''Tam vaktinde geldin oğlum. Yem--'' Ela gülümseyerek oğlunun yanına geldi ama konuşmasını tam bitirecekken Ersa'nın durumunu fark etti. Ellerinin her tarafı kan olmuştu. Vücudu dik duramayacak şekilde bükülmüş, kolu hafif hafif titriyordu.
Ersa'nın vücudunun halini görünce Ela olduğu yerde dondu kaldı. Ersa, annesine bakarken bir anda ondan uzakta olan kişi onun önüne ışınlanmış gibi gelmişti. Şok ifadesi ile annesine baktı.
Bu hızı hayatı boyunca görmemişti. Gerçekten bir insan böyle bir hıza ulaşabilir miydi?
Ela nazikçe elini Ersa'nın beline sardı. Ersa hafif bir hayat enerjisinin vücudunu desteklediğini hissediyordu ve bunu gerçekleştirenin annesi olduğunu tahmin etmek zor değildi. ''Ersa, neden bu haldesin? Ne old--'' Ela tam ne olduğunu soracakken bugün Ersa'nın bedensel dövüş sanatları için eğitime gittiğini hatırladı. ''Se- sen mi bu duruma kendini getirdin?'' Ela oğluna bu soruyu sorduğunda kalp atışı bir miktar hızlanmıştı.
Ersa, annesinin verdiği tepki karşısında ne diyeceğini bilememişti. ''Anne ben iyiyim. Bu sadece eğitim. Unuttun mu ben de bir doktor sayılırım. Yani durumumu biliyorum ve nerede durmam gerektiğinin de farkındayım. Ayrıca babamın getirdiği hapları kullanınca hemen düzelicem.''
Ela derin bir iç çekti. Oğlunun bu şekilde eğitilmesini ve kendini hırpalamasını görmek kalbini kanatıyordu ama onu engellerse oğlu için işleri zorlaştırmış olacağını düşünüyordu. Bu duruma gelmek uğruna kendini eğittiğini görünce onun ne derece yetiştirme yolunda ya da bedensel dövüş sanatlarında ilerlemek istediğini anlıyordu.
Bir şey söylemedi ve Ersa'nın odasına geçmesine yardımcı oldu. Ersa'yı yatağına yatırdıktan sonra iç enerjisini yönlendirerek Ersa'nın vücuduna aktardı.
Ersa, vücudunda yayılan bir sıcaklık akımı hissetmeye başladı. Yavaş yavaş onun acısının dinmesine yardımcı oluyordu. Ela, Ersa'ya yardım ettikten sonra oğluna döndü ve bir süre gözlerine baktı. ''Otuz dakika içinde yemeğe geleceksin. Ona göre kendini toparla beyefendi.''
Konuşmasını bitirdiğinde odadan çıktı ve bir süre Ersa'nın kapısının önünden durdu. Kalbindeki ağrı durmak bilmiyordu. Enerjisini vücudunda dolaştırdıktan sonra kendini toparladı ve mutfağa döndü.
Annesi gittiğinde Ersa yatağında durup düşüncelerini toparladı. Annesinin onu engellemek istediğini biliyordu ama yine de bir şey yapmamıştı. Annesine minnettar ve üzgün hissediyordu. Yatağından doğrulup, çapraz bacaklı oturdu ve babasının aldığı haplara baktı. Babası şehre gittiğinde sadece kitap almamıştı. Bedensel dövüş sanatlarında vücut aşırı zorlandığı için çökebilirdi.
Bu durumun olmasını engellemek için telafi olarak haplar kullanılıyordu. Enerji aktarım hapı, arıtım hapı, şifa hapı.
Enerji aktarım hapı; içsel enerji ile, bedensel dövüş sanatçıları için oluşturulan bir haptı. Gün boyu yapılan aşırı eğitimden sonra vücuttaki yırtılan, hırpalanan hücre ve kasların oluşum hızını artırıyordu.
Arıtım hapı; insan vücudundaki gereksiz maddeleri atıyor ve vücudu daha saf hale getiriyordu. Özellikle bedensel dövüş sanatları kullanıcıları için bir nimetti.
Şifa hapı ise vücudunun gün boyu karşılaştığı yaralanmaların iyileşme hızını artırıyordu.
Ersa, ilk enerji aktarım hapını aldı. Vücudunun durumu kötüyken, kaslarını yeniden güçlü bir şekilde oluşturuyordu. Ardından arıtım hapını kullanarak vücudundaki gereksiz maddeleri uzaklaştırdı. En son şifa hapını kullandı ve vücudunun gittikçe daha iyi hale gelmesini sağladı.
...
Günler nehir gibi akarak ilerledi. Ersa her gün gittikçe yoğun eğitimine devam etti. Alvina da abisinin öğretilerine göre hareket ediyordu. Bir ay böylece geçti.
Sabah koşusunda olan Ersa bu sefer dağın zirvesine kadar ilerlemişti. İlerleme hızı saşırtıcı bir şekilde inanılmazdı. ''Hahahah, sonunda zirveye ulaştım.'' dağın zirvesinde bir süre dinlendikten sonra şelaleye geçti. Şelale de yüzerken kendisine bir kaç ağırlık bağladı. Kolluklar ve ayaklıklar.
Yüzme kısmında oldukça fazla direnç geliştirmeye başlamıştı. Bu da onun yorulması için gereken süreyi arttırıyordu. İlk önce kollarının ve ayaklarının her birine 10 kilogram ağırlıklar taktı. Ardından suya atlayarak yüzmeye başladı. Ersa'nın vücudu bir ay içinde büyük bir değişim geçirmişti. Vücut yapısı belirgin bir şekilde ortaya çıkmış ve kaslar ile süslenmişti.
Yüzme işlemini bitirdiğinde berbat bir halde şelalenin yanında uzanıyordu. Vücudu hafiften titriyordu. Sırasıyla iç vücut eğitimi, güç eğitimi şeklinde devam etti. Bundan sonra farklı olan şey; artık ne yaparsa yapsın ağırlıklarını vücudundan çıkarmayacaktı. Ağırlıklar ince bir bez gibi olduğundan rahatsız edici bir tarafı yoktu.
Ersa, her seferinde biraz rahatladığında ağırlığını attırdı. 15 kilogram, 20 kilogram...
Günler eğitimle geçerken en şaşırtıcı şey ise Ersa'nın gelişimiydi. Bedensel dövüş sanatlarına özel miydi, yoksa Ersa'ya mı kimse bilmiyordu.Akademiye ara verildikten sonra üç ay geçmiş ve artık Ersa'nın vücudunda taşıdığı ağırlık 50 kilogram idi. Ersa'nın işini kolaylaştırması için babası ona simyacıların yaptığı yeni bir set almıştı. Ağırlığı istediğin gibi ayarlayabiliyordun.
...
Sabah uyandıktan sonra vücudunun her yeri ağrıyordu ama artık onun için önemsiz bir şey haline gelmişti. Bugün her zamanki programını yapmayacaktı. Akademiye gitmek zorunda olduğu için sabah ilk yapacağı ailesiyle kahvaltı yapmak ve onlarla zaman geçirdikten sonra vedalaşıp akademiye geçmekti.
Odasından çıkınca bir duş aldı ve üstünü giyinip annesinin yanına mutfağa geçti. Annesi yemekle uğraşırken babası onun yanında durmuş arada annesine bulaşıp, kahvaltı hazırlamasına yardım ediyordu.
''Hey, onları yemek için kahvaltıyı bekle.'' Karmela etraftan bir şeyler tıkınırken Ela onu azarladı.
Karmela gülerek Ela'nın yanına geldi ve arkasından sarılıp yanağından öptü. Ela azarladıktan sonra Karmela'nın yaptıkları komiğine gitmiş gibiydi. Gülerken kahvaltıyı hazırlamaya devam etti.
Ersa gelince mutlu bir havadaydı. ''Ersa, uyanmışsın. Gel otur bir şeyler ye.''
Karmela arkadan somurtarak ''Az önce bana kızmıştın yediğim için.'' dedi. Hemen ardından güzel bir kahkaha attı.
''Ersa yiyebilir.'' diyerek Ela ona baktı, ciddi bir ifade takınmak istese de gülmekten kendini alamadı. Ersa, anne ve babasının birbiriyle konuşmalarını izlerken mutlu bir ifadeyle yemek masasına geçti.
Alvina da kısa süre içinde neşeyle içeri girip, abisinin yanına oturdu. Genelde abisi ile çok fazla vakit geçiremiyordu, çünkü abisi eğitime çok fazla vakit ayırıyordu. Şimdi kahvaltı da olduğunu bildiğinden çok neşeliydi.
''Abi kaçıncı seviyeye geldim biliyor musun? Tahmin et hadi.''
Ersa kız kardeşini bir süre süzdü kısa bir an düşündükten sonra ''Acemi evre 2. seviye?'' dedi.
Alvina güzel bir kahkaha attı. ''4. seviyedeyim. ''
Ersa şok ifadesiyle ona baktı. Yetiştirme yolunda ilk 8 yılın hızı genellikle oldukça yavaştı, çünkü çekirdeğin kullanımını tam gerçekleştiremiyordun. Bu nedenle 8 yaşından sonra eğitime başlanılıyordu. Kimse boşuna vakit harcanmak istemiyordu, ama kız kardeşi daha 6 yaşındayken bu seviyeye gelmişti.