“Ne? Bir kelime konuşamaz mısın? Sen ne kadar berbat olduğunun farkında mısın?” Diye Mo Qianni sormaya devam etti.
“Seninle bu konu hakkında tartışmayacağım, her halükarda sen istediğini düşünebilirsin. Üstelik, bu benim istediğim bir evlilik değildi bazı şeyler birkaç kelimeyle açıklanamaz.” Yang Chen kaygısız bir tavırla güldü.
Mo Qianni hemen öfkeyle kudurdu, “Ben sadece bütün bunları sana söylüyorum çünkü yükselmene yardım etmek istiyorum. Sen kesinlikle aptal değilsin, hatta sen çoğu insandan daha zekisin, bunu bildiğin bir çok yabancı dilden anlıyorum. Fakat neden sen kariyerin için layıkıyla sıkı çalışamıyorsun, işyerindeki diğer adamlar gibi performans göstermeye gayret etmiyorsun? Tüm hayatını bir kadının parasıyla mı geçirmek istiyorsun? Ruoxi diğer erkeklerin görmesi için seni sadece kalkan olarak tutuyor olsa bile, er ya da geç bir gün gelecek sana daha fazla ihtiyacı kalmayacak, o zaman ne yapacaksın?”
“Bir kadının parasıyla geçinmek gayet iyi.” Yang Chen memnun bir şekilde kafasını salladı, “Şu anda, karımın arabasını mı sürüyorum, onun evinde mi yaşıyorum? Bence hayatım gayet iyi. Eğer bir gün bana yanında gerçekten ihtiyacı kalmazsa ben çöp şiş satmaya geri dönebilirim.”
K.N: Adam aşmış idolüm kendisi :D
“Sen…” Mo Qianni öfkeyle dolmuştu ama bunu salmasına imkan yoktu. Onun kendi iyiliği için ona samimi ve dürüst tavsiyeler verdi, buna rağmen onun umursamadığı görünüyordu.
Mo Qianni birkaç derin nefes aldıktan sonra göğsündeki gerginlik hafifledi, ama önündeki insanın yüzünü daha çok gördükçe daha çok köpürdü. Bu yüzden Kardeş Xiang’a bağırdı, “Kardeş Xiang, yüksek alkollü iki şişe sek şarap getir.”
Kardeş Xiang yemek yaparken Mo Qianni duyduktan sonra bir gülümsemeyle onayladı.
“Beyaz likör? Kaoliang şarabı olamaz, değil mi?” Yang Chen hâlâ yerel içeceklere aşina değildi.
“Evet eğer içmezsem, senin tarafından ölümüne boğulmuş olurum, seni serseri” Mo Qianni, Yang Chen'e baktı.
Kardeş Xiang, Mo Qianni’nin baharatlı yiyecekleri yiyip içtiğini bildiği görünüyordu. Bu yüzden o yemekleri servis ederken bunun deniz ürünü mü yoksa sebze mi olduğunu hiç önemsemedi, bunların hepsi bol miktarda biber yağıyla ıslatılmıştı. Bir bakışta belliydi etiketsiz iki şişe likörün ucuz ama güçlü bir beyaz likör olduğu.
“Sen likör alır mısın?” Mo Qianni şişeyi açtı ve Yang Chen’e sordu.
Yang Chen şişeyi koklamayı denediğinde biraz baş dönmesi hissetti, denizaşırı ülkelerdeyken oldukça fazla batı likörü ve şarap içmişti. Bu kavurucu sert likör onun nadiren temas ettiği bir şeydi. Mo Qianni Yang Chen'in ifadesinden büyük bir zevk alıyordu, “Daha az içeceğim, buna alışkın değilim.”
“Ne kadar zayıf.” Mo Qianni alayla sırıtırken Yang Chen’nin kadehine döktü.
Kardeş Xiang diğer müşterilerle ilgilenmek zorundaydı, Mo Qianni ile bir süre çene çaldıktan sonra işini yapmaya gitti. Yiyecek tezgahının köşesinde otururken baharatlı Sichuan yemeklerini yiyip yüksek alkollü likörüyle ayrıldı.
Gece çöktüğünde sokak ışıkları nehir yoluyla sonsuz bir şekilde dolandı.
Gökyüzünde asılı beyaz ayın, sayısız yıldızlarla süslenmiş ve suyun hareketiyle dalgalanıp parıldayan yansıması... Sanki Samanyolu fani topraklara inmiş gibiydi.
Soğuk rüzgar hafif bir ıslık çaldı.
Yang Chen, Ma La yemeklerini yedi, kızgın liköründen yudumladı ve git gide etrafın sıcakladığını hissetti, aklının da fazlasıyla gevşemesi biraz da olsa kendinden geçmesine neden oldu.
Bu onun özlemini duyduğu hayat değil miydi?
Likörler etlerle birlikte, çevresinde her çeşit insan vardı. Rüzgarın estiğini, ağaçların sallanmasını, nehrin akma sesini ve böceklerin gürültülerini hissedebiliyordu. Bunların hepsi çok güzel görünüyordu ve dört gözle beklemeye değerdi.
Mo Qianni çoktan bütün bir şişeyi içmişti, şişe en az yarım litrelikti ve onun hassas yüzü alkolden dolayı kırmızılaşmıştı. Onun beyaz teni loş ışığın altında pembe ve çekici görünüyordu.
Sessizce masanın üstündeki yemeklere gözünü diktiğinde kadının gözleri kaynak suyu kadar berraktı, ancak yemek çubuklarını hareket ettirmedi, onun elleri sersem sersem kadehini tutuyordu.
“Bu kadar yeterli, her zaman bu kadar çok mu içiyorsun?” Yang Chen yarım litre yüksek alkollü beyaz likörü içmenin bir kadın için çok fazla olduğunu hissetti.
Biraz zayıf görünen Mo Qianni, Yang Chen’e baktı açıkçası o biraz sarhoştu. Kafasını sallayarak anlaşılmaz bir sesle söyledi. ”Geçmişte kimse bana burada eşlik etmediğinden, ben yalnız başıma bu kadar çok içemezdim.”
“Arkadaşların yok mu?” Yang Chen merakla sordu.
Mo Qianni çiçek açmış bir aspir* gibi güldü. ”Uluslararası Halkla İlişkileri Departmanından Yu Lei arkadaşlarımız arasında, onların yemek yemek için kirli yemek tezgahlarına gelmeyi seveceğini mi düşünüyorsun.”
K.N: Bir çiçek türü http://kimyaca.com/wp-content/uploads/2013/12/Aspir.jpg
Yang Chen suskunlaştı, Mo Qianni’nin şimdiki durumunda bu doğruydu, onunla gerçekten arkadaş olup olmadıklarını hesaba katmadan bile bu çevrede kim gelirdi ki böyle gürültülü bir yere sebep olmadan yemek yemeye? Onlar bu yere gelmenin sadece onların statülerini alçalttığını ve yüz kaybettirdiğini düşünürlerdi.
“Bu, burada size yemekte eşlik eden ilk insan olma onurunun benim olduğu anlamına geliyor.” Yang Chen alaylı bir şekilde ilan etti.
“Ve ayrıca sorduğum ilk adam.” Mo Qianni zekice ve espirili bir şekilde şöyle dedi, “Diğer adamlar beni yemeğe davet ettiklerinde, ben onları ağırlamıyorum bile biliyor musun?”
“Biz başka bir yerde olsaydık ve yakalansaydık, ben erkeklerin genel düşmanı olmuştum.” Yang Chen söyledi.
“Harika değil mi? Bence buradaki yemekler beş yıldızlı otellerden daha iyi.” Mo Qianni sırıttı, oldukça neşeli göründü.
Yang Chen başını salladı, biraz baharatlı olsa da buradaki yemekler daha canlıydı bu da onun düşkün olduğu şeydi.
İkisi gevezelik ederken, Mo Qianni’nin masanın üstünde duran telefonu titredi. Mo Qianni kibarca arayanı görmek için telefonu kaldırdığında bir an duraksadı. Sonra aramaya cevap verdi.
“Anne …… Evet …… Anladım. Yapacağım …… Tamam ……. Sağlığınıza dikkat edin……”
Sakin bir ifade takındıktan sonra Mo Qianni telefonunu kenara koydu, kadehini aldı ve içinde kalanı bitirdi.
Yang Chen her şeye şahit oldu ve şaşırmış şekilde “Annen mi aradı?” diye sordu.
Mo Qianni ona baktı ve başını onaylarcasına salladı. “Duymadın mı?”
“Acil bir mesele mi var?”
“Hayır.”
“Yardıma ihtiyacın var mı?”
“Hayır.”
“Kötü bir ruh halinde görünüyorsun.”
“Gerçekten sinir bozucusun!” Mo Qianni konuşurken sabırsızca kaşlarını çattı.
Yang Chen garip bir şekilde gülümsedi, “Öyleyim, ya sen?”
“Öyleyse gidelim.” Mo Qianni direnmedi, kişisel eşyalarını aldı ve koltuğundan ayrıldı.
Kardeş Xiang’ın defalarca reddetmesine rağmen, Mo Qianni ödemeye ısrar etti ve hatta Kardeş Xiang’ın çocukları için olduğunu söyleyerek birkaç yüz dolar daha bıraktı. Kardeş Xiang, Mo Qianni'nin huysuz mizacını anlamış gibi görünüyordu ve sonsuza dek reddedemeyeceğinden sadece kabul edebilirdi.
İkili geri otoparka doğru yürürken, Mo Qianni biraz dalgındı sessizce yürüdü.
Arabaya ulaştıklarında, etrafını çevreleyen kaldırım taşları halen loş sokak ışıklarının altındaydı.
Aniden Mo Qianni döndü, berrak gözleriyle Yang Chen’e dik dik baktı. Gece ışıklarının altında güzel yüzü çok daha bitkin görünüyordu.
“Sorun nedir?” Yang Chen, Mo Qiann’da bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti, ama bir kadının ne düşündüğünü asla tahmin edemezdi bu yüzden susmaktan başka bir seçeneği yoktu.
“Sana sarılabilir miyim.......”
“Ne?”
Mo Qianni, Yang Chen’e açık kolları ile sarılarak karşılık verdi.
Yang Chen, Mo Qianni’nin serin ve yumuşak kolları boynunu sararken reddetmedi veya kaçmadı, hoş bir vücut kokusuyla birlikte alkol kokusu burnuna girdi. Göğsünün altındayken, Yang Che, Mo Qianni’nin esnek ama yumuşak olan büyük yumrularını açıkca hissedebiliyordu.
Bir süre tereddüt ettikten sonra Yang Chen iç çekti, sempatik bir şekilde kollarını açtı ve hafifçe okşayarak Mo Qianni’nin yeşim sırtını tuttu.
Bu gecede ikisi bir araya gelmenin zor olduğu zamanlarda ıssız bir yerde kucaklaşan bir çift aşık gibiydi.
“Gerçekten, eğer bir şeyler yanlış gidiyorsa bana söyleyebilirsin, belki de sana gün boyunca yaptığım gibi yardım edebilirim.” Yan Chen mırıldandı.
Mo Qianni yüzünü Yang Chen’nin göğssüne sakladı, biraz sürtünerek cevap verdi “Bir şey söyleme, bir şey sorma sadece bir süre sarılmama izin ver, bir süre yeter......”
Şaşkınlık içindeki sarılma çok uzun sürdü, ama ikisi ayrıldığında sadece bir anmış gibi hissetiler.
Mo Qianni saçlarını okşarken yüzündeki küçük kızarıklıkla çekinerek Yang Chen’e baktı, “Teşekkürler, hadi geri dönelim.”
“Bir güzelliğin kendisini kollarıma atmasını lütuf olarak görüyorum.”
“Ben senin böyle düşüncelerin olmadığını biliyordum.” Mo Qianni, Yang Chen’ in kıçına kasıtlı olarak bakıp bakmadığını bilmiyordu, “Bu yeteneğe sahip olmadıkça.”
Yan Chen’in yüzü dondu. Bu günlerde, temiz ve dürüst bir adam olmaya çalışmak zor. Bu kadın çok edepsiz, hatta bendeki fiziksel değişikleri bile kaydediyor!
Mo Qianni’nin arabasıyla Yun Lei International’a döndükten sonra, Yang Chen ona veda etti ardından aceleyle hastaneye geri döndü. Lin Ruoxi, babası Lin Kun’dan tamamen vazgeçtiğini söylemesine rağmen, hala babası hakkında bilgi almak için çıldırıyor.
Hastaneye vardığında akşam 10'unu geçiyordu. Görevli hemşireler dışında neredeyse görünen kimse yoktu. Lin Ruoxi’nin odasının kapısına kadar yürüdüğünde, ışıkların hala açık olduğunu fark etti ve Lin Rouxi’nin hala uyanık olduğunu düşündü. Kapıyı açtığında yanlış tahim ettiğini anladı.
Başucundaki masa lambasi yanıyordu, ama yatakta uzanan Lin Ruoxi uyuya kalmıştı, yan yatıyordu elinde piyasanın ekonomisi ile ilgili bir kitap vardı. Beyaz çizgili, mavi bol bir pijama giymişti, ve dağınık saçları yüzünün yarısını kapatıyordu, sıradan zamanlarda görülemeyecek narin yanını ortaya çıkarıyordu.
Böyle genç bir hanımın tanınmış bir şirketin CEO’su olduğunu hayal etmek zordu, ince ve zayıf omuzlarında dünya çapında binlerce çalışanın sorumluluğunu taşıyordu.
Bunu düşündüğünde, Yang Chen karısına hayran kaldı.
Klimanın odayı biraz soğuttuğunu hisseden Yan Chen, Lin Ruoxi’nin bir kitap okurken uyuyakaldığını fark etti, vücudunun üst kısmı bataniyenin dışındaydı, yardım edemedi ama soğuk algınlığına yakalanacağından endişelendi.
Bir anlığına düşünerek, sinsice yatağın yanına yürüdü, sakince Lin Ruoxi’nin başını destekledi, arkasındaki minderleri kaldırdı ardından Lin Ruoxi’nin başının yastığa yaslanmasına izin verdi.
Daha sonra Lin Ruoxi’nin omuzlarını örtene kadar bataniyeyi yavaşça çekti, ardından yatağın kenarına dikkatlice sıkıştırarak soğuk hava girmemesini sağladı.
O anda uyuyan Lin Ruoxi gözlerini uykulu bir şekilde açtı ve Yang Chen’e şaşkınlıkla baktı.
Ona sessizce bakıyor olmasına rağmen,Yan Chen onun gözlerindeki derinliği ve duruluğu hissedebiliyordu ve kendine engel olmadan boşboş geri baka kaldı.