Sabah beş, Temmuz 13 2013 Ukrayna. Bunu kesin olarak bilmeseydim, zaman makinesi ile Nangarhar'da bir yerde, 1987 yazına gerçekten taşındığımı düşünecektim.
44 doğum günümde “savaşta” tanıştım. Daha spesifik olarak, Afganistan'daki savaşan 40-ordusunun yeniden inşası. Geçen Cumartesi Pereyaslav yakınlarındaki bir askeri eğitim alanında gerçekleşti. Sabahları branda altından çıktım (geceyi kuma harcamak, battaniyeyi yaymak zorunda kaldım), güneş tepedeki kampın üzerinde yükselir, kumlu bir renk biçiminde güçlü bir figür parapetin üzerinde durur ve beklendiği gibi “düşman” yönünde “atış” yapar.
Brandanın bir kenarı, BTR-70 üzerindeki dudağa takılır. Diğer ikisi ağaçlar içindir. Ve bir başka son da liken ile kaplı kumlu bir tepeye sürülen bir dübel için. Akşam saatlerinde bu dört nokta arasında bir çam kozalağı kazdık. Sonuç doğaçlama bir çadırdı. Geceleri yağmur yağdı. Ama ıslanmadık bile. Tuval üzerine akan damlalar.
"Camilere ve diğer dini yerlere yakın durmak yasaktır"
Beş kişiyiz. Seva Volovik - eski bir özel kuvvetler ve şimdi firmalardan birinin güvenlik servisinin başı. Andrei Yaremic, bir zamanlar Sovyet Ordusunun bir öğrencisi olan bir işadamı kurucusudur. Lesha Vishnyakov, Ukrayna döneminde acilen hizmet etmiş ve şimdi bir güvenlik görevlisi olan acil bir kişidir. BTR'nin albay rütbesine sahip şoförü gerçek bir tank albay Dmitry Zelinsky'dir. Ve ben sıradan bir SA hissesiyim. Hepsi savaş meydanında ölen değil. Bir GRU özel kuvvet grubu oluşturuyoruz. Basit bir şekilde konuşma - savaş oynuyoruz. Ama çok ciddiyim. BTR-70 - gerçek. Ve harçlar gerçek. Ve tereddüt ederseniz, bir el bombası yüzünü yakabilir. Dışa doğru, makineli tüfekler ordumuzdakilerden hiçbir şekilde farklı değil - sadece top ışıklarıyla ateş ediyorlar.
Arkamızda paraşütçüler kampı horlamadan sessizce uyuyor. Kilometrede bir sonraki tepede - motorlu piyade. Ve ileride bir yerde hala aynı yükseklikte - ürkütücü. Genel olarak, Andrew'un şaka yaptığı gibi: "Zarif bir Sovyet biçimindeki güzel adamlar, çirkin cüppelerdeki kafalarına havlu taşıyan korkunç adamlara karşı formda." Toplamda, yüzlerce insandan biraz daha fazlası yeniden yapılanmaya dahil oldu ve Cuma gecesinden sonra işten sonra Kiev'den buraya “kavga ediyoruz”.
Savvy. Tente seti, BTR-70.
Adamlar ateşe çay attılar. "Tebrik ederim, - Diyorum ki, - Bugün doğum günüm var." “Kesinlikle, böyle bir doğum gününü unutmayacaksın” diye duydum. Zırhlı bir personel taşıyıcısından çekerek, bir 82 milimetre harcı kullanmaya başladık. Birisi ağır bir tabak çekiyor. Birisi bir "pipo" taşıyor (yani gövde). Bir diğeri tripod. Aynen Afganistan’da kullanılanların aynısı. Yılın 1937 örneği. Onu dağlara sürüklemek zordu. Ama tam olarak vurdu - sonraki modellerden çok daha iyi. Sadece bu çok ağır plakanın sayesinde ayarlamayı kolaylaştırıyor.
Bir süre önce 1989'te Odessa'daki bir hastanedeyken havan tugayına çavuş açmıştım. Afganistan'dan yeni alınmışlar. Çavuş şunları söyledi: “Üç atış. Undershoot. Uçuş. Ve ortasından çatal alırsın! ”Ben böyle bir“ fişe ”geçmek istemem. Sonuçta, harçlar sadece bizim değil, aynı zamanda “ruhlar” dı.
Oyunun başlamadan önce bir yapı oldu. Her birine, notun tam bir kopyasını enternasyonalist savaşçıya "DRA topraklarındaki davranış kuralları hakkında" verildi. Öğe 14: “Doktorların tüm reçete ve tavsiyelerine kesinlikle uyun. Arkslardan, kanallardan ve diğer su kütlelerinden su kullanmayın - bulaşıcı hastalıkların yatağı olabilirler. ” Ve hemen hatırladım - hastanedeyken çavuş sıtmaya yakalanmıştı. Para çekme işleminden birkaç ay sonra titriyordu. Ayrıca, hizmet sırasında, iki kez sarılıktan muzdaripti. Enfeksiyöz hastalıklar, Afganistan'daki Sovyet Ordusunun sınırlı bir koşulunun belasıydı. Nadiren ateş veya hepatit olmadan eve dönmeyi başardı.
Harç. Doğru ellerde korkunç bir şey. 1937'te icat olmasına rağmen.
Bizim için daha kolay. Tepenin eteğinde temiz su ile demir bir varil var. Ve sivrisinekler bizi bütün gece acımasızca yutsalar da, muhtemel değil, aralarında sıtma var.
Ve notun bir diğer maddesi: “BT YASAKTIR ... ... avlulara ve yerel halkın diğer evlerine gitmek, pencerelerine ve kapılarına bakmak, kadınların yüzlerine bakmak, onlarla görüşmeler yapmak; Afganistan devletini ve özel dükkanları, dükkanları, pazarları, oradakileri satın almak, ayrıca özel şahıslardan, çeşitli şeylerden, yiyeceklerden, alkollü içeceklerden ve uyuşturuculardan ziyaret etmek ”dedi.
Kadınlar evlere ve kadınların yüzlerine bakmadılarsa, gerçekte, tüm yasakların aksine, dükkanlar ve pazarlar komutanlar tarafından gizlice ziyaret edildi. Aynı çavuş, bana Afganlardan gelen karpuzlar için yıpranmış ordu botlarını sokaklarda zırhtan nasıl değiştirdiklerini ve dürbünlerini nasıl sattığını itiraf etti. Dürbün çavuşları sadece savaş için verildi. Fakat öyle oldu ki, çıkış sırasında Mücahidler muhatabımın hizmet ettiği yerde bir depoyu yaktılar. Ve tüm belgelerle birlikte. “Çok mutluydum! - söyledi. “Geri döndü ve derhal dürbününü sürdü!” Memo ile faturası ve bizim adam düzeltmek zordur. Tanıdık dürbünlerimin ne değiştiğini tam olarak hatırlamıyorum, ancak genellikle bir Sovyet demosunun hayali Japonya'dan bir Japon dvuhkassetnik veya Hong Kong damgalı bir düzine getirmekti. Birlikte eksik olan, uzaya uçmayı, Dünya Hokey Şampiyonası'nı kazanmayı ve vatandaşları için ücretsiz daireler inşa etmeyi bilen bir hurdalık olduğuna inanmak saçma!
Kırmızı bayrak altında. Gerçekte, keskin nişancı o kadar cesurca oturmazdı.
Cuma günü, hava kararır sönmez, "ruhları" avlamak için tepelerden aşağı indik. Bizim tarafımızdan, içi boş iki spetsnaz grubu gözetliyordu. Ve burada karanlıkta bir yerde görünmez "düşmanlar" dolaşıyordu. Orduda hava savunmasında görev yaptım. Ve üniversitedeki askeri departmanda motorlu tüfek takımları komutanları tarafından eğitildik. Bütün bunlar özel kuvvetlerin yaptıklarından tamamen farklı. İstihbarattayız. Görevimiz mahkumu yakalamak ve oraya gitmemek. Botlar, koruyucu rengin “deneyselinden” pantolonlar, GLC'den lekeli bir üst (koruyucu ağ kıyafeti) ve yıldızsız bir şapka giyiyorum - genellikle giyilmiyorlardı. Aslında, GLC nükleer bir patlamanın sonuçlarına karşı koruma sağladı - bunun için özel bir şeyle ıslanmıştı. Fakat Sovyet özel kuvvetleri onu sildi (eğer yıkamazsanız, ciltte tahriş olabilir) ve kamuflaj olarak kullandı. Afganistan'ın sıcak koşullarında, ağ mükemmel havalandırma sağlamıştır. Kemer - kumaş Toka, parlatılmaması için pirinç değil, alüminyumdur.
Zaman zaman arama ışığımız ova boyunca yüksek bir yerden tarar. Ondan da saklanmak zorundasın. Arazi iğrenç - höyüğün üzerinde bir höyük. Herhangi bir taraftan dolaşabilirsiniz. Ve birini atlayabilirsin. Sessizce adım. Asıl mesele, otomatik makine kayışının metal bağlantısıyla bile çınlamak değil. Andrey ile birlikte giderim. Karanlıkta geniş sırtını birkaç adımda görünmez - Mabuta (özel kuvvetler üniforma denir) iyi bir kılık sağlar. İnsanlar birbirlerini en iyi çift olarak anlarlar. Bu prensibi özel kuvvetlerde takip etti. Çiftler, dörtlüler, altılar - bir gruptaki insan sayısı ikiden bir kattı.
İşte, mutluluk. Andrei ve Seva makineli tüfek kullanıyor.
Aniden Andrew, çalılıkların içinde bir miktar gürültü algıladı. Yatmaya karar verdik. Höyüğün eteklerindedir. Ben - sırtın hemen altında. Bu bir oyundur. Ancak duygular gerçek olanlara çok benzer. Bazen kafamdan geçen ana fikir: “Hiçbir şekilde öldürülmemelisin. Ve sen - gerekir. "Ölüm" - makineden topların sadece bir kısmı. Ama nasıl almak istemiyorsun!
Aniden karanlıkta bazı uzun noktalar görünmeye başlar. Karakteristik bir Afgan şınav şapkalı bir figür bir tepede yükselir. İçine bir satır koydum: “İşte bu, öldürdün!”. Şekil itaatkar bir şekilde düşer ve zaman zaman karıştırarak 15 dakikaları uzanır. Üzerinde bir şey parlıyor - saat yüzü ya da cep telefonu. Sonra "dushman" yükselir. “Nereye gidiyorsun? - Ona söylüyorum. “Sen ölü bir adamsın!” Zavallı "ruh" inliyor: "Sivrisinekler sıkışmış" ... Ona bir anlaşma teklif ediyorum: "Tamam. Kolayca yaralanabileceğinizi varsayacağız. Ve seni yakaladık. Bu oluyor?". Canlanan "mojahed" kabul eder: "Sadece vurma!". Oyun sırasında görüntüye giren ve gerçeklik duygusunu yitiren, bazılarının neredeyse gerçek savaşmaya başladığı zamanlar vardır. “Vurmayacağız” söz veriyorum. - Hadi tüfeği.
Tutukluyu merkeze götürüyoruz (isminin sorusuna Mustafa denir) ve sonra uzun siyah Afgan kıyafetlerine dönüşen Seva ile birlikte üçe tekrar oyuğa giriyoruz. Karanlıkta dolaşan iki saat daha. Fakat bu sefer şansımız yok - düşmanlar artık karşılaşmıyor. Bir buçuk saat uyuyun. Sivrisinekler bizim oyun "ruhlarımız" dan daha kötü. Onlar gerçek ve aç. Kan emicilerden kaçmak için, açmadan, kafasına bir örtü sarmak gerekir. Ama gerçekten kurtarmaz. Sabaha, herkes savaş sokmalarına maruz kalıyor.
Mevcut çocuklar. Ancak bunlar da sadece 18 - 20 yaşındaydı.
Oyun şartlarına göre, ertesi gün kamyon ve MT-LB'den oluşan birçok karavanın kablolamasını sağlamak zorundayız - bu, Afganistan'daki Sovyet Ordusu tarafından kullanılan paletli bir traktör. Müstahkem kamplar alınamaz. Fakat senaryoya tüküren "ruhlar" aniden "dağın sahibini" oynamaya karar verdi ve motorlu piyadelerin yüksekliğini yakaladı.
Andrew, zırhlı personel taşıyıcısına saldırmayı teklif ediyor. On kişiyi ağırlar. Yanımızda kurşun geçirmez yeleklerle beş paraşütçü yanımıza alıyor ve tepelere doğru koşuşturuyoruz. "Ruhlar" bizi söküp önden bir saldırıya girmemizi bekliyor. Ama tepenin etrafına koşuyoruz, boşluklardan açılan otomatik ateşle ve üstü açık kapaklarla döküyoruz. Elbiseler içindeki rakamlar dağılmaya başlıyor. Makinelerinden çıkan toplar, zırhı tıklarlar, fakat hiçbir şey yapamazlar.
Gerçekte, böyle bir saldırı da gerçekleşebilirdi. BTR-70 herhangi bir otomatik hatta tüfek mermisi almadı. Evet ve el bombasından kurtulmak oldukça zordu. 1980 standartlarına göre, büyük kalibreli makineli tüfek taretine sahip iyi dengelenmiş bir makineydi. Madenlerde bile hayatta kaldı. Sekiz tekerlekten çekişli tekerleklerden biri düştü, ama gerisi döndü!
BTR-70'in direksiyonunda Albay Zelinsky olmasaydı, oyun açıkça başarısız olurdu. Teknik zafer kazandı.
Bu zırhlı personel gemisine girmek, paraşütle atlatmak bir zevktir. Her yerde kolayca tırmanabileceğin bir tür basamak ya da kepçe bulursun. BTR-70 zırhta bile sürüş yapmak güzel - bir ayağını ambarın içine soktun, diğeri bir şekilde destek buluyor. Bu makinelerin tek dezavantajı, motorun aşırı ısınmasıydı. Bu nedenle askerlerimiz, güç bölümünün yükseltilmiş zırh gövdeleriyle binmek zorunda kaldılar. Aynı gün oyunun yolunda gittik, çünkü 30 için ısı geçti.
Saklamıyorum, öğleden sonra saat dördü - güneşin altında - kendime sorduğumda: burada ne yapıyorsun? Servis edilmedi mi? Ter su bastı. Ayaklar titriyor. Botlar spor ayakkabı değil. Ve içinde sıkışıp kalmış kumlu tepeler koşu bandı değil. Ama hemen şüphe uyandırdım. Zevk bitkin yorgunluk.
O gün olan her şeyi anlatamam. Her birimizin kendine ait vardı. Ancak bu yeniden yapılanmanın kolay bir şey olduğu izlenimine izin vermeyin. Seva ve Andrew'un yardımıyla altı ay üniforma seçtim. Oynadığımız her şey otantikti.
En zor şey pantolon bulmaktı. Ceketlerden farklı olarak, bu ordu kıyafeti en hızlıyı giyiyor. Pantolon 300 Grivnası bana mal oldu. Onları Dnipro metro istasyonunun yakınındaki balık pazarında bulduk. Botlar "Petrovka" da bulundu - hafta sonları iyi bir bit pazarı var. Ve onlar ucuz - sadece 200 Grivnası. Kurenivka'da 160 Grivnası için bir kış bezelye ceketi buldum. Otomatik - bir doğum günü hediyesi. Bazen arama sürecinde şanslı olabilirsiniz. Kirli yıpranmış ceket Afgan formu sadece 20 Grivnası maliyeti. Yıkadıktan sonra tamamen vintage görünümlü harika bir eşya aldım. Kimse çarşıdaki fareler gibi koktuğunu söyleyemezdi.
Traktör MT-LB. Görevi, kayıpsız bir sütun yapmaktır.
Yeniden yapılanmadaki asıl şey, tamamen özgünlüktür. Her şey hayattaki gibi olmalı. Oyun alanında hiçbir plastik şişe kola, plastik poşet ve hatta modern ürünler kullanılamaz. Watch - komutanı. Battaniyeler - Sovyet askerinin serbest bıraktığı 1980'ler. Kıyafetler gerçek. Yiyecek - yoğunlaştırılmış süt, güveç ve kraker. Spetsnaz suhpaya'nın bir parçası olan çikolatanın gücünü harika bir şekilde geri kazandırır. Oyun öncesi konserve yiyecekler içeren etiketler, özgünlüğünün etkisi için kesilir.
Askeri yapılanmada en popüler iki tema var: Napolyonistik ve Büyük Vatanseverlik Savaşı. Şimdi üçüncü bir tarafından katıldı - Afgan. Sovyet Ordusunun kuğu şarkısıydı. Ve kuşkusuz, iyi söylenmiş.
Kırmızı bayrağı konumumuzun üzerinde görünce aniden yerinden çıktım, yemin kelimelerini hatırladım ve birden Sovyet Ordusunda hizmet etmekten gurur duydum - gerçek bir orduda, ne için savaştıklarını ve hayal bile etmedikleri memurları ve askerleri. Siparişi nasıl yerine getiremezsiniz.