Rusya kendi içinde güçlü ve mutlu bir güçtür; asla diğer komşu devletlere veya Avrupa'ya bir tehdit olmamalıdır. Ancak, kendisine karşı her türlü saldırıyı imkansız kılan etkileyici bir savunma pozisyonuna sahip olmalıdır.
Rus bayrağının bir kez büyüdüğü yerde, oraya inmemelidir.
İmparator Nicholas I
Rus bayrağının bir kez büyüdüğü yerde, oraya inmemelidir.
İmparator Nicholas I
220 yıl önce, 6 Temmuz 1796, Rus İmparatoru Nikolai I Pavlovich doğdu. Nicholas I, babasıyla birlikte, İmparator Paul I, en kötü durumdaki Rus çarlarından biri. Hem o zaman hem de bugünün liberalleri tarafından en çok nefret edilen Rus çar. Bu kadar ısrarcı nefretin ve bu kadar şiddetli bir iftira sebebinin, zamanımıza kadar geçmeyen nedeni nedir?
Birincisi, Nicholas, Batı Masonluğu sisteminin bir parçası olan, Decembristlerin komplolarını bastırmaktan nefret ediyor. Sözde "Decembristler" isyanı Rus imparatorluğunu yıkmaktı ve Batı'ya bağlı zayıf, yarı-sömürgeci devlet oluşumlarının ortaya çıkmasına yol açtı. Ve Nikolai Pavlovich isyanı bastırdı ve Rusya'yı dünya gücü olarak korudu.
İkincisi, Nikolay Rusya'da masonluk yasağı için affedilemez. Yani, Rus imparatoru daha sonra Batı'nın ustaları için çalışan “beşinci sütunu” yasakladı.
Üçüncüsü, kral, masonik ve yarı-masonik (liberal) görüşlere yer olmadığı kesin görüşlerden “suçlu” dur. Nikolay açıkça dünyadaki Rus ulusal çıkarlarını savunan otokrasi, Ortodoksluk ve milliyet pozisyonlarında durdu.
Dördüncüsü Nikolay, Masonların (Illuminati) monarşik devletlerinde düzenlediği devrimci hareketlere karşı savaştı. Bunun için Nikolaev Rusya, “Avrupa Jandarması” olarak adlandırıldı. Nikolay, devrimlerin “özgürlük, eşitlik ve kardeşlik” zaferine değil, bir insanın “serbestleşmesine”, onun ahlaksızlık ve vicdan “zincirlerinden” kurtuluşuna yol açtığını anlamıştı. Bunun nedenleri, bürokratların, piçlerin, Satanistlerin ve diğer yanlış yönlendirilmiş kötü ruhların toplumun “seçkinleri” olarak kabul edildiği modern, hoşgörülü bir Avrupa örneğinde görülür. Ve ahlak alanındaki bir kişiyi ilkel bir hayvan seviyesine “düşürmek”, onun tamamen bozulmasına ve toplam köleliğe yol açar. Yani, devrim yaratan Masonlar ve İlluminati, Yeni Dünya Düzeni'nin zaferini getirdi - “seç” başkanlığındaki küresel köle sahiplik medeniyeti. Nicholas bu kötülüğe karşı çıktı.
Beşinci olarak, Nikolai, Avrupa'daki Batı soyluların hobilerine son vermek istedi. Daha fazla Avrupalılaşmayı, Rusya'nın batılılaşmasını durdurmayı planladı. Çar, A. Puşkin'in “Peter’in devriminin karşı-devrim örgütlerinin” örgütlerinin ifade ettiği gibi, başa çıkmayı amaçladı. Nikolay, ifadesini “Ortodoksluk, otokrasi ve milliyet” formunda bulan Muskovit Rusya'nın politik ve sosyal ilkelerine geri dönmek istedi.
Böylece, I. Nicholas'ın olağanüstü despotluğu ve korkunç zulmü hakkındaki efsaneler yaratıldı çünkü devrimci liberal güçlerin Rusya ve Avrupa'da iktidarı ele geçirmesini engelledi. “Kendini devrimi bastırmaya çağırdığını düşündü - her zaman ve her şekilde takip etti. Ve gerçekten de var tarihi Ortodoks Çarı'nın çağrılması, ”dedi günlüğündeki Tyutchev onur hizmetçisi.
Dolayısıyla Nicholas'ın patolojik nefreti, imparatorun "kötü" kişisel niteliklerinin suçlamaları. XNUMX. - XNUMX. yüzyılın başlarında liberal tarih yazımı, “çarlığın” esasen olumsuz bir bakış açısıyla sunulduğu Sovyet tarihi, daha sonra modern liberal gazetecilik Nikolai “despot ve tiran”, “Nikolai Palkin” markalı, çünkü saltanat, o zaman “beşinci sütun” - “Decembristler” in bastırıldığı andan itibaren ve (Batı Kırım Savaşı'nın ustaları tarafından organize edilen) son güne kadar, Rus ve Avrupa Masonları ve onlar tarafından yaratılan devrimci toplumlarla sürekli bir mücadele geçirdi. Aynı zamanda Nikolai, iç ve dış politikada, Batılı “ortakların” isteklerine eğilmek yerine Rus ulusal çıkarlarına bağlı kalmaya çalıştı.
Böyle bir kişinin nefret edildiği ve hayatı boyunca bile bir dizi ısrarcı “kara efsane” yarattığı açıktır: “Decembristler halkın özgürlüğü için savaştı ve kanlı tiranlar onları vurdu ve idam etti”; "Nicholas ben bir serflik destekçisi ve köylülerin haklarının eksikliği"; “Nicholas I genel olarak aptal bir martinetti, yakın düşünceli, az eğitimli bir kişi, herhangi bir ilerlemeye yabancı”; Nicholas’ın altındaki Rusya’nın, “Kırım Savaşı’nda yenilgiye yol açan,“ geri kalmış bir devlet ”olduğu söylenebilir.
Decembristlerin efsanesi - "Korkusuz ve kınan şövalyeler"
Nicholas tahtına yükseliş, sözde "Decembristler" adlı gizli Masonik toplumun Rusya üzerindeki gücünü ele geçirme girişimi tarafından gölgede bırakıldı.Decembristlerin efsanesi - "korku ve kınamadan şövalyeler"; “Özgürlük şövalyeleri” efsanesi). Daha sonra, Batılı liberallerin, sosyal demokratların ve ardından Sovyet tarihçiliğinin çabaları, “kraliyet zulmünü” yok etmeye ve özgürlük, eşitlik ve kardeşlik ilkelerine dayanan bir toplum inşa etmeye karar veren “korkusuz ve haksız şövalyeler” efsanesini yarattı. Çağdaş Rusya'da, Decembristlerden olumlu bir bakış açısıyla bahsetmek de gelenekseldir. Rus toplumunun en iyi yanı olan soyluların “kraliyet zorbalığına” meydan okuduğunu, “Rus köleliğini” (serfdom) yok etmeye çalıştığını, ancak mağlup edildiğini söylüyorlar.
Ancak, gerçekte gerçek sözde. Tamamen insancıl ve çoğunluk tarafından anlaşılabilir olan sloganların arkasına saklanan “Decembristler”, nesnel olarak “dünya topluluğu” için (Batı) çalıştı. Aslında, onlar otokrasiyi ve Rus imparatorluğunu tahrip eden 1917 modelinin Şubat listelerinin öncüleriydi. Romanovların Rus hükümdarlarının, ailelerinin ve hatta uzak akrabalarının hanedanının fiziksel yıkımını tamamlamayı planladılar. Devlet ve ulusal inşaat alanındaki planlarının, devletin büyük bir karışıklığa ve parçalanmasına yol açması garanti edildi.
Soylu gençliğin bir kısmının ne yaptıklarını bilmediği açıktır. Gençler, “çeşitli adaletsizlikleri ve baskıları” yok etmeyi ve Rusya'daki sosyal refahı artırmak için mülkleri bir araya getirmeyi hayal ettiler. En yüksek yönetimdeki yabancıların egemenliğine örnekler (sadece Çar İskender'in çevresini hatırlayın), gasp, yasal işlemlerin ihlali, ordudaki ve askerlerin askerlere ve denizcilere insanlık dışı muamelesi donanmaserf ticareti, 1812-1814 vatansever yükselişinden esinlenen asil zihinler tarafından heyecanlandı. Sorun şu ki, Rusya'nın iyiliği için gerekli olduğu söylenen özgürlük, eşitlik ve kardeşliğin “büyük gerçekleri” zihinlerinde yalnızca teorik olarak Rus toprağına mekanik olarak aktardıkları Avrupa cumhuriyet kurumları ve sosyal biçimlerle ilişkilendirilmişti.
Yani Decembristler "Fransa'yı Rusya'ya nakletmek" istediler. Daha sonra olduğu gibi, 20. yüzyılın başlarından kalma Rus Batıcılar, Rusya'yı Cumhuriyet Fransa'sına veya anayasal İngiliz monarşisine yeniden getirmeyi hayal edecek, bu da yılın 1917'unun jeopolitik felaketine yol açacak. Bu tür aktarımların soyutlanması ve ciddiyeti, tarihsel geçmişi ve ulusal gelenekleri, asırlık manevi değerleri, ve Rus medeniyetinin psikolojik ve günlük yapısını anlamadan yapılmasına dayanıyordu. Batı kültürünün ideallerini ortaya çıkaran soylu gençler, sınırsız insanlardan uzaktı. Tarihsel deneyimler, Rusya imparatorluğunda Sovyet Rusya ve Rusya Federasyonu’nun, Batı’dan sosyal ve siyasal yapı alanından borç almasının, manevi ve entelektüel alanın, hatta en faydalı olanların bile bozulmasına ve yıkıma yol açtığını gösteriyor.
Decembristler, daha sonra Batılılar gibi, bunu anlamadılar. Rusya'daki Batılı güçlerin ileri deneyimlerinin nakledilmesi durumunda, insanlara “özgürlük” verildiğini, o zaman ülkenin kalkacağını ve gelişeceğini düşünüyorlardı. Sonuç olarak, Decembristlerin mevcut sistemdeki zorlu bir değişimin, yasal düzenin tüm yasalar için her derde deva olarak kabul edilmesini umuduyla Rus İmparatorluğu'nun kargaşasına ve yıkımına yol açtı. Decembristlerin nesnel olarak, varsayılan olarak, Batı'nın ustalarının çıkarlarına çalıştığı ortaya çıktı.
Ayrıca, Decembristlerin program belgelerinde çeşitli ayarlar ve dilekler bulabilirsiniz. Onların saflarında bir birlik yoktu, gizli toplulukları daha çok siyasi meseleleri şiddetle tartışan sofistike aydınların tartışma kulüpleri gibiydi. Bu bağlamda, son XIX - erken XX yüzyıl örneklerinin Batılılaştırıcı-liberallerine benziyorlar. ve 1917'in Februarinistlerinin yanı sıra, neredeyse hiç önemli bir konuda ortak bir bakış açısı bulamayan modern Rus liberalleri. Sonsuza dek “yeniden inşa etmeye” ve reform yapmaya ”hazırlar, aslında atalarının mirasını yok ediyorlar ve yönetsel kararlarının yükünün insanlar tarafından karşılanması gerekiyor.
Bazı Decembristler bir cumhuriyet kurmayı teklif ederken, diğerleri - cumhuriyeti tanıma olasılığı olan bir anayasal monarşi tesis etmeyi teklif etti. N. Muravyev’in planına göre, Rusya’nın 13 güçlerini ve 2 bölgelerini fiilen parçalarına ayırıp bir federasyon oluşturması teklif edildi. Bu durumda, yetkiler ayrılma hakkını aldı (kendi kaderini tayin). Prens Sergei Trubetskoy (ayaklanmadan önce Trubetskoy prensi) bir diktatör olarak seçildi. “Eski hükümeti” tasfiye etmeyi ve onu Kurucu Meclis seçilmesinden önce geçici bir kararla değiştirmeyi önerdi. Yani, Decembristler geçici bir hükümet kurmayı planladılar.
Güney Decembristler Derneği başkanı Albay ve Mason Pavel Pestel program belgelerinden birini yazdı - “Rus Gerçeği”. Pestel, ekilebilir toprak fonunun yarısını köylülere transfer ederek köleliği kaldırmayı planlarken, diğer yarısının ülkenin burjuva kalkınmasına katkıda bulunacak olan toprak sahiplerinin mülkiyetinde kalması gerekiyordu. Arazi sahiplerinin arazileri çiftçilere kiralamaları gerekiyordu - geniş bir işe alım emeği çeken büyük emtia çiftlikleri ülkesinde örgütlenmeye yol açması gereken "tarım sınıfının kapitalistleri". “Russkaya Pravda” sadece mülkleri değil, aynı zamanda ulusal sınırları da ortadan kaldırdı - Rusya'da yaşayan tüm kabileler ve etnik gruplar tek bir Rus halkında birleşmeyi planladı. Böylece, Pestel, Amerika örneği ile Rusya'da bir tür "eritme potası" yaratmayı planladı. Bu süreci hızlandırmak için, aslında Rus nüfusunun gruplara bölünmesiyle ulusal ayrımcılık önerildi.
Muravyov, toprak sahiplerinin toprak varlıklarının korunmasının destekçisi oldu. Kurtarılan köylüler, yalnızca toprağın tithingi olan 2'i, yani sadece kişisel bir arsayı aldı. Bu site, o zamanlar düşük agroteknoloji düzeyinde, büyük bir köylü ailesini besleyemedi. Köylüler toprak sahiplerine boyun eğmeye zorlandı, tüm topraklara, çayırlara ve ormanlara sahip olan toprak sahipleri, Latin Amerika'da olduğu gibi bağımlı çiftlik işçilerine dönüştü.
Dolayısıyla, Decembrist'lerin kazanmaları halinde iç çatışmalara yol açabilecek tek ve açık bir programı yoktu. Decembrist'lerin garantili kazandığı zafer, devletliğin, ordunun, kaosun, mülklerin ve farklı halkların çatışmasına yol açtı. Örneğin, toprağın yeniden dağıtımının mekanizması ayrıntılı olarak tarif edilmedi ve bu da milyonlarca dolarlık köylü kitlesi ile o zamanın toprak sahipleri arasındaki anlaşmazlığa yol açtı. Devlet yapısının radikal bir çöküşü koşulları altında, sermayenin devri (onu Nizhny Novgorod'a devretmeyi planlıyorlardı), böyle bir “yeniden yapılanmanın” bir iç savaşa ve yeni bir huzursuzluğa yol açtığı açıktır. Devlet inşası alanında, Decembristlerin planları, 20. yüzyılın başındaki ayrılıkçıların planları veya 1990-2000 ile çok net bir şekilde ilişkilidir. Büyük Rusya’yı bir dizi zayıf ve “bağımsız” devlete dönüştürmeyi hayal eden Batılı siyasetçiler ve ideologların planlarının yanı sıra. Bu, Decembristlerin eylemleri, karışıklık ve iç savaşa, güçlü Rus İmparatorluğu'nun çöküşüne neden oldu. Decembristler, 1917’taki Rus devletini tahrip edebilen “Şubat’lıların” öncüleriydi.
Bu nedenle, Nicholas ve her şekilde çamur dökerler. Ne de olsa, kafa karışıklığına ve sivil yüzleşmeye yol açan Rusya'nın "perestroyka" sındaki ilk büyük girişimi Batılı "ortaklarımızın" sevincine bırakmayı başardı.
Bu durumda, Nicholas Decembristlerin insanlık dışı muamelesiyle suçlanıyor. Ancak, tarihte “Palkin” olarak kaydedilen Rus İmparatorluğu hükümdarı Nikolai, isyancılar için inanılmaz bir merhamet ve insanlık gösterdi. Böyle bir isyan için herhangi bir Avrupa ülkesinde, yüzlerce veya binlerce insan en acımasız bir şekilde idam edilecek, böylece diğerleri cesaretini kırmayacaktı. Ve ayaklanma ordusu ölüm cezasına çarptırıldı. Tüm yeraltını ortaya çıkarır, çoğu görevini kaybetti. Rusya'da her şey farklıydı: Decembristler durumunda tutuklanan 579'ten, neredeyse 300 beraat etti. Sadece liderler (hepsi değil) idam edildi - Pestel, Muravyev-Apostol, Ryleev, Bestuzhev-Rumin ve Yaşam Muhafızları Komutanının katili Grenadier Alayı, Stürler ve Miloradovich-Kakhovsky Valisi. 88, cezaevine gönderildi, yerleşmek için 18, askerlere indirgeyen 15. İsyancı askerlere ondan ceza uygulandı, Kafkasya'ya gönderildi. İsyancıların "diktatörü" olan Prince Trubetskoy, Senato Meydanı'nda hiç görünmedi, korkak, bağlı olduğu Avusturya büyükelçisinde kaldı. İlk başta her şeyi reddetti, sonra itiraf etti ve egemenlikten affedilmeyi istedi. Nicholas onu affettim!
Çar Nicholas Ben kölelik destekçisi ve köylülerin haklarının eksikliği idi.
Nicholas I'in, serfdom yıkımının tutarlı bir destekçisi olduğu bilinmektedir. Kırsal kesimde özyönetim ile birlikte devlet köylüleri reformu yapılması ve köleliğin kaldırılması için temel teşkil eden “zorunlu köylüler hakkında kararname” imzalanması onun altındaydı. Devlet köylülerinin konumu ciddi şekilde düzeldi (sayıları, P.D. Kiselev'in reformları ile bağlantılı olan, nüfusun% 1850'inin 50'in ikinci yarısı kadar olduğu). Görev süresi boyunca, devlet köylülerine kendilerine tahsis edilmiş arazi ve orman alanları tahsis edilmiş, ayrıca köylülere kötü hasat durumunda köylülere nakit kredi ve tahıl sağlayan her yerde yan kasa ve ekmek dükkanları kurulmuştur. Bu önlemlerin bir sonucu olarak, yalnızca köylülerin refahı artmakla kalmadı, aynı zamanda hazinenin gelirleri de 15-20% arttı, vergi borçları yarıya indi ve yoksulluk ve bağımlılık içinde yaşayan topraksız işçiler yoktu. devletten toprak aldı.
Buna ek olarak, Nicholas I uyarınca, köylülerin toprak olarak bir ödül olarak dağıtılması uygulaması tamamen durduruldu ve toprak sahiplerinin köylülerle olan hakları ciddi biçimde azaltıldı ve köylülerin hakları arttırıldı. Özellikle, topraksız köylülerin satılması yasaktı, toprak işçisinin yeterliliğinden ciddi suçlar çıkarıldığından, köylülerin ağır emeğe gönderilmesi yasaklandı; Sırplar toprağa sahip olma, iş yapma ve göreceli hareket özgürlüğü alma hakkını aldı. İlk kez, devlet, sistematik olarak köylülerin haklarının toprak sahipleri tarafından ihlal edilmemesini sağladı (bu, Üçüncü Bölümün işlevlerinden biriydi) ve toprak sahiplerini bu ihlaller için cezalandırmaya başladı. Toprak sahiplerine yönelik cezaların uygulanmasının sonucu olarak, Nicholas I saltanatının sonunda, 200 toprak sahibi mülkleri hakkında, köylülerin ve toprak sahiplerinin psikolojisinin durumunu büyük ölçüde etkileyen tutuklandı. Tarihçi V. Klyuchevsky'nin belirttiği gibi, Nicholas I uyarınca kabul edilen yasalardan tamamen yeni iki sonuç çıkarıldı: ilk önce köylülerin toprak sahiplerinin mülkü olmadıklarını, hepsinden öte, haklarını koruyan devletlerin özneleri; ikincisi, köylü kimliğinin toprak sahibinin özel mülkü olmadığı, köylülerin götürülemeyeceği toprak sahipleriyle olan topraklarıyla ilişkileriyle birbirlerine bağlandıklarıdır.
Geliştirilmiş, ancak ne yazık ki, o zamanlar uygulanmadı ve serfliğin tamamen kaldırılmasına yönelik reformlar yapıldı, ancak, Rus toplumunda, Sırpların saltanat döneminde toplam oranı ciddi biçimde azaltıldı. Bu nedenle, çeşitli tahminlere göre, Rusya nüfusu içindeki payları, 57 - 58 içindeki% 1811-1817'ten düşmüştür. 35 içindeki% 45-1857 - 1858 ve artık imparatorluğun nüfusunun çoğunluğunu oluşturmuyorlar.
Ayrıca Nicholas altında, eğitim patlıyordu. İlk defa toplu köylü eğitim programı başlatıldı. Ülkedeki köylü okullarının sayısı, 60 öğrencisinin 1500 yılında okuduğu 1838 okullarından 2551 öğrencisinin 111 yılında öğrendiği 1856 okullarına yükseldi. Aynı dönemde birçok teknik okul ve üniversite açıldı - özünde, ülkede bir mesleki ilk ve orta eğitim sistemi kuruldu.
Nicholas Efsanesi - "kral-martinet"
Kralın "martinet" olduğu, yani sadece askeri işlerle ilgilendiğine inanılıyor. Aslında, erken çocukluk döneminden beri Nikolai'nin askeri işler için özel bir tutkusu vardı. Çocuklar için bu tutku baba - Paul. Büyük Dük Nikolai Pavlovich evde eğitim gördü, ancak prens, çalışmaları için pek heves göstermedi. Beşeri bilimleri tanımadı, ancak savaş sanatında ustalaştı, tahkimatlara düşkündü, mühendislikle tanıştı. Çocuklukta ressam I. A. Akimov ve Profesör V. K. Shebuev'in rehberliğinde çalıştığı Nikolai Pavlovich resminin bilinen hobisi.
Gençliğinde iyi bir mühendislik eğitimi alan Nicholas, inşaat alanında, ordu da dahil olmak üzere önemli bilgiler gösterdi. Peter I gibi bizzat, tasarım ve yapım çalışmalarına şahsen katılmaktan çekinmedi, daha sonra kelimenin tam anlamıyla ülkeyi Kırım Savaşı sırasında çok daha üzücü sonuçlardan koruyan kalelere odaklandı. Aynı zamanda, Nicholas’ın altında, batı stratejik yönünü kapsayan güçlü bir kale dizisi yaratıldı.
Rusya'da yeni teknolojilerin aktif olarak tanıtımı yapıldı. Tarihçi P.A. Zayonchkovsky'nin yazdığı gibi, Nicholas I'in egemenliğinde "çağdaşlar, Rusya'da reformların başladığı fikri" ni yarattı. Nicholas Ben ülkede aktif olarak yenilikler sunuyordum - örneğin, 1837'te açılan Tsarskoye Selo demiryolları, 6'te kısa bir süre önce açılmış olmasına rağmen, dünyadaki genel kullanımda sadece 1830 demiryoluydu. Nicholas'a göre, St. Petersburg ve Moskova arasındaki demiryolu inşa edildi - o zamanlar dünyanın en uzunu ve o zamanlar hala bir yenilik olan, neredeyse düz bir çizgide inşa edildiği için, çarın kişisel değerlerine atfedilmesi gerekiyordu. Aslında, Nicholas bir teknokrat imparatordu.
Nicholas'ın başarısız dış politikasının efsanesi
Genel olarak, Nikolai’nin dış politikası başarılı oldu ve Rusya’nın ulusal çıkarlarını yansıtıyordu. Rusya, Kafkaslar ve Transkafkasya, Balkanlar ve Uzak Doğu'daki konumunu güçlendirdi. Rus-Fars Savaşı 1826 - 1828 Rus İmparatorluğu'nun parlak bir zaferiyle sona erdi. Rusya’yı Kafkasya’dan çıkarmak ve Rusya’nın Güney Kafkasya, Orta Asya ve Orta Doğu’da daha da ilerlemesini engellemek amacıyla İran’ı teşvik eden İngiltere’nin politikası başarısız oldu. Türkmançay barış antlaşmasına göre Erivan (Araks nehrinin her iki tarafındaki) ve Nahçıvan hanlıklarının toprakları Rusya'ya verildi. Pers hükümeti, Ermenilerin Rus sınırlarına yeniden yerleştirilmesini engellememeyi taahhüt etti (Ermeniler savaş sırasında Rus ordusuna destek verdiler). İran'a 20 milyon ruble katkı sağladı. İran, Rusya ticaret gemileri için Hazar Denizi’nde gezinme özgürlüğünü ve Rusya’nın burada bir donanmaya sahip olma hakkını onayladı. Yani, Hazar, Rusya'nın etki alanına çekiliyordu. Rusya'ya İran ile olan ticari ilişkilerde bir takım avantajlar verildi.
Rus-Türk savaşı 1828 - 1829 Rusya için tam bir zaferle sona erdi. Adrianople Barış Antlaşması'na göre, Tuna'nın adalarla olan ağzı, bütün Kafkas Karadeniz kıyıları, Kuban Nehri'nin ağzından Ajara'nın kuzey sınırına kadar uzanır ve bitişik bölgelerin yanı sıra Rusya İmparatorluğu'na giden Akhalkalaki ve Akhaltsikh kaleleri bulunur. Türkiye, Gürcistan, İmeretia, Megrelia ve Guria’nın yanı sıra İran’dan Türkmanchai Antlaşması’ndan geçen Erivan ve Nahçıvan’lıların katılımlarını kabul etti. Rus vatandaşlarının Osmanlı İmparatorluğu topraklarında serbest ticaret yapma hakkı, Rus ve yabancı ticaret gemilerine Boğaz ve Dardenel Adaları'ndan serbestçe geçme hakkı tanındı. Türkiye topraklarındaki Rus vatandaşları, Türk makamlarının yetkisi altındaydı. Türkiye, Rusya'ya 1,5 yıllarında 1,5 milyon Hollandalı kanalına katkı ödemeyi taahhüt etti. Barış, Tuna prenslerine özerklik sağladı (Moldavya ve Wallachia). Rusya, tamamen Porta’nın gücünden yoksun olan beyliklerin özerkliğinin güvencesini, yalnızca bir yıllık haraç ödemekle üstlendi. Ayrıca, Türkler Sırbistan'ın özerkliğine saygı gösterme taahhüdünü doğruladılar. Böylece, Adrianopolis Dünyası Karadeniz ticaretinin gelişmesi için elverişli koşullar yarattı ve Transkafkasya'nın ana bölgelerinin Rusya'ya katılımını tamamladı. Rusya, Moldova, Wallachia, Yunanistan ve Sırbistan'ın Osmanlı boyunduruğundan kurtuluş sürecini hızlandıran bir faktör haline gelen Balkanlar üzerindeki etkisini güçlendirdi.
Padişahın bütün Hristiyan öznelerinin himayesini ilan eden Rusya'nın talebi üzerine, Sultan Yunanistan'ın özgürlüğünü ve bağımsızlığını ve Sırbistan'ın geniş özerkliğini (1830) tanımak zorunda kaldı. Amur Expedition 1849 - 1855 Nicholas I'in belirleyici havası sayesinde bizzat şahsen, Rusya’yı İskender’in II’de belgelenen Amur’un sol yakasına katma gerçeği sona erdi. Başarıyla Rus birlikleri Kuzey Kafkasya'da (Kafkasya Savaşı) taşındı. Rusya'nın yapısı arasında Balkaria, Karaçay bölgesi, Şamil ayaklanması başarılı olamadı, yaylaların kuvvetleri, Rus kuvvetlerinin yöntemsel baskısı nedeniyle baltalandı. Kafkas Savaşında zafer yaklaştı ve kaçınılmaz hale geldi.
Nicholas hükümetinin stratejik hataları arasında Rus askerlerinin Macar ayaklanmasının bastırılmasına katılımı, Avusturya İmparatorluğu birliğinin korunmasının yanı sıra Doğu Savaşı’nın da katılımı bulunmaktadır. Ancak, Kırım Savaşı'ndaki yenilgi abartılmamalıdır. Rusya, o zamanın önde gelen güçleri olan İngiltere ve Fransa’nın tüm koalisyonlarıyla yüzleşmek zorunda kaldı. Avusturya son derece düşmanca bir pozisyon aldı. Düşmanlarımız Rusya'yı parçalara ayırmayı, Baltık ve Karadeniz'den reddetmeyi, devasa bölgeleri yıkmayı planlıyorlardı - Finlandiya, Baltık Ülkeleri, Polonya Krallığı, Kırım, Kafkasya'daki toprakları. Ancak bütün bu planlar, Rus askerlerinin ve denizcilerin Sevastopol'daki kahramanca direnmesi nedeniyle başarısız oldu. Genel olarak, savaş Rusya için minimum kayıplarla sona erdi. İngiltere, Fransa ve Türkiye, Rusya’nın Kafkasya, Karadeniz Bölgesi ve Baltık’taki ana başarılarını tahrip edemedi. Rusya direndi. Hala gezegendeki Batı'nın ana rakibi olarak kaldı.
Kuzey Colossus. Nicholas I. ve Kırım Savaşı'nın Fransız karikatürü
Devam edecek ...