Kulağının arkasına düşen kahverengi saçlarının güneş ışığıyla kızıl bir renge dönüşmüştü. Işıl ışıl parlayan bu görüntüden gözlerimi almazdım. Sevdiğinizin en çok hoşunuza giden fiziksel özelliği nedir diye sorsalar güneş ışığında parlayan saçları diye tuhaf bir cevap verirdim herhalde. Uzun süre onu o halde izlemiş olacağım ki.
- Hey! ben en son ne dedim? sorusu ile kendime gelebildim.
- Şey…..
- Dinlemiyordun demi, aklın nerede senin ?
- Hiç dalmışım.
Güneş ışında sim atılmış gibi parlayan saçlarını çok seviyorum diyemedim. Bu düşüncemin beni aptal gibi göstermesinden çekiniyordum galiba. Vedalardan hiç hoşlanmıyordum ve şu anda yaptığım onu her haliyle zihnime kazımaktı. Gülüşünü, sinirli, meraklı halini…. Zihnime kaydetmek. Ondan uzak olduğum sürece hep bu halini Güneş ışığında parlayan saçlarını hatırlamak. Vedaya hazırlanıyordum ve onun ona veda ettiğimden haberi yoktu. Ayrılık zamanı gelmişti.