Koğuşta zaman donmuş gibiydi. Soluk duvarlar, hastane yatağı ve cam pencereler, garip, baş döndürücü beyaz bir ışığı yansıtan, çarpık reflektörlere dönüşmüştü.
çıngırak
Metal kelepçelerin sesi ölümcül sessiz çatışmayı bozdu. Li Yuxin’in elleri titremeye devam etti ve tüm kişiliği bir anda dağıldı. Aralıklı olarak dişlerinin takırdayan sesiyle bir cümle söylemesi birkaç dakika sürdü: “…sen…nasıl… …biliyorsun…”
“He Liang’ın ölümüyle ilgili gerçeği sakladığınız sürece iyi olacağınızı ve hırsızlıktan cezanızı tamamladıktan sonra hapisten çıkabileceğinizi düşünüyor musunuz?”
“……..”
Jiang Ting eğildi ve kulağına fısıldadı: “Temmuz ortasındaki sıcak yaz geceleri. Bu cümle, Temmuz ortasındaki akşam muhteşem gün batımının saat 8:09’da bir yere düştüğü ve gençliğin sonunu ilan ettiği anlamına gelir ve ceza vaktinin başlangıcı ve ardından gelen uzun gece tüm infaz sürecidir. He Liang’ı öldürmenin cezasının bittiğini düşünüyor musunuz? Hayır, bundan çok uzakta. Neden öldürülen kişinin sen olduğunu neden düşünmüyorsun ilk etapta seçilen?”
“……..”
Li Yuxin’in güzel yüzü solgun ve korkmuştu ve ses çıkarır çıkarmaz nefesini tutamadı ama Jiang Ting zorla elini tuttu.
Jiang Ting’in üç parmağı hala gazlı bezle sarılıydı ve mücadelede Li Yuxin’in eli de yaralandı. Eşit derecede beyaz, ince ve yara bereli iki el birbirini sıkıca kavradı ve sol elin sağ eli sıktığı yanılsamasını yarattı.
“Söyle bana,” dedi, “seni bu kabustan çıkarayım, yoksa hayatının geri kalanında o insanlardan asla kaçamayacaksın.”
“Hayır…” Li Yuxin aceleyle fısıldadı, “Sadece ben değilim…”
“Ben ilk değilim… önümde, hala, var…”
Jiang Ting’in gözleri parladı.
Metal zincir şıngırdadı, bu Li Yuxin’in Jiang Ting’in parmağını sanki bu hareketten tarif edilemez bir cesaret kazanmış gibi sıkıca tutmasıydı:
“Ama… benden önceki iki kişi… ikisi de öldü.”
Ölü.
İkisi de öldürüldü.
Sanki gece ve gündüz tersine dönmüş gibi, manzara değişti. Koğuşun etrafındaki her şey kızın gözünden çekildi ve kabusta sayısız kez tekrarlanan sahne yavaş yavaş görüş alanını işgal etti ve tüm duyuları yuttu.
Ufkun altına batan altın kırmızısı gün batımıydı, vahşi doğanın sonundan yükselen geceydi ve bağlanmış olan He Liang titreyerek yere diz çöktü.
Hayaletler açık alanı çevreledi ve bıçağı tutan kız o kadar zayıftı ki ayakta bile duramıyordu.
Kulağına gülümseyen bir ses, “Git öldür onu,” dedi.
“Hayır hayır…”
“Bu korkak sana hayatı pahasına ihanet etti, bu yüzden cezalandırılmalı.”
“Lütfen, lütfen gidelim, lütfen…”
“Git öldür onu, yoksa sen de onunla el ele tutuşarak yeraltında yatarsın.”
“Yapamıyorum, lütfen, lütfen, lütfen!”
Ağlayan kız zorla başını öte yana çevirmiştir. Çok uzakta olmayan yer çukurunda, iki çürüyen ceset el ele tutuşmuş ve birbirlerine sarılmışlardı. Boş göz yuvaları gökyüzüne bakıyordu ve kemiklerinde siyah iç organlar ve kurtçuklar belli belirsiz görülüyordu.
“Bak, bu iş burada bitti.” Ses hala gülümsüyordu, her zaman çok mutlu görünüyordu ve “Cezayı birlikte çekeceksiniz” dedi.
Cezayı birlikte çekeceksiniz…
Kız gözyaşlarına boğuldu ve yürek burkan feryadı vahşi doğadan göğe yükseldi ve yavaş yavaş koğuştaki çaresiz boğulma sesiyle aynı ses haline geldi:
“Öldürmek istemiyorum, He Liang’ı öldürmek istemiyorum, neden ben?”
“Cezalandırılacak ne yanlış yaptık, bilmiyorum, gerçekten bilmiyorum…”
“Yanlış bir şey yapmadın,” Jiang Ting kızın yüzündeki yaşları sildi ve fısıldadı, “Dinle, daha sonra polisi aradığımda ona her şeyi anlatacaksın, He Liang’ın nasıl öldürüldüğüyle ilgili kısmı biliyorsun. .”
“Cesaret edemem,” diye hıçkırdı Li Yuxin: “Gerçekten buna cesaret edemem, ben-“
Jiang Ting, “Cesaret edersiniz. He Liang gerçekten sizin tarafınızdan öldürüldü, ancak ölüler masal anlatmaz. Kaçıranlar yakalanamazsa, hiç kimse sizin gerçekten zorlandığınızı kanıtlayamaz. Geri kalanını hapiste mi geçirmek istiyorsunuz? Başkalarının suçları yüzünden hayatını mahvettin mi?”
Li Yuxin deli gibi başını salladı.
“O zaman okula geri dönmek, polisin senin için değerli bir ödül için başvurmasına izin vermek ve tüm akrabaların, arkadaşların, öğretmenlerin ve okulların önünde itibarını geri kazanmak ister misin?”
“……..”
Li Yuxin’in yüzü solgundu ve Jiang Ting’in sanki büyülenmiş gibi yumuşak ve alçak sesini takip ederek, bir süre şaşkınlıkla başını salladı.
Jiang Ting, “O zaman ne yapacağını biliyorsun” dedi.
Tam ayağa kalkmak üzereyken, Li Yuxin onu yakaladı ve hayat kurtaran bir saman gibi sertçe çekti: “Memur bey, siz… neden bana yardım etmek istiyorsunuz?”
Jiang Ting hemen cevap vermedi, yüzü neşe ve öfke arasındaki farkı göstermedi ve bir süre sonra başını çevirip hastane penceresinden dışarı baktı.
Cam pencereden, Yan Xie’nin koridorda durduğunu gördü, birisiyle telefonda konuşuyordu ve konuşmayı buradan duymak imkansızdı.
“…Çünkü gerçekten infaz etmek istediği hedef ne He Liang ne de Shen Xiaoqi idi.” Jiang Ting, Li Yuxin’in soğuk kulaklarında konuştu, sesi o kadar alçaktı ki sadece ikisi duyabildi: “Ona ihanet eden bendim.”
Li Yuxin’in gözbebekleri aniden genişledi.
Telefondan her zaman sakin ve tanıdık olan ses geldi: “Ne He Liang ne de Shen Xiaoqi … Ona ihanet eden benim.”
Sonra koridorda arkasından bir tık sesi geldi, Yan Xie başını çevirdi ve Jiang Ting’in koğuşun açık kapısında durduğunu gördü ve ona kısaca şöyle dedi: “İçeri gel, açıklamaya istekli.”
“Tamam.” Yan Xie’nin yüzünde herhangi bir anormallik görünmüyordu ve aceleyle cep telefonuna şöyle dedi: “Aramaya ve kurtarmaya devam edin ve iletişimde kalın, haber alır almaz sizinle iletişime geçeceğim.” Ardından düğmeye bastı ve cep telefonunu cebine geri koydu. Bundan sonra öne çıktı ve Jiang Ting’in omzunu tuttu: “Elin nasıl?”
——Bunu sorduğunda, Jiang Ting’in bileğini sıktı ve aynı zamanda diğer eli Jiang Ting’in arka omzundan beline kaydı ve kemerin kenarından küçük bir şeyi nazikçe çıkardı.
Az önce koğuştan çıkarken sarılarak tutturduğu mikrofondu.
“Sorun değil, önemli değil.” Jiang Ting’in yüzü açık bir yorgunlukla doluydu. Elini geri çekti: “Benim için endişelenme.”
Yan Xie koğuşa girdi ve ona gülümsemek için döndü.
Bu gülümseme aslında biraz garip ama çok kısa olduğu için kimse farketmedi.
Li Yuxin hastane yatağının kar beyazı yastığına yaslanmıştı, cansız yüzü sonunda bir miktar kana bulandı ve Yan Xie’nin geldiğini görünce hemen ayağa kalkmaya çalıştı ve çok kısık bir sesle konuştu: “Gerçekten sayabilir misin? övgüye değer bir performans ve beni çalışmaya geri göndermek mi? “
Jiang Ting, koğuşun diğer ucundaki koltuğa oturmuş, ellerini statik ve zarif bir heykel gibi kalçalarının üzerinde kavuşturmuştu.
Yan Xie ona baktı, sonra hemen bakışlarını geri çekti ve başını salladı: “Evet, söz veriyorum.”
——İfadesi oldukça anlamlıydı ama Li Yuxin bunu fark etmedi. Tamamen bu söze odaklanmıştı.
“O kişinin neye benzediğini görmedim.” Kız sonunda ilk cümleyi sıktı: “Sadece sesini duydum.”
Yan Xie gözlerini kıstı.
“Geçen yıl Temmuz ayında, ben… He Liang ile birlikteydim, çıkıyorduk. Final sınavındaki kötü notlar yüzünden babam bütün gün evde beni azarlıyordu. Bir öfke nöbeti içinde koştum ve He Liang’ı aradım. bana eşlik etmek için dışarı çıkmak… İkimiz de hava kararana kadar yol boyunca yürüdük ve neredeyse ilçe kasabanın dışına çıktık. O sırada bir araba bizi eve götürmek için geldi.
Li Yuxin kuru bir şekilde yutkundu ve Yan Xie hemen sordu, “Hangi araba? Sürücü neye benziyor?”
“Gümüş bir Hyundai’ydi. O sırada hava karanlıktı ve sürücünün yüzünü göremedim. Otuzlu kırklı yaşlarında bir adamdı. Arabaya bindikten kısa bir süre sonra… Nasıl düştük bilmiyorum. uyuya kalmak.”
Yan Xie tek kelime etmedi ve aslında hiçbir şey söyleyemedi.
Silahsız ve savunmasız on altı yaşındaki iki lise öğrencisi, şaşkınlık içinde bilinmeyen bir araca bindiler; güvenlik farkındalıkları korkunç derecede düşüktü.
“Uyandığımızda zaten o yerdeydik, etrafta kimse yoktu, her yer dağlık ve vahşiydi. Çok korktuk ama birilerini çağırmak için bağırdık ama bir işe yaramadı. O yüzden sadece yürümeye devam edebildik… Sonraki iki günü ormanda geçirdik.” Li Yuxin ağlamaktan kendini alamadı: “Yiyecek veya içecek hiçbir şeyimiz yoktu, He Liang yaralandı ve ikimizin de ateşi vardı…”
Yan Xie aniden garip bir şey duydu: “Seni kimse kaçırmadı mı?”
“Kaçırıldığımızı hiç bilmiyordum. Geri dönene kadar He Liang’ın ailesinin bir şantaj telefonu aldığını duydum.” Li Yuxin ağladı: “Ama o zamanlar bunu gerçekten bilmiyorduk. Sadece dağlarda yürümeye ve yürümeye devam ettik ve ikimiz de ilk iki gün başka kimseyi görmedik bile!”
Yan Xie bir şey anlamış gibiydi ama söylemedi ve “Üçüncü gün ne olacak?” diye sordu.
Li Yuxin’in ifadesi sanki biri onu boğuyor gibiydi.
“Üçüncü gün tanıştık…” Bir süre sonra boğazından birkaç kelime çıkmaya zorladı: “Bu insanlar siyah giysiliydi ve yüzleri örtülüydü.”
—Siyah giysili ve yüzleri örtülü insanlar mı?
“Kaç tane? Erkek mi kadın mı? Onlarla nasıl tanıştınız?”
“Nereden geldiklerini bilmiyorum. Üçüncü gün tepenin üstündeki açık alana çıktık ve bayıldık. Uyandığımızda bu insanları açık alanın etrafında bulduk. He Liang bağlanmıştı. yere diz çökmüş yalvarıyor yalvarıyordu… kaçmaya çalıştım ama beni yakaladılar çaresizce yardım çağırdım gitmemize izin vermeleri için yalvardım ama biri telefonu kulağıma tuttu…”
Li Yuxin’in gözleri genişledi, çok uzun zaman geçmiş gibi görünüyordu, ancak o zamanki korku hala kemik iliğinin derinliklerine işlemişti:
“Telefondaki ses, He Liang’ın bana ihanet eden ve onu öldürmemi söyleyen bir korkak olduğunu söyledi. Bunu yapmaması için ona yalvardım, ancak bunu yapmaya cesaret edemezsem cezalandırılacağımı söyledi. He Liang. Gibi, gibi…”
Yan Xie, “Ne gibi?” diye sordu.
“…..” Li Yuxin ürperdi ve bir süre sonra “Yerde bir çukur var” dedi.
Koğuş çok sessizdi ve Yan Xie ve Jiang Ting, kızın yaşayan bir insanınkine benzemeyen yüzüne odaklandılar:
“Çukurda…iki ceset var…bir erkek ve bir kadın, el ele tutuşmuş…”
“He Liang’ı öldürmezsem çukurdaki kız gibi olacağımı söyledi…”
Yan Xie’nin yüzü tamamen değişti. Li Yuxin’in sözlerinin ne anlama geldiğini biliyordu: geçen yılki 712 ilk seri adam kaçırma olayı değildi!
He Liang’dan önce en az bir çift kurban vardı!
“…Yani He Liang’ı öldürdün?” Yan Xie’nin beyni vızıldadı ve soruyu soran kendi sesini duydu.
Li Yuxin kaçtı ve bakışlarını kaçırdı.
“Hayır,” diye mırıldandı kız, “Hiçbir şey bilmiyorum, ben… bayıldım. Uyandığımda He Liang… çoktan ölmüştü.”
Yan Xie, sessizce gözlerini indiren Jiang Ting’e bakmak için gözlerini kaldırdı.
Koğuşta sadece Li Yuxin’in titreyen nefesi ve boğulma sesleri duyulabiliyordu. Uzun bir süre sonra Yan Xie yavaşça başını salladı ve “Tamam” dedi.
——Yan Xie böyle bir insandır: vakaları ele alırken nadiren saçma sapan konuşur ve çözmek için harekete geçebileceği şeyleri çözmek için harekete geçer.
Ama dilediği sürece söylediği her söz birer çividir ve çivilendikten sonra asla bir dış güç tarafından değiştirilemez.
Jiang Ting rahat bir nefes aldı ama bu yüzüne yansımadı. Yan Xie’nin keskin bakışlarını görmemiş gibiydi ve yüzündeki kaslar hala gevşemişti. Li Yuxin’e kayıtsızca sordu: “Daha sonra, o insanlar gitmene izin mi verdi?”
Li Yuxin başını salladı ve ağzını açtığında dişlerinin takırdadığını duydu: “Hayır, hayır, hayır. Birkaç arazi aracı sürdüler, He Liang’ı bunlardan birine götürdüler ve beni aşağı indirdiler. gece karanlıkta dağ… Dağdan indikten sonra… Yüzüme bir şey püskürttüler ve birden uyuyakaldım.Tekrar uyandığımda koca bir gün geçmişti çünkü güneş yeniden batıyordu.Sonra baktım ki hava kararmış. -tepenin üstüne park etmiş bir karayolu aracı, He Liang’ı koydular —— gözleri kapalı hareketsiz duran He Liang’ı arabadan çıkardılar…”
Kızın konuşması tutarsızdı, kafasına sarılmak istedi ama kelepçelerle ancak nafile mücadele edebildi:
“Yere büyük bir çukur kazıldı… He Liang’ı içine koydular, içine koydular…”
“Sonra çukuru toprakla doldurdular… ah ah ah!”
Sonuna kadar gerilen ip gibi sinirleri nihayet kırıldı ve bir hayalet gibi keskin bir çığlık attı.
Yan Xie elini kaldırdı ve sıkıca çatılmış kaşlarını bastırdı. Bu hareketiyle, Li Yuxin’in az önce söylediği büyük miktardaki bilgiyi yavaş yavaş sindirdi. Bir süre sonra, kızın trajik çığlıkları arasında boğuk bir şekilde içini çekti.
“Cellat tek bir kişi değil, hareket kabiliyeti mükemmel bir örgüttür. Örgüt lideri birbirini seven genç kadınları ve erkekleri hedef alır. Kaçırdıktan sonra çorak dağlara atarlar, sonra şantaj aramaları yaparlar, gönderirler. kanlı giysiler ve infaz zamanını bildir.İki rehine hayatta kalma mücadelesi verdi ve sonra infaz zamanı geldiğinde kızlar erkekleri öldürmek zorunda kaldılar ve eğer kızlar saldırmaya cesaret edemezlerse ikisini de aynı anda öldüreceklerdi. zaman ayırın ve onları el ele gömün.”
Yan Xie başını salladı ve derin bir nefes aldı: “Bu fedakarlık ve ritüel duygusu bir tarikat gibi geliyor ama ‘ihanet’ ve ‘korkak’ın ne anlama geldiğini bilmiyorum.”
Jiang Ting konuşmadı.
Yan Xie bir an düşündü, sonra aniden Jiang Ting’e çenesini kaldırdı: “Hey.”
“Ne?”
“Neden bu örgütün Feng Yuguang davasının arkasındaki uyuşturucu karteline biraz benzediğini hissediyorum, aynı grup olabilir mi?”
Bu bir soru olmasına rağmen, Yan Xie’nin baskıcı sonu belli belirsiz bir şeye işaret ediyor gibiydi ve Jiang Ting’in bakışlarını kaçırmasına neden oldu.
Yan yanaklarına hafifçe bakıldığında kirpiklerinden kuyruğunun ucuna kadar oluşan uzun güzel kıvrımlar vardır. Bu onu biraz soğuk ve yaklaşmayı zorlaştırıyor.
“Aslında ben başka bir şey düşünüyordum,” dedi aniden.
Yan Xie “Ha?” dedi.
Jiang Ting onu görmezden geldi: “Li Yuxin?”
Kızın hala ağlayıp ağlamadığı veya yorgunluktan yere yığılıp kalmadığı bilinmiyor. Ağlama yavaş yavaş azaldı ve vücudu zaman zaman seğirdi. Sözleri duyunca hırpalanmış ve bitkin yüzünü kaldırdı.
“Kaçıranlar sizi He Liang’ı infaz etmeye zorladığında, yanındaki çukurda bir erkek ve bir kadına ait iki ceset olduğunu söylediniz. Ama He Liang öldükten sonra, bütün gün uzaktaki başka bir yamaca gömüldü?”
Li Yuxin dudağını ısırdı ve başını salladı.
Jiang Ting, Yan Xie’ye döndü: “Onun neden başka bir yere gömüldüğünü anlayamasam da, kaçıranların sonraki rehine çiftini terörize etmek için He Liang’ın cesedini kullanması mümkün mü?”
——Bunu ilişkilendirmek gerçekten çok kolay. Jiang Ting konuşmasını bitiremeden Yan Xie, “Tianzong Dağı!” dedi.
“Ma Xiang!” Yan Xie cep telefonunu çıkardı ve numarayı çevirdi ve hızlı bir şekilde talimat verdi: “Kaçıranlar bireyler değil, bir çete. Derhal şehir bürosuna haber verin, öğlen 12:00’den 12’ye kadar giriş ve çıkışlar hakkında bilgi alması için birini gönderin. Geçen yıl 16 Temmuz :00. Tianzong Dağı’nın hinterlandındaki tüm dağ yolları izleniyor ve hedef arazi konvoyları, bu yüzden hemen bana haber verin!” Daha sonra cep telefonunu kapattı ve Li Yuxin’e sordu, “He Liang’ın idam edildiği ve He Liang’ın cesedinin nereye gömüldüğü yerdeki herhangi bir yeryüzü özelliğini hala hatırlıyor musunuz? Herhangi bir bilgi? Bu çok önemli! Herhangi bir ayrıntı polise verilmelidir!”
Halkın dikkatli bakışları altında Li Yuxin ürperdi ve “Evet” dedi.
——Birden o kadar emin oldu ki sadece Yan Xie değil, Jiang Ting de şaşırdı.
“He Liang’ın gömüldüğü yamaçta yanan büyük kırmızı bir ağaç var. Beni açık alanda durmaya ve toprak deliğin doldurulmasını izlemeye zorladılar. O kişi bana telefonda-“
“‘Seni toprakta yuvarlanan bir kümes kuşu sandım ama bu anka ağacını görecek kaderin olduğunu kim bilebilirdi’.” Li Yuxin’in yüzü bir ironi ve umutsuzluk karışımı gösterdi: “Bu benim hayatım, bu benim hayatım. Hayatımda ilk kez Anka Ormanı’nı kendi gözlerimle gördüm.”
Yan Yan aniden telefonunu kaldırdı: “Ma Xiang…”
“Evet! — Hey Yan kardeş? Sorun ne?”
“Danışman Lu ile birlikteyim ve kaçıranların neden bu sefer ak kuyruklu deniz kartalının kanını kullandıklarını biliyorum.” Yan Xie durakladı ve “Ayrıca, eyalet departmanına ve Müdür Lu’ya tüm Tianzong Dağı’nı araştırmak için havadan fotoğraf çekmesini bildirin. Kaçıranların Shen Xiaoqi’yi öldürecekleri yer bir anka ormanı.”