*CANIMIZ ANNELERİMİZ
1 yaşınızdayken sizi elleriyle besledi ve yıkadı. Bütün gece ağlayıp onu uyutmayarak teşekkür ettiniz.
2 yaşınızdayken size yürümeyi öğretti. Size seslendiğinde odadan kaçarak teşekkür ettiniz.
3 yaşınızdayken size özenle yemekler hazırladı. Tabağınızı masanın altına dökerek teşekkür ettiniz.
4 yaşınızdayken elinize rengârenk kalemler tutuşturdu. Evin bütün duvarlarına resim yaparak teşekkür ettiniz.
5 yaşınızdayken sizi cici kıyafetlerle süsledi. Gördüğünüz ilk çamur birikintisine atlayarak teşekkür ettiniz.
6 yaşınızdayken okula kadar sizinle yürüdü. Sokaklarda
'GİTMİYCEEEEEEEM' diye ağlayarak teşekkür ettiniz.
7 yaşınızdayken size bir top hediye etti. Komşunun camını kırarak teşekkür ettiniz.
9 yaşınızdayken size dualar öğretti, siz her seferinde unutarak teşekkür ettiniz.
11 yaşınızdayken sizi arkadaşınızla sinemaya götürdü 'Sen bizimle oturma' diyerek teşekkür ettiniz.
12 yaşınızdayken zararlı TV programlarını seyretmenizi istemedi. O evde değilken hepsini izleyerek teşekkür ettiniz.
19 yaşınızdayken okul masraflarınızı karşıladı, sizi arabayla kampüse götürdü ve eşyalarınızı taşıdı.
Arkadaşlarınız alay etmesin diye kampüs kapısında vedalaşarak teşekkür ettiniz.
21 yaşınızdayken iş hayati ve kariyerinizle ilgili size fikir vermek istedi. 'Ben senin gibi olmayacağım' diyerek teşekkür ettiniz.
22 yaşınızdayken kep giyme töreninizde size gururla sarıldı. Avrupa seyahati için para isteyerek teşekkür ettiniz.
25 yaşınızdayken düğün masraflarınızı karşıladı, sizin için hem mutlu oldu hem çok duygulandı. Siz dünyanın bir ucuna taşınarak teşekkür ettiniz.
30 yaşınızdayken bebek bakimi hakkında size akil vermek istedi. 'Artık bu ilkel yöntemleri bırak' diyerek teşekkür ettiniz.
40 yaşınızdayken sizi arayıp bir akrabanızın doğum gününü hatırlattı. 'Anne işim başımdan aşkın' diyerek teşekkür ettiniz.
50 yaşınızdayken o çok hastalandı, hafta sonunda onu görmeye gittiğinizde mutlu oldu. Ona yaşlıların çocuk gibi nazlı olduğunu söyleyerek teşekkür ettiniz.
Derken bir gün öldü. O güne kadar onun için yapmadığınız ne varsa, o anda kalbinize bir yıldırım gibi düştü.
*internetten alıntıdır.
***
Canım annem bizimle değil artık. Özlüyorum onu. Benim için hazırladığı albüme bakıyorum. Doğumumdan evlenene kadar geçen zamanın resimleriyle dolu. İlkokuldan kalan hatıra defterimden ilkokulu, ortaokulu, liseyi, üniversiteyi bitirdiğim ve evlendiğim döneme ait bana yazdıklarını okuyorum.
Biraz hafifliyor özlemim.
Bir Tıbbiyeli, bir Harbiyeli yetiştirmenin gururu ile yatıyor mezarında. Son dönemlerde biraz endişeli, üzgün görüyorum onu. “Acaba oğullarımın başına bir şey geldi mi ?” diye düşünüyor herhalde.
Meraklanma anneciğim Tıbbiyeli de Harbiyeli de iyi.
Harbiyelinin torunu oldu. Kara bir kız. Biraz sana benziyor.
Tıbbiyelinin de bu ay torunu olacak inşallah. Ben ona YILDIZ diye sesleneceğim. Anacım diyeceğim hep. Senin bana babam dediğin gibi. Nur içinde yat canım anneciğim. Babamın ellerinden öperim.
Bir gün kavuşacağız birbirimize, kucaklaşacağız yine.
ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN.
Sizinleyse ellerini öpün, değilse mezarına gidip toprağını.