Öyleyse, Ay’ın oluşumunun en popüler versiyonu, Dünya’nın başka bir gezegenle çarpışmasından sonra ortaya çıktığını söylüyor. Enkaz uzaya çıktı ve sonunda ayda toplandı. Teori aynı zamanda yeryüzü kayasından çok da ayrımlı olmayan ay toprağı örneklerinin kimyasal analiziyle de destekleniyor.
Ancak sadece bir sorun var: Tüm ay örneklerinde, teoride Dünya’ya çarpan başka bir gezegenin izi bile yoktur. Ancak uydu, iki büyük cismin çarpışmasının bir sonucu olarak ortaya çıktıysa, ikincisinin enkazı da bir yerde olmalıdır. Ve değiller. 2017’de Weizmann Enstitüsü’nden bilim adamları ayrımlı bir teori önerdiler: Bir çarpışma değil, birkaç tane vardı, ancak çok büyük ölçekli değildi. Ve ilk başta birkaç uydu vardı.
Hipoteze göre, daha küçük asteroitlerle milyonlarca yıl boyunca uzanan çoklu çarpışmalar, birkaç küçük uydu oluşturmaya yetecek kadar enkazı kaldırdı ve sonunda büyük bir uyduya dönüştü ve bu süreçte bu büyük olan, sadece bir tanesi kalana kadar küçükleri yutmaya devam etti . Araştırmacılar, hipotezlerinin bulgularla daha tutarlı olduğunu iddia ediyorlar – peki ya da bunların eksikliği.
Bir yandan, bu teori mevcut paradigmadan daha makul görünmektedir. Bir gezegenin bizimki büyüklüğünde bir ayı oluşturması için, belirli bir büyüklükte olması ve Dünya ile belirli bir hızda ve belirli bir açıyla çarpışması gerekiyordu. Çok fazla kesinlik. Çoklu çarpışma teorisinin bu hassasiyete ihtiyacı yoktur.