşinin yapılmasını mümkün kıldı.
1976'in sonunda, orijinal 118 projesinden dönüştürülen 601 projesinin K-629 teknesi devreye alındı. Bu denizaltının testleri, yeni teknolojide mevcut teknolojinin daha da iyileştirilmesinin yetersizliğini göstermiştir. Daha fazla tekne 601 projesi inşa edilmedi ve yeniden inşa edilmedi.
667B projesinin nükleer denizaltı seri yapımının başlamasından sonra, D-9D olarak belirtilen füze kompleksinin yükseltilmiş versiyonunun geliştirilmesi başladı. Bu sistemin temel farkı, füze savunmasının üstesinden gelme yolunu yitiren P-29D roketiydi. Hariç tutuldukları için yakıt arzını artırmak ve atış menzilini 9100 km'ye getirmek mümkündü. Ayrıca, projenin seri ürün üretimi ile ilgili bazı nüansları değiştirildi.
D-9D kompleksi, modernizasyon sırasında birkaç 667B denizaltı aldı. Ayrıca, düzenli olarak 667BD Murena-M projesinin dört denizaltısı ile donatıldılar. Yeni Murena-M füzelerine ek olarak, uzun bir gövdeye yerleştirilmiş dört ilave fırlatıcı ile donatıldılar. Bununla birlikte, aynı zamanda, bu tür tekneler, 16 tanıtımlarından bir voleybolu gerçekleştiremedi. Mühimmat iki bölüme ayrıldı: 12 füzesi ilk salvo ile ateşlendi ve kalan 4'in ikincisinde kullanılması önerildi.
1977'te, P-9Р roketi içeren D-29P kompleksi benimsendi. Bu sistem mevcut kompleksin modernleşmesinin bir başka versiyonuydu, ancak bir takım özellik ve özelliklerde farklıydı. Gelecekte, P-29P roketi geleneksel olarak ayrı bir ailede birleştirilebilecek birkaç yeni ürünün temeli haline geldi. D-9Р kompleksinin modernizasyonunun birkaç yeni füze yaratılmasıyla ilgili birkaç aşaması, birkaç on yıl boyunca silahlı stratejik silahlanmalarda yüksek özelliklere sahip olmayı mümkün kılmıştır. P-29P roket ailesinin geç modifikasyonları hala kullanılmaktadır.
P-29 füzelerinin yıllarında (P-29Р ailesinde bir dizi değişiklikle), çoğu geleneksel hedeflerin başarılı bir şekilde yenilmesiyle sonuçlanan 350 fırlatmasından daha fazlası gerçekleştirildi. Bir nedenden ötürü sadece birkaç düzine füze görevlerini çözemedi.
Doksanlı yılların başlarında, P-29 füzelerinin ve taşıyıcılarının aşamalı olarak kullanımdan kaldırılması başladı. Böylece, 1994'ten 2004'e, 667B projesinin tüm denizaltıları kapatıldı ve 1996-99'te filo, 667BD tipindeki tüm tekneleri kaybetti. Taşıyıcıların çalışmasının tamamlanması kalan P-29 füzelerinin daha fazla kullanılması imkansız hale getirdi. Ailenin mevcut tüm ürünleri işe yaramaz şekilde bertaraf edildi.
P-29 ürünü, 5500 km üzerindeki mesafelerde hedefleri vurabilen ilk Rus denizaltı füzesiydi. Bu tür silahların ortaya çıkması, stratejik nükleer kuvvetlerin donanma bileşeninin grev potansiyelini önemli ölçüde artırırken, aynı zamanda denizaltıların tetikte olma risklerini de azaltmıştır. Ayrıca, P-29 roketi ve D-9 kompleksi de benzer bir amaç için birkaç yeni gelişmenin temeli oldu. Bu ailenin sistemlerinde yapılan son değişiklikler hala hizmette kalmaya devam ediyor ve ulusal nükleer kalkanın en önemli unsurlarından biri.
Göre:
http://makeyev.ru/
http://rbase.new-factoria.ru/
https://defendingrussia.ru/
http://deepstorm.ru/
http://navy.su/
Shirokorad A.B. Yerli filonun silahları. 1945-2000. - Minsk: “Hasat”, 2001
Apalkov Yu.V. Sovyet Donanması Denizaltıları 1945-1991 Cilt II: - M: Morkniga, 2011