Şimdi kim olduğunuzu nasıl takdir edersiniz
Evden 835 mil yol kat etmenin öyküsü, bugün kim olduğuma değer vermemi sağladı.
Geçen ay Seattle’da kendimi yarım yıl boyunca seyahat etmeye hazırlamak için harcadım. Oradayken endişeli hissettim - henüz deneyimim olmadığı hissine kapılıyorum.
Planımın ne olduğunu biliyordum ve planım ağır yolculuklar yapmaktı. Tam deneyime sahip olmak için herkes yirmili yaşlarında yaşamalıdır. En azından söylemek gerekirse, hayatım boyunca sabit kalmak istemedim. (Ya da daha spesifik olarak, geçen ayın tamamı.)
Seyahat etmek istedim ve şimdi seyahat etmek istedim.
Sanırım biraz sabırsız olduğumu söyleyebilirsin. Durum ne olursa olsun, yabancı bir varış noktasına giden bir uçakta olmak istedim.
Her şeyin heyecanı sıcak geliyor.
Ondan önce, genç yaşımın 19 yılını Yakima'da bir noktada yaşayabildiğim kadar yaşayarak geçirdim. O zamanlar tüm bildiklerimdi ve kısa bir süre boyunca bunun benim için olan her şeyin olabileceğini bilmekten memnundum.
Ama o zaman inanılmaz büyük bir şey yapmaya karar verdim, tüm oyun benim için değişti.
ABD'yi gezdiği ve yazar olarak kendim için bir yol açtığı bildiğim her şeyi geride bıraktım.
Gerçek bir yazar.
Gittim, ve Seattle'ın güzel şehir ışıklarında bile, karanlık ay ışığındaki her dev binadan yansımış - hala çok fazla para kazanamadığımı hissettim.
Tıpkı toplulukta başarılı olmak için yaptığım her şey gibi, umduğum gibi ödeme yapmamıştı.
Eskiden olduğum kişinin vücudunda sıkışıp kaldığımı hissettiğim bu süreç boyunca büyüme potansiyelimin tamamını görmedim.
Gittiğim ilk uçuşa kadar, evden 835 mil uzağa seyahat ettim, her şey benim için perspektif içine alınana kadar değildi. Ben eskiden olduğum kişi değilim. Ve bir aydan biraz fazla olsa bile, şu an olduğum kişi, her zaman olduğumu hissettiğim kişi, bazı övgü ve tanınma hak ediyor.
Kimse şimdi kim olduklarını takdir etmiyor. Küçük başarılarda bile, kendilerini eskisi gibi bir kabuk halinde gruplandırmayı seçiyorlar.
Bu, biraz ışık tutacağım büyük bir problem.
Bugün Bir Yıl Önce
26 Nisan 2017, Güvenemedim. Mutlu olma umudunu elde etmek için çok çalıştığım bir apartman dairesinde yaşıyordum, ama artık durum böyle değildi.
Bunalımdaydım.
Kendim için planladığım çok büyük fikirler vardı - henüz hiçbirine başlamaya başlamak için hiçbir motivasyon yoktu. O kadar çok başarılı olmak istedim ki, büyüme isteğim ortadan kayboldu.
Mutlu olduğumu söylemekten başka bir şeyi sevmesem de, değildim.
Duygularım o kadar gelişmişti ki, biri bana götüren bir engel, bir hafta gözyaşı birikintisindeydim.
Aslında işe gitmediğim sürece yatak odamdan çıkmadığım bir dönem vardı. Ve o zaman bile çok seslendim çünkü kimseyle yüzleşmek ve korkak olan “nasılsın?” Diye duymak zorunda kalmak düşüncesi, benim küçük kalbimin alabileceği şeydi.
Bunu herkesle paylaşmak benim için çok garip çünkü ön plana çıkmayı seviyorum. Her zaman yüzümde bir gülümsemeye çalışıyorum ve hayatımdaki en ağır şeylerden bahsettiğimi asla duymayacaksınız.
Her şey o kadar şişelendi ki yanmaya hazırdım.
Birçoğunuzun bununla ilgili olabileceğini biliyorum, bu yüzden bu konuda yalnız olmadığımı bilmek beni rahatlatıyor.
Hayatım boyunca en kötü zamandı - ve içimde derin hissettim.
Beni yazarken gözyaşlarına sokmasına rağmen, benim kim olduğumun büyük bir kısmı. Başka hiçbir şeyin karşılaştıramayacağı bir şekilde sokuyor. Tüm sıkı çalışmam ve bağlılığım yanlış şeylere döktüm, onlardan beklediğim gibi bir şey yaptım - başarısız.
Bu hepimizin yaşadığı bir duygu. Hayatımın geri kalanını, artık kontrol edemediğim şeyler yüzünden kendimi yenerek geçireceğimi sanıyordum.
Ama sonra en komik şey oldu.
Ne Kadar Geldiğime Övgüyle Başladım - Ve Şimdi Kim Olduğumu Gerçekleştirdim Çalışmak İçin Harika Bir İş Fırsatı Aldım
Farklı şekilde ortaya çıkmasını istediğim şeylere odaklanmayı bıraktım. Lord biliyor ki, hayatımda değiştirebileceğim çok şey var.
Fakat hepsi bu kadar. - geçmişini değiştiremezsiniz.
Ne kadar çabalarsan çalış, ne olduğunu değiştiremezsin. Böylece, gününüzü daha önce gerçekleşmiş olan şeyler için endişe ve strese adayarak, kendinize çok büyük bir kötülük yapıyorsunuz.
Gerçekten kendime şunu sorduğum noktaya geldim: düşünmek için zaman harcamam gereken şey bu mu?
Sonra ne oldu biliyor musun?
Bu süreç boyunca ne kadar güçlü olduğumu düşünürken tam anlamıyla gözyaşlarına boğuldum.
Mutlu göz yaşlarıydı.
Hayatımda bir kez olsun, bir zamanlar yanaklarımdan aşağı kayan kalbi kırılmış gözyaşları güven, gurur, sıkı çalışma ve tatminle doluydu.
O zaman bulunduğum kişi ile şu an bulunduğum kişi arasında oturmak için sadece bir ay olabilir, fakat o anayasaya bakmayı tercih etme şekli, birey olarak büyümek ve bu dünyadaki yerimi bulmak için 30 gün. daha önce olmadı.
Ve eğer biri benim için kırarsa, lanetleneceğim.
İşlerin sizi etkilemesine nasıl izin vereceğinizi seçmek tamamen size bağlıdır.
Farklı biten şeylere ya da daha çok denemeden ya da farklı şeyler yapmadığına göre kendini yenerek hayatın devam etmesini sağlayabilirsin ya da farklı şeyler yapmadın, ya da gerçekte kim olduğunu yeniden değerlendirebilirsin ve o kadar lanet olmalısın Başarılarınla gurur duyuyorum.
Küçük olanları bile. Cehennem, özellikle küçük olanlar.
Bugün erken saatlerde, her iki camla aşağı doğru sürüyordum, 70 derecelik ısı, en sevdiğim müzik patlamasıyla yüzümü fırçalarken, güzel Utah dağları beni sarstı.
835 mil uzakta, bana nerede olursanız olun, kiminle ya da ne yaptığınız önemli değil, ne kadar güçlü olduğunuzu ve ne kadar ileri geldiğinizi bilmek olduğunu gösterdi.
Bir boktan geçtiğini söyleyemekten daha büyük bir his yok, ama diğer tarafta bir gül gibi çıktı.
Şu ana kadar yaşadığın her kötü anın şu an kim olduğun ve olmaya devam edeceğin bir şeyi yok. Bundan daha güzel bir şey yok.
Hayatta başına gelen her şeyi kontrol edemeyebilirsin, ama sonuçta üstünlük var.
Hayatta hiç olmadığım kadar içerikten daha önce hiç bulunmadım.
Bir yıl önce bugün, benden daha iyi olacağımı asla bilemezdim. Gerçekten, sahip olduğum her şeyi yanlış şeylere dökerek, üzgün ve depresyonda bir hayat yaşamaya mahkum olduğumu düşündüm.
Bugün, hayatımın aşkına, Salt Lake City'nin sağıma bakış açısını ve içimde derin, zengin bir mutluluk hissini yanında bırakan farklı bir durumdayım.
Şu an nerede olduğumu düşündüğümde artık omuz silkmek ve sinirlenmek istemiyorum, çünkü ne biliyorsunuz?
Bu gece bulunduğum yere ulaşmak için çok çalışma ve kişisel gelişim gerekiyordu. Perşembe gecesi bu toplantıda.
O zamanlar kim olduğumu hatırlamak inanılmaz derecede garip bir duygu. Bunu, biraz güven ve riskle, olduğumdan daha uzakta olacağımı henüz bulmam gerekiyordu.
Şu andan iki ay sonra olacağımı sadece hayal edebiliyorum.
Dünyaya söyleyebileceğim tek şey:
Bırakın gelsin!