Patricia güzel bir kadın; Doğu Avrupa'da bir klise önüne bırakmış annesi. Rahipler alıp manastırda büyütmüş. Gül kurusunu anımsatan, hafif etli dudakları var. Gözlerini kısarak bakıyor, rengini seçemiyorsun; ama yeşil diyebilirsin. Başının üzerinde altın bir hale var ki burada melekleri sembolize ediyor. Melek gibi kadın diyebiliriz Patricia için, ve üstelik sarışın; her erkeğin içinde bir sarışın kompleksi vardır, Patricia'yı görünce bu komplike durum bir aysberk gibi eriyor yavaş ve aheste. Arkamda ergenliğe yeni girmiş oğlanlar ve kızlar ortodoks ilahiler okurken, Patricia'nın gözlerinden sular damlıyor ellerine. Patricia ağlamıyor ama, mucize filan olduğu yok, klisenin çatısı akıyor, dışarıda yağmur...
Bir ihtiyar omzuma çarparak Patricia'nın önüne geliyor, ellerinini bitiştirip dua etmeden önce Patricia'nın önündeki kutuya bir beşlik euroyu indiriyor. Patricia'ya bile rüşvet ha. Vay amcam benim. Tanrı kabul etsin. Patrica kabul edemiyor.
Bugün Patricia'nın doğum günü ve ben ona bir tek karanfil getirdim, o yüzden yağmur yağarken Patricia ağladı.
8 Mart 2007 / İslamabad
Mustafa Burak Sezer