Bilinciniz hakkında ne düşünüyorsunuz?
Filozoflar ve ilahiyatçılar arasında buna zihin-beden sorunu denir (ayrıca beden-ruh problemi). İnce bir motor koordinasyonu meselesi değil (herhangi bir şey dökmeden bir bardaktan yudum içmek veya dart oynarken hata yapmak gibi). Bunun yerine, soru bedenlerimizin fiziksel ve düşüncelerimizin ruhsal olup olmadığıdır; başka bir deyişle, insanların tamamen fiziksel veya fiziksel ve ruhsalın bir kombinasyonu olup olmadığı.
Mukaddes Kitap zihin-beden problemini doğrudan ele almasa da, insan varlığının fiziksel olmayan bir yönünü açıkça gösterir ve ayırt eder (Yeni Antlaşma terminolojisinde) beden arasında (Beden, beden) ve ruh (Zihin, ruh). Mukaddes Kitap beden ve ruhun nasıl ilişkili olduğunu ya da tam olarak nasıl etkileştiklerini açıklamasa da ikisini ayırmaz ya da birbirinin yerine geçemez ve ruh asla fiziksel olana indirgenmez. Bazı pasajlar içimizde eşsiz bir “ruha” işaret ediyor ve Tanrı ile kişisel bir ilişkiye sahip olabileceğimizi gösteren Kutsal Ruh ile bir bağlantı gösteriyor. (Romalılar 8,16:1 ve 2,11.Kor).
Zihin-beden problemini düşünürken, Kutsal Yazıların temel bir öğretisiyle başlamamız önemlidir: hiç kimse olmayacak ve hepsi aşkın olan Yaratıcı Yaratıcı Tanrı ile var olan, devam eden bir ilişkinin ötesinde oldukları şey olmayacaklardır. Bir şeyler yarattı ve varlıklarını korudu. Yaratılış Tanrı ondan tamamen ayrılmış olsaydı (insanlar dahil) olmazdı. Yaratılış kendini yaratmadı ve varlığını sürdürmedi - kendi içinde sadece Tanrı var (Teologlar burada Tanrı'nın birlikteliğinden söz ederler). Yaratılan tüm şeylerin varlığı, kendi kendine var olan Tanrı'dan bir armağandır.
İncil ifadesinin aksine, bazıları insanların maddi varlıklardan başka bir şey olmadığını iddia ediyor. Bu iddia şu soruyu gündeme getirir: İnsan bilinci kadar önemsiz bir şey, fiziksel madde kadar bilinçsiz bir şeyden nasıl ortaya çıkabilir? İlgili bir soru şudur: Neden duyusal bilgi var? Bu sorular, bilincin sadece bir yanılsama mı yoksa bir yanılsama mı olduğuna dair daha fazla soru ortaya çıkarmaktadır (fiziksel olmayan da olsa) malzeme beynine bağlı olan, ancak ayırt edilmesi gereken bileşen.
Hemen hemen herkes insanların bilince sahip olduğunu kabul eder (imgeler, algılamalar ve hislerle dolu bir düşünce dünyası) - genellikle düşünme olarak adlandırılan ve bizim için yiyecek ve uyku ihtiyacı kadar gerçek olan. Ancak, bilincimizin / muhakememizin niteliği ve nedeni hakkında bir anlaşma yoktur. Materyalistler bunu sadece fiziksel beynin elektrokimyasal aktivitesinin bir sonucu olarak görüyorlar. Sigara materyalistler (Hristiyanlar dahil) bunu fiziksel beyni ile özdeş olmayan önemsiz bir fenomen olarak görür.
Bilinç hakkındaki spekülasyonlar iki ana kategoriye ayrılır. İlk kategori fizikçilik (Materyalizm). Bu görünmez bir ruhsal dünya olmadığını öğretir. Diğer kategoriye, zihnin fiziksel olmayan bir karakteristiğe sahip olabileceğini veya tamamen fiziksel olmayan olduğunu öğreten paralel dualizm denir, böylece tamamen fiziksel ifadelerle açıklanamaz. Paralel dualizm, beyni ve zihni paralel olarak etkileşimli ve çalışan olarak görür - eğer beyin yaralanırsa, mantıksal akıl yürütme yeteneği bozulabilir. Sonuç olarak, paralel etkileşim de etkilenir.
Paralel dualizm durumunda, dualizm terimi insanlarda beyin ve zihin arasındaki gözlemlenebilir ve gözlemlenemez etkileşimi ayırt etmek için kullanılır. Her insanda ayrı ayrı meydana gelen bilinçli zihinsel süreçler özeldir ve dışarıdan erişilemez. Başka bir kişi elimizi alabilir, ama özel düşüncelerimizi bulamazlar (ve çoğu zaman Tanrı'nın onu bu şekilde düzenlemesini seviyoruz!). Ayrıca, kendi içimizde sahip olduğumuz bazı insan idealleri maddi faktörlere indirgenemez. İdealler arasında sevgi, adalet, af, sevinç, merhamet, lütuf, umut, güzellik, gerçek, iyilik, barış, insan eylemi ve sorumluluk vardır - bunlar hayata amaç ve anlam verir. Kutsal Kitaptaki bir pasaj bize tüm iyi hediyelerin Tanrı'dan geldiğini söyler (Yakub 1,17). Bu bize Tanrı'nın insanlığa armağanı olarak bu ideallerin varlığını ve insan doğamızın bakımını açıklayabilir mi?
Hıristiyanlar olarak, Tanrı'nın dünyadaki araştırılmaz faaliyetlerine ve etkisine atıfta bulunuyoruz; yarattığı şeylerle eylemlerini kapatan (doğal etki) veya Kutsal Ruh'un doğrudan eylemi. Kutsal Ruh görünmez olduğu için eseri ölçülemez. Ama eseri maddi dünyada olur. Eserleri tahmin edilemez ve ampirik olarak anlaşılabilir neden-sonuç zincirlerine indirgenemez. Bu eserler sadece Tanrı'nın yaratılışını değil, aynı zamanda Enkarnasyon, Diriliş, Yükseliş, Kutsal Ruh'un misyonu ve İsa Mesih'in Tanrı'nın Krallığını tamamlamak için beklenen dönüşü ve yeni cennetin ve yerin kurulmasını da içerir.
Zihin-beden problemine dönelim: Materyalistler düşünmenin fiziksel olarak açıklanabileceğini iddia ediyorlar. Bu perspektif, zihni yapay olarak yeniden üretme ihtiyacı olmasa bile. O zamandan beri, «yapay zeka» ifadesi (AI) şekillendi, AI bilgisayar geliştiricileri ve bilim kurgu yazarları tarafından iyimser bir şekilde ele alınan bir konudur. Yıllar boyunca AI, teknolojimizin ayrılmaz bir parçası haline geldi. Algoritmalar, cep telefonlarından otomobillere kadar her türlü cihaz ve makine için programlanmıştır. Yazılım ve donanım geliştirme o kadar gelişti ki, oyun deneylerinde makineler insanlar üzerinde zafer kazandı. 1997'de IBM bilgisayarı Deep Blue, hüküm süren satranç dünya şampiyonu Garry Kasparov'u yendi. Kasparov, IBM'i sahtekarlıkla suçladı ve intikam istedi. Keşke IBM reddetmedi, ancak makinenin yeterince çalışmasına ve Deep Blue'yu emekliliğe göndermesine karar verildi. 2011 yılında Jeopardyuiz şovunda IBM Watson Computer ve en iyi iki Jeopardy oyuncusu arasında bir oyun düzenlendi. (Oyuncular soruları cevaplamak yerine, yıldırım hızında verilen cevaplar hakkında sorular formüle etmelidir.) Oyuncular büyük bir farkla kaybetti. Sadece yorum yapabilirim (ve ironik bir şekilde kastedildi) sadece tasarlandığı ve programladığı şey için çalışan Watson'un mutlu olmadığı; ancak AI yazılım ve donanım mühendisleri bunu yapıyor. Bu bize bir şey söylemeli!
Materyalistler zihin ve bedenin ayrı ve farklı olduğuna dair ampirik bir kanıt olmadığını iddia ederler. Beynin ve bilincin aynı olduğunu ve zihnin beyindeki kuantum süreçlerinden kaynaklandığını veya beyinde gerçekleşen süreçlerin karmaşıklığından kaynaklandığını iddia ediyorlar. "Kızgın ateistler" denilen Daniel Dennett daha da ileri gider ve bilincin bir yanılsama olduğunu iddia eder. Hıristiyan apolog Greg Koukl, Dennett'in muhakemesinde temel hataya dikkat çekiyor:
Gerçek bir farkındalık olmasaydı, bunun sadece bir yanılsama olduğunu fark etmenin bile bir yolu olmazdı. Bir illüzyonu algılamak için farkındalık gerekiyorsa, o zaman illüzyonun kendisi olamaz. Aynı şekilde, ikisi arasında bir fark olduğunu kabul etmek için, hem dünyayı hem gerçek olanı, hem de hayali algılayabilmeli ve böylece hayali dünyayı tanımlayabilmelidir. Tüm algı bir illüzyon olsaydı, böyle algılanamazdı.
Malzeme aracılığıyla (Ampirik) yöntemler önemsiz bulunamaz. Yalnızca gözlenebilir, ölçülebilir, kanıtlanabilir ve tekrarlanabilir maddi olaylar tespit edilebilir. Eğer sadece ampirik olarak kanıtlanabilir şeyler varsa, o zaman var olamayacak olan şey benzersiz olabilir (tekrarlanamaz). Ve eğer durum buysa, benzersiz, tekrarlanamayan olay dizilerinden meydana gelen hikaye var olamaz! Bu uygun olabilir ve bazıları için sadece özel ve tercih edilen bir yöntemle kanıtlanabilecek şeylerin keyfi bir açıklamasıdır. Kısacası, sadece ampirik olarak doğrulanabilir / maddi şeylerin var olduğunu ampirik olarak kanıtlamanın bir yolu yoktur! Tüm gerçekliği bu tek yöntemle keşfedilebilecek olana indirgemek mantıksızdır. Bu görüşe bazen Bilimcilik denir.
Bu büyük bir konu ve sadece yüzeyi çizdim, ama aynı zamanda önemli bir konu - İsa'nın sözüne dikkat edin: «Ve bedeni öldüren ama ruhu öldüremeyenlerden korkmayın» (Matta 10,28). İsa materyalist değildi - fiziksel beden arasında net bir ayrım yaptı (beyni de içerir) ve kişiliğimizin özü olan insanımızın somut olmayan bir bileşenidir. İsa bize başkalarının ruhlarımızı öldürmesine izin vermememizi söylediğinde, aynı zamanda başkalarının Tanrı'ya olan inancımızı ve güvenimizi yok etmesine izin vermememiz gerektiği anlamına da gelir. Tanrı'yı göremeyiz, ama onu tanıyor ve ona güveniyoruz ve fiziksel olmayan bilincimiz sayesinde onu bile hissedebiliyor ya da algılayabiliyoruz. Tanrı'ya olan inancımız gerçekten de bilinçli deneyimimizin bir parçasıdır.
İsa bize zihnimizin O'nu öğrencileri olarak takip etmenin ayrılmaz bir parçası olduğunu hatırlatır. Bilincimiz bize Tanrı, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh üçlüsüne inanma yeteneği verir. İnanç armağanını kabul etmemize yardımcı olur; bu inanç "umduğuna kesin bir güven ve görmediklerine şüphe" (İbraniler 11,1). Bilincimiz, “dünyanın Tanrı'nın Sözü tarafından yaratıldığını tanımak için Tanrı'yı Yaratıcı olarak tanımamızı ve ona güvenmemizi sağlar, böylece gördüğünüz her şey hiçbir şeyden yapılmaz (İngilizce Üs: görünmezden) » (İbraniler 11,3). Bilincimiz, tüm sebeplerden daha yüksek bir barışı deneyimlememize, Tanrı'nın sevginin olduğunu tanımamıza, İsa'nın Tanrı'nın Oğlu olduğuna inanmamıza, sonsuz yaşama inanmamıza, gerçek neşeyi bilmemize ve gerçekte olduğumuzu bilmemize olanak sağlar. Tanrı'nın sevgili çocukları mı?
Tanrı'nın bize kendi dünyamızı tanıma ve O'nu tanıma aklı verdiğini sevindirelim.
Joseph Tkach
başkan
GRACE COMMUNION INTERNATIONAL