Derek Alton Walcott Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Derek Alton Walcott Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Doğum tarihi: 23 Ocak 1930, Castries, Saint Lucia
Ölüm tarihi ve yeri: 17 Mart 2017, Cap Estate, Saint Lucia
Derek Alton Walcott Kimdir?
Batı Hint Adaları’ndan Nobel ödüllü şair ve oyun yazarı Derek Alton Walcott (1930 doğumlu), anavatanının karmaşık kültürel mirasının zenginliğini ve çelişkilerini keşfetmek için Karayip lehçeleri ve İngilizcenin bir sentezini kullandı.
Derek Alton Walcott, 23 Ocak 1930’da Casties, St. Lucia, Batı Hint Adaları’nda doğdu. Bir memur ve öğretmenin oğlu olarak Afrika, Hollanda ve İngiliz kökenli karışık bir ailedendi. 1953’te St. Mary’s College, St. Lucia’dan lisans derecesi aldı ve Kingston, Jamaika’daki University of the West Indies’e katıldı. Bir Rockefeller bursu onu 1957’de Amerika Birleşik Devletleri’ne getirdi; Amerikalı sahne yönetmeni Jose Quintero’nun yanında çalıştı, 1959’da adalara dönerek Trinidad Tiyatro Atölyesi’ni kurdu. St. Lucia, Grenada ve Jamaika’da ve birçok Amerikan üniversitesinde ders verdi: Boston, Columbia, Harvard, Rutgers ve Yale.
Walcott, dansçı Norline Metivier ile evliydi ve önceki evliliklerinden üç çocuğu vardı. Batı Hintli yazar VS Naipaul’un aksine, Trinidad’da bir ev tuttu ve anavatanında tanıdık ve saygı duyulan bir figürdü. Walcott, 1981’de John D. ve Catherine T. MacArthur Vakfı’ndan beş yıllık bir “dahi” hibesi aldı.
Hem Walcott’un dramasının hem de şiirinin merkezinde, iki farklı kültürel gelenek, Karayipler ve Avrupa arasındaki canlandırıcı bir gerilim var. Bazen iki deyim rahatsız edici bir şekilde itişip kakışır; yine de bazen parlak bir sentez oluşturmak için çarpıcı bir etkiyle birleşirler.
Walcott şunu gözlemledi: “Toplumum retoriği, performansı, gösterişliliği, melodramı, karnavalı, giyinmeyi, rol oynamayı seviyor. Tanrıya şükür ben de onun içinde doğdum…” Dramatik eserlerinde tarihsel kökleri ve politik alt metinleriyle bu capcanlı ada kültürü ön plandadır. Henri Christophe: Bir Chronicle (1950), ilk oyunu, Haiti’nin kralı olan bir 19. yüzyıl kölesinin popüler hikayesini araştırıyor. Bir başka erken dönem oyunu, Dauphin’deki Deniz (1953), Fransız/İngiliz adası patois’i ile deneyler yaparak onu güçlü bir şiirsel araca dönüştürür. Dream on Monkey Mountain (Obie Ödülü sahibi, 1971), kusurlu ve donkişotça da olsa fakir bir kömür satıcısının rüyalarının steril sömürge dünyasında kabile hatıralarının korunmasına nasıl yardımcı olduğunu gösterir.O, Babylon (1974), Haile Selassie’nin 1966 ziyareti sırasında küçük bir Rastafarian topluluğundaki olayları anlatmak için Galt McDermott’un çağdaş bir notası ile birlikte dans aralarını kullanır.
Tüm bu dramalarda Walcott, edebi virtüözlükten ödün vermeden köklerine sadık kalmak için mücadele etti. Dramalarına yerel unsurları, “ilahileri, şakaları, halk şarkılarını ve masalları” dahil etmeye hevesliydi; “güçlü bir şekilde yazmak … yazmadan … böylece büyük duygular bir balıkçı ya da bir adam tarafından anlaşılabilsin. sokak”; “oyunlarıma temiz ve basit bir şey katmak için… Karayipler’e özgü bir şey”; ve “meydan okuma ve tercüme arasında” bir denge sağlamak. Port of Spain’de bir oğlunu bir devrimde, diğerini sanatın “daha yavaş ölümü”nde kaybeden emekli bir öğretmen olan Remembrance’ın (1979) ana karakteri , çelişkili de olsa güçlü bağlılıklarını yansıtabilir.
Walcott’un oyunları genellikle renkli performansları nedeniyle övülürken, daha katı eleştirmenlerin direnişiyle karşılaşma eğilimindeydiler. Bir Tobagan hancısı ile hizmetçisi arasındaki belirsiz ilişkiyi inceleyen Pandomim (1978) buna bir örnektir. Walter Goodman onu “taze ve komik… düşünceli içgörülerle dolu” bulsa da, Frank Rich, Walcott’un şiirindeki “estetik titizlikten” yoksun olduğu için oyunun derecesini düşürdü.
Bu şiir gerçekten de olağanüstü – karmaşık, güçlü, formdaki zevki, gösterişli belagatı ve bereketli imgeleri bakımından neredeyse Elizabeth dönemi. Başından beri -ilk şiiri 14 yaşındayken yerel bir gazetede yayınlandı-Walcott, İngiliz dilinin büyük şairlerinden ilham aldı; Shakespeare, Marvell, Auden, Eliot, Lowell. Bununla birlikte, Karayip ritimleri, temaları ve deyimleri kaçınılmaz olarak – genellikle şairin alter-ego’su olarak kabul edilen The Star-Apple Kingdom’daki (1979) denizci Shabine gibi canlı diyalekt kişilikleri aracılığıyla – ayette yolunu bulur ; kozmopolit yüzeyin altında gizlenen “bölünmüş bir çocuğun”, “şizofrenik, iki tarz tarafından bunalmış”ın bitmeyen kederli sesinde.
Bir şair olarak Walcott’un yelpazesi son derece çeşitli ve cömertti. Kapsamlı, açık yürekli bir anlatı olan Another Life (1973), dildeki en iyi manzum otobiyografiler arasında sıralanabilir. Walcott’un önemli bir şair olarak itibarını pekiştiren on şiirlik coşkulu sekans The Star-Apple Kingdom, Karayip takımadalarının arkını uzay ve zaman boyunca, neredeyse destansı bir kapsamda izleyen çok sayıda anlatı sesine sahiptir.
Bir şair olarak Walcott’un yelpazesi son derece çeşitli ve cömertti. Kapsamlı, açık yürekli bir anlatı olan Another Life (1973), dildeki en iyi manzum otobiyografiler arasında sıralanabilir. Walcott’un önemli bir şair olarak itibarını pekiştiren on şiirlik coşkulu sekans The Star-Apple Kingdom, Karayip takımadalarının arkını uzay ve zaman boyunca, neredeyse destansı bir kapsamda izleyen çok sayıda anlatı sesine sahiptir.
The Fortunate Traveller’da (1981) şair, New England ve Amerika’nın güneyinden Dachau’ya ve kendisinin sanatçı ve insan olarak algısını aydınlatan diğer yerlere yaptığı kışkırtıcı kendini keşfetme yolculuklarını kronikleştirdi. Manzum bir günlük olan Midsummer’daki (1984) 54 ayrı şiir , yaklaşmakta olan orta yaş, bölünmüş dilsel bağlılıklar ve sanatın tesellileri üzerine bir yıllık meditasyon sunuyor. Arkansas Ahit (1987), çarpıcı bir aşk sekansının yanı sıra güçlü başlık çalışması, şairin ırksal ve kültürel sürgün olarak rolünün daha ileri bir keşfini içerir. Bu dokunaklı, başarılı cilt, şairin gücünün zirvesinde çalıştığını gösteriyor.
Walcott’un diğer popüler şiirleri arasında “A Far Cry from Africa” (1962), “Codicil” (1965), “Sainte Lucie” (1976), “The Schooner Flight” (1979) ve “Kuzey ve Güney” (1981) sayılabilir. Collected Poems (1948-1984 ) (1986), onun çalışmalarından mükemmel bir seçki sunar.
Walcott’un İlyada ve Odyssey’i yansıtan destansı uzunluktaki Omeros’u, The New York Times tarafından 1990’ın en iyi kitaplarından biri olarak seçildi. Omeros , klasik terk edilme ve gezinme temalarını ele aldı, ama aynı zamanda Walcott’un anadili Karayipler’e olan sevgisini de ortaya koydu. . Walcott bir röportajında bir keresinde denizle çevrili anavatanına olan düşkünlüğünü şöyle anlatmıştı: “Kimse sizi oluşturan coğrafyadan kaçmak istemez. Benim durumumda denizdir, adalardır, ondan çok fazla uzak kalamam. Deniz.”
1992’de Walcott, Nobel Edebiyat Ödülü’nü aldı. Manzum oyunu The Odyssey 1993 yılında New York ve Londra’da sahnelendi. Büyük temalara olan sevgisi The Bounty (Haziran 1997) adlı şiir koleksiyonunun yayınlanmasıyla devam etti. Bounty’de Walcott şiirsel yeteneklerini memleketinin güzelliğini övmek için kullandı . Walcott’un Batı Hint drama ve şiirine katkıları çok büyüktü. Sömürge sonrası bir ortamda birinci sınıf bir tiyatro topluluğu yarattı ve şiirsel becerilerini Karayiplerinin kültürünü ve güzelliğini tanımlamak için kullandı.