Slimanlar Amerika’da büyük bir iş. Ülkenin en büyük dört profesyonel ligi yılda yaklaşık 45 milyar dolar gelir elde ediyor; bu, küresel liglerin ürettiği toplamın yarısından fazlası. Bu, hükümetler için yüksek maaşlı birçok yıldızın ve gelir getirici fırsatların ortaya çıkmasına neden oluyor. Eyaletlerin ve şehirlerin ziyaret eden sporculardan gelir talep etme girişimi olan “spor vergisi”ne girin.
Jock vergileri, 1991’de Michael Jordan’ın Chicago Bulls takımının Ulusal Basketbol Birliği finallerinde Los Angeles Lakers’ı yenmesiyle dikkatleri üzerine çekti ve Kaliforniya, çabaları karşılığında onları vergilendirdi. Illinois, “Michael Jordan’ın intikamı” vergisini uygulamaya koydu. Diğer eyaletler de hızla harekete geçti. Halk mutluydu: Eyaletler sadece zenginlerden vergi almakla kalmıyordu, aynı zamanda oldukça saygın yerel takımların hor görülen rakiplerinin de peşine düşüyorlardı.
Ancak Pensilvanya’da yakın zamanda alınan bir karar, sporculara uygulanan en ağır vergilerin sona erdiğinin işareti olabilir. Pittsburgh şehri, yerleşik olmayan sporculardan beyzbol, futbol ve buz hokeyi tesislerini kullanma karşılığında %3 ücret talep etmişti. Buna karşılık, yerleşik sporcular şehre yalnızca %1’lik bir gelir vergisi öderler. 10 Ocak’ta bir mahkeme, vergilerin tek tip vergilendirilmesini öngören eyalet anayasasını ihlal ettiğine karar vererek vergiyi kaldırdı. Diğerlerinin yanı sıra Ohio ve Tennessee’de de benzer vergiler kaldırıldı. Hemenway & Barnes hukuk firmasından Stephen Kidder, bu gibi durumlarda oyuncuları temsil etti ve Pittsburgh’un sporculara ayrımcı vergiler getirme konusunda son gerçek istisna olduğunu söyledi.
Ancak bu karar genel olarak sporculara uygulanan vergilerin sona ermesi anlamına gelmiyor. Devlet gelir vergisi, yerleşik olmayanlar da dahil olmak üzere eyalette kazanılan tüm gelirlere uygulanır. Uygulamada yetkililer, birkaç günlük iş için oraya buraya seyahat eden insanları nadiren izliyor. Programları yayınlanan sporcular için durum böyle değil. Örneğin Kaliforniya’nın yerleşik olmayan sporculara uygulanan vergilerden yılda 200 milyon dolardan fazla gelir elde etmesi bekleniyor. Kidder, “Sporcular kesinlikle adil olmayan bir şekilde dışlanıyor” diyor.
İkamet yerine iş yerine dayalı vergilendirme, ek bir vergi değil, daha karmaşık bir raporlama prosedürü oluşturmaktadır. Sporcular gelir vergisi olan bir eyaletten geldikleri sürece, zaten bu vergileri ödemeleri gerekirdi; sorun hangi hükümetin olduğudur. Profesyonel beyzbol oyuncularının iki düzine ayrı vergi beyannamesi vermesi gerekebilir.
Uzaktan çalışma çağında sporcuların durumu giderek daha tanıdık hale geliyor. Her ne kadar çoğu bunu yapmasa da, farklı lokasyonlarda çalışan işçiler birden fazla vergi beyannamesi sunmalıdır. Bir düşünce kuruluşu olan Tax Foundation’dan Jared Walczak, “Sporcuların üzerindeki yük, bugün birçok vergi mükellefinin karşı karşıya olduğu durumun daha da büyütülmüş bir versiyonudur” diyor. İşleri kolaylaştırmak için bazı eyaletler vergi beyannamesi eşikleri getirmiştir. Örneğin Montana, orada 30 günden az çalışan, yerleşik olmayanları muaf tutuyor. Ancak sporculardan ve sanatçılardan kendi topraklarında sadece bir günlük çalışma karşılığında ücret almaya devam ediyor. Bay Walczak’ın belirttiği gibi: “Profesyonel sporcuların yakın zamanda ara vermesi pek mümkün görünmüyor. »■
Ekonomi, finans ve piyasalardaki en büyük haberlerin daha uzman analizi için, yalnızca abonelere özel haftalık bültenimiz Money Talks’a kaydolun.