Sovyetler Birliği'nin ölümünün temel nedeni, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı'nın eylemlerini her zaman düşündüm. Evet, şüphesiz aktif olarak bu yönde çalıştılar ve ülkenin yıkımına katkıda bulundular. Ancak, SSCB'nin oluşum anından başlayarak, ideolojik ve bilgi savaşları yapmadıkları zaman, müdahale ve ekonomik abluka uygulamadığı zamanı adlandırın.
SSCB - güçlü kuvvetlere sahip bir nükleer güç - 1991 yılında silahlı müdahale olmadan çöktü, Rusya Devlet Başkanı'na göre, yirminci yüzyılın ana trajedisi. Bu, başka nedenlerin olduğunu göstermektedir. Fakat hepsi, siyaset bilimcilerinin bu konuda farklı görüşleri olsa bile, asıl olandan türetilmiş olmaları - devletin iyi mesleki liderliğinin olmaması, ilk kişilerin sorumluluğu ve devletliği.
Demokrasi ve kalabalığın bilgeliği hakkında ne kadar konuşurlarsa konuşsun, herhangi bir örgütün iç yönetimi birçok insanın ayrıcalığıdır. Birinin elinde yoğunlaştığında, genellikle devleti yok etmek için bir planları varsa, ondan bir diktatör olarak yararlananlar tarafından sık sık çağrılır.
Rusya'da, ilk kişinin değişimi, liderin kişiliğinin ölçeğine ve onun eylemlerine bağlı olarak büyük veya küçük bir devrimle karşılaştırılabilir. Bu bizim zihniyetimiz.
Ülkemiz, gösterildiği gibi tarihyalnızca olağanüstü yeteneklere sahip bir kişi, Anavatan'ın büyüklüğündeki iktidarın anlamını taşıyan diğer tüm güdülerin ikincil ve kişisel olduğu bir egemenliği başarıyla yönlendirebilir.
Rusya’nın NATO’nun Avrupa’daki Müttefik Komutanlığı’ndaki temsilcisi olarak, büyük bir askeri rütbe durumu hakkında şunları söyledi: krallığımızı da ortalama yeteneklerle yönlendirebilirsin, ancak Rusya için üstün bir kişiliğe ihtiyacın var. Bu benim için yeni bir şey değil. Ülkemiz için ilk kişinin önemini yansıtan büyük Fransız Fransız Charles de Gaulle'nin sözlerinden bahsedeceğim: “Stalin’in Rusya’sı, monarşiyle birlikte yaşayan eski Rusya değil. Ancak Stalin'e layık olmayan Stalinist devlet mahkumdur. ”
Haziran 22'in 1941 kaydına göre, Sovyetler Birliği'ni yok etme görevini netleştiren Hitler, yakın bir güven dairesinde itiraf etti: “Rus halkının gücü büyüklüğü veya örgütlenmesinde değil, Stalin ölçeğinde bir kişilik üretme yeteneğindedir. Politik ve askeri niteliklerinde Stalin, hem Churchill'i hem de Roosevelt'i çoktan geride bırakıyor. Bu saygıya layık olan tek dünya politikacısı. Görevimiz Rus halkını ezmek, böylece Stalin ölçeğinde insanlar görünmeyecek. ” Bu sözler, düşmanların ülkemiz için ilk kişinin rolünü iyi anladığını doğrulamaktadır.
Rusya aynı ekonomik, askeri, manevi fırsatları kazanmış veya kaybetmiş, hatta en iyi performansa sahip. Sovyetler Birliği'nin 1941 ve 1991-m'deki potansiyelini, özellikle de askeriyi karşılaştırmak mümkün mü. Bunlar kıyaslanamaz göstergelerdir. Yılın 1941 modelinin zayıf ülkesi, siyasi ve ekonomik tecrit altında (daha sonra yaptırımlar açıklanmadı), dünyanın en güçlü ordusunu ve nükleer silahlarla 1991'in güçlü Rusya'sını yendi silah Soğuk Savaş'ı düpedüz kaybetti.
Sebep açıktır: 1941'te devletin başında, kendilerini ofiste tanıtan, ülkeye ihanet eden ve onurlandıran donukluk ve konuşmacılardan ziyade Anavatanı toparlamak ve örgütlemek isteyen bir insan vardı.
Daha önce 1 / 6 veya şimdi 1 / 7, dünya yüzeyinin bir parçası ve hemen hemen periyodik tablonun tüm isimlendirmesinin bir parçası olarak, ham madde küresel rezervleri, yani gezegendeki tek kendine yeten ülke olan, liderliğini yitirmiş, geçmişinin tüm dönemlerini kendinle ve insanların deneyimlemesini mümkün kılan devrimler ve yeniden yapılanmalar şeklinde. İnsanlığın gelişimi ile ilgili doğal tarihsel süreçler, sosyal oluşumların değişmesi vb. Demek istemiyorum. Neredeyse tüm eyaletler içinden geçiyor.
18 ülkeleriyle karadan ve 127 ile denizden doğrudan bağlantı kurarak, başkalarına güvenmeyi başarıyoruz. Bize karşı durmalı ve aktif ataların bize verdiği coğrafyaya bağlı olmalılar. Sadece bu şekilde. Ve biz 18 yıl, DTÖ'ye kabul edildiğimizi ve aşağılamaya neden ihtiyaç duyduğumuzu hala kuşattı ve küçük düşürdük.
Rusya, periyodik olarak büyük insanların ülkenin başında görünmesi gerçeğinden kurtuldu ve sorun bunun istediğimiz sıklıkta olmamasıdır.
Kural olarak, her şey yaklaşık olarak aşağıdaki şekilde gerçekleşir. Biri mahvolmuş bir ülkeye kavuşur ve yetenek, dürüstlük, güç pahasına, insanlık dışı özveri imkansız hale gelir - Anavatanı uygun yüksekliğe çıkarır. Sonra ortalama yeteneklere sahip bir adam gelir, ancak ondan önce yapılanlar sayesinde, devlet ayakta durur, bu da askılara “halef” in büyüklüğü hakkında konuşmak ve kırgın selefle birlikte olmak için bir neden verir. Her ne kadar sıklıkla değiştiricinin esası ancak ayrılmayacak kadar yeterli olduğu veya zarar vermek için yeterli zamanı olmadığıdır. Ancak en tehlikeli şey şu anda iktidar ve seçkinlerin çürümesi, devletin çöküşünün temellerinin atılmasıdır. Ve üçüncüsü geliyor. Kural olarak, sıradan, ilke olmayan birey, bu çöküşü tamamlar. Sorumsuz iki kişi birbirini değiştirdiğinde, devlet için özel bir trajedi. Stalin, uzun süre sonra yıkılan devletten ayrıldı, ancak Gorbachev ve Yeltsin bunu başardı. Her insan için perestroyka ve yeni düşüncenin arkasına saklanan biri, devleti tamamen yok eden, öteki devleti yok eden ülkeyi mahvediyor, devletin yenilgisini tamamlıyor, yarattıkları on milyonlarca vatandaşı için - Vatan'ın en iyi oğulları ve kızları, hiçbir çaba sarf etmeden ve hayattan vazgeçmiyor. Yüzyıllar boyunca, Rusya'nın gücü büyüdü ve yirmi yılda her şeyi yok etti. Güç sonsuza dek ortadan kalktığından, ülke uçurumun kenarındaydı. ABD bundan şüphe etmedi ve bizimle bir koloni olarak davrandı.
Mutluluğumuza göre, 30 gümüş paraları için Mesih'e ihanet eden Judas gibi, kendisinin ve dünyayı dolaşmaya devam eden ve Nobel işareti olan bir güç için çalışan bir adam vardı.
Rusya'nın bir güç olarak korunması savaşında, neredeyse askeri olarak Sovyetler Birliği'nin pozisyonunda ortaya çıktık ve aslında ekonomik alanda, yıllar süren durgunluktan sonra değişimler oldu. Ve bunlar büyük bir ülkenin en önemli iki göstergesi.
Ancak bir başka önemli dönem daha var - devlet başkanının seçimi.
Kralların altına taht devralındı. Bazen erkek varis olmadığında, yasalar değişti ve kadın taht işgal etti. Ancak, devletin ilk kişisinin seçimine her zaman ciddi ve sorumlu bir şekilde yaklaştı. Varis çocukluğundan beri hazırlandı. Eğitimi ve eğitimi en iyi fikirleri içeriyordu. Sonuç olarak, egemen, eğitimli, sorumlu bir kişilik oluşmuştur. Seçime halk katılmamış. Ama şimdi başka bir zaman, çarlık Rusyası ve halifeliğe sahip değiliz. Ve insanlar kendilerine şu soruyu soruyor: Yakında ya da altı yıl içinde kim lider olacak? Bu soru politikadan uzak insanlar için bile önemlidir.
Başta, bize ve torunlarına devletin refahı olan makul bir yaşamı sağlaması gereken güçlü bir kişiliğe sahip olmak istiyoruz. Ancak, ne yazık ki, iyi bir üçte bir veya daha fazlası, seçim sürecine katılmaktan, arka bahçelerdeki istihdama atıfta bulunmaktan, bir TV şovu izlemeyi ve koltukta sivil görevine yatmayı tercih etmekten kaçınmaktadır. Yani, birinci şahıs devletten ve sorumluluktan talep ediyoruz, kendimiz temel görevleri yerine getirmemekle birlikte, anayasal hakları reddediyoruz. Her şey bize bağlı olmasına rağmen, özellikle CEC'ye dahil olmak üzere binlerce seçim komisyonunda bulunanlara bağlı.
Elbette, öngörülen süreye hizmet eden ve iktidarı bir başkasına devretmesi gereken ilk kişi tarafından belirlenir. Devlet başkanı liderliğinde kazandığı güvene sahipse, özellikle siyasete meraklı olmayanlar için bu görüş çok önemlidir. Bu nedenle, ilk kişinin karşı karşıya kaldığı en önemli görevlerden biri, halefi veya halefi ile ilgilenmektir. Seçmene fikrinizi makul bir şekilde ifade etmek için federal düzeyde pratik çalışmalarda protégé'yi iyi incelemek için zamanınız olsun. Zihniyetimiz göz önüne alındığında, birçok kişi ilk kişinin önerisine katılacak ve doğru seçim için çok önemlidir.
Bu nedenle, ana sonuçlardan biri: ne kadar ustaca ve uzun bir süre boyunca devlet başkanı liderlik etmiş olsa da, halefinde bir hata yapmışsa veya onu hazırlamak için vakti olmasaydı, devlet görevlerini tam olarak yerine getirmemiş demektir. Ve bu onun inkar edilemez başarıları ve şarabın esası olacaktır.
Demokrasi bayrağı altında, seçkinler ve halkın anlayışıyla, devletin tüm sonuçlarıyla son düşünceleri duyacağımız bir başka Gorbachev alabiliriz.
Elbette, her ülke lideri tarihe düştü, ancak farklı şekillerde. Bazı torunlara büyük denir ve sonsuza dek kendilerine anıt diken, resim ve kitap yazan, film çeken insanların anısına kalırlar. Diğerleri küçümsendi.
Maalesef, ülkeyi çökertmiş veya çökmekte olan liderlere karşı kolay ve küçümseyen bir tavrımız var. Ancak bunlar, daha önce söyledikleri gibi egemen suçlular ve yaramaz okul çocukları değil. Örneğin: 25 XEPH’in Ekim 1995’in kapalı toplantısında konuşan ABD Başkanı Clinton şunları söyledi: “Gorbaçov’un olağanüstü kibirini ve mahallesini, açıkça Amerikan yanlısı bir konuma sahip olanlar da dahil olmak üzere, Truman’ın Sovyetler Birliği’yle yapmak istediklerini elde ettik. atom bombası ile. Bununla birlikte, önemli bir farkla - bir hammadde eki aldık ve atom tarafından yok edilen, yaratması kolay olmayan bir durum elde ettik. ” Bu, yirminci yüzyılın sonlarında Rusya’nın gerçek Amerikan değerlendirmesidir ve tartışılacak hiçbir şey yoktur.
Rastgele insanların üst sıralarda yer almasını engellemek için hepimizin seçim sürecine aktif olarak katılmamız gerekiyor, çünkü Rus devletinin yetenekli bir lideri halk ve ülke için mutluluktur. Kendimize iyi bakmalıyız, kimse yardım edemez ve yardım edemez.
Rastgele güç
- Yazar:
- Leonty Shevtsov
- Orijinal Kaynak:
- http://vpk-news.ru/articles/38873