Yazara göre tüm fotoğraflar
Robert Hirschfield sonunda Kalküta'daki en genç Yahudinin izini sürer ve onunla çalışmaları hakkında konuşur.
Free School Street'teki kliniğin önünde duruyorum, bol siyah pantolonuyla paraşüt gibi yaklaşmasını izliyorum. Düşünüyorum da, bu muhtemelen Kalküta'nın son Yahudi'sine benziyor. Biraz huysuz, başıboşlar için kıyafetlerinin içinde yer var.
Kalküta'daki en genç Yahudi'yi en yaşlı yapan nedir? Ölüme herkesten daha yakın olması.
Şalom İsrail otuz sekiz yaşında. Sayıları kırkın altında olan Kalküta’nın Yahudi cemaatindeki hemen hemen herkes yetmişli, seksenli veya doksanlı yaşlarında. İsrail, mezarlarla ilgilendiği Yahudi Mezarlığı'nda (topluluk ona bir ev inşa etti) yaşıyor.
Bunu ilk duyduğumda kulağa bir bilmece gibiydi: Kalküta'daki en genç Yahudi'yi en yaşlı yapan nedir? Ölüme herkesten daha yakın olması. Bütün hafta onu cep telefonuna ulaştırmaya çalıştım. Cevap vermediği için özür diler. Bekleyemeyen bir mezarlıkta ne yapması gerektiğini sormaya meyilliyim.
Başka işlerini yapmak için klinikte. Doksan yaşında bir kadın düşmüş ve uyluk kemiğini kırmıştır. İlkinden Xrays ile onu ikinci bir kliniğe götürmeye geldi. İsrail, "Bir dakika konuşabilirim" diyor. Ona üçüncü işini sorarak başlıyorum.
"Sen Tahara (gömülmeden önce ölü bedenlerin yıkanması) ölen adamlar üzerinde. Hala genç olan biri için psikolojik olarak o kadar zor değil mi? "
"Pek sayılmaz. Taharayı da yapan babama yardım etmeye başladığımda benim için zordu. O zamanlar on altı yaşındaydım. Şimdi alıştım. Bunu topluluk için yaptığım önemli bir manevi eylem olarak görüyorum. "
Bu Yahudi ölüm ritüeli ile karma yogayı birbirine ören görünmez bir iğne hayal ediyorum. Onu yakınlaşma zemini olarak görüyorum, ancak sosyal olarak mahsur kalmış. Evlenmemiş ve bir yerlerden Yahudi bir kadın ölümle belirlenen yörüngesine girmedikçe evlenemez. Çıktığından şüpheliyim. Bir kadın ona nerede yaşadığını sorsa ne derdi? Evine geri dönmelerini önerecek olsaydı, ne yapardı?
Mezarlıkta yaşamayı tuhaf bulmuyor ki bu hem tuhaf hem de sevimli. "Bu hayatta bize zarar veren ölüler değil," diye açıklıyor. "Yaşamaktır."
Kliniğin içinde kaybolur ve kar turna gibi beyaz, minik, titreyen bir kadını tekerlekli sandalyeyle dışarı çıkar. Katil trafiğine daldı, eliyle çekilmiş bir çekçek selamlıyor ve yaşlı kadını bir torba yumurta gibi yüksek koltuğa kaldırıyor.
Gözlerim Şalom İsrail'e, "Bu işe yarayacak mı?" Gözleri cevap veriyor, "Daha iyi." Çekçekle birlikte yürürken nefesimi tutuyorum. Sonra rahatlıyorum. İsrail, toplumunun ellerinde parçalandığını gören bir adam. O senin ya da benim gibi değil.