Tahrir Meydanı’nı alan devrimi almış demektir
Ve bir Müslüman Kardeşler üyesi görürseniz eğer
Meydan’a gelen,
Annesi kara bir gece geçirecektir
Ve meydanı mutsuz terk edecektir
Rami İssam yeni şarkısını – İhvan (Müslüman Kardeşler) yaratığının Meydan’ımda yeri yok – Cuma günü Tahrir Meydanı’nda üç kez söyledi. O Cuma Tahrir’i geri alma günüydü. Tahrir; Devrim’in simgesi ve kişiliği haline gelmiş bir meydan. Tahrir Devrim’di ve Devrim de Tahrir. Tahrir’i korumak demek, Devrim’i korumak ve şimdi birçoklarının çalınmış bir devrim olarak gördükleri şeyi korumak demekti.
“Politikayı Tahrir’de, tam olarak da Muhammed Mahmut Sokağı’nda öğrendim ve bir devrimci oldum,” diyor “25 Ocak (2011) öncesinde ve Tahrir öncesinde bomboş bir hayatı olan, sadece gezip tozmakla ilgilenen” 18 yaşında bir genç kadın olan Abir: “Tahrir ve Tahrir’in parçası olmak, hayatımı değiştirdi.”
Perşembe gecesi, Abir meydanı için korkuyordu. Sesi ısrarlı ve içtendi: “Burası onların meydanı değil. 25 Ocak’ta burada değildiler, çok ama çok geç geldiler. Devrimin galebe çaldığını görünce katıldılar ve onu bizden çaldılar. Burası onların meydanı değil, devrim de onların devrimi değildi. Devrimi elimizden aldılar, şimdi de meydanı elimizden almak istiyorlar. Onlara vermeyeceğiz ve devrimi buradan, Tahrir’den, yalnızca devrimi çalmak için geldikleri yerden geri alacağız.”
Müslüman Kardeşler bu söylemi öne sürmüştü. “25 Ocak Devrimi’ne katıldık,” demişti sözcüsü El Cezire’de, “ve biz önemli parçalarından biriydik.” Mursi yanlısı gösterinin neden başka yerde değil de Tahrir’de düzenlendiği sorulmuştu. “O zaman da buradaydık ve Tahrir’de yeniden gösteri yapmaya hakkımız var… Tahrir’e çıkmayı, taşıdığı anlam için seçtik. Tahrir devrimin sembolü haline geldi ve tüm devrimcilere ait olmalı. Hiçbir devrimci parti diğer devrimci partileri Tahrir’den dışlayamaz!”
Tahrir’deki bir genç erkek, şiddetle kınayarak tepki verdi, “Hangi devrime katıldınız seni köpek soyu? Siz ne zaman devrimciydiniz? Bu Müslüman Kardeşler hep böyle. Hep kendilerinin olmayana el uzatırlar.” Öfkesini ortaya koyan bir slogan başladı, “Benna bir İngiliz ajanıydı, Mursi ise Peres’in dostudur.” (Benna Müslüman Kardeşler kurucusudur, Peres ise İsrail Başkanı)
Cuma sabahı, Müslüman Kardeşler buluşma yerini Tahrir’den Nahdet Misr Meydanı’na (Kahire Üniversitesi yakını) değiştirdi. Buna rağmen, Tahrir’deki halk komiteleri benzeri görülmemiş güvenlik önlemleri aldılar. Komiteler artık kapalı olan meydana giden yolların girişine kontrol noktaları kurdu ve girişte kimlik kontrolü yapıldı (özellikle de zaten gerilimin yüksek olduğu Muhammed Mahmut Sokağı ve Kasr el Ayni Sokağı çevresine). Komiteler, Müslüman Kardeşler’in hareketlerini izlemek için üç güvenlik kulesi diktiler. Gençlik oluşumu 6 Nisan, bir açıklama yayınladı, “Müslüman Kardeşler’in Tahrir’de gösteri yapma kararı, sonları olacaktır: Kana Kan.” Bir afişte şöyle yazıyordu. “Dikkat et, devrimci kardeş! Meydana sızmaya çalışan haine, ajana dikkat et. Medyan Mısır’dır. Onu koru.” Devamını sloganlar getiriyor: “Meydanı korumak için buradayız,” “Devrimi korumak için buradayız,” ve “Devrimi geri almak için buradayız.”
“Meydan’ı biz seçmedik, Meydan bizi seçti,” diyor devrimci gençler koalisyonunun bir üyesi olan Bazel Adil, Cuma gecesi. Koalisyonun bir başka üyesi Mahmut Avvad, onaylıyor: “Meydan Mısır’ın kanıyla sulandı – burası İhvan’ın malı değil. Bugün onu korumak için hepimiz burada sabahlayacağız.” Bir başka üye Muhammed Atiye, platformdaki konuşmasına kaç göstericinin Meydan’da sabahlayacağını sormakla başlamaya karar veriyor. Binlerce kişi el kaldırıyor. Sonra devrime canlarını feda edip etmeyeceklerini soruyor. Bir slogan yükseliyor: “Bu sefer onu hiç kimseye bırakmayacağız!”
Abir’e neden terk etmek istemediklerini sordum. “Devrim ve meydan artık aynı şey,” dedi.
Platformdaki bir örgütleyici, gençlik koalisyonunun üyelerinin tek tek adlarını duyurdu. “Devrimin gençleri burada. Devrimi onlar gerçekleştirdiler ve Mısır’a sevdalı gençler burada, meydanda. Devrim burada, orada değil.” Bir foto muhabir olan Tarvat, hem gençliğin hem de meydanın sembol haline geldiğini söylüyor. “Bir süs gibi oldular. Ne zaman devrim biziz demek isteseler ortaya çıkarıyorlar ve ne zaman politikacılar yetkinin onlarda olduğunu söyleseler kutusuna koyup geri kaldırıyorlar.” Müslüman Kardeşler’e karşı muhalefette, gençlik kendi siyasal iddiaları olmadan öne çıktı.
Önemli politik şahsiyetler gençlikten önce konuşma yapmıştı. Nasırcı Hamdin Sabbahi, “Tahrir Meydanı Mısır’daki en güzel ve önemli yerdir. Sadece Mısır’da da değil, tüm dünyada.” Düstur Partisi lideri Muhammed Baradey, konuşmasını insanlara meydanda kalma çağrısı yaparak tamamladı. Diğerlerinden daha solda olan Halit Ali ise konuşmasına “Meydan Müslüman Kardeşler olmadan dolu” diyerek başladı. Ona, Müslüman Kardeşler’in Ocak devrimine katılımını sorgulayan coşkulu sloganlar yanıt verdi.
Onların Anayasası, Bizim Meydanımız
Kefiye hareketinden (Mısır Değişim Hareketi) Kerime, konuşmasına meydan okuyarak başladı, “Anayasa yasadışıdır.” Mursi’nin Anayasasını gizlice inşa edilen bir gecekonduya benzetti ve haykırdı: “Buradan, Meydanımızdan diyoruz ki, ONLARIN anayasasına hayır. Meydanımızdan tüm sesimizle diyoruz ki bir Müslüman Kardeşler anayasası istemiyoruz.”
“Tahrir bizim meydanımız,” diyor Kerime, “onların yeri ise hayvanat bahçesi. Cahil ve aptallar, hiçbirinin vasfı yok.” Bu keskin sözlere “Yalancılar, yalancılar” sloganları ile yanıt veriyor kalabalık. Kerime Salı günü için bir genel grev ve ardından toptan bir sivil itaatsizlik çağrısı yaptığında, asıl mesleği tesisatçılık olan çaycı Ahmet bağırıyor: “Yapma yahu!” Kerime’nin cahillik konusundaki sert dili içine dert olmuş. Ahmet’in tepkisi buna mı yoksa? Ona bunu neden ve kime söylediğini sordum. “Bu meydandakilere söylüyorum, hangi meydandaysalar Müslüman Kardeşlere söylüyorum, artık yeter! Bizi de düşünmeliler. Bizi anlamalılar. Çalışmak istiyoruz, yorulduk.” Onun için biz demek, “Anayasa ile hiçbir işi olmayan” yoksullar demek. “Onların Anayasası, Bizim Anayasamız, Onların Meydanı, Bizim Meydan. Bütün bunların benimle ne ilgisi var? Çalışmak istiyoruz, yorulduk artık.”
Daha bir dakika önce Ahmet’le müşteri kavgası yapan, meydanın diğer tarafından başka bir çaycı da ona katılıyor ve “Grev çağrısı yapıyorlar. Ay sonunda onlar maaşını alıyor. Çalışsalar da çalışmasalar da, çünkü maaşları var, bizi düşünecek halleri yok. Bense neredeyse bir yıldır zorunlu grevdeyim, bir sürü işe girip çıkıyorum. Artık dayanamıyorum. Bizi de düşünmeleri gerek. Meydan kavgası yapıyorlar. Yarın İhvan gelip meydanı işgal etse, devrimci mi olacak şimdi?” diye soruyor.
“Tahrir devrimcilerin meydanı,” diyor Rahmi İssam İhvan için yazdığı şarkıyı üçüncü kez söylemeden önce. “Bu hafta Meydan’da rejim artıklarının varlığına karşı çıkan insanlar vardı. Rejim artıklarına sadece şunu söylemek istiyorum: eğer süregiden devrimimize karşı tutumlarını yeniden değerlendirmeye başladıkları için meydandaysalar, Mısırlılar için önemini bildiklerinden eğer devrimin tarafındaysalar, bizimle birlikte yeni bir Mısır inşa etmek için buradaysalar, hoş gelmişler. Ama eğer sadece Müslüman Kardeşler karşıtlığından buradaysalar, onlara hoş geldiniz demiyoruz. Tahrir yalnızca devrimcilerindir ve eğer devrimciyseniz hoş geldiniz, değilseniz meydanı terk edin.” Şarkısına başlıyor: “İhvan Yaratığının meydanımda yeri yok, devrimi biz yaptık, niye yerime göz dikiyorlar?” Güçlü bir tepki alıyor. Kimin devrimci olduğuna meydan karar veriyor. Meydan devrimin geleceğine karar veriyor.
“Halk Tahrir Meydanı’nda karar verdi: Yıkılsın Müslüman Kardeşler rejimi”
“Meydan dolu, Kahrolsun Müslüman Kardeşler”
Tahrir Meydanı’nın bir yanını dolduran Devrim Müzesi’nin kenarı bu dövizlerle dolu. Tahrir’de atılan sloganların çoğu burada. Tahrir günümüz Mısırlılarına kamusal alanları işgal etmenin, rejimleri devirmenin, değişim talep etmenin önemini anlatmak için zorlu bir sınav. “Mısırlılar politikayı, devrimci olmayı Tahrir’de öğrendi,” diyor Abir. Mısırlılar sahip oldukları gücün farkına, Tahrir’de ve ülkedeki diğer kamusal alanlarda vardı. Meydana sosyal adaletin dilini geri getirme gücünü de tekrar bulabilecekler mi?
Ekmek ve Özgürlük, Kahrolsun Kurucu Meclis
Ekmek, Özgürlük ve Şeriat
Tahrir ve Nahdet Misr Meydanı’ndan sloganlar yükseliyor. Her ikisi de 25 Ocak’ın ortak sloganını değiştirmiş: Ekmek, Özgürlük ve Sosyal Adalet. Sosyal adalet gitmiş. Tahrir, “Kahrolsun Kurucu Meclis”i eklemiş, Müslüman Kardeşler ise “Şeriat”ı. Bu görüşler karşı karşıya. Eski rejime karşı birlik havası dağılmış. İki meydan arasında bir sessizlik var: İşçi sınıfı bölgeleri ve varoşlar kendi kurtuluş politikaları üzerine kafa yoruyorlar.