We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
NASA'nın çözmesi gereken bir sır var: İnsanları Mars'a gönderebilir miyiz? Bu bir radyasyon meselesidir. Dışardaki radyasyon miktarını biliyoruz, bizi Dünya ile Mars arasında bekliyoruz, ama insan vücudunun buna nasıl tepki vereceğinden emin değiliz.
NASA astronotları zaman zaman 45 yıldır uzaydadır. Birkaç ay hızlı seyahatler dışında, uzun süredir Dünya'dan asla uzak durmadılar. Derin uzay, güneş patlamaları, yenidoğan kara deliklerinden gelen gama ışınları ve yıldız patlamalarından kaynaklanan kozmik ışınların neden olduğu protonlarla doludur. Yakında bu radyasyonu yansıtan kalkanlar gibi hareket eden büyük gezegenlerin olmadığı Mars'a yapılacak uzun bir yolculuk yeni bir macera olacak.
NASA kanserojen risk birimlerinde radyasyon tehlikesini ölçer. 40 yaşındaki sağlıklı bir Amerikalı, sigara içmeyen, sonunda kanserden ölen (% 20) büyük bir şansa sahiptir. Bu dünyada kalır. Mars'a seyahat edersem, risk artardı. Soru ne kadar?
2001 yılı verilerine göre, büyük dozlarda radyasyona maruz kalan insanlar hakkında - p. e. Hiroşima atom bombası hayatta kalıyor ve ironik olarak radyasyon tedavisi alan kanser hastaları - Mars'a insanlı bir görevde 1.000 gün süren risk% 1 ile% 19 arasında olacak. En muhtemel cevap% 3,4'tür, ancak hata payı çok geniştir. İşin garibi, kadınlar için daha da kötü olması. Göğüsler ve yumurtalıklar nedeniyle, kadın astronotlardaki risk erkek eşlerinin neredeyse iki katıdır.
Araştırmayı yapan araştırmacılar, Mars'taki uzay aracının, Apollo kapsülü gibi öncelikle alüminyumdan yapıldığını varsaydılar. Uzay aracının "cildi", ona vuran radyasyonun neredeyse yarısını emer.
Ek riskin yüzdesi sadece biraz daha fazla ise ... iyi olacak. Alüminyum kullanarak bir uzay gemisi inşa edebiliriz ve Mars'a giderdik. Alüminyum, hafifliği ve dayanıklılığından ve mühendislerin on yıllardır havacılık ve uzay endüstrisindeki uzun deneyimlerinden dolayı gemi yapımında en sevilen malzemedir. Fakat% 19 olsaydı, 40 yaşındaki astronotumuz% 20 kanser artı% 19, yani Dünya'ya döndükten sonra% 39'luk bir ölüm riskiyle karşı karşıya kalacaktı. Bu kabul edilebilir değil. Hata payı, iyi bir sebepten dolayı geniştir. Uzay radyasyonu, gama ışınlarının, son derece enerjik protonların ve kozmik ışınların eşsiz bir karışımıdır. Çok sayıda araştırmanın dayandığı atom patlamaları ve kanser tedavileri patlamaları "gerçek" radyasyonun güvenilir bir alternatifi değildir.
Mars'a giden astronotlara en büyük tehdit galaktik kozmik ışınlardır. Bu ışınlar, uzak süpernova patlamalarından gelen, neredeyse ışık hızında hızlandırılmış parçacıklardan oluşur. En tehlikeli olanı ağır iyonize çekirdeklerdir. Bu ışınların artması, geminin kabuğunu ve küçük top mermileri gibi insan derisini deler, DNA moleküllerinin ipliklerini kırar, genlere zarar verir ve hücreleri öldürür.
Astronotlar, nadiren bu derin uzay ışınlarının tam bir dozuna maruz kalmıştır. Dünya yüzeyinden sadece 400 km yukarıda bulunan Uluslararası Uzay İstasyonu'nu (ISS) düşünün. Gezegenimizin vücudu büyük görünüyor, ISS'ye ulaşmadan önce kozmik ışınların sadece üçte birini kesiyor. Üçüncüsü, Dünya'nın manyetosferi tarafından yönlendiriliyor. Uzay mekiği astronotları da benzer indirimlerden yararlanıyor.
Ay'a yolculuk yapan Apollo projesi astronotları, ISS'den yaklaşık 3 kat daha büyük dozları emdi, ancak Dünya'dan Ay'a yolculuklarında sadece birkaç günlüğüne. Ay'a giderken, Apollo mürettebatı retinalarında kozmik ışınların yanıp söndüğünü gördüğünü bildirdi ve şimdi, yıllar sonra, bazıları katarakt gelişti. Öte yandan, çok fazla acı çekmiş gibi görünmüyorlar. Ancak Mars'a seyahat eden astronotlar bir yıl veya daha fazla bir süre "dışarıda" olacaklar. Kozmik ışınların bize çok uzun süre maruz kaldığımızda bize ne yapacağını güvenilirlikle henüz tahmin edemiyoruz.
New York’ta bulunan ABD’de bulunan Enerji Bakanlığı’ndaki Brookhaven Ulusal Laboratuvarı’nın öncülüğünde kurulan NASA Uzay Radyasyon Laboratuvarı’nın (NSRL) misyonu. UU ve Ekim 2003’te açıldı. NSRL’de kozmik ışınları simüle edebilen parçacık hızlandırıcıları var. Araştırmacılar, memeli hücrelerini ve dokularını parçacık demetlerine maruz bırakıp hasarı incelemektedir. Amaç, risk tahminlerindeki belirsizliği 2015 için sadece küçük bir yüzde olarak azaltmaktır.
Riski öğrendikten sonra, NASA ne tür bir uzay aracı oluşturacağına karar verebilir. Alüminyum gibi sıradan yapı malzemelerinin yeterince iyi olmaması mümkündür. Plastik bir gemi yapmaya ne dersin?
Plastikler kozmik ışın emici olarak harika bir iş çıkaran bir element olan hidrojen bakımından zengindir. Örneğin, çöp poşetlerinin yapıldığı aynı malzeme olan polietilen, alüminyumdan% 20 daha fazla kozmik ışınları emer. Marshall Uzay Uçuş Merkezi tarafından geliştirilen bir çeşit güçlendirilmiş polietilen, alüminyumdan 10 kat daha güçlü ve daha hafif. Bu, yeterince ucuz hale getirebilirsek, uzay aracının yapımı için seçilen malzeme olabilir.
Plastik yeterince iyi değilse, o zaman saf hidrojen varlığı gerekli olabilir. Litreden litreye, sıvı hidrojen kozmik ışınları 2, 5 kat alüminyumdan daha iyi engeller. Bazı ileri uzay gemisi tasarımları yakıt olarak büyük sıvı hidrojen tanklarına ihtiyaç duymaktadır, bu yüzden mürettebatı radyasyondan koruyarak kabinleri tanklarla sarabiliriz.
Mars'a gidebilir miyiz? Belki, ama önce, vücudumuzun dayanabileceği radyasyon seviyesi ve ne tür bir uzay aracı inşa etmemiz gerektiği sorusunu çözmeliyiz.
|◄ Önceki||Sonraki ►|
|Gezegenlerin yörüngeleri||Dünyada otlayan asteroitler ve Apollo objeleri|