Çevirmen:Fantastica
Editör:Fantastica
***************
Askerler yola çıktıktan dört gün sonra Philland’ın eteklerine vardık.
Dış kaleye girerken bizi savaş duruşu ile karşılayanlar, Doğu İmparatorluk Ordusu’nun iki komutanı Julitan ve Eric’ti.
Julitan dizlerini bükerek reverans yaparken mevcut durumu bildirdi.
“Dün gece İmparatorluk Sarayını geri kazandık Majesteleri. İsyancılar şu anda Philland’ın güney kapısının yakınında İmparatorluk Ordusu ile savaş halindeler. “
İmparatorluk Sarayını geri aldık. Pagos rüyası için isyan etti ancak sadece bir hafta içinde çöktü.
Yükselen öfkemi bastırarak, önce sarayı geri almak için çok çalışan iki komutanı teşvik ettim.
“Hızlı cevabınız sayesinde oldu. İyi iş.”
“Biz sadece yapmamız gerekeni yaptık.”
“Sarayı temizlediniz mi?”
“Evet, geldiğinize dair bilgilendirildim, bu yüzden buraya gitmeden önce kaleyi kontrol ettim. Majestelerini gördüğümüze göre, şimdi Güney kapısına gideceğiz. İsyancılar kuşatıldı, ama hala hayatları pahasına geri çekilmek için bir şans arıyorlar, bu yüzden ertelersek onları kaybedebiliriz.”
Buna kesinlikle izin veremeyiz. Pagos’a öğretmem gereken bir sürü şey var ve o çoktan kaçıyor.
Aynı şeyi düşünen Edwin, askerleri çağırdı ve bana söyledi.
“Abla, orada savaşa katılacağım. Onu yakalayacağım, o yüzden saraya git. “
Şimdi öfkeyle kör olan Edwin’e başımı salladım. Edwin askerlerle güney kapısına gitti ve ben de muhafızları İmparatorluk Sarayına götürdüm.
Burada yapılacak çok iş olacaktı.
Ölen baş kahya ve saray görevlilerinin cesetlerini kurtarmak zorunda kaldım ayrıca Caleb ve sekreterlerin güvenliği konusunda endişelenmek zorunda kaldım.
Ağır hasar görmüş kapıyı geçtiğimde, herkes ana saraydan çıktı ve başlarını eğdi.
Önlerinde Caleb vardı. Ve elimi ona uzattım omuzları titreyerek ağlıyordu.
“Kalk.”
“Majesteleri…”
Caleb şişmiş yüzünü ve berbat başını kaldırdı. Kesinlikle askerler tarafından dövüldü.
Ölmediğini hissettiğim rahatlama sadece bir an için oldu ve baş sekreterimi bu hale dönüştüren adamlara kızgındım.
“Neden kalkmıyorsun? Herkes kalksın.”
Herkes sadece hıçkırdı yerlerinde dondu. Öfkemi kısıtladım ve tekrar sakin bir sesle konuşmaya çalıştım.
“Emirlerime itaat etmiyor musun? Hadi ayağa kalk.”
Ancak o zaman Caleb kendini kaldırdı. Diğer sekreterler ve saray yetkilileri de onu takip etti ve tek tek ayağa kalktı ancak gözleri hala yere sabitlendi ve ağlamayı bırakamadı.
Bir bakışta, insan sayısı çok azaldı. Bildirildiği gibi, baş kahya burada değildi ve sadece birkaç hizmetçi kaldı. Sutton Kontluğundan getirdiğim hemen hemen tüm insanlar hiçbir yerde görülmedi.
Baş kahyanın olağan karakteri göz önüne alındığında, hizmetçileri almış ve isyancılarla yüzleşmiş olmalıydı.
İsyancılar sarayı işgal ettiyse, kendilerini gizlemelidirler. Neden karşılık vermek ve değerli hayatlarını kaybetmek zorundaydılar?
Sahte sadakat yemini etseler bile, en azından hayatta olurlardı. Ve bunu kesinlikle anlarım.
Peki neden?
Boğazımdan yanan bir şey taşmak üzereyken dişlerimi sıktım. Soğuk, berrak kış gökyüzüne baktığımda zar zor özür dilediğim için gözyaşlarım doldu.
“Seni koruyamadım. Üzgünüm.”
Caleb aceleyle başını salladı. Kötü bir şekilde yaralanmış bir yüzle depresif bir sesle dedi.
“Hayatta kaldığım için utanıyorum.”
“Hayır, neyse ki hayatta kaldın. Teşekkür ederim.”
Caleb’i omzuna dokunduğumda ve onu cesaretlendirdiğimde zayıf kalpli baş sekreterim yüzünü titreyen omuzlarıyla başını koluna gömdü.
Arkasında duran diğer yöneticiye başka bir hasar olup olmadığını sordum.
“Sekreterleri öldürmediler çünkü etrafta patronluk yapacak birine ihtiyaç duyduklarını söylediler. Majesteleri’ne asla ihanet etmeyeceğimizi söylediğimizde, Baş Sekreter…”
Yönetici Caleb’e özür dileyen bir yüzle baktı.
Sekreterleri işe almamın tek bir şartı vardı. İşlerinde ne kadar iyi oldukları şartıydı.
Kont Pagos onların yeteneklerini kullanmak istedi ama dinlemedikleri için Caleb’i örnek olarak belirledi ve onu dövdü.
Kendimi hasta ve öfkeli hissettiğim için, esnek olmayan baş sekreteri suçladım.
“Neden onu düzgün dinlemedin? Yakında burada olacaktım. “
“Bunu yapmaya nasıl cüret edebilirim?”
Genelde sözlerime karşı gelen biri değildi, ama Caleb, sanki haksız yere suçlanmış gibi sesini yükselterek itiraz etti.
Neredeyse belli belirsiz gülümsedim çünkü gururlu ve üzgün hissettim.
“Korkak olmanın nesi yanlış?”
“Bu umurumda değil!”
Yaralı yüzüyle cesurca cevap veren Caleb, geleceğimi duyduktan sonra bir rapor yazdı. Şu anda İmparatorluk sarayının yanı sıra Philland kentinin zararlarını araştırdıkları söylendi.
Yüzü siyah ve maviye boyanmış olabilir ama Caleb hâlâ iyi çalışan baş sekreterimdi.
Onlara her şeyi organize etmelerini ve ofisime getirmelerini söyledikten sonra saray hanımlarından birini aradım.
Yöneticiler, Caleb’i yıkılmış saraya kadar takip ettiler ve saray hanımı beni ölülerin geçici olarak yerleştirildiği salona götürdü.
Baş kahyamın ve saray görevlilerinin soğuk vücutlarını kendi gözlerimle görünce kalbim öfkeyle kaynadı. Ve birdenbire başım döndü.
Özürlerimi bile duymayanlara nasıl özür dileyebilirim?
Hepsi benim suçumdu.
Bela tohumları bırakmamalıydım.
Dükalığı aldığımda Pagos’u öldürmeliydim.
Gerekçe veya yasal süreç kimin umurunda?
Zorba olarak adlandırılmak halkımı tehlikeye atmaktan çok daha iyiydi.
Gözyaşlarımı tutmaya çalışırken iyi nefes alamıyordum.
Bir noktada, gözlerimin bulanık olup olmadığını merak ettim ve farkında olmadan tökezledim.
Arkamda duran Janice, tüm gücüyle vücudumu destekledi.
“Majesteleri, iyi misiniz?”
Hiç iyi değildim, ama iyi olmalıyım.
Benim yüzümden hayatlarını kaybedenlerin önünde zayıf olmamalıyım.
Bacaklarıma güç verdim ve kendimi düzelttim. Yavaşça nefes aldım ve yumruklarımı o kadar sert sıktım ki tırnaklarım avuçlarımı deldi.
Nemli, balık gibi bir ölüm kokusu burnumun ucuna çarptı ve ciğerlerimi doldurdu.
Belki hayatımın geri kalanında bu kokuyu ve görüntüyü unutamayacağım.
Bir isyan çıkarsa ya da düşman güçleri istila ederse ve Philland ele geçirilirse onu geri alabileceğime inandığım için kendimden nefret ediyor ve küçümsüyordum.
Sonunda bir imparator olmanın ve bir imparatorluğu yeniden kurmanın ne demek olduğunu anladım.
Her şeye kendiniz karar verdiğinizde, tüm sorumluluğu tek başına almak zorundasınız.
Bu nedenle, asla yalnız olmaması gereken imparatordu.
Baskı altında olmadan kendi gücümle ayakta durmak için , beni koruyanları korumak için, bu cesetlerden uzaklaşmak ve yerime geri dönmek zorundayım.
Beni koruyan diğer insanlarla birlikte, hiçbirini unutmadan yaşamak zorundayım.
Yavaşça arkamı döndüğümde Haven’ı çok özledim.
Janice yine iyi olup olmadığımı sordu ve solgun yüzüme baktı.
“Ben iyiyim, Janice. Oval ofise geri dönelim.”
Kaşlarını çatarak Janice isteksizce başını salladı.
Saray hanımına merhumun aileleriyle iletişim kurmasını ve cenaze törenine hazırlanmasını söyledikten sonra ana saraya yürüdüm.
Ofise girdikten sonra Caleb ayağa kalktı ve bir sürü belge taşıdı.
“Bahsettiğiniz rapor bu.”
“Bana ver ve neler olduğunu öğrenmek için güney kapısına birini gönder.”
“Evet, Majesteleri.”
Caleb bir hizmetçiyi arayıp emirlerimi yerine getirirken, kağıtları aldım ve gözlerimi kapattım.
Olan her şeye rağmen, o p*ç Pagos, onu kesin olarak öldürmeyeceğim.
Derin bir nefes aldıktan sonra gözlerimi kararlılıkla açtım ve raporun ilk bölümünü okudum.
Belki de Pagos Sarayı o kadar uzun süre işgal edemediği için, insan kayıpları dışında çok fazla zarar görmedik.
Tek yaptığı, Doğu İmparatorluk ordusunu yöneten Julitan ve Eric’ten kaçmadan önce hazineden çalmaktı.
Ölenlerin bedeli, baş kahya ve beş nedime de dahil olmak üzere 19 mahkeme görevlisiydi. Kalan gardiyanlar arasında 78 kişi öldü ve 59 kişi yaralandı.
İki binden fazla askerle karşı karşıya olduklarını düşünürsek bu çok mu bilmiyorum ama yine de kendimi seçtiğim ve yanıma yerleştirdiğim insanlardı.
Bu acı verici fedakarlık için makul bir cezanın ne olacağı konusunda acı çekerek bir sonraki bölüme geçtim.
İsyancılar doğrudan İmparatorluk Sarayına geldikleri için Philland’ın vatandaşlarına verilen zarar önemsizdi.
Belgeyi gözlerimle tararken Caleb’e sordum.
“Baş müfettişten haber var mı?”
“Hayır, Majesteleri. İmparatorluk Sarayı’ndan ayrıldığından beri baş müfettişle bağlantı kuramadık.”
Gözlerimi kağıttan kaldırdım ve dilimi tıkladım.
Edwin asileri bastırmayı bitirir bitirmez Cecil’i bulmak için askerleri göndermeliyiz.
Hayır, bence Baş müfettişin Ofisine şahsen gitmeliyim.
Cecil tarafından bırakılan ipuçları olabilir ve üyelerden gelen orijinal rapor da orada olmalıdır.
Kalkmaya çalışırken, bir gardiyan ofise koştu. Janice kendini masamın önüne atarken sordu.
“Neler oluyor?”
“İsyancıların kalıntıları arka bahçede keşfedildi.”
(Ç/N: İsyancıların küçük bir miktarı.)
“Yani başkaları da mı kaldı?”
“İmparatorluk Sarayını yeniden ele geçirdiğimizde saklananlar gibi görünüyorlar. Yaklaşık bir düzine asker var ve muhafızların şu anda onları takip ettiğini bildirmek için buraya koştum.”
“Hala saklanmakta olan başkaları da olabilir. Kaleyi arayın ve temizleyin.”
“Anlaşıldı.”
Janice, raporunu tamamladıktan sonra gardiyan ayrıldığında sinir bozucu bir şekilde dilini tekmeledi.
Aklıma gelmişken, Janice ofise girdiğimizden beri iyi görünmüyordu.
Durum göz önüne alındığında büyük bir anlaşmazlık olduğunu sanmıyorum, ama yine de etrafa bakmaya devam eden ve elini kılıç sapından çıkaramayan Janice yüzünden sordum.
“Seni rahatsız eden bir şey mi var, Janice?”
Hareketsiz durup gözlerini açarken, başını hoşnutsuz bir yüzle sallayarak cevap verdi.
“Hayır, Majesteleri. Ama gardiyanlar kale incelemesini bitirene kadar burada kalacağız.”
Nazikçe başını salladım Baş Müfettişin Ofisine gitme planımı değiştirdim. Çok hassas eskort şövalyemin bunu tavsiye etmesinin iyi bir nedeni olmalıydı.
Tabii ki, birkaç dakika sonra Janice kılıcını çıkardı.