Vanlifers, kamyonetlerinde yaşama özgürlüğünün tadını çıkarır. (Alex Guillaume / Unsplash)
Artan sayıda insan "ev" in neye benzediğini yeniden tanımlıyor. Birçoğu için bir minibüse benziyor.
Eğilim #vanlife evlerin maliyetinin azalması, şehir merkezlerindeki ve tatil beldesi topluluklarındaki kira kıtlığı ve "topluluk" tanımımızın fiziksel komşuluktan çevrimiçi ortama kaymasıyla besleniyor sosyal ağlar.
Bakılırsa AraştırmamızDireksiyon simidinin hangi tarafında bulunduğunuza bağlı olarak, bu ikamet seçimi hakkında çok farklı anlayışlar vardır. Ancak karavan sakinlerinin deneyimlerini anlamak, sadece kira ve ipoteklerle bağlarını koparmak isteyenler için değil, aynı zamanda toplum planlamacıları ve işverenler için de önemlidir.
Organizasyon akademisyenleri olarak, iş-yaşam dengesi denklemindeki değişen ev tanımını anlamanın önemli olduğuna inanıyoruz. Çoğu araştırma iş-yaşam dengesi üzerine odaklanmak, işi evlerimize ve yaşamlarımıza uydurmanın yollarını bulmaya odaklanır. Bu, işlerin yapılma şeklini değiştirmeyi veya çalışanların işlerini evlerine daha iyi sığdırmalarına yardımcı olan gündüz bakımı, yaşlı bakımı veya evden çalışma gibi programlar sunmayı içerir.
Ancak bu uyarlamalar birçok işçi için mevcut değildir. Bir Zoom çağrısında inşaat işleri gerçekleşemez ve otobüs şoförü olduğunuzda esnek programlar iyi çalışmaz. Ve birçok şirket, birçok nedenden ötürü, çalışmayı daha esnek hale getiren programlara yatırım yapmak istemiyor.
Evleri yeniden tanımlıyor
Minibüslerde yaşayan çalışan insanlarla yapılan görüşmelere dayanan araştırmamız, bazı işçilerin işlerini yeniden tanımlamak için işverenlere güvenmek yerine evlerini yeniden tanımladığını ortaya koyuyor. Yatakları, banyoları ve mutfakları olan araçların yeniden takılması, gece boyunca park etmek için dostane (ve dostça olmayan) yerler ve gelişen bir #vanlife ürünleri topluluğu hakkında ipuçları sağlayan sosyal medya hareketi #vanlife tarafından etkinleştiriliyorlar. Vanlifers olarak bilinen insanlar, geleneksel ev sahipliği kavramlarını reddediyor ve ikametlerini yola alıyorlar.
Bu, mobil ev tatilcileri gibi gelebilir, ancak vanlife fenomeni tatil yapmakla ilgili değil. Daha doğrusu, bu bir seçim iş sahibi insanların, özellikle yüksek maliyetli pazarlarda yaptıkları Vancouver gibi, San Francisco ve Seattle.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Van sakinleri topluluklar ve ev sahipleri açısından bir evsizlik kategorisi işgal etmek. 2019 kışında Alta, Canmore tatil beldesi. Toplum merkezlerinde ve alışveriş merkezi otoparklarında artan sayıda minibüs parkıyla boğuşuyor. Yerel sakinler gürültü, karmaşa ve kamyonet sakinlerinin rekreasyon merkezi tesislerini kullanmasından şikayet ettiler.
Kanada'da da dahil olmak üzere benzer hikayeler olmuştur. Vancouver, Victoria ve Squamish, BC
Yerel haber anlatıları, kamyonet sakinlerini kamusal alana çömelmiş geçici bir grup olarak resmetme eğilimindedir. Bunlar topluluklar için geçerli endişelerdir, ancak standart olmayan yaşam düzenlemelerinden şikayet eden topluluklar, genellikle onları doldurma ve onlara ihtiyaçları olan mal ve hizmetleri sağlama eğiliminde olan düşük ücretli işçilere bağımlıdır.
Farklı bir seçim yaptım
Van sakinlerinin yaşam tarzını onların bakış açısından anlamak için yola çıktık ve birkaç ortak tema bulduk. İlk olarak, van sakinleri evsizler etiketini kategorik olarak reddediyor. Katılımcıların çoğu, nasıl yaşayacaklarına gelince, çoğundan farklı bir seçim yaptıklarını açıkça belirtti.
(Hilary Bird / Unsplash)
Van konutunu ipoteklerden, kiradan, kamu hizmetlerinden ve geleneksel mesken yerleriyle gelen mülklerden bir özgürlük kaynağı olarak görüyorlar.
Bir kulüp disk jokeyi olan bir katılımcı, bir kiracı olarak sadece kirasını ödemek için her ay iki haftadan fazla çalışması gerektiğini söyledi. Bir minibüste, başka türlü karşılayamayacağı bir yaşam tarzı yaşamak için fazladan zamanı ve parası olduğunu söylüyor.
Bir inşaat işçisi, eğlence amaçlı seyahatler için yarı yıl izin alabilmek için bir minibüste yaşıyordu; bu, sahip olunması veya kiralanması onun için karşılanamaz hale gelecektir.
Finansal özgürlüğe ek olarak, van sakinleri bize bunun onlara daha fazla kariyer özgürlüğü sağladığını ve başka türlü elde edemeyecekleri fırsatları açtığını söylediler.
Kaliforniyalı bir depo işçisi, daha yüksek ücretlerden yararlanmak için Washington'a taşındı. Vancouver'da nöbetçi bir öğretmen, iki saatlik işe gidip gelmeden farklı görevler alabiliyordu. Bunun yerine, trafiğin hafif olduğu akşam evini / minibüsünü hareket ettirdi.
Uyum
Son olarak, van sakinleri iş talepleri ve yaşamları arasındaki uyumu övdü. Bize sürekli olarak, birçokları için zorlayıcı olabilecek çalışma yerleri ve programlarından bağımsız olarak yaşam tarzlarının tadını çıkarabileceklerini söylediler. Okul öğretmeni gibi, BC'nin aşağı anakarasına dağılmış üç depoda çalışan bir otobüs şoförü, yaşam düzenlemelerinin onu sabah işe gidiş gelişinden kurtararak stresi nasıl ortadan kaldırdığından bahsetti.
(Hilary Bird / Unsplash)
Van sakinleri bazı olumsuzluklar bildirdi.
Bazıları, biletleme veya topluluk hayal kırıklığı için hedef olmadıkları park yerleri bulma işinin süregelen bir zorluk olduğunu gördü. Diğerleri, işyerlerinin seçimlerini damgalayabileceğini ve kendi veya işverenlerinin itibarına zarar verme korkusuyla yaşam tarzlarını gizlemelerini gerektirebileceğini düşünüyordu.
Genel olarak bakıldığında, van sakinleri tipik ev kavramlarını reddettiler.
Vanlifers'ın evin tanımını yeniden tasarlaması gibi, belki de toplumun ve işverenlerin işçilerin nerede yaşadığını yeniden hayal etme zamanı gelmiştir. İşverenler için minibüs yaşamı, özellikle yüksek maliyetli konut pazarlarında veya dar istihdam pazarlarında işçilere erişim sağlayabilir.
Duşlar veya park yerleri gibi temel hizmetlerin güç kaynakları ile sağlanması, çalışanların yaşamayı seçtikleri şekle dayalı olarak ayrımcılığa uğramamalarını sağlamak veya basitçe birinin ikamet seçiminin kimsenin geçimine bir tehdit olmadığını kabul etmek karavanlar için daha iyi sonuçlar yaratabilir, işverenleri ve çalıştıkları topluluklar.
Yazarlar Hakkında
Scott B. Rankin, Yardımcı Doçent, İnsan Kaynakları, Thompson Rivers Üniversitesi ve Angus J Duff, Doçent, İnsan Kaynakları, Thompson Rivers Üniversitesi