Kamboçya, savaşın gölgesinde fuhuş trafiğinin yoğun olduğu bir bölge haline geldi. Somaly Mam’ın mağdurların bu cehennemden kurtarma mücadelesine tanık oluyoruz.
Kampong Cham şehrinde yer alan bir misafirhanede Somaly Mam’ın gelişi kutlanıyor. Burada bir süreliğine kalan kadınlar, kendilerini ensest ve fuhuş batağından çıkaran genç kadını bir kahraman olarak karşılıyor.
Somaly Mam, genelevden kurtardığı küçük kızlardan birini göstererek başına gelen korkunç öyküyü anlatıyor: “İşte o, size bahsettiğim, geneleve satılan kızlardan biri. Annesi tarafından pazarlanmıştı ve her gün tecavüze maruz kalıyordu.”
Yerel inançlar ya da seks turizmi; sebebi ne olursa olsun, fuhuş ağının kurbanları gün geçtikçe daha genç bir nüfusu temsil ediyor. Somaly, küçük kızları fuhuşa sürükleyen kabul edilemez inançlardan söz ediyor: “Günümüzde 3 yaşında kız çocuklarına dahi rastlıyoruz. Genelevlerde 3 yaşında, tecavüze uğramış çocuklar var. Asya geleneğinde bakire kızlarla birlikte olmanın gençlik verdiği, cildi güzelleştirediği, şans getirdiği düşünülüyor. Başka bir inanç daha var: Seropozitifseniz, yani AIDS virüsünüz varsa, bakire bir kızla birlikte olursanız iyileşebilirsiniz. Benim için en zor olanı, yabancı, beyaz müşterileri, eğitimli kişileri küçük kızlarla görmek.”
Eski bir fuhuş ticareti maduru olan Somaly Mam, yaşamının son 20 yılını, koruması altına aldığı kadınlara ikinci bir yaşama şansı sağlayarak geçirdi. Zor durumdaki kadınlara destek için faaliyet gösteren AFESIP vakfının başında görev alan Somaly, Güneydoğu Asya’da sesk köleliğiyle mücadelenin de başını çekiyor.
İlk kez 12 yaşındayken fuhuş amaçlı pazarlanan Somaly, yaklaşık 10 yıl süresince Kamboçya’da genelevlerinden kurtulamadı. Başına gelen işkenceler, tecavüzler, aşağılanmalar, genç kadını, tüm enerjisini bu felaketi yaşayan kadınlar için harcamaya itti. Somaly, bu mücadelenin çok uzun zaman aldığına dikkat çekiyor: “Bir kızı genelevden kurtarmak 5 dakikalık bir iş. Ama sonrasında ne yapacaksınız? Belki sizin kadar normal olması mümkün olmasa da, kendine olan güvenini geri kazanması ve cesaretlenmesi için elinizden geleni yapabilirsiniz. Bu çok çok fazla zaman alıyor. Bu yüzden, dediğim gibi, dışarıdaki yaraya müdahale edebilirsiniz; tedavi edebilirsiniz. Ama içerideki yarayı ancak sevgiyle, sabırla, merhametle iyileştirebilirsiniz.”
Sina Vann, Somaly Mam’ın seks köleliğinden kurtardığı kadınlardan biri. O, bu korkunç deneyimi 13 yaşındayken, Vietnam’dan gelişinin ardından yaşadı. Sina, günümüzde AFESIP’te eski kurbanlardan oluşan ekibin başını çekiyor ve fuhuşa sürüklenen kadınlara yardımcı olup tavsiyelerde bulunuyor.
Phnom Penh’in genelevlerinin bulunduğu mahallede yer alan bu evde toplanan kadınların bir çoğu ergenlik dönemini fuhuş tacirlerinin elinde geçirdi. Sina, kendi deneyimlerinden yola çıkarak onları iyi anlayıp destek olmaya çabaladığından bahsediyor: “Şok geçirdim. Her yerimde izler var. Onlar da yaralarının çok olduğunu söylüyor. Çok fazla müşteri alamıyordum. Henüz 12-13 yaşındaydım. Bu yüzden, müşterilerle yaşadıklarım yüzünden çok incindim. Eğer 20 müşteriyle ilgilenmiyorsanız yiyecek yemeğiniz olmuyordu. Sizi dövüyorlar, sarsıyorlar, dayak atıyorlar. Bir şekilde korkutmaya çalışıyorlar. Korktuğunuzda her şeyi yapabilirsiniz. Bunların hepsini çok iyi biliyorum. Ne kadar incindiklerini çok iyi anlayabiliyorum.”
Sina, AFESIP vakfının rehabilitasyon merkezlerinden birine yeniden yaşama tutunma isteği kazandı. Somaly Mam’ın yürüttüğü hizmet, Kamboçya’da sayısı yaklaşık 40 bini bulan, fuhuş ticareti mağdurlarının içinde bulundukları felaketten kurtulmalarını sağladı. Somaly, bu alanda mücadele verirken çok kez tehditler aldığından, öldürülme riskiyle yaşadığından söz ediyor: “Kadınları ve çocukları kimler pazarlıyor? Çok parası olanlar. Peki kimin parası bu kadar çok? Para, iktidar sağlıyor. Bu açıdan bakmak lazım. Dile getirebileceğim şeyler var, getiremeyeceğim şeyler var. Kmerce’de bir söz var: “Hayatta kalmak istiyorsan susmak zorundasın”. Eğer tecavüze uğramışsanız, dayak yemişseniz, bundan bahsedemezsiniz. Yaşamak istiyorsanız susacaksınız. Ben hayatta kalmak istiyorum. Sadece kendi yaşamım için mi? Bu, umrumda değil. Ama bildiğiniz gibi, arkamda kim bilir kaç hayat daha var!”
Somaly, bazı dönemlerde cesaretini yitirdiğini itiraf etse de kimsenin gücü onu kendi deyimiyle ‘çocuklarından” ayırmaya yetmediğini anlatıyor: “Bir süre önce hiç paramız kalmadı. Fonlar kesildi. Paramız suyunu çekti. Nereydeyse, “Geneleve geri dönmem gerekiyor”, diyordum. Çünkü bunun dışında hiçbir iş yapmayı bilmiyorum. Çocuklarımı kurtarmak için bunu yapardım. Onların geneleve geri dönmelerini istemiyorum. Bunu hayatta istemem! Kurtarılmış bir çocuğun geneleve geri dönmesi kadar büyük bir ızdırap yok. Gülümseyebiliyor halen. Bu kadarı çok fazla! Eğer onlar için acı çekmem gerekirse çekerim. Bunu zaten yapıyorum.”