Murat Menteş'in güzel ama özgün -maalesef- olmayan Dublörün Dilemması romanından sonra Alper Canıgüz'ün romanını biraz çekinerek aldım. İyi vakit geçireceğime tabii ki emindim de ardından "zaman kaybı oldu" fikrinin doğması o kadar can sıkıcı bir durum ki benim için, çekindim işte. Biraz mola gibi oldu bu roman.
Dahi bir veletin kafansında olmak biraz sinir bozucu tabii, dahi olan biri öyle düşünmeyebilir gerçi -dahi olan bu romanı okur mu zaten?- neyse işte.
Diyebileceğim şey şu, rasladığım zaman Canıgüz'ün diğer romanlarını da alırım kesin. Bu da fikrimin ne olduğunu anlamak için yeterlidir zaten.
* * *
"O zaman, nedense, insanın Tanrı'yı görmeye katlanamadığı için ışığa ihtiyaç duyduğu gibi tuhaf bir fikre kapılıverdim. Karanlık Tanrı'nın ta kendisiydi. Size şah damarınızdan daha yakın, her yerde olan ve gören, her zaman sizi sarmalayan başka kim olabilirdi ki? Siz onu göremezdiniz çünkü ışığın ardına saklanırdı. Sarhoş edici güzellikteki kokuyu içime çekerek bu "aydınlanmanın" tadını çıkarıyordum ki elim duvarda bir ışık düğmesi buluverdi. Salise düşünmeksizin bastım." s.100
"Adalet denen şey bir yalandan ibaretti. İnsanlar suç işledikleri için değil suç işlenmemesi gerektiği için cezalandırıyordu." s.118"İnsan yüreği bir sarkaç gibidir işte böyle. İstediği noktaya ulaştığı anda tüm hızıyla tam tersi tarafa kaymaya başlar." s.122