Sömürgecilikte Eğitim – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları
Sömürgecilikte Eğitim
Olağanüstü Hal sırasında, adına İngiliz birliklerinin Kenya’ya gönderildiği yerleşimci topluluğun endişelerine bariz bir şekilde daha az duyarlı hale gelen sömürge hükümeti, şimdi anlamlı tavizler vermeye istekliydi.
İngiliz hükümeti, Gana’yı özyönetim için hazırlama niyetini daha yeni duyurmuştu ve kendisini, yerleşimci üstünlüğüne verdiği önceki destekten temkinli bir şekilde ayırmaya başladı. 1958 seçimleri Afrika topluluğuna siyasi eşitlik sağladı, ancak Mboya’nın tavsiyesi üzerine Afrikalılar tarafından boykot edildi.
Bir yıl sonra İngiliz hükümeti siyasi gücün Afrikalılara devrini prensipte kabul etti, Olağanüstü Hal’i kaldırdı ve Londra’daki Lancaster House’da Avrupa, Afrika ve Asyalı temsilcilerin Kenya’nın siyasi durumu için planlar yapmaya davet edildiği bir anayasa konferansı düzenledi. Geleceği bağımsız bir ülke olarak, bu olayların Kıyı İli üzerindeki etkileri kısa sürede anlaşıldı.
İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden sonra kıyılara daha çok sayıda yerleşen Afrikalılara siyasi gücü devretme önerileri büyük endişe yarattı. Kenya’daki Müslüman toplumun siyasi hakları, sömürge döneminde Arap temsili ve İngilizlerin Mombasa ve kıyı şeridini koruması kurgusu aracılığıyla korunmuştu.
Bir anlamda, kıyı Müslümanları, çıkarları İngiliz hükümeti veya bağımsızlık mücadelesine katılan ve kontrol edilen Asya toplumu tarafından gözetilecek olan Avrupalı yerleşimcilere göre eşit temsili benimsemekle siyasi olarak daha fazla kaybedecekti.
Yukarı Afrikalıların, kendilerini hâlâ Arap olarak gören ve özel korumaya yönelik ahlaki iddialarını, gayrimüslimlerden oldukça farklı anlamlar taşıyan tarihsel birlikteliklere dayandıran diğer Afrikalılara pek az sempati duymaları beklenebilirdi.
İncelikten çok endişe gösteren kıyı Arapları, “1895 Antlaşması’na bir pazarlık kartı olarak değil, onlara ülkenin geri kalanının sıkıntılarından ve sıkıntılarından bir sığınak sağlayacak olan kıyı özerkliği için yasal bir temel olarak” sarıldılar.
İngiliz hükümetinin en azından Kenya ve Tanganika’nın kıyı bölgelerini yarım yüzyıldan fazla bir süre önce var olan siyasi duruma döndürmeye ikna edilebileceğini umarak Zanzibar Araplarıyla ortak davada bulundular. Ayrılıkçı duyguların Arap ifadesi sadece Afrika milliyetçiliğine ayak uydurmakla kalmadı, aynı zamanda birçok kıyı bölgesinde bölücü etkilere de sahipti.
Sömürgeci devletler
Sömürgecilik
İlk sömürgeci devlet
Sömürgecilik Tarihi
17. yüzyılda sömürgeci devletler
Sömürgeciliğin sonuçları
Sömürgecilik türleri
Modern sömürgecilik Nedir
Örneğin Kilifi ve Kwale’de, Arapların gelecekteki herhangi bir siyasi düzenlemede koruma statüsü talep etme talepleri, Giriama ve Digo arasında Arap ve Swahili toprak sahiplerine karşı kızgınlık uyandıran Kenya Afrika Birliği parti işçileri tarafından istismar edildi.
Araplar, sömürge ve İngiliz hükümetleriyle özel koruma ve/veya siyasi özerklik taleplerini bastırma konusunda başlangıçta mütevazı bir başarı elde ettiler. 1958’de sömürge valisi “İngiltere ve Sultan arasındaki 1895 anlaşmasının hamilik yönetiminin temeli olarak kalacağını” belirtti.
Bu, Merkezi Arap Birliği tarafından memnuniyetle karşılandı ve Yasama Konseyi’nin Arap temsilcilerini “kıyı şeridinin ayrı bir varlık olarak ilan edilmesini istemeye” teşvik etti. İngiliz hükümetinin anayasa danışmanı, Arap toplumunun yaklaşan Lancaster Konferansı hakkında görüşlerini almak için Kenya’ya gönderildi.
Afro-Arap Gençlik Birliği’ni temsil eden Araplar, siyasi özerkliği tercih ettiler. Merkezi Arap Birliği üyeleri arasındaki pragmatistler, sömürge Yasama Konseyinde Arap toplumu için artan ırksal temsili arzuladılar.
Her iki görüş de sömürge yetkilileri tarafından siyasi bir çözümün temeli olarak ciddiye alınamadı ve elde edilen tek şey, Arap toplumunun Lancaster’daki İngiliz hükümetine ortak bir cephe sunmak isteyen Afrikalı milliyetçilere daha fazla gücendirmesiydi.
Lancaster anlaşması, Afrikalılara Yasama Konseyi’nde çoğunluk temsili verdi ve ortak bir seçim rolü getirilmesine rağmen, azınlık toplulukları için seçim korumaları vardı. Kısa bir süre sonra kıyıda mezhepsel ve ırksal çıkarları savunmak için birkaç siyasi parti kuruldu.
Araplar, İngiliz hükümetinin 1960 yılında ülke bağımsızlığını kazanana kadar Zanzibar Sultanı ile meseleyi müzakere etmeyeceğini açıklamasına rağmen, Sahil Afrika Halkları Birliği ve Sahil Halkları Partisi aracılığıyla kıyı şeridi için ayrı bir statü için ajitasyonlarını sürdürdüler.
Kuzey sahil bölgesindeki Müslümanları temsil eden Kenya Ulusal Koruma Halkları Partisi de özerklik fikrini onayladı. Genel olarak Arap olmayanların görüşlerini dile getiren Shungwaya Özgürlük Partisi ve Sahil Halkları Partisi, ayrılığa karşı çıktı ve genişletilmiş siyasi korumayı tercih etti. Bu partiler, bölgenin siyasi olarak bağımsız bir Kenya’ya batacağı ve kıyı bölgelerinin yukarı ülke yerleşimine açılacağı konusundaki tüm kıyı halklarında ortak olan endişeyi dile getirdiler.
Sömürge hükümetinin Malindi yakınlarındaki Gede’de ve Kwale bölgesindeki Shimba Tepeleri’nde kıyıdaki Afrika tarımsal kalkınmasını teşvik etmek için yerleşim planları kurduğu 1940’ların sonlarından bu yana Afrika göçü acil bir konu haline gelmişti.
Kıyı Afrikalıları, ne Avrupalılar için plantasyon işleri yapmak, ne de küçük arazilerinde nakit mahsul üretimini genişletmek konusunda hiçbir eğilim göstermediler. Kamba, Kikuyu ve diğer taşralı tarımcılar, Avrupalılardan modern tarımsal üretim tekniklerini öğrenmişlerdi, ancak becerilerini tam olarak kullanmak için yeterli topraktan yoksundular. Bu girişimci Afrikalıların uyuşuk kıyılara nakledilmesi akıllıca ve ileri görüşlü bir politika gibi görünüyordu.
1963’te bağımsızlık elde edildiğinde, kıyı şeridinin kontrolü Kenya hükümetine devredildi. O yıl Zanzibar’da bir devrim Saltanatı devirdi ve ada, Jomo Kenyatta liderliğindeki yeni Kenya hükümetinin yardımı ile Tanzanya ile zorla entegre edildi. Araplar ve kıyı Müslümanları, Kenya’da başarısız bir şekilde direndikleri ve eğitimsel olarak hazırlıksız oldukları bir siyasi gelecekle uzlaşmak zorunda kaldılar.
Ulusal Kalkınma için Eğitim
Sömürge eğitim sisteminin yapısının bağımsız bir ülke için uygun görülmediği, Tom Mboya tarafından 1961’de yaptığı ve erkek ve kız çocuklarımızın zihinlerine gururu aşılamayı amaçlayan yeni bir eğitim sisteminin ana hatlarını verdiği bir konuşmada işaret edildi.
Bağımsızlığın ilk yıllarında, sömürge sisteminin üç temel özelliğini değiştirmeye dikkat edilecektir: eğitim amaçlı ırkların ayrılması, özellikle Afrikalı çocuklara ilkokul sağlamak için misyoner toplumlara güven ve okuldaki pratik vurgusu önem taşır.