Ekim 1993, Moskova. Yirmi yıl geçti ve tarihçiler için bu genel olarak zaman sınırlaması değil, ancak bu rezervasyonun sadece bu durumda işe yarayıp yaramadığı tartışmalı bir sorudur. Bu iki günlük iç savaşın her iki tarafının da ana sonuçları var.
“Darbenin sonuçları korkunç. Temelde, olağanüstü sonuçlara yol açan ekonomik ve sosyal bir politika verildi. Bu olayların doğrudan bir sonucu, yılın 1998 varsayılanıdır. İkinci sonuç, parlamentarizmin ve otoriterizmin zaferinin tamamen imha edilmesidir ... Ve en önemlisi: on yıldan fazla bir süredir Rusya bir uyduydu, Amerika’nın hizmetkarı, “O sırada parlamentoya başkanlık eden Ruslan Khasbulatov bu kanlı olayı verdi.
Bugün yetkililer bu kadarını hatırlamaktan hoşlanmıyorlar, ancak mevcut “istikrar” rejimi hala Yeltsin döneminin doğrudan bir mantıksal devamıdır ve belirsiz olan “dikey”, 1993'taki Beyaz Saray'ı savunanların kanına dayanıyordu. Yardım KM.RU’ya bakın).
Film KM TV "1993-y: kanlı kırılma yılı"
Jeopolitik, 1993’da başkomiserliği görevinde bulunan Jeopolitik Sorunlar Akademisi başkanı Leonid Ivashov, KM.RU gözlemcisiyle yaptığı röportajda o günlerin olaylarını hatırladı.
- Ben kendim Beyaz Saraydaydım ve orada olan her şeyi gördüm. Ve beni sorgulamak için sürüklediler ve “Neden oradaydın?” Sorusuna sordular: Araştırmacıya cevap verdim: “Bir avukat mısınız?” - “Genel olarak, evet, bir avukat”. - “Öyleyse neden siz, avukat yasayı korumaya gitmediniz?! Sonuçta, 1400 Kararnamesi yasadışı. "
Tabii ki, Ekim ayında, 1993 kan dökülmesini önlemek için hem mümkün hem de gerekliydi. Ve Yeltsin’i parlamentoyu zorla bastırmaya zorlayan oligarşi, hayallerinde, ele geçirebilecekleri açıklanamayan zenginlikleri hayal bile edemezdi, o zaman bir çeşit anlaşma olabilirdi.
Yeltsin güç için yaşadı. Güçlendirilmesi uğruna, içindeki ifadesi uğruna, parlamentonun “pasifleşmesinin” tamamen yasadışı bir versiyonunun tam olarak güç kullanımına gitti. Aslında, düzenlediği şey bir darbe olarak sınıflandırılabilir. Ama yine de, bu kadar açgözlü, alaycı insanlar, büyük miktarda paraya koşan, arkanda durmadıkları takdirde, ondan kaçınmak mümkün olurdu.
Bill Clinton ona destek olmasaydı, Yeltsin de güç seçeneğine gitmezdi. Sonunda, gizli hizmetlere, Yüksek Sovyetin milletvekilleri arasında isyan eden isyanı kışkırtması yönünde talimat verebilir. Ama sonunda karar verdiğim şekilde karar verdim.
Yeltsin hükümetinin eski başbakan yardımcısı olan Mikhail Poltoranin, “TNT eşdeğeri güç” hatıralarında, Yeltsin ve Clinton anlaşmalarının özünü şu şekilde anlatıyor (alıntı gerçek değil - KM.RU notu):
“Boris Yeltsin: Bill, muhafazakar demokratik olmayan meclisimi dağıtmak istiyorum. Beni destekleyecek misin
Bill Clinton: Hayır, Boris, bunu destekleyemem, çünkü bu adım kongremizi desteklemeyecek.
Yeltsin, bir meslektaşı tarafından rahatsız edildi ve Clinton onu aradığı anda zaten başka geçici çözümler arıyordu:
BK: Boris, ancak Kongre'yi sizi destekleme gereği konusunda ikna edebilmem için böyle bir adım atmış olsaydınız, o zaman mutlu olurdum ...
BE: Peki ne yapmalıyım?
B.K.: Amerika Birleşik Devletleri'ne silah sınıfı uranyumun yarısını verirseniz, Kongreyi ikna etme şansınız olur.
BE: Evet, hepsini al! ”
Görüldüğü gibi Yeltsin, hiç kimsenin kontrol etmediği tek kişilik bir güç uğruna Amerikalıların en azından uranyumun tamamını, hatta Rusya'nın yarısını bile vermeye hazırdı. Ellerini çözen ve sinsice davranmasına izin veren Batı'nın desteğini aldı. Ve eğer devletler Yeltsin'i desteklemedilerse, ancak demokrasilerinin ilkelerine uygun davranacaklarsa, Yeltsin bu aşamada karar vermeyecekti.
- Ordu neden Beyaz Saray savunucularını desteklemedi?
- Memurların% 99'inin hepsinin olmasa da, muhtemelen% 100 ve çavuşların büyük çoğunluğunun Beyaz Saray'ın yanında olduğundan eminim. Fakat ordu emirlerle yaşıyor. Ne de olsa, Savunma Bakanlığı liderliğinin Beyaz Saray'a ateş açmaya hazır ekipleri aramasının zorluğuna dikkat edin! Grachev'in kendisi bunun müzakere etmenin ne kadar zor olduğunu, askerlerin nasıl yanlış yönlendirilmeleri gerektiğini söyledi: insanlara ateş edeceklerini söylemediler. Dediler: adama vur, hedefi vur, doğruluğunu kontrol et.
Bu, ordunun Sovyetler Meclisi'nin atışını desteklemediğini söyleyecek daha etkili değil. Orduyu ikna etmeye çalıştılar, onlara daire, promosyon vaat ettiler. Ancak, örneğin, Kantemirov bölümünün komutanı liderlik etmeyi reddetti tanklar Beyaz Saray'a: onları çevre yoluna getirdiler ve sonra yol göstermediler. Sonunda, haksızca görevini alan Taman Bölümü komutanı Bay Evnevich'i buldular. Onu ikna ettiler, Kahramanın Yıldızı'na söz verdiler - ve kabul etti.
- Vladimir Putin'in bu olaylar hakkında yorum yapmaması garip. Neden düşünüyorsun
- Gerçek şu ki, Beyaz Saray'ın çekimi otomatik olarak Yeltsin'i, mevcut anayasal normları aşan, Yüksek Sovyetin kabul ettiği yasaları göz ardı eden gayri meşrulaştırdı. Buna göre, kabul edilen veya daha doğrusu, ülkeye uygulanan yeni anayasa yasadışı hale geldi. Putin, Yeltsin’in halefidir; bu da, her zaman hatırlatılabileceği anlamına gelir ve bunun da gayri meşru bir başkan olduğuna işaret eder. Ne de olsa, meşru olmayan Anayasaya göre cumhurbaşkanı tarafından seçilen ve onaylanan gayri meşru Yeltsin tarafından aday gösterildi. Bu nedenle, Putin akıllıca sessiz, çünkü bu durumda onun için gerçekten en iyi seçenek. Bu olaylara bir kez daha dikkat etmemeyi ve dolayısıyla ilk başkanlık görevine seçilmesinin meşruiyetini tercih etmeyi tercih ediyor.