yanmaz Juan Carlos Onettiyanında Mario Benedetti y Eduardo Galeano, ortak Uruguaylarından İspanyolca harflerin Olympus'una kadar edebi bir triumvirlik oluşturuyorlar. Çünkü üçü arasında her şeyi, nesir, manzum veya masalardaki herhangi bir türü kapsarlar.
Her biri o özel damgayı ve anlatısal huzursuzluğu sunsa da (birleştirmeye veya standartlaştırmaya çalışmak için uzayın veya zamanın en yüzeysel tesadüflerinden beslenen dönüş etiketlerinin ötesinde), XNUMX. yüzyılın ortak koşullarının burada burada tabi tutulduğu da doğrudur. küreselleşmeye ve her krizin genelleştirilmiş tekrarına işaret eden bir dünyada her türden siyasi ve ekonomik iniş ve çıkışlara, bazen doğal bir tematik uyuma hizmet etti.
Bu üç dahinin ülkesini 29. yüzyılın ortalarına kadar en müreffeh ülke yapan Uruguaylı mucize, XNUMX kriziyle acı çekmeye başladı ve ardından gelen iki dünya savaşıyla çöktü.
70'lerin askeri diktatörlüğü, bu üç yazarda, birçok kez sansürlenen ve tek seçenek olarak sürgün edilen üç büyük eleştirel ses buldu. Kitaplarında eleştiriye ve kökten koparmaya yönelik büyük yaratıcı yeteneklerinin farklı izlenimlerini yansıtan paylaşılan hayati notlar.
Ancak Onetti, belirli bir nedensel istisnaya işaret ediyor. Çünkü Boldaberry darbesinden önce bile çok daha üretkendi. 1939'dan 70'lere kadar, Onetti'nin en yoğun eserlerini yazmayı başardığı dönem, karakterlerin diğer gerçek alanlardan geldiği, icat ettiği şehir Santa María'dan büyüleyici alegoriler arasındaki varoluşsal parlaklık ile bir ayna oyununda yazmayı başardığı dönemdir. çok az yazar benzer ustalıkla tekrar ederdi.
Juan Carlos Onetti'nin tavsiye ettiği en iyi 3 kitap
Kısa ömür
Tüm Onetti okuyucuları, hikaye anlatıcısının fırçaladığı o gökyüzünün başyapıtının büyüklüğünü üstlenir. Genelleme yapmaktan pek hoşlanmasam da önceki ve sonraki çalışmalarda artık ulaşılmayan düzeyi hedeflemekte yanılmadığımı düşünüyorum.
Juan María Brausen ve Stein, bir film senaryosunu tamamlama göreviyle karşı karşıya. Görevlendirilen hikaye Santa María'da gerçekleşecek. Ve orada Juan María, sonunda tarihlerinin düğümünü bulmak için canlanması gereken karakterleri buluyor.
Ve Brausen, hayatını anlatıya yansıtırken, yavaş yavaş anlatıyı hayatına dahil ediyor. Yazarın iki kutupluluğu karmaşık ve eksiksiz bir senaryo oluşturdu.
Santa María'nın suçluluk, kalp kırıklığı ve korkuyu kendi uydurduğu sokaklar arasında saklama bahanesi. Brausen gerçeğinin kapılarını açan anahtarlara ve hayallerini ve hayali genişleten bir Brausen'a sahip gibi görünen karakterler, senaryolara ve hayatlara girmek için senaryoya dönüştü, başkalarının yaşamasını ve tadını çıkarmasını görme hayali gibi. başkalarının mutluluğu, kendi işlerinizi gerçeğe park etmek kurguya dönüştü.
Tersane
Birisiyle Onetti hakkında konuştuğunuzda ve yukarıdakilerin olası bir başyapıttan daha fazlası hakkında olmasına rağmen, diğer birçok okuyucu önce bu diğer romandan alıntı yapar. Gri dünyamız için en yönetilebilir senaryolarından biri olacak.
Bir bakıma, Santa María gibi bolluk ya da mutluluk arasında parıldayan ve sonunda aynı hüznü keşfeden kurgusal bir yere seyahat etmek umutsuz görünüyor.
Ama çoğu yazarın zaman zaman yorumladığı gibi, üzüntü en büyük ilham kaynağıdır. Çürüme ve nostalji, sizi yıkmadıkları sürece sizi yaratıcı bir çılgınlık içinde tutar. Ve Onetti, dünyamızdaki en üzücü hisleri taklit eden bir kurgunun bu buluşmasında ustaydı.
Yıpranmış bir dünyada verimsiz atalet tarafından hareket ettirilen karakterler. Vicdanları delen refahın yankıları olan tersaneler yenilgiye uğradı.
vedalar
Onetti keşfedildikten sonra, tüm gerçeğin bir ifadesi olan bu kısa romanda durmaya değer, yazarın keskin bir tanıklığı. Onetti, bu çalışmayı zaman zaman bile favorisi olarak tanımladı. Bir nedeni olmalı.
Mesele şu ki, hikayenin kahramanı, tüberkülozun iyileştirici özellikleriyle ünlü bir dağ kasabasına gelen eski bir spor yıldızı kılığında Onetti'nin kendisi olabilir.
Özel figürü, varlığı ve tuhaf davranışları kısa sürede kasabadaki görevden sorumlu kişinin dikkatini çekti. Durumu daha da kötüleştiren ana karakter, kasabanın belirli postacısının ellerinden geçerken, sonunda o sessiz vadide korunan bir karakterin mümkün olan en derin hikayesini hayallerinde yazan tuhaf mektuplar alır.
Ancak bu romanın kısalığı, sakin temposu ve etrafındaki her şeyin varlığını dönüştüren postacı nosyonu, kahramanın emekliliğine ve dağların eteğindeki yaşamın durgunluğuna dair kaderci bir mozaik oluşturuyor.