Savaşın başladığı yılda, 16 yaşındaydı. İlk başta, annesi, gençlerin cepheye götürülmeyeceğini düşünerek endişelenmedi. Fakat oğlunun bir savaşçı öfkesi vardı. Uyarı vermeden faşistlerin Sovyetler Birliği'ne haince saldırdıklarını öğrendikten hemen sonra askeri kayıt ve kayıt ofisine gitti. Geldim ve çok büyük kalabalıklar vardı: kimin için çağrıldığı, kimin için savaşa girdiği.
George Ivakhnenko cesaretle binaya girdi. Birinci Dünya Savaşı'nda barut kokan ve sivillere çoktan köylüler vardı ve yüzlerinde bir gülümsemeyle gençlere şöyle dediler: “Nerede toplandın? Almanlarla savaşma mı? Evet, hala süt emiyorsun! "
Her ifadeden sonra yüksek bir kahkaha vardı. Ancak genç çocuklar kararlarını değiştirmedi. Askeri komiser, bir bakışta, bir bakışta, “Et kıyma makinesine gitmeniz için çok erken. Burada da orduyu beslemek ve mermiler yapmak için birinin çalışması gerekiyor. ”
Zamanlarının yakında geleceğini anladı. George, eve döndüğünde, “Bu nasıl, çünkü Anavatanı ve ailemi korumak istiyorum ama reddediyorlar, kabul etmiyorlar.” Diye bağırdı. Cepheye kaçma düşüncesi çocuğun kafasına çarptı, oraya giderse kimsenin onu geri göndermeyeceğini düşündüm. Neden, sadece küçük kız kardeş ciddi şekilde hastalandı ve anne yalnız başına zorlaştı.
Bu arada Alman birlikleri Kiev'e yaklaştı. Ukrayna nüfusu hızla tahliye edildi ve dedenin ailesi akrabalarını ziyaret etmek için köye gitti. Yol zordu, yaya olarak gitti, bir fırsat olduğunda, trenle seyahat etti. Yaya sütunları sürekli bombalandı, nadiren yediler, bazen gidecek güçleri yoktu. Köye vardıklarında, kırılmış evler gördüler, neredeyse hiç nüfus yoktu. Ama yapacak bir şey yoktu, orada kaldı.
Ve yine cepheye nasıl gidileceğini bulmak için en yakın askeri kayıt ve kayıt ofisine gitti. Komiserliğe kabul edildi ve bir gün sonra Grozny askeri piyade okuluna gönderildi.
Annesine ve kız kardeşine veda etti, çocuğun kalbi battı, çünkü onları bir daha göremedi. Yol çok uzundu, 1941'in sonunda George Denisovich, üç aylık bir piyade eğitiminden mezun olduğu Kafkasya'ya geldi. Burada, savaşta kullanılabilecek her şey öğretildi.
İyi bir atıcıydı, ama savaş sadece bir kavga değil. Nasıl dikileceğini, ayak izlerini sardığını, ilk yardımı sağladığını ve çok daha fazlasını öğrenmem gerekti. Askeri ilişkilerde öne çıkan ve bu deneyimsiz gençleri bile kıskanan memurlar tarafından eğitildiler. Herkes neden bu askerleri hazırladıklarını biliyordu. Güney cephesindeki askeri planın asıl amacı Bakü'deki Grozni'yi ele geçirmek ve cepheye 75-80 yüzde yakıt vermekti. Bu bağlamda, Kafkasya'nın savunmasını güçlendirmek için her şey yapıldı. Oradaki kavgalar şiddetliydi, Sovyet birlikleri savunacak hiçbir şeyleri yoktu.
1942 yazında, eğitimli genç askerler doğrudan okuldan öne gönderildi. On yedi buçuk yaşındaydı. Sırada durdu ve tüfeği yere sürükledi. Bunu daha sonra evde konuştuğunda, herkesin kalbi battı. Çok genç çocuklar cehenneme gönderildiler, henüz yaşam görmediler, ama ölümün ne olduğunu öğrendiler. Yürürlükte olan vaftiz, Ağustos ayında Mozdok'ta gerçekleşti.
“İşin garibi, korku hissetmedik. O günlerde, askeri-vatanseverlik ruhunun eğitimi en üst seviyedeydi. Devlete, en zor durumlarda “Anavatan İçin!” Sözleriyle inandık. El ele savaşa girdik. Ülkeye olan aşk her şeyden önemliydi. Bizim için en önemli şey kazanmaktır. Kutsal sebep için savaşan insanlar ölümden korkmazlar. ”
Almanlar, insan gücü ve askeri teçhizatın sayısını geçti. Askerlerimizin çoğunun genç yaşı göz önüne alındığında, düşmanlar da fiziksel olarak daha güçlüydü. Ancak savaşçılarımız direndi ve Alman ordusu geri çekilmek zorunda kaldı. Bu küçük zaferin hissi o kadar güçlüydü ki, yemek yemek ya da uyumak istemiyordum, ancak hayat pahasına da olsa eşit olmasa da savaşa girmek istiyorum. Vatan her ne pahasına olursa olsun kurtarılmak zorundaydı. Birkaç gün sonra zor bir savaş meydana geldi, Almanlar tanklarama bizimki vazgeçmedi. Georgy Ivakhnenko da bu savaşta başarılı oldu. Öldürülen yoldaşın makineli tüfeğini alarak, tanklara ateş etmeyi bırakmadı, sonuç olarak biri alev aldı. Mütevazı bir başarı için Vatanseverlik Savaşı Düzeni derecesi aldı. Ön yolunda bu kadar küçük ama önemli zaferler vardı, onlar hakkında asla övünmedi, bunun kazanmak için yapmak istediklerinin sadece yetersiz bir parçası olduğunu söyledi. Her birinin kendi kaderi vardır. Bazıları tüm savaşın sonuna kadar gider ve onlara hiçbir şey olmaz. Diğerleri ilk savaş gününde ölürler.
Onunla savaştığı bölüm ilerledi. Uzun ve zorlu bir savaşta yaralandı, sahada uzandı, hiçbir şey duymadı ve anlamadı. Sadece herkesin bir bulut bulutundan nasıl geçtiğini gördüm ve birçok kişi faşist mermilerin çarptığı gibi düştü. Her şey bittiğinde, düzenliler savaş alanına girdiler, hepsini kanda ve bilinçsizce buldular. Hastanede uyandı, doktorlar ona bir şey söyledi, ama hiçbir şey duymadı. George yargılandığını ve ağır yaralandığını fark etti.
En sinir bozucu - Almanları yenmeye devam edemez. Sonra her yerde yaygın olan tifo hastalığına yakalandı. Orderlies eşyalarını ve birçok belgeyi yaktı. Georgy Denisovich çok kötü hissetti, güçsüzdü, ancak cepheye geri dönme umudu onu terk etmedi.
1943 yazında, Alman kuvvetleri hızla geri çekilirken taburcu oldu, ama yara kendini hissettirdi. Askerlik için uygun olmadığı ilan edildi ve Donbas madenlerinin yeniden inşasına gönderildi. Bu şarkıda olduğu gibi şöyle söylendi: “Çalışma günleri sıcak, dövüş gibi, bir erkeğin hayatında keskin bir dönüş yaptılar. Sıcak çalışmak, iyi şeyler yapmak için, genç bir Donetsk adamı bozkırda ortaya çıktı. ” Izvarino'ya geldi, oradan "Krasnodar" madenine gönderildi. Onu tanıyan herkes ona saygı duyuyordu. Bu adamın ruhunun gücü, herhangi bir duyguya üstün geldi, acıdan, yorgunluktan korkmadı ve göründüğü gibi, hiçbir şey de yoktu. Muhtemelen, savaşı gören, o küçük korkmuş olabilir. Ancak en güçlü kişiler bile, çocukların ölümünün korkunç haberiyle ayaklarını toklatabilir. Savaştan sonra çok zor bir zaman geçirdim, açlık, hastalıklar insanları uzaklaştırdı. Böylece İvakhnenko'dan iki çocuk menenjitten öldü, sadece bir kız kaldı. Birkaç yıl çalıştıktan sonra, o sitenin başına geldi, sonra da maden. Avlanmaya düşkündü, kendi evini kurdu. Karısı kızı Valentina'yı ve torunlarını çok severdi. Aynı zamanda Volgograd'ı ziyaret etmeyi de severdi, çünkü bu noktadan itibaren Büyük Zafer başladı.
Karısının söylediği gibi, savaşın ömrünün sonuna kadar hayalini kuruyordu ve bir rüyasında bağırdı, ayağa kalktı, onlarca yıl sonra bile dayanması gereken her şeyi unutamadı. Akordeon çalmayı çok severdi, en sevdiği şarkı “Eh, yollar, toz ve sis…” idi. Acı çeken anlarda akordeon çekti ve şöyle dedi: “Arkadaşım yabani otlarda ölü yatıyor ...” Yanaklarından akan gözyaşları, gözlerinde öldü ve onlara yardım edemedi. George Denisovich, 11 yılının Temmuz 1987'inde öldü.
Soyadı ile Asker Petlura
İvan Mihayloviç Petlyura pek de meşhur atamanın akrabası değildi. Ancak, İvan Mihayloviç Petlyura’nın geçmişini iyi bir şekilde savaştığını bilen canlı insanlar olmadığı için bu konuda güvenilir bir bilgim yok. Biraz aklımda, aklımda çok keskin bir isim olan bir kişinin kişisel portresini oluşturan birkaç bilgi ve fotoğrafı toplamayı başardım.
Aile arşivleri harap olmuş, sararmış belge biçimlerini depolar: bir doğum belgesi, sertifikası, iş kayıt defteri ve diğerleri. Ivan Mihayloviç Petlyura'nın yılın Aralık ayında 16 1922'te doğduğunu söylüyor. Çok zor bir zamanda, Rostov Bölgesi, Kashar Bölgesi, Novo-Pavlovka köyünde, Mikhail Andreevich ve Anastasia Yemelyanovna Petlyura'nın ailesinde doğdu. Burada 1935 yılında okuldan mezun oldu. Çiftlikte çalıştı. Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcı haberi 19 yaşındaki bir çocuk kendi köyünde bir araya geldi ve Ekim 1941'ta cepheye çağırıldı. O zamandan Mayıs'a kadar 1942 Batı Tüfek Alayı'nın bir parçası olarak savaştı. Ayrıca, 1943'in Ocak-Temmuz ayları arasında, Ivan Mihayloviç'in bir telefon operatörü olduğu bilgisi de var.
Bir kez savaşçılarla bir telefon kablosu koydular, Almanlar onları geçen tepeden gördüklerinde ve makineli tüfeklerle ateş açtıklarında. Bazıları hemen öldürüldü, Ivan sol bacağında yaralandı ve öldüğü gibi davrandı. Bu bir askerin hayatını kurtardı. Ve sadece yaşam değil, garip bir şekilde, başkalarının zincirinde bir olay oldu ve Ivan Mihayloviç'i hayatındaki ana toplantıya yönlendirdi. Temmuz ayında, o sırada Ukrayna'da olan 1943'in tahliye hastanesine düştüğü 3220, cesur sinyalci Ukrayna'dan gelen güzel hemşire Maria'yı hemen fark etti. Kim bilir, belki ünlü ismi bir rol oynadı, ama sempati karşılıklı idi. Yakında bu hemşire İvan Mihayloviç'in karısı oldu.
İyileşme sonrasında, 1944 yazından muzaffer yılın 1945'ine kadar Ivan Petlyura, 752'inci tüfek bölümünün 223'inci ayrı iletişim taburunun iletişim subayı olarak görev yaptı. Savaş yıllarında, Glory 3 derecesine layık görüldü, "Belgrad'ın kurtarılması için" (20.10.1944 g.), "Viyana'nın tutulması için" (12.04.1945 g.), "Askeri Haklı" için, "Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda Almanya'ya verilen zafer için" ", Hatıra yıldönümü madalyaları vardı. Bu ödüller cesaret, beceri ve cesareti kanıtlar.
Savaşın sonunda "Belgrad'ın kurtuluşu için" ve "Viyana'yı yakalamak için" madalyaların onun için özellikle önemli olduğunu düşünüyorum.
Savaş bitti. İvan Mihayloviç kendi memleketine döndü, birleşti. O yılın Novo-Pavlovsky Köy Konseyi 21’inin bir milletvekili seçilmesi, yılın 1947’unun Aralık ayındaki 1948’i köylülerin Petliura’ya saygısını anlatıyor. Belli olduğu kesin olarak bilinmemekle birlikte, belki de, daha iyi yaşam koşulları arayışı içinde, XNUMX'deki İvan Mikhailoviç'in ailesi, Kashar bölgesinden, artık seyahat etmediği Rostov bölgesi, Donetsk şehrine taşındı.
Halkın düşmanı Oğlu halk için savaştı
Vasily Vasilyevich Klyzhenko, 1926 yılında Makeyevka'da doğdu. Babası fabrikaların yapımıyla ilgileniyordu - önce Donbas'ta, sonra Saratov, Tuapse ve Batum'da. Aile, bir yerden bir yere taşındı. 1934'te Batum petrol rafinerisinin inşaatı tamamlandı ve aile Ukrayna'ya geri döndü. Ancak Gagra'da babasına dağıtım listesinin geldiği söylendi - burada kalmak, Ukrayna Merkez Komitesi için bir sanatoryum inşa edecekler. İnşaat 1938'e gidiyordu ve geceleri 38'te Klyzhenko'nun evine bir “kara kuzgun” sürdü - babası götürüldü. Annem radon madenlerine gönderildi, dört çocuk bıraktı.
Ablası genç olanı aldı - sadece 3 yaşındaydı ve iki erkek kardeşi kendilerine bırakılmıştı. Yaşlılar zaten bir meslek okulunda okuyordu ve Vasily sadece 12 yaşındaydı.
- Hatırlıyorum, apartmandan gelen eşyalarımızın hemen deniz kıyısındaki çalılıklara atıldığını. Ve okula geliyorum, hocamız, müdür ve birileri onlarla birlikte sınıfa girip şöyle diyorlar: “Klyzhenko, halkın düşmanın oğlu olduğunu biliyor musun? Defol buradan, ülkemizde sana yer yok! ” Ve gidecek hiçbir yerim yok. Ve Pitsunda'ya, Marisha Teyze'ye kaçtım. Ailede birçok çocuk vardı, bu yüzden yaşamaları da kolay değildi. Kendileri beslemek için inekleri beslemeye gittim. Savaş başladı. Kollektif tarla tarlasında yapılan hava sahası. Yeniden yerleşime girmeye başladılar, ön çoktan yaklaşmıştı. Gagra'da, ekipmanların tamiri için büyük bir “Soyuztrans” garajı vardı ve orası babamın arkadaşlarının birinin bana iş bulduğu yerdi.
Teknelerin motorları tamir edildi.
Torna ve freze makineleri üzerinde çalıştım. Şirketimiz militarize edildi ve Mayıs 1942'te askeri yemin ettim. Makine yayınlandı. Sonra dağıtım başladı, askeri üssümüz ayrılıyor ve bizler siviliz, belgeler olmadan. Askerî kayıt ve kayıt ofisine gittim, orada diyorlar - Sukhumi'ye gidiyorlar, bir koleksiyon olacak. Poti'de otuz kişiyi gönderdik. Bir ay boyunca yürüdük, tatbikatta yürümeyi öğrendik. Ve sonra saldırı, Kerç'de Novorossiysk yakınındaki kurtuluş başladı. Topçular gemilerden çıkarıldı ve biz oradaydık. Ve Aralık ayında 1943, gemiye bindim. Bizi ilk defa beslemeye başladılar - ilk, ikinci, ayrıca komposto. Ve ne olduğunu çoktan unuttum - çok şey var. Ve iki takım elbise verdiler - çalışma ve ön. Biz ve Sevastopol ve Novorossiysk, Odessa ve İshmael serbest bırakıldı. Gemimiz yüzen bir bataryaydı.
Savaş bittiğinde gemiler Romanya'ya gitti. Taburcu edildim. Nereye çağrıldığına gitmek gerekiyor. Gagra'ya geldim ve orada diyorlar - neden geldin, Rus - Ruslara git. Teyzeme Rostov'a gittim. Rostselmash'a girdi. Ve sonra bir su istasyonunda bir iş buldu - ve yüzdü ve çalıştı. Sutopu yaptım donanma. Yarışmalar başladı. Tüm Sovyetler Birliği seyahat etti - Lviv, Kiev, Moskova, Leningrad. Evli, Zhuravlevka'ya yerleşti. Karısıyla birlikte altmış yıl yaşadı ve üç oğlu yetiştirdi. Sadece şimdi hiçbiri hayatta değil - gözlerindeki gizli üzüntü ile Vasily Vasilievich hikayesini bitiriyor.