Tek bildiğim bu hayret duygusu felaket denizinde sizi küreksiz sandalsız bırakıyordu. Kalplerin sertleştiği, vicdanın taşlaştığı, yüzlerin karardığı bu coğrafyada küçük keşiflerin ağırlığını taşıyamaz hale geliyordu insan. İnsan olduğunuzu hatırlatan, kalbinizi kımıldatan her şeyden hemen kurtulmak istiyordunuz. Çürümüş kelebeği bir fiske vurarak dağıtmak, küçük kızları bir çukura atıp arkanızı dönüp gitmek istiyordunuz. İnsanca yaşamak insanın en büyük ağırlığı. Bu yüzden insanlar ağırlıklarını bırakarak ilerlemeye çalışıyorlar.İç Bir Şey, Ayşegül Genç (Sayfa 31)
Kelimeler yeniden sıraya girip onlara dokunmamı istiyorlar.İç Bir Şey, Ayşegül Genç (Sayfa 21)
Bir mısra, bir şiir, bir kafiye...
İnsan beklemeye katlanmak için şiir yazmaz mı zaten diye soruyorlar.
Haklılar.
Bekleyen ile beklenen arasındaki mesafenin kelime cinsinden hesabıdır şiir...
Keşke beklemeyi katlanır hale getirecek başka bir şey bilseydim.
Daha acı veren bir yolu olsaydı beklemenin.
Etrafımızda muşamba gibi kokan insan tacirleri vardı. Zaten bir yerde savaş, afet ya da zulüm varsa oraya ambulanslardan önce insan tacirleri ulaşır. Bu, son yüzyılın değişmez kuralıdır. Yaşamak ister insan. Nefes alıp vermeyi yaşamak sandığı için. İnsan tacirleri nefes vaat ederler. Tüm iradeni onlara verirsin. Yerine şu karbonmonoksitli, kirletilmiş, iğrenç havayı alırsın.İç Bir Şey, Ayşegül Genç (42)