Bu kitap bana göre, şiirsel anlatımıyla Siddhartha'nın yolculuğu esnasında esen hafif ve ılık rüzgarın rolünü üstleniyor. Çünkü bir özel isim, bir şahıs olmaktan ziyade bir yolculuktur Siddhartha. Belki yolun kendisi, yolda karşılaşılan şeylerin tümüyle var olmuş bir bilgeliktir.
Bu yolculuk nasıl başladı? (spoiler içerir)
Babasının bir Brahman olmasının Siddhartha için yeterli olmamasıyla, kendisinin bir prens olmasının onu tatmin etmemesiyle, samana olmak, Buddha'nın öğrencisi olmak gibi birtakım kalıplara sığamamasıyla başladı. Bir hedefi vardı: Ben'ini yok etmek, özündeki hakikate erişmek. Bunun için de "hedeflediğim şey beni kendisine çeker. Ama eğer beni ondan alıkoyacak şeylerin ruhumdan içeri sızmasına izin vermezsem" dedi ve bütün bu tanımları reddererek düştü yoluna.
Hiçbir sürüye dahil olmadan yolda karşılaştığı tüm şeyler onun için potansiyel bir öğretmen oldu. Zamanın en büyük bilgesi olan Buddha'dan bir fahişeye kadar. Öte yandan diğer insanları "çocuk insan" ifadesi ile sıkça eleştirdi. Bunun sebebi ise insanların tüm dünyası onun için bir oyun, izlenen bir dans ve bir komedi mesabesinde olmasıydı.
Bekledi, düşündü, yol aldı...
Aradığı huzur ve hakikat dünyadan soyutlanıp bir rahip gibi yaşamakla bulunmayacaktı belki de. Benliğini alt etmesi, Siddhartha'dan kurtulması, günahlar işleyerek doğruların farkına varması, umudunu yitirip yeniden bulması ve kendi nirvanasına en aşağıdan yükselmesi gerekiyordu. İçindeki rahibi öldürmek ve kendisini yaratmak için bir zaman tıpkı "çocuk insanlar" gibi yaşadı. Güce, zevke, mülke sahip oldu. En aşağılarda ben'ini yok edip, en yükseklerde yeniden doğdu.
Yolculuğun sonunda ise doğadaki yansımasında Siddhartha'yı buldu, onunla konuştu ve hakikati arayan sorularına cevapları yeniden doğuşunda keşfetti.
20 sene evvel okuduğum bir kitaptı. Okumuş olmama rağmen aradan geçen zaman diliminden dolayı olayları ana hatlarıyla hatırlasam da kişinin kendi yaşadıklarından yola çıkarak hayatı sorgulaması gerektiğini hatırlatan ince detayları gözden geçirmek için tekrardan okudum. Bu arada insan belleği o kadar şaşırtıcı ki, okumak için kitabı elime aldım daha ilk satır da olayların ne şekilde gelişeceğini nerede nasıl başkahramanımızın iç çatışmalara gireceğini hatırladım… İnsan bütün hayatı boyunca, bilinçli ya da bilinçsiz, isteyerek ya da istemeyerek kendini arar. Bir tarafta içinde yaşadığı toplumun kuralları ve toplumun dayattıkları. Diğer tarafta kişinin bu kurallarla yaşadığı hayattan dolayı hayatı ıskaladığını düşünüp telaşa düşmesi. Bu çok doğal çünkü bu kitap insan hayatını anlatıyor. Satır aralarında ki o sarsıcı sözler tekrar, tekrar okunmaya değer bence. Yaşamınızı tekrar gözden geçirmeye hazırsanız okuyun.
Yine başka bir zaman öyle sanırım ki, yeryüzünde hiçbir şey, kanatlarının üzerindeki kırmızı gözleriyle bir beyaz kelebekten ya da akşam vakti yükseklerde, bulutların arasında parlayan, her şeyi aydınlatan ama kamaştırmayan ve her şeyi neşeli ve tertemiz gösteren bir gün ışığından daha olağanüstü olamaz.Knulp, Hermann Hesse