Otistik biriyle tanıştın.
(Alıntı Stephen Shore'un bir çeşididir, ancak bunun kendi genişlememi yazmama izin veriyorum.)
Birçok insan bana, son zamanlarda otizmle ilgili teşhisimi ortaya koyduğumda, “Otistik olamazsın.” Bana otistik olamayacak kadar zeki, çok yetenekli, çok başarılı, çok empatik olduğumu söylüyorlar. Hatta bazıları şöyle diyor“ "Otistik bir insan tanıyorum ve sen kesinlikle onun gibi değilsin, bu yüzden otistik olamazsın.”
Lütfen burada açığa vurduğun cehaleti tekrar gözden geçir. Otizm kişilik teşhisi değildir. Belirli bir kişinin hangi ilgi alanlarına sahip olduğu hakkında size hiçbir şey söylemez. Otizm aynı zamanda bir beceri teşhisi değildir. Bu bir zeka testi değil. Evet, derin zihinsel engelli otistik insanlar da var. Konuşamayan otistik insanlar var. "İşe yaramaz" önemsiz şeyleri ezberleyen otistik insanlar var. Hepsi tamamen insan olarak görülmeyi hak eden insanlardır.
Otistik sanatçılar ve yazarlar da var. Parlak aktivistler olan otistler var. Yüksek ıq'lu ve düşük ıq'lu otistler var. Trenler, takvimler, spor minutileri ve Amerikan başkanlarının düzeninden etkilenen otistler var. Sosyal kurallar, diller, örgü ve tığ işi, triatlon, beslenme, çevre politikası ve kendinizle ilgilendiğiniz her şeyden etkilenen otistler de var. Hepsi tamamen insan.
Evet, otistik insanlar genellikle sosyal olarak garip veya kaba, aşırı künt ve duygusuz olarak görülürler. Ama otistik insanların sadece daha açık bir iletişime ihtiyaç duyduklarını söyledim. Diğer insanları dinlemeyi reddetmemizden değil (bu özellik otistik olmayan insanlarda olduğu kadar otistik insanlarda da görülebilse de - bencil veya duygusuz olmak gerçekten bir özellik değildir. sadece bir grup insanlıkta bulunabilir). Çoğu otistik insan (tecrübelerime göre) nazik olmak ister ve başkalarının ne istediğini tahmin etmeleri beklenen bir dünya tarafından şaşkına çevrilir. Neden açıkça söyleyemiyorsun? Sosyal etkileşim neden dolaylı olarak her şeye ima eden bir tür gizli oyundur?
Otistik iletişim tarzlarında benzerlikler vardır. Bazen mizah tarzlarında benzerlikler vardır. Değişimin ne olduğuna ve adım adım nasıl geçileceğine dair bazı gerçek açıklamalarla hafifletilebilmesine rağmen, şeylerin değişmesini istememe konusunda genellikle benzerlikler vardır. Ayrıca, birçok otistik insanın yüksek düzeyde sosyal kaygısı vardır, çünkü tüm yaşamlarını her şeyi yanlış yaptıkları söylenerek geçirmişlerdir. Birçok otistik insan yaptıkları her şey için özür diler çünkü eğer birileri onlarla konuşuyorsa yanlış bir şey yapmış olmaları gerektiğini varsayarlar. Hayatınız boyunca yalnızca olumsuz geri bildirim aldığınızda olan şey budur.
Fakat daha önce de söylediğim gibi, otistik insanlar başka birçok yönden çok çeşitlidir. Asal sayılara takıntılı otistik bir kişiyle tanıştıysanız, diğer otistik kişilerin sayılara takıntılı olduğunu varsaymayın. Kaba olan otistik bir insanla tanıştıysanız, tüm otistik insanların kaba olduğunu varsaymanıza gerek yoktur. Ayrıca, kibar sosyal etkileşimin ne olduğu konusunda kendi önyargılarınızı yeniden gözden geçirmenizi tavsiye ederim, çünkü birçok otistik insan, sosyal kuralların askıya alındığı diğer otistik insanlarla konuşmaktan hoşlanır ve açıkça ve dürüstçe konuşmamıza izin verilir. “yanlış olduğumuz söylenmeden birbirimizle.”
Bazı otistler sözlü olarak konuşmazlar, ancak interneti bilgisayarlara yazarak iletişim kurmanın harika bir yolu olarak bulmuşlardır. Bazı otistlerin iletişim kurmaya çok az ilgisi olabilir. Bazıları olağanüstü görsel sanatçılardır. Bazıları bilim adamı. Bazıları müzisyen. Bazıları aslında o kadar empatiktir ki, kendi duygularını bastırır ve kendilerini diğerlerinden ayırmalarını zorlaştırır. Bazıları kendi duygularını tanımlamak veya bedenlerinin kendilerine duygu sinyali verdiğini anlamak için mücadele eder. Diğerleri duygularla doludur ve içlerinde mantık ve kelimeler bulmak için mücadele ederler.
Demek istediğim, biz farklıyız, otistiz. Güzel, karmaşık, yaralı ve iyiyiz, insanız. Belki insan gibi görünmüyoruz, ama yalvarırım insanlık tanımınızı şu an olduğundan biraz daha uzatın. Birinin insanlığı otistik insanları dışlayacak şekilde tanımladığını duyduğumda geriliyorum: Tüm insanlar sosyal etkileşim için can atıyor. Bütün insanlar dokunmak ister. Bütün insanlar göz temasının anlaşılmış hissetmesini ister.
Biz insanız. Biz olduğumuz kişiyiz. Lütfen bizi görün. Bizden yüz çevirme. Hepimizi bir araya getirme. Biz biziz ve bizden nefret eden bir dünyada yaşıyoruz. Lütfen bu nefrete ekleme. Lütfen damgalanmayı gidermek için hepimize yardım edelim. Hepimizin daha iyi bir yaşam sürmesine yardımcı olacak. Ve belki de insanlığın gerçek tanımı, başkalarının bizden farklı olarak nasıl insan olduğunu öğrenmektir.