Kahramanlık ne yalnız bir yükseliş demektirBozkurtların Ölümü, Hüseyin Nihal Atsız
Ne de yıldızlar gibi parlayıp sönmektir
Ölmezliği düşünmek, boşuna bir emektir
Kahramanlık; saldırıp bir daha dönmemektir.
Sızlasa da gönüller düşenlerin yasından
Koşar adım gitmeli onların arkasından.
Kahramanlık; içerek acı ölüm tasından
İleriye atılmak ve sonra dönmemektir.
"En sonra ölüm kızı onun eline bir sağrak sundu. Kür Şad bu acı sağrağı gözünü kırpmadan içti. Atının yelesine kapandı. Başını dayadı. Sağ elinde kılıç hâlâ sımsıkı duruyor, sol eli sarkıyordu.Bozkurtların Ölümü, Hüseyin Nihal Atsız
Kür Şad ölmüş, fakat attan düşmemişti.
Ölmüş, fakat yenilmemişti..."
Erlerin ikisi de aynı ustalıkta olduğu için başka bir deneme yapıldı.Bozkurtların Ölümü, Hüseyin Nihal Atsız (Sayfa 50)
Bu defa havaya atılan yumurtaları inmeğe başlamadan önce vuracaklardı.
Oklar vınladı. Yumurtalar beraberce delindi. İki yiğit de sanki bundan kıvanç duyuyorlardı. Birbirlerinin kazanmasını aynı yürekten istek ve hoş görüyorlardı. En sonunda kenarları birer arşın kadar görünen iki büyük tahta getirildi. Kür Şad ve Işbara Alp ellişer okla bu tahtalara “TÜRK” sözünü yazacaklardı.
Kıraç Ata:Bozkurtların Ölümü, Hüseyin Nihal Atsız (Sayfa 411)
- “Yağmur yağıyor... Irmağın kıyısında dövüşüyorsunuz” demişti.
Yağmurun yağdığı yağdığı doğru idi. Fakat işte ırmak kıyısında değil, sarayın içinde dövüşüyorlardı.
Artık iki tarafında okları bitmişti. Şimdi ne olacaktı? ihtilalciler yarılanmıştı. iş kılıca binse yirmi kat yağı ile uğraşmak gerekecekti. Bu sırada Kür Şad'ın buyruğu gürledi: