|Doç.Dr.Bilgin Gürateş|
Sonra o yüzü alıp yıllar öncesine götürdüm zihnimde. Gençleştirdim, 25 yaşına geri döndürdüm. Portakal kokulu bir Akdeniz kasabasında, 80'li yıllarda mecburi hizmetimi yaptığım yerlere taşıdım o güzel yüzü, bizim sağlık ocağının bir odasına oturttum. Sonra hafta sonu pikniklerine, deniz kenarlarına, TUS muhabbetlerine götürdüm.
Çok az hatıra var benim balık hafızamda onunla ilgili. Sadece o olduğundan eminim. Bir kere adına bakar mısınız: Bilgin. Hayatta kaç Bilgin tanıdınız? Ben bir. Hatıralardan biri bir piknikle ilgili. Bir dere kenarı, kayaların üstünden atlayarak gidiyoruz. Bütün genç doktorlar. Ben komando moduna çoktan takmışım, en önden bir gayret atlaya zıplaya gidiyorum. Çıtkırıldım türden diğer hemcinslerim titreye titreye takip ediyorlar. Bilgin de herkese tek tek yardım ediyor, ellerinde tutup kayadan kayaya geçmelerine yardımcı oluyor.
Bir diğer hatıra da yüzünün, gözlerinin içinin pırıl pırıl, yanaklarının kıpkırmızı olduğu. Başka hiç bir veri yok aklımda. Nereliydi, ne kadar kaldı o küçük kasabada, ne zaman ayrıldı, oradayken bir sevgilisi oldu mu, olmadı mı, iyi bir adam mıydı yoksa hırt mıydı, şiir sever miydi mesela, kitap okur muydu, hiç bir fikrim yok. O sanki sadece o dere kenarında var oldu ve sonra da yok oldu.
Sarsıldım. Onunla neden tanıştığımı, neden şimdi bu haberi okuduğumu anlamaya çalışıyorum. Benim çözmek için içinde bulunduğum bulmacanın hangi taşı acaba bu? Nereye eklenecek, nereyi tamamlayacak, neyin yanında anlam bulacak?
Güle güle Bilgin. Tamamlayıp gittin kendi hikayeni; her ne idiyse artık o. Huzur, ışık, sevgi içinde kal.