"Sanatçılar düş kuran, tahayyül eden, hayallerini bir şekilde ortaya somut olarak koyma zorunluluğu hisseden, bir nevi anomali yaşayan insanlardı.
Anomali negatif bir anlamda olan kelime değildi ama az olduğundan çok tarafından negatif algılanırdı.
Tıpkı delilik gibi...
Sanatçılar, deliler ve veliler aslında toplumdaki anomalilerdi. Aynı kaynaktan beslenirler; ilham, doğuş, vahiy aslında hep aynı kaynaktan gelmekteydi. Normal insan bu kaynağa uzak ve farklı frekansta olduğundan kaynağı algılayamıyordu. Bu durumu algılayarak onu yaşayanlara da farklı sıfatlar altında kimi zaman gıpta ile kimi zaman çekinerek, kimi zaman da alay ederek anomali olarak değerlendirip genel çerçeveye koyuyordu.
Sanatçı ilham yoluyla kurduğu istemsiz ilişki nedeni ile neredeyse bir hasta gibi yaşardı. İçindeki fırtınaları, kurguları yani 'safra'yı en kısa zamanda atmalı ve dışa vurmalıydı. Bunu yaparken de aç kalması, perişan bir hayat sürmesi, acı çekmesi, toplumdan dışlanması onu asla etkilemezdi.
Sanatçının zihni ve vücudu, bir nevi üst planlar tarafından araç olarak kullanılan bir obje gibi düşünülebilirdi. Sanatçının bu 'safra'yı atarken herhangi bir amacı, kaygısı ve beklentisi yoktu, olmamalıydı, olamazdı...
Bu nedenle aslında alkış beklemez, övgüye gerek duymaz, 'safra'ları oluştuktan ve onlarla karşılaştıktan sonra ise bu 'eser'lerin ona doğup, ondan çıktığına inanamazdı. tıpkı bir annenin doğan bebeğini ilk defa görmesi gibi bir duyguydu bu...
Sanatçılar, deliler ve veliler ayrı gruptadır; yaşadıkları hayat, hikmete ulaşabileme yolları, anlaşılamama, ifade edememe ve anomali olarak değerlendirilmeleri benzerlik gösterse de 'safra'yı dışavurumları farklıydı.
Sanatçı üst âlemlere, planlara yaklaştıkça maddeden daha fazla kopacak ve manaya doğru seyahati hızlanacaktı.
Sanatçı maddeden kopabilmek için deliler ve veliler gibi bir süre için onu 'Vesika Piscis' alanına yaklaştıran akıldan da uzaklaşmalıydı. Aslında akıl, aklı ve ötesini anlamak için önemli bir araçtı. Bir noktaya kadar olmazsa olmazdı ancak sonrasında gerçek bir ayak bağı olabiliyordu.
Sanatçı, yaratıcının frekansına erişebilmiş ve onun sesi olmuş kişiydi. Düşünceleri, eylemleri ve safraları yani eserleri asla kendisine ait değildi.
İçine doğanlar, ona dile getirenler tamamen yaratıcının sediydi; bu nedenle kadim gelenekte sanatçılar, deliler ve veliler yaratıcının yeryüzündeki temsilcileri olarak görülürdü."