Bir kez dinozorlar karşılandı, yalnızca memeli sayısı artmadı. Davranışları da hızla değişti: Yırtıcı kertenkeleler tehdidi arşivlendiğinde, ait olduğumuz sınıfın ilk ataları gün içinde bile ortaya çıkmaya başladı.
Karanlığın iyiliği ile. Chicxulub asteroit tarafından tetiklenen büyük neslinin tükenmesinden önce, ışıkla hareket etmek çok riskliydi: Menülerinde sürünmek yerine, sürüngenlerin güzel olduğu yiyecekler için rekabet etmeye değmezdi. Bu nedenle protomamallerin çoğu, bugün bile onların torunlarının neden olduğunu açıklayabilen gece oldu. Primatlar hariç tutulursa, çoğu memelinin loş ışıkta, işitme ve kokuda en iyi şekilde çalışan gözleri vardır ve yaklaşırken tehlikeyi burundan alabilen titreşim (vibratörler) (karanlıktaki tüm faydalı özellikler).Dinozorların asteroitlerinden (ayrıca) yeni bir antikanser silahı
Geçici tesadüf. İlk memelilerin tam olarak saklandıkları yerlerden gün ışığında çıktıklarını anlamak için, Tel Aviv ve Londra Koleji'nden paleontologlar, 2.415 yaşayan memeli türünün gece veya gündelik alışkanlıklarını katalogladılar ve sonra yeniden yapılandırmak için genetik verileri kullandılar. onların aile ağaçları.
Gündüz eyleminin heyecanını ilk kez deneyimleyen 65.8 milyon yıl önce, dinazorların sona erdiği asteroitten birkaç bin yıl sonra yaşandı. Develerin, suaygırlarının ve geyiklerin ortak atası, o zamanlar gün geçtikçe avlanmaya başladı: evrimsel açıdan, avcıların tükenmesinden sonra "göz açıp kapayıncaya kadar".
Bastian karşı çıktı. Primatların ataları bunun yerine, 52 milyon yıl önce tamamen günlük alışkanlıklar kuran ilk kişilerdi. Bu nedenle daha iyi renk görme gibi güneş ışığına adaptasyonlar geliştirmek için daha fazla zamanları oldu.