Çocuklarda Eğitim: Ders Programı Her Şey Değildir!
Elbette, hepimizin öğrencileriyle tartışmayı ve tartışmaya girmeyi başaran öğretmenleri vardı. Bu, arzu edilen bir tutumdur ve genellikle öğrettikleri öğrenciler gibi davranırlar. Öte yandan, sınıfa giren ve bir şeyi kitaptan okuyarak açıklayan öğretmenler de vardı. Diğer öğretmenler ise her zaman aceleci görünürlerdi çünkü bütün dersin konusunu anlatacak yeterli zaman yoktu.
Çocuklarda eğitim konusunda dinamikler hala aynı. Öğretmenler bazı öğrencilerle daha iyi anlaşıyor, diğerleri daha da kötüleşiyor. Fakat onların tek amacı sadece ders programını öğretmek, notlara aşırı dikkat vermek (daha iyisi ne kadar yüksek olursa olsun) ve öğrencilerin bir miktar bilgi edinip bir şeyler öğrenmeleri umuduyla bol miktarda ödev vermektedirler. Bütün bunlarda eksik olan bir şey yok mu? Bizce var!
“Eğer bana söylerseniz, onu unutacağım, eğer bana gösterirseniz, onu hatırlayacağım ve beni içine katarsanız onu öğreneceğim.”
Çocuklarda eğitim: Ders programı önemli olan tek şey değil
Birçok öğretmenin tek arzusu, müfredatı öğretmek, tüm hedefleri gerçekleştirmek ve kitabı bitirmektir. Bununla elde ettikleri her şey gençlerin yaratıcılığını yok etmektir.Öğrenmekten çok uzakta, tüm öğrenciler yapabilecekleri kadar bilgiyi ezberlemeye çalışırlar. Ve genellikle gerçekleşen şey, takip eden ayın ya da haftanın sonunda neredeyse hepsini unuttuğudur.
Bu, birçok öğretmenin şikayet ettiği bir şey. Bununla birlikte, bunların bir kısmı aslında, bir şeyleri yapmanın yolunun doğru olup olmadığını analiz etmekle uğraşır. Bu tip öğretmenler notlara çok fazla önem verir ve öğrenciye, özellikle de gençlere biraz empati kurmalarını tavsiye ederler. Öğretmenin öğrencilerin üzerinde olması gereken olumlu etkinin önemi neredeyse hiç düşünülmemiştir.
Sınıfa girer girmez, bazı öğretmenler işlerinin en insani kısmını unuturlar. Bu özellikle gençler ile yakından ilgileniyorlarsa geçerlidir. Zorbalık veya taciz raporları ortaya çıktığında, öğretmenlerin buna inanamayacağını ve hiçbir şey fark etmediklerini söylemesi yaygın değildir. İşlerine ve öğrencilerine böyle bir kayıtsızlık göstermeleri hiç de şaşırtıcı değil.
En iyi öğretmen
Ancak, birçok öğretmen, öğrencilere herhangi bir tutku ya da ilham vermese de, bazı şeyler vardır. İşte, 17 Ağustos 2013’te İspanyol gazetesi El País‘de bir makale yazan Carlos Arroyo adındaki bir adamdan bir parça:
“Hayatımın en iyi öğretmeni Don Manuel Bello idi. Lise 5. yılında Edebiyat öğretmenimdi […]. Bana okumayı ve ders çalışmayı sevdirdi. O zamanlar öğrenme gibi yeterli bir imkanımız olmasa da okulda bir gün öğretmen olmak isteyen öğrenciler vardı… Bilgiye muhtaç okumanın kıymetini bilen öğrenciler… o benim gibi bir çok öğrenciyi öğretmen olma konusunda motive etti ve beni her zaman teşvik etti… bu öğretmen, inanılmaz derecede doğal bir şekilde, beni okumaya motive edebildi, bunu başardı.”
Bir öğrenci, matematik öğrenmeyi başarabilir ve sahip olduğu öğretmene bağlı olarak o öğretmenden nefret de edebilir. Bir diğeri asla yazar olma tutkusuna ulaşamaz, çünkü onun çalışmaları hakkında çok olumsuz ve kırıcı eleştriri yapan bir edebiyat öğretmeni vardır. Çocuklarda eğitim konusunda öğretmen çok önemli bir rol oynar. Öğretmenlerin öğrencilerinin öz saygılarını etkiledikleri gayet açıktır.
Öğretmenler öğrencilerinin hayatını değiştirebilir
Olumlu ya da olumsuz eleştirilerin seçimi, çocukların evde davranışlarını etkilediği gibi, aynı şey sınıfta da olur. Bir öğretmen öğrencilerine inanmazsa, eğer onları motive edemiyorsa, durumun kendiliğinden iyileşmeyeceği açıktır. Şikayet etmek faydasız. Öğretmen kullanmak istemediği ya da bilmediği bir güce sahiptir.
Tüm bunları kendi kişisel deneyimime dayanarak onaylayabilirim. Sadece bir öğrenciyken (birçok öğretmenin unutduğu bir şey) değil, aynı zamanda ortaöğretimde öğretmen olarak da iş tecrübem var. Kendi hocalarımın öğrencilerini şu sözlerle yabancılaştırdığını gördüm: “Onunla hiçbir şey yapmanın bir anlamı yok, kitabını bile açmıyor”.
Öğretmenim sadece isyankar gençleri gördü, bazıları diğerlerinden daha iyi, ama büyük çoğunluk fikirsiz ve “küçük veletlerdi” onun için. Bu vizyon aklıma hiç yatmamıştı. Onları tanımak zorunda kalmadan, çoğunun nasıl güvensiz, motivasyonlarını kaybetmiş ve kendi öz saygılarının olmadığını hissettim. Onlara sormaya bile gerek kalmadan, muhtemelen ev hayatlarında problem yaşadıklarını düşünebilirsiniz.
İlginç bir şekilde, bu sınıfta 2 ay boyunca görev yaparken, kitabını hiç açmamış olan çocuk böyle yaptı. Onu asla görmemezlikten gelmedim ve kesinlikle hiç kötü konuşmadı. Onun yapmak istemediği bir şeyi yapmasını hiç istemedim. Oldukça basit bir şey oldu.
Dersleri aldığım ve aktardığım tutkunun etkisi vardı. Öğrenciler bile sınıfın önüne gelip başkalarının önünde konuşmak istediler. Söz konusu öğrenci, sınıf arkadaşlarının işlerini nasıl kolaylaştırdığını gördü. Ve böylece, bir gün, kendi iradesiyle, kitabını açtı, kalemini aldı ve sınıfta yapmasını istediğim şeyi yaptı: bir deneme.
Her şey mümkün
Öğretmenim dürüst bir insandı. O imkansızı başardığımı söyledi. Tek düşüncem, kaygılarım o çocukla beraberdi ve yazdığı yazı, hepsinden şüphe duyduğum şeyi açıkça gösterdi: işlevsel olmayan bir ailede yaşıyordu. Ne yazık ki, orada öğretmeye devam edemedim. Bununla birlikte, tüm bunları öğrendim ki, öğretmen öğrencinin tutumunu değiştirme gücüne sahip.
“Vasat öğretmen konuşur. İyi öğretmen açıklar. Mükemmel öğretmen gösterir. Gerçekten harika öğretmen ilham verir.”
– William A. Ward
Öğretmenim, öğrencilerin tahtaya çıkmalarına ve gruplar halinde egzersiz yapmasına izin vermenin olumlu bir şey olduğunu söyledi. Ancak ayrıca, uzun vadede ders programını tamamlamak için gereken süreden de uzak olduğunu söyledi. Bu bana kendime şu soruyu sormamda yardımcı oldu: Daha önemli olan nedir? Öğrencinin kendi sınıf arkadaşlarının önünde eğlenerek öğrenmesi mi daha önemli yoksa ders programını bitirmek (çok azını hatırlayacakları) ve yaratıcılığını boğmak mı daha önemli?
Çocuklarda daha iyi bir eğitim için sınıflarda büyük bir değişikliğe ihtiyacımız var. Montessori yöntemini uygulayan bazı okullar ya da Barselona’da Sadako okulu gibi bireysel masaları olmayan ve işbirlikçi öğrenme ile duygusal, sosyal ve felsefi eğitime dayanan bazı okullar var… Ancak çoğu okul hâlâ geleneksel modelde devam ediyor. Kimse için yürümeyen bir model. Çünkü müfredat önemli olsa da, kesinlikle her şey değildir.