Panera Ekmeğini Nasıl Bıraktım ve Amerika'yı 5 Ay Boyunca Gezdim
“F * ck ne yapıyorsun ?!”
Yüzündeki ifadenin bana söylediği buydu.
Yöneticimi her zaman hatırlayacağım. Kısa. Gözlük. Asla gülümsedi. Hayatından nefret ettiği ve benden pek hoşlanmadığı hissine kapıldım.
Onu suçlayamam. Ben sadece kendimi çok düşünen 22 yaşında, ayrıcalıklı beyaz bir adamdım. Ama çok çalıştım ve sadece ilk gün kahvaltıda işe başladım, bu yüzden gerçekten üşüme ilacı alması gerekiyordu.
Kolej mezunu olan Panera Bread'deki işime iki hafta kaldım. Kollektif evren, bana gerçekten çok önemli bir şey söylemek için her şeyi bir anda durdurdu.
“Sen buraya ait değilsin.”
Öğle yemeği molasının gelmesi sonsuza dek sürdü, ancak çıktığında bir salata, iki çikolatalı kurabiye aldım (hak ettim) ve ayrılan 30 yerine 35 dakika boyunca bir stantta oturdum.
Mola limitimi aşmamın bir önemi yoktu.
İstifa edeceğimi biliyordum.
1 Aptal Yedekleme Planı Yaptım….
Freelancing.
4-5 ay önce üniversiteden mezun olduğumdan beri, serbest yazı yazdım. Bu konuda pek iyi değildim, ama çoğundan daha iyi yazmayı biliyordum.
Bir dergide oldukça sık pratik yaptım.
Ve ben bunu sevdim.
Bu benim için yeterli "deneyim" oldu.
Bu yüzden mezuniyetten beri her şeye başvurdum. İçerik yazma. Metin Yazarlığı. Scripting reklamları. Hiçbir şey hakkında hiçbir şey bilmeme rağmen dürüstçe yaptım.
Bilgisayarım dışındaki dünyada, Panera benim için son bir hendek çabasıydı; Bir gün belki bir yönetici olmayı umuyordum ve sonra şirkete giriyorum. Güvenli bahis buydu - annem bana oldukça mantıklı ve gerçekçi olduğunu söyledi. İki kelimeden de nefret ettim.
Eski bir şeyle takılmak gibiydi. Geri adım atıyorum. Her ne demek istersen, Panera benim için böyleydi.
Salata yapıyordum ve bağırıyordum, çünkü 38 saat önceden eğitilmiş olmasına rağmen yeterince hızlı yapmadım.
Kimseye söylemeden serbest çalışmaya devam ettim. Aslında, daha çok serbestleştim.
Göstermediğim Gün
BZZZZzzzzzzzz ....... BZZZZzzzzzz ... ..
Kafamın yanında bulanık beyaz bir ışığa uyandım. Panera arıyordu. Zil sesimi kapattım - bekle, aslında tüm telefonu kapattım, sonra yuvarlandım ve tekrar uyumaya gittim.
Bu doğru - Panera Ekmeği hayaleti. Ve her saniyesini sevdim. Yöneticimin yüzünü, kahvaltı siparişlerini yerine getirmek için mücadele etmesi gerektiğinden daha fazla çarpıtıldığını hayal etmeye devam ettim.
Muhtemelen hiçbir yere gitmeyen bir serseri olduğumu düşünüyordu.
Birkaç ay sonra, 3000 km uzaklıktaki San Francisco'da uyanıyordum. Biraz serseri.
Batı Kıyısına Giden Yolumun Serbestleştirilmesi
Serbest çalışanların Panera Ekmeğinden daha fazla para ödediği ortaya çıktı. Ve her yerde çalışmanıza izin verir.
Bunu anlamam yaklaşık 3 ayımı aldı ve kısa süre sonra New Orleans'ı, Phoenix'teki arkadaşımı ve San Francisco'daki en iyi arkadaşımı görmeye başladım.
Kahretsin, neden sadece oraya gitmiyorsun?
BEKLEYİN… Neden sadece orada sürmedin?
Annemi, Doğu Kıyısı'ndan Batı Kıyısı'na yapılacak bir yolculuğa gerçekten iyi bir fikir olup olmadığı konusunda ikna etmek düşündüğümden daha iyi geçti.
Beni uyarmaktan daha iyi bildiğini düşünüyorum - akıllı kadın - ve bunu bilmeden önce New Orleans, Austin, El Paso ve Los Angeles'daki Airbnb’ler ve hosteller için rezervasyon yaptırıyordum.
Oraya gitmek için yolculuk 4 hafta sürer. Geri dönüş mü? Şey, henüz çok önceden plan yapmadım.
Hayatımın bu bölümünü çok canlı hatırlıyorum. Orlando'dan ayrıldığımı ve çok korktuğumu hatırlıyorum. 8 saat sonra New Orleans'a baktığımı ve çok korktuğumu hatırlıyorum.
Az, hayatımın en iyi yazını geçireceğimi biliyordum.
4 Temmuz 2016: Hayatımın En Güzel Günü
4 Temmuz'u seviyorum. Amerika’nın bağımsızlığını kutlamak için kendimi kutlamaktan daha iyi bir yol var mı?
O gün Pasifik Kıyısı Karayolu boyunca San Francisco'ya kadar olan uzun bir sürprizi ayırdım. Yolculuğumun son günü - uzun yolculuğumun tamamlanması.
O gün Pfeiffer Sahili'ni ziyaret ettim, bir galon gaza 4.00 dolar ödedim ve en iyi arkadaşımla tekrar bir araya geldim. Sonra son derece yükseğe geldim ve Fisherman’s Wharf’taki Körfez’deki havai fişekleri izledim.
Sana söylediğimde bana inan - tüm gün rüyalar gibiydi.
Bu Hikaye Beni Popüler Oldu
Bu hikaye beni Huffington Post'a götürdü. Beni viral bir filmde gösterişe geçirdi.
O zaman yaptığım şeyin özel olduğunu biliyordum, ancak henüz kendimden pek bir şey yapmamıştım - bu yüzden bir şekilde olabileceği kadar önemli gelmiyordu.
Geriye baktığımda, hayatımın çoğunun kendime inanmayarak geçirildiğinin farkındayım. Üniversite mezuniyetinden sonra çok şaşırtıcı ve iyi bir şeyin olabileceğine inanmamak.
Şimdi fazladan ödeme yaptığımız ve ramen eriştesi yediğimiz işlere başvuru yapmanın ve zaman ayırmanın zamanı olduğunu sanıyordum.
Eski patronuma mecazi parmak verirken her şeyi toparlayıp Amerika'nın en iyi kısımlarını görmenin zamanı değil.
Tüm bunlardan öğrendiğim en iyi şey nedir?
Eh, dijital göçebe sh * t insanların “gerçek olamayacak kadar iyi” olduğunu söyledikleri aslında mümkün ve tek sınırlarınızın hayallerinize koyduğunuz sınırlar olduğunu ve bazen onları gerçekleştirmenin tek gereken topları “İstifa ediyorum!” deyin ve gerçekten bir şansınız olabileceğine inanmanın güveni.
İhtiyacın olan tek şey bu.
Tek ihtiyacım olan buydu.
Öyleyse çıkın .. Git ve çık.