Yeni bir USC Leonard Davis Gerontoloji Okulu çalışması, beyinde amiloid beta (Aβ) adı verilen bir proteinin birikmesinin Alzheimer hastalığı ile nasıl ilişkili olduğuna dair mevcut fikirlere meydan okuyor.
Araştırmanın kıdemli yazarı ve ARCO/William F. Kieschnick Kürsüsü’nün sahibi olan Üniversite Profesörü Caleb Finch, amiloid proteininin birikmesinin Alzheimer ile ilişkili nörodejenerasyonla ilişkilendirilmesine rağmen, proteinin normal beyin yaşlanmasıyla nasıl ilişkili olduğu hakkında çok az şey bilindiğini söyledi. USC Leonard Davis Okulu’nda Yaşlanmanın Nörobiyolojisi.
Araştırmacılar, insan beynindeki Aβ seviyelerini araştırmak için hem sağlıklı beyinlerden hem de bunama hastalarının beyinlerinden alınan doku örneklerini analiz ettiler. Daha şiddetli Alzheimer vakaları, beyinde Alzheimer patolojisinin belirtilerinin ne kadar yaygın bulunduğunun bir ölçümü olan daha yüksek Braak evreleme puanları ile gösterildi.
Analiz, daha yaşlı, bilişsel olarak sağlıklı beyinlerin, Alzheimer hastalarının beyinleriyle benzer miktarlarda çözünebilir, fibriler olmayan amiloid proteini gösterdiğini ortaya çıkardı.
Ancak, araştırmacıların beklediği gibi, Alzheimer hastalarının beyinlerinde daha yüksek miktarlarda çözünmez Aβ fibrilleri vardı, bu çalışmanın ilk yazarı ve doktora sonrası bir araştırmacı olan Max Thorwald, hastalıkta görülen “plakları” oluşturmak için bir araya gelen amiloid proteini formuydu. USC Leonard Davis Okulu’nda araştırmacı.
Finch ve Thorwald, bulguların genel olarak daha yüksek miktarlarda amiloid proteinine sahip olmanın Alzheimer’ın altında yatan bir neden olduğu fikrine meydan okuduğunu söylüyor. Bunun yerine, çözünür Aβ’deki artış, beyinde Alzheimer’a özgü olmayan genel yaşlanma ile ilgili bir değişiklik olabilirken, daha yüksek fibriler amiloid seviyeleri, daha kötü beyin sağlığının daha iyi bir göstergesi gibi görünmektedir.
Thorwald, Alzheimer’ın basitçe artan Aβ proteini üretimini içermesinden ziyade, daha önemli sorunun proteini etkili bir şekilde temizleme ve plak katkıda bulunan fibriler amiloid oluşumunu engelleme yeteneğinin azalması olabileceğini söyledi.
Thorwald, “Bu bulgular, Alzheimer tedavileri için bir biyobelirteç olarak kümelenmiş veya fibriler amiloid kullanımını daha da destekliyor.” Dedi. “Amiloid işlemenin gerçekleştiği bölge, işleme için daha az ön maddeye ve enzime sahip, bu da Alzheimer sırasında önemli bir sorun olarak amiloidin çıkarılmasını önerebilir.”
Amiloid seviyelerindeki artışlar erken yetişkinlik döneminde olur ve beyin bölgesine göre farklılık gösterir. Amiloidi parçalama olasılığı bulunan ilaçları araştıranlar da dahil olmak üzere daha ileri çalışmalar, amiloid işleme ve uzaklaştırmanın beyinde zaman içinde nasıl ve nerede değiştiğini belirlemek için hem sağlıklı bireylerde hem de geniş bir yaş aralığındaki Alzheimer hastalarında pozitron emisyon tomografisi (PET) görüntülemeyi içermelidir. , ekledi.
Thorwald, “Beynin frontal korteksi, insan beynindeki yaşlanma sürecinde serebelluma kıyasla daha fazla amiloid üretimine sahiptir, bu da geç yaşamda Alzheimer ile ilişkili patolojilerle örtüşür.” Dedi. “Gelecekteki projeler, hem bilişsel olarak normal hem de Alzheimer hastalarında hem amiloid işleme modülasyonu hem de şu anda Alzheimer tedavisi için klinik deneylerde kullanılan monoklonal antikorlar yoluyla amiloidin çıkarılması ile amiloidi yaşam boyunca incelemelidir.”
Finch, monoklonal antikor tedavisi lemanecab’ın klinik deneylerde Aβ plaklarını azalttığı gözlemlendi ve yakın zamanda Alzheimer hastalarında bilişsel gerilemeyi yavaşlatma potansiyeli nedeniyle FDA onayı aldı, ancak sonuçlar uzun vadeli etki konusunda daha dikkatli araştırma yapılmasını gerektiriyor dedi.
“Lecanemab açıkça fibriller amiloidi azaltmak için çalışıyor” dedi. “Ancak, beyin şişmesi ve kanaması da dahil olmak üzere, kontrollere göre %100 daha fazla olan, gecikmiş veya gizli etkisi bilinmeyen önemli yan etkilerden endişe duyuyoruz.”
Beynin Aβ gibi proteinleri nasıl işlediği ve ortadan kaldırdığı hakkında daha fazla bilgi edinmek, Alzheimer hastalığı ve nedenlerine ilişkin önemli bilgiler sağlayabilir. Finch, çok az sayıda demans vakasının, etkilenen hastaların beyinlerinde mevcut olan tek patoloji olarak, amiloid plakları veya toplanmış Aβ protein kütleleri ile meydana geldiğini kaydetti. Bunun yerine, çoğu vaka, ek protein türlerinin birikmesinden beyindeki küçük kanamalara kadar daha karmaşık doku anormallikleriyle kendini gösterir: “Yaşlanan beyin bir ormandır.”
Kaynağı: Güney Kaliforniya Üniversitesi