Bir eleştirmen için, zevk sorusu kadar merkezi ama aynı zamanda kafa karıştırıcı bir şey olmayabilir – neden sevdiğimizi sevdiğimizi ve bunun tamamen kendi özgürlüğümüze ve özelliğimizi temel alarak kendimiz için karar verdiğimiz bir şey olup olmadığı; ya da zevklerimiz ciddi tartışmalardan, yerleşik önyargılardan veya alaycı manipülasyonlardan etkilenerek şekillendirilebilir ve hatta senaryoya yazılabilirse.
Daphne A. Brooks, “Devrim için Satır Notları: Siyah Feminist Sesin Entelektüel Yaşamı” ile bu ikiliyi bulanıklaştırır ve sonunda patlatır. “Tat alma” nın çoğu zaman beyaz ve erkeği çarpıtan bir müzikal kanonu kutsamaya hizmet ettiğini savunuyor; aynı zamanda, kanon oluşturmanın önemini vurguluyor ve kendi başına bir tat yaratıyor. Eski gardiyan, “Satchmo, Monk, Miles ve Trane” için yer açmaya tenezzül etmiş olabilir, ancak yine de “Siyah kadınlarla tam merkezde bir pop (kültür) hayatı hayal etmekte tereddütlü görünüyor. açılış eylemi, eşlik eden eylem veya sonraki düşünce. ”
Siyah kadın sanatçıların Amerikan müziğinde oynadıkları merkezi rolü açıklığa kavuşturan, aralarında Maureen Mahon, Danyel Smith ve Clover Hope’un da bulunduğu bir dizi yeni ve çıkacak Siyah kadın kitabı var. Yale’de öğretmenlik yapan Brooks, farklı görünen iki dünyayı birbirine bağlamayı istemek konusunda nettir: entelektüel teori ve ticari çekicilik. Birinin diğerini dışlamak zorunda olmadığını söylüyor, geleneksel rock eleştirisi, pazar başarısının “özgünlük” olarak bilinen belirsiz ve övülen kalitenin pahasına olacağını varsaysa bile. “
“Liner Notes”, Greil Marcus’un punk üzerine yaptığı tür-bükme çalışması “Lipstick Traces” ile açıkça sohbet ediyor; Her iki kitap da, sesten fikre giden yolu izleyerek, sanatçılar ve düşünürler arasındaki yeraltı akımını ortaya çıkarmaya çalışıyor. Brooks ayrıca Alex Ross’un “The Rest Is Noise”, Saidiya Hartman’ın “Wayward Lives, Beautiful Experiments” adlı eseri ve Ralph Ellison’ın “Chehaw İstasyonu’ndaki Küçük Adam” gibi çeşitli kaynaklardan ilham alıyor. Ellison, müzik öğretmeni, konser piyanisti Hazel Harrison’ın ona şunu öğrettiğini hatırladı: her zaman Sadece Chehaw İstasyonu’ndaki bekleme odasında olsa bile elinizden gelenin en iyisini yapın, çünkü bu ülkede her zaman sobanın arkasına gizlenmiş küçük bir adam olacak. “Bu” küçük adam “övgü aldığından çok daha sofistike olabilir:” müzik ve gelenek ve gerçekleştirmeye karar verdiğiniz her şey için gereken müzisyenlik standartları! “
Brooks, dinleyicinin çalışmasının önemli bir parçası olduğunu söylüyor: Plakları satın alan ve onunla ilgili baskın kültürel konuşmaları nadiren hesaba katsalar bile müziğin tadını çıkaran siyahi kızlar ve genç kadınlar. Brooks, kendi annesinin 1940’larda Texarkana’da yetiştirilmesi hakkında dokunaklı bir şekilde yazıyor; burada, ayrım kuralları daha gevşek olan yerel plak dükkanına haftalık ziyaretler, Jim Crow’un geçici olarak dinlenmesini teklif ediyor. Böylesine sıradan zevklerin önemi, “kuramsallaştırmanın” önemini yeniden onaylayan Brooks’un, Frankfurt Okulu filozofu Theodor Adorno’nun kapitalizm eleştirisine borçlu olduğunu söylerken, aynı zamanda ona da şüpheyle yaklaştığını söylüyor: “Onun rezil reddi popüler kültür endüstrisinin kitleler üzerindeki baskısının bir tezahürü olarak müzik, Siyahın ifade özgürlüğünün karmaşıklıklarına çok az yer bırakan bir eleştiridir. ”
Öyleyse bu, farklılıklar yaratan bir kitap. Ancak Brooks, aynı zamanda, “sıfır toplamlı bir oyun olarak yapısal gücü günlük bazda nasıl deneyimlediğimize dair taneciklere karşı koyabilecek” bir tür çoğulculuk olan “ses çalışmaları” nın daha kapsamlı bir şekilde anlaşılmasını savunuyor. “Müzisyenlik kavramı sadece vokalleri ve enstrümanları değil aynı zamanda performansı, modayı, hareketi ve hatta başlık jestlerinde olduğu gibi, dijital çağda“ ölmekte olan bir form ”olduğunu kabul ediyor. Zora Neale Hurston’ın sesi ve Siyah halk sanatını kaydetmeye ve korumaya değer bir şey olarak ele alma taahhüdü hakkında yazıyor. Ayrıca genç caz vokalisti Cécile McLorin Salvant’ın “sonik dramını” ve Beyoncé’nin “Limonata” daki zengin sembolizmi anlatıyor. ”
Brooks, beklenmedik bağlantı noktaları bularak her türlü çizgiyi izler. 19. yüzyılın ilk on yıllarında yazan vokalistten romancıya ve “proto-Afrofuturist düşünür” Pauline Hopkins ile bir bölüme başlar ve Janelle Monáe’nin pop sanatıyla bitirir. Feminist rock eleştirmeni Ellen Willis’in 1960 yılında, Willis’in hâlâ Barnard’da genç bir öğrenciyken oyun yazarı Lorraine Hansberry ile röportaj yaptığı bir fotoğraf, Brooks’u spekülatif bir yola götürüyor ve Hansberry’nin yaklaşımının Willis’in sonraki çalışmalarına nasıl ilham vermiş olabileceğini hayal ediyor ve kararlılıklarında yankı buluyor. kadınların arzularının radikal potansiyelini hesaba katmak.
“Liner Notes” ta Brooks, hem akademinin jargonunda hem de yerel müzik dergilerinde o kadar akıcıdır ki, ikisi arasında rahatça kayar, bir paragrafta “Barthes taneleri” ne atıfta bulunur ve “Kilise Wynton Marsalis’in Lincoln Center’daki Caz’ı, bir sonraki bölümdeki mallardan vazgeçmiyor ”. Kitabı bunu yaparken en üretken halini alıyor – sesleri birbirleriyle konuşmaya davet ediyor, farklı bakış açılarının neler sunabileceğini görmek, soyları izleyerek ve daha fazla alan arayarak yeni bakma ve dinleme yolları açıyor.
Aynı zamanda, Brooks bazen kanon savaşlarının eski güç mücadelelerinde sıkışıp kalabilir. Bir çift blues kadın, Geeshie Wiley ve Elvie Thomas üzerine bir bölüm, Brooks’un Marcus ve diğer beyaz yazarların (Wiley ve Thomas üzerine yıllarca süren çalışmaları sonunda yayınlanan eski meslektaşım John Jeremiah Sullivan da dahil olmak üzere) çalışmalarına atıfta bulunup bunları eleştirdi The New York Times Magazine). Bu blues kadınlarının hayatlarının, şüphesiz doğru olan Siyah Çalışmaları perspektifinden verimli bir şekilde anlaşılacağını savunuyor. Ayrıca, bu yazarların çalışmalarının geri dönülemez bir şekilde sınırlı olduğunu, çünkü Siyah Çalışmalarının onların “baskın görüşleri” olmadığını savunuyor – ki bu da doğrudur, ancak yalnızca herhangi bir çalışmanın bir şekilde sınırlandırılması gerektiği anlamında. Sanki bu yazarlar kapsamlı, bütüncül bir anlatı yaratıyormuş gibi değiller. Kendi öznelliklerine ve şüphelerine sahipler.
Halk müzisyeni Rhiannon Giddens, Brooks’a “Her şeyin birden çok katmanı vardır” dedi. “Diğer katmanların umarım oraya çıkacağını bilerek derin katmanı oynuyorum. Çoğunlukla, “Liner Notes” kendi derin katmanlarını çalıyor ve daha fazlası için bir çağrı yapıyor. Brooks’un kendisinin de belirttiği gibi, “Bu alıştırmanın karmaşıklıklarına dikkat etmeliyiz, fazlalıkla, küçükle ritim tutmalı ve bu dalgayı sonsuz bir soru dizisine, sürüye, şarkı söyleyen kalabalığa sürmeliyiz. bize ‘Biz hala buradayız. ’”