"Uyuşturucular yayılmaya başladığında, çölün kenarında Barstow civarında bir yerdeydik."
- Las Vegas'ta Korku ve Nefret, Hunter S. Thompson
(Bunu okurken, şunlardan herhangi birini / tümünü canlandırmak isteyebilirsiniz: Kapıdan Çiçekler, TSOL tarafından. Düz Tarlada, Bauhaus. Frank'in Vahşi Yılları, Tom Waits. Cherub, Butthole Surfers. Kartalların Cesaret Ettiği Yer, Uyumsuzlar tarafından. Kapıyı Kapat, Fugazi. Atlıkarınca, Jimmie Lunceford Orkestrası. Ve özellikle Erik Satie tarafından Gnossienne 1 ve 3. aynı zamanda, eksiksiz bir deneyim yaşayacaksınız. Size yardımcı olmak için işte melodilerden oluşan mini bir Spotify şarkı listesi ve işte bir araya getirilmiş tüm bu şarkıların bir mp3'ü . Keyfini çıkarın?)
Zamanda geriye gidelim. Geri dönüş makinesine atlayıp, saati geçmiş yıla ayarlamaya ne dersiniz? 21. yüzyılı bir aylığına unutun ve eski günlere, 80'lerin sonlarında San Francisco'ya dönmeyi özleyin.
1987 (.5) kesin olmak gerekirse. Bu eğlenceli olmalı.
San Francisco'nun sunduğu en berbat yan mahallelerden birinde yaşayan 20 yaşında bir serseriyim. Bir daireyi diğer iki adamla paylaşıyorum. Memleketimizin banliyödeki mide bulantısını Oakland'da sanat eğitimi almak için kurtaran liseden eski bir arkadaş olan Beav ve kirayı ödemek için yerel bakkalda çalışan, kuzeyden iyi niyetli bir gitar dahisi olan Corey. Ben, yazma okuyan bir üniversite öğrencisiyim, ama daha doğrusu, öğrenci olarak oynuyorum ve onu ne kadar ileri götürebileceğimi görmekle gitgide daha çok ilgileniyorum. "O" her şeydir. Uykusuzluk, macera arama, seks, yazma, okuma, sanat, müzik, uyuşturucu, işten ayrılma, adını sen koy. 20 yaşımdaki bütün becerim, sonsuza dek korkunç zarfı itmek olacaktı. Kim 'Thou Shalt Nots'u dağıtıyor olursa olsun, yapmamam gerekeni yapıyorum. Bana bakmasını bilemezdin. Ne kadar bebek yüzüm vardı. 20 yaşında belki on altı göründüm.
Yaptığım şeyler, benim melek yüzlü yüzümü ikiye katlanmış ahlaksızlığımla uzlaştırmak için mücadele ederdin.
Ahlaksızlık kısmı az ya da çok üçümüz için de geçerliydi.
Yoksa altı kişiyi birden mi söylemeliyim? Üst kattaki dairenin boşaltılmasından bu yana, pislik arkadaşlarımızdan üçü eve taşındı. Ansiklopedik müzik ve matematik bilgisine sahip, Fresno'lu bir Siyah punker olan Demetrius, San Diego'lu kaba bir çocuk olan Mark (Doc Martins'iyle sokakta yukarı ve aşağı ) ve en genci Jason, 'biraz kıç tekmelemek' istediği için denizcilere katılma planları olan sözde bir Budist. Evet, doğru okudunuz.
İşte oradaydık, yoksulluk sınırında yaşayan, kirli evlerimizi kiralayan ve kötü şöhretli hayatlar yaşayan altı ahmak çuval. Pislik dolu tek bir koloniyi paylaşan taşlı karıncalar gibi bu iki daire arasında gelip gittik. Gerçek bir sınır yoktu. Hepimiz çok fakirdik, bu yüzden her şeyi paylaştık. Dairelerin hiçbiri gerçekten uyumadı, gerçekten de. Bayılmış olabilir, ama uyuyor? Hayýr. Gerçekten uyumak için çok fazla hýz attýk. Meth, müzik, sanat, ışık, halüsinojenik, Zindanlar ve Ejderhalar ve genel yaramazlık. Yapmamız gerektiğinde çalıştık ve okuduk, ama kesinlikle gerekenden fazlasını değil. Yaşamak için yaşadık ve yaşadık. Tahmin edebileceğinizden daha yaygın bir yaşam tarzıydı.
Demetrius ve Mark, önceki kiracılar aceleyle kefil olduklarında üst kattaki daireyi attılar. Yaklaşık üç ay önce, üstümüzdeki daire, eskiden orada yaşayan tarım bağımlısı çift tarafından boşaltıldı. Biz onlara öyle derdik: Tarım bağımlısı çift. İsimlerini hiç öğrenmedik. İsimleri bile var mı diye merak ettim. Agro esrarkeş kız arkadaşı ve agro esrarkeş erkek arkadaşı haklı görünüyordu.
Onlar hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorduk. Onları merdivenlerden geçerken en çok aldığımız şey parıltılardı. Sözler asla değiş tokuş edilmedi, sadece homurdanmalar.
Onların keş olduklarını biliyorduk. Mahalledeki herkes biliyordu. Fark etmek zor değildi. Soluk vampir gibiydiler ve tic-tac-toe gibi izlerle işaretlenmişlerdi. Somurtkan ve paranoyaktılar ve birbirleriyle ve satıcılarından başka kimseyle hiçbir şey yapmak istemiyorlardı.
Bildiğimiz bir şey (keşiş olmalarının yanı sıra) sürekli savaştıklarıydı. Bunu biliyorduk çünkü her zaman birbirimizin boğazını duyuyorduk. Bilinçli iseler birbirlerine bağırıyorlardı. Haftada bir veya iki kez bayileri gelirdi. H puanı alırlardı ve sonra çamurlu kedi yavruları çöplükte dalış koltuğuna otururken tatlıydılar. Geri kalan zaman: Çığlık at, dövüş, bir şeyler fırlat.
Birbirlerine asla vurmazlar. Asla ona gelmedi. Sadece çığlık attılar, küfrettiler ve kendi pisliklerini parçaladılar. Olmalarına izin veriyoruz.
Diğer komşular daha az bağışlayıcıydı. Polisler haftada en az bir kez geliyordu. Gürültü şikayetleri. Polisler ortaya çıktığında, binanın geri kalanı, uyuşturucu bağımlısı apartmanlarımızda sessizce oturdu ve tarım bağımlısı çiftin çığlık atan saçmalıkları için polis ziyaretleri olmayacağını umdu. Polisler, şehrin içindeki ve çevresindeki birçok bina gibi, bu binada ne olduğunu biliyordu. Tuhaflar, ucubeler ve uyuşturucu kullanıcıları, müzisyenler ve serseriler ve skalar, sanatçılar, yazarlar ve patenciler. Şehir bu tür binalardan payına düşeni aldı, öyle koyalım.
Polis sıçramasıyla sadece bir kez karşılaştım. D&D oynuyorduk ve içiyorduk. Ayrıca 'mantar' üzerinde kızartıyorduk. Polisler kapıyı çaldı ve bir şekilde cevap vermeye gönüllü oldum. Büyük ihtimalle bebek yüzüm yüzünden. İtiraz edemeyecek kadar yüksekten ön kapıya gittim. İnsanlık tarihindeki en uzun 45 saniyelik konuşmaydı. Polisler, tarım bağımlısı çifti tanıyıp tanımadığımı öğrenmek istedi. Hayır dedim. Onları duydum mu? Ara sıra. Kavga ettiler mi? Gerçekten evde pek değildim.
Oda arkadaşlarım koridorun sonundaki salonda felç olmuştu, Beav büyü yapmaya hazır yirmi kenarlı zarları tutuyordu. Ön kapım gibi polislerin yüzleri nefes alıyordu.
Polisler bana bakıyordu, ben de onlar. Salvador Dali tarafından düzenlenen bir irade yarışmasıydı. Bir sonsuzluktan sonra bana teşekkür ettiler ve gittiler. Beav'ın zarının masaya çarptığını duydum. "Kritik!" Ben koridordan geri gelirken bağırdı.
Tarım bağımlısı çift, yaşadıkları gibi terk edildi: Bütün yolu çığlık atarak. Binamızın merdiveninin altındaki kaldırıma açık yataklı bir kamyon park ettiler. Üçüncü katta yaşadılar. Eşyalarını en üstteki korkuluktan aşağıdaki açık yatağa atmaya başladılar. İnişten çok az kurtuldu. Yerçekimini bir kısayol olarak kullanmak, 'toparlanmaları' uzun sürmedi. Ters havai fişekler iyi bir saat veya daha fazla sürdü, sonra aniden sona erdi. Tarım bağımlısı çift apartman kapısını çarptı (elbette kilitlemeye zahmet etmeden), merdivenlerden aşağıya doğru çığlık attı, sonra kamyona atladı ve yarışarak şehir dışına çıkıp birbirlerine bağırdılar. Bir daha asla görülemedi.
Demetrius ve Mark bir hafta içinde Flynn gibi içeri girdiler. Jason bir ay sonra ortaya çıkacaktı. Geri kalanımızın yaptığı gibi içeri girdiler: Bok dolu bir çift süt sandığı, bir çanta dolusu giysi ve üzerine düşecek bir şilte veya şilte ile. Onların eve taşınma partisi, biz bayimizi aramak, Toots ve Maytals'ı kranklamak ve D&D oyunumuza geri dönmek oldu. D & D'den Gama Dünyasına hızlı bir şekilde geçiyordu, tıpkı bir masa üstü geçiş bölümü gibi, solungaçlara doğru ilerliyoruz ve durmadan konuşuyorduk.
Bu benim hayatımdı. 80'li ve 90'lı yıllarda San Francisco'da yaşayan bir pisliktim. Bir milyon asgari ücretli işte çalıştım, küçük kirli ellerimle alabildiğim her şeyi okudum, çok fazla uyuşturucu kullandım, çok fazla saçmalık yaptım. Ben kesinlikle yalnız değildim. Bu, o zamanlar pek çok insanın hayatıydı, sandığınızdan daha fazla. Dünyanın dört bir yanındaki şehirlerde, aylaklar, tembeller, serseriler ve anarşistlerdik. Kropotkin ve Watts ve LeGuin'i okuyoruz. Doors and the Dicks and the Specials'ı dinledik. Yerel ve şehir dışı gruplar içeri girdi ve çökmekte olan bir kulüp sahnesini gezdi. Sanat, ağız kavgası veya ucuz depo alanlarında yapıldı. Yazarlar, fotoğrafçılar ve sözde devrimciler her yerdeydi.
San Francisco o zamanlar ucuzdu. Şu andan daha ucuz demek istemiyorum; Demek istediğim düpedüz ucuz. 2.5 yatak odalı daire için ayda 500 dolar ödedik. Muni geçiş kartları 23 $ / ay idi. Kendinizi bir barda yirmi dolara ezilmiş halde içebilir ve yine de bir miktar bozuk para ile uzaklaşabilirsiniz. Yerel taqueria'da iki tavuklu tako dört dolardı (büyük bir horchata ile beş-elli). Jenerik sigaraları paket başına 1 dolardan alabilirsiniz. Paranızın karşılığından bahsedin.
San Francisco ucuz olduğu ve biraz da özet olmadığı için, koca bir nesil öğrenci, sanatçılar, düşünürler ve tuhaflar buraya taşındı. herşey. Körfezden şehre bir punk rock göçüydü. Bir boku nazik hale getirmeye çalışmıyorduk. Mahalleleri olduğu gibi sevdik. Vibe, bizim çeşitli amaçlarımıza uyuyordu .
Betondaki çatlaklardan müzik, sanat ve edebiyat yabani otlar gibi filizleniyordu. Sayısız kullanılmış kitapçıdan alıp sattığımız ve tekrar satın aldığımız kitapların köpek kulaklı kopyaları gibi, karışık kasetler de hâlâ önemli bir şeydi. Kullanılmış giyim mağazaları iğrenç ama uygun fiyatlı işlerdi; Şimdiye kadar giydiğim herhangi bir kıyafet için 15 dolardan fazla ödeme yaptığımı hatırlamıyorum.
On ya da on beş yıl, hepsi bu, tarihte kısa bir kesinti. Baby Boomers'ın şımarık, kafası karışmış ve bıkmış dahisiydik, kim ve ne olduğumuzdan dolayı memleketimizden mahrum bırakılmıştık. Reaganomics'in (Amerika'yı Yeniden Büyük Hale Getirmenin ilk Reich'ı) neoliberal yükselişini dehşet içinde izleyen bir neslin dilimiydik. Askerlik yanlısı moron sinemanın sıkıcı monotonluğunu, Wall Street'in talihsiz açgözlülüğünün ve eşek gülüşlerinin kudurduğunu ve anlamsız tüketimciliğin boş alışveriş merkezi kültürünü gördük. Başka ne yapabiliriz ama toptan reddetmek mi?
Yeraltındaki bir fidenin filizleriydik, karşı kültüre bile karşı bir kültür. Henüz kimse bize Gen X adını vermemişti, kesinlikle benim saydığım dışlanmışları değil. Biz kimsenin nesli değildik, Vietnam Savaşı'nın başarısızlığı, Watergate, gaz krizi, Ahlaki Çoğunluğun ürkütücü yükselişi içinde büyüyen bir grup çocuktuk. Bu kelimelerin herhangi bir tanımına göre ne güvenli ne de sağlıklı olan bir sınırda yaşayan yirmi ve otuzlu yaşlardan oluşan bir gruptuk. Bizi doğuran zamanlara ve topluma ait değildik. Böylelikle San Francisco gibi hoş olmayan, nankör, yoksulluktan muzdarip haşereler gibi şehirlerde bir araya geldik. Her fırsatta sattığımız kültüre uymadık ve bu nedenle kendi kültürümüzü yarattık, kendi toplumumuz olduk. Tüm dünyada aynı anda oluyordu.
Sonsuz sigara içtik ve arkadaşlarımızın gruplarını izlemek için barlara gittik. İçeride sigara içtik ve bir bardak bira bardağı ucuz bira içtik. Çok fazla uyuşturucu aldık ve protestolara gittik. Çok yazdık, çizdik ve müzik yaptık. 20'li yaşların çoğu gibi biz de kim olduğumuzu ya da neler döndüğünü bilmiyorduk. Önemli değildi. Mutlu Faşist Eğlence Diyarı'nın alternatifi olarak kalbimizde bildiğimiz şeyi yapıyorduk. Maço sahnesi yoktu, Ahlaki Çoğunluk yoktu. Kimse nereden geldiğin, hangi renk olduğun, cinsiyetin, felsefelerin, kimi seviştiğin, her neyse umursamadı. Hepsi masanın üstündeydi ve baş döndürücü ziyafete kendimize yardım ettik. Çoğumuzun yaptığı gibi, cinsiyetler ve “ırklar” (<- bu kelimenin anlamı ne olursa olsun) ile çıktım ve birbirimizle uğraştım. Asit yüksek, bir çocukla ilk cinsel deneyimimi yaşadım, alt kattaki komşum Shawn, taşındığımdan beri beni sert bir şekilde eziyordu (kelime oyunu).
Müziği sevdik (kahretsin, kim müziği sevmez ki ?!). Neredeyse sürekli oynadık. Konserlere gitmeyi, kullanılmış plak noktalarından kaset veya albüm satın almayı severdik. Kuyu, müzik, çünkü müzik paylaştı gerektiğini paylaşılacak. Bir SOMA deposunda ayaklarımın kabarmış halde dans ettiğini hatırlıyorum, herkes boktan 10 dolarlık kıyafetleri içinde terliyordu.
Kitapları ve sanatı sevdik. Tanıdığınız herkes bir ressam, fotoğrafçı ya da yazar ya da şairdi. Zaten denemeyenler. Elime geçen her şeyi okudum ve çantamda defter ve bol miktarda kalem olmadan hiçbir yere gitmedim. Yazmak, eskiz yapmak, düşünmek, planlamak. Kullanılmış kitapların kokusu beni hâlâ neşelendiriyor.
Sleazebag Bohemians'ı düşünün ve bu sizi oraya götürür. Yırtık pırtık ve aptaldık, komik ve zekiydik ve yarattığımız, düşündüğümüz ve konuştuğumuz gibi hiçbir işe yaramazdık. Tüm bunlar, birinci sınıf bir film müziği ve ucuz ve istikrarlı bir zihin değiştiren maddeler kaynağı ile karıştırıldı. Ne aşk değil?
O zaman uzayındaki diğerleri gibi, üstesinden gelmek için milyonlarca işte çalıştım, hepsi asgari ücretle. İlk başta, (lise boyunca yaptığım gibi) bekleme masalarına takılı kaldım, ancak bahşişlerle bile bu yorucu hale geldi ve öngörülemez görünmeyi bir gurur noktası haline getiren biri için en iyi iş değildi. Garip işlere ve geçici işlere geçtim, bunların hiçbiri bir amaca ulaşmaktan başka bir şey değildi. Geçici sahnedeki ayaktakımın çoğunu tanıyordum ve onlar da beni tanıyordu. Biz ilgilendiğimiz kadarıyla ONLARA karşıydık. Çoğu şirketin bizi sadece boktan işler için, halkın gözünden yapabileceğimiz işler için istediğini biliyorduk. Umursamadık. Bu bir maaş çekiyle ilgiliydi, ücretli köle olmadığımız zamanlarda yaptığımız berbat şeyleri yapmaya devam etmenin bir yoluydu. Basit ve basit paraya ihtiyacımız vardı ve ONLAR ödüyorlardı. O bitmeyen jenerik sigara paketleri ve 10 dolarlık kıyafetler kendileri için ödeme yapmayacaktı.
80'ler 90'larda tökezlemeye başladığında, birçok arkadaşımın tembellik yaptığını ve mesajlaşma oyununa geçtiğini görmüştüm. Kasvetli bisikletlerde şehir sokaklarında yukarı ve aşağı sürüş paketleri ve mektuplar. Bu sıralarda kendimi iş açısından San Francisco'da buldum ve bu yüzden haberci işine bir şans vereceğimi düşündüm. Arkadaşım Jason (farklı Jason) aşağı Haight'taki dairesinden yasadışı bir haberci şirketi yönetti. Bana yerinde bir iş verdi. Bir bisiklet aldım ve onun için gittim.
Birkaç ay dayandım, ama sonra California Caddesi'ne doğru pompalarken bir araba tarafından kırpıldım. İyiydim ama birkaç sıyrık ve morarmış bir egodan dolayı, ama bu benim için ata binmenin bu çocuk için olmadığının kanıtıydı. Haberciler olan tüm arkadaşlarımı sevdim, Powell Street istasyonunda onlarla takılmayı severdim. Haberci yaşam tarzını sevdim ama ben ve bisiklete binmek uyumlu bir set değil. Sadece bir araba ile başka bir yarışa meraklı değildim, aynı zamanda sigara içiyordum ve başka bir arabaya çarpmamak için gerekli olan koordinasyon türünde pek iyi değildim. İyi olduğum şey çağrıları yanıtlamak, telaşlı koordinasyonla uğraşmak ve düpedüz sıkıcı evrak işiydi. Bu yüzden, Jason uğraşmaktan nefret ettiği sıradan evrak işlerini göndermek ve yapmak için beni ata binip bıraktı. Ve işte buydu. Yasadışı bir şirketteki dönüştürülmüş bir yatak odasındaki derme çatma bir ofisten, ikinci bir hikaye fiyaskosundan, teslimat için çağrıları aldım, habercilerin ileri geri hareket etmesini sağladım ve makbuzları doldurmadığım zamanlarda diğer memur Frank'le bong vuruşları yaptım ve faturalar.
Kulaklarım hala bazen radyo durgunluğuyla, tıslama sesleriyle, zekice şakalaşmalarla ve bizden başka kimsenin kontrol etmediği bir şeyin parçası olma duygusuyla sürekli çınlıyor. Hepimiz, yaşam tarzımızın bir parçası olarak değerlendirebileceğimiz bir işin içindeydik. Çok mu ödedi? Hayır, ama asıl mesele bu değildi, değil mi? Konu para değildi. Adam kolektif boynumuzdan nefes almadan hayatta kalmakla ilgiliydi. Bizim türümüzün işleri halletmek için takım elbiseye ihtiyacı olmadığının canlı kanıtıydık. Her şeyi kendi başımıza halledebilirdik ve bu düğme dünyasına ters düşecek bir şekilde.
O zamanlar haberci sahnesinin inanılması için görülmesi gerekiyordu. Bu bir modus vivendi , yeraltının paket teslim eden bir eklentisiydi . Hepimiz şu ya da bu haberci aracılığıyla birbirimizi tanıyoruz. Hepimiz Tenderloin'de, Sunset'teki harap dalış barlarında bir şeyler içmeye gittik. Misyonun ağzındaki Zeitgeist gibi SOMA'daki Kapalı Vagon, işten yeni çıkmış haberciler için popüler bir uğrak yeriydi. Çoğumuz birlikte uyuduk ve çoğumuz birlikte uyuşturucu kullandık. En iyi ucuz restoranları biliyorduk. Benim kişisel favorim, San Francisco'daki ilk dim sum evi Hang Ah Tearoom'du . Ne harika bir dalıştı ve orada ne kadar harika öğleden sonraları sıcak köfte yiyip, Tsing Taos içip çok yüksek sesle gülerek geçirdik. Sahipleri bizi sevdi.
Jason'ın şirketinde çalıştığım yıl ve değişim için, kaygan yerel haberci dergisi Mercury Rising için bir makale yazmak istedim . Dergi, bir arkadaşım ve haberci efsanesi Markus'un beyniydi. Haberci sahnesindeki herkes Markus'u tanıyordu. O, özellikle haberciler söz konusu olduğunda, alt sınıfın uzun boylu, sarkık dişli bir şampiyonuydu. O bir City kurumuydu, yerlere giden bir adamdı. Otuzlu yaşlarının başında, çoğumuzdan daha yaşlıydı ve bunu gösteriyordu. Uyuşturucu kullanan yirmi küsur yaşında bir şehir ve işte Markus, iyi ayarlanmış ve dostane bir istikrar ve değişim gücü. Hepimiz ona saygı duyduk. Tutkulu, komik, akıllıydı, rahat bir enerjiye sahipti, hayranlık duymadan duramazdı. Makaleler ve görüşler, şiir, fotoğraf ve sanatla dolu bir bisiklet haberci dergisi olan Mercury Rising fikrini ortaya atan oydu . Çok büyük bir izleyici kitlesine ulaşmamış olabilir, ancak haberciler arasında (özellikle San Francisco'da) mücadelemizin, yaşam tarzımızın, bakış açımızın yazılı bir sesti. Mercury Rising sorunları, kendisi ve diğer yaratıcıların bunları üretmek için zamanı ve parası olduğunda ortaya çıktı. Şehrin dört bir yanındaki daireler ve kahvehanelerde hoş bir hazineydi.
Markus ve Mercury Rising için o makaleyi yazmaya hiç fırsatım olmadı . Yazım konusunda çok utangaçtım, yeteneklerim konusunda çok güvensizdim, reddedilmekten çok korktum, Markus'u hayal kırıklığına uğratmak için çok isteksizdim. Çok kötü. Hayatımın en büyük pişmanlıklarından biri.
Ayrıca, o dönemde hayatımdaki çoğu şey gibi, yazmak da giderek daha fazla arka planda kalıyordu. O kaygan yokuşu hız bağımlılığına kaydırmakla meşguldüm. Aynı anda değil, hayır. Nadiren aynı anda olur. Üzerime inşa edildi, birçok küçük yoldan beni çevreledi. Burada sabah bir sıra, hafta içi bir bükücü orada, sadece benim üzerimden sürünerek geçti, çoğunlukla bunu istediğim için. Hız benim sabit arkadaşımdı, sürünen halsizliğimdi toz halindeydi. Aynı zamanda benim sondan bir önceki yaratıcılığım, eşsiz afrodizyakımdı. Ve 90'ların başında, ne biliyorsun, ama ben onun çılgınca pençelerine iyi ve gerçekten sarılmıştım. Yapmam gerekeni yaptım. Ayağa kalktım, işime gittim, faturalarımı ödedim, okula gittim. Hepsini yaptım ama içimde hiçbirine ait değildim, en azından kendime. Metamfetamine aitim ve her zehirli aşığın yapacağı gibi bana baktı: Acıma ve merhamet olmadan.
Bağımlılık yaratan tarif kitabımdaki tek metresim hız değildi. Halüsinojenler, algımın sınırlarını keskinleştirdi. Hız ve psychedelics arasında hiçbir şey gerçek değildi. Dünya uykusuzdu ve sonsuza dek tökezledi. Beni Muni trenleri ile Pasifik'e yakın gri atıklara taşıdı, beni Hayvanat Bahçesi'nin gerçeküstü sessizliğine ve ardından çizip yazıp okuyup sigara içtiğim harabe şehir kafelerinin karanlık köşelerine götürdü. bağımlısı yalnızlık. Günü bir sınıfta ya da işte geçirir, uyurum, sonra kendimi kaba bir barda içki alırken bulurdum. Her şey bir araya getirildi, kafamda Dead Kennedy'ler ve Stravinsky ile bir film müziği olarak karıştırıldı.
Ne kadar esrarkeş olduğumu görmek zor değildi. Bağımlılıklarımı sergilemek, onları bir onur nişanı gibi takmak için yolumdan çekildim. Bağımlı olmayan arkadaşlarım benden ve bağımlı arkadaşlarımdan uzak durmaya başladı, çünkü gözlerimizde delilik ve çürüme vardı. Ben bir gece serseriydim, gece yarısı geziciydim, uzaktan bakıldığında şaşırtıcı derecede insan gibi görünen bir şeydi. Sıska ve batık gözlü, paranoyak ama zekâ hızlı, bir bıçağın kılıcını sürüyordum, madde bağımlılığına olan tutkumu, çaresizce kaçmaya çalıştığım çocukluk çağı travmalarını ve beni tamamen etkileyen ve korkutan acımasız, entelektüel bir hayal gücü bir Zamanlar.
O korkunç esrarengiz yıllar boyunca cilalı kurgu veya sanat yolunda çok az şey üretecek olsam da, kazandığım şey, kendi kaderini tayin ve kendi kendini yok etmenin bir sevgilinin yatağını paylaştığı, hem kusurlu hem de yüce bir bakış açısıydı. Pek çok korkunç ve harika şeye, kaosla sınırlanmış bir bilinç ve kısıtlama özgürlüğüne tanık oldum. Yıkık halimde hem sefil hem de kendinden geçmiş durumdaydım, kendime zarar veren aşırı kullanım hapishanemden rahatsız olmuştum ve hem gece dünyasında hem de zihnimde gittiğim korkunç sınırlar beni heyecanlandırmıştı.
Kısık kahkahalar, Mission'da kapı eşiklerinde bira ile ıslatılmış öğleden sonraları, metamfetaminler ve LSD ile gece yarısı kaçamakları. Çoğumuz gibi kontrolden çıkmıştım ama yine de istasyonumu değiştirmek için gerekli nimete ve hatta ilgiye sahip değildim. Eterleri için başlangıç sıvısı ile püskürtülen paçavraları kokluyor, boktan viski atıyor, burnumu sıraya dizdiğimde kafatasımdan tıngırdayan satırlar ardına yazıyorum. Yeterince alamadım, kendimi içinde bulunduğum dünyadan, kendim için yarattığım bir evrenden özgür göremedim. Bir parçam serbest bırakılmak, calliopenin o iğrenç raketi yapmasını engellemek ve tanrıça Calliope'nin kulağıma çılgın düşüncelerini fısıldamasını engellemek için çığlık attı. Ağzım hep kuruydu, sinirlerim hep çatlamıştı. Uyandıran bir kabustan, sadece başka bir kabusta kendimi dozlamak için uyanıyordum.
Benden deli kıkırdamalar döküldü, ardından dehşet içinde pişmanlık gözyaşları geldi. Yıllarca dönüp durdum ama yine de Atlıkarınca asla bozulmadı.
Ve tüm bu kendi kendini yok etme ve sınırda deliliğin içinde ve arasında, o zamanlar içimde bir şeylerin oluştuğunu şimdi görebiliyorum. Karanlık, yapışkan bir inceleme, gerçekte bir parça, gelecek şeylerin tohumu olan ruhumda oluşuyordu. Deneseydim bu boşluğa isim veremezdim. O bağımlı çocuk, içinde büyüyen şeylerin anlamını asla bilmek istemedi. Anlaması için değil, sadece kendinden nefret ederek ve umutsuzca devam etme ihtiyacıyla yaratması gerekiyordu. Bu, parçalanmış camdan yapılmış bir tsunaminin kesikleri olan kozmik örümcek ağlarının sarmalıydı. O parçam, içimdeki keş, içine düşüyor, o lanet Beyaz Tavşanı kesinlikle Harikalar Diyarı olmayan bir yere kovalıyordu.
Ama bunların hiçbiri o zamanlar önemli değildi. Sadece 1992'de, psiko-keş-sanatçı-yazar-tripper dönemimin ortasında, evleneceğim kişiyle tanıştım. Daha önce aşık olmuştum ama böyle değil. Bu hayat değiştiren aşktı, ikimizden biri hayatımızın değişmesini istesek de istemesek de.
O kadar emin değildi. O zeki, harika bir karakter yargıcı. Emin olmamak için haklıydı.
Önümüzdeki on sekiz ay boyunca dolambaçlı bir yol boyunca birlikte taşındık ve ikimizin de sevmediği şirketlerde giriş seviyesi işler aldık. Oyunumuz para biriktirmek ve kaçmaktı, Amerika'yı, San Francisco'yu, hepsini kefaletle serbest bırakmaktı. Benzer 'yaşam tarzı seçimlerimiz' vardı ve bu nedenle birbirimizin en iyi ve en kötü özelliklerini daha da kötüleştirdik. İşlevsel uyuşturucu bağımlılarıydık, ama yine de bağımlılar. Alışkanlıklarımız ilişkinin başlarında kısa bir süre yumuşamış olabilir, ancak ikimiz de tekrar kendi özel Idahos'umuzu yaşarken, elimizden geldiğince düzenli olarak (tek başımıza veya birlikte) eğlenmeye başlamamız çok uzun sürmedi. Kalan arkadaşlarımızın hepsi bağımlılardı; 90'ların durum komedisine eşdeğer bir bağımlı yaşadık. Gündüz çalıştık, hafta sonlarımızın çoğunu çılgınca geçirdik, geç saatlere kadar içtik, sonra ayağa kalktık. Yaşadığımız gibi yaşamayı nasıl başardığımız VE işleri nasıl sürdürdüğümüz, bugüne kadar benim için bir gizem.
Zaman onun bedelini aldı. Zamanla işler korkunç görünüyordu. Sadece bizim için değil, sahne boyunca tanıdığımız birçok insan için. Biz ve arkadaşlarımız yaşarken kaba, tanıdığımız bazılarına kıyasla temel içgüdülerle daha da aceleciydik. Zevklerimiz hız, içki ve psychedelics içindi, sanki bu yeterli değilmiş gibi. Biz şanslı birkaç kişiydik. Batık gözlerimiz ve bizim olduğumuz gibi sinirliyken, önümüzde ortaya çıkan saldırı hakkında hiçbir şeyimiz yoktu. Körfez Bölgesi'nin her yerinde eroin, sokaklarda tercih edilen uyuşturucu olarak yeniden su yüzüne çıktı. Eroine yenik düşen çok sayıda dost ve arkadaş tanıyordum. Soldular ve kayboldular. İnsanlar ellerinin arkasından iğneye giren ve bir daha hiç görülmeyen falan filan hakkında fısıldadılar. Çok sayıda arkadaşımın At'ın kırbaçlanan kuyruğunun altına düştüğünü izledim, intihar veya aşırı dozdan ölen birden fazla arkadaşım ya da yanlış şapşal ile karşı karşıya gelmeyi biliyordum. Aniden kaygısız hayatlarımız hastalık ve psikolojik çöküşün, iyi zamanların aniden sona ermesinin kokusunu aldı.
Woodstock'un nasıl Altamont'a dönüştüğü bana şaşmamalı. Uzun yıllar doping yapan insanlar dikişlerinde dağılmaya başlar. 1993 baharında açılmasını izliyordum. Onu gıcırdayan dişlerle izledim, partnerimi gördüm ve bağımlılıklarımız sarmaşık sarmaşıklar gibi üzerimizde büyüdükçe ikimizi de boğarak birbirimizi açtık. Arkadaşlarımız biraz daha iyiydi ve eroin insanları sürüler halinde yok etmişti. Güzel zamanlar geçti ve bunu biliyorduk.
İkimiz gitmemiz gerektiğini biliyorduk. Şimdiye kadar hızlı satıyorduk, dostlarımızı ve tanıdıklarımızı doping yapıyor, kendimizi beyaz toz içinde tutuyorduk. İşler çözülüyordu. İşlerimiz ve uyuşturucu dışı yaşamlarımız açıkça acı çekiyordu. Şeker gibi hastalıklı günler geçiriyorduk. Bir kopma noktasındaydım, artık bokumu sağlam tutmaya muktedir değildim. Şehir artık oyun alanı değil, hapishane bahçesiydi. Kaçmak zorundaydık ve tek yolun şehri terk etmek, oradan uzaklaşmak, oradan başka her yerde temiz bir başlangıç yapmak olduğunu biliyorduk.
Sonunda kefaletini ödediğimizde, sürekli bir öfke içinde toparlanıp savaştık. Eşyalarımızı toplayıp gittik, bir daha asla görünmeyecek şekilde birbirimize haykırarak gittik. Tahmin et tarım bağımlısı çift kimin sırası gelmişti.
Hayat onun küçük ironilerini sever.
İğne kayıtta atlama yapıyor ve zaman biraz ileri gidiyor.
1995 ve biz, Dot Com para dövüşünün zirvesinde olan, değiştirilmiş bir San Francisco'ya dönmüştük. Eski dostlarımız, kim bilir nereye dağıldılar. Bazıları kuzeye banliyölere gitti; bazıları iz bırakmadan kayboldu. Çok uzağa bakacak vaktimiz yoktu. Yeniden başlıyoruz, hayatımızın yeni bir evresiyle karşı karşıyaydık. İlk çocuğumuzu doğurmak üzereydik ve üç yıl sonra ikincimizi. Elimizden geldiğince aile rutinine yerleştik.
BT'de bir işe girdim çünkü bu işte iyiydim ve faturaları ödedim. Hayatta kalmak için dosh'a ihtiyacımız vardı, peki neden olmasın? Sattım mı? Tabii, biraz. Birinden maaş çeki alırsanız, her zaman bir miktar satış söz konusu olur. Yine de kurumsal jizzbag sahnesini atlatmak için yolumdan çekildim, tüm takım elbise ve kareler için kravat oyunu. Teknolojiye, problem çözmeye, uygulayabileceğim yaratıcılığa ve ne yazabileceğime odaklandım. Satmak tabii ki, ama benim şartlarımla. Kesinlikle “yönetim materyali” DEĞİLDİM, bu şekilde ifade etmeme izin verin.
O yaratığa gelince, anarşist gençliğimin o üzgün ve korkmuş uyuşturucu bağımlısı, gitmek zorunda kalmıştı. Sonraki birkaç yıl içinde, onu o karanlık canlandırmanın girintilerine sürdüm. Avrupa'nın temizlenmesi için San Francisco'yu terk etmemizle başlayan, yavaş ama amansız bir süreçti. Ondan sonra geçen her gün, Noel'in o keş hayaletini geçip, bilinçaltımda ulaşamayacağım bir yere ittim. Başka seçenek yoktu. Ben bir koca ve babaydım. Aileme o kadar çok şey borçluydum ki, çocukça şeyleri bir kenara bırakıp, ailemin benimle ilgilendiği gibi onlara da baktım. Uzun bir süre o yaratığın çığlıkları kafatasımda yankılanan protesto, çağırma çığlıklarını dinledim, ama sonunda hiçbir yarışma olmadı. Gitmesine izin vermeliydim. Çocuklarım, sonunda sustuğunda ve boşluk arkasından kapandığında yeni yürümeye başlayan çocuklardı. Kederli bir rahatlama solumaya terk edildim. Bu tamamen benim kararımdı ve asla pişman olmadım. Onu sonsuza dek kaybettiğimi sanıyordum ve bu beni üzmüş olabilirdi, bunun doğru karar olduğunu biliyordum - elimdeki tek karar. Benim ve ailemin hatrına onun gitmesine ihtiyacım vardı. Yine de bir parçam onu her gün özlüyordu.
Böylece, geri dönüş makinesi tekrar ileri doğru sallanıyor ve biz de onunla yalpalıyoruz. Momentum 2015 civarında bir süre durur (.785)
Liseden yeni çıkmış o serseri çocuğun San Francisco'ya gelmesinin üzerinden yaklaşık 30 yıl geçmişti. Aradan geçen yıllar açıkçası bulanıktı. Hayatımı yaşadım, ailemi büyüttüm, yapmam gerekeni yaptım ve belki biraz boş hissettim, yapmam gerekenden biraz daha az. Hiçbir şikayetim olmadı, gerçekten değil. Başarılı bir Joe Job'um vardı. Bir şirket kurdum. Yazmaya devam ettim. Elbette, hayatta kalmak için benden önce birçok yazar ve sanatçının yaptığı tavizleri verdim ve psikolojik olarak sayabileceğimden daha fazla tökezledim, ama iyiydim. Hayatım kötü bir şey değildi. Yine de bir şeyin eksik olduğunu hissetmekten kendimi alamadım, bu yolda kaybettiğim bir şey.
Benim yazım mıydı? Hayır, ben hâlâ öyleydim ve başarı benden kaçtıysa, bu benim suçum olduğu kadar hayatın gereklilikleriydi. Faturaların ödenmesi gerekiyordu ve bir mühendis için uzun saatler çalışmak, yazarın sözünü her zaman yerine getirmeyen yorgun geceler anlamına geliyordu. Ama burada adil olalım. Kendi güvensizliklerim ve başarılı olma konusundaki isteksizliklerim denklemin dışında bırakılamaz. Beni çok sert yargılama. Birçoğu daha olmasa da, yazılarımın bir kısmı yayınlandı. 2015 yılı ve civarında, Yedi Ölümcül Günah hakkında bir dizi parça üzerinde çalışıyordum. Buna , bir dilek kuyusuna atılan, boğulmak için dibe batan yedi bozuk para gibi Boğulan Yedi Para adını verdim . Yazdığım ilk üç şeyle gurur duyuyordum (olması gerektiği kadar gurur duymama rağmen) ve onları yazarken eğleniyordum. Sin # 4'ün peşindeydim. Diğer üçü gibi başka bir kısa roman olacaktı (aklımda). Neyin ortaya çıkacağını çok az fark ettim.
4 numarayı yazdım ve benim tarzım olduğu gibi, yeni bir fikir edinmek için birkaç hafta sonra tekrar okudum. Bana 78 sayfasından bakan şey içerik değil, eksik parçalar ve dokunulmamış tuvaldi. Kötü değildi, ama ödül domuz da değildi. "Ah," benim düşüncem olduğunu hatırlıyorum. Kötü bir kurgu değildi; sadece anlatmasını istediğim hikayeyi, GERÇEK hikayeyi anlatmadı.
İşte o zaman hissettim. İşte o zaman zaman uzayındaki çatlak oluştu ve yanımdan geçen o boş alanlardan kayarak çıktı. Uçurumun ürkek bağımlısı ve etrafını dolaşan o elçi pislik, defterinin arkasından kurnazca sırıtan yarı çılgın yaratık, gitmemişti. Oradaydı, bekliyordu, benim onu duymamı istiyordu. Ve benim için bir şeyi vardı. 4. neyin eksik olduğunu, hikayenin sadece yarısını nasıl anlattığını biliyordu.
Alter-me'nin rahatsız edici bir fısıltıyla söylediği bir bağımlılık hikayesi . Bu, bağımlılığınızın, etrafınızda ateşlendiğini gördüğünüz bağımlılığın hikayesi. Ve onun haklı olduğunu biliyordum. Bağımlılık hikayesini bir bağımlı gibi kim bilebilir? Dumanlı, tehlikeli bir geçmişten bana sırıtarak bana sırıtış hala daha çok bağımlıydı ve o gülüyor ve dijital ana hat üzerinde tıka basa dolu bir topluma işaret ediyordu. Kahkahası bir Butthole Surfers şarkısıydı, Tom Waits'in ahlaksızlık ve vahşi yılların tekilliği idi. Engel olamadım ama onunla yüksek sesle güldüm.
Ellerine geçen her dijital teknoloji parçasının solungaçlarına dozajlanmış bir topluma bakıyordum. Cep telefonları, PC'ler, TV'ler, oyun konsolları, sürekli olarak milyonlarca keşin gözlerine akan medya.
Bu şapırtı, hız ya da başka bir yasadışı uyuşturucu değildi. Hayır, bu yeni bir uyuşturucuydu, yeni bir bağımlılıktı ve daha önce gördüklerimden daha popülerdi. Milyonlarca parlak gözlü bağımlı cihazlara bakıyor, tıklayıp kaydırıyor ve beğenip yorum yapıyor. Bütün bir keşler dünyası, hepsi dijital bonghit'lerine fazla doping yaptılar ve gerçek dünyanın lanet olası kafalarının etrafında parçalandığını gördüler.
Boktan pazen ve köpek yavrusu gözleri ve hiç bitmeyen bir jones ile o haberci çocuk, benim alanımın dışında çürüyerek bekletildi. Kalbimde bir yuva yaptı ve hepsini geri getirdi, o harika ve korkunç zamanları. Müzik, sokaklar, barlar, uyuşturucular, sanat, yazı ve içgörü ve yakıcı yok etme, her seferinde bir düzeltme. Yine o ürkütücü, tuhaf şeydim, ama şimdi hikayeyi anlatmak için çok genç değildim.
Benim anılarım vardı ve benim tecrübelerime, huylu bakış açıma sahipti.
Bu bir roman değildi. Bu, çarpık, işkence ve talihsiz günlerin, karanlık müziğin ve kitapların, habercilerin ve sallantılı bir sınırın ve tek başına beklenmedik bir kıyametin gelişinin hikayesiydi. Bu, bağımlılığın gerçekte neyle ilgili olduğunu çok geç fark eden bir keşinin hikayesiydi .
O gün ve çağın bir yazarının müziği, haberci hayatı, çılgın boğuşması beni ve sonrasındaki kurgularımı şekillendirdi. Zamanda o ana bir isyan oldu, hepimizin yeni bir şey yapma, başka bir şey olma dürtüsü . Tarih boyunca tüm yeraltı hareketlerinin yaptığı gibi yapmaya çalıştık: Toplum olan insanlık dışı bayağılığın bir kısmını bozmak ve onu dürüstlük ne kadar tatsız olursa olsun dürüst bir şeyle değiştirmek istedik. İsyan ettik ve uyuşturucumuzu yaptık ve yapabildiğimiz için ve statüko meydanları karşısında bir eldiven olduğu için yaşam tarzımızı yaşadık.
Benden önceki pek çok şımartılmış serseri neslinin aksine, benimkinin bir şekilde benzersiz ya da özel olduğu, bir daha asla gelmeyecek yanılsamalarına sahip değildim. Bu kuşak düzeyinde kibirdir. Daha önce yapılmamış veya o zamandan beri yapılmamış hiçbir şey yapmadık. Her neslin dışlanmışları, uyumsuzları ve ucubeleri vardır. Öyle olması gerekiyordu. Her yeraltı iyiyi ve kötüyü yapıyor, her biri meydan okuma kıvılcımını, müziği ve sanatı canlı tutuyor. Verdiğimiz o sert ışık, bizler merkeze değer veren bir medeniyetin aykırılarıyız, bu ışık kültür tarafından genel olarak küçümsenebilir, ancak göz ardı edilemez. İnsanlık dışılığına ve zulme karşı savaşan tüm ruhlardan yanar. Işık zaman zaman dağılabilir ama söndüğünü hayal edemiyorum. Böylesine zırvalık ve yemek pişirme, böylesi entelektüel ve sanatsal meydan okuma, Rönesans'ın malzemesidir. Müzik, sanat, yazı, insanlar. Zamanlar, yüzler, nedenler ve uyuşturucular değişebilir, ancak bu şeyler gerçekten önemli değil, değil mi? Bu, her zaman yaşayacak olan büyük C ile Nedendir.
Bu kitabı oluşturuyordum, benim neslim dışlanmış ve ucubeler, zaman uzayındaki tüm dışlanmışlar ve ucubeler içindi. Bu küçük beni değiştirdi ve ben ucube bayrağını bir kez daha dalgalandıracaktım. Onu temiz ve aklı başında tuttuğum için bana borçluydu. Uzun zaman önce öldüğünü ve gittiğini düşündüğümde, o karanlık, yapışkan korumayı canlı tuttuğu için ona borçluydum. Ve böylece bir anlaşmamız vardı. Boşlukta bu kadar uzun süre kaybolduktan sonra ona bakardım ve kaçırdığımı beslemeye devam ederdi, doldurulamaz olduğunu düşündüğüm o boşluğu doldururdu. Kulaklıklarımı taktım ve beni o geçmiş günlerin müziğine, görüntülerine ve seslerine, heyecanlarına ve ürpertilerine geri götürmesine izin verdim. Birlikte, olduğum şeyle ne olduğum arasında bir köprü kurduk. İnsanlığın yeni dijital tımarhanesinde önümüzde açıkça ortaya çıkan korku ve bağımlılığın yükselen dalgasını birlikte inceledik. Yazma becerilerim onlarca yıllık sıkı çalışma ve deneyimle şekillendi; hikayemizi anlatması için ihtiyaç duyduğu şeyler bunlardı. İçinde yaşadığımız o zaman, beklenmedik bir Kıyamet masalı için mükemmel bir zemin oluşturuyordu.
Bu değişim beni deli gibi kıkırdadı ve beni tanıdık bir tiksinti ve dehşetle doldursa bile, bunun tadını çıkardım.
Bu kasvetli atıkların içine yolculuk önce başka dört yıl tam olurdu olurdu ve benim roman son düzenlemesini tamamladı ediyorum PERDELERİN . Karanlık ve baş döndürücü bir dört yıldı, uzun zaman önce gömdüğüm korkuları ve acıyı yeniden yaşamak zorunda kaldım. Yine de sonunda onları bırakabildim ve onların yerine yaratmak için ihtiyacım olan tuhaf ve çılgın ilhamı buldum.
Hiç kimseye EKRAN okuyarak güvenli veya rahatlatıcı bir sürüş sözü veriyorum . Aslında tam tersi. Umarım okuyucularım, sayfalarında kendilerine ait karanlık, yapışkan bir tasvir bulurlar, hiçbir zaman tam olarak doldurmayacak gibi görünen bir boşluk.
Gerçekten tüm istenmeyen ama gerekli cevapların yattığı yerdir.
O zamanlardaki tüm arkadaşlarımın ve sevgililerimin şerefine. Mercury Rising'den Markus ve 80'lerin / 90'ların San Francisco'nun habercilerinin onuruna . Bu uzun zamandır devam eden sağlıksız ve unutulmaz günleri bilen ve bu günleri hala bilen herkesin şerefine, bu sizin için.
Empati, bir başkasının durumu, zihni (düşünceleri) ve hissi (duyguları) hakkında farkındalık eylemi/sürecidir. Başkalarının bakış açısını anlama kapasitesidir.
Igala topraklarının bugün hala var olduğuna inanıldığını biliyor muydunuz, çünkü Prenses İnikpi, Igala topraklarının kendisine zulmedenlerden kurtulabilmesi için canlı canlı gömülmeyi kabul ederek en büyük fedakarlığı yaptı. Moremi'nin oğlu Oluorogbo'yu Oduduwa'ya kurban ettiğini ve ayrıca Ile-Ife'deki halkını terörize eden Igbo teröristi tarafından yakalanmasına izin verdiğini biliyor muydunuz? ? Kraliçe Daura'yı ve oğlu Bawo aracılığıyla Hausa eyaletlerini bir araya getirmedeki başarılarını duydunuz mu? Kitap, farklı dönemlerde Nijerya'daki kadınların yaşamı, yaşam tarzı, işi, etkisi ve istismarına dair kısa öykülerin harika bir koleksiyonudur. özellikle,
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Açık kaynaklı yazılım paketlerinde (log4j olarak) tespit edilen istismarlar, endüstriyi uygulamalardaki güvenlik açıklarını ve zayıflıkları izlemek, tespit etmek, önlemek ve onarmak için bir çözüm bulmaya yöneltti. Bu ihtiyaç, tüm yazılım geliştirme yaşam döngüsü ile ilgilidir ve hem kendi geliştirdiği hem de üçüncü taraf yazılım bileşenlerini içerir.
Bir zamanlar bir blog yazmıştım… Ta 2016 yılının Temmuz ayında bir blog yazmaya başlamıştım. Bu blog.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.