Yazarın Ölümü
Edebiyat'ta yazarın ölümü fikri şuna dayanır: Bir metin okunduğu an varolmaktadır (okurmerkezli yaklaşım). Okur merkezli yaklaşım, metnin okuru olmadan varolmadığını öne sürer. Metin, sadece okunduğu sürece vardır ve okunduğu an varolmaya, yaşamaya, değişmeye başlar. Okurmerkezli eleştiri, bir metnin, okur sayısı kadar potansiyel okuması olduğunu savunur. Dolayısıyla metin, yazıldığı an yazarından bağımsızlaşır ve okurun okumasıyla, yorumuyla yeniden yaratılır. Artık metin, bağımısızlaşmıştır ve yazarından bağımsız varolur. Yazar'ın "demek istedikleri" önemli değil, okurun "anladığı" ve imgeleminde canlandırdığı metnin varoluşuna zemin oluşturur.
O nedenle, tek bir gerçekliğin ortadan kalkıp kübist bir çözümlemeye maruz kaldığı postmodern harekette metin, okurlarınındır ve okurların sayısı kadar farklı okuması bulunur. Bir metnin yaşaması için yazarın ölmesi gerektiğini savunur postmodern akımla gelen edebiyat anlayışı. Çünkü, yazar, eserini oluştururken içinde bulunduğu amaç ve niyeti açıklamaya kalkarsa yorum ölür. Yorum, postmodern dünyanın temel yapıtaşıdır. Bu nedenle, serbest yorum yapılabilmesi için metnin, yazarından tamamen bağımsızlaşması gerekir. Postmodern yorumlar, yazarın ölümünü bekler. (ölüm, metafor olarak kullanılmıştır; yazarın aradan çekilmesi, yorumlara müdahale etmemesi olarak da anlaşılabilir)
|Edebiyat ile ilgili bu madde bir taslaktır. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz.|