Arka plan.
Tarihsel olarak, Libya üç büyük bölge oluşumunu içerir: Tripolitania, Cyrenaica ve Fezzan, bunların arasında kabileler ve bunların yaşadığı klanlar arasında sürekli bir üstünlük mücadelesi vardı. Parçalanma ve birbirlerine karşılıklı iddialar, yaygın yoksulluğun ve genel düşüşün nedeni idi.
1969'te, o zamanlar genç ve enerji karizmatik M. Gaddafi tarafından yönetilen bir grup askeri, Libya kralı İdris I.'i devirdi. Gaddafi, Büyük Sosyalist Halkın Libya Arapları Jamahiriya'nın yaratılmasını ilan etti ve sürekli olarak oluşumunu sürdürmeye başladı. Ülkeyi birleştirip tüm gücü, ekonomiyi ve finansı ellerinde yoğunlaştırarak Kaddafi, Libyalılara nüfusun oldukça yüksek bir yaşam standardını sağladı. Ancak aynı zamanda, Jamahiriya (halkın gücü) başka siyasi partilerin ve hareketlerin oluşturulmasına izin vermedi ve İslamcı örgütlerin ve grupların faaliyetleri en kararlı şekilde durduruldu.
Libya nüfusunun yüksek bir yaşam standardı öncelikle enerji kaynaklarının ihracına mecbur edildi. Yurtdışındaki petrol ve doğal gaz arzı, ülkenin gayri safi milli hasılasının% 25'ini ve ulusal ihracatın değerinin% 95'ini sağladı. Yıllık doğal gaz üretimi, 16'in% X'ini Avrupa'ya gittiği ve geri kalan doğal gazın yurt içi tüketimi için tasarlandığı yaklaşık 60 milyar metreküptür. Yıllık petrol üretimi 570 milyon varil, 445 milyon varil (% 78) onlardan Avrupa'ya gidiyordu. Bu nedenle, Avrupa, Libya enerji kaynaklarının tedarikine son derece bağlıydı.
Ana oyuncuya ek olarak, Libya şirketi National Oil Corp., Libya'da petrol ve gaz pompalamak için elliden fazla yabancı şirket çalıştı. Bunların en büyüğü, petrol içindeki payı toplam üretimin% 17'i, ve gazdaki% 12 olan İtalyan Eni idi. Tüm bu Eni Yeşil Akım boru hattı üzerinden ve Mars-el-Brega'daki İspanya'ya giden tek gaz liman terminali aracılığıyla İtalya'ya gitti.
2010’te, Libya’nın GSYİH’sı 79,6 milyar, 2009’e kıyasla gerçek GSYİH artışı ise% 3,3 oldu. 2015'ten önce, ortalama yıllık GSYİH artışının% 3,5 olduğu tahmin edildi. Altın rezervleri 92,78 milyar dolarda değerlendi.
Enerji kaynaklarının tükenmesinin tüm katılımcılarına istikrarlı bir gelir getiren bu gibi bir durumun Libya'nın tüm doğal servetinin tükenmesine kadar devam edebileceği görülüyordu ve bu yakında gerçekleşmeyecekti. Ancak, ne yazık ki, Batı ülkelerinin yapay olarak aşırı ısınan pembe finansal ve ekonomik politikasının balonu patladı ve ortaya çıkan küresel finansal kriz, avrupanın demokratik devletlerine zarar verdi.
Peki ya Kaddafi? Ve Kaddafi, ülkedeki yabancı petrol ve gaz şirketlerinin faaliyetlerine kısıtlamalar getirmeye karar verdi ve gelir seviyelerini yasal olarak% 52'ten Libya petrol ihracatının% 20'ine düşürdü. Bu, Avrupa Birliği'nin konumunu daha da kötüleştirir.
Kaddafi, Afrika devletlerinin mali ve ekonomik birliği hakkındaki fikirlerine tek bir para birimi (“altın dinarı”) getirmesiyle ilgili fikirlerine Afrika'da güçlü bir destek sağladı ve buldu. Gerçekti. ABD ve Avrupa’nın matbaaları, dolar ve Euro’nun düşük gelirli kuruş kağıtlarını basıp, finans ve kredi sistemi ile birlikte titredi.
Kaddafi, eşgüdümlü fiyatlandırma ve Batı’nın bağımlı bir pozisyonuna yol açacak enerji kaynaklarının miktarını sağlayan Rusya ve Çin ile tek bir ekonomik politika oluşturmaya başladı.
Albay, devlete ait petrol şirketlerini, petrol ve doğal gaz akışı üzerinde kontrol altına almak isteyen Avrupalı patronların çok istekli oldukları Batı başkentinin katılımıyla özelleştirmeyi reddettiğini açıkladı.
Gaddafi'nin uzlaşmazlığı ve bağımsızlığı Avrupalı-Amerikalı ortakları kendisinden uzaklaştırdı. Kriz, mücadele etmek ve ayakta kalmak için gerekli ve ardından bazı albay Batı'nın altına sarkmayacak. Ve bu Kaddafi, Libya'nın finansal varlıklarını (200 milyar dolardan fazla) Amerikan ve Avrupa bankalarının hesaplarına makul olmayan bir şekilde yerleştirdi. Ancak bu fonların pahasına kendi finansal sorunlarınız ne kadar çözülebilir! Sonra Kaddafi, Monsieur N. Sarkozy'yi üç harfli erotik bir yolculuğa çıkarıp kabaca yolladı ve bu, devlete ait Libya devlet teşebbüslerinin Fransızlar tarafından özelleştirilmesi teklifiyle geldi.
Eğitim
Nobel Barış Ödülü'nde övgü kazanan Barack Obama (Obama'nın Nobel konuşmasını “sadece savaşlar” temasına adaması dikkat çekicidir), Bush’un Irak'taki kadar kolay bir şekilde sahte bir verilere dayanarak egemen bir ülkeyi vurmaya başlayamamasına dikkat çekti. Cumhuriyetçi muhalefetin gülümseyen Negro'yu siyasetin ve kendi iradesinin etkisizliği ile suçlamaktan uluslararası destek almak ve meşru davranmak gerekliydi. Ve ilgili yapılardan gelen okur-yazar çocuklar, asıl rolünün BM'deki teatral prodüksiyona atandığı çok geçişli bir kombinasyon geliştirdiler. Ve BM, ilk siyasi ve ekonomik önlemleri ve daha sonra güç kullanımını tutarlı bir şekilde onaylayan izin vermedi.
Küçük bir basım olarak bazı kilit tarihleri düşünün.
Libya’daki ilk hükümet karşıtı gösteriler, Şubat ayının 15’inde Bingazi, El Beida, Derna, Ajdabiya, Shahat’ta eşzamanlı olarak 2011’te başladı ve ardından hızla Trablus, Jado, Misrata, Ben Hashir, Garyan, El-Aziziya ve Yafrin’e yayıldı. İsyancılar karakol ve ordu cephanelerini ezmeyi başardı ve çok sayıda оружия. Silah vuruyor ve kurbanların ortaya çıkması doğal.
Zaten Şubat 25’ta, Hillary Clinton’ın oral seks skandalının mutsuz kurbanı şahsen Libya’ya BM İnsan Hakları Konseyi’nde Cenevre’ye taslak bir karar getirdi. Burada, projenin sadece Devletler tarafından değil, aynı zamanda İngiltere, Almanya ve Fransa tarafından da hazırlandığını ve bunun tek bir gün meselesi olmadığını dikkate almalıyız. 26 Şubat ayında, proje BM Güvenlik Konseyi'nin 1970 sayılı kararıyla kabul edildi, Libya’nın yurtdışındaki finansal varlıklarının dondurulması, silah ihracatının yasaklanması ve Kaddafi ve çevresinin dış seyahatlerinin yasaklanması sağlandı. Bu nedenle, hükümet karşıtı konuşmaların başlamasından sadece 10 gün sonra, Gaddafi yasaklandı. Enviable verimlilik!
Daha sonra Libya üzerinden uçuşa yasak bölgeler oluşturma bahanesi altında güç kararını zorlamak gerekiyordu. Ama sonra zorluklar vardı. Her zamanki gibi, Amerikan kıçındaki soğuk, Libya için uluslararası otoriteler ve devlet başkanlarını içerecek olan uluslararası bir “barış komisyonu” oluşturmayı teklif eden ve hatta sunan huzursuz Hugo Chavez'e izin verdi.
- Evet, hemen şimdi! - ABD ve Avrupa’yı söyledi ve teklif önerisini reddetti Chavez.
O zaman küçük bir podgadil - sizce kim? - Aslında, askeri sanatın tüm kurallarına göre, uçuşa yasak bölgeler oluşturmak için öncelikle Libya'nın hava savunma ve komuta merkezlerini imha etmeniz gerekecek ve vyakni yapan ABD Savunma Sekreteri. - Aptal mısın, ya da ne? - Dışişleri Bakanlığındaki Gates’e dedi - Burada meşruiyet kazanıyoruz ve siz hemen bombaladınız! Defol buradan! - Gates gitti ve tortu kaldı, sorunu bir şekilde çözmek gerekiyordu.
NATO'nun sineğindeki üçüncü kirpi, uçuşa yasak olan bölgenin yalnızca NATO güçleri tarafından yaratılmasını istemeyen ve ortak Batı Afrika Arap güçleri oluşturma fikrini öne süren bazı Arap Birliği üye devletlerinin (LAS) pozisyonuydu. Ancak bu, kategorik olarak ABD ve İngiltere'ye uymuyordu, çünkü Arapların Libya pastasının planlı dağıtımına katılımı bir şekilde öngörülmüyordu. Zaten biraz Libya’nın petrol ve doğal gazının kontrolünde olması gereken OPEC’leri var.
Fakat Araplar her zaman malzemenin yararlarına büyük bir sevgi olmuş ve onları satın almayı başarmışlardır. Fiyat Mart 10 tarihinde Brüksel'de kabul edildi ve Libya'nın satışı Mart 11'te Kahire'de gerçekleşti. İşlem sonucunda LAS, Batılı çabaların oybirliği ile desteklendi.
Kısacası, 17 Mart'ta BM Güvenlik Konseyi'nin 1973 sayılı kararı kabul edildi ve Libya için Libya'ya uçuşa yasak bölge kurdu. havacılık, silah ambargosu ve (dikkat!) Libya'daki sivil nüfusu korumak için tüm olası araçların kullanılması.
seferberlik
Açıkça konuşursak, BM Güvenlik Konseyi harika kararlarını kabul etmeden önce her şeye zaten karar verildi. İsyan başlamadan önce bile Libya mahkum edildi. Ve Şubat 15'te başlayan isyanlar, yalnızca Libya'yı fethetmek için bir planın mantıksal gelişimi amacıyla başlatıldı.
Katar'daki QNUMX askeri personeli ve Büyük Britanya, Birleşik Devletler ve Suudi Arabistan'ın özel hizmetlerinden birkaç yüz personel memuru Libya’nın militan muhalefetinin bel kemiğini oluşturdu.
ABD'nin Birleşik Devletler Ortak Komutanlığı Afrika bölgesindeki (Stuttgart) Şubat ayındaki 27 2011, yılın askeri operasyonunu geliştirmeye başladı.
Konya (Türkiye) ve Luka (Malta) hava üslerinde özel kuvvetler (500 özel kuvvetleri etrafında) ve iki adet MS-130 uçağı hazırlanmış ve yerleştirilmiştir.
UDC "Kircage" Akdeniz'in 6. grubuna ek olarak filo 3 Mart'ta Amerika Birleşik Devletleri 5. filodan bir kısmını Hint Okyanusu'ndan Süveyş Kanalı'ndan, yani nükleer enerjili denizaltılar, Barry füze imha edici ve 800'den fazla denizciye ve amfibi bir saldırı grubuna sahip iki Kirseyge ve Ponce çıkarma gemisine aktarmaya başladı.
ABD Hava Kuvvetleri Sigonella ve Aviano havaalanlarında (İtalya), Souda (Yunanistan), Akrotiri (Kıbrıs), Inzhirlik (Türkiye) Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri'nin askeri ve özel havacılığına kavuşmuştu.
Sonuç olarak, Amerikan grubu 68 savaş uçakları, 32 yardımcı uçakları (UAV'yi saymaz) ve 8 seyir füzeleri ile birlikte geliyordu.
Malta'da Kanada bir alay ve 5 özel kuvvetleri kurdu. Onlar için, 4 askeri nakliye uçağı da vardı. Gemilerden fırkateyn "Charlottetown" katıldı.
İngiltere 26 Şubat yılın 2011'i, 350 alayından 22 alayından özel kuvvetler attı ve 3 etrafında Libya'ya gitti. Aynı zamanda, Albion gelecekteki bir savaş bölgesindeki kasları inşa ediyordu ve Libya’ya yapılan saldırı sırasında, İngiliz kuvvetleri: E-3D’nin X-NUMX’i, uzun menzilli radar algılama uçaklarının X-NUMX’i -Collie, İtalya), 12 tanker uçağı VC-9, elektronik keşif uçağı ve EW Nimrod (Akrotiri Havaalanı, Kıbrıs), iki roket fırkateyn Cumberland ve Westminster, Triumph füzesi denizaltı ve hastane gemisi Argus ".
Fransa, Escort roket gemileriyle birlikte Charles de Gaulle uçak gemisini Libya'ya gönderdi ve çeşitli değişikliklerden oluşan Mirage-2000 avcı-bombardıman uçağı ve tüm 6 uçakları olan 25 Rafale savaşçılarına hava saldırısı düzenledi. Saldırı uçağı ve askeri nakliye uçağı, Corsica'daki Solentzara hava üssünde Libya'ya yakın bir yere taşındı.
Özellikle Almanya ve Türkiye ile başta Suudi ve Katar olmak üzere Arap ülkeleri olmak üzere diğer ülkeler, 11 binden fazla olan Geçiş Ulusal Konseyi'nin silahlı kuvvetlerinin saflarına askeri personel ve eğitmenlerin bir parçası olarak altyapı ve ulaşım yeteneklerini sağlamışlardır. tabur ve tugaylarda özetlendi.
Biz şimdi burada sadece doğrudan Libya'ya yakın olan ve Libya'nın kendisinde olan güçleri arıyoruz, ancak, Libya karşıtı koalisyon ülkelerinin topraklarından stratejik bombardıman uçakları tarafından önemli sayıda grev yapıldı. Ayrıca, zaten Libya'ya yapılan saldırılar sırasında, koalisyon kuvvetleri saldırı uçakları, gemiler ve roket silahları inşa etmeye devam etti.
Bu askeri güç ile silahlanmış Libyalı milisleri saymazsak, yaklaşık 2 bin Libyalı askerin kompozisyonda "Doğu" ve "Batı" 20 Libyalı grup karşı idi 621 tankları, zırhlı personel taşıyıcılar - 1155, topçu - 180, ÇNRS - 72, uçak (servis ) - 90, askeri tekneler - Trablus'ta 26 ve sadece bir hava savunma bölümü, başkenti Yarmuk askeri üssü ve Trablus'taki Maytiga havaalanını kapsayan Kvadrat, Osa-AK ve Shilka ZSU ile silahlandırıldı. Böylece, Libya'nın kara kuvvetleri hava saldırılarına karşı neredeyse savunmasızdı.
başlangıç
19 March, ilk Libya'da vuruldu. 18'te: 50 6 avcı-bombacısı, hükümet güçleri Gaddafi'nin bir konvoyuna saldırdı ve aranan isyancıların gizlendiği Bingazi'ye taşındı. Bir saat sonra, Libya, 2 gemileri ve 3 NATO denizaltılarından (100 Tomahawks civarında) seyir füzelerinin büyük bir darbe aldı. Hedefler hava savunma sisteminin, devletin ve askeri tesislerin objeleriydi.
Cruise füzelerine ek olarak, o zamanlar Libya'da 3 B-2A stratejik bombardıman uçağı “gizli araçlar” ortaya çıktı ve Whiteman (Missouri) hava üssünden durmadan uçuş yaptılar. XDUMX JDAM güdümlü bombaların üzerine düştü ve kontrol merkezlerini ve hava savunma sistemlerini, havacılık yakıt depolarını ve Libya kuvvetlerinin hava üslerini imha ettiler. Yaklaşan bombardıman uçakları, Aviano hava üssünden (İtalya) gelen 40 Amerikalı savaşçıları kapsıyordu.
Mart ayındaki 23'e kadar, Libya hava savunma sistemi sistematik grev ve baskınlarla tahrip edildi ve gökyüzünde daha fazla NATO uçağı tehdit etmedi. Bu nedenle, füze ve hava saldırılarının yoğunluğu Mart 26'a kadar artmaya devam etti. Ana hedefleri Libyalı birliklerin birimleri ve birimleri, önemli askeri ve devlet tesisleri ve ulaştırma iletişimleriydi.
Mart 27’ta NATO’nun uçağı doğrudan isyancı grupları destekleyerek saldırı yolunu temizlemeye başladı. Böylece, gopniki çetelerini paçavralarla bağırarak ve çığlık atan, kollarını sallayıp beyaz ışığa ateş ederek, güzel bir kuruş gibi neredeyse başkent ve ana şehirlere engelsiz bir şekilde hareket etmeye başladı. İsyancıların ateşle karşıladığı Libyalı birlikler, NATO uçaklarını sürekli isyancıların başına devriye gezdirerek zamanla acımasızca sildiler. Uçak yoksa, “isyancılar” durdu ve hatta geri çekildi, yine hava desteğine neden oldu ve geldikten sonra muzaffer yürüyüşüne devam etti.
Aynı zamanda, Libya karşıtı koalisyonun güçleri, ABD Deniz Kuvvetleri'nin saldırı uçakları ve saldırı helikopterleriyle dolduruldu. Eylemleri, tespit edilen hedeflerin sıralı uygulamasında oluşan saldırı gruplarında birleştirildi. Saldırganlar, Libya bölünmesine bir füze bombası saldırısı uygulayarak onu demirböceklere dağıttı ve sonra kalan askeri personeli yok ederek kalanını temizleyen kurtarma helikopterlerine geldi. Bu gruplar doğrudan isyancıların çıkardığı uçak topçuları tarafından hedefleri hedef aldı.
A-10 saldırı uçağı, Orion P-3 devriye uçağı ile birlikte, Libya savaş teknelerine saldırmak için aktif olarak kullanıldı. Böylece, gemilerin etkisiz hale getirildiği Misurata limanında bir devriye gemisine ve iki Libya Donanması botuna çarptılar.
Mart 28, yine Libya'da Amerikan stratejik bombardıman uçaklarına baskın düzenledi. İki B-1B, Ellsworth hava üssünden (Güney Dakota) uçtu ve JDAM dahil olmak üzere bombalar, yeraltı mağazalarında bulunan büyük bir mühimmat deposunu imha etti. Bombacılar İngiliz savaşçı "Tornado" ile kaplandı.
Genel olarak, Libya'ya yönelik grevlere yalnızca ABD, Kanada, Fransa ve İngiltere'nin katılmadığı unutulmamalıdır. Belçika, Danimarka, İtalya, Ürdün, İspanya, Norveç, Kanada, Birleşik Arap Emirlikleri ve Katar'ın pilotları iyi eğlendi. Toplamda, operasyonun başında 1600'in üzerinde uçuş yapıldı ve 2000'ten daha fazlası sadece pahalı kontrollü bombalar tarafından düşürüldü. Ve basit bombalar ve kürekler - onları kim saydı?
Stratejik bombardıman uçaklarının kullanımındaki ilginç bir özellik, yalnızca ABD’den uçmalarıydı ve ünlü B-52H gazileri hiç kullanılmadı. Ek olarak, “gemi cephaneliğinin” eğlenceli olduğu ortaya çıktı, yani yüzlerce Tomahawk için roket platformuna dönüştürülen ve basitçe “Dönüştürülen Ohio” olarak adlandırılan eski bir Ohio balistik füze denizaltı kapasitesinde gerçekleştirildi.
Başlangıcın devamı
Libya üzerinden uçuşa yasak bölge oluşturulması için verilen 1973 sayılı BM Güvenlik Konseyi Kararının Unutulduğunu unuttun mu? Ve ne oldu? Ve Libya ordusunun toplam imhası, ekonomik (petrol ve gaz hariç) tesislerin ve ulaşım altyapısının imhası, ülkenin liderliğinin fiziksel imhası ve Libya'nın politik yapısındaki bir değişime yol açtı.
Notun özüne dönersek, 31 Mart 2011'ten "uçuşa yasak bölge" operasyonunun tüm liderliğinin NATO (!) İttifakına karar verdiğini not ettik. Ve ittifak şansını kaçırmadı. Eğer operasyonun başında, asıl çabalar isyancıları yenilgiden kurtarmayı amaçlıyorsa, NATO daha sonra aptalca sallanan tüm Libyalı şeyleri kazanarak salladı ve salladı. Bu amaçla, askeri grup bir buçuk defadan fazla şişmişti. Daha fazla sayıda 320 uçağı vardı, bunlardan sadece şok - 195 ve 45 savaş gemileri ve denizaltılar, yedi yardımcı gemiyi saymazlardı. NATO ülkelerinin 14'i ve İttifak dışı ülkelerin 4'i - ABD, Türkiye, Romanya, İngiltere, Polonya, Yunanistan, Danimarka, Belçika, Birleşik Arap Emirlikleri, Fransa, Katar, Ürdün, İsveç, Norveç, İtalya, Hollanda, Kanada .
Saldırı helikopterleri saldırı hava gruplarının bir parçası olarak hareket eden ve bağımsız olarak özel bir rol oynadı. Gerçek şu ki, uçağa çarpma hedefleri banal olduğunda, ittifak komitesinin bir ikilemle karşı karşıya kalması - ne yapmalı? Tek bir veya odak hedefine pahalı bir roket harcamak çok pahalıdır ve uçağın kendisinin ayrılması tahribatını garanti etmez. Ek olarak, Libyalılar, Tatooine koşullarında bile, her şeyin açıkça, düz bir bozkırda, şişme donanımdan ve doğaçlama malzemeden yanlış hedefler almaya adapte olmuş, bu da NATO’nun 30’ten 45’e imha edilmesine harcanan haksız harcama seviyesini daha da arttırmıştır. cephanenin% 'si.
Ve helikopterler bir konudur. Ücretsiz avcılık modunda ultra-düşük yükseklerde ve hatta geceleri bile - vazgeçilmez bir şey. Böylece, Haziran 2011’in başından itibaren, saldırı uçaklarının yoğunluğunun azalmasıyla eş zamanlı olarak, Tonner (Fransa) ve Okyanus helikopteri taşıyıcılarından işletilen Apache, Tigr ve Gazel helikopterlerinin birikmesi başladı. Büyük Britanya). Bu, tek ve küçük grup hedeflerinin yok edilmesinin etkinliğini arttırırken, finansal maliyetleri önemli ölçüde azaltmıştır. Ancak uçak esas olarak Kaddafi'ye sadık birliklerin “sıcak noktalarının” imhası için kullanılmaya devam edildi.
İttifak gemileri, denizden grev ve bloklamanın yanı sıra, önemli görevleri de çözdü. Gaddafi’nin birliklerinin bir bölümünü denizden iniş tehdidinde sürekli olarak rahatsız ettiler, tüm ticaret gemilerini denetlediler ve ayrıca Libyalılar tarafından limanlara çıkma girişimlerini de engellediler. Buna ek olarak, Nisan 26 NATO, derinlik yükü taşıyan gemiler su altında kablo telekomünikasyon hatlarını kırdı ve Sirtes ve Ras el Anuf kentlerinde Kaddafi birliklerinin yönetimini bozdu.
Ağustos ayının sonunda isyancılar Trablus'un çoğunu ele geçirdi ve Libya siyasi sistemi değiştirildi. Ne için? Şimdi, yetenekli balıkçıların altın yağı ve gaz balıklarını sürükledikleri kaos ve çamurlu slushda görüyoruz. Fakat aşağıda bahsedeceğimiz tek şey bu değil.
"İsyancılar" arzı özel bir sözü hakediyor. Kendilerine bırakılan bir sır değil, isyancılar hamamböceği gibi yok edildi, ancak Libya'nın işgal planlarında Batılı müttefiklerin bulunmaması nedeniyle onların varlığı gerekliydi. Böylece, mücadele etkinliklerini korumak öncelik haline geldi. Silahların onlara teslim edilmesi tüm yollarla karadan, denizden ve havadan gerçekleştirildi.
İsyancılar için otomobiller ve zırhlı araçlar, kargo gemileri tarafından Bingazi limanına ve ayrıca banliyölerdeki hava alanına nakliye uçakları ile ulaştırıldı. Misurata-Bingazi feribotu kullanıldı ve Tobruk'ta kargo uçağı pisti bu amaç için özel olarak restore edildi. Ülkenin batı kesiminde silahlar ilk olarak helikopterler ve paraşütle atılan konteynerleri Nalut'un güneyindeki 100 km. Asiler Nalut, Yafran ve Zintan'ı ele geçirdiğinde, 2 WFP orada hazırlandı ve işler daha da kötüye gitti. Özel şirketlerin kamyonları, Sudan ve Çad ile sınır boyunca silah taşıyorlardı. Böylece, Temmuz ayında, Fransızlar Çad’daki askeri üssünden silahları olan bir grup kamyon göndermişler ve Maatan-es-Sarra ve El-Katrun’un Libya yerleşimlerinde “isyancılara” teslim etmişlerdi. Bu arada, belgelerde alıcıların Katar ve Ürdün'ün silahlı kuvvetlerini gösterdikleri ve küçük silahların, el bombası fırlatıcılarının, harçların ve MANPADS'in (ATGW) yasa ve düzeni sağlamak için “polis fonları” olarak listelendikleri belirtilebilir.
Genel olarak, Libya'daki düşmanlıklar hakkında okumak ve izlemek çok ilginçtir; örneğin, tüm Libya'nın katı bir radar alanıyla nasıl kaplı olduğunu ve hava sahasının DRLO uçaklarıyla 12 olduğunu; Özel kuvvetlerin ve NATO sabotajcılarının Mısır özel hizmetlerinin yardımı ile nasıl çalıştığı; CIA istihbarat servisini ve "muhalefet liderlerinin" eğitimlerini nasıl düzenledi; Osprey, develer, denizaltı Scranton'daki deve ve sürünen helikopterlerin Bardiyah, Gassr-Gambut, Umm Mahalif ve diğer yerleşim bölgelerinde keşif ve sabotaj gruplarını nasıl bombaladıkları hakkında; Bulgar sabotajcıların kıyıları inişe nasıl hazırladıkları; oluşturulan asi eğitim okulları hakkında; Arap kökenli Fransız askerleri ve özel teşkilat çalışanlarının, Fransız "Sekopeks" ve Kanada "Zariba" nın Libyalı birliklerinin himayesinde kanlı kamolesiliğini gizleyen; “isyancılar” denilen vahşi vahşiler hakkında; Kaddafi'yi ele geçirmek için ayrılmış 22 SAS alayının İngiliz Özel Kuvvetler Grubu'nun nasıl perişan edildiğini ve yok edildiğini; ümit verici askeri teçhizat ve silahların yakın alan koşullarında nasıl test edildiğini; İsveçli avcı “Gripen” in NATO yakıtına nasıl uymadığını ve Fransız ve Norveçlilerin mühimmatının tükendiğini; Ne kadar aptalca Toulon'daki Charles de Gaulle uçak gemisini mahvetti ve mahvetti ve İtalyanlar uçak gemisi Garibaldi (günlük 330 bin euro) ve diğer birçok şey için paraya sahip değildi, ama bu ayrı bir kalın roman. hiç kimsenin yazdığını.
Bugüne kadar insan akıllarına benzeri görülmemiş bir saldırı ile dursak iyi olur.
Beyinleri için savaş
Modern savaş büyük ölçüde insanların kafasında gerçekleşiyor. Düşmanın kampında panik ekmek, mücadelesinin adaletinden şüphe duymak, yosunlu ancak yetkin Çin Sun Tzu'nun eserleri ile formüle edilmiş askeri liderin ana görevlerinden biridir.
NATO bu konuya, özellikle de Amerikalılara büyük önem veriyor. Ve barış zamanında, bu tür bir savaş, istenmeyen ülkelerdeki beşinci sütunun olanaklarının kullanıldığı, örneğin Rusya'daki “insan hakları aktivistlerimiz” gibi, yurtdışından siparişle kademeli olarak bölünen, daha sonra savaşta her şey daha büyük, enerjik ve enerjik olur. .
Bir askeri operasyonun meşrulaştırılması gerekiyordu. Ve bunun için, BM'nin gözünde meşru olmak yeterli değil, Kaddafi'nin itibarını bozmak ve onun otoritesini meşru olmayan olarak kabul etmek gerekli. Ancak, bunun için gerçek bir gerekçe bulunmadığından, banal bir yalan harekete geçti, ancak bilgi blokajı ile karıştırılan küçük gerçek bilgi akışlarını haykırıp çığlık atarak büyük bir yalan.
Katar'da çekilen ve yalnızca film yapım kasabasının Katar'da yapıldığı “canlı raporlar” olarak adlandırılan Libya'ya yalnızca sahnelenen sahneler hangileridir? Genel olarak, televizyon ve İnternet son derece aktif olarak kullanılmaktadır. Kaddafi birliklerinin ve insanlık dışı insanlık üzerine, kendi halklarının yağma ve pogromlarla uğraşan sözde "isyancıları" yaratan vahşet görüntüleri altında imha edilmesi üzerine tezler ileri sürülüyordu. Yayın yapan önde gelen Amerikalı politikacılar, Kaddafi rejiminin suçunu, "müdahale etmemeniz durumunda, o zaman daha da fazla mağdurlar olacağı" gerçeğine kaynarak, dikkatlice hazırlanmış yorumlar altında düşünerek tartıştılar.
Bunun nasıl yapıldığı defalarca gösterilmiştir. Şimdi Libyalıların kendi zihinleri üzerindeki doğrudan etkilerle ilgileniyoruz, çünkü gelecekte Libyalıların rolü bize ve bundan önce - Suriye'ye uygulanabilir (ancak, girişimde bulunacak yer yok).
Tampa, Fla'daki Libyalı beyinleri kirletmek için. Operasyon bilgi desteğini komuta etmek için bir görev gücü oluşturuldu. Grubun uzmanları, zihinleri etkileme düzenini ve yöntemlerini planladılar ve ayrıca Libyalıların zihinlerini etkilemek için tasarlanmış bilgi ve psikolojik ürün örnekleri hazırladılar.
22 Mart 2011 iki özel harekat uçağı - AB-130J Komando Solo-2 ve AB-130H Pusula Çağrısı, Yunanistan’daki mahkemenin hava üssünden faaliyete geçti, Libya sınırları boyunca uçmaya başladı ve kampanya yayınlarını yayınladı (için Farklı Kaydet’i tıklayın). (Libya'ya kaydet). Bu uçakların her birinde, mürettebat hariç, günde 13-10 saatte çalışan 12 operatörleri vardı.
Libya ordusunun komutanlarının ve askerlerinin kişisel cep telefonları, NATO’nun nerede olduklarını bildiği ve onları imha etmek üzere olduğu hakkında çağrı ve SMS mesajları almaya başladı. TV kanalı Ahrar TV, Katar'dan Libya'ya yayın yapan ve silahlı direnişi durdurma ihtiyacını savunan özel olarak oluşturuldu. Aynı zamanda devlet bilgi kanalları ve birliklerin iletişimi elektronik harp yoluyla bastırıldı. İnternette zaten ve konuşamıyor, kendileri her şeyi biliyorlar. Kaddafi - kötülük, NATO - iyi. İyiliğin yanında konuş ve mutlu ol, yoksa öldürürüz. Geç
NATO uçaklarından broşürlere, kaçınılmaz ölümle tehdit edilen ve PNS ile NATO'nun mücadelesini ilan eden, Libya liderliğini şeytanlaştırmak ve suç askerlerini suçlamakla sonuçlanan nüfuslu alanlara ve hükümet birimlerine püskürtülüyordu. Mayıs 2011'ten hemen önce, milyonlarca farklı broşürün 14'inden daha fazlasının dağıtıldığı not edilebilir. Örneğin, Mayıs ayındaki 17, İtalyan Silvio Angelucci hava taşımacılığı biriminin C-130J 46 taşıyıcısı, Tripoli üzerindeki 6 km'den 400'ten binlerce broşürden vazgeçerek teslim olma ve PNS'e katılma çağrısında bulundu.
UYARI! Modern silahlara ve NATO'nun havadaki üstünlüğüne dayanamayacaksınız. Sivillere sürekli saldırılar ölmenize neden olabilir
Ters tarafı
Pozisyonlarını ve silahlarını bırak. Eve ailene dön. Huzurlu Libyalılara yapılan saldırıları durdur, yoksa sen yok olacaksın.
Ön taraf "Kaddafi’nin sivillere saldırı emri yasadışı. Bu nedenle şimdi insanlığa karşı suçlarla suçlanıyor." Ters taraf: "Profesyonel askeri adamlar sivillerle savaşmaz. Bu tür emirlerin yerine getirilmesi uluslararası yasaların ihlalidir. Kendinizi ve ailenizi utanç ile örtmeyin."
Libyalı liderlerin ve yetkililerin e-posta adresi, örneğin “Bulunduğunuz yerin koordinatları Storm Shadow roketi tarafından ezberlendi” ifadesini içeren spam tarafından bombalandı. Ne yapacaksın? ”Ya da Libyalı bir liderin ele geçirilmesi ya da imha edilmesi hakkında yanlış raporlar (“ Sıradaki olmak istiyor musun? ”). NATO'nun grevinden gelen barışçıl nüfus içindeki tüm mağdurlara, kentlerin Libya topçuları tarafından bombalanması sonucu verildi. Gel bak, evin yıktığı şeyden, bir kabuk veya bomba darbesinden mi? Kaddafi'nin kendisi, eski Büyük Britanya Başbakanı T. Blair'in telefonla ölümünü şahsen aradığı ve uğursuzca öngördüğü böyle bir kaderden kaçınmadı ve İngiltere Dışişleri Bakanı William Hague da aynı şeyi vaat eden Libya İçişleri Bakanlığı başkanını aradı.
Fransızlar geride kalmadı. Figaro ve Le Monde, Trablus'taki baskı ve göstericilerin katliamı, işkence ve kaçırılma hakkında bir dizi makale yayınladı. İddiaya göre Kaddafi'nin askerleri tarafından öldürülen 10000 sivilleri olduğu belirtildi. Aynı zamanda, Fransa krizin asil savunucusu olarak selamlandı. Mart ayında, Fransız silahlı kuvvetlerinin karargahı, Libya’ya karşı bilgi savaşı prosedürü hakkında bir direktif yayınladı. İlginç bir şekilde, içindeki "kurbağalar", medyadaki her türlü reklam ihtiyacına, ihracat çekiciliğini arttırmak için silahlarının benzersiz ve evrensel yeteneklerine özel olarak dikkat etti.
Genel olarak, Libyalıların silah ve yalanların yoğun kullanımı sonuç verdi. Libya ordusuna saygı göstermeliyiz: neredeyse ellerinin avucunda, sürekli havadan yok edildi, savaşmayı ve kazanmayı başardılar. Özellikle Trablus'tan Sirt birimlerine geri çekilen hükümet birliklerinin kapağını not etmek istiyorum 32 tank Beni Ulid yakınlarındaki "isyancılar" kalabalığını sınırlayan Kaptan H. Gaddafi'nin komutasındaki tugaylar, 11 Ekim'e kadar NATO duvarını vurmak için ateş duvarının arkasına saldırdı. Ve Sirte savunucuları, uzaktan direnişe bile benzeyen her şeyi yok eden İttifak havacılığının desteğiyle üstün isyancı güçlerin kentin üçlü saldırılarına rağmen, 8-16 ve 19-29 Eylül savaşlarında saldırganlara korkunç kayıplar veren saldırıları geri püskürtmeyi başardılar. Ve sadece NATO'dan ek yardım aldıktan ve tutarsız sıralarını Cyrenaica'dan paralı askerlerle doldurduktan sonra, isyancılar, Ekim ayı başında, orada kalan ve direnebilen az sayıda kişinin bulunduğu Sirte'ye girmeyi başardılar. Bu saldırının sonucu esaret ve işkence ve zorbalıktan sonra, vücut alayları ölümünden sonra devam eden M. Gaddafi'nin aşağılık cinayeti oldu.
Tamamlama
Libya'daki demokratik güçlerin zaferinden sonra ne oldu?
Her şey biliniyor. Ülke yıkıldı, nüfus yoksulluk içinde. Yine, Kaddafi'den önce olduğu gibi, liderlik için klan ve grupların sert bir mücadelesi var. Vur, kaçır, işkence et ve her yerde öldür. Libya en az yarım yüzyıl önce düştü.
Aktif düşmanlık döneminde bile PNS liderliğindeki hidrokarbonların temini için Batı tarafından yapılan sağlam petrol ve doğal gaz tesislerinin ve sözleşmelerin korunmasındaki arzusuna rağmen, petrol üretimi 500 zamanından daha fazla düştü. Tahmin edildiği gibi, petrol ve gaz endüstrisini restore etmenin maliyeti 2,3 milyar civarında olacak. Ve şimdi değil, çünkü şimdi 170 milyar dolarlık olan Libya'nın finansal varlıkları dondu.
İhracat miktarları 46,3 milyardan 8,9 milyar, yani 5 katına düştü. İthalat 2'ten 24,7 milyar dolara neredeyse 14,1 kat geriledi. Libya’nın zaten düşük el sanatları sanayi kapasitesi üçte bir oranında düştü. Pratik olarak hiçbir dış ekonomik faaliyet yoktur. Enflasyon, 4 zamanını arttırdı (% 12'e kadar).
Toplam olarak, IMF'nin tahminlerine göre, Libya'ya verilen ekonomik zarar GSYİH'nın% 45'i veya 35 milyar doları aştığını gösteriyor.
Ancak bu trajedinin en eğlenceli yanı, uluslararası Libya karşıtı koalisyona katılan ülkelerin, Libya halkını Gadhafi’nin zulmünden dondurulmuş Libya varlıkları pahasına almaktan kurtulma maliyetlerini geri ödeme niyetindedir. Oradan, askeri yardım için PNS'ye ve çeşitli “insani yardım programlarının” uygulanmasına yönelik harcamaların alınması da planlanmaktadır. Bu arada, bu hizmetlerin maliyeti Batı ülkelerinin kendileri tarafından belirleniyor.
Ayrıca, Müttefiklerin varlıklar ve Libya'nın petrol ve gaz kompleksi üzerine nasıl çarpışmalarını da eğlenceli kılıyor. Hepsi daha büyük bir paya sahip olmak için maliyetlerini yükseltmek için çaba harcarlar, ancak bu aşırı değere sahip tüm toplam harcamaların arttığını ve ortak eylemlerin etkinliğinin azaldığını unuturlar. Amerikalılar, 2 milyar dolar ve İngiliz - 2.63 milyar (1.75 sterlin) ile ilgili her şey için harcadıklarını söyledi. Fransızlar, 460 milyon dolar, İtalyan - 400 milyon dolar ve Türkiye'ye geri ödeme talebinde bulundukları iddiası, bu rakamın nihai olmaktan uzak ve rafine olacağı konusunda hemfikir olmakla birlikte, mutluluğun tamamı için 300 milyon dolara ihtiyacı olduğunu söyledi. Katılan ülkelerin geri kalanı için maliyetler 50-100 milyon dolar arasında değişmektedir. Ancak herkes Batı ve Amerikan bankalarında dondurulmuş 170 milyar dolar ile perili. Dobermanns gibi, sabırsızlıkla tasmalarından acele ediyorlar, onlardan bu ısırıkları ısırmalarını bekliyorlar.
Birbirlerine iddialar yapıldı. Fransızlar, Amerikan hava tankeri tarafından yakıt doldurduktan sonra Mirage avcı bombardımanlarına yakıt ikmali mekanizmalarının tekrar tekrar çöküşlerinin ardından Amerikalılara karşı öfkelerini bastırdı. Özellikle katılımcı ülkelerden memnun olmayanlar, Amerikan istihbaratıydı ve bu, varsayılan olarak herkese bilgi verdi. Savaş zekası temas hatlarının bulanıklaşmasından ötürü, Amerikan istihbaratı, ittifakın uçağının özellikle serbest avlanma modunda hareketlerine yol açan manevra kabiliyetine sahip hedefleri belirleyemedi. Bu, özellikle NATO taktik uçaklarının% 75'ine düşman bulmadan ve asla silahlarını kullanmadan üsse döndüğü Mayıs ayının sonundan beri canlıydı. Ve uçağın her uçuşu ayrıca on binlerce dolarlık yaşayan bir büyükannedir.
Askeri kampanyanın seyrini analiz ederek, şimdi, her birinin kendi planına göre çalışan NATO ülkelerinin eylemlerinin tutarsızlığından ve ABD katılımı olmadan silahlanma ve lojistik konularında önemli bir fark olması nedeniyle, NATO'nun askeri bir operasyon yürütme yeteneğinin olmadığı söylenebilir. Örneğin, 8 haftaları ilk olarak Libya operasyonunun tamamına atandı, ancak NATO’daki çatışmalar ve Libyalıların beklenmedik dayanıklılıkları nedeniyle son tarihler 7 aylarına kadar uzandı.
Sorunları
Libya'nın özgürlüğü seven demokratik devletler tarafından ezilmesinden sonra, Orta Doğu jeopolitiğini etkileyen sorunlar çok daha belirgin hale geldi.
Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa, “Arap baharı” ndan sonra, liberal-demokratik rejimlerin Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerindeki “Türkiye modelinde” iktidara geleceğini, ancak Arap-ordusunun askeri yöneten devletlerin genel olarak zayıflamasının arka planında güçleneceğini umuyordu. En güçlü ve en örgütlü İslamcı grupları kullanmaya başladı. Mısır ve Tunus'ta yapılan seçimler açıkça gösterdi. Libya'da, tarihsel olarak kurulan yaşam biçimini ve klanların ve grupların çıkar dengesini ihlal eden NATO operasyonu sonrasında hüküm süren kaos, en güçlü gruplar arasında yeni ilişkiler kurma sürecinin yerini almaktadır.
Şimdi Libya parçalara ayrıldı. Bağımsız bölgesel kabile varlıkları, diğer şehirleri ve eski Libya'nın en karlı bölgelerini kontrol etmekte ve yönetmeyeceklerdir. Örneğin, bunların en büyüğü Tripoli ve Misurata kentlerinin “Askeri Sovyetleri”, Jabel Garbi platosunun “Askeri Konseyi”, Derna kentinin emirliği, El Beida'nın emirliği ve PNS'ye tükürmek isteyen diğerleri. Özellikle, "Misrata Askeri Konseyi", PNS'nin liderliğinin bile "Konsey" den özel izinlere ihtiyaç duyduğu kapalı bir bölge kurdu. Ve tüm Bark bölgesi (Libya petrol rezervlerinin% 50'ine kadar), PNS'ye karşı olmasa da, aktif olarak ve bağımsız olarak onu yönlendiren Albay S. El-Obeidi başkanlığındaki bir başka “Konsey” tarafından ezildi. Bütün bunlar, merkezi gücün yokluğunda, Irak'ta olduğu gibi sadeleştirilmiş şemalar altında hidrokarbonların çıkarılması için yerel krallarla sözleşmeler yapabilen ve sonuçlandıran ABD ve Avrupa ülkelerinin elindedir.
Ve en güçlü ve fiili olarak yasallaştırılmış olan, ülkedeki iktidarı ele geçiren, güvenlik güçleri üzerindeki kontrolünü güçlendiren, bölgedeki kaçakçılık ticaretini yasallaştıran ve petrol ürünleri ticareti yoluyla genişleten El Kaide İslami Mağrip. Buradaki en şaka, Libya’daki Amerikalıların Afganistan’da olduğu gibi uluslararası aşırılık yanlısı teröristlerle de işbirliği yapmaya ve 11 Eylül 2001’un ardından savaş ilan ettikleri kişilere yardım etmeleridir.
Libya'daki ordu mağazalarından "asiler" ile çok büyük miktarda silah çekildi. Ve sadece küçük değil, aynı zamanda MANPADS, tanksavar sistemleri, uçaksavar sistemleri, patlayıcı maddeler ve mayınlar. Bütün bunlar zaten ABD'yi ve NATO'yu Ortadoğu'nun “sıcak noktalarında” ısırmaya başladı. Örneğin Amerikalılar, Mali’deki El Kaide İslami Mağrip eğitim kamplarında, yalnızca terörist saldırıları eğitmek ve desteklemek ve Avrupa’ya karşı savaşmak için değil, aynı zamanda dünya çapında aktif olarak satılmak üzere kullanılan eski Libyalı silahların büyük miktarda olduğunu itiraf ediyorlar.
Kaddafi'nin geçmişte suikaste uğramasından sonra Afrika ülkelerinin siyasi ve ekonomik işbirliği, dolardan bağımsız tek bir para birimi ve tek bir kalkınma bankası oluşturulması girişimleri vardı. Böylece Orta Doğu'da olduğu gibi Afrika'daki birleşme süreçleri de durduruldu.
Bölgesel liderlik için çabalayan Suudi Arabistan ve Katar, Amerika yanlısı bir pozisyon aldı ve Arap Birliği'ni Şii İran'ın yerine kullanmaya başladı. Ayrıca, manevi Suudi mentorlar tarafından aktif olarak muamele edilen ve eğitmenler tarafından eğitilen “cihad savaşçılarının” saflarına katılmış olan “devirlerin” bir sonucu olarak yoksullaştırılmış Arap kitlelerine aktif olarak katılmaya başladılar.
Bu incelemenin tamamlanmasından tamamen sonra, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'da parçalanma ve işbirliği eksikliğinin tüm tehlikeleri için Avrupa ve Amerika ekonomileri için son derece yararlı olduğunu not ediyoruz. Buna göre, bölgenin radikal bir İslamlaştırılması tehdidi, uygulanmasına rağmen, büyük bir tehlike oluşturmuyor ve elde edilen ekonomik faydalarla karşılaştırılamıyor. Yerel savaş, evden uzakta, aynı zamanda ABD ve Avrupa ülkelerinin ekonomisini harekete geçirerek, yüksek teknoloji askeri projelerinin geliştirilmesine ve büyük askeri teknik şirketlerinin gelişmesini teşvik etmenin yanı sıra, silahlar ve askeri teçhizat için istikrarlı bir pazar yaratılmasına olanak tanıdı.