Mad Magazine yaşam desteği veriyor. Nisan ayında 2018, bir yeniden başlatma başlattışaka yolunda “ilk sayı” olarak adlandırıyor. Şimdi dergi açıkladı yıl sonu özel yayınlarının yanı sıra yeni içerik yayınlamayı da durduracaktır.
Ancak kültürel rezonans ve kitlesel popülaritesi açısından, gizliliği yıllardır soluyor.
1970'lerin başındaki zirvesinde, Mad's dolaşımı aştı 2 milyon. 2017'ten itibaren, 140,000 idi.
Kulağa ne kadar garip gelse de, Mad'i üreten “her zamanki salak çetesinin” hayati bir kamu hizmeti gerçekleştirdiğine inanıyorum, Amerikalı ergenlere ders kitaplarında okudukları veya televizyonda gördükleri her şeye inanmamaları gerektiğini öğretiyorlardı.
Mad, varoluşçu gazeteciliğin otoriteye karşı caydırıcı kalmaya devam ettiğini söyleyerek yıkılmayı vaaz etti ve hakikaten hakikaten gerçeği söyledi. Haber spikerleri düzenli olarak şüpheli hükümet taleplerini yasaklarken, Mad, yalan söylerken politikacı yalancı diyordu. The New York Times ve CBS Evening News gibi kamuoyu sorumlu organlarını keşfetmeden çok önce, Mad okuyucularına okurlarını anlattı güvenilirlik açığı. Süreli yayıncının reklamverenlere ve otorite rakamlarına kuşkuyla yaklaşması, 1960'lerde ve 1970'lerde daha az güvenilir ve daha kritik bir nesil oluşturmaya yardımcı oldu.
Bugünün medya ortamı, Mad'in geliştiği çağdan oldukça farklı. Ancak, tüketicilerin, sapkın reklamdan ahlaksız propagandaya kadar aynı sorunların çoğuyla uğraştığı söylenebilir.
Mad'in hiciv mirası sona ermeye devam ederken, eğitimsel ahlakının - dolaylı medya okuryazarlığı çabalarının - gençlik kültürümüzün bir parçası olup olmadığı sorusu daha az açıktır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bir atlıkarınca medya panik
Araştırmamda medya, yayıncılık ve reklamcılık tarihi üzerine, Amerikan tarihi boyunca medya paniklerinin ve medya reformu hareketlerinin döngüsel yapısını not aldım.
Desen şöyle bir şeye gider: Yeni bir medya popülerlik kazanır. Öfkeli politikacılar ve öfkeli vatandaşlar, fırsatçıların ikna edici güçlerinden kolayca yararlanabileceklerini ve kritik fakültelerini işe yaramaz hale getirdiklerini iddia ederek yeni sınırlamalar talep ediyorlar. Ancak öfke aşırı şişmiştir. Sonunda, seyirci üyeleri daha anlayışlı ve eğitimli hale geldi, bu tür eleştiriler ilginç ve anakronistik hale geldi.
1830'lerin kuruş basını döneminde, süreli yayınlar sık sık “Büyük Ay Aldatmacası”Daha fazla kopya satmak için. Bir süre, doğru raporlama okuyucular için daha değerli hale gelinceye kadar çalıştı.
1930'lerde radyolar daha yaygın hale geldiğinde, Orson Welles rezil “Dünya Savaşı” programında benzer bir dünya dışı aldatmaca yaptı. Bu yayın aslında bir uzaylı istilasının yaygın korkusuna neden olmadı Bazılarının iddia ettiği gibi dinleyiciler arasında. Ancak, radyonun gücü ve dinleyicilerin kırılganlığı hakkında ulusal bir sohbete yol açtı.
Kuruş gazeteleri ve radyonun yanı sıra, dime romanlar, dergiler ve telefonlar ile ilgili ahlaki paniklere tanık olduk. Çizgiromanlar, televizyon, VCR ve şimdi internet. Kongre gibi Orson Welles'in peşinden gitti, Mark Zuckerberg’ü görüyoruz tanıklık Facebook'un Rus botlarının kolaylaşması hakkında.
Hassaslığımıza ayna tutuyor
Ancak ülkenin medya tarihinde sıklıkla gözden kaçan başka bir tema var. Her yeni besiyerinin ikna gücüne cevap olarak, gösteriye düşen ovaları alay eden sağlıklı ve popüler bir tepki ortaya çıktı.
Örneğin, “Huckleberry Finn'in Maceraları” nda Mark Twain bize Dük ve Düphin'i verdi, iki con sanatçısı şehirden şehire seyahat eden gülünç tiyatro gösterileri ve uzun masallar ile cehaletten yararlandı.
Sahte haberlerin proto-pazarlamacılarıydılar ve eski gazeteci Twain, buncombe satmayı biliyordu. Klasik kısa öyküsüTennessee'de Gazetecilik”Crackpot editörlerini ve sık sık Amerikan gazetelerinde gerçek olarak yayınlanan saçma kurguları yüceltiyor.
Sonra orada Büyük PT Barnum, insanları inanılmaz derecede yaratıcı bir şekilde kopardı.
“Bu şekilde çıkışa” bir dizi işaret oku ünlü müzesinin içinde. Cahil müşteriler, çıkışın bir tür egzotik hayvan olduğunu farz ederek, kendilerini çıkış kapısından geçip kilitlediklerini fark ettiler.
Yırtılmış hissediyor olabilirlerdi, ama aslında Barnum onlara harika ve amaçlanan bir hizmet vermişti. Müzesi, müşterilerini abartma konusunda daha ihtiyatlı hale getirdi. Şüpheciliği öğretmek için mizah ve ironi kullandı. Twain gibi, Barnum da insanların ticari iletişimin aşırılıkları hakkında düşünmelerini sağlamak için Amerika'nın ortaya çıkan kitle kültürüne bir eğlence evi aynası yaptı.
'Kendin için düşün. Soru Makamı
Mad Magazine bu aynı ruhu temsil ediyor. Başlangıçta bir korku çizgi romanı olarak başlayan periyodik yayın, Madison Bulvarı'ndaki, ikiyüzlü politikacıların ve akılsız tüketimin çarpık olduğu hicivli bir mizah çıkışına dönüşmüştür.
Ergen okurlarına, hükümetlerin yalan söylediğini - ve sadece emzirenlerin huckster'lara düştüğünü öğretmek - Mad, zımni ve açıkça Eisenhower ve Kennedy yıllarının güneşli iyimserliğini altüst etti. Yazarları ve sanatçıları, herkese ve hakikat ve erdeme tekel olduğunu iddia eden her şeye eğlenceli düştü.
“Yazı işleri misyonu her zaman aynı olmuştur: 'Dergiler dahil herkes sana yalan söylüyor. Kendin için düşün. Soru otoritesine göre '' uzun zamandır editör John Ficarra.
Bu, özellikle reklamcılık ve Soğuk Savaş propagandası profesörünün Amerikan kültüründeki her şeye bulaştığı bir dönemde yıkıcı bir mesajdı. Amerikan televizyonunun yalnızca üç ağı ve konsolidasyonu sınırlı alternatif medya seçeneklerini yayınladığı bir zamanda, Mad'in mesajı göze çarpıyordu.
Aynı aydınlar gibi Daniel Boorstin, Marshall McLuhan ve Guy Debord Bu medya ortamına karşı eleştiriler yapmaya başlıyordu, Mad aynı şeyi yapıyordu - ama geniş ölçüde erişilebilir, gururla aptalca ve şaşırtıcı derecede sofistike bir şekilde.
Örneğin, her “Spy v. Spy” panelinde kaosun altına gizlenmiş örtük varoluşçuluk, doğrudan Soğuk Savaş içkiçiliğinin deliliğine konuştu. Küba sürgünü Antonio Prohías tarafından tasarlanan ve çizilen “Spy v. Spy”, ABD ve Sovyetler Birliği gibi, ikisi de doktrinini gözlemleyen iki casus içeriyordu. Karşılıklı Garantili İmha. Her casus hiç kimsenin ideolojisine değil, ötekinin tamamen yok olmasına söz verdi - ve her plan silah yarışında geri tepti ve hiçbir yere geri dönmedi.
Karikatür akılsız nefretin ve anlamsız şiddetin mantıksızlığına dikkat çekti. Vietnam Savaşı askerinin kötü durumuna dair bir makaledeEdebiyat eleştirmeni Paul Fussell bir keresinde ABD askerlerinin şiddet monotonluğu tarafından “sadist çılgınlığa mahkum olduğunu” yazmıştı. Bu yüzden de “Spy v. Spy” adamları.
Güvenilirlik açığı Johnson'dan Nixon yönetimlerine kadar genişledikçe, Mad's Cold War eleştirisinin mantığı daha alakalı hale geldi. Dolaşım arttı. 1960'larda Demokratik Bir Toplum İçin Öğrencilerin lideri olan sosyolog Todd Gitlin, Mad için neslinin önemli bir eğitim işlevini yerine getirmesi için itibar kazandı.
“Ortaokul ve lisede” o yazdı, “Onu yuttum.”
Geriye doğru bir adım mı?
Ve yine de, sağlıklı şüphecilik sonraki onyıllarda buharlaşmaya başlamış görünüyor. Her ikisi de Irak Savaşı’nın ve tanışma karnaval benzeri kapsam ilk gerçekliğimizden TV yıldızı başkanımız, medya okuryazarlığının yaygın bir başarısızlığının kanıtı gibi görünüyor.
İnternet ile nasıl başa çıkılacağı ve bilgi yüklemesini kolaylaştırma, kabarcıkları süzme, propaganda ve evet, sahte haberlerle uğraşıyoruz.
Ancak tarih, aptal ve güven verici olabilirken, ironiyi tanımlamayı, ikiyüzlülüğü tanımayı ve kendimize gülmeyi öğrenebileceğimizi göstermiştir. Ve mizah tarafından silahsızlandırıldığımızda, eleştirel fakültelerimizi kullanma konusunda, daha çok meslektaşlarımız tarafından konuşulduğumuzdan daha fazla şey öğreneceğiz. Medya tüketicilerinin saflığını belirleyen doğrudan bir iplik, Barnum'dan Twain'den Mad'e ve “Güney Parkı” na, Soğan'a kadar izlenebilir.
Mad'in mirası yaşarken, bugünün medya ortamı daha kutuplaşmış ve dağınıktır. Aynı zamanda çok daha alaycı ve nihilist olma eğilimindedir. Mad, esprili bir şekilde çocuklara yetişkinlerin onlardan gerçeği sakladığını, sahte bir haber dünyasında gerçeğin nosyonunun anlamsız olduğunu öğretti. Paradox, Mad ethos'u bilgilendirdi; en iyi ihtimalle, Mad aynı anda, ısırma ve yumuşak, komik, trajik ve acımasız ve sevimli olabilir.
Kaybettiğimiz hassasiyet bu. Bu yüzden Mad gibi çıkış noktalarına her zamankinden daha fazla ihtiyacımız var.
Yazar hakkında
Michael J. Socolow, Doçent, İletişim ve Gazetecilik, Maine Üniversitesi