Serinin en kalın kitabı ve en başında itiraf etmeliyimki keşke bu kadar uzatılmasaymış. Diğerleri gibi aralıksız okuyamasamda okuduğum zamanlarda sıkılmadım ve bitmesini istemedim diyemeyeceğim. Benim hergün okumak için elime alamadığımdan olabilir tabi bu his ama bitmesini çok istedim.
Hogwarts'da altıncı yılları ve bir önceki kitaptan hatırlanacağı üzere Voldemort canlanmıştı. Fakat bu gerçeğe başta Sihir Bakanlığı ve bakanı olmak üzere hiçkimse inanmadı ve bir söylenti olarak kaldı. Harry'e yine Dumbledore ve arkadaşları inanmıştı. Sihir dünyası bir nevi ikiye bölünmüştü. Voldemort'un canlandığına inananlar ve inanmayanlar olarak. İnananlar ve Voldemort'a karşı olanlar Dumbledore'unda aralarında bulunduğu yıllar önce kurulmuş Zümrüdüanka Yoldaşlığı adı altında birleşmeye ve yandaşlarını inandırmaya çalışıyorlardı. Aynı şekilde Voldemortun taraftarları da Ölümyiyenler olarak( ki zaten Voldemort'un yaşadığını anında işaretleri sayesinde hemen öğrendiler) tekrar bir araya gelmeye çalışıyorlardı. Sihir Bakanlığı Hogwarts üzerindeki yetkilerini yeterince artırmş ve kendi müfettişini okula göndermişti. Aynı zamanda bu müfettiş Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersinin öğretmeni idi ve öğrencilere uygulama dersi vermekten çok teoriye önem veriyordu. Voldemort'un canlandığına inanan Harry'nin arkadaşları Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersini uygulamalı öğrenmek isityordu ve sonunda Harry'nin eğitici olduğu Dumbledore'un Ordusu adında bir grup kurdular ve gizlice Harry onlara Karanlık sanatlara karşı savunma hakkında bildiklerini öğretti.
Bu arada Harry sürekli aynı rüyayı görüyordu ve bunun ne anlama geldiğini anlayacaktı.
Ve kitabın belki de en önemli cümlesi yani kahanet: "Biri Ölmeden Diğeri Yaşayamaz."