“Öldü, Jim” – bununla birlikte, Dr. “Uzay Yolu”ndan McCoy, fizik Nobel Ödülü sahibi John Clauser, kendisinin ve ortak ödüllü Alain Aspect ve Anton Zeilinger’in uzun çalışmalarda başardıklarını ifade etti: Albert Einstein’ın kuantum dolaşıklığı görüşünü çürütmek. Üç fizikçi Perşembe günkü Nobel konferanslarında “kuantum harikalar diyarı”nın gerçekten delice olduğunu ve çıplak bir kadının onunla ne ilgisi olduğunu gösterdi.
Nobel Dersleri, sabah saatlerinde Stockholm Üniversitesi’nin geniş katılımlı, geniş oditoryumunda gerçekleştirildi. “Dolaşık fotonlarla deneyler, Bell’in eşitsizliklerinin ihlalinin kanıtı ve çığır açan kuantum bilgi bilimi” ile ödülü paylaşan üç ödül sahibi, PowerPoint sunumları, anekdotları ve sayısız destekleyici belgeleriyle kuantum fiziğinin entelektüel tarihine öncülük etti ve şarkı söyledi. fiziksel deneye bir övgü şarkısı.
1970’ler ve 1980’lerdeki deney düzeneklerine ait fotoğrafları, araştırmacıları yalnızca çağdaş saç stilleriyle göstermekle kalmıyor, aynı zamanda kuantum laboratuvarlarından çok “yere sürekli yağ damlayan” (Clausen) kendin yap atölyelerini anımsatıyordu. Fikirlerinin uygulanmasını anlatırken, artık seçkin olan üç araştırmacının yüzlerinde çalışmalarındaki neredeyse çocuksu bir neşe yanıp sönmeye devam etti.
Bu, bir dereceye kadar, Albert Einstein’ın tuhaf dolaşıklık fenomeninin – yani parçacıkların sanki sihir gibi herhangi bir mesafeden birbirine bağlı kalabilmesi gerçeğinin – aslında sözde “gizli değişkenlere” dayanması gerektiği şeklindeki görüşünü çürütüyordu. . İki araştırmacı derslerinde, Clauser ve Aspect’in Einstein’ın bakış açısının “gömülmesine” ilişkin ilk içgörüleri nasıl sağladıkları üzerinde titizlikle çalıştılar.
Einstein-Podolsky-Rosen (EPR) paradoksu, Bell’in eşitsizliği kadar sık dile getirildi. EPR paradoksu, Einstein ve işbirlikçilerinin 1930’larda üzerinde çalıştıkları ve bilim tarihine geçen bir düşünce deneyidir. Einstein, kuantum mekaniğine yaptığı itirazların özüne inmek ve çelişkilerini göstermek istedi.
1964’te Kuzey İrlandalı fizikçi John Bell (1928-1990), kuantum mekaniği ile günlük yaşamımızı yöneten klasik fizik arasında merkezi bir ayrım yapılmasını sağlayan çığır açan bir teorem yayınladı. Ona göre, bir parçacığın ölçüm sonucu, diğer parçacığın ölçtüğü şeye bağlı olmamalıdır.
“Bell’in eşitsizliği”nde, bu varsayıma dayanan tüm teorilerin – ki bu günlük bir bakış açısından mantıklıdır – belirli bir ölçüm kombinasyonu için belirli bir değeri aşmaması gerektiğini ve bu nedenle ihlal edilmediğini gösterir. Kuantum teorisi ise daha büyük bir değer öngörüyor ve bu aslında onlarca yıldır sayısız deneyle ölçülüyor.
Uzun zamandır bu tür kuantum sistemlerinin veya parçacıkların belirli özelliklere sahip olduğu varsayılmıştır, fizikçiler fenomenin arkasındaki “gizli değişkenlerden” söz ederler. Bu onların davranışlarını klasik fizikle açıklar, kuantum fiziği açıklaması gerekli olmaz. Bununla birlikte, Aspect, Clauser ve Zeilinger artan bir hassasiyetle, örneğin dolaşık fotonları ölçerken Bell eşitsizliğinin ihlal edildiğini gösterdiler.
Zeilinger, dersinin başında “burada olmaktan ve bu yılki ödüle layık görülmekten mutlu ve minnettar olduğunu” söyledi. Avusturya Bilimler Akademisi’nin (ÖAW) Kuantum Optikleri ve Kuantum Bilgisi Enstitüsü’nde (IQOQI) çalışan Viyana Üniversitesi’nden emekli 77 yaşındaki profesör, ödülün ardından Viyana’da düzenlenen basın toplantısında olduğu gibi teşekkür etti. – ortak ödül alanların çalışmalarını mümkün kılan “Avusturya, Avrupa ve ABD’deki vergi mükellefleri”. Bunun için “Kuantum Harikalar Diyarında Yolculuk” başlıklı konferansında, tıpkı kendi ekseni etrafında çift dönüşle seyirciye ilham verdiği gibi, kendiliğinden alkış topladı.
Bununla, kuantum mekaniği fenomeninin ne kadar garip olduğunu gösteriyor: Çoğu insan, mükemmel bir küreyi kendi etrafında bir veya iki kez döndürmenin hiçbir fark yaratmadığını, sonucun her seferinde aynı olacağını söyleyecektir. Ancak 1975 gibi erken bir tarihte Zeilinger, doktora danışmanı Helmut Rauch ile birlikte, kuantum fiziğinde bir nötronu bir veya iki kez döndürmenin fark yarattığını gösterdi ve bunu ilgili dönüşlerle gösterdi.
Zeilinger daha sonra konuşmasını, ikisi de 2019’da hayatını kaybeden öğretmeni Helmut Rauch ve meslektaşı Michael Horne’a adadı. Onlardan, aksiliklere rağmen doğru fikirlerin peşine düşmeyi öğrendi. Ried im doğumlu adam, Aspect, Clauser, Horne ve Co’nun 1970’lerde Sicilya’daki bir konferansta dolaşıklık hakkında konuştuklarını ilk duyduğunda, “Bunun ne olması gerektiği konusunda en ufak bir fikrim yoktu,” dedi. Innkreis (Yukarı Avusturya), 1945 yılında Fizikçi.
Daha sonra bu gizli dünyayı nasıl açabileceğine dair içgörüler verdi – her zaman dahil olan birçok meslektaşına atıfta bulunarak – sonuncusunu, kariyeri boyunca birlikte yayınladığı düzinelerce bilim adamına ithaf etti. onun sunumu. Zeilinger’in APA araştırma grubunun bir üyesi olan Robert Kindler’in açıkladığı gibi, Nobel Ödülü derslerinin ortak “izlenmesi” için Perşembe günü Viyana’daki IQOQI’de 20’den fazla arkadaş bir araya geldi.
Viyana’daki Boltzmanngasse’de atmosfer “çok iyiydi” Kindler’a göre grup lideri, deneyleri ve kariyerini olabildiğince genel olarak anlaşılır bir şekilde tanımlama planını gerçekleştirdi: “İlk iki konuşmacı Bell’in eşitsizliğiyle çok ilgiliydi. Zeilinger ile plan, kendi yaklaşımlarını ve deneyimlerini anlatmak için çalıştı: Kindler, “Amacı çok teknik olmak değildi” diye vurguladı.
Zeilinger, bir deneyde üç parçacık dolaşıklığını -Greenberger-Horne-Zeilinger (GHZ) durumunu- kanıtlamaya nasıl başladığını ve bunun nihayet 1996’da başarılı olmasının yaklaşık on yıl sürdüğünü açıkladı. 10 Aralık Cumartesi günü Nobel Ödülü’nü alacak olan fizikçi, 1990’ların başında Innsbruck Üniversitesi’ndeki çalışmasından söz ederken, nihayet randevusu sayesinde yeni cihazlar için paraya kavuştu, ancak “bir lazerin nasıl olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Ancak bu şekilde grup, pek çok yöne dörtnala gidebilen bir “beygir” geliştirmeyi başardı.
Daha sonra, 1997’deki ilk kuantum hal ışınlaması için her biri gibi deneyler için gerekli araçlar elinizin altındaydı. Kendisini birdenbire dünyaca ünlü yapan bu başarının teori dünyasının dışına asla çıkamayacağını düşünürdü. Nihayetinde, o dönemdeki çalışmaların çoğu, günümüzde işleyen ilk kuantum ağlarının mihenk taşını oluşturan dolaşıklığın iletilmesinin temeli haline geldi. Bu zamana ait pek çok şey, kuantum bilgisayarların uygulanmasına yönelik çeşitli düşüncelere de akıyor.
Sonuç olarak, Zeilinger ve meslektaşları, kuantum bilgisinin iletimi için mesafe rekorları kırdılar ve dokunma korumalı kuantum kanallarının (kuantum kriptografisi) teknolojik uygulamasında kilometre taşlarına ulaştılar. Viyanalı fizikçiler de ilk kez bu kuantum şifreli şekilde bir görüntü gönderdiler. O sırada Zeilinger, bir tank fotoğrafının yayınlanabileceği yönündeki önerileri bir kenara itti: “Avusturya’ya özgü ve tamamen barışçıl bir şey olmalıydı,” dedi fizikçi, konferansı izleyenlerden alkış aldı.
“Venus von Willendorf”, yapıldıktan 30.000 yıl sonra kuantum-kriptografik bir dünya prömiyeri olma onurunu işte böyle elde etti: “‘Physical Review Letters’da (uzman bir fizik dergisi) çıplak bir kadının göründüğü tek zamandı. , ed.) basıldı.”
Kindler, Zeilinger’in mümkün olmasına yardım ettiği tüm uygulamalarla birlikte, sunumunda temel çalışmanın çekiciliğini tekrar tekrar vurgulamasının kendisi için çok önemli olduğunu söylüyor. Avusturyalı Nobel Ödülü sahibi, bugün aynı zamanda en büyük ilgisinin burada yattığını söyledi.