Bebek yaşamının 1. ve 2. yılları arasında bebeklerin birbirleri ile iletişimleri artar; ancak bu iletişim genellikle birbirlerinin davranışlarını taklit etme şeklinde gerçekleşir.
Örneğin karşısındaki akranı zıpladığında, diğer bebek de zıplar ya da akranı bir oyuncağı fırlattığında bu davranışı taklit eder.
Duke Üniversitesi’nden Prof. Dr. Carol Eckerman ve çalışma arkadaşlarının yayınladığı araştırma çocukların birbirleri ile ilgili konuşmalarının gelişimine odaklanmıştır. Bu araştırma sonuçları göstermiştir ki, yaklaşık 2 yaşındaki çocuklar, birbirlerinin davranışları hakkında ya da birbirlerinden bekledikleri davranışı belirtmek için konuşmaya başlarlar. Bu konuşmalar genellikle “hadi oyun oynayalım” ya da “güzel boyadın” gibi karşısındaki çocuğun davranışına yöneliktir.
Akranlarına karşı çeşitli duygular da genellikle 2 yaşını doldurmadan önceki dönemde gelişmektedir.
Bu yaş grubunda çocuklar, sık karşılaştıkları ve oyun oynadıkları akranlarına karşı daha yoğun olumlu duygular geliştirmektedirler. Bu durum çocukların bu dönemde gerçek arkadaşlık ilişkileri geliştirdiklerine bir kanıt olarak düşünülebilinir.
Çocuğun ebeveynleri ile ilişkisi, yaşıtları ile geliştireceği arkadaşlıklar üzerinde etkili olabilecek bir durumdur. Developmental Psychology (Gelişim Psikolojisi) dergisinde yayınlanan araştırmaya göre, anne-babaları ile sıcak ilişkiler içerisinde olan çocuklar yaşıtları ile iletişime geçme konusunda daha istekli olmaktadırlar.
Ayrıca bu çocukların okul öncesi dönemde sosyal davranışlarının daha yeterli olduğu, bu araştırmanın ortaya koyduğu diğer bir önemli noktadır.
Referanslar:
Stability and continuity of child-caregiver and child-peer relationships / Howes C, Hamilton CE, Phillipsen LC.
Nonverbal imitation and toddlers' mastery of verbal means of achieving coordinated action / Eckerman, Carol O.; Didow, Sharon M.