Bir şehri afilli caddeleri, ışıl ışıl binaları anlatmaz. Rengarenk kafeler ve alış veriş merkezleri şehrin gerçeği değildir. Suni büyümüş, salt binalar ile yükselmiş semtler göz yanılsamasıdır. Zaman bu ya; tüketilir, yaşanır, modası geçer ve zamanla biter.
Bir şehri tanımak isteyen, arka mahallelerini tanır, zifiri sokaklarının derininde olanları bilir.
Her semtin, köyün kurucu aileleri kimdir, bilir. Büyüklerini, delikanlılarını, yeni yetişen neslin ne yaptığını anlamaya çalışır. Eskiden yeniye hikayelerini işitir. Avm’nin ithal kahvecisinde değil, Uzunçarşı’da Murat abinin dükkanında halis muhlis çay içerken öğrenirsin şehrin gerçeğini.
Hepsinden önemlisi ise köylerine gider, köylerini bilirsin. Şehrin hakikati köyleridir. Şehirleri köyler, köylü besler. Tabii şimdi köy mefhumu kalmadı, sözde hepsi mahalle oldu. Sen istediğin kadar mahalle de, köy işte orası.
Köylüyü, köyü yılda bir kere gidip doğa doğa diye paylaştığın sosyal medya hesaplarında değil, köy kahvesinde bir çay içip eşrafla, çiftçiyle sohbet edince anlarsın. Tüm bunları niye yaparsın, çünkü bir şehri tanıyan, kendisini de tanımak için adım atmış demektir… Bir lisan bir insansa, bir şehrin kültürü, kaç lisan, kaç insandır?