Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.
Karar verme yeteneği, varlığımızın herhangi bir düzleminde temeldir.. Ancak bazıları için basit olan, bazıları için son derece karmaşıktır. Açıkçası, karar süresinin tavsiye edildiği bazı ikilemler vardır; bununla birlikte, zamanı veya bilişsel enerji için harcamayı hak etmeyen başkaları da var (“Çok az tanıdığımız bir kişiyle bir ayrıntıya sahip olmak istiyoruz, çikolatalar harika bir seçenek. Hangi çikolatalar? Eh, muhtemelen en çok satanları vuracağız” ).
Hata toleransı ile yakından ilişkili olan kararsızlık, genetiğin ötesine geçen bir konudur; aslında eğitimimizle yakından ilişkili görünüyor.
Bu nedenle, yaptığınız hatalar için aldığınız cezalar çok ağırsa, hata yapma korkunuzu içselleştirmiş olmanız normaldir.
Öte yandan, duygusal kısmı bir kenara bırakarak, sezgiyi arka plana atarak (karmaşık bağlamlarda gerçekten hızlı kararlar vermemizi sağlayan şey budur) en rasyonel tarafınızda destek aramanız da doğal olacaktır.
Belli ki, kararsızlık farklı derecelere sahiptir ve her zaman bir dezavantaj değildir. Aslında, sağduyu birçok durumda hayat kurtarıcı olabilir. Yansıma süresi, daha fazla bilgi edinmemize ve karar vermek için daha iyi sınıflandırmamıza yardımcı olabilir.
Örneğin, bazı araştırmalar şunu buldu: kararsız insanlar daha mantıklı atıflar yapar Başkalarının davranışlarını yargılarken. Asılsız ve aceleci sonuçlara atlamak yerine, daha esnek düşünmeyi benimserler ve farklı bakış açılarını birleştirerek daha dengeli yargılara yol açarlar.
Ancak, aşırıya kaçıldığında, bu özellik bizi derinden engelleyebilir. Her seçim bir dünya gibi görünüyor ve biz karar verene kadar büyük ıstırap ve stresin yanı sıra daha çabuk çözemediğimiz için suçluluk duyuyoruz. Hatta, güvensiz ve güvenilmez insanlar izlenimi verebilirizne istediğini bilmeyen ve sürekli fikir değiştirenler.
İçinizdeki bu zorluğun neden kaynaklandığını merak ettiyseniz, kökeni çocukluğunuzda olabilir.
Bir karar vermek, bir seçeneği seçmeyi ve sonuçları için sorumluluk almayı gerektirir. Ayrıca, daha iyi olabilecek tüm diğer mevcut alternatiflerden vazgeçmek anlamına gelir. Bu açıdan bakıldığında, önemsiz bir konu değildir ve Kararı veren kişinin bunu yapabileceğine dair güven gereklidir. doğru şekilde.
Hiç kimse geleceğini veya hayatını etkileyen kararları sorumsuz veya beceriksiz bir kişinin ellerine bırakmaz. Tam tersine, yetenekli, güvendiğimiz, ne yaptığını bildiğini bildiğimiz birini arardık.
Eh, bu aynı güven, bir karar verirken kendinize de sahip olmanız gereken şeydir. Kararsızsanız, bunun nedeni seçim yeteneğinize güvenmemenizdir.; ve eğer güvenmiyorsanız bunun nedeni, o kapasiteyi geliştirme fırsatını hiç bulamamış olmanızdır.
Kendimizi bu yetenekle yönetmeyi çocuklukta öğreniriz, ancak bazı yetiştirme türleri bunu son derece zorlaştırır.
Normal evrimsel gelişim çocukların sunum yapmasına neden olur kendi bağımsızlıklarını ve özerkliklerini talep ettikleri dönemler. Kendi seslerine sahip olduklarının ve kendilerini ifade etmek, duyulmak ve fikirlerine saygı duyulmak istediklerinin farkına varırlar.
Bu konudaki en önemli anlardan biri, bebeklerin her şeye “hayır” demeye başladığı ve öfke nöbetlerinin ortaya çıktığı iki yıldır. Bu sürece saygı duyulur ve eşlik edilirse, çocuğun fikrini söylemesine, kendini ifade etmesine ve karar vermesine izin verilirse, özgüven ve seçim oluşturur.
Yine de, birçok evde bu dürtü bastırılır çocukluk boyunca, çocuğun duygularından kopmasına ve kararsız kalmasına neden olur. Kendi cildinizde deneyimlemiş olabileceğiniz bazı örnekler verelim:
Çocuklar olarak, bedensel açlık ve tokluk sinyallerimizi algılayabiliyoruz; bununla birlikte, yemek konusunda endişeli yetişkinlerin, kendilerini zaten tok hissetseler bile çocukları tabaktaki her şeyi bitirmeye zorlamaları yaygındır.
Aynı şey sıcaklık ve rüzgar soğuğu için de geçerlidir. Çoğu zaman çocuklar, ebeveynlerinin ne kadar sıcak veya soğuk olduğuna bağlı olarak, kendi duygularını bile görmezden gelerek bir araya getirilir veya üstleri açılır.
Aşağıdaki sahneyi hayal edin: iki çocuk parkta kavga ediyor ve biri diğerine çarpıyor. Saldırıya uğrayan çocuk öfkeli ve üzgün (belli ki); ve yine de yetişkinler onları “uyum sağlamak için birbirlerine sarılmaya” zorlar. Burada Çocuğa, duygularının emrettiklerine aykırı bir gösteri yapmasını istiyoruz.. Saldırıya uğrayan çocuk, kendisine zarar veren kişiye sevgi gösterisinde bulunmak zorunda kalır ve bu son derece kafa karıştırıcıdır.
Bu durum size tanıdık geliyor mu? Birçoğumuzun yaşadığı, bize zarar veren birini (çocuk veya yetişkin) duyguları hissetmemize ve anlamamıza izin vermeden hemen affetmek ve özür dilemek zorunda kaldığımız bir senaryo.
Duygusal baskı, otoriter veya saygısız ebeveynlik tarzlarında çok yaygındır. Bu prizmadan ağlayan, öfke, üzüntü veya anlaşmazlık gösteren bir çocuk kötü davranış olarak görülür ve bu nedenle izin verilmez.
Bu yaklaşımla büyüdüyseniz, sinir krizi geçirip üstesinden gelene kadar size bağırılmış, tehdit edilmiş veya yalnız bırakılmış olabilirsiniz. Muhtemelen, ağlarken size zayıf olduğunu söylediler ve bunu yapmayı bırakmanızı istediler. Ve muhtemelen öfkenizi dile getirirseniz, yetişkinler size kızar, size kötü der veya sevgilerini geri çeker.
Kısacası, duygularınızı hissetmenize veya ifade etmenize izin vermediler, “iyi olmak” için onu bastırmak ve gizlemek zorundaydınız.
Son olarak, duygusal geçersiz kılma da birçok evde çok yaygın bir uygulamadır. Bu oluşur Çocuğun duygularını en aza indirmek veya alay etmek, onlara değer ve alan vermek yerine.
Örneğin, bir şey onu endişelendiriyor veya sinirlendiriyorsa, bunun aptalca olduğu, her şey için endişelendiği ve korkak biri olduğu söylenir. Ya da kendisine söylenen bir şeyden rahatsızlığını dile getirirse, yetişkinlerin yanıtı “her şeye güceniyorsun, hiçbir şey söyleyemezsin” şeklindedir.
Kısacası çocuğun hissettiği her şey abartılı ya da yetersiz olarak damgalanır; ve şu duygularına güvenemeyeceğin gibi bir hisle büyümeye yol açarçünkü asla uygun değiller.
Yukarıdaki durumlarla özdeşleştiğinizi düşünüyorsanız, bugün bir yetişkin olarak çok kararsız olmanız normaldir. Ve bu duygular bu açıdan temel bir pusuladır. Önemli seçimler hakkında konuştuğumuzda, bilgi toplayarak ve artıları ve eksileri karşılaştırarak bir karar verme süreci yürütebiliriz, ancak küçük günlük durumlarda bu işlevsel değildir.
O anlarda karar vermemize rehberlik eden duyumlar ve duygulardır, ancak onlarla bağlantınız kesilirse kaynaklarınız tükenir. Bu nedenle, ne hissettiğinizi veya ne istediğinizi bilmemeniz, bir şeyi isteyip istemediğinizi, iyi mi kötü mü veya neyi tercih ettiğinizi bilmemeniz doğaldır. Küçük yaştan itibaren, duygularının güvenilmez olduğunu öğrendin, onları görmezden gelmeye ve memnun yetişkinlere göre kendinize rehberlik etmeye başladınız. Ama artık karar vermesi gereken sizsiniz, nasıl yapacağınızı bilmiyorsunuz.
Kendinizi bu durumda bulursanız Bedensel ve duygusal hislerinizle yeniden bağlantı kurmaya başlamanın, onlara bir yer vermenin ve ortaya çıktıklarında onlara katılmanın zamanı geldi.. İlk başta garip gelse bile, karar vermek için bunları bir kılavuz olarak kullanmaya başlayın. Uygulama ile onların en iyi müttefikleriniz olduğunu göreceksiniz ve her zaman kararsız hissetmekten vazgeçmeniz çok olası çünkü kendinize güvenebileceksiniz.
Kalıcı kararsızlık içinde yaşayan insanlar
Gerçekliğimizin tüm alanlarında yaşadığımızda ve sürekli kararsızlıkla kendimizi kaptırdığımızda ne olur? anladık Devamını oku “
Karar vermenizi engelleyen tıkanıklığı korkutuyor girişi ilk olarak 1ipucu.net Uzmanlardan İpuçları Blog’da yayınlandı.
Karar verme yeteneği, varlığımızın herhangi bir düzleminde temeldir.. Ancak bazıları için basit olan, bazıları için son derece karmaşıktır. Açıkçası, karar süresinin tavsiye edildiği bazı ikilemler vardır; bununla birlikte, zamanı veya bilişsel enerji için harcamayı hak etmeyen başkaları da var (“Çok az tanıdığımız bir kişiyle bir ayrıntıya sahip olmak istiyoruz, çikolatalar harika bir seçenek. Hangi çikolatalar? […]
Bu yazı yorumlara kapatılmıştır.