Çiftçiler arasındaki gayri resmi bir ağ, organik endüstrilere güven inşa etmede federal düzenlemeden daha önemli olabilir - ve daha fazla desteğe ihtiyacı var. ABD'de yaşıyorsanız, olasılıklar arasında Organik gıda satın alan Amerikalı tüketicilerin yüzde 84'i. Bakkaldan ya da çiftçi pazarından satın alırsanız, organik olarak pazarlanan yiyeceklerin toksik kimyasallar olmadan, çevresel olarak sürdürülebilir olan tarım yöntemleri kullanılarak yetiştirildiğine güveniyorsunuz. En azından, organik çiftçilerin Meksika Körfezi'ndeki ölü bölgelerden ve gıda sisteminin sera gazı ayak izlerinin çoğundan sorumlu olan sentetik azot gübresinden vazgeçmelerini bekliyorsunuz. Ayrıca, kanser riski ve herbisite dayanıklı süper yosunların gelişmesiyle ilişkili yaygın herbisitlerden kaçınmalarını beklersiniz. Ve biraz daha iddialı bir şekilde, organik çiftçilerin toprak sağlığını ve biyolojik çeşitliliği yönetmek için proaktif adımlar atmasını bekliyorsunuz. Ama nasıl biliyorsun?
Organik sektörün kültür kültürü kökenlerinden büyüdükçe $ 39 milyar sanayiorganik gıdalar için denetim ve inceleme süreci resmileştirilmiştir. “Organik” kelimesinin tanımı artık bir federal yasa meselesidir ve ürünlerini organik olarak pazarlayan herhangi bir çiftçi veya gıda şirketi dikkatli kayıtları tutmalı, yıllık muayeneye sunulmalı ve onaylı listede yer almayan kimyasalları düzenli olarak kullanmaktan kaçınmalıdır. Organik Malzeme İnceleme Enstitüsü tarafından güncellenmiştir. Bu düzenleyici altyapı, haklı olarak tüketicilerin organik etikete güvenmelerini sağlamıştır.
Bununla birlikte, bu düzenleyici yapıdan eşit veya belki de daha da önemli olan, ülkenin büyüyen organik çiftçilerine yönelik hem destek hem de hesap verilebilirliğin kaynağı olarak görev yapan meslektaş inceleme ve teknik yardım ağlarıdır. Organik sektör yönetişiminin bu gayri resmi yönü tüketiciler için büyük ölçüde görünmez olmakla birlikte, organik etiketin çevresel sürdürülebilirlik vaadiyle devam etmesini sağlamak için kritik öneme sahiptir. Organik sektörü dürüst ve sağlam kılmak için, federal araştırma ve yayım fonu sağlayarak, bu gayri resmi yönetim katmanını oluşturan çiftçi ağlarını ve çiftçi odaklı araştırmaları desteklememiz gerekiyor.
Son beş yıldır, bir araştırma ile yürütüyorum Montana'da organik çiftçilerin grubu organik tahıl ve organik mercimek ve doğal yiyecek depolarını dolduran nohutlarla sonuçlanan antik taneleri yetiştiren toplu çöp kutularını. Bu çiftçilerin her birine karmaşık bir cevabı olduğu ortaya çıkan basit bir soru sordum: Sizi destekleyen ve sürdürülebilir tarım uygulamalarından yararlanmada sizi sorumlu tutan nedir?
Organik gıda yetiştiren ve yiyen bir grup insan, ortak ideallerle birleştiği için nispeten küçük ve sıkı bir örgüye sahip olduğundan, hile konusunda çok az endişe vardı; Organik sertifikalandırıcılar, geleneksel denetçilerden daha fazla uzatma maddesiydi.
Bu organik çiftçiler çok sayıda destek ve hesap verebilirlik gösterdive onlardan öğrendiğim en önemli şey, çiftçinin bakış açısından, vicdanlı tüketicileri çiftçilerle birleştiren yeşil dağıtım işletmelerine, topluluk desteğinden kamu politikalarına kadar, başarılı ve çevresel açıdan sağlıklı bir organik çiftliğin korunmasına kadar çok çeşitli unsurların ortaya çıkmasıdır. Tozlayıcı dostu bitkisel sınırlar ve karmaşık ürün rotasyonları gibi uygulamalarla “organikin ötesine” geçmek isteyen insanlar. Bununla birlikte, özellikle önemli bir içgörü, hükümet tarafından zorunlu tutulan organik denetimlerin tamamlayıcı ancak farklı rolleri ve organik topluluğun zorunlu olmayan, ancak kendileri için önemli olan öz yönetişim - veya bazı çiftçilerin “organik aile” olarak adlandırılmasıyla ilgiliydi.
Organik'in İlk Yılları
Resmi organik sertifikasyon süreci ve organik topluluğun daha geniş dinamikleri arasındaki farkı anlamak için, saati 1980'lere geri döndürmek yardımcı olacaktır. Organik endüstrinin bu ilk yıllarında, merkezi bir standart mevcut değildi: California Sertifikalı Organik Çiftçiler ve Farm Verified Organic gibi bireysel sertifika verenler, standartların belirlenmesi ve çiftçilerin onları karşıladığını doğrulamak için kendi süreçlerini oluşturdular. Organik gıda yetiştiren ve yiyen bir grup insan, ortak ideallerle birleştiği için nispeten küçük ve sıkı bir örgüye sahip olduğundan, hile konusunda çok az endişe vardı; Organik sertifikalandırıcılar, geleneksel denetçilerden daha fazla uzatma aracısı (üniversiteye bağlı devlet memurları, araştırmaya dayalı çiftçilik tavsiyesini yayma görevi almış) gibiydi. Görüştüğüm çiftçilerin açıkladığı gibi, o zamanlar organik sertifikasyon esasen çiftçilerin kendi uygulamalarını iyileştirme konusunda birbirlerine meydan okudukları ve destekledikleri bir akran değerlendirme süreci idi. Endüstri genişledikçe ve tüketicilerin çiftçileriyle kişisel bir bağlantı kurma olasılıkları gittikçe azaltılarak, taleplerin ortak, federal olarak zorunlu bir organik tanımı için talep artmış, bu da Ulusal Organik Programın ve ABD Tarım Bakanlığı'nın organik mühürünün kurulmasına neden olmuştur. 2000.
Araştırmamda bulduğum gibiBununla birlikte, federal organik yasa ve zorunlu denetim süreci, organik sektörü idare etmenin daha erken ve daha az resmi yöntemlerinin yerine geçmedi. Aksine, akran incelemesi ve teknik destek ağları, resmi organik standartlarla birlikte gelişmeye devam etmiştir. Daha da önemlisi, organik endüstrinin genişlemesini destekleyen ve onu değerlerine sadık tutan temel itici güç olarak kalan bu meslektaş incelemesi ve teknik destek ağları.
Birbirimize Sorumluluk
Buna güzel bir örnek, Montana’da 1990’ten 2000’e organik tarımda hızlı bir genişleme dönemi olan Farm Improvement Club programı. Kâr amacı gütmeyen Alternatif Enerji Kaynakları Organizasyonu tarafından yönetilen bu program, bölgedeki organik dönüşümlerin birincil itici gücü olarak görüştüğüm birçok çiftçi tarafından tanımlandı ve sertifikalı olmayan çiftliklerde bile sürdürülebilir uygulamaların yaygınlığını önemli ölçüde artırarak kredilendirildi.
Önemlisi, program, standartları korumak için birbirinden sorumlu hissettiren ve kısayollara razı olmak yerine birbirlerinin sorunlarını çözmesine yardımcı olan bir çiftçi topluluğu yarattı.
E-posta ile son alın
Çiftlik İyileştirme Kulübü modeli basitti: AERO, dört ya da daha fazla üreticiden oluşan gruplara, her biri 800 ABD doları tutarında hibe teklif etti. Her grup, kaynakları korumak ve üyelerin operasyonlarını geliştirmekle ilgili ortak bir çıkar veya sorunu araştırmak için bir proje önerdi. Çiftlik İyileştirme Kulüpleri çiftçi olmak zorundaydı, ancak bir üniversite sisteminden veya bir devlet kurumundan teknik bir danışmanı da dahil etmek zorunda kaldılar. Bu hüküm görünüşte çiftçilere uzmanlık ve kaynaklara erişim olanağı sağladı, ancak aynı zamanda kulüplerin sürdürülebilir danışmanlık uygulamaları konusunda teknik danışmanlarını eğitmeye de hizmet etti. Kulüpler, öğrendiklerini paylaşmak için yıl sonunda toplandılar ve katılan çiftçiler sık sık sezon ortasında gösterilerde bulundular. On yıl boyunca, AERO hibeleri, 120 kulüplerinden ve 500'e katılan üretici ve teknik destek sağlayıcılarından daha fazlasını destekledi ve 1994'te USDA, kuruma, uzatma temsilcilerine eğitim vermek üzere beş eyalette bir eğitim programı uygulamak için 91,000 ABD Doları tutarında bir hibe verdi. sürdürülebilir tarım hakkında.
Var olan teknik destek altyapısını daha iyi kullanırken yerel çabaları birbirine bağlamak için tasarlanan tamamen köklü fakat kurumsallaşmış bir girişim olarak, Çiftlik Geliştirme Kulübü programı sadece çiftçilerin organik yapıya geçişine yardımcı olmakla kalmayıp aynı zamanda güçlerinin kaldığından da emin oldu. Önemlisi, program, standartları korumak için birbirinden sorumlu hissettiren ve kısayollara razı olmak yerine birbirlerinin sorunlarını çözmesine yardımcı olan bir çiftçi topluluğu yarattı. Birçok katılımcı için, kulüplerin sorumlu çiftçilik standartları, daha önce de anlaşıldığı gibi, büyükbabalarının daha adil bir gıda sistemini teşvik eden tarımcı gruplarına katılarak büyükbabasının katılıma uğramasını engelleyen federal organik ve hatta organik hareketlerin tanımından önce geldi. ve bir kooperatif çiftlik ekonomisi.
Kuşkusuz, düzenleme organikleri dürüst tutmada önemli bir rol oynar - ve bir bütün olarak gıda sisteminin sürdürülebilirliğini ve dürüstlüğünü geliştirmede daha büyük bir rol oynayabilir (gıda endüstrisindeki organik olmayan segmentin sürdürülmesi gereken daha az içsel teşvik olduğu göz önüne alındığında) çevresel ve sosyal olarak sorumlu uygulamalar). Ancak tek başına yapılan denetimler organik sektörü desteklemeyecek. Araştırmamda, organikleri İngiliz siyasal iktisatçı EP Thompson’ın “ahlaki bir ekonomi” olarak adlandırdığı şey olarak anladım: “neyin meşru olduğu ve meşru olmayan uygulamaların ne olduğuna dair geleneksel bir toplumsal norm görüşüne dayanan popüler bir fikir birliği. Topluluk içindeki bazı partilerin uygun ekonomik fonksiyonlarının yükümlülükleri. ”Bu topluluk yönetimi biçimi, organik çiftçilerin hem destek hem de hesap verebilirlik için birincil kaynağı olarak kabul ettikleri şey olduğundan, organik politikaları akran incelemesi ve tekniklerin beslenmesi ağlarına odaklamalıyız. Destek - sadece resmi denetim prosedürlerine ekleme ve ayrıntılandırma yapmak yerine, Çiftlik Geliştirme Kulübü programı gibi kamu girişimlerini finanse ederek.
Yazar hakkında
Liz Carlisle, Berkeley Kaliforniya Üniversitesi'nde Berkeley Gıda Enstitüsü'nde çalışmaktadır. Doktora derecesine sahip. Coğrafyada, ayrıca Berkeley'den ve bir de Harvard Üniversitesi'nden lisans derecesiyle. Missoula, Montana doğumlu Carlisle, aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri Senatörü Jon Tester için eski bir Yasama Yardımı. Son zamanlarda, Montana'nın organik tarım hareketinin hikayesini anlatan Lentil Underground'ın yazarı.
Bu makale ilk olarak göründü Ensia ve akademik dergi ile işbirliği içinde yayınlandı elementa bir parçası olarak Agroekolojik Sistemlerde Sürdürülebilirliğe Yeni Yollar forumu.