Esasen, şimdiye kadar var olan her antik kültür, cinsellik ve toplumsal cinsiyetteki önemli farklılıklar konusunda bir dereceye kadar farkındalığa sahipti. Gerçekten de, eski insanlar arasında cinsiyete ilişkin incelikli ve incelikli bir görüş lehine olan kanıtlar, her kıtada en eski yazılı kayıtlara kadar uzanan çok sayıda farklı kaynağa ve faktöre dayalı olarak son derece ezicidir.
Örneğin, MÖ 2. Yüzyıla ait eski Budist metinleri hem ubhatobyañjanaka’yı (hem eril hem de dişil özelliklere sahip insanlar) ve paṇḍaka’yı (anlamlı bir şekilde erkek veya kadın olmayan, tanımlanamayan cinsiyet özelliklerine sahip insanlar) tanımlar. Benzer şekilde, Vedalar gibi eski Sanskritçe metinler, çok karmaşık bir cinsiyet değişkenliği sözlüğü içerir. Genel olarak, tritiya-prakrti , cinsiyetleri erkeklik veya kadınlık açısından belirsiz veya tanımlanamayan insanları ifade eder. Terim, MÖ 1500’e kadar uzanan çok çeşitli yasal, dini, tıbbi ve mitolojik kaynaklarda kabul edilmektedir.
Platon’un Sempozyumu üç ilkel cinsiyeti tanımlar. Erkek, dişi ve androjen. Zeus’un insan gelişimine müdahalelerinden kaynaklanan ek bir cinsiyetle. Antik tanrıça Kibele kültü, herhangi bir erkeklik belirtisini ortadan kaldırmak için kendi kendini hadım ettikten sonra kadın olarak yaşayan ve gallia olarak bilinen rahibelerden yararlanırdı. Bunlardan bazıları tarikata yetiştirilirken, birçoğu inisiye olmayı ve böylece sembolik olarak cinsiyetlerini değiştirmeyi seçti. Akılda tutularak, bu yalnızca tam vatandaşlar için bir seçenek olarak mevcuttu.
Gala olarak bilinen rahibelerin tamamen kadın olarak yaşadıkları ve aynı zamanda çocuklara babalık yaptıkları Akad İmparatorluğu’nda da benzer dini tarikatlar vardı. Bu rahibeler, Babil, Asur ve Kenan da dahil olmak üzere birçok Mezopotamya kültüründe oldukça görünür ve etkili olmaya devam etti. Gerçekten de androjen figürler bu bölgedeki kültürler arasında çok yaygındı. Sümer mitolojisinde, belirli bir cinsiyete sahip olmayan insanlar, kraliyet ailesinin ilahi olarak yaratılmış hizmetkarları olarak kabul edilirdi.
Japon dini uygulamalarında, Ay kami Tsukiyomi, erkek zamirlerle anıldığı ve Güneş kami Amaterasu’nun erkek kardeşi olarak tanımlandığı sürece, kesin olarak tanımlanabilir eril veya dişil nitelikler olmadan androjen olarak kabul edilir .
İskandinav dini ve mitolojik geleneği bile çeşitli cinsiyet esnetme figürlerini tanır. En ünlüsü Loki’nin bir kadına dönüşmesi ve doğum yapmasıdır. Bazı anlatımlarda tecavüze uğramak, bazılarında ise erkek bir atı baştan çıkarıp seks yapmak. Odin ayrıca, seiðr uygulayarak cinsiyet çizgilerini bulanıklaştırmakla defalarca suçlanıyor ve bu yalnızca kadınlara özgü uygulamanın erkeksi olmayan nitelikteki cinsel faaliyetleri içerebileceğine dair ağır önerilerde bulunuyor.
Dürüst olmak gerekirse, çok çeşitli cinsiyetlerin eski farkındalığına dair kanıtlar son derece ezici ve reddedilemez. Bu farkındalığı inkar etmeye çalışmak, antik tarihin anlamlı bir şekilde anlaşılmasında hiçbir temeli olmayan aptalca bir iştir.