– Sonsuza dek mutlu –
* * * * *
“Aman Tanrım, Taran. Sizi burada görmek ne kadar beklenmedik.”
Onu selamlayan orta yaşlı kadının yüzünü gören Damian, hemen ağırbaşlı ve dürüst bir gencin ifadesine büründü.
“Umarım iyisindir, Markiz.”
Markiz Philip, oğlunun güvenilir arkadaşına bakarken gözleri memnuniyetle doldu. Eğer çatısı altında bir kızı olsaydı, kesinlikle onun damadı olması için mücadele ederdi ve bunu yapamaması onu pişman hissettirirdi. Bruno da yaklaşıp onu selamladığında, Markiz önündeki iki ağırbaşlı gence baktığında gerçekten yazık olduğunu hissetti. Oğlu da yanlarında olmalıydı.
Ah, Chris. Bu çocuksu oğlum yüzünden sinirlendim.’
Ne ‘dünyayı dolaşmak’. Bu kadar işe yaramaz bir şey yapmanın zamanı değildi. Markiz, bu gidişle Bruno’nun Damian’ın en yakın yardımcısı konumunu tamamen işgal edeceğinden biraz daha fazla endişeliydi.
Markiz, sosyal çevredeki en güncel konuları onlarla sıcak bir şekilde tartışırken, onunla birlikte gelen soylu kadınlar gizlice ilgilerini gösterdiler ve yaklaştılar.
“Marchioness, bu sevimli beyefendilerle kaderiniz olmalı.”
“Aman Tanrım, bilmiyor muydun? Markiz’in oğlu Efendi ile yakın. Taran ve Efendim. Matin. Çok yakın.”
Soylu kadınların kıskanç seslerini duyan Markiz Philip’in morali büyük ölçüde yükseldi. İki genç adam, arkadaşları Chris burada olsaydı muhtemelen buna dayanamayacağını düşündüler.
Markiz çok tipik bir soylu hanımdı. Dedikodu yapmayı, orta düzeyde blöf yapmayı ve dünyevi şeyleri severdi. Chris annesinin bu tarafını sevmiyordu.
[Annem Düşes’in yarısına benzeseydi çok iyi olurdu.]
Chris bir keresinde acıklı bir şekilde söylemişti.
“Sizi buraya getiren nedir beyler?”
“Anneme pasta almaya geldim.”
“Aman Tanrım, beklendiği gibi. Düşes böylesine güvenilir ve evlat sahibi bir oğlu olduğu için çok mutlu olmalı.”
Damian ve Bruno, arkadaşlarının annesine karşı nazik davranıyorlardı, bu yüzden Markiz’in uzun sohbetine sessizce katıldılar.
Kendilerini kurtarmayı başardıktan sonra, Damian almaya geldikleri pastayı almak için dükkânın tezgahının önünde durdu.
“Önünüzdeki sipariş kağıdına almak istediğiniz pastanın adını yazar mısınız?”
Damian, personelin söylediklerini duyunca çok rahatladı. Pastanın utanç verici adını söylemesine gerek kalmadığına memnundu. Çalışanın dediği gibi hafif sarımsı kağıda pastanın adını yazmak için pozisyon alırken, babasının ona verdiği nota bir göz attı. Damian elindeki notla fırın sipariş kağıdı arasında gidip gelerek onları karşılaştırdı. Her iki kağıt da aynı boyut ve malzemeye sahipti. Kalemi bıraktı ve kendisine verilen notu görevliye verdi.
“Siparişiniz tarafımıza ulaşmıştır. Ürününüz paketlenirken lütfen bekleyiniz.”
Damian, babasının buraya en az bir kez geldiği sonucuna vardı. Sorumluluğu oğluna devretmiyordu. Görünüşe göre annesi söz konusu olduğu sürece, babası ona pasta almak için pembe görünümlü bir fırına girmeyi umursamayacaktı.
Damian fırının tüm manzarasını gördü ve babasının buraya tek başına geldiğini hayal etmeye çalıştı. Ama bunu hiç hayal edemiyordu. Damian, babasına çeşitli şekillerde gerçekten saygı duyuyordu.
Eve giden arabada Bruno, Damian’ın ifadesine baktı. Ve her zamanki gibi, Bruno’nun gözleri nedense üzgün görünüyordu.
“Neden insanların gidip aramasını sağlamıyorsun?”(Bruno)
“Hala Chris’ten mi bahsediyoruz?”(Damian)
“Chris değil. Yani Ted. Gerçek adı muhtemelen Ted olmasa da. Adını biliyor musun?”
“…Evet.”
“Bunu daha önce söyledim ama böyle zamanlarda Dük’ün varisi olarak gücünü kullanman gerekiyor.”
“…”
“Bizim Ixium’umuzun en genç Shyta’sı gerçekten yetenekli, ha. Hatta erkeklerle dolup taşan Akademi’de çıkıyor. Madem bu konuyu konuşuyoruz, Ted’in kız olduğunu ne zaman öğrendin?”
“Okul yılının başında.”
“Ne. Demek Ted okula geldikten kısa bir süre sonra anladın. Bununla birlikte, Ted’in sana gelip kendisinin bir kız olduğunu söylediğini sanmıyorum. Nasıl öğrendin?”
Damian cevap vermek yerine kıkırdadı. Bir kızın erkek kılığına girip Akademi’ye geleceği kimin aklına gelirdi? Beklenmedik bir olay olmasaydı, Damian bunu bilemezdi ve yeni kaydolan sayısız öğrenci arasından tek bir kıza dikkat etmezdi.
“Her neyse, o zamanı düşündüğümde gerçekten… Senin bir erkekle aşk yaşadığını düşündüğümde beklenmedik bir şekilde korkmuştum. Chris, o adam bildiği halde bana bir ipucu bile vermedi.”
“…”
“Onu ara. Burada kalbini kırmaktansa.”
Yaz tatilinden sonra Akademi’ye döndüklerinde Ted okuldan çekilmiş ve ortadan kaybolmuştu.
“…Sadece adını biliyorum.”
“Hangi ailenin kızı olduğunu bilmiyor musunuz? Ya da memleketi?”
“Fikrim yok.”
Bruno kitap zekası arkadaşına baktı ve dilini şaklattı.
“Akademi’ye kaydolduğuna göre, orada bir yerlerde bir ipucu olmalı. Eğer kazarsan, ortaya çıkacaktır.”
Damian’ın cevap vermediğini gören Bruno başka bir şey söylemedi.
Ted, Damian’a bir mektup bıraktıktan sonra ortadan kaybolmuştu. Bruno içinde ne yazdığını bilmiyordu ama her şeyi bir kenara atıp onu aramak için dışarı fırlayacakmış gibi görünen arkadaşı, bir günlüğüne kendini yurt odasına kilitledi, sonra
hiçbir şey olmamış gibi günlük hayatına döndü.
Ama bazen, Bruno bunu hissedebiliyordu. Damian, Ted’i unutmamıştı, sadece duygularını bastırıyor ve şimdilik katlanıyordu.
* * *
Norman’dan gelen mektubu okurken Lucia’nın yüzü gülümsemeyle doluydu. Mektubun yanında gelen kitabı açtı ve ilk sayfadaki alıntıyı tekrar tekrar okudu.
>
Uzun bir aradan sonra kalemini yeniden eline alan Norman’ın yazdığı bir romandı bu. Evlendiğinden beri roman yazmıyordu.
Norman iki çocuk annesi olmuştu ve küçük şeylerle mutlu bir hayatın tadını çıkarıyordu. Norman’ın mektupları, bazen kocasına kızdığı ya da baş belası iki oğlu hakkında sızlandığı olaylarla doluydu ve küçük şeyleri olağanüstü gösteriyordu, bu yüzden mektupları romanlar kadar ilginçti. Mektupları Lucia’nın en çok beklediği mektuplardan biriydi.
Lucia’nın bugün gördüğüne sevindiği bir mektup daha vardı. Kuzeydeki Kate’den bir mektuptu. Kate ayrıca zaten evli ve iki çocuk annesiydi.
Başlangıçta Lucia, Kate ile yalnızca Yeni Yıl tebrik mektupları alışverişinde bulundu. Ancak üç yıl önce Madam Michelle’in ölüm haberini duyunca kuzeye gittikten sonra ikisi daha sık mektuplaşmaya başladılar. Kate kuzeye doğru uzun bir araba yolculuğu yaptığı için Lucia’ya çok minnettardı.
Lucia, tüm kişisel mektuplarını okumayı bitirdikten sonra davetiyeleri düzenlemeye başladı. Hala ona gönderilen çok sayıda davetiye vardı, ancak geçmişten bir fark vardı. Davetlerin çoğu Lucia’yı hedef almıyordu, Damian ve Bruno’yu davet etmek istiyordu, bu yüzden Lucia’yı fethetmeyi amaçlıyorlardı.
Ayrıca birdenbire Lucia’nın sağlığını soran kızlardan gelen mektuplar da vardı. Lucia, kızların ya Damian’a ya da Bruno’ya aşık olduklarını çok açık bir şekilde biliyordu, bu yüzden hiç merak etmeseler de soruyorlardı ve bu tür mektupları okuduktan sonra, Lucia bir süre gülmekten kendini alamadı.
Düzenlenen davetlerle birlikte geriye çeşitli mektuplar kaldı. Bunların arasında tasarımcılardan gelen reklam mektupları da vardı. İnsanlar Antoine’ın Düşes’in özel tasarımcısı olduğunu düşünse de, Lucia’nın Antoine ile özel bir sözleşmesi yoktu. Antoine’ınkinden daha çok beğendiği bir tasarım bulamamıştı. Daha iyi bir tasarım bulursa başka bir tasarımcıyı görevlendirmeyi çoktan düşünmüştü. Bu nedenle, tasarımcıların kendisine sürekli olarak gönderdikleri reklam mektuplarına bakmakla her zaman ilgileniyordu.
Reklam gönderenler sadece kumaş tasarımcıları değildi, kuyumcular da aynısını yaptı. Lucia bakarken kuyumcudan gelen bir mektup gördü ve gözleri şaşkınlıktan kocaman açıldı.