6 Kasım 1860'ta gün doğarken Illinois, Springfield üzerinde gürleyen top salvosu, bir savaşın başlangıcını değil, Amerika Birleşik Devletleri başkanı için altı ay süren sert, gürültülü kampanyanın sonunu işaret ediyordu. Seçim Günü nihayet şafak söküyordu. Lincoln, komşuları gibi, muhtemelen ilk top patlamasında uyandı, yani, eğer hiç uyumuş olsaydı. Sadece birkaç gün önce, Güney Carolina'nın 'köleliğin varlığının tehlikede olduğu' uyarısında bulundu. Charleston Merkür 'Kölelik Karşıtı beyaz adam' Beyaz Saray'ı ele geçirirse, 'Güney eyaletlerinin her birinde' derhal bir ayrılma sözleşmesi çağrısında bulunmuştu. Aynı gün, önde gelen bir New York Demokratı, Lincoln seçilirse, 'en azından Mississippi, Alabama, Georgia, Florida ve Güney Carolina'nın ayrılacağını' kehanet etti.
Bu Hikayeden
Ulusal Portre Galerisi tarihçisi David C. Ward, Abraham Lincoln'ün Beyaz Saray'daki yaşamını belgeleyen görüntülerini tartışıyor.
İlgili İçerik
Yine de bir Lincoln zaferinin felaketle sonuçlanabileceği tehlikesi, şehrin kutlama havasını pek söndürmedi. Anketler sabah 8'de açıldığında, bir gazeteci 'huzur Springfield'ı tamamen terk etti' ve 'açık hava kargaşası', 'halk arasında ne kadar durgun ruh olursa olsun' uyandığını bildirdi.
Lincoln, üç haftadan kısa bir süre önce, arayan birine, 'ün kazanma şansının daha fazla olduğu ve onu kaybetme tehlikesinin daha az olduğu, başkanlıkta dört yıldan daha az olan' Senato'da tam bir görev süresini tercih edeceğini açıklamıştı. Şaşırtıcı bir itiraftı. Ancak son beş yılda iki senatörlük yarışını, en yakın zamanda Stephen A. Douglas'a (şimdi Beyaz Saray adaylığı sırasında karşı çıktığı iki Demokrattan biri) kaybetmiş olan Lincoln'ün çelişkili düşünceleri anlaşılabilirdi.
Seçim beklentilerine soğukkanlılıkla baktığında, galip geleceğini beklemek için nedenleri vardı. Maine, iki ay önce yapılan ve genel olarak başkanlık yarışının habercisi olarak görülen önemli bir eyalet seçiminde sağlıklı çoğunluğa sahip bir Cumhuriyetçi vali seçmişti. Cumhuriyetçiler Pennsylvania, Ohio ve Indiana'da benzer şekilde etkileyici çoğunluk elde etmişti. Lincoln sonunda, 'muhteşem zaferlerin... Cumhuriyet davasının Kasım ayındaki kesin başarısının habercisi gibi görünüyor' olduğuna inanmasına izin verdi.
Karmaşık meseleler, dört adayın cumhurbaşkanlığı için yarışıyor olmasıydı. Yılın başlarında, bölgesel olarak bölünmüş Demokrat Parti, her zamanki gücünü seyreltme sözü vererek Kuzey ve Güney hiziplerine bölündü ve yeni bir Anayasal Birlik Partisi, Tennessee politikacısı John Bell'i başkanlığa aday gösterdi. Lincoln, 'bizimki olmadıkça, Halk tarafından hiçbir biletin seçilemeyeceğine' ikna olmuş olsa da, hiç kimse herhangi bir adayın başkanlığı doğrudan kazanmak için yeterli seçmen oyu toplayacağından kesinlikle emin olamazdı. Hiçbiri seçmenlerin salt çoğunluğunu sağlayamazsa, yarışma Temsilciler Meclisi'ne gidecek. Henüz her şey olabilir.
Kuzey Demokratların başkanlık sancaktarı Stephen A. Douglas, böyle bir sonuç için umut beslediğini inkar etmeye özen gösterdi, ancak özel olarak bunu hayal etti. Giden Başkan James Buchanan'ın onaylanan seçimi, Kentucky'den Başkan Yardımcısı John C. Breckinridge, 'Old Buck'ın hâlâ popüler olduğu başkanın memleketi Pennsylvania'da Demokratların favorisi olarak ortaya çıkmamıştı. New York'ta Lincoln'e karşı muhalefet, Douglas'ın etrafında toplandı. Horace Greeley, Lincoln yanlısı editörü New York Tribünü , Cumhuriyetçi inançlıları, sizi seçimlerden alıkoymak için hiçbir 'iş ya da zevk çağrısına, herhangi bir felaket, yas ya da ılımlı hastalık ziyaretine' izin vermeye teşvik etti.
Devam eden belirsizliğe rağmen, Lincoln kendi davasını ilerletmek için alenen ve özel olarak çok az şey yaptı. Hakim siyasi gelenek, başkan adaylarından sessizlik istedi. Daha önceki seçimlerde, geleneklere karşı gelen adaylar umutsuz ve her zaman kaybetmiş görünüyorlardı. Ayrıca, için için yanan kölelik konusuna gelince, seçim yeterince açık görünüyordu. Douglas, yeni Batı bölgelerindeki yerleşimcilerin köleliği kendileri için aşağı veya yukarı oylama hakkına sahip olduğu fikrini savunurken, Breckinridge köle sahiplerinin insan mülklerini seçtikleri herhangi bir yere götürebileceklerini savundu. Her ikisine de karşı Lincoln duruyordu.
Böylesine derin bir anlaşmazlık, ciddi tartışmalara zemin hazırlamış olabilir. Ancak, 19. yüzyıl ortalarında Amerika'nın hüküm süren siyasi kültüründe, iki yıl önce yedi senatörlük tartışmasında birbirleriyle ünlü bir şekilde yüz yüze savaşmış olan Lincoln ve Douglas gibi kanıtlanmış tartışmacıları kapsadığında bile böyle fırsatlar yoktu. Lincoln'ün siyasete devam etme eğiliminde olabileceğinden endişe eden William Cullen Bryant, Cumhuriyetçi gazetenin editörü New York Akşam Postası 'Arkadaşlarının büyük çoğunluğu senin konuşma yapmamanızı, aday olarak mektup yazmamanızı, taahhütte bulunmamanızı, söz vermemenizi, hatta erkeklerin uygun gördüğü türden sözler söylememenizi istiyor.' vaatlere yorumlamak için.' Lincoln mecbur etmişti.
Köleliği, 'bir yanlış olarak ele alınması gereken... sonuna kadar gelmesi gerektiği ve geleceğine dair sabit fikirle' 'ahlaki, politik ve sosyal bir yanlış' olarak gördüğü kayıtlara geçmişti. Tek başına bu duygular bile Güneylileri alarma geçirmeye yetmişti. Ancak Lincoln, böyle bir pozisyonun onu ana akım Amerikan seçmenlerinden izole edeceğini ve seçilemez hale getireceğini bilerek, derhal kaldırılmasını asla benimsemedi. Köleliğin genişletilmesine değişmez bir şekilde karşı olan Lincoln, sınırlamanın onu “nihai yok olma sürecine” sokacağına inanarak, halihazırda var olduğu yerde hayatta kalmasına “hoşgörü” göstermeye devam etti. Bu kadar seçmen zaten biliyordu.
Yine de New England'dan endişeli bir ziyaretçi, seçimden bir gün önce, zafer beklentisi konusunda 'insanları dürüstçe alarma geçirmeye' teşvik ettiğinde, Lincoln ender bir öfkeye kapıldı ve kişisel sekreteri John George Nicolay'in gözlemlediği gibi, bu tür adamları 'yalancılar ve düzenbazlar' olarak damgaladılar. Lincoln'ün hararetle açıkladığı gibi: 'Bu, Güney'in her Kuzey zaferini yıktığı aynı eski numaradır. Güneye yeni bir boyun eğmenin ticari kazancı için bu yarışmanın içerdiği ahlaki ilkeyi kişisel olarak takas etmeye istekli olsam bile, beni destekleyen ve seçimden önce arkadaşım olan adamların çehresi olmadan Washington'a giderdim. ; Bir buckeye ağacı parçası kadar güçsüz olurdum.'
Seçim Günü'nden bir hafta önce yazdığı kampanya dışı son mektubunda, adayın daha fazla tartışmaya çekilmeyi reddettiği duyulabilir: 'Güney'in iyi adamları için - ve onların çoğunu böyle görüyorum - hiçbir fikrim yok. yetmiş yedi defa tekrar edilmesine itiraz edilir. Ama benim var kötü hem Kuzey hem de Güney ile uğraşacak erkekler -yeni yanlış beyanları temel alacak yeni bir şeye hevesli erkekler- beni korkutmak ya da en azından üzerimde çekingenlik ve korkaklık karakterini sabitlemek isteyen erkekler. Yazabileceğim hemen hemen her mektuba bir 'olarak ele geçireceklerdi. korkunç aşağı inmek .' Bu beylere göz kulak olmak ve ellerine gereksiz yere silah vermemek niyetindeyim.'
Böylece Lincoln'ün cumhurbaşkanlığı 'kampanyası' başladığı gibi sona erdi: kararlı bir sessizlik içinde ve ulusal kongreden beri inatla bağlı olduğu Illinois şehrinde. Temmuz ayında Illinois güneşini gizleyen güneş tutulması gibi, Lincoln da Springfield'da tam görüşte gizlenerek kaldı.
Ziyaret eden bir muhabirin 16 yıldır ailesiyle birlikte yaşadığı 'sade, düzgün görünümlü, iki katlı' köşe evin içinde, Lincoln halkın kararını kabul etmeye hazırlandı. İkinci kattaki yatak odasında, her zamanki resmi siyah takım elbisesini giymiş, uzun kollarını sert beyaz bir gömlek, yaka ve siyah bir yelek üzerine giyilen bir frak giymişti. Her zaman olduğu gibi, kaslı boynuna dikkatsizce siyah bir kravat bağladı ve iri ayaklarının üzerine dar çizmeler -başka türlü nasıl olabilirdi?- çekti. Muhtemelen Mary ve iki küçük oğulları 9 yaşındaki Willie ve 7 yaşındaki Tad'ı yemek masasında karşıladı. (En büyüğü Robert, Harvard'daki birinci sınıfına yeni başlamıştı.)
Lincoln muhtemelen ailesiyle birlikte her zamanki yedek kahvaltısını yaptı - bir yumurta ve kahve ile yıkanmış tost. Sonunda, ön salonda demir bir kancaya taktığı imzalı soba borusu şapkasını taktı. Sonra, her zaman olduğu gibi, yanlarında güvenlik görevlileri veya siyasi yardımcılardan oluşan maiyetler olmadan dışarı çıktı, kuzeybatıdaki Illinois Eyaleti Meclis Binası'na doğru döndü ve karargahına doğru yürüdü.
Lincoln'ü karşılayan canlandırıcı hava onu şaşırtmış, hatta endişelendirmiş olabilir. Mevsimsiz soğuk, seçmen katılımını azaltabilir. Bununla birlikte, sabah ısınırken, eyaletin bir ucundan diğer ucuna kadar güneşle ıslanmış, bulutsuz gökyüzü raporları Cumhuriyetçilerin kalbini karıştırdı; sert hava, çoğunlukla Cumhuriyetçi olmak üzere geniş çapta dağılmış kırsal seçmenleri uzak oy verme yerlerine çekme görevi için çok önemliydi.
Bir zamanlar çamurlu sokakları ve serbestçe dolaşan domuzlarıyla ün salmış Springfield, artık dış mekan, gaz beslemeli aydınlatmayla övünüyordu; avukatlar, doktorlar ve tüccarlardan oluşan geniş ve büyüyen bir nüfus; ve ahşap kaldırımları aşan iki ve üç katlı tuğla yapı kümeleri.
Şehrin üzerinde neredeyse uyumsuz bir ihtişamla beliren, kırmızı boyalı bakır kubbesi şehirdeki diğer herhangi bir yapıdan iki kat daha yüksek olan heybetli Devlet Evi idi. Burada, Mayıs ayında aday gösterilmesinden bu yana Lincoln, resmi karargahını ve resmi sessizliğini, geleneksel olarak eyalet valisi için ayrılmış ikinci kattaki bir köşe süitinde korumuştu. Lincoln altı ay boyunca burada ziyaretçileri ağırladı, 'eğlenceli hikayeler' anlattı, ressamlara poz verdi, hatıralar biriktirdi, seçilmiş yazışmalar üzerinde çalıştı ve gazeteleri taradı. Şimdi, başkan adayı olarak son saatlerini geçirmek için oraya gidiyordu.
Lincoln, kireçtaşı Eyalet Evi'ne büyük boy çam kapılarından güneyden girdi. 24 yıllık hukuk kariyeri boyunca birçok davayı tartıştığı Yüksek Mahkeme odasını ve dokuz ay önce New York'ta Cooper Union'da yaptığı sansasyonel konuşmayı araştırdığı bitişik kütüphaneleri geçti. Ardından, tepesinde 1858'de heyecan verici 'House Divided' konuşmasıyla Cumhuriyet Senatosu adaylığını kabul ettiği gösterişli Meclis odasının bulunduğu iç merdiveni tırmandı.
Her zamanki gibi düşüncelerini kendine saklayan Lincoln, hem döşemeli hem de düz ahşap sandalyeler, bir masa ve bir masa ile sade bir şekilde döşenmiş, 15 metreye 25 metrelik halı kaplı bir resepsiyon odasına ve bitişikteki daha küçük bir ofise yöneldi. Yeni vali John Wood tarafından aylarca.
Bu Seçim Gününde Lincoln'ün hareketlerini haber yapmak için buraya gelen gazeteciler, 'darmadağınık gazetelerden oluşan bir abattis [sic] ile çevrili ve biri vücudunu, diğeri topuklarını destekleyen iki sandalyenin rahat bir şekilde işgal edildiği' adayla karşılaştılar. Kalabalık odaya içten bir 'içeri girin efendim' diye giren New Yorklu bir gazeteci, adayın 'kolay, eski moda, kayıtsız tavrına' şaşırdı ve 'o sert, huysuz, soğuk görünümün hiçbirini bulamayınca şaşırdı. onun hakkında' bu 'çoğu kampanya portrelerine hükmediyordu.' 'Kazanan tavrını' ve 'yakınlığını' göstermek için elinden gelenin en iyisini yapan Lincoln, günün ilk bölümünü 'kendisine çağrılan ziyaretçileri kabul ederek ve eğlendirerek' geçirdi ve her yeni delegasyon geldiğinde saygıyla ayağa kalktı. 'Bunlar hem çok sayıda hem de çeşitliydi - belki de Batı'da kolayca bir araya getirilebilecek kadar çok huy ve milliyeti temsil ediyorlardı.'
Örneğin, 'bazı kaba ceketli seçmenler', 'ona oy vermiş... adamlarına bakmak istediğini' dile getirdikleri zaman, Lincoln onları 'nazikçe' kabul etti, ta ki onlar 'gidene kadar, tamamen tatmin olmuş bir şekilde'. her şekilde.' New Yorklulardan oluşan bir delegasyona Lincoln, hoşnutsuz numarası yaptı ve oy vermek için evde kalsalar kendilerini daha iyi hissedeceklerini söyleyerek onları azarladı. Benzer şekilde, bir New York muhabiri onu gölgelemeye geldiğinde, tek kaşını kaldırdı ve azarladı: 'oylama bir oydur; her oy önemlidir.'
Ancak bir ziyaretçi, kazanırsa Güney eyaletlerinin ayrılacağından endişe duyup duymadığını sorduğunda, Lincoln ciddileşti. 'Daha önce biraz karıştırabilirler,' dedi. 'Ama eğer açılıştan sonra ve açık bir eylem için beklerlerse, hayatları boyunca beklerlerdi .' Saldırmazlık politikasına dair bu ipucu, saatin heyecanında takdir edilmemişti.
Bu gergin günde Lincoln, 'bu ülkedeki seçimlerin 'büyük çıbanlar' gibi olduğuna dair umutlu bir bakış açısı sundu - onlar doruk noktasına ulaşmadan önce çok fazla acıya neden oldular, ancak sorun geçtikten sonra vücut daha sağlıklıydı. önce.' Kampanyanın 'başarıya gelmesi' için hevesli olan Lincoln, kendi oyunu vermeyi erteledi. Saat ilerlerken, Vali'nin dairesinde gözlerden uzak kaldı, 'arkadaşlarıyla çevrili...görünüşe göre ulusun en karanlık adamı kadar umursamaz', arada bir pencereden Capitol Meydanı'nın karşısındaki kalabalık oy verme yerine göz atıyordu.
Lincoln aylak aylak aylak aylak aylak aylak ayrilirken, dört milyondan fazla beyaz erkek baskanlik seçimlerini kaydetmeye basladi. Kazanılması gereken New York'ta, ateşli bir Lincoln destekçisi olan asilzade avukat George Templeton Strong, tarihin oluşmakta olduğunu sezdi. 'Unutulmaz bir gün' diye günlüğüne yazdı. 'Henüz ne için bilmiyoruz. Belki ülkenin parçalanması için, belki Kuzey'in ürkek ve paralı olduğunun bir başka kanıtı için, belki de Güney'in yaygarasının değersiz olduğunu göstermek için. 6 Kasım 1860 olayının nasıl bir tarihsel ders vereceğini henüz kestiremiyoruz, ama bu ders ağır olmaktan da geri kalmıyor.'
Virginia'daki aşırılık yanlısı Edmund Ruffin de Lincoln'ün kazanmasını istiyordu, ancak farklı bir nedenle. Birçok ayrılıkçı gibi, Ruffin de bir Lincoln zaferinin Güney'i Birlikten ayrılmaya teşvik edeceğini umuyordu. O yılın başlarında, tarım teorisyeni ve politik ajitatör, başlıklı bir spekülatif kurgu parçası yayınlamıştı. Gelecek Beklentileri 'belirsiz ve kaba Lincoln'ün, 'Kuzey'in bölgesel Abolisyon Partisi tarafından seçileceğini' ve bunun da Güney'in 'baskıya ve yaklaşmakta olan boyun eğdirmeye' karşı direnişini haklı çıkaracağını, yani 'bağımsızlık mücadelesini' haklı çıkaracağını açıkça öngördü. .'
Birkaç yüz mil kuzeyde, kölelik karşıtı Quincy, Massachusetts'te Charles Francis Adams -Cumhuriyetçi Kongre adayı, bir Amerikan başkanının oğlu, bir başkasının torunu ve uzun bir aile geleneğinin kölelik karşıtı gururlu varisi- gururla 'tüm bileti oyladı' 'Cumhuriyetçilerin' diye sevinerek: 'Şu anda tüm bu geniş topraklarda yöneticileri değiştirme sürecinin barışçıl bir şekilde devam ettiğini ve büyük olasılıkla ne büyük bir değişiklik olduğunu düşünmek olağanüstü bir fikir.' Buna rağmen Adams, adaylığı kazanmak için farklı bir Cumhuriyetçi William Seward'ın olmasını ummuştu.
Springfield'a daha yakın - ve belki de Amerika'nın bölünmüş ruhuna daha sadık - bir Meksika Savaşı gazisi, Galena, Illinois'deki komşularının karşılaştığı seçimler hakkında çelişkili duygular gösterdi. 'Hiçbir şekilde 'Lincoln adamı' değil,' Ulysses S. Grant yine de Cumhuriyetçinin başarısına boyun eğmiş görünüyordu. 'Gerçek şu ki Demokrat parti biraz arınmak istiyor ve hiçbir şey bunu bir yenilgi kadar etkili bir şekilde yapamaz,' dedi emekli asker, şimdi ailenin deri tabaklama işinde yeniden hayata başlıyor. 'Tek sorun, bir Cumhuriyetçinin partiyi yendiğini görmekten hoşlanmıyorum.'
Bu arada Stephen A. Douglas'ın memleketi Chicago'da, seçmenler dört blok uzunluğunda iki saat beklemeye cesaret ettiler. Ama Douglas kendi oyu için orada değildi. Çok şehirli bir turun güney ayağında, kendini Mobile, Alabama'da buldu; burada Lincoln'ün adının o eyaletin oy pusulalarında bile -ya da, bu konuda, dokuz ek Deep'in hiçbirinde- yer almadığı için teselli bulmuş olabilir. Güney eyaletleri. Sadece iki yıl önce Senato için Lincoln'ü yenen adam, şimdi memleketini - ve bununla birlikte Amerikan siyasetindeki en büyük ödülü - aynı adama kaybetmek üzereydi.
Seçim Günü itibariyle Lincoln, yalnızca üç rakibinden değil, aynı zamanda kendi koşu arkadaşı Hannibal Hamlin'den de başarıyla kaçınmıştı. Cumhuriyetçiler, bileti dengelemek amacıyla, bu tür seçimleri yalnızca delegelere bırakan başka bir yaygın siyasi gelenekte olduğu gibi, Lincoln'ün bilgisi veya rızası olmadan Maine senatörünü başkan yardımcılığına aday göstermişlerdi. Kongreden bir hafta sonra karşılıklı bir tanıdıktan 'saygılarını' Hamlin'e iletmesini istedikten sonra Lincoln, doğrudan iletişime başlamadan önce tam iki ay bekledi. O zaman bile, her ikisinin de 1847'den 1849'a kadar -Lincoln'ün bir kongre üyesi ve Hamlin'in bir senatör olarak- 30. Kongre'de görev yaptığına işaret eden Lincoln, 'Tanıtıldığımızı hiç hatırlamıyorum' diye itiraf etti. Neredeyse isteksizce ekledi: 'Bana öyle geliyor ki, siz ve ben tanışmalıyız.'
Şimdi, Seçim Günü'nde, Cumhuriyetçi Parti'nin aday arkadaşları, ayrı ayrı ve sessizce 'koştukları' gibi oy kullanacaklardı.
Frederick Douglass şüpheciydi. Lincoln gibi, eski köle, tutkulu bir sivil haklar öncüsüne dönüştü, kendi kendini eğitti, parlak bir yazar ve büyüleyici bir hatipti. Her iki adam da Anayasa'nın Amerikalılara köle sahibi olma hakkı verdiği fikrini reddederken, Douglass Anayasa'nın köleliği Cumhuriyet'in kurulmasından önce var olan eyaletlerde veya Birliğe o zamandan beri katılan Güney eyaletlerinde koruduğu konusunda hemfikir değildi. Ve Douglass, Kentucky ve diğer eyaletlerdeki Cumhuriyetçilere yönelik 'şiddet tehditlerini' ve 'Lincoln'ün seçilmesi durumunda Birliğin dağılma tehditlerini' yerken, Lincoln'ü doğrudan övmeyi beceremedi. Sıcak kişisel tanıdıkları birkaç yıl daha başlamayacaktı.
Springfield'ın, Altıncı ve Washington caddelerindeki dikdörtgen biçimli Sangamon County Adliye Sarayı'nın iki kat yukarısındaki bir mahkeme salonunda kurulan gerçek oy verme yeri, biri Demokratlar, biri Cumhuriyetçiler için olmak üzere, kısmen kapalı iki 'yan yana yakın' oylama penceresinden oluşuyordu. Louis'den gelen muhabirin görüşüne göre bu 'tuhaf bir düzenleme'ydi, ancak 'birkaç yıldır Springfield'de uygulanıyordu'. Bir seçmenin yalnızca önceden basılmış oy pusulasını dışarıdan alması ve ardından kendi adını bir seçim katibine duyurmak için merdivenleri çıkması ve oy pusulasını şeffaf bir cam kaseye koyması gerekiyordu. Bu sadece isim olarak gizliydi: Sırada beklerken belirgin şekilde renklendirilmiş, süslü tasarımlı formlarını açıkça tutan seçmenler tam olarak nasıl oy kullanacaklarını gösteriyordu. Sistem, çekişmeleri ve kötü hisleri garanti etmez.
Bu çalkantılı atmosferde, Lincoln'ün nasıl oy kullanmayı planladığı konusunda bir komşusuna neredeyse savunmacı bir şekilde yanıt vermesi şaşırtıcı değildi. 'Yates için,' dedi - Illinois valisi için Cumhuriyetçi aday Richard Yates. Ama 'başkanlık sorusuna' 'nasıl oy verilir?' görgü tanığı ısrar etti. Lincoln'ün yanıtladığı şu: 'Pekala...oylamayla', seyircileri 'gülüşmeler' bırakarak. Seçim Günü öğleden sonraya kadar, Lincoln'ün hukuk ortağı William Herndon, Lincoln'ün 'Başkanlık makamı adayının kendi seçmenlerine oy vermemesi gerektiği duygusuna' boyun eğeceğine ve hiçbir şekilde oy kullanmayacağına inanıyordu.
Ancak öğleden sonra 3:30 civarında, pencereden adliyeyi çevreleyen kalabalığa doğru baktı, Valilik Odasından dışarı çıktı, aşağı indi ve küçük bir arkadaş ve koruyucu grubuyla birlikte 'oy vermek için yavaş yavaş yürüdü'. oylama yerindeki insan kalabalığının arasından onu sağ salim görün.'
Lincoln adliyeye vardığında şaşırmış Cumhuriyetçilerin tezahüratları ve bağırışları, 'arkadaşları onu neredeyse yerden kaldıracaktı ve müdahale için [ama] onu sandık başına götürecekti.' Lincoln'ün müstakbel sekreter yardımcısı John M. Hay, 'yoğun kalabalık', diye hatırladı, 'saygılı bir şekilde onun için sokaktan sandığa giden bir geçit açarken' 'vahşi terkedilmişlik ile bağırmaya başladı'. İnsanlar 'Yaşlı Abe!' diye bağırdı. 'Abe Amca!' 'Dürüst Abe!' ve 'Dev Katil!' Herndon, Demokrat destekçilerin bile 'kibarca, uygarca ve saygılı davranarak, o aralarından geçerken ona şapka çıkararak davrandıklarını' hayretle karşıladı.
KİME New York Tribünü olay yerindeki muhabir 'tüm parti duygularının unutulmuş gibi göründüğünü ve muhalefet biletlerinin dağıtımcılarının bile ezici selamlama gösterilerine katıldığını' doğruladı. Sokaktaki her Cumhuriyetçi ajan 'Lincoln'e oy pusulasını verme ayrıcalığı' için savaştı. John Nicolay, bir kalabalığın onu içeride takip ettiğini ve 'salon boyunca ve merdivenlerden yukarı, yine kalabalık olan mahkeme salonuna doğru' takip ettiğini bildirdi. Onu orada karşılayan tezahürat, sokaktakilerden daha sağır ediciydi ve bir kez daha siyasi yelpazenin her iki tarafından da geliyordu.
Oylama masasına 'yolunu zorladıktan' sonra, Lincoln, kendini resmi olarak bastırılmış bir tonda tanıtarak ritüeli izledi: 'Abraham Lincoln'. Daha sonra, önce kendi adını kestikten sonra 'düz Cumhuriyet biletini yatırdı' ve seçmenlerinkiler, önceden basılmış oy pusulasının tepesinden kendisine söz verdi, böylece kendisi için arsızca oy vermeden diğer Cumhuriyetçilere oy verebilirdi.
Aday, kapıya geri dönerken, popüler bir kampanya şarkısının sözleriyle 'bir çan kulesinden biraz daha az yükseklikte' görünmesine neden olan siyah silindir şapkasını çıkararak iyi dilek sahiplerine genişçe gülümsedi. ve çağırabileceği kadar zarafetle eğildi. 'Aşk rahat bir sohbet için fazla büyük' olsa da, bir dizi heyecanlı komşu Lincoln'ü elinden tuttu ya da adım adım ilerlerken bir iki kelime söylemeye çalıştı.
Her nasılsa, sonunda bu geçitten geçti ve alt kata geri döndü ve burada bir başka çılgın iyi dilekçi kalabalığıyla karşılaştı. Şimdi, 'ellerini yakalayarak ve kollarını boynuna, vücuduna veya bacaklarına dolayarak ve ceketini ya da ellerine koyabilecekleri herhangi bir şeyi kavrayarak ve bağırarak ve deliler gibi davranarak' kalan tüm çekingenliklerinden kurtuldular. Lincoln, Capitol'e geri döndü. 4'e kadar Güvenle 'daha sessiz mahallesine' geri dönmüştü, burada tekrar 'ziyaretçilerinin eğlencesine, sanki az önce herkesin düşünmek ve gurur duymak için biraz zaman ayırabileceği bir gösteri görmemiş gibi kayıtsızca döndü. '
Halkın kararına saatler kalmış olmasına rağmen, Lincoln yakınlarıyla hikayeler anlatırken rahat görünmeyi başardı, belki de sakin kalabilmek için meşgul olmaya devam etti. Samuel Weed, 'Mr. Lincoln'ün seçimle canlı bir ilgisi vardı, ama...kendisinden neredeyse hiç bahsetmiyordu.' Onu duymak, diye belirtti Weed, 'Illinois'teki bir ilçenin Bölge Savcılığının Başkanlığın kendisinden çok daha önemli olduğu sonucuna varılabilirdi.' Lincoln'ün 'iyi doğası onu asla terk etmedi ve yine de altında, gerçekte adama hakim olan bir ciddiyet havası gördüm.'
Saat dörtten sonra, dağınık erken geri dönüşler içeren telgraflar, Kuzey'deki Cumhuriyetçi başarıları tekdüze bir şekilde tahmin etmeye başladı. Bir huysuz gönderi, Cumhuriyetçi'nin zafer kazanacağı ve böylece eyaleti Güney Carolina'nın 'yakında özgürleşeceği' umudunu dile getirdiğinde, Lincoln, son haftalarda, bazıları imzalı, diğerleri anonim olmak üzere bu türden birkaç mektup aldığını hatırlatarak alay etti. Sonra ifadesi karardı ve eski bir kongre üyesi olan yazarının 'izlemeye katlanacağını' belirten telgrafı Ozias Hatch'e verdi. Dolaylı olsa da, bu, adayın, potansiyel sorun çıkaranları izole etmeyi de içeren sorumluluklarla, yakında cumhurbaşkanı olmasını beklediği ilk ifadesiydi. Kısa bir süre sonra, saat 17.00 civarında. Lincoln, muhtemelen akşam yemeği yemek için eve yürüdü. Orada ailesiyle birlikte iki saatten fazla kaldı.
Lincoln, mektupları okumaya devam etmek için 7 civarında eyalet evine döndüğünde, yine de 'olağanüstü bir soğukkanlılık' sergiledi. Koridorun aşağısında, mağara gibi, gazla aydınlatılmış Temsilci Salonunun içinde, yaklaşık 500 Cumhuriyetçi sadık 'canlı bir zaman' için toplandı. Oda 'neredeyse bütün gece', diye hatırladı Nicolay, 'haberler gelirken bağıran, bağıran, şarkı söyleyen, dans eden ve her türlü mutluluk gösterisine kendini kaptıran' bir kalabalık tarafından.
Weed, ilk gerçek sonuçlar nihayet geldiğinde adayın sessiz ama çağrıştırıcı tepkisini açıkça hatırladı. 'Bay. Lincoln hayatında her zamanki gibi sakin ve düşünceliydi, ama telgraf ofisinden gelen haberci içeri girdiğinde yüzünde gergin bir seğirme vardı, bu da içeride hiçbir soğukluğun bastıramayacağı bir endişeye işaret ediyordu.' Bunun, Decatur'dan, dört yıl önceki cumhurbaşkanlığı oylamasında 'yakışıklı bir Cumhuriyetçi kazanımı açıklayan' bir tel olduğu ortaya çıktı. Oda haberleri bağırışlarla doldurdu ve destekçiler telgrafı 'zaferin bir ganimet olarak kalabalığa okunması için' koridora taşıdılar.
Diğer sayıların gelmesi acı verecek kadar yavaştı.
Bir gün önce, kasabanın baş telgraf operatörü Lincoln'ü yakındaki Illinois & Mississippi Telgraf Şirketi merkezindeki dönüşleri beklemeye davet etmişti; burada adam ikinci kattaki ofisinde 'iyi haberi gecikmeden alabilirsiniz' sözü vermişti ve 'içeride gürültülü bir kalabalık' olmadan. Saat dokuzda Lincoln artık direnemezdi. Lincoln, Hatch, Nicolay ve Jesse K. Dubois eşliğinde meydanda uzun adımlarla yürüdü, telgraf binasının merdivenlerini tırmandı ve kendini 'enstrümanların yanında rahat bir şekilde' bir kanepeye yerleştirdi.
Seyircilerin artan düğümüne rağmen, küçük oda bir süreliğine ürkütücü bir şekilde sessiz kaldı, sadece 'rakip enstrümanların hızlı tıkırtılarından ve etrafta dolaşan adamlar arasındaki en endişeli birkaç kişinin huzursuz hareketlerinden' gelen sesler vardı. eskitilmiş fildişi anahtarları sihirli bir şekilde titreşen ahşap ve pirinç mekanizmalar.
İlk başta 'yakından ve uzaktan gelen zonklayıcı mesajlar' 'parçalı damlacıklar' olarak geldi, diye hatırladı Nicolay, sonra 'yükselen ve kabaran bir tezahürat haberleri akışı'. Ne zaman bir telgraf operatörü en son kodlanmış mesajları hardal rengi bir kağıt forma yazsa, üçe beş inçlik sayfa çabucak masadan kaldırılırdı... , acele ve karışıklık içinde, hedeflenen kişiye ulaşmadan önce hemen hemen herkes tarafından okunacaktı.'
Bir süre, telgraf şirketinin mukim şefi John J. S. Wilson, her sonucu yüksek sesle ilan etti. Ama sonunda telgraf operatörleri Lincoln'e ardı ardına gelen her mesajı iletmeye başladılar; bu mesajı ağır çekimde dikkatli bir şekilde 'gözlüğünü ayarlarken dizine yattı ve sonra dikkatle birkaç kez okuyup tekrar okudu.' Her birinin kışkırttığı gürültüye rağmen, aday her haberi 'neredeyse sarsılmaz bir sükûnetle' aldı. Bir gözlemci, 'her yeni gelişmeye duyduğu yoğun ilgiyi' gizlemeye çalışmadığını, yalnızca 'zekasının onu destekçilerinden daha az enerjik bir tatmin sergilemeye yönelttiğine' inanıyordu. 'Bir başka görgü tanığı,' diye hemfikirdi, 'bir seyircinin, yerel adayların başarısını bu kadar endişeyle soran o uzun, zayıf, sırım gibi, iyi huylu, uysal beyefendinin seçimi olduğunu söylemesi imkansız olurdu. milletteki en önemli makamı dolduracak insanlar.'
Lincoln, Chicago'yu 2.500 oyla ve Cook County'nin tamamını 4.000 oyla kazanmıştı. Önemli gönderiyi teslim eden Lincoln, 'Oğlanlara gönder' dedi ve destekçiler onu meydandan Eyalet Meclisi'ne fırlattı. Dakikalar sonra telgraf ofisinden tezahüratlar duyuldu. Alkış tam 30 saniye sürdü. Indiana, 'dürüst yaşlı Abe için yirmi binin üzerinde' bir çoğunluk bildirdi ve ardından Wisconsin ve Iowa'dan benzer şekilde iyi haberler geldi. Pittsburgh şu açıklamayı yaptı: 'Geri dönüşler şimdiden Lincoln için şehirde On Bin kadar bir majör olduğunu gösteriyor[.]' Kardeşçe Sevgi Şehri'nden 'Philadelphia size yaklaşık 5 ve 15 binlik bir maj verecek' haberi geldi. Connecticut bir '10.000 Temsilci Majör' bildirdi.
Virginia, Delaware ve Maryland gibi Güney eyaletlerinden gelen olumsuz haberler bile adayı 'çok memnun' bıraktı çünkü bu sağlam Demokratik kalelerden gelen sayılar çok daha kötü olabilirdi. Artan bu iyi haber cephaneliğine rağmen, grup, seçimlerin bu gece mi yoksa daha sonra mı belirsiz Temsilciler Meclisi'nde mi kararlaştırılacağını belirleyebilecek ana damarı olan New York'tan geri dönüşler için gergin bir şekilde sabırsız kaldı. Ardından Empire State ve onun düşüncesiz Cumhuriyetçi başkanı Simeon Draper'dan çok önemli bir rapor geldi: 'New York şehri beklentilerinizi fazlasıyla karşılayacak.' Hatlar arasında, tel, ezici bir şekilde Demokratik metropolün, Douglas'ın Cumhuriyetçi gelgiti dengelemek için ihtiyaç duyduğu çoğunlukları üretemediğini gösteriyordu.
Bu haberi karşılayan coşkunun ortasında Lincoln, 'o şirketteki en havalı adam' olarak kaldı. Massachusetts'ten olası 50.000 oyluk bir zafer haberi hızla geldiğinde, Lincoln sadece sahte bir zaferle bunun 'Hollandalıların Hollanda'yı almasıyla ilgili açık bir vaka' olduğu yorumunu yaptı. Bu arada, mütevazı telgraf ofisinin içine sığabilecek birkaç mahremiyetle, dışarıdaki meydanda kalabalıklar oluştu, nerede, nerede, New York Tribünü Habere göre, 'en devasa ve heybetli boyutlara' dair söylentiler çılgınca dolaşmaya başladı: Washington'daki Güneyliler başkenti ateşe vermişlerdi. Jeff Davis, Mississippi'de isyan ilan etmişti ve Stephen Douglas Alabama'da rehin alınmıştı. New York sokaklarında kan akıyordu. Bu ve benzeri söylentileri yalanlamak için telgraf istasyonundan çıkan herkes, korkunç gerçeği gizlemek için kendi sebeplerine sahip olarak gösterildi.
Gece yarısından kısa bir süre sonra, Lincoln ve grubu, Capitol Meydanı'nın karşı tarafında, William W. Watson & Son tarafından işletilen yakındaki 'dondurma salonuna' yürüdüler. Burada Cumhuriyetçi hanımlardan oluşan bir birlik, 'kocaları ve arkadaşları için kahve, sandviç, kek, istiridye ve diğer içeceklerle dolu bir masa' kurmuştu. Watson's'ta, Missouri Demokrat Lincoln, 'bir erkeğin rahatlıkla ciddi sonuçlar almadan olabileceği kadar nezaketle öldürülmeye yaklaştı'.
Mary Lincoln da derlemeye 'onurlu bir konuk' olarak katıldı. Bir süre, arkadaşlarıyla çevrili ve 'zaferden payına düşeni alarak' 'köşede rahat bir Cumhuriyetçi koltuğu' olarak tanımlanan yerde kocasının yanında oturdu. Hem Indiana hem de Pennsylvania'daki Ekim eyalet sonuçlarını son derece umut verici işaretler olarak gören, başlı başına ateşli bir siyasi partizan olan Mary, kampanyanın son günlerinde kocasından daha endişeli hale gelmişti. Arkadaşı Hannah Shearer'a, 'Yenilgiye nasıl dayanacağımı pek bilmiyorum,' demişti.
Görgü tanığı Newton Bateman, 'Kısaca kadeh kaldırmak ve duygulanmak yerine,' diye hatırladı, 'ülkenin dört bir yanından gelen telgrafları okuyorduk.' Belirlenen okuyucu en son sonuçları duyurmak için bir sandalyeye her çıktığında, sayılar - hangi adayı tercih ettiğine bağlı olarak - ya 'endişeli bakışlar' ya da 'binayı sallayan çığlıklar' ortaya çıkardı. Bateman'a göre adayın kendisi Philadelphia'dan yeni gelen bir telgrafı okudu. Net ve belirgin bir sesle 'Lincoln için şehir ve eyalet kesin bir çoğunluk tarafından' okurken, tüm gözler uzun formuna ve hafifçe titreyen dudaklarına sabitlendi ve hemen yavaş, vurgulu terimlerle ve anlamlı bir şekilde ekledi. işaret parmağının hareketi: 'Bence bu halleder.' '
Eğer mesele şüphede kaldıysa, New York'tan uzun zamandır beklenen gönderi, Lincoln'ün gerçekten de gecenin en büyük seçim ödülünü ve onunla birlikte başkanlığı kazanacağını neredeyse doğrulayan bir hesapla geldi. Kutlayanlar anında çevresini sardı, 'onu tebrik ettiler.' Kutlayanlardan biri, 'erkeklerin bağırarak ve ağlayarak, deliler gibi bağırarak, zıplayarak birbirlerinin kollarına düştüğü' tepkiyi tanımlarken, deneyimi 'kargaşa salıverdi' ile karşılaştırdı. Şapkalar havaya uçtu, 'daha önce hiç dans etmemiş adamlar dans etti' ve 'gecenin üzerine huzzahlar yuvarlandı'.
Eyalet Meclisi'nde, 'adamlar birbirlerini ittiler - şapkalarını fırlattılar - acele ettiler - Lincoln için tezahürat yaptılar ... New York için tezahürat yaptılar - herkes için tezahürat yaptılar - ve bazıları gerçekten halı kaplı zemine uzandı ve tekrar tekrar yuvarlandı. Bir görgü tanığı, Cumhuriyetçilerin 'şarkı söyleyip bağırdığı' 'tamamen vahşi' bir sahne bildirdi! bağırıyor!! Oğlanlar (çocuklar değil) dans ediyor. Yaşlı adamlar, genç, orta yaşlı, din adamları ve hepsi...heyecan ve ihtişamla dolu.'
Kilise çanları çalmaya başlayınca Lincoln, Watson'ın iyi dileklerini taşıyan kalabalığın arasından sıyrıldı, 'sessizce ciddi ve endişeli görünerek dışarı çıktı' ve nihai raporları almak için telgraf ofisine geri döndü.
Kendini çelik gibi görünüyordu. Bir gözlemci, Illinois & Mississippi binasına tekrar girmeden önce kaldırımda bir aşağı bir yukarı dolaştığını gördü. Bir başkası onun siluetini gördü, başı öne eğilip sokakları aydınlatan 'gaz jetlerinin altında dururken' en son habere baktı. İçeride, Buffalo'dan gelen teller devleti ve Beyaz Saray'ı Cumhuriyetçiler için mühürledi. New York'tan gelen son telgraf şu sözlerle sona erdi: 'Bu muhteşem zafer için sizi tebrik ediyoruz.'
Telgraf ofisindeki kalabalık bu doruk noktasına ulaşan haberi şehvetli bir tezahüratla karşılasa da, Lincoln önemli telgrafı 'belli bir zevk işaretleri ile' okumak için durdu, sonra sessizce yerine oturdu. Jesse K. Dubois, eski arkadaşına 'Peki, Abe Amca, şimdi tatmin oldun mu?' diye sorarak gerilimi kırmaya çalıştı. Lincoln'ün kendi kendine söylemesine izin verdiği tek şey şuydu: 'Eh, ıstırap sona erdi ve yakında yatağa gidebilirsin.'
Ancak eğlence düşkünlerinin gece için emekli olmaya hiç niyeti yoktu. Bunun yerine sokaklara döküldüler ve telgraf ofisinin önünde toplandılar ve 'New York 50.000 çoğunluk Lincoln için - hey, hey hurra!' diye bağırdılar. Bütün şehir 'evlerden, dükkanlardan, evlerin tepesinden ve her yerden bağırarak, büyük bir top sesi gibi patladı.' Diğerleri daha ciddi tepki verdi. Lincoln'ün o gece aldığı son telgraflardan biri, kendisini yalnızca 'bugün mutlu olanlardan biri' olarak imzalayan isimsiz bir hayrandan geldi. Şöyleydi: 'Tanrı, bugün bütün insanların gözünde seni onurlandırdı. Beyaz Saray'da O'nu onurlandıracak mısınız?'
Abraham Lincoln, New Jersey hariç tüm Kuzey eyaletlerini taşıyarak ABD'nin 16. başkanı olarak seçimleri kazandı. Daha önce hiçbir aday böylesine özel bir bölgesel oylamayla cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturmamıştı. Sonunda Lincoln, mutlak çoğunluk için gerekli olan 152'den rahat bir şekilde daha fazla olan 180 seçim oyu toplayacaktı. Lincoln ayrıca, hızla büyüyen ulusun, kendisine cumhurbaşkanlığına aday olmuş herhangi bir adamdan daha fazla popüler oyu -toplamda 1.866.452, Demokrat James Buchanan'ın dört yıl önce başkanlığı kazanarak kazandığından 28.000 daha fazla - aldığı gerçeğinden de rahatlayabilirdi. Ancak Lincoln'ün oyları, toplam oyuncu kadrosunun yüzde 40'ının altında bir gölgeye ulaştı ve bir galip tarafından şimdiye kadar toplanan en küçük pay olarak yalnızca John Quincy Adams'tan sonra ikinci oldu. Ve ulusal çetele tek başına hikayenin tamamını anlatmadı.
Kuzey'i Güney'den ayıran derin uçuruma endişe verici bir şekilde tanıklık eden ve yönetiminin yakında karşılaşacağı zorlukların habercisi olan Lincoln'ün, adının sandıkta görünmesine izin verilen birkaç Güney eyaletinde topladığı anemik destek oldu. Virginia'da Lincoln, 167.223 oyuncu arasından sadece 1.929 oy aldı - bu sadece yüzde 1'di. Sonuç, memleketi Kentucky'de daha da kötüydü: kullanılan 146.216 oydan 1.364'ü.
Coğrafi olarak analiz edildiğinde, toplam sonuç Lincoln'e Kuzey ve Batı'da belirleyici bir yüzde 54, ancak Güney'de yalnızca yüzde 2 - Amerikan tarihinin en orantısız oyu verdi. Dahası, Lincoln'ün rekabet etmesine izin verilen beş kölelik devletinin hepsinde kazandığı 26.000 oyların çoğu tek bir eyaletten geliyordu - en büyük şehri St. Louis'de birçok Alman doğumlu Cumhuriyetçinin yer aldığı Missouri.
'Abraham Lincoln'ün Başkan seçildiğine dair acıklı sonuca' zorlanan Cumhuriyet karşıtı Washington Anayasası 'Karanlık, fırtına ve ülkedeki her vatanseverin kalbini donduracak çok şey' tahmininde bulunun... Bu sabah haberleri okuduğunda her Güneyli zihninde yaratacağı etkiyi anlayabiliriz - şimdi karar vermesi isteniyor. kendisi, çocukları ve çocuklarının çocukları için, kendisine ve kendisine düşmanlığı nedeniyle seçilmiş birinin yönetimine uysalca boyun eğecek mi, yoksa haklarını, mirasını ve namusunu korumak için mücadele edecek mi? '
Misafir bir gazeteciye göre, Springfield 'gece boyunca canlı ve hareketli' kaldı. Mitingler şafağa kadar devam etti, saat 4'te o kadar 'kontrol edilemez' hale geldi ki, eğlence düşkünleri Seçim Günü'nün açılışını yaptıkları topu geri çekti ve şimdi tekrar 'kalabalık için gökgürültüsü sevinci' yaptı. John Nicolay saat 4:30'da yatmaya çalıştı ama 'bağırma ve silah ateşinden uyuyamadı'. Çoğu hesaba göre, kutlamalar sadece şafakla sona erdi.
Lincoln'ün nihayet emekli olduğunda kimse tam olarak emin değil. Bir görgü tanığına göre, sabah 01:30'da evine gitmek için telgraf ofisinden ayrıldı; bir diğerine göre, 2'den kısa bir süre sonra, sabah 4:45'e kadar değil. New York Tribünü Springfield muhabirinden 'Bay. Lincoln az önce telgraf ofisine iyi geceler diledi ve eve gitti.'
Ayrılmadan birkaç dakika önce, ne zaman gelse, Lincoln nihayet memleketinden son dönüşleri aldı - ulusal zafere rağmen 'kendisini pek kolay hissetmediğini' itiraf ettiği bir konu. Ama Lincoln cesaret alabilir. Sangamon County'yi Douglas'a karşı 3.556'dan 3.598'e kadar bir farkla kaybetmesine rağmen, çok çekişmeli geçen Springfield şehrini 22 oyla kazandı. Bu son haberde, o gece 'ilk ve tek', Lincoln 'sakinliğinden ayrıldı ve zevkini ani, coşkulu bir sözle gösterdi - ne bir tezahürat ne de bir karga, ama her birinin doğasından pay alan bir şey' - ardından 'memnuniyetle' yüksek sesle güldü.
Seçilmiş başkan, telgraf operatörlerine sıkı çalışmaları ve misafirperverlikleri için teşekkür etti ve New York'tan gelen son gönderiyi hatıra olarak cebine koydu. Zamanı gelmişti, herkese 'eve gidip haberi onun için oturan yorgun bir kadına anlattığını' duyurdu.
Birkaç gözlemciye Lincoln aniden daha ciddi göründü - düşünceleri çok uzaktı. Nicolay, 'başarının eksiksizliğinden duyduğu zevk ve gururun' melankoli içinde eridiğini görebiliyordu. Zaferin 'anlık parıltısı', 'güçlü görev ve sorumluluğunun korkunç gölgesine teslim oldu. Sanki bir anda tüm dünyayı omuzlarına almış da ondan kurtulamamış gibi görünüyordu.' Dış adam dalgın bir şekilde nihai seçim sonuçlarını incelemeye devam ederken, 'iç adam, ülkesinin sorunlarının ezici yükünü üstlendi ve gelecekteki görevlerin zahmetli yolunu çizdi.' Ancak daha sonra Lincoln, Connecticut'tan Gideon Welles'e, seçimi kazandığına inanmasına izin verdiği andan itibaren, gerçekten de 'üzerine yüklenen ezici sorumlulukla ezildiğini' söyledi.
Lincoln, 'çocukluğumdan beri', eski arkadaşı Ward Hill Lamon'a, 'benim hırsım Başkan olmaktı' diye güvenmişti. Şimdi gerçeklik, ömür boyu süren bu rüyanın gerçekleşmesini gölgeledi. Dışarıdaki '10.000 çılgın insan' arasında, Amerika Birleşik Devletleri'nin seçilmiş başkanı, Illinois & Mississippi telgraf ofisinin merdivenlerinden yavaşça indi ve 'olağandışı bir şey belirtisi olmadan' caddede gözden kayboldu.
Bir çağdaş daha sonra Lincoln'ün eve geldiğini ve karısının onu beklemediğini, ancak derin bir uykuda olduğunu duydu. 'Omzuna hafifçe dokundu' ve 'cevap vermedi' adını fısıldadı. Sonra Lincoln'ün anlattığı gibi: 'Biraz daha yüksek sesle tekrar konuştum, 'Mary, Mary! biz seçildik! Dakikalar önce, arkadaşlarının o gece duyduğu son sözler şunlardı: 'Tanrım bana yardım et, Tanrım bana yardım et.'
itibaren Lincoln Başkan-Seçilmiş Harold Holzer tarafından. Telif Hakkı © 2008 Harold Holzer'a aittir. Simon & Schuster, Inc., NY'nin izniyle yeniden basılmıştır.
Kuzey Demokrat Stephen Douglas.(Kongre Kütüphanesi)
Kampanya sırasında Lincoln, 'ün kazanma şansının daha fazla olduğu ve onu kaybetme tehlikesinin daha az olduğu Senato'da tam bir dönem geçirmeyi tercih edeceğini söyledi.(Bettmann / Corbis)
John Bell, yeni kurulan Anayasal Birlik Partisi'ni temsil etti.(Kongre Kütüphanesi)
Güney Demokrat John Breckinridge.(Kongre Kütüphanesi)
Lincoln, 16 yıldır Springfield'da ailesiyle birlikte yaşadığı iki katlı köşe evde Seçim Günü'nde uyandı.(Milli Park Servisi)
Seçim sonuçları yavaş yavaş gelmeye başlarken, yaklaşık 500 Cumhuriyetçi sadık, Illinois Eyalet Meclisi'ndeki fas ışıklı, devasa Temsilci Salonunda 'canlı bir zaman' geçirmek için toplandı.(Abraham Lincoln Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi)
Amerikan bayrağı deseninden oluşan, otuz bir yıldız ve siyah üst baskılı 'Lincoln ve Hamlin'den oluşan kampanya afişi.(Kongre Kütüphanesi)