Huzursuz ruh, ömrünce kendine sorup durduğu, cevabından bir türlü emin olamadığı soruyu onu sadece 5 dakikadır tanıyan kişiye sordu:
"ben iyi bir insan mıyım?"
Kendi hakkında "iyi" veya "kötü" olma hükmünü onu ilk kez görmüş insanın iki dudağının arasına bırakıverdi. Onun ağzından çıkacak kararı tanrının sözüymüş, evrensel gerçekmiş gibi dört gözle beklemeye başladı.
İşte buna şahit olmak yaktı canımı...
Bu soru içerde "sen iyi bir insan değilsin " diyen sesleri susturmak için sorulmuştu, bu seslere karşı dışardan destek istiyordu:
"bak gördün mü iyi bir insanmışım"
Oysa bunu dışarıya sormaya bir başladın mı iflah olmaz bir şekilde sürekli sorman gerekir. Verilen cevap ağrı kesici gibidir çünkü, ağrıyı kısa süre keser, ilacın etkisi geçince ağrı gene başlar tekrar ağrı kesici aramaya başlarsın. Ağrı kesiciye bağımlı olursun..
Tedavi için ağrıya yol açan sorunla yüzleşmek, ona neşter atmayı göze almak gerek.
Yoksa ömür, söylenen bütün sözlerde, konuşmalarda, tavır ve bakışlarda bu soruya yanıt olabilecek imaları, ipuçlarını toplamakla geçer:
"ben iyi bir insan mıyım?"