Yeni ve fantastik bir şey olduğunda sıklıkla kullanılan bir deyim, “Dilimlenmiş ekmekten beri en iyi şey!” Ama bu nasıl oldu? Ve dilimlenmiş ekmeği ne kadar büyük yapar? Hikayemiz otuz bin yıl önce başlıyor, bizi Chillicothe, Missouri kentine götürüyor ve daha sonra, bugün hala market raflarında bulunan fütürist bir “harika ekmek” e götürüyor.
İnsanlar ve potansiyel olarak Neandertaller, bugün hala sulak alan habitatlarında bulunan yenilebilir bir bitki olan kuyruğu yaklaşık otuz bin yıl önce un haline getirmeye başladılar. Bu insanlar nişasta ve karbonhidratlarla dolu olan unun iyi bir enerji kaynağı olduğunu ve göçebe günlerinde daha hareketli olmalarını sağladığını fark etti. Ayrıca, unun pişirilmesi veya pişirilmesi nişasta tadı daha iyi hale getirdi. Araştırmacılar, fosilleşmiş gıda hazırlama araçlarına gömülmüş nişasta tanelerinin kalıntıları ve izleri sayesinde bunu keşfettiler.
İlk insan yapımı ekmek, muhtemelen maya eklenmediği için mayasızdı. Bugün hala naan, matzah ve un ekmeği gibi belirli mayasız ekmekleri yiyoruz.
İnsanlar onun arkasındaki mekanizmayı anlamadıklarında, bir noktada, açıkta dışarıda bırakılırsa, mayanın sporları, havada yüzen doğal bir mikroorganizmanın, tahıllara sızarak onu “yükseltebileceği” keşfedildi. “Maya ekmeği ve ekmek yapımında maya kullanımı, eski Mısır'da yaklaşık dört bin yıl önce başladı. Aslında, arkeologlar Mısır harabelerinde maya temelli ekmekler için öğütme taşları ve pişirme odalarının yanı sıra binlerce yıllık fırınlar ve bira fabrikalarının çizimlerini buldular (bakınız: Bira Hakkında Kısa Bir Tarih).
Bu noktadan sonra, ekmek ve buğday, insanlığın beslenmesinde bir temel haline geldi. Buğdayın evcilleştirilmesi, medeniyetlerin avcılardan, toplayıcılardan ve göçebelerden çiftçilere, yetiştiricilere ve kent sakinlerine geçişine izin verdi. Ekmek her evde pişirildi ve çoğu öğünde yenildi. Her şekilde, boyutta ve tutarlılıkta geldi. Yaklaşık beş bin yıl boyunca, ekmek yapımı tüm gerekli, ama zahmetli bir pratikle yapıldı. Yani, endüstriyel yaşına kadar.
1859'da Louis Pasteur mayanın nasıl çalıştığını keşfetti ve bununla birlikte mayaların seri üretimi başladı. Charles Fleischman 1863'te fırın hücrelerinde test tüplerine maya hücrelerini satmaya başladı. 1868'de, Fleischman mayayı kalay folyoya sardı. Yüzyılın başında, gazeteler ve dergilerde “en saf kaliteye” yönelik reklamlar ortaya çıktı.
Taş unu değirmenleri ilk olarak Avrupa'da 19. yüzyılın başında ve daha sonra 1820 ve 1830'larda Amerika'da ortaya çıktı. Amerikan kuzeydoğusundaki Erie Kanalı, bu seri üretilen unun taşınmasına yardımcı oldu. Aslında, Rochester, New York “Flour City” takma adını aldı, çünkü kanal açılışı günlerinde, Rochester'da yirmi un değirmeni faaliyete geçti ve ürünlerini doğu sahillerine gönderiyordu. Ekmek artık ev yapımı bir eşya değildi, ama kitleler için mümkün olduğunca çabuk, ucuz, eşit ve verimli bir şekilde üretildi.
Paralel çelik bıçaklar kullanan ilk ekmek dilimleme makineleri, 1860'lı yıllarda Amerika'da ortaya çıktı. Ancak, 1929 yılına kadar kitleler için satılan önceden dilimlenmiş ekmek gelmemişken, Iowa Davenport'tan Otto Frederick Rohwedder adında bir adam, bu süreci otomatikleştirmek için bir cihaz icat etti.
İlk olarak 1912 yılında ekmek dilimleyicisinin prototipini yaptı. Bu, hiç kimsenin ekmeğin dilini istemeyeceği düşüncesiyle fırıncılara ilgi göstermedi. Ne yazık ki, Rohwedder’in planları ve makinesi 1917’de bir yangında yok edildi.
Oradan, ilgisizliğinden dolayı makinasında yeniden başlamak için finansman elde etmek için çabaladı. Asıl endişe, ekmeğin raf ömrünün azalmasıydı. Rohwedder, dilimleme tamamlandıktan hemen sonra, ince dilimlenmiş somunları balmumu kağıdına sarmak suretiyle sapıklık sorununun bir kısmını ele geçirdi.
Son olarak, 1927 yılında Rohwedder makineyi yeniden üretmeyi ve gerçek bir fırında kullanıma hazır bir model üretmeyi başardı. O, Chillicothe, Missouri'de Kansas City'nin yaklaşık 90 mil kuzeydoğusundaki Chillicothe Baking Company'ye dilimleme ve paketleme makinesini sattı. Kasaba gazetesinin ön sayfasında, bu yeni yaşam standardının gelişine "Dilimlenmiş Ekmek Yapıldı" başlıklı başlık ile duyuruldu.
6 Temmuz 1928 tarihli bir arka sayfa reklam, “ekmek sarıldığından beri pişirme endüstrisinde en büyük ileri adım” olduğunu iddia etti. Müşteriler, dilimlenmiş ekmeklerin rahatlığını, güvenilirliğini ve tutarlılığını sevdiler. Daha fazla ve daha fazla fırın Indianapolis'teki Taggart Baking Company de dahil olmak üzere kendi makinelerini istedi.
Alexander Taggart üçüncü nesil bir fırıncıydı. Alexander’ın babası, İrlanda’dan (İrlanda’nın İrlanda’sı ile Büyük Britanya arasındaki küçük bir ada) yaşayan adasında yaşarken bildiği her şeyi öğrendikten sonra, iç savaştan kısa bir süre sonra ABD’ye göç etti.İlk fırınını 1869'da Indianapolis'te açtı ve sonunda başka bir fırıncı olan Parrott-Taggart Baking Company'yi birlikte açtığı Burton Parrott ile güçlerini birleştirdi.
1898 yılına kadar, Ulusal Bisküvi Şirketi, Nabisco adıyla birleşmiş olan Amerika Birleşik Devletleri Fırın Şirketi'ni (1901'de ismini değiştirdiler) satıp yardım ettiler.
Taggert ve Parrott kendi bayrağı altında faaliyet göstermeye devam ettiler, ancak ulusal olarak Nabisco'nun bir parçası olarak. Ama 1904'te, Taggart şirketin hisselerini sattı. 1899 ve 1919 yılları arasında "Wonder Bread'in Görsel Tarihçesi" başlıklı makalesine göre, "Indiana'da üretilen ekmek ve unlu mamullerin değeri% 620 arttı."
Taggart'ın bunu görmesini beklemesi gerekiyordu çünkü sattığı hisselerinden aldığı parayı aldı ve kardeşi Joe ve oğlu Alexander Jr ile birlikte kendi şirketi Taggart Baking Company'ye yatırım yaptı. Birkaç yıl içinde Taggart en büyüğü oldu. Devlette ekmek fırınları haftada 300.000 somun yapıyor. Operasyonlarını ve fabrikalarını genişletti. Yüzlerce yıllık ekmek yapım sürecinde makineler artık insan ellerinin yerini alıyordu. Taggart bunu kabul etti ve “evde pişirilebilecek her şey” in aksine, ekmeklerinin geleceği olduğunu belirlemeye başladı.
19 Mayıs 1921'de Indianapolis Star gazetesinde küçük bir reklam çıktı (doğrudan Dr. William Osborne ve onun “Kendiliğinden Ayarlanan Koparma Aygıtı” nın hemen üstünde) belirdi. ”WONDER? Bu kelimeyi her gün ne sıklıkla kullanıyorsunuz? Kendini kontrol et."
İki gün sonra, okuyuculara "daha iyi bir türden WONDER'ı asla bulamayacaklarını" belirten bir başka reklam geldi.
Son olarak, 24 Mayıs'ta, tam bir sayfa tüm bu “merak” ın ne hakkında olduğunu ortaya çıkardı: Taggart’ın Wonder Bread - “gerçekten harika bir ekmek” - buradaydı. Clutter Magazine'in dediği gibi, “bu yeni, bakire beyaz, 1,5 kiloluk ekmek, Amerika'nın geleceği olarak görülen muazzam üretim sisteminin diğer dünyasını mükemmel bir şekilde uyandırdı.”
Sadece birkaç yıl içinde, Wonder Bread Amerika'nın en sevdiği ekmek oldu. 1930'da, Wonder Bread önceden dilimlenecek ilk seri üretilen ekmek oldu.
Bu bizi “dilimlenmiş ekmeklerden beri en iyi şey” e geri getiriyor. Çoğu etimolog tarafından gevşek bir şekilde 6 Temmuz 1928 tarihli Chillicothe gazetesindeki arka sayfa reklamından kaynaklandığı düşünülüyor (“Ekmek endüstrisinde en büyük ileri adım” Sarıldı. ”) ve daha sonra, Wonder Bread'in önceden dilimlenmiş ekmeğinin benzer bir damarı boyunca kendi sabit hiping'i.
Tam olarak ifade edilen ilk belgeye referans olarak, bu, ünlü komedyen Red Skelton'un Salisbury (Maryland) Times'a “televizyon hakkında endişelenmemesi” tavsiyesinde bulunduğu bir 1952 röportajında olduğu düşünülmektedir. Dilimlenmiş ekmekten beri en büyük şey bu. ”
Dilimli ekmeğin icadı, insanların el ile yaptıkları şeylerin artık makineler tarafından yapılmakta olduğu bir durumdu. Bu, sandviçler gibi şeyler yapmak için her zamankinden daha elverişli hale getirdi (fıstık ezmesi ve jöle gibi şeyler doğurdu) Sandviç-görmek: Fıstık Ezmesi ve Jöle Sandviç'in Şaşırtıcı Kısa Tarihi).
Peki, dilimlenmiş ekmek öncesi en iyi şey neydi? Eğer Chillicothe’e inanıyorsan, ekmek sarılıydı, ama bu sadece küçük bir gelişme gibi görünüyor. Sonuçta, bütün somunlar tipik olarak sarılmadan oldukça iyi kalmaktadır. Ekmeğin büyük ölçüde nasıl geliştiği, insanların binlerce yıl önce tarihin, uygarlığın ve bilgi birikiminin kurulmasını nasıl değiştirdiğini düşünüldüğünde, makine yapımı, önceden dilimlenmiş ekmeklerin en büyük şey olduğu söylenebilir. Tamam, ekmek.
Bonus Gerçekler:
- Hamur mayası ekmeğinin ekşi mayası, maya ile simbiyozda yaşayan ve maya fermantasyonunun yan ürünlerini besleyen lactobacillus'tan gelir. Ekşi tadı, lactobacillus tarafından üretilen laktik asitten geliyor. Bu, ekosistemlerin çoğu, laktobasilusun yarattığı asidik ortamın üstesinden gelemediği için ekmeğin bozulmadan uzun süre dayanmasına da yardımcı olur.
- “Polly'nin bir kraker istemesi” nereden geldiğini merak ettiyseniz, Nabisco'nun bunun üzerinde daha doğrudan bir etkisi oldu. İlk olarak 1876'da tuzlu krakeri piyasaya sürdüler. Bu yeni tip krakerin sloganı “Polly bir kraker istiyor mu?” Saltine krakerler piyasaya sürüldükten sonra hafif derecede başarılıydı, ancak Büyük Buhran sayesinde popülaritesinde büyük bir artış oldu. Tuzlu su daha iyi doldurma yapmak için sulu çorba gibi diğer yiyecekler eklemek için güzel, ucuz, lezzetli bir öğe vardı.
- Taggart fabrikası, makine ve fabrikaların fırınlanmış mallarının güvenliği ve sanitasyonuyla ilgili endişelerini gidermek için her şeyi parlak, kar beyazı boyalı, “temiz bir görünüm” vermek için kullandı. Tabii ki, beyaz bir şeylerin resmedilmesi, temiz ve şüphesiz onlar gıda üretim fabrikasında kurşun bazlı boya kullandılar…
- 1943'te, 2. Dünya Savaşı'nın ortasında hükümet, dilimlenmiş ekmeği yasakladı. Devam etmekte olan bir savaş çalışmasıyla gereksiz bir malzeme ve kaynak kullanımı olarak kabul edildi. Bu genel halkın yanı sıra fırın şirketleri ile iyi oturmamıştır. New York Times gazetesine yazdığı bir kadın, “hane halkının moraline ve aklımıza ne kadar önemli dilimlenmiş ekmek” olduğunu ilan etti.
- 17. yüzyıldan beri ekmek, Sistine Şapeli tavanındaki freskleri temizlemek için kullanılsa da, restorasyonistler, Wonder Bread'in ve sünger dokusunun, Michelangelo'nun “Adem'in Yaratılışı” nı temizleyen son derece verimli bir araç olduğunu keşfettiler.