Hemen rezervasyon yapacağım: bu not sadece bir görüş. Analitik yok, teori yok. Sadece bugünün duyguları.
Bir Pazar gecesi, Kırım'ın ana meydanında gözle görülür güçlük çeken hasta Rastorguev: “Sevastopol bekliyor, Kamçatka bekliyor, Kronstadt bekliyor”, zar zor bir gözyaşı tutmayı başardım. Çünkü Sivastopol bekledi. Ve bekledim. Hepimiz bekledik ...
Evrensel sevinme, Rus sokaklarında ve şimdi de Rus Kırım kentlerinde gerçek bir neşe, ülkelerinde ve insanlarında kınamayan gurur nedeniyle, aniden babamı düşündüm. Onun da bir zamanlar 30 olduğunu sanıyordum. 30'imde ne gördüğümü ve babamın neyden mahrum kaldığını düşündüm.
Dünyanın en güçlü ordusunda - SSCB Silahlı Kuvvetleri'nde görev yaptı ve 30'inde kendi gözleriyle ülkesinin çöküşünü ve bu yenilmez ve efsanevi çöküşünü gördü ... Tüm Sovyet halkının gururu olan her şeyin çöküşünü gördüm. Bozuk bakanları ve generalleri gördü, dilenciler umutsuzluğa iğrenmeye düştüler, askerler öldü ve hastalandı, askeri teçhizat için kullanılan hurda metaller, hava alanlarını terk etti ... Ve dişlerindeki acıyı bir şey değiştirmek için diş ağrısından nasıl sıktığını gördüm. Her şeyden ayrılabilir, işe gidebilir, sonunda ülkeyi terk edebilirdi, ama bunun hakkında bir düşünce bile yoktu. Her şeye rağmen, ülkenin savunmasını koruma görevini dürüst ve vicdani bir şekilde yerine getirdi. Ve her şeyin bir kez değişeceğine inanıyordu.
Ve şimdi bunu benim için yaptığını anladım. 30'imde başka bir ülkede yaşamam için, başka bir ordu gör, halkımla gurur duy. Yoksaydığı için ... Ve bekledi.
Onun ve onun gibi olanlar sayesinde bugün, ülkemizle, ordumuzla, halkımızla gurur duyma hakkımız var. Onlar yaptı. Bunun için onlara düşük yay!