Dünya Evini Davet Etmek
Yıllardır Olimpiyat Enerji Liderleri
Dünya, insanların yapabileceği en heyecan verici barış eylemlerinden biri için bir araya geldiğinde, Olimpiyat Kış Oyunları konusundaki kendi deneyimlerime yardımcı olamıyorum.
2002 yılında memleketim Oyunlar'a ev sahipliği yaptı. Çocukluğumda başıma gelen en inanılmaz, akılda kalıcı şeydi. Oyunlar teknik olarak Salt Lake City'de gerçekleştirilirken, etkinliklerin çoğu aslında benim daha küçük memleketim olan Park City'de gerçekleşti.
Oyunlar için hazırlık yaparken, Salt Lake ve Park City'de çok fazla inşaat yapıldı. Salt Lake önemli bir yol yapısına sahipti ve yerüstü bir toplu taşıma sistemi kurdu (yine de 16 yıl sonra hala yoksun). Park City'de yollar genişledi, park yapıları inşa edildi ve çok sayıda kamusal alan güzelleşti. Kasabamın bu kadar çabuk değiştiğini izlemek çok garipti, ancak ne olacağı konusundaki beklenti bu rahatsızlığı bastırdı.
Okulda, bizi geleceğe hazırlamak için birçok aktivite yaptık. Her sınıfa bu gün okulun etrafında dolanan bir duvar resmini çizmesi için katılan bir ülke atandı. Sınıfım Kanada'ya verildi ve bir yel değirmeni boyadım. Etkinliklere bilet kazanmak için yarışmalara girdik ve ezici bir şekilde Paralimpik Açılış Törenlerine bilet kazanabilecek kadar şanslıydım.
Ancak en heyecan verici olay bütün okulun Olimpiyat Meşalesini geçmek için sıraya girmesiydi. Yeni, utanç verici vatansever Amerikan bayrağı desenli şapkamı ve paltosunu giydim (Oyunlar boyunca dini olarak giydim), meşaleyi sınıf arkadaşıma dokunup geçirdim. Çok uzun zaman önce yakılan önemli alevi söndürmekle ilgili sihirli bir şey vardı.
Şubat ayının tamamı boyunca okul kapatıldı çünkü trafik ve kalabalık çok korkunç bir hal aldı. Ailelerin çoğu uzun tatillerde kaldı - kasabada kaldık ve Oyunlara tanık olmak için gelen geniş aileleri ağırladık. Annem beni ve erkek kardeşimi bir avuç etkinliğe götürdü ve her biri harikaydı.
Etkinliklerde değilken, bütün vızıltıların gerçekleştiği Ana Caddeydik. Mağazalar Olimpiyat malzemeleri sattı, sporcular hayranlarıyla omuzlarını fırçaladı, dünyanın dört bir yanından gelen ziyaretçiler karıştı ve şirketler ücretsiz şeyler verdi (Monster.com hayranım olan derin mor sıcak çikolata ve yeşil bisküvi verdi.)
Main Street'teki en sevdiğim yer, Olimpiyat pinleri satan insanlarla dolu bir odaydı. (Bir çocuk için) oldukça geniş bir koleksiyonum vardı. Bazen insanların gelip benimle ticaret yapmaları için sergilenen tüm kalemleri gösteren küçük bir masa talep ederdim. Her yerde pin-ticaret yapan insanlarla tanıştım ve alım satım görüşmeleri yaparken onlarla tanışmaktan büyük zevk aldım.
O binadaki sürat patencisi Apolo Ohno'yla tanıştım, altın madalyasına dokundum ve Amerikan bayrağı sırt çantasında imzasını aldım (ciddiyimde, garish vatansever bir manzaraydı). Ondan sonra, kesinlikle benim ilk (ve sadece) profesyonel atletim heartthrob'du.
Katıldığım en sevdiğim atletik etkinlik muhtemelen Erkekler’in Antenleri’ydi. Fantastik numaralar dönerken bu adamların uçtukları inanılmaz yükseklikleri görmek dehşet vericiydi. Bununla birlikte, hokey ve kızak da hayranlık uyandırıcıydı. Aksi takdirde dikkat etmeyeceğiniz bir şey olsa bile, sporcuların coşkusu ve sporlarına olan tutkularından etkilenmemek imkansızdır.
Oyunları TV'de izlemekten çok daha fazlası, orada şahsen olmak çok duygusal. Bir sporcu muzaffer olduğunda, gururlarını kalabalığın içinden ve kendi kalbine yaydığını hissedersin. Bir ömür boyu özel çalışmadan sonra altının hissedilir bir rahatlamasını hissedebilirsiniz.
Ve çok yaklaşan ama pek başarılı olamayanlar için ağlıyorsun. Parçalanmış rüyalar çoğu zaman başarılı olanlardan daha hareketlidir.
Bu duyguların gücü bugün hala içimde duruyor. Bir gece Olimpiyat Programcılığını yırtılmadan gerçekleştiremiyorum (yine de, geceleri ağzı açık yanak ve burun akıntısı ile TV'yi kapatmak benim için çok daha yaygın).
Oyunların en inanılmaz yanı, hangi ülkenin atletlerinin kazandığı önemli değil. Bu özellikle şahsen geçerlidir. Kalabalıkların arasında, sporcuların yanındayken, kendinizi ülke yerine madalyanın arkasındaki kişiyi kutlarken bulursunuz. O sporcuyu çalışkan bir birey olarak görebiliyorsunuz ve bulundukları yer için karar veremiyorsunuz.
Uluslararası seyahate ilk ilgimin 2002 Olimpiyatları sırasında doğduğunu söylemek güvenli. Başka ülkelerden bu kadar çok insanla tanışmak ve dünyanın dört bir yanından gelen sporcuları izlemek, daha önce hiç duymadığım diğer yerlere gitmem için bana ilham verdi. Oyunlar benimkine benzer insan deneyimleri yaşayan, tamamen farklı geçmişlere sahip insanlara empati duygumu uyandırdı.
Bu yıl Olimpiyatları seyrederken, yardım edemem, ancak bu inanılmaz olaya tanık olan PyeongChang'dan memleketlerinde ortaya çıkan tüm çocukları düşünüyorum. İnşallah tüm yaşamları boyunca sürecek anılar yapıyorlar ve onlara daha iyi bir dünya vatandaşı olmaları için ilham veriyorlar.
Okuduğunuz için teşekkürler! Her hafta sıradışı seyahat, jeoloji, bilim ve diğer güzellikler hakkında hikayeler yazıyorum! Yabancı topraklarda yabancılarla birlikte yaşamak, bir petrol şirketi için çalışmak, at sırtına koyun sürmek ve dünyanın en pahalı ülkelerinden birinde sadece 2.750 dolarlık beş ay boyunca yaşamak için okumaya devam edin.