SKB ZIL (1956'ten önce, SKB ZIS), V.A. Grachev, ZIS-E134 ortak adı altında birkaç pilot projenin oluşturulmasıyla arazi araçlarının konu çalışmasına başlamıştır. Sözde böyle bir ailenin diğer üyeleri ile karşılaştırıldığında. örnekleme numarası XXUMX. Oluştururken, üç çift büyük çaplı tekerleğin sert süspansiyonu ile bir şasi kullanılması önerildi. Bu tasarımın, makinenin engebeli arazide ve yumuşak topraklarda kros kabiliyetinin artırılmış özelliklerini göstermesine izin vereceği varsayılmıştır. Örnek iletimi sözde tarafından yapıldı. teknenin içinde belirli miktarları serbest bırakan tümleşik devre.
Raporlara göre, deneyimli "Düzen No. XXNX" in kurulmasından önce bile, ordu arazi arazisinin önerilen programına ilgi gösterdi. Sonuç olarak, yılın ilkbahar 3'inden sonra olmamak üzere, SKB VMS, üç akslı bir şasi ile sert süspansiyonlu yeni bir deneyimli arazi aracı geliştirme görevini aldı. O zamana ait diğer birçok deney örneğinden farklı olarak, Savunma Bakanlığı Autotractor Müdürlüğü ile doğrudan bir anlaşma çerçevesinde yeni bir ultra yüksek geçişli makine yaratılacaktı.
Yeni arazi aracının tasarımı yılın 1956'sinin ortasına kadar tamamlandı ve Temmuz ayı başında montaj atölyesinden deneysel bir makine çıkarıldı. Santral I.A. adını almadan birkaç gün önce. Yeni projenin tanımlanmasını etkileyen Likhachev. Yeni modelin prototipine ZIL-136 adı verildi. ZIL-136 projesi bağlamında, yeni “kar ve bataklık aracı” teriminin ilk defa ortaya çıkmaya başlaması ilginç.
ZIL-136 adının belirli bir karışıklığa yol açabileceği belirtilmelidir. 1958 yılında - ordu için arazi aracı üzerindeki ana çalışmaların tamamlanmasından sonra - Bitkileri toplayın. NAMI ile birlikte Likhachev umut verici bir dizel motor geliştirmeye başladı. Sonuncusu, bir nedenden dolayı, fabrika ismi ZIL-136'i aldı. Aynı zamanda, her türlü arazi aracı ve dizel projesi birbiriyle hiçbir şekilde bağlantılı değildi. Birkaç yıl sonra kamyon ZIL-136I seriye girdi. İngiliz yapımı bir dizel motorun kullanımıyla ayırt edilen seri ZIL-130'in bir modifikasyonuydu. Doğal olarak, bu arabanın deneyimli bir arazi aracıyla hiçbir ilgisi yoktu.
ZIL-136 projesi, hem kara hem de su ile seyahat edebilen üç dingilli bir arazi aracı yapımını öngördü. Tasarımında kanıtlanmış ve kanıtlanmış bir takım fikirler kullanılmalıdır. Aynı zamanda, tüm gerekli fonksiyonlara sahip, ancak daha düşük bir ağırlığa sahip olan basitleştirilmiş bir tasarımın iletimini geliştirmek ve uygulamak önerildi.
Yeni arazi aracı, alüminyum ve çelik sacların orijinal yatak gövdesini aldı. Basitleştirilmiş bir formun detayları hafif bir çerçeveye monte edildi ve perçinler kullanılarak birbirine bağlandı. Gövdenin üst kısmı, yanlar ve tavan dahil, alüminyumdan yapılmıştır. Tüm yükleri alan en alttaki çelikten yapıldı. Perçinli bağlantıların kendine has özellikleri nedeniyle, tüm dikişler ayrıca su geçirmez macun sızdırmazlık maddesi ile lekelenmiştir.
Vücudun ön kısmı, birkaç büyük poligonal detayın oluşturduğu karakteristik biçiminde farklılaşmıştır. Farlar için bir nişe sahip olan büyük bir ön tabaka öne eğimli olarak yerleştirildi. Altında tabanın ön kısmı vardı. Önden büyük ünitenin üstünde, ön camlar için iki açıklığı olan önden bir levha olduğu daha küçük bir dikdörtgen kısım vardı. Tekne, göreceli olarak karmaşık bir biçime sahip levhaları aldı. Kasanın elemanlarını yerleştirmek için tasarlanmış alt kısımları dikey hale getirildi. Yanların alüminyum üst kısmı sırayla içe doğru bir eğimle döşenmiştir. Tekne üstü yatay bir çatı ile örtülmüştür. Kıç kanadı bir tıkanıklık ile aşağıya doğru dizilmiş.
Sudaki hareketi engellemeyen optimum balanslama elde etmek için, gövdenin iç hacimlerinin belirli bir düzeni kullanılmıştır. Aracın önü kokpiti birkaç koltuğa yerleştirebilirdi. Bunun altında şanzıman parçalarının bir parçası ile sürekli bir ön aks vardı. Gövdenin alt tarafında bulunan tahrik tekerleklerini sürmekten sorumlu diğer birimler. Motor ve dişli kutusu kasanın ortasını ve arkasını işgal etti.
Arazi aracı ZIL-136 tamamen deneysel bir makineydi ve bu nedenle ana ünitelerin özel olarak geliştirilmesine ihtiyaç duymuyordu. Bu yüzden, aynı addaki arabadan ödünç verilen ZIS-110 benzinli bir motorla donatıldı. Bu 6 l motoru, 140 hp'ye kadar güç üretti. Motorun önünde, ZIS-110 seriden de alınan, üç vitesli bir manuel şanzıman vardı. Motor egzozu, sol taraftaki bir delikten geçen kavisli bir borudan çıkarıldı. Üstünde, cam altında, bir susturucu tespit edildi.
Tüm tahrik tekerlekleri üzerindeki güç dağıtımı görevi en çok bir dizi transfer kutusu, diferansiyel, vb. Yardımıyla çözüldü. Projede ZIL-136 sözde kullanmaya karar verdi. Her biri kendi tarafındaki tekerleklere yönlendirilmiş iki akıma güç dağıtımına sahip yerleşik devre. Bu durumda, gereksiz yere karmaşık dişli kutuları, vb. Olmadan yapabilecek, böyle bir programın basitleştirilmiş bir sürümü önerildi. cihazlar.
Makinenin önünde, mevcut seri ekipman modellerinden birinden ödünç alınmış bir kesintisiz köprü kuruldu. Mezbortovoy farkı, torkun ön tekerleklere aktarılmasından sorumludur. Köprü, kardan milleri ile bağlantılı bir çift eğim dişlisi ile desteklenmiştir. Sonuncusu, ikinci ve üçüncü eksenin yerleşik eğim dişlileri ile ilişkilendirildi. Jet itişini çalıştırmak için ayrı bir şaft vardı. Bu iletim tasarımı nispeten basitti, ancak istenen tüm özellikleri elde etmesine izin verildi.
Deneysel arazi aracı, sert bir tekerlek süspansiyonuna sahip altı tekerlekli bir alt takımla donatıldı. Amortisman görevi, tüm yüzey düzensizliklerini ve ortaya çıkan şokları telafi edebilen düşük basınçlı lastiklere verildi. Akslar birbirinden aynı mesafeye yerleştirildi. Tüm tekerlekler fren sistemine bağlanır. Tüm yüzeylerde yeterli manevra kabiliyeti sağlamak için, ön ve arka olmak üzere iki eksen kontrol edildi. Kontrol sistemi, hidrolik direksiyon ve farklı aksların tekerlekleri arasında sert mekanik bağlantılar içermekteydi. Direksiyon sistemi ünitelerinin önemli bir kısmı ZIS-110'tan ödünç alındı.
Test sırasında, ZIL-136 projesinin yazarları, farklı tipteki lastikleri kullanırken şasinin performansını kontrol etmeyi planladılar. Tekerlekler, farklı ebat ve şekillerde lastiklerle donatılabilir. Özellikle, kemerli lastiklerin kullanılması öngörülmüştür. Her durumda, tekerlekler merkezi bir basınç kontrol sistemine bağlandı. Basınçlı hava besleme boruları köprülerin içine yerleştirildi ve şasinin dışına taşmadı. Tekerleklerin üstüne geniş plaka kanatları takıldı. İkincisi arasındaki aralıklarda, kar ve bataklıkta bir araca iniş için dikdörtgen adımlar vardı.
Teknenin arkasına, deney makinesini tam teşekküllü bir amfibi yapan bir su jeti yerleştirildi. Görünüşe göre, bu cihaz seri örneklerden birinden ödünç alınmış, ancak hangi makinenin parça kaynağı olduğu bilinmiyor.
ZIL-136 oldukça geniş bir kabine sahipti ve sürücü de dahil olmak üzere birkaç kişinin içeride kalmasına izin veriyordu. Kontrol direği, gövdenin önüne, sol tarafa yerleştirildi. Sürücü, yolu iki büyük ön camdan ve bir çift yan camdan izleyebiliyordu. Yanlarda, sürücü koltuğunun hemen arkasında iki pencere daha vardı. Tahtanın kıç tarafına bir çift küçük pencere yerleştirilmesi önerilmiştir. Bazı haberlere göre, gövdenin kıç tabakası da cam için bir açıklığa sahipti.
Arazi aracına girmek için sol taraftaki kapının yardımı ile sürücü koltuğunun hemen arkasına yerleştirilmiş. Yüzerken aracın içine su girmesini önlemek için, yan açıklığın alt kesimi yeterince yüksekti. İlk iki tekerleğin kanatları arasındaki dikdörtgen alan bir basamak olarak kullanılabilir. Çatıda bir kapak, aracın gözlenmesi ve acil kaçış için kullanılabilir.
ZIL-136 projesinin sonucu, 6,2 m uzunluğunda ve yaklaşık 2,6-2,7 m genişliğinde (takılı tekerleklerin tipine bağlı olarak) ve 2,4 m'den fazla olmayan bir yüksekliğe sahip ultra yüksek performanslı bir otomobildi. Deneysel makine boş ağırlığı 360 kg idi. Projenin özelliğinden dolayı maksimum hız ve enerji rezervi göstergeleri özel bir ilgi görmedi. Odak alanın özellikleri üzerinde idi.
Sadece deneyimli tüm arazi aracı / kar ve bataklık aracı ZIL-136'in montajı Temmuz 1956'in başında yapıldı. Aynı zamanda onları bitkilerin dikmesi de ilginçtir. Likhachev, ZIS-Э3 projesinin üç eksenli prototip modelini №134 birleştirdi. Ancak, bilindiği kadarıyla, iki proje üzerindeki çalışmalar paralel gitti ve çakışmadı.
Görünüşe göre, prototip testleri 1956 yazında başladı, ancak bariz nedenlerden dolayı birkaç ay boyunca en zor aşamalara ulaşamadılar. Karayolu üzerinde yapılan ilk deneme, mevcut tasarımın bazı eksikliklerinin tespit edilmesine yardımcı oldu. Direksiyon sisteminde oldukça büyük boşluklar olduğu ortaya çıktı. Sonuç olarak, arazi aracı çok az yol tutuyor ve verilen yörüngeden inme eğilimi gösteriyor. Muhtemelen, yakında teste devam etmemize izin veren bu sorunlar giderildi.
Otomobilin iyi bir yolda dinamikleri tatmin ediciydi. Deneysel kar ve bataklıktan geçen araç gerekli hıza yükseldi ve kontrol ile ilgili problemleri saymaz, pistte iyi davrandı. İki çift direksiyon tekerleği, 14 m seviyesinde minimum dönme yarıçapı ile manevra yapmaya izin verdi.
Bakire karda arazi aracı. Fotoğraf Avtohistor.ru
Ancak, iyi yollarda özelliklerin oluşturulması projenin amacı değildi. Yakında deneyimli bir ZIL-136 yoldan çıktı. Bu test aşaması ayrıca istenen sonuçları verdi ve makinenin gerçek yeteneklerini gösterdi. Sonbaharın sonunda, Moskova bölgesinde kar yağdı ve bu da prototipleri zor pistlerde test etmeye başladı.
Genel olarak, arazi aracı karda iyi bir şekilde tutuldu ve sorunsuz olmasına rağmen kabul edilebilir bir hızda hareket etti. Bu yüzden, gevşek karla seyahat etmenin son derece zor bir iş olduğu ortaya çıktı. Bunun nedenleri iletim tasarımındaydı. Kar ve bataklık taşıtının tek köprüsü kilitlenebilir bir diferansiyel ile donatılmamıştır. Bu nedenle, bir taraftaki tekerleğin toprakla temasını kaybetmiş olan otomobil, gücü diğer tekerlere yöneltemedi. Daha yoğun bir kar örtüsünde benzer problemler yoktu.
Ayarlanabilir düşük basınçlı lastiklere sahip büyük tekerlekler, arazi aracına yüksek verim sağlar. Bazı karlı alanlar da dahil olmak üzere, engebeli arazide ve arazi üzerinde serbestçe hareket etti. Testler sırasında, ZIL-136, 2 m'ye kadar kar planları gibi oldukça zor engellerin üstesinden gelmeyi başardı.
Deneyimli ZIL-136 arazi tipi araç, diğer birçok ultra yüksek performanslı deney makinesiyle paralel olarak test edildi ve mevcut resmin tamamlanmasına yardımcı oldu. Uygulamada, düşük basınçlı lastiklerle donatılmış sert bir tekerlek süspansiyonu ile üç akslı bir alt takım potansiyelini doğruladı. Ek olarak, bu makine onboard aktarma sistemini kullanmanın temel olasılığını göstermiştir, ancak mevcut tasarımın hatasız olmadığı ve bu nedenle bazı değişikliklere ihtiyaç duyduğu tespit edildi. Son olarak, silahlı kuvvetler veya ülke ekonomisi için tam teşekküllü bir araç yaratırken, bu tür fikir ve çözümleri kullanma imkânı sağlandı.
ZIL-136 arazi aracı projesindeki tüm çalışmalar en geç 1957 yılının ortasından daha kısa sürede tamamlandı. Deney örneği test edildi ve gerekli verilerin toplanmasına yardımcı oldu, daha sonra gereksiz olduğu ortaya çıktı. Testin sonunda park alanına benzersiz bir prototip gönderildi. Daha sonra, görünüşe göre, sadece inşa ZIL-136 gereksiz olarak demonte edildi. Metal eriticiye gidebilir ve projenin tasarımı kısa sürede umut verici bir dizel motoruna geçti.
Testlerin tamamlanmasından kısa bir süre sonra, yalnızca yerleşik tüm arazi tipi ZIL-136 aracı demonte edildi. Bununla birlikte, bu makinenin geliştirilmesi ve test edilmesi sırasında elde edilen deneyim ve sonuçlar kaybolmadı ve çok yakın bir zamanda yeni projelerde uygulama buldular. O zaman, SKB ZIL, olağanüstü verimlilik göstergelerine sahip umut verici teknolojinin birkaç örneğinde çalıştı ve bazıları deneysel ZIL-136'un bazı özelliklerini “miras” etti.
Göre:
http://denisovets.ru/
http://arsenal-info.ru/
https://trucksplanet.com/
Kochnev E.D. Sovyet ordusunun gizli araçları. - M: Yauza, Eksmo, 2011.