KURTULUŞ CEPHESİ - Temmuz-Ağustos 2008
Bir Zamanlar
Devrimci-Milliyetçiler Vardı!
"III. Enternasyonalin ve komünist partilerin geri kalmış ülkelerdeki burjuva demokratik hareketi desteklediklerini ilân etmelerinin, ilkelerde ve teoride doğru olup olmadığını aramızda tartıştık; bu tartışma sonunda "burjuva demokratik" hareket teriminin yerine "devrimci-ulusal hareket" terimini kullanmayı oybirliğiyle kararlaştırdık...
Bu terim değişikliğinin anlamı şudur ki, biz, sömürge ülkelerin burjuva kurtuluş hareketlerini, ancak bu hareketler gerçekten devrimci oldukları takdirde, bu hareketlerin temsilcilerinin o ülkelerdeki köylülüğü ve sömürülen geniş kitleleri, devrimci bir ruhla örgütlendirmemize engel olmadıkları takdirde desteklemeliyiz ve destekleyeceğiz. Eğer bu koşullar yerine getirilmezse, bu ülkelerde reformcu burjuvaziye karşı (ki bunlara II. Enternasyonal kahramanları da dahildir) savaşım veririz."
(Lenin, "Uluslar ve Sömürgeler Komisyonunun Raporu-26 Temmuz 1920", Ulusların Kaderlerini Tayin Hakkı, s. 222.)
"Kemalizm, emperyalizmin işgali altındaki bir ülkenin devrimci-milliyetçilerinin bir milli kurtuluş bayrağıdır. Kemalizmin özü, emperyalizme karşı tavır alıştır. Kemalizmi bir burjuva ideolojisi, veya bütün küçük-burjuvazinin veyahut asker-sivil bütün aydın zümrenin ideolojisi saymak kesin olarak yanlıştır.
Kemalizm, küçük-burjuvazinin en sol, en radikal kesiminin milliyetçilik tabanında anti-emperyalist bir tavır alışıdır. Bu yüzden, Kemalizm soldur; milli kurtuluşçuluktur. Kemalizm, devrimci-milliyetçilerin, emperyalizme karşı aldıkları radikal politik tutumdur.
Ülkede, kendi solunda, emperyalizme karşı hiçbir devrimci, ulusal-radikal sınıf hareketi olmadığı, dünyada, bugünkü gibi milli kurtuluş savaşlarının destekçisi bir dünya sosyalist bloğunun olmadığı bir evrede, emperyalizme karşı, dünyada ilk muzaffer olmuş bir halk savaşını veren radikal-milliyetçiler, bu bakımdan, ülkemizin -kökeni Osmanlı alt bürokrasisinin ilericiliğine dayanan- bir orjinalitesidir. Kemalistler için ülkemizdeki, asker-sivil aydın zümrenin jakobenleri diyebiliriz." (Mahir Çayan, Kesintisiz Devrim II-III)
Önce "glastnost" ve "perestroyka" sözcükleri çıktı ortaya. Ardından "monetarizm", "sıkı para politikası" sözcükleri her yerde kullanılmaya başlandı. 90lara gelindiğinde "globalizm" sözcüğü, neredeyse her kapıyı açan sihirli bir anahtar haline geldi.
Yeni kuşak, içinde bulundukları ilişkilerde her türlü nesnel bilgiden uzak tutularak, "medya" aracılığıyla kendilerine sunulan hazır, kurgusal bilgilerle şekillendiler. Bilgi eksikliği, genel tarih bilgisi eksikliği, bu kurgusal bilgi ortamında şekillenen yeni kuşakların ortak özelliği oldu. Tarihin sonuna gelindi.
Yeni kuşak için, tarih, kendisinin doğmadığı zamanda olmuş bitmiş olaylardan ibaret kalırken, aynı zamanda kendisi o zamanlar doğmadığı için bilemeyeceği bir şeydi.
"Globalizm" söylemi altında tüm yerleşik kavramların yerine yenileri türetildi ya da yerleşik kavramların içerikleri boşaltıldı. Zaten "ideolojiler ölmüş" olduğu için de, düşünce araçları olan kavramlara da ihtiyaç kalmamıştı. "Medya" köşe yazarlarının "popülist" yazılarıyla, nesnel gerçekliğin, her isteyenin kendince kullandığı bir sözcükle ifade edilen, kişiden kişiye değişen, "o senin gerçeğin" denilerek nesnelliğin yerine öznelliğin geçirildiği garip bir durum ortaya çıktı.
Her şey değiştirildi, "değişmeyen tek şey değişimdir" söylemi altında her şey değişti, değiştirildi. Tarih, tarih olmaktan çıktı.
Böylece yıllar geçti.
Şeriatçı ve müttefiki "II. Cumhuriyetçiler"in dezinformasyon faaliyetlerinin olağanüstü artış gösterdiği günümüze gelindiğinde, 600 yıllık bir geçmişe sahip olan bir "silahlı çete-Ergenekon" söz konusu olduğunda, tarih yeniden anımsandı. "Medya"nın eskimiş solcularından sol-liberallerine kadar her yazar, "Ergenekon çetesi" operasyonlarının ardından komploların tarihi, darbelerin tarihi, Ergenekonun tarihi, Gladionun tarihi vb. üzerine yazılar döşenmeye başladı.
Kısaca tarih yeniden keşfedildi.
Ergenekon çetesinin 600 yılık bir geçmişe sahip olması ("Agarta") gibi safsatalar bir yana bırakılsa da, "çete"nin 1950lerde oluşturulan "karşı mukavemet teşkilatı"na dayanan bir kökene sahip olduğu iddiası tarihin yeniden keşfinde etkin oldu. Ancak asıl etkin olan, Ergenekon örgütlenmesinin çok eski zamanlara dayanan bir örgütlenme olduğunu, "yakın tarihimiz"in gelmiş geçmiş tüm olaylarının içinde bulunduğunu, hatta bizzat 1 Mayıs 77 katliamından Maraş olaylarına, Sivas olaylarından Gazi olaylarına kadar her olayın ve katliamın arkasındaki "derin ilişki", "gizli el" olduğunu kanıtlama çabası olmuştur.
Bu "tarih" merakı, Özal adına Cumhuriyet gazetesine el koyma girişimi başarısızlığa uğramış ve ardından Cumhuriyet gazetesinden onursuzca kovulmuş Hasan Cemalin kin ve nefretiyle birleşerek, 12 Mart dönemine kadar uzatılmıştır.
Böylece Ergenekon, hangi yazarın hangi kesimden geldiğine bağlı olarak değişen bir "geçmiş"e kadar uzatıldı. Taha Akyol gibi faşist MHP teorisyeni ile "soyut gelecek için somut bugünden vazgeçilemez" diyen "marksist" Murat Belge, D. Perinçekin "sağ kolu" Halil Berktay, ne idiğü belirsiz Cengiz Çandar ve "sol liberal" Birgün yazarlarının kendi "zaviyeleri"nden yazdıkları tarih, kimi zaman 12 Marta, kimi zaman 12 Eylüle, kimi zaman da 28 Şubata kadar uzandı. Ergenekon savcısının aynı tarihi Mustafa Kemal dönemine ve hatta Osmanlı İmparatorluğunun kuruluş günlerine kadar uzatması, bu tarih merakını daha da körükledi.
Ama bir kez tarih, tarih olmaktan çıkartılmışken, "ben o zaman doğmamıştım ki" denilen bir "şey" olmuşken, bu tarih yazıcılığı da "güdüleme" (manipülasyon) faaliyetlerinin, "psikolojik harekat"ın bir parçası olmuştur.
Böylesine bir tarihsizlik ve içeriksiz kavramlar içinde Ergenekon operasyonlarının "derin" anlamını ve "derin" köklerini ortaya koymak elbette fazlaca olanaklı değildir.
Ergenekon savcısının iddianamesinin "ruhu", bir yanıyla Jitem-Kontra Gerilla artıklarının "derin" tarihine dayanırken, diğer yanıyla Doğu Perinçekin "ordu-gençlik elele Milli Cephede"ci geçmişi ile İlhan Selçukun 9 Mart 1971 "sol cuntacı" geçmişine dayandırılmıştır. Açık ifadesiyle, "sol cuntacı"lıkla "maruf" İlhan Selçukun "sevk ve idaresi" altında bir "milli demokratik devrim" girişimine dayanmaktadır. Bu "ruh"la hareket eden Ergenekon savcıları, "üstün performans" göstererek, ülkeyi bir kez daha bu "tehlike"den kurtarmışlardır!
Ergenekon savcıları, bu "üstün performans"larını iddianamelerinde sergilerlerken, "kanıt" olarak Doğu Perinçekin kırk yıllık "Milli Cephe" tezlerini ve İlhan Selçukun 35 yıllık "sol cunta" maceralarını "kanıt" olarak sunmuşlardır.
Ergenekon savcılarının iddianamesinde Doğu Perinçekin "bu iş Milli Demokratik Devrimle biter" sözleri en güçlü "kanıt" olurken, İlhan Selçukun ne kadar profesyonel örgütçü olduğunun "kanıtı" olarak da İstanbul-Selimiye Sıkıyönetim Komutanlığı Askeri Savcılığı 09.01.1973 tarihli iddianamesi gösterilmiştir.
Ergenekon iddianamesinde Askeri Savcılığın iddianamesinden şunlar aktarılmıştır:
"... legal ve illegal çalışmaları gözönüne alındığında aşırı solun Milli Demokratik Devrim stratejisini benimsediği, köşe yazarlığı yaptığı Cumhuriyet gazetesindeki yazılarında işlediği ana konunun: mevcut iktidarı yıpratma, siyasi partilere karşı itimatsızlık oluşturarak Parlamento aleyhtarlığı yapma, mevcut demokratik düzenin bir göstermelik olduğunu telkin etme, iktidarla mücadele görünüşü altında Devletin temel yapısının yıpratılmasını hedef alma, mevcut düzeni silahlı eylemle yıkma, bozuk düzenin ve haksızlığın ortadan kaldırılarak sömürüsüz düzen diye tanımladığı sosyalizmin tahakkukuna çalışma ve bütün bunlar için her şeyden önce Türkiyede Askerlerin yönetime el koyması gerektiğini telkin ve tavsiye etme, TSKni bir darbeye sürüklemek şeklinde olduğu, bu fikirlerin gerçekleşmesi için illegal olarak bizzat ordu mensuplarının da yer aldığı bir Cunta oluşturmak faaliyetine giriştiği..."
Böylece Doğu Perinçek ve İlhan Selçuk, iki eski "sabıkalı" (her ne kadar Doğu Perinçekin suçu 1974 affıyla tümüyle ortadan kalkmış, İlhan Selçuk beraat etmişse de) "Milli Demokratik Devrim stratejisi" izleyen iki "illegal örgüt yöneticisi" oluvermişlerdir.
Bu "Milli Demokratik Devrim stratejisi" sayesinde Ergenekon "çetesi"nin tarihi 1960lara kadar uzanırken, "medya" köşe yazarlarına da "komplolar ve darbeler tarihi" konusunda yazılar yazabilmeleri için uygun bir fırsat ortaya çıkmıştır.
NE NEDİR?
Ergenekon "çetesi"nin "yönetici"lerinden birisi olan Doğu Perinçekin "Mao Zedung düşüncesi"nin Türkiye temsilcisi olduğu tarihsel bir gerçektir.
"Sovyet sosyal emperyalizmi"ne karşı "Mao Zedung düşüncesi"ni, Maonun formüle ettiği Milli Demokratik Devrimi savunan Doğu Perinçekin, aynı zamanda devrimin Maonun "uzun halk savaşı" stratejisiyle gerçekleşeceğini 1975lere kadar savunduğu da tarihsel bir gerçektir.
Ama Doğu Perinçekin çizgisi, yalın bir biçimde Milli Demokratik Devrim (MDD) ve halk savaşı çizgisini savunmak değil, bu çizginin kendi anlayışları doğrultusunda çarpıtılması ve bu çarpık anlayışa uygun olarak örgütsel faaliyet yürütmesidir.
Bu da "solun tarihi"nin ideolojik-politik bir gerçeğidir.
Yıllar önce, 38 yıl önce, 1970de Doğu Perinçek şöyle yazıyordu:
"Bizim partimiz MİLLİ KURTULUŞ cephesidir. Bizim partimizin komutanı Mustafa Kemaldir. Bizim partimizin üyeleri Amerikan sömürücüleriyle ortaklık etmeyen bütün bir MİLLETdir." (Doğu Perinçek, İşçi-Köylü Gazetesi, Sayı: 7, s: 4)
Doğu Perinçekin bu anlayışı, "Şehirleri temel alan bu oportünist görüş, Libya gibi ülkelerdeki milliyetçi subayların ilerici cunta hareketlerini Halk Savaşı olarak görmektedir. (Bkz. Şahin Alpay, "Proleter Devrimci" Aydınlık, Sayı: 17, s: 368)"*
O dönemden günümüze kadar Doğu Perinçek çizgisini niteleyen temel saptama ise, "Türkiyenin bugünkü iktisadi gelişme seviyesi proletaryanın milli bağımsızlık mücadelesinde öncü olmasına imkan vermemektedir" saptamasıdır. Böylece Doğu Perinçek çizgisi, ne kadar Milli Demokratik Devrimden, Halk Savaşından söz ederse etsin, Türkiye devriminin proletaryanın öncülüğünde gerçekleştirilemeyeceğini önsel olarak kabul eder. Dolayısıyla da, devrim sorununun proletarya dışındaki sınıf güçlerinin, özellikle de küçük-burjuvazinin siyasal hareketleri ve girişimleriyle çözümleneceğini düşünür. "Milli Cephe" teorisi ve bu yöndeki faaliyetler de, kaçınılmaz olarak bu siyasal hareketler ve girişimlerle "ittifak kurmak" şekline dönüşür. Doğu Perinçekin "sol cunta"yla, "kemalist asker-sivil aydın zümre"yle olan ilgisi ve ilişkisi buna dayanır.
12 Mart 1971 muhtırasına kadar solda yoğun biçimde tartışılan bu mantık ve çizgi, Marksist-Leninist terminolojiyle ifade edilecek olursa, "küçük-burjuva kökenli aydın ve subayların öncülüğünde, genel demokratik programın uygulanmasıyla pre-kapitalist ilişkilerin büyük ölçüde tasfiye edilmesi ve ülkede güçlü sayılabilecek bir işçi sınıfını doğurabilecek seviyede bir sanayileşmenin sağlanması" anlayışına denk düşer.
Bu da açık biçimde, "zinde güçler" denilen askerlerin "aşağıdan yukarı" gerçekleştirecekleri devrimci-milliyetçi bir askeri darbeyle sol bir iktidar kurulması demektir.
Doğu Perinçek, onlarca yıl bu çizgiyi izlemiş, bu çizgi çevresinde örgütlenmeye çalışmış, dergi ve gazeteler çıkarmış, partiler kurmuş birisidir.
Bunlar, sadece "ilgili ve yetkili"lerin değil, solda şu ya da bu oranda yer alan hemen herkesin kolayca bilebileceği gerçeklerdir.
Ergenekon "çetesi"nin "en büyük, deneyimli ve profesyonel yöneticisi" olarak ilan edilen İlhan Selçuk ise, açık Marksist söylem kullanmadan benzer düşünceleri savunan Doğan Avcıoğlu/Devrim çizgisinin görüşlerini benimsemiş birisidir.
Mahir Çayan yoldaş Avcıoğlunun görüşlerini şöyle özetler:
"Avcıoğluna göre Türkiye proletaryasının emperyalizme karşı mücadelede öncü rolü oynamasına objektif olarak imkan yoktur. Bu nedenle, II. Milli Kurtuluş savaşımızda öncülük, "demokrat devrimcilere" başka bir deyişle asker-sivil zümreye aittir. "Ülkemizin bugünkü gelişme aşamasında milliyetçi devrimciler bir kez daha ön planda rol almaya aday gözükmektedir" demektedir, Avcıoğlu."*
Anlaşılacağı gibi, gerek Doğu Perinçekin "Mao Zedung düşüncesi"nin, gerek Doğan Avcıoğlu/Devrim kesiminin görüşlerinin çıkış noktası, tüm solun çıkış noktası gibi Türkiye devrimidir. Sorun devrimin nasıl yapılacağı sorunu haline gelince, verilen yanıtlar farklılaşmakta ve buna bağlı olarak da izlenecek yollar değişmektedir.
Marksist-Leninist dünya görüşünü benimsemiş olan herkes için geçerli olan en evrensel ilke, devrimde proletaryanın öncülüğüdür. Proletarya, sınıf bilincine sahip olarak ve proletaryanın partisi içinde örgütlenerek kendi devrimini, yani sosyalist devrimi gerçekleştirir. Ancak emperyalizme bağımlı, geri-bıraktırılmış ülkelerde burjuva demokratik devrim tamamlanmadığından, bir diğer ifadeyle, feodalizm burjuvazinin öncülüğünde gerçekleştirilen bir demokratik devrimle tasfiye edilmediğinden, proletaryanın görevi, öncelikle demokratik devrimi tamamlamak ve buna bağlı olarak sosyalist devrimi gerçekleştirmektir.
Böylece sorun, tamamlanmamış burjuva demokratik devrimin proletaryanın öncülüğünde tamamlanması sorunu haline gelir. Bu, kesintisiz devrim perspektifi içinde sosyalist devrim ile demokratik devrimin tek bir sürecin iki aşaması olarak ele alınmasını gerektirir.
Burjuva demokratik devrimin proletaryanın öncülüğünde tamamlanması, kaçınılmaz olarak devrimin kapsamını değiştirir. Bu nedenle de, proletaryanın öncülüğünde gerçekleştirilen demokratik devrim "demokratik halk devrimi" olarak tanımlanır.
Buraya kadar, neredeyse tüm sol örgütler arasında bir ortaklık mevcuttur. En azından "globalizm" söylemlerinin solda etkin olduğu döneme kadar bu konularda ortak bir düşünce ve saptama mevcuttu.
Ancak somut gerçeklikte proletaryanın bilinç ve örgütlenme seviyesi, nüfus içindeki niceliği, ülkedeki siyasal güçler içinde solun (Marksist-Leninist solun) göreli zayıflığı vb. nedenlerle devrimin "düşünüldüğü gibi" gerçekleştirilemeyeceği düşünceleri ve kanıları ortaya çıkmaya başlar.
Bu düşünce ve kanılar, Emperyalizme bağımlı bir ülke olunduğundan, demokratik devrim, yalın bir biçimde anti-feodal devrim olmayacağı, aynı zamanda anti-emperyalist, yani ulusal bağımsızlıkçı bir devrim olacağı gerçeğiyle birleşerek, "ulusal cephe" (eski söylemle "milli cephe") aracılığıyla devrimin gerçekleştirileceği düşüncesine ulaşmıştır.
Eski illegal TKPden Boran-Aren çizgisine, Doğu Perinçekten Doğan Avcıoğlu kesimine kadar uzanan tüm sol örgütlenmeler bu düşünce çevresinde "ortak paydaya" sahip olmuşlardır.
İlk bakışta Marksist-Leninist teoriye uygun gibi görünen bu "ortak payda", oportünist ve pasifist bakış açısıyla ele alındığında, proletaryanın dışındaki "ilerici" güçlerin "ulusal cephe" içinde bir araya getirilmesi ve bu "ulusal cephe"nin yönetimi altında devrimin gerçekleştirmesi şekline dönüşmüştür.
Somut gerçeklikte, solun görece zayıflığı, devletin zor güçlerinin olağanüstü baskısı ve pasifikasyonu koşullarında, kendi "öz güçleri"nin yetersiz olduğunu düşünen her "solcu", proletaryanın dışındaki güçlere, özel olarak da küçük-burjuva sivil-asker aydın kesime dayanarak güçlenmeyi hesaplamaya başlamıştır.
Doğu Perinçekten Doğan Avcıoğluna, Mihri Belliden Dr. Hikmet Kıvılcımlıya, İsmail Bilenden Behice Borana kadar solun "ünlüleri", teoride ne söylerlerse söylesinler, pratikte hemen her zaman bu düşünceyi taşımışlardır.
Amiyane bilgilerle, solun içinde bulunduğu durum ile emperyalizm-işbirlikçi tekelci burjuvazinin ülke çapındaki mutlak egemenliği yan yana konulduğunda, basit bir akıl yürütmeyle, yaklaşık bir milyon kişilik orduya ve emperyalizmin her türlü askeri ve ekonomik desteğine sahip bir düşmanın kolayca yenilgiye uğratılamayacağı sonucuna ulaşılabilir. Bu akıl yürütme, kaçınılmaz olarak karşı gücün "bir milyonluk ordusu"nun gücünü abartır ve bu gücün parçalanması ya da "devrim saflarına çekilmesi"yle devrimin çok kolaylıkla gerçekleştirileceği hesaplar.
1950lerde Mısır, Suriye ve Irakta ortaya çıkan BAAS iktidarları, "kapitalist olmayan yol"u izleyerek anti-emperyalist ve anti-feodal bir çizgi izledikleri, bu iktidarların ve çizgilerin Sovyetler Birliği ile Çin tarafından desteklenildiği gerçekliğinden yola çıkıldığında da, böyle bir devrim anlayışı da kendi gerçekliğini somut tarihsel koşullarda bulur.
Bu devrim anlayışı, açık ve net bir biçimde, anti-emperyalist ve anti-feodal radikal küçük-burjuvazinin öncülüğünde "ulusal cephe" iktidarının kurulması anlayışıdır.
Bugün Ergenekon davasıyla yeniden keşfedilen "tarih"in kavramlarıyla ifade edersek, söz konusu olan devrimci-milliyetçilerin öncülüğünde demokratik devrimin tamamlanmasıdır.
Adı üstünde "devrimci-milliyetçi"lerin öncülüğünde bir devrimden söz edilmektedir. Devrimci-milliyetçilik, proleter niteliğe sahip olmayan bir burjuva ideolojisidir. Mahir Çayan yoldaşın ifade ettiği gibi, II. yeniden paylaşım savaşı sonrasında sosyalist sistemin gücü ve dünyanın 1/3ünü kapsayan genişliği, çeşitli burjuva unsurların, özel olarak da küçük-burjuva aydınlarının kendilerini "solcu" olarak görmeye başlamalarında etkin bir unsur olmuştur. Bu durum, devrimci-milliyetçi hareketin, aynı zamanda sol bir söylemle ortaya çıkmasına, kendi amaçlarını sol söylemle ifade etmesini de beraberinde getirmiştir.
Marksist-Leninist dilde "sömürgeler sorunu" olarak genişleyen demokratik devrim sorunu, kapitalizmin egemen üretim ilişkisi olmadığı, feodal ve sömürge ya da yarı/sömürge ülkelerde devrimci-milliyetçilerin öncülüğünde bir demokratik devrimin gerçekleştirilebileceğini öngörür. Bu öngörü, proletaryanın zayıf ve proletarya partisinin güçsüz olduğu, radikal küçük-burjuvazinin siyasal olarak etkin olduğu ülkeler için geçerlidir.
Ama Mısırdaki Nasır iktidarında kendi gerçekliğini bulan devrimci-milliyetçi hareket, Sovyetler Birliği revizyonizminin etkin desteğiyle, neredeyse tüm geri-bıraktırılmış ülkelerde demokratik devrimi gerçekleştirecek olan "gerçek" (reel) güç olarak kabul edilmiştir. Nasırın asker oluşu, Baas iktidarının askeri darbeyle kurulmuş olması, tüm dikkatlerin "Türk Silahlı Kuvvetleri"ne yöneltilmesini getirmiştir.
27 Mayıs askeri darbesi sonrasındaki gelişmeler, özel olarak da 1965 seçimlerinde sağın S. Demirelin APsi aracılığıyla %57 oy alarak iktidara gelmesi, ilk başta 27 Mayısçıları huzursuz etmiş, giderek de sağın anti-laikçi uygulamalarıyla karşı tepkiye yol açmıştır. Marksist solun, gerek TİP, gerek DİSK aracılığıyla örgütlenmesi ve faaliyetleri de, mevcut düzene karşı olan tepkileri daha da yoğunlaştırmıştır.
Bu dönemde Marksist sol, TİP aracılığıyla yasallaşabilmişse de, neredeyse tüm "eski tüfekleri"yle yasadışı bir konumda kalmıştır. TCKnın ünlü 141-142. maddeleri Marksist solun her türlü eylemine ve örgütlenmesine karşı kullanılan bir zor unsuru olmuştur. Bu baskı da, kaçınılmaz olarak Marksist solun değişik görünüm ve ad altında legal örgütlenmeye çalışmasına, varolan legal örgütlenmelerin içine girerek oralarda faaliyet göstermesine, mevcut düzenin söylemiyle "kendini gizlemesine" yol açmıştır.
Öte yandan AP iktidarı ile birlikte gericiliğin yeniden iktidar olduğunu düşünen "Atatürkçü" kesimler, 1960-65 dönemindeki Talat Aydemir darbe girişimlerinin de yaratmış olduğu hareketlilik içinde iktidara bir kez daha el konulması gerektiğini düşünmeye ve yüksek sesle söylemeye başlamışlardır.
27 Mayıs aşağıdan yukarı askeri darbesiyle ordunun hiyerarşik yapısı, "emir-komuta zinciri" belli ölçülerde kırılabildiğinden, AP iktidarına karşı olan "Atatürkçüler", özellikle "zinde güçler" denilen genç subaylar arasında büyük bir taraftar edinebilmişlerdir.
Böylece Süleyman Demirel hükümetine karşı "Atatürkçüler"in aşağıdan yukarı bir askeri darbeyle yönetime el koyma düşüncesi gelişmiş ve örgütlenmeye yöneldiğinde, Marksist solun mevcut düzene karşı topyekün muhalefetinin yükselmesi karşılıklı ilişkilerin gelişmesini sağlamıştır.
12 Mart öncesindeki dönem, "Atatürkçüler"den Marksist sola kadar, hükümete ve düzene karşı olan hemen herkesin "ne yapmalı" sorusunu sorduğu ve buna bağlı olarak bir şeyler yapmaya çalıştığı bir dönemdir.
Herkes ve her kesim, kendi görüşleri çevresinde örgütlenmek amacıyla dergiler çıkarmaya, yayınlar yapmaya başlamışlardır. Mahir Çayan yoldaşın Kesintisiz Devrim II-IIIün girişinde ifade ettiği gibi, "Her çıkan dergi, birer ciddi hareketin temsilcisi iddiası içinde sosyalist blok içindeki şu veya bu devlete karşı politik tavırlarından, Osman Gaziden itibaren üretim ilişkilerinin gelişme sürecine ilişkin görüşlerini, ilk sayılarında 80-100 (hızını alamayan daha da fazla) sayfalık broşürlerle ortaya koyuyorlardı. (Aslında hepsinin değerlendirmesi de, terminoloji ve nüans farkları hariç, öz bakımından üç aşağı beş yukarı aynıydı.)"
"Terminoloji ve nüans farkları hariç, öz olarak üç aşağı beş yukarı aynı" olan değerlendirmeler benzeş bir devrim programının ortaya çıkmasına da yol açtı. Demokratik devrim programı olarak Doğan Avcıoğlunun "iktidar programı" ile TİPin "iktidar programı", Doğu Perinçekin "Mao Zedung düşüncesi" dayanaklı MDD programı ile Mihri Bellinin MDDsi bir ve aynı şeyleri içeriyordu.
12 Marta yaklaşıldıkça her kesimin örgütlenme ve propaganda çalışmaları yoğunlaşmış, genç subaylar arasında "sol darbe" düşüncesi hızla yayılmıştır.
Bu tarihsel süreçte Marksist sol ile Doğan Avcıoğlu/Devrim çevresi her ne kadar programatik olarak birbirine yakın olsalar da, birbirlerinden farklı yönelimlere sahiptir.
Marksist sol, tüm oportünist ve pasifist kesimlerine rağmen, her durumda halkın örgütlenmesine dayanan bir devrim düşüncesini esas alırken, Doğan Avcıoğlu/Devrim çevresi bu örgütlenmeye doğrudan karşı çıkmazken, asıl olarak "zinde güçler"in, "Türk Silahlı Kuvvetlerin" yönetime el koymasıyla, yani "sol darbe"yle amaca ulaşılabileceğini savunmuşlardır.
Marksist solda egemen olan oportünist ve pasifist kesimin "en büyük günahı", böyle bir "sol darbe"yle iktidara el konulması karşısında "milli cephe" vb. aracılığıyla iktidar ortağı olmayı hesaplamasıdır. Bu hesap, onları, kaçınılmaz olarak "sol darbe" girişimleriyle bağlantılar kurulmasına, "sol darbeci" kesim içinde kendi görüşlerini savunan insanları örgütlemeye yöneltmiştir.
Böylece "sol darbe" girişimi içinde bulunan bazı kişiler oportünist ve pasifist kesimlerin "adamı" haline gelirken, oportünist ve pasifist kesimler de "sol darbe"cilerin "yedek gücü" olarak görülmeye başlanmıştır.
Tüm bu faaliyetler ve ilişkiler, 61 Anayasasının getirmiş olduğu nispi demokratik ortam içinde, neredeyse aleni bir biçimde sürdürülmüştür. Mevcut düzenin, bizatihi 61 Anayasasının kendisi açısından yasadışı olan ve kendi hukuku çerçevesinde "suç" oluşturan bu aleni faaliyetler ve ilişkiler, 12 Mart sonrasında kurulan sıkıyönetim mahkemelerinde açılan davalarda "kanıtlar" olarak sunulmuştur.
Devrimden söz etmek, devrim için örgütlenmek ve bizatihi devrim yapmaya kalkışmak ve hatta devrim yapmak, egemen sınıfların egemenliğine karşı işlenmiş en büyük suçtur. Dolayısıyla bu büyük suç, aynı egemen sınıfların kendi hukuku içinde ve kendi yasaları çerçevesinde şiddetle cezalandırılır. Burada şaşırtıcı, bilinmeyen herhangi bir yan yoktur.
Şaşırtıcı olan, mevcut düzene ve mevcut iktidara karşı faaliyet yürüten ve örgütlenen kesimlerin böylesi bir "suç"u işlediklerinin bilincinde olmamalarıdır.
Ve olmadıkları için de 12 Mart darbesi kafalarına "balyoz" gibi inmiş, örgütlenmelerini dağıtmış ve kişileri demoralize etmiştir.
Böylece devrimci-milliyetçilerin "sol darbe" girişimi başarısızlığa uğrarken, oligarşinin "balyozu" sayesinde Marksist solun bu devrimci-milliyetçi kesimle olan "hesapları" sona ermiştir.
1970ler Marksist solun, her türlü oportünist ve pasifist kesimlerinin egemenliğine rağmen, kendi başına ve kendi yolunda devrimci mücadeleyi yürüttükleri bir dönem olmuştur.
12 Mart darbesi, ordu içindeki devrimci-milliyetçileri büyük ölçüde tasfiye etmiş, "Atatürkçü, Kemalist" vb. adlarla kendilerini tanımlayan siyasal oluşumları tarih sahnesinden silip atmıştır.
Bugün Ergenekon "çetesi"yle birlikte gündeme getirilen "darbe girişimleri" ve "darbe örgütlenmeleri", ordu içinden tasfiye edilmiş devrimci-milliyetçilerin bazı kalıntılarının faaliyeti olarak gösterilmeye çalışılsa da, sözcüğün gerçek ve tarihsel anlamıyla devrimci-milliyetçi bir hareket mevcut değildir.
Sovyetler Birliğinin dağıtılmışlığıyla birlikte ortaya çıkan "yeni dünya düzeni", her ne kadar "globalizm" adı altında farklı bir şey olarak sunulmuşsa da, Irak ve Afganistan işgalleriyle birlikte "bilinen" emperyalist dünya düzeni olarak görünür hale gelirken, emperyalist metaların ihracatına dayanan yeni ticari ilişkiler eski geleneksel işbirlikçi-tekelci sanayi burjuvazisi/emperyalizm ittifakını ve bunun çevresinde oluşan güçler dengesini büyük ölçüde değiştirmiştir. Bugün AKP iktidarıyla temsil edilen eski geleneksel Anadolu tüccarı ve tefeci-tüccar sermayesi, neredeyse emperyalizmin temel müttefiki haline gelmiştir. Bu değişim, doğal olarak eski ekonomik, toplumsal ve siyasal ilişkileri değişime zorlamış ve her kesim yeni "koşullara" uyum sağlamaya itilmiştir.
TOBBtan işçi sendikalarına, ticaretten tarıma kadar her kesimin yeni "koşullara" uyum sağlamaya zorlanması, kaçınılmaz olarak karşı tepkiyi de beraberinde getirmiştir.
Bugün Ergenekon "çetesi" etrafında koparılan fırtına, yeni "koşullara" uyum sağlamış ve bu sayede AKP iktidarından nemalanan kesimler ile yeni "koşullar" tarafından dışlanmış ve zarara uğramış kesimler arasındaki çelişkinin bir ürünüdür. Ancak her kesim, bu "koşullar"ın ne kadar süreceğini tam olarak kestiremediklerinden, sürekli yalpalayan, tutarsız bir tutum içine girmişlerdir.
Şu gerçektir ki, 12 Mart öncesinin devrimci-milliyetçi gücü ve örgütlülüğü günümüzde mevcut değildir. Bazı kişilerin "kemalizm" söylemi içinde devrimci-milliyetçi bir düşünce sahibi oluşları bu gerçeği değiştirmemektedir.