Yağmurun içerisindeki ahenk belki de ne yaparsam yapayım ayak uçlarımdan başlayarak teslim alan.İkiye ayırsam fiziksel nedenlerle sevmiyorum demek veya saçlarımdan damlaya damlaya kaldırım taşlarına çarpmak ve parçalara ayrılmak. Şimdi en çok kaldırım taşlarına çarptığımı düşündüğüm zamanlar. Çarpmak dedimse acıtmadan, biraz ileride rengi bulanıklaşmış su birikintisine dönüşeceğim hayaliyle akmak akmak.
İnsan zihninin tüm çamaşırlarını, halılarını yağmurda balkon demirlerine, çamaşır iplerine takıp izlemeli belki de. Var olan ağırlığını katlarken uzamasına bakmalı sonra düşüşüne tanık olmalı. Çok uzaktan görüyorum. Seçemiyorum ne sıklıkta yere düştüğünü sadece sesini duyuyorum. Ne zaman yağmur yağsa salıveriyorum ellerimi sokağa. Ellerim saçlarımla ıslanıyor. Ellerim kırışıyor, saçlarımda beyazlar artıyor. Ne zaman yağmur yağsa bir yanım inceden sızlayan eklemlerime teslim diğer yanım damla damla özgür.
Biraz daha yağarsa çiçekli etekli, kıvırcık kıza dönmem yakındır.
Biraz daha yağarsa çiçekli etekli, kıvırcık kıza dönmem yakındır.
Görsel: Gabriel Pacheco