"Çok yaşayan yüze kadar yaşıyor" (Ruhsati)
Hayat bize bazen uzun gelebilir.
Gerçekte ise çok kısadır.
Yeryüzünde bizden önce yaşayanları/yaşananları düşündüğümüzde bunun ayrımına daha iyi varabiliriz.
Evrenin büyüklüğünü göz önüne alınca insanın bir nokta mesabesinde olması gibi, en geniş anlamıyla zamanın akışı içindeki yerimiz bize bu akışta ancak bir "dilim" olduğumuzu söyler.
Hayat kısa ve belki de en çok kısa olduğu için değerlidir.***
Hayatın kısa olması bizi iki farklı yaklaşıma itebilir.
Birincisi; hayatın kısa olduğu düşüncesi, onu doyasıya yaşama arzusuna sebep olabilir.
Bu yaklaşım "Madem üç günlük ömrümüz var, tadını çıkaralım" cümlesiyle özetlenebilir.
Türkiye'deki ortalama yaşam süresinin erkeklerde ve kadınlarda 75 ila 80 sene civarında olduğunu öğrenen biri ölüm korkusu/kaygısı ile hayatının kalanını mutlu yaşamak isteğine kapılabilir.
Günümüzde kişisel gelişim furyasına rağbet ve psikolojiye olan ihtiyaç genellikle kaygı sorunu ile açıklanıyor.
Buradan yola çıkarak insanlarının çoğunluğunun ilk yaklaşımda karar kıldığı sonucuna varabiliriz.***
İkincisi; hayatın kısa olduğu düşüncesi bizi, onu doğru bir şekilde yaşama güdüsüne yöneltebilir.
Bu yaklaşım, "Madem üç günlük ömrümüz var, adam gibi yaşayalım" cümlesiyle özetlenebilir.
Nasıl yaşanması gerektiği üzerine düşünsel bir çabayı zorunlu kılar.
Hayatın sadece kısa değil aynı zamanda geçici yani fani olduğunun kavranmasını gerektirir.
Daha sonra da bu kavrayışa uygun olarak yaşamayı...
İkinci yaklaşım bir kavrayış, tercih, irade ve sürdürülebilirlik meselesidir.