1774'te bugün, muhalif İngiliz bakan Joseph Priestly, yazarı Sivil Özgürlük ve Amerika ile Savaşın Doğası ve Adaleti Üzerine Gözlemler, İngiltere'nin Wiltshire kentindeki Bowood House'da Shelburne 2. Earl'ü olan Amerikan sempatizanı William Petty'nin oğullarına öğretmen olarak hizmet ederken oksijeni keşfeder.
Joseph Priestley, Benjamin Franklin, John Adams ve Thomas Jefferson da dahil olmak üzere Amerika'nın birçok devrimci liderinin liberal dini ve politik felsefesini paylaştı ve bunların hepsi onun arkadaşı ve muhabiri oldu. Priestley, Franklin ile ilk kez 1760'larda Londra'da yaşarken tanıştı. Her ikisi de bilim adamı ve siyaset filozofu olarak itibar kazanmış Rönesans adamlarıydı ve kalıcı bir dostluk kurdular. 1774'te Franklin ve Priestley, Londra'da kurulan ilk Üniteryen kilisesinde verilen ilk Üniteryen vaazına katıldılar. Üniteryanizm, Üçlü Birlik kavramını ve Mesih'in kutsallığını reddeden muhalif bir Hıristiyan geleneğinden gelişti. Üniteryenler bunun yerine Tanrı'nın tek bir varlık olduğuna ve Mesih'in Tanrı'nın gerçeğinin insan sözcüsü olduğuna inanıyorlardı. Priestley muhalif (Anglikan olmayan Protestan) bir ailede doğmuştu ve 1760'ların başlarında yavaş yavaş Üniteryanizm'e doğru yolunu bulmuştu. Franklin'in görüşleri Üniteryenlere çok benziyor ve sempati duyuyordu, ancak hiçbir zaman Üniteryen bir cemaate katılmadı.
Halen İngiltere'de yaşamasına rağmen, Priestley hem Amerikan hem de Fransız devrimlerini destekledi ve her birini destekleyen broşürler yazdı. Bastille Günü'nün ikinci yıldönümünde, İngiltere'nin Birmingham kentindeki bir mafya, birinci sınıf bilimsel laboratuvarı ve vaaz ettiği Üniteryen kilisesi de dahil olmak üzere Priestley'nin evini yaktı. Saldırı sonucunda artık İngiltere'de yaşayamayacağına karar verdi ve 1794'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti.
Priestley, 1804'te ölümüne kadar yaşadığı Northumberland, Pennsylvania'ya yerleşti. Oradayken, Priestley Philadelphia'da ilk Üniteryen kilisesini kurdu ve burada o zamanki Başkan Yardımcısı John Adams vaazlarına katıldı.
Oksijenin keşfi ve Joseph Priestley'in kimyasal devrimi
Priestley'in bilimdeki kalıcı itibarı, 1 Ağustos 1774'te kırmızı civa oksiti ısıtarak renksiz bir gaz elde ettiğinde yaptığı keşif üzerine kuruludur. Bir mumun yanacağını ve bir farenin bu gazda gelişeceğini bularak, sıradan havanın artık yanmayı ve yaşamı destekleyemediğinde flojistonla doyurulduğu inancına dayanarak buna "flojistondan arındırılmış hava" adını verdi. Ancak Priestley, “yeni bir hava türü” keşfettiğinden henüz emin değildi. Ertesi Ekim'de, Paris'te Fransız kimyager Antoine Lavoisier'e yeni "havayı" nasıl elde ettiğini bildirdiği Belçika, Hollanda, Almanya ve Fransa'ya yaptığı bir yolculukta hamisi Shelburne'e eşlik etti. İki bilim insanı arasındaki bu buluşma, kimyanın geleceği için oldukça önemliydi. Lavoisier, Priestley'in deneylerini hemen tekrarladı ve 1775 ile 1780 arasında, oksijenin temel doğasını türettiği, onu atmosferdeki “aktif” ilke olarak tanıdığı, yanma ve solunumdaki rolünü yorumladığı ve ona adını verdiği yoğun araştırmalar yürüttü. . Lavoisier'in oksijenin etkinliğine ilişkin açıklamaları kimyada devrim yarattı.
Priestley, Lavoisier'in tüm sonuçlarını kabul etmedi ve özellikle flojiston teorisini desteklemeye devam etti. Fransız kimyagerlerin inançlarını bilimsel topluluğa Anglikan dini ve politik dogma “kuruluşuna” benzer şekillerde empoze ettiklerine ikna olan Priestley'in Muhalif eğilimleri, Lavoisier'in “yeni kimya sistemi”ne karşı muhalefetini güçlendirdi. Konumunu netleştirmek için 1800'de ince bir broşür yayınladı, Phlogiston Doktrini Oluşturuldu ve Suyun Bileşimi Doktrini Reddedildi1803'te kitap uzunluğuna genişletti. Flojiston Doktrini oksijen teorisinin ampirik, teorik ve metodolojik eksiklikleri olarak tasavvur ettiği şeyin ayrıntılı bir açıklamasını yaptı. Priestley, Tanrı'nın sonsuz yaratılışına sabırlı, alçakgönüllü, deneysel bir yaklaşım çağrısında bulundu. Kimya dindarlığı ve özgürlüğü ancak spekülatif teorilerden kaçınırsa ve Tanrı'nın hayırsever yaratılışının gözlemini teşvik ederse destekleyebilirdi. Flojiston teorisinin yerini, Lavoisier'in yanma ve solunum oksidasyon teorisi aldı.
Joseph Priestley: Oksijeni keşfeden adam
Kimyanın kurucu babalarından biri olan Joseph Priestley (1733-1804), fotosentezi tökezledi, oksijeni keşfetti ve kazara bize soda getirdi. Ayrıca BRLSI'nin selefi olan Bath Philosophical Society'nin bir üyesiydi.
Joseph Priestley (resim: Wikipedia)
2004, on sekizinci yüzyılın en etkili ve renkli bilim adamlarından biri olan Joseph Priestley'in ölümünün iki yüzüncü yıl dönümüydü. BRLSI'nin öncüsü olan Bath Philosophical Society'nin bir üyesi olduğu ve Calne, Wiltshire'daki Bowood House'da yaşadığı ve çalıştığı sırada Bath ile bir bağlantısı vardı. Lansdowne'un 1. Markisi Lord Shelburne'ün kütüphanecisi ve bilimsel gurusu oradaydı ve oksijeni ilk kez burada tanımladı. Bugün en çok bu keşifle hatırlanıyor.
Priestley, 13 Mart 1733'te Leeds yakınlarındaki Birstal Fieldhead'de bir giysicinin en büyük oğlu olarak doğdu. Annesi o yedi yaşındayken öldü ve onu çoğunlukla teyzesi büyüttü. Muhalif bakanlık için eğitim gördü ve hayatının çoğunu hem öğretmen hem de vaiz olarak geçirdi. Priestley, bilimin yanı sıra teoloji, tarih, eğitim, estetik ve politika üzerine kitaplar ve makaleler yazan gerçek bir bilgeydi. Hayatı boyunca, bilim alanındaki çalışmaları kadar teoloji ve siyaset hakkındaki görüşleri ile de tanındı.
Priestley, 1762'de Mary Wilkinson ile evlendi. Isaac'in kızı ve John ve William Wilkinson'ın kız kardeşiydi. Her üç adam da on sekizinci yüzyılda önde gelen demir ustalarıydı.
Bilimsel ilgileri 1760'ların ortalarında başladı. Elektriğin Tarihi ve Bugünkü Durumu adlı kitabını bu dönemde yazmaya başladı. Bu iş için birkaç kişiden yardım aldı. Bunlar arasında Benjamin Franklin (Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi'nin imzalanmasında hazır bulunan Amerikalı akademisyen, politikacı ve bilim adamı), William Watson (Bath'ta yaşayan ve aynı zamanda Bath Felsefe Derneği üyesi olan bir eczacı, aynı zamanda bir arkadaştı. William Herschel) ve John Canton (Batı ülkesinde Gloucester'daki Stroud'da doğan ve Fizik Enstitüsü'nün yakın zamanda Stroud'daki okul binasına mavi bir plaket diktiği bir başka bilim adamı).
Kitabı yazarken çeşitli deneyler yaptı. Bunların arasında elektrostatiklerin ters kare yasasının ustaca bir gösterimi vardı. Bu genellikle Coulomb yasası olarak bilinir, ancak Priestley'in çalışması aslında Coulomb'unkinden yaklaşık yirmi yıl önce gelir. Ağırlıklı olarak elektrik üzerine yaptığı çalışmalar sonucunda 1766 yılında Royal Society Fellowship'e seçildi.
Kısmen artan aile sorumluluklarından kaynaklanan mali sorunların bir sonucu olarak, Priestley, Leeds'teki büyük bir Presbiteryen cemaati olan Mill-Hill Chapel'in bakanı olmak zorunda kaldığı bir öğretim pozisyonundan istifa etti. Burada Elektriğin Tarihi ve Şimdiki Durumu'nu (1767) tamamladı ve ayrıca Optik Tarihi'ni (1772) yazdı. Leeds'te yaşarken ve çalışırken, Leeds Kütüphanesinin kurucu üyesi oldu ve hem Sekreteri hem de daha sonra Başkanı oldu. 1989'da Leeds Kütüphanesi, BRLSI'nin de ait olduğu Bağımsız Kütüphaneler Birliği'nin kurulmasında öne çıktı.
Leeds Kütüphanesi, Priestley'in orada geçirdiği zamana ilişkin önemli arşiv materyallerini barındırır. Gazların doğası ve özellikleri ile ilgili en önemli bilimsel araştırmalarına Leeds'deyken başladı. Bunun tuhaf bir sonucu, Priestley'nin alkolsüz içecek endüstrisinin babası olduğunu iddia edebilmesidir. Hoş bir "gazlı" tat elde etmek için karbondioksiti suda çözmek için bir teknik buldu. Yüz yılı aşkın bir süre sonra, Bay Bowler of Bath, alkolsüz içecek endüstrisini kurduğunda bundan yararlandı.
Oksijenin Keşfi
Priestley, 1773'te Shelburne Kontu'nun hizmetine girdi ve bu hizmetteyken oksijeni keşfetti. Klasik bir dizi deneyde, cıva oksidi ısıtmak için 12 inçlik "yanan merceğini" kullandı ve çok dikkat çekici bir gazın yayıldığını gözlemledi. 1775'te Royal Society'nin Felsefi İşlemleri'nde yayınlanan makalesinde gazdan şu şekilde söz eder: "Bu hava yüce bir doğaya sahiptir - bu havada inanılmaz bir alev gücü ve biraz kırmızı sıcak odunla yanan bir mum. Beyaz bir ısıyla parlayan ve her yöne kıvılcımlar saçan demire benzer bir görünüm sergileyen olağanüstü bir hızla çatırdadı ve yandı.Fakat bu havanın üstün kalitesinin kanıtını tamamlamak için içine bir fare soktum ve bir miktar, sıradan bir hava olsaydı, yaklaşık çeyrek saat içinde ölecekti, iki farklı zamanda, tam bir saat yaşadı ve oldukça güçlü bir şekilde çıkarıldı."
Oksijen onun en önemli keşfi olmasına rağmen, Priestley ayrıca amonyak, kükürt dioksit, azot oksit ve azot dioksit gibi diğer gazların izolasyonunu ve tanımlanmasını da tanımladı.
1780'de Priestley ve Shelburne Kontu arasındaki çalışma ilişkisi biraz soğudu ve ailesiyle birlikte Birmingham'a taşınmaya karar verdi ve burada New Meeting House'da vaiz oldu. Bu, İngiltere'deki en liberal cemaatlerden biriydi. Priestley için Birmingham'da geçirdiği zaman, hayatındaki en mutlu zamanlar arasındaydı.
Kısa süre sonra, İngiltere'deki Sanayi Devrimi'ne öncülük etmede önde gelen, geniş kapsamlı ilgi alanlarına sahip küçük bir akademisyen, bilim adamı ve sanayici grubu olan Lunar Society'ye dahil oldu. Lunar Society, üyeleri dolunayda buluştuğu ve toplantılardan sonra karanlıkta eve dönüşünü kolaylaştırdığı için bu ismi almıştır. Lunar Society'nin diğer üyeleri arasında Matthew Boulton, Erasmus Darwin (Charles'ın dedesi ve aynı zamanda evrim teorisinde öncü), James Watt ve Josiah Wedgwood vardı.
Priestley, Lunar Society'de aktif bir rol oynamasına rağmen, ilgi alanları giderek daha çok teolojiye yöneldi. Yerleşik kilisenin açık sözlü eleştirisiyle aktif bir muhalif oldu. Bunlar, Priestley'nin desteklediği ve Avrupa'ya şok dalgaları gönderen Fransız Devrimi'yle (1789-91) birlikte yaşamak için tehlikeli zamanlardı. 1791'de Bastille baskınının ikinci yıldönümünde, Birmingham'daki bir "Kilise ve Kral" çetesi, Priestley'in evi ve laboratuvarının yanı sıra Yeni Toplantı Evi'ni de yok etti. Canını zor kurtardı ve ekipmanının ve kayıtlarının çoğu kayboldu. Priestley, Londra'da Hackney'de kısa bir süre için muhalif bir gruba katıldı, ancak kendisine ve ailesine karşı yenilenen öfkeden sonra 1794'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti.
Amerika'da sıcak bir şekilde karşılandı ve Benjamin Franklin tarafından kurulan Pennsylvania Üniversitesi'nde kimya kürsüsünü teklif etti. Priestley reddetti ve Northumberland, Pennsylvania'ya, siyasi zulümden kaçan İngiliz göçmenlerine yönelik bir bölgeye yerleşti. 1800'de Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olan Thomas Jefferson ile arkadaş oldu. Ancak, Priestley'nin son yılları üzgün ve yalnızdı, en sevdiği oğlu 1795'te ve karısı bir yıl sonra öldü. Kendisi 5 Şubat 1804'te yetmiş bir yaşında öldü ve evinin şimdi müzeye dönüştürüldüğü Northumberland'e gömüldü.
Priestley, bilim adamlarının herhangi bir panteonuna dahil edilmelidir. Ölümünün iki yüzüncü yılı, hayatını ve işini yeniden değerlendirmek için uygun bir zaman ve yıl içinde çeşitli etkinlikler planlanıyor. Muazzam bilimsel becerilere ve düşünce özgünlüğüne sahip olduğu kadar popüler olmayan görüşleri teşvik etme cesaretine de sahipti. Nadir bir içgörü ve yetenek sahibi bir adamdı.
Dr.Peter J.Ford
Fizik Bölümü, Bath Üniversitesi
Elektrikte çalışmak
Priestley'in bilime olan ilgisi, 1765'te, kendisini yayın yapmaya teşvik eden Amerikalı bilim adamı ve devlet adamı Benjamin Franklin ile tanıştığında yoğunlaştı. Orijinal Deneylerle Elektriğin Tarihi ve Bugünkü Durumu (1767). Bu çalışmada, Priestley, tarihi, bilimsel ilerlemenin, birkaç dahi adamın teorik içgörülerinden ziyade, herkesin keşfedebileceği “yeni gerçeklerin” birikimine bağlı olduğunu göstermek için kullandı. Priestley'nin bilimde "hipotezler" yerine "gerçekleri" tercih etmesi, onun her türden önyargı ve dogmanın bireysel araştırma ve özel yargıya engel teşkil ettiğine dair Muhalif kanaatiyle tutarlıydı.
Bu bilimsel metodoloji görüşü, Priestley'nin elektriksel çekimin ters kare yasasını öngördüğü, kömürün elektriği ilettiğini keşfettiği ve elektrik ile kimyasal değişim arasındaki ilişkiyi kaydettiği elektrik deneylerini şekillendirdi. Bu deneylere dayanarak, 1766'da Londra Kraliyet Cemiyeti üyeliğine seçildi. Bu araştırma dizisi, elektrik dışındaki alanlarda “daha geniş bir orijinal deney alanı” geliştirmesi için ona ilham verdi.
Oksijeni Keşfetmek: Kısa Bir Tarihçe
Oksijeni keşfetmek için düzenli olarak kredi için yarışan üç farklı ölü adam olduğundan, bu harika adamlardan hangisinin O-ustası unvanını hak ettiğini belirlemek için küçük bir dostça yarışma düzenledik. Yarışmacıları değerlendirirken, oksijeni ne zaman izole ettiklerine ve deneylerinin element hakkındaki anlayışımızı nasıl ilerlettiğine bakacağız. Övünme haklarına ek olarak, kazanan eve bir zilyon litre oksijen götürür.
Yarışmacı 1: Carl Wilhelm Scheele
Milliyet: İsveççe
Meslek: eczacı
En Büyük Başarı: 1772'de oksijeni izole etmenin bir yolunu, aslında birkaç yolunu bulan ilk kişiydi. Civa oksit, gümüş karbonat, magnezyum nitrat ve potasyum nitratın hepsinin ısıtıldığında aynı gazı verdiğini keşfetti. Scheele, kömür tozuyla temas ettiğinde kıvılcımlar çıkardığını fark ettiği için gizemli elemente “ateş havası” adını verdi.
Diğer En Büyük Başarı: Keşfedilen klor
En Büyük Eksiklik:
Kötü zamanlama. Scheele, keşfini 1777'ye kadar bir incelemede yayınlamadı. Havada ve Ateşte Kimyasal Gözlemler ve Deneyler. O zamana kadar, Joseph Priestley bulgularını açıklayan bir makale yazmıştı ve kapsamlı Canlı Deneyler ve Gözlemler. Lavoisier gazı da başarıyla izole etmişti. Scheele, haberi duyurmak için çok uzun süre beklediğinden, çığır açan deneyi diğer bilim adamları tarafından genellikle göz ardı edildi ve ona “Zor Şanslı Scheele” lakabını kazandırdı.
Yarışmacı 2: Joseph Priestley
Milliyet: ingiliz
Meslek: Radikal Üniteryan Bakan
En büyük başarı: 1771'de Priestley, kapalı bir kavanozdaki bir farenin sonunda çökeceğini fark etti. Daha sonra içine bir nane sapı koymayı denedi ve bitkinin sihirli bir şekilde öznesini canlandırdığını fark etti. Bitkilerin havayı tazelemek için bir şeyler yaptığını fark ederek arkadaşı Benjamin Franklin'e yazdığı mektupta, keşfinin insanların bu kadar çok ağacı kesmesini engelleyeceğini umduğunu söyledi.
Priestley, bu gizemli gazı, 1 Ağustos 1774'te, bir miktar cıva oksit tozunu ısıtıp, parlayan bir közü yeniden ateşleyebilecek bir gaz yaydığını keşfettiğinde, aslında izole etmedi. Büyük miktarda gaz topladı ve kendi kendine solumaya çalıştı. Birkaç nefesten sonra Priestley bağımlısı oldu. "Göğsüm bir süre sonra tuhaf bir şekilde hafif ve kolay geldi" dedi.
Diğer En Büyük Başarı: İcat edilmiş maden suyu
En Büyük Eksiklik: Priestley, flojiston teorisini -yanmanın flojiston adı verilen görünmez bir madde tarafından körüklendiğini öne süren çatlak bir hipotez- bırakmadı. Priestley, gizemli gazının yanmayı desteklediğine inanıyordu çünkü gaz saftı ve yanan maddeler tarafından salınan flojistonu emebiliyordu. Bu nedenle oksijene "flojistiği giderilmiş hava" adını vermeye çalışıyordu.
Yarışmacı 3: Antoine Laurent Lavoisier
Milliyet: Fransızca
Meslek: Mültezim/Kraliyet Barut ve Güherçile İdaresi Komiseri
En Büyük Başarı: Lavoisier, flojiston teorisini çürüttü. O zamana kadar bilim adamları, kalay yandığında neden kilo aldığını açıklayamadılar, eğer flojiston salıyorsa kilo vermesi gerekiyordu. Lavoisier, flojistonun negatif bir kütleye sahip olmasının hiçbir yolu olmadığını fark etti ve yanmanın başka bir şeyden kaynaklandığını kanıtlamak için yola çıktı. Merkür'ü calx oluşana kadar ısıttı, sonra calx'i berrak bir gaz verene kadar ısıttı. Lavoisier, yanmanın bu gazla kimyasal reaksiyondan kaynaklandığını fark etti - flojiston adı verilen yanıcı gizemli bir element değil. Gaza "oksijen" adını verdi - asit oluşturma yeteneğine atıfta bulunan bir isim.
Diğer En Büyük Başarı: Bazı insanların kullandığı varsayılan metrik sistem denen şeyin kurulmasına yardımcı oldu.
En Büyük Eksiklik: Oksijen adını veren kişi Lavoisier olabilir ve bunun için minnettarız (hiç kimse lojistikten arındırılmış bir hava barında ölmezdi). Bununla birlikte, gazı izole eden veya benzersiz özelliklerini tanıyan ilk kişi o değildi. Yöntemleri orijinal bile değildi. Aslında, Lavoisier hem Priestley hem de Scheele ile temas halindeydi ve deneylerinden ödünç almıştı.
Ve O-Master Is.
Bunu Joseph Priestley'e veriyoruz. İlk yayınladığı için puan alsa da asıl atılımı bitkilerin oksijen saldığını fark etmesiydi. Bu keşif, geleceğin bilim adamlarının, her ikisi de Dünya'daki yaşam için kesinlikle gerekli olan hücresel solunum ve fotosentezi anlamalarını sağladı. Ayrıca Priestley'e, partilerde saf havanın etkili olabileceğini öngördüğünde oksijenin ticari potansiyelini fark ettiği için puan veriyoruz. Tabii ki, 200 yıldan fazla bir süre sonra oksijen çubukları bir şey haline geldi!
Bir dahaki sefere nefes aldığınızda (umarım yakında), Joseph Priestley'i ve tam 238 yıl önce bugün gerçekleşen ikonik deneyini düşünün.
Leeds (1767-1773)
“Leeds” portresi (c. 1763) olarak bilinen Priestley'in bilinen en eski portresi, Leeds Kütüphane Komitesi üyeliği dışında Priestley kasabanın sosyal hayatında aktif değildi. [40]
Belki de Mary Priestley'in sağlık sorunları, mali sorunları ya da çocukluğunda kendisini reddeden topluluğa kendini kanıtlama arzusuyla harekete geçen Priestley, 1767'de ailesiyle birlikte Warrington'dan Leeds'e taşındı ve Mill Hill Şapeli oldu. 8217'ler bakanı. Leeds'deki Priestley'lerin iki oğlu doğdu: 24 Temmuz 1768'de Joseph junior ve üç yıl sonra William. Yorkshire, Catterick'te rektör olan Theophilus Lindsey, Priestley'nin Leeds'teki birkaç arkadaşından biri oldu ve onlar hakkında şunları yazdı: 'Ona danışmadan teolojiyle ilgili herhangi bir şeyi yayınlamayı asla seçmedim' [41]. ] Priestley, Leeds çevresinde yaşayan geniş bir aileye sahip olmasına rağmen, iletişim kurdukları görünmüyor. Schofield, onun bir sapkın olduğunu düşündüklerini varsayıyor. [42] Priestley her yıl yakın arkadaşı ve yayıncısı Joseph Johnson'a danışmak ve Kraliyet Cemiyeti toplantılarına katılmak için Londra'ya gitti. [43]
Mill Hill Şapeli Bakanı
Priestley üzerinde çalışıyordu Doğal ve Vahyedilmiş Din Enstitüleri Daventry günlerinden beri.
Priestley bakanı olduğunda, Mill Hill Şapeli İngiltere'deki en eski ve en saygın Muhalif cemaatlerden biriydi, ancak 18. yüzyılın başlarında cemaat doktrinel çizgiler boyunca dağılmıştı ve karizmatik Metodist harekete üye kaybediyordu. [44] Priestley, gençleri eğiterek cemaatin bağlarını güçlendirebileceğine inanıyordu. [45]
Üç ciltlik muhteşem eserinde Doğal ve Vahyedilmiş Din Enstitüleri (1772–74), [46] Priestley, din eğitimi teorilerini özetledi. Daha da önemlisi, Sosinenizme olan inancını ortaya koydu. Açıkladığı doktrinler, Britanya'daki Üniteryenlerin standartları haline gelecekti. Bu çalışma, Priestley'in sonraki yazılarını anlamak için kritik olan teolojik düşüncesinde bir değişikliğe işaret etti - onun materyalizminin ve zorunlulukçuluğunun (ilahi bir varlığın gerekli metafizik yasalara göre hareket ettiği inancı) yolunu açtı. [47]
Priestley'nin en önemli argümanı Enstitüler Kabul edilebilecek tek vahiy dini gerçeklerin, kişinin doğal dünya deneyimine uyanlar olduğuydu. Din hakkındaki görüşleri, doğa anlayışına derinden bağlı olduğu için, metnin teizmi, tasarım argümanına dayanıyordu. [48] Enstitüler birçok okuyucuyu şok etti ve dehşete düşürdü, çünkü öncelikle İsa'nın kutsallığı ve Bakire Doğumunun mucizesi gibi temel Hıristiyan ortodokslarına meydan okudu. Leeds'teki metodistler, Tanrı'dan “the Unitarian iblis kovmasını / Ve doktrinini Cehenneme geri götürmesini' isteyen bir ilahi kaleme aldılar. yüzyıllar boyunca biriken “yolsuzlukları” ortadan kaldırmak. Dördüncü bölüm, Enstitüler, Hıristiyanlığın Yolsuzluklarının Tarihi, o kadar uzun sürdü ki, 1782'de ayrı olarak yayınlamak zorunda kaldı. Priestley, Yolsuzluklar yayınladığı “en değerli” eseriydi. Okurlarından yükselen bilimlerin ve karşılaştırmalı tarihin mantığını Mukaddes Kitap ve Hıristiyanlığa uygulamalarını talep ederek, hem dini hem de bilimsel okuyucuları yabancılaştırdı -bilimsel okuyucular, bilimin dini savunmada kullanıldığını görmekten hoşlanmadılar ve dini okuyucular bilimin uygulanmasını reddettiler. dine. [50]
Dini tartışmacı
Priestley sayısız siyasi ve dini broşür savaşına katıldı. Schofield'a göre, her tartışmaya haklı olduğuna neşeli bir inançla girerken, rakiplerinin çoğu başından beri onun kasten ve kötü niyetle yanıldığına ikna olmuştu. O zaman, tatlı makullüğünü onların kişisel kiniyle karşılaştırabiliyordu.[51] Bununla birlikte, Schofield'ın işaret ettiği gibi, Priestley bu tartışmaların bir sonucu olarak nadiren fikrini değiştirdi. [51] Leeds'deyken Rab'bin Sofrası hakkında tartışmalı broşürler yazdı ve Kalvinist doktrin üzerine binlerce kopya yayınlandı ve bu onları Priestley'nin en çok okunan eserlerinden biri haline getirdi. [52]
Priestley kurdu İlahiyat Deposu 1768'de, teolojik soruların açık ve rasyonel araştırılmasına adanmış bir dergi. Herhangi bir katkıyı yayınlamaya söz vermesine rağmen, yalnızca benzer düşünen yazarlar makale gönderdi. Bu nedenle derginin içeriğinin çoğunu kendisi sağlamak zorundaydı (bu materyal daha sonraki teolojik ve metafizik çalışmalarının çoğunun temeli oldu). Sadece birkaç yıl sonra, kaynak yetersizliği nedeniyle dergiyi yayınlamayı bırakmak zorunda kaldı. [53] 1784'te benzer sonuçlarla yeniden canlandırdı. [54]
Muhaliflerin Savunucusu ve siyaset filozofu
Priestley'nin siyasi yazılarının çoğu, Muhaliflerin haklarını kısıtlayan Test ve Şirketler Yasası'nın yürürlükten kaldırılmasını destekledi. İngiltere Kilisesi'nin Otuz Dokuz Maddesine abone olmadıkça, siyasi görevde bulunamazlar, silahlı kuvvetlerde hizmet edemezler veya Oxford ve Cambridge'e gidemezler. Muhalifler, ikinci sınıf vatandaş muamelesi gördüklerini savunarak, Yasaların yürürlükten kaldırılması için defalarca Parlamentoya dilekçe verdiler. [56]
Priestley'in arkadaşları, özellikle diğer Rational Muhalifler, onu Muhaliflerin yaşadığı adaletsizlikler üzerine bir çalışma yayınlamaya çağırdılar. Devletin İlk İlkeleri Üzerine Bir Deneme (1768). [57] Modern liberal siyaset teorisinin erken dönem bir çalışması ve Priestley'in konuyu en kapsamlı şekilde ele alışı, o zaman için alışılmadık bir şekilde, siyasi hakları medeni haklardan kesin bir şekilde ayırdı ve geniş medeni hakları savundu. Priestley, hükümetin yalnızca kamusal alan üzerinde kontrol sahibi olması gerektiğini iddia ederek ayrı özel ve kamusal alanlar tanımladı. Özellikle eğitim ve dinin özel vicdan meseleleri olduğunu ve devlet tarafından idare edilmemesi gerektiğini savundu. Priestley'nin sonraki radikalizmi, İngiliz hükümetinin bu bireysel özgürlükleri ihlal ettiğine dair inancından doğdu. [58]
Priestley ayrıca, seçkin bir hukuk teorisyeni olan William Blackstone'un saldırılarına karşı Muhaliflerin haklarını savundu. İngiltere Kanunları Üzerine Yorumlar (1765-69) standart hukuk rehberi haline gelmişti. Blackstone'un kitabında, İngiltere Kilisesi'nden muhalefetin suç olduğu ve Muhaliflerin sadık tebaa olamayacağı belirtiliyordu. Öfkeli, Priestley silahıyla saldırdı. Dr. Blackstone'un Yorumları Üzerine Açıklamalar (1769), Blackstone'un yasa yorumunu, gramerini (o zamanlar oldukça politize olmuş bir konu) ve tarihini düzeltiyor. [59] Blackstone, azarladı, onun sonraki baskılarını değiştirdi. yorumlar: rahatsız edici bölümleri yeniden ifade etti ve Muhaliflerin sadık tebaa olamayacaklarını iddia eden bölümleri kaldırdı, ancak Muhalefet'i bir suç olarak tanımladı. [60]
Doğa filozofu: elektrik, Optikve sodalı su
Priestley, doğa felsefesinin sadece bir hobi olduğunu iddia etse de, onu ciddiye aldı. onun Elektrik Tarihi, bilim insanını "insanlığın güvenliğini ve mutluluğunu" teşvik eden biri olarak nitelendirdi. [61] Priestley'in bilimi fazlasıyla pratikti ve teorik sorularla nadiren ilgilenirdi, onun modeli Benjamin Franklin'di. Leeds'e taşındığında, Priestley elektriksel ve kimyasal deneylerine devam etti (ikincisi, komşu bir bira fabrikasından sürekli bir karbondioksit kaynağı tarafından desteklendi). 1767 ve 1770 yılları arasında, Royal Society'ye bu ilk deneylerden beş makale sunmuştur. Daha sonraki deneysel çalışmaları kimya ve pnömatik üzerine odaklandı. [62]
Priestley deneysel felsefe tarihinin ilk cildini yayınladı. Görüntü, Işık ve Renklerle İlgili Keşiflerin Tarihçesi ve Bugünkü Durumu (onun olarak anılacaktır Optik), 1772'de. [63] Optik tarihine çok dikkat etti ve erken optik deneylerinin mükemmel açıklamalarını sundu, ancak matematiksel eksiklikleri onun birçok önemli çağdaş teoriyi reddetmesine neden oldu. Ayrıca, yaptığı pratik bölümlerin hiçbirine yer vermemiştir. Elektrik Tarihi doğal filozofları uygulamak için çok yararlıdır. onun aksine Elektrik Tarihi150 yıl boyunca konuyla ilgili tek İngilizce kitap olmasına rağmen popüler değildi ve sadece bir baskısı vardı. Aceleyle yazılmış metin, araştırma, yazma ve yayımlama maliyetini çok düşük tuttu. Optik Priestley'i deneysel felsefe tarihini terk etmeye ikna etti. [64]
Priestley, James Cook'un Güney Denizlerine yaptığı ikinci yolculuğunda astronom pozisyonu için düşünüldü, ancak seçilmedi. Yine de, yolculuğa küçük bir katkıda bulundu: mürettebata sodalı su yapmak için bir yöntem sağladı, bunun iskorbüt için bir tedavi olabileceğine dair yanlışlıkla spekülasyon yaptı. Daha sonra bir broşür yayınladı. Suyu Sabit Hava ile Emprenye Etme Talimatları (1772). [65] Priestley sodalı suyun ticari potansiyelinden yararlanmadı, ancak J. J. Schweppe gibi diğerleri ondan servet kazandı. [66] 1773'te Kraliyet Cemiyeti, Priestley'nin doğa felsefesindeki başarılarını ona Copley Madalyası vererek tanıdı. [67]
Priestley'nin arkadaşları ona finansal olarak daha güvenli bir pozisyon bulmak istedi. 1772'de Richard Price ve Benjamin Franklin tarafından yönlendirilen Lord Shelburne, Priestley'den çocuklarının eğitimini yönetmesini ve genel asistanı olarak hareket etmesini istedi. Priestley bakanlığını feda etmeye isteksiz olmasına rağmen, 20 Aralık 1772'de Mill Hill Şapeli'nden istifa ederek ve 16 Mayıs 1773'te son vaazını vererek görevi kabul etti. [68]
Priestley tarafından keşfedilen diğer gazlar
Priestley, oksijen dahil sekiz gazı izole etti ve karakterize etti. Bu rekor ne daha önce ne de o zamandan beri egale edilmedi. 1772'de Priestley en az dört yeni gaz keşfetti. Bunlardan biri nitrik oksit (NO) idi, ancak onun terminolojisinde buna “nitröz hava” deniyordu ve bu da kafa karışıklığına yol açabiliyordu. Gazı nitrik asidin (kendisi tarafından çağrıldığı) etkisiyle üretti. nitre ruhu) pirinç veya diğer metaller üzerinde. Bu gaz, havanın “iyiliği” üzerine yaptığı ilk çalışmalarında önemli bir rol oynadı. Bir su banyosunun üzerindeki bir tüpteki normal havaya azotlu hava eklediğinde, havanın hacminde beşte bir oranında bir azalma oldu. Bunun nedeni, havadaki oksijenin azotlu hava ile birleşerek azot dioksit (NO2), suda çözülür. Priestley bu testi diğer hava örnekleriyle, örneğin akciğerden verilen havayla gerçekleştirdi ve hacimdeki azalmanın daha az olduğunu buldu. Bu nedenle testi, havanın “iyiliğinin” akciğer tarafından azaltıldığını göstermek için kullandı. Aslında, Lavoisier'i yukarıda bahsedilen Paskalya 1775 anılarında yanıltan bu testin kullanılmasıydı.
Priestley'nin keşfettiği bir sonraki gaz azot oksitti (N2Ö). Buna "flojistiği giderilmiş azotlu hava" adını verdi ve onu demir talaşlarını nitrik asitle ısıtarak üretti. Başka bir keşif, “deniz asidi havası” olarak adlandırdığı hidrojen klorür (HCl) idi. Bu, bakırın tuz ruhuyla ısıtılmasıyla yapıldı, ancak sonunda deniz asidi havasının sadece tuz ruhunun dumanı olduğunu anladı. Sonunda 1772'de "birleşik sabit hava" adını verdiği karbon monoksit (CO) üretti. Bu, kömürün ısıtılmasıyla yapıldı. Bir süredir bu, “yanıcı hava” ile, yani hidrojenle ve ayrıca üç gazın tümü yanıcı olduğu için metanla karıştırıldı.
1773'te Priestley amonyağı keşfetti (NH3), buna “alkali hava” adını verdi. Bu, hidrojen klorürün (tuz ruhu) sal amonyak [amonyum klorürden (NH4'ten oluşan bir mineral) üzerindeki etkisinden hazırlanmıştır.4Cl)]. 1774'te Priestley, daha önce gördüğümüz gibi oksijen üretti. Aynı yıl kükürt dioksiti (SO2), buna “vitriolik hava” adını verdi. Bu, bir kapta kükürt yakılarak ve atık gaz toplanarak yapıldı.
Priestley ayrıca diğer iki gazla da çalıştı, ancak bunlar başkaları tarafından keşfedilmişti. Birincisi karbondioksitti (CO2), "sabit hava" olarak biliniyordu. Bu, İskoçya'da çalışan Joseph Black (1728-1799) tarafından keşfedilmişti. Mill Hill Şapeli'ndeyken Priestley, fermantasyon sırasında geliştiği bitişik bir bira fabrikasından karbondioksit topladı. Ayrıca vitriol yağı (sülfürik asit H) ekleyerek hazırladı.2BU YÜZDEN4) tebeşir. Son olarak, Priestley hidrojenle çalıştı (H2) “yanıcı hava” olarak adlandırıldı. This had previously been discovered by Henry Cavendish (1731–1810), who made it by adding diluted oil of vitriol to steel filings. Priestley observed that when a mixture of inflammable and common air was exploded with an electric spark, the glass vessel “became dewy.” He told Cavendish about this, who later burned large quantities of the two gases and obtained pure water.
The 18th Century Chemist Who Discovered Oxygen and Changed Champagne and Beer Forever
It’s true: We love our bubbles. In 2017, the world guzzled 544 million bottles ($913 million) of Prosecco, 307 million bottles ($5.6 billion) of Champagne, and approximately 550 billion bottles ($661 billion) of beer.
Although fermentation naturally imparts some carbonation to beer and wine (thanks, yeast!), a majority of bubbly beverages are force-carbonated to achieve a precise gas-to-liquid ratio. Their appeal is a scientific mystery. Like spicy foods, carbonation triggers pain receptors in the brain indicating we should turn away from such aggressive attacks on our palates. “But,” Zenit and Javier Rodríguez-Rodríguez write in a recent study, “humans appear to enjoy the mildly irritating effects.”
Though we may not know Niye we love spritzy drinks so much, we at least know this: Our current obsession with Spindrift, and much of the world’s thirst for bubbles, is thanks to Joseph Priestley, an 18th-century genius-of-all-trades.
Joseph Priestley’s publication included a how-to diagram for “impregnating water with fixed air.” Source: todayinsci.com
Bubbles: A Brief History
Priestly was a British chemist, theologian, educator, and author who, along with authoring guides to electricity and grammar, and founding Unitarianism, pioneered the scientific study of “airs,” or gases. He is best known for discovering oxygen and inventing carbonated water.
In the early 1770s, Priestley lived near a brewery in Leeds where he conducted various experiments. He noticed that water left above a beer vat acquired a flavor and texture similar to that of mineral spring water, and he called this phenomenon “fixed air.” Though he did not know at the time, fermenting wort was releasing carbon dioxide into the water.
In 1772, Priestley published “Directions for Impregnating Water With Fixed Air,” illustrating how one might force “fixed air” (carbon dioxide) into water, creating effervescence (carbonation) that mimics mineral springs.
Priestley had no plans for commercializing his discovery of carbonation, but another scientist saw the spritzy liquid’s consumer appeal. His name was Johann Jacob Schweppe, and he founded the Schweppes Company in 1793.
Joseph Priestley, 18th-century chemist and theologist, is known for discovering oxygen and inventing soda water.
Bursts of Joy
Of course, Priestly did not invent bubbles themselves. As early as the 18th century B.C., the “Hymn to Ninkasi” detailed the beer-making process. The earliest chemical evidence of beer was discovered inside 2,500-year-old clay drinking vessels in northern Iraq last year.
And as legend has it, a 17th-century French Benedictine monk tasked with removing excess air from his abbey’s Champagne bottles famously tasted the re-fermented wine and declared, “Come quickly brothers, I am drinking stars!” His name? Dom Perignon, the very monk known for improving the méthode champenoise, as well as becoming the namesake of the eponymous Moët and Chandon tête de cuvée.
Indeed, the world had to wait until 1838 for Cagniard de Latour to discover that yeast adds carbonation to beer, and until the 1850s for yeasts to be understood as microbes responsible for alcoholic fermentation. Until then, brewers and vintners considered fermentation an act of the gods.
But, man-made or magic, the pleasures of bubbles are as mysterious today as their origins were centuries ago. Sometimes the best things come out of thin air.
Joseph Priestley
Priestley was born on March 13, 1733, near Leeds, England. Orphaned while young, he lived with his aunt who enrolled him in a rigorous school. He excelled in languages and went on to divinity school at the Dissenting Academy in Daventry. In 1761 Priestley taught at the Warrington Academy in Warrington, England. He instituted a curriculum incorporating science and modern literature that replaced a traditional syllabus based on classical readings.
Priestley was deeply religious and his religious beliefs played a prominent role throughout his life; his ideas evolved from his family’s Calvinist beliefs to unorthodox interpretations of traditional Christian doctrine. In 1762 he was ordained as a minister in the Dissenting church, a group of denominations (including Presbyterian) that opposed the Church of England.
Priestley met American scientist, inventor, and statesman BENJAMIN FRANKLIN in 1766. It was this meeting that catalyzed Priestley’s interest in electricity, one of Franklin’s main areas of study. The discussion with Franklin resulted in Priestley’s first published science book, History of Electricity, in 1767. During this time he became a member of the Royal Society because of his findings on electricity.
Priestley then focused his research on gases and their properties. At a nearby brewery, he noticed that certain gases were given off during fermentation, which led to his work with carbon dioxide. He identified its fire extinguishing capabilities and found that it could be dissolved under pressure in water. Thus soda water was invented. He also studied the air quality around factories. Drawing on his previous work in electricity, Priestley found he could initiate chemical reactions that released gases. By sending electric charges through various compounds or by heating them, he isolated many new gases. Previously only three gases, hydrogen, carbon dioxide, and air (thought to be an element at that time), had been described, but during his lifetime Priestley identified nitrous oxide, sulfur dioxide, hydrogen chloride, and ammonia.
His use of a pneumatic trough in the early 1770s enabled him to collect gases released during reactions. He substituted mercury in the trough to capture gases that were soluble in water.
In 1774 Priestley began experiments that led to his discovery of oxygen. He used a magnifying lens to heat a mercury compound. It gave off a gas that bubbled through the liquid mercury into a glass tube. This new gas had several fascinating properties: it made a glowing splint burst into flame and it was given off by plants, a fact he recognized by doing experiments in closed containers of normal air. Other research demonstrated that this gas was beneficial to animals since they lived twice as long in closed vessels of this new gas than in ordinary air. He calculated that his new gas made up one fifth of the atmosphere. He called this new gas dephlogisticated air since it seemed to lack phlogiston, a particle scientists at the time believed was an essential component for combustion. His new gas was later renamed oxygen.
Priestley’s political and religious views were as inflammatory as his newly discovered gas. He was forced to leave England and moved to America in 1794. He continued his research and found two other gases, nitrous oxide and carbon monoxide (1797). Priestley died on February 6, 1804, in Pennsylvania.
Joseph Priestley’s Legacy
Priestley’s isolation and identification of oxygen and other gases provided scientists with clues about our atmosphere and combustion.
During his lifetime Priestley’s influence was widespread. His discovery of soda water initiated a craze throughout Europe for the carbonated beverage. The refinements of the pneumatic trough enabled other researchers to capture water soluble gases for nominal equipment costs, helping to demonstrate that sound experimental techniques did not require enormous amounts of expensive equipment. His addition of 10 more gases to the catalog of known substances dramatically furthered the study of chemistry by demonstrating that substances like ammonia can exist in both liquid and gas form. Priestley also connected chemistry and electricity, spawning a new branch of science, electrochemistry.
But it was the discovery of oxygen that made the biggest impact. It provided other scientists, namely French chemist ANTOINE LAVOISIER, with the key to understanding combustion, which requires oxygen. Lavoisier’s careful experiments found that combustion occurred only when oxygen was present. The foundation Priestley laid for understanding the cycle of oxygen and carbon dioxide in living things eventually led to the contemporary knowledge about vital processes in the environment.
Priestley’s legacy can be seen in many areas today. The discovery of hydrogen chloride gas paved the way for the development of products and applications based on chlorine, including bleach and chlorination. Chlorination currently provides safe drinking water for millions of people around the world. His airquality testing is critical to our management of air pollution. Also, huge business conglomerates are based on his technology of carbonating water.
Did Anyone Discover Oxygen?
The bright sun rays penetrated the double lenses of the burning glass, focusing with great force on Joseph Priestley’s transparent tube. In just a few seconds, the bright orange mercury oxide inside the tube was melted, releasing a special air in which candles burned with exceptional vigor and living bodies breathed with pleasure. This moment in 1774 is usually called the discovery of Oxygen. However, historians of science know that the truth is more complex, more interesting, and more important.
The 17th and 18th century was the era of Phlogiston theory in chemistry. To Phlogiston chemists, combustion (burning) was the result of the release of a substance called “Phlogiston” from the burning object, a process that produced heat and light. The more rapidly “Phlogiston” escaped, the more vigorously the material burned. Seeing how brightly a candle burned in this new air, Priestley named the new air “dephlogisticated air”, because it must be so lacking in phlogiston that it vehemently seized the phlogiston from the burning material. When Lavoisier later displace the Phlogiston theory with the Oxygen theory, Priestley vehemently refused to accept the new term and the theory that went with it. Not believing in “Oxygen” himself, could Priestley be called “Discoverer of Oxygen”? Historians of science would say no.
Antoine Lavoisier, a French chemist later known as the “father of modern chemistry”, provided a different explanation of Priestley's air. Wheras Priestley saw the air as ordinary air from which a substance called phlogiston has been extracted, Lavoisier saw it as a component of air - an element he called "Oxygen". Repeating Priestley’s experiments, Lavoisier argued that burning is not the separation of Phlogiston from the burning object but is instead a combination of the object with Oxygen from the atmosphere. This helps explain why roasted metals gain weight. Using this new theory of Oxygen, he overthrew the foundation of the Phlogiston theory and invented a new system of Chemistry, the quantitative system. This system revolutionized the idea of elements, supplanting the Aristotelian elements of earth, air, fire and water with the first list of elements that could not be decomposed into simpler substances: the “elements” known today. The series of changes Lavoisier brought to the discipline of Chemistry is popularly known as "the Chemical Revolution." However, Lavoisier did not explain burning the way we do it either. In order to explain the heat produced in combustion, he invented an element called caloric - a weightless object that was supposed to diffuse out of hot object. Though Lavoisier's Oxygen shared a name with today's Oxygen, his Oxygen did not look exactly like ours.
Looking at the history of science, few discoveries were made by a single “Discoverer” at a defined moment – the discovery of Oxygen is the greatest example. Knowledge production is a constantly evolving process as more scientists contribute to it new substance. Popular accounts of the history of science love moments of discovery - single flashes that reveal a truth. However, the story of the "discovery" of Oxygen reveals a more complicated reality, giving insight into two fundamentally different ways of looking at the natural world. Lavoisier’s ideas about Oxygen completely changed the way scientists view elements and chemical reactions – it is not simply the discovery of an ever-existing atmospheric gas, but a fundamental revolution to people’s mind.
Today, the burning glass of Joseph Priestley is proudly preserved in the Dickinson Archives, just inside the door on the right as you walk in. It is Priestley's most important instruments, possibly used to extract the first “dephlogisticated air”. In 1811 Priestley's friend, fellow radical, and Dickinson Professor Thomas Cooper purchased for Dickinson a number of Priestley’s scientific instruments for Dickinson, including this burning glass. These instruments attracted many students to study experimental science at Dickinson and brought the College unprecedented prestige.
Source: Archive booklet about the Jospeh Priestley scientific collection.List of site sources >>>