Bulutun yeryüzeyine inmiş şekli olan sis, aynı zamanda küçük ölçüde bir yoğuşma şeklidir. Fiziksel açıdan bulutla sis arasında herhangi bir fark yoktur. Bulutların çoğu, hava kütlesinin yükselmesi sonucu adyabatik soğuma ile meydana gelir. Sis; nemli bir hava kütlesinin yükselerek soğuması (yamaç sisi), yer ve su yüzeyinin soğuması veya hava kütlesinin fazla miktarda nem alarak yoğuşma noktasının altına düşmesi sonucu oluşur. Sisin oluşumunu sağlayan en önemli etken, havanın durgun ve gökyüzünün açık olmasıdır.
Sisler oluşum açısından dört sınıfa ayrılabilir:
1. Radyasyon sisi: Gece sırasında yer yüzeyinin soğumasıyla meydana gelir. Özellikle ilkbahar ve sonbahar aylarında gündüz ısınan yüzey, gece sıcaklık kaybı sonucu soğur. Yüzey üzerindeki hava tabakasının soğuyarak yoğuşma noktasının altına düşmesi ile sis oluşur. Ancak gündüzün havanın ısınmasıyla bu sis kalkar. Ülkemizin özellikle iç kesimlerinde ilkbahar ve sonbaharda gökyüzünün açık olduğu günlerde sık sık radyasyon sisi meydana gelir.
2. Adveksiyon sisi: Sıcak veya soğuk bir hava kütlesinin yatay hareketi sonucu oluşur. Sıcak ve nemli bir hava kütlesi, karla kaplı veya soğuksu akıntısının olduğu soğuk yüzeyler üzerinden geçtiğinde soğumaya uğrar. Bu durumda havadaki nemin yoğuşma noktasına ulaşmasıyla sis oluşur. Örneğin deniz üzerinden gelen nemli ve ılık bir hava kütlesinin soğuk kara yüzeyi ile temas etmesi sonucu oluşan sis, adveksiyon sisdir. Adveksiyon sisi, kıyı bölgelerimizde sık sık görülür. Örneğin Balkanlar’dan gelen soğuk hava kütlesinin Marmara Denizi üzerinden geçmesiyle deniz ulaşımını aksatan sisler oluşur.