Travel, Siyahlığımı Nasıl Anladı ve Yeniden Tanımladı?
Uzun süredir siyahlık yargılanıyordu. Siyahi insanların her zaman klişeleşmiş medyumlarda resmedildiği pop kültüründe gördük. O zaman “öteki” siyah insanın kategorisi var. Konuşma şekline, davranışlarına, dinledikleri müziğe veya bu şeylerin bir kombinasyonuna bağlı olarak kalıba uymayan biri.
Siyahlık, kişinin sığması gereken bir başka kutu ve tanımın aksine, sadece siyah olmak, karanlığınızda basitçe var olabileceğiniz anlamına gelmez. Hayır, eğer farklısan. Uzun zamandır, dünyayı dolaşana kadar, siyah olmanın ve o siyahlığa sahip olmanın ne demek olduğunu asla anlamadım. İşte seyahatin beni nasıl siyahlaştırdığımı anlamam, yeniden tanımlamam ve sahiplememin hikayesi.
Büyüdüğüm Bahamalar'da, Siyahlık derecesi bazı şeylerle tanımlandı. Karanlığınızla büyüdüğünüz adanın hangi tarafına bağlı olarak, bu kurallara uygun hareket etmek zorunda kaldı. “Haves”, “biraz var ve yok” İçinde olmak oldukça tuhaf bir yerdi. Özellikle ailem çok fazla olan ya da az olan ya da benim gibi ortada bir yerlerde olan aile üyelerim varken.
Benim hikayem
Çoğunlukla siyah bir nüfusa sahip bir adada büyümek, kesinlikle dünya görüşümü spektrumun karşıt ucundan (siyahlığın siyah olmayan görünümü) siyah olmanın ne demek olduğuna çarptırdı. Orada büyümek hayat bazen zordu. Henüz kod değiştirme konusunda usta değildim ve bu yüzden benim için zordu. Konuşma tarzım, okuduğum kitapların sayısı ve hatta giydiğim kıyafetler için babamın yanında bulunan akranlarım (okulumun dışında) ve bazı aile üyeleri tarafından çok fazla seçildim.
Çocukken her zaman oldukça açık sözlüydüm ve çok az kullanılan lehçeydi. Sonuç olarak, siyahlığım sürekli olarak Bahama standardına uygun olmadığını düşünenler tarafından zorlandı. Hiç dikkat etmedim ve daha sonra geleceği için fazla uyumadım. Çoğunlukla, başka biri olmayı ve bir klon kalabalığında öne çıkmayı istemiştim. Ama eğer gerçekten dürüst olursam, her işaret edildiğinde alçak anahtarı rahatsız ettim.
Oreo olarak adlandırılmakla, tüm hayatın biraz aklını karıştırmaya başlar, küçük varoluşsal krize işaret eder. Bu terimden nefret ettim. Ya da insanlar beni siyah bir kızın vücuduna hapsolmuş beyaz bir kız olarak nitelendirdiğinde ya da şöyle deyince: “Onun sadece beyaz konuşmasına aldırış etme”. Kendimi “siyah” sayılan bazı şeylerden uzaklaştırmaya başladığımı fark ettim çünkü yeterince siyah değildim. Belli kıyafetler giymedim, müzik zevkimin çok yönlü olduğundan emin oldum, çok iyi okudum, etrafımda beni Bahamyalılarımdan ayıran bir kültür geliştirmek istedim.
Büyüdükçe, insanlar bana sürekli acıyan Bahamalar'dan bile olup olmadığımı sormaya başladılar, ama yeterince kolay oynadım ama canım yandı. Aklımı biraz karıştırmaya başladım, insanlar sürekli olarak sizden daha iyi olduğunu düşündüğünüzü söylediğinde, sonunda onlara inanmaya başlarsın. Böylece o alanda “ötekilerimi” bir şeref rozeti gibi giymeye başladım. Kabilemdeki tek kişi ben değildim, siyahlığım sadece rahat bölgelerimden çıktığımda yargılanıyordu.
Yine de, nihayetinde, büyümek için sürekli kaçmak zorunda olduğumu hissettim. Neyse ki benim için ailem seyahat etmeyi severdi ve bu yüzden yıl boyunca Amerika Birleşik Devletleri'ne, özellikle de Florida'ya çeşitli geziler yapardık. Florida'da bir sürü ailem vardı ve annem aslında orada büyüdü. Bahamalar için seyahat, çoğunlukla Florida'ya ve Amerika Birleşik Devletleri'nin Doğu kısmına devredildi. Ailemle Florida'da olmakla birlikte hiçbir zaman bana sahip olma konusunda hiçbir zaman zorlanmadı ve Amerika'ya maruz kalsam bile, dünyanın siyah insanları daha sonraya kadar nasıl gördüğünü tatmayacağım.
Seyahat ve Yaşam
Hatırlayabildiğim kadarıyla, sık sık uzak yerlere seyahat etmeyi ve dünyayı görmeyi hayal ediyordum. Çocukken sık sık annemden Florida'da bir teyzemle ya da ailemiz olan başka bir yerde yaşamaya göndermem için ricada bulundum. Cevabı her zaman hayırdı. Daha önce de belirttiğim gibi, bir adada yaşamak için fazla umrumda değildi. İlk yalnız seyahatim 17 yaşındayken Kanada'daki üniversiteye gittiğimde geldi. Bu, dünyanın karanlığı nasıl gördüğüyle ilgili ilk girişimdi.
Gördüğüm gibi, kendi ülkemde yaşarken başkalarının (siyah olmayan) siyahlığı nasıl gördüğünü veya deneyimlediğini hiç düşünmemiştim. Turistlerle birçok etkileşime girsem ve ABD’ye yeterince sık seyahat etsem de hazırlıklı değildim. Siyahlığımın başkaları tarafından nasıl göründüğüne dair bir ipucu almaya başladığım ilk anı hatırlıyorum. Rezidans Binamın Yemek Salonu'ndaydım, bir cumartesi sabahıydı ve brunch günü olduğu için heyecanlandım.
Omlet istasyonunun yanında dururken, mutfakta çalışan orta yaşlı bir siyah kadın yanıma geldi ve nereli olduğumu sordu. Cevabımdan sonra, uzantıya kadar Kanada ve Karayipler'deki diğer siyah insanlardan ne kadar farklı göründüğüme bağlı kalmaya başladı. Beni izlediğini ve farklı olduğumu söyleyebileceğini söyledi. Bunu nasıl yapacağım hakkında hiçbir fikrim yoktu, çünkü belki de Bahamalar'daki yerel kara kabileme ait olmasaydım uyuyabileceğim bir kabile olmalıydı diye düşündüm. Kanada'da yaşamak gerçekten benim için bu siyah rolleri tanımlamaya başladı. Yine de gençtim. Karanlığımın benim için ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu, çünkü diğer insanlara neyin olmadığı söylenmekle meşguldüm.
21 yaşındayken bir yaz 30 günlük Avrupa Tatili almaya karar verdim. Kendime bir doğum günü hediyesiydi ve ilk asalak tadı olurdum. Contiki Holidays ile seyahat ettim ve o yaz hayatımın seyahatini yaşadım. Yazları, Batı Avrupa’yı dolaşıp, Avustralya’dan gelen ve içinde kültürel bir deneyim olan ve siyahlıkta başka bir ders olan 50 kişiyle geçirdim.
Yine de, siyah klişeyi veya daha da önemlisi, Karayipler Adasının klişe klişesini takmama meselesiyle karşılaştım. Takılı olduğum Avustralyalı kızlar, adımın yeterince siyah olmadığına ve “Shaquanda” olarak adlandırılmam gerektiğine karar verdi, güldüm ama can sıkıcıydı çünkü dışa çıkmama rağmen yabancılara karşı siyahlık eksikliğiyle ilgili mikro saldırganlıklar yaşadım. görünüm. Burada bunu, kafamda daha da karmaşıklaştığım deneyimi yapan siyah olmayan insanlardan deneyimliyordum.
O zamana kadar, beni sinirlendirdi, ancak hiçbir zaman çok derinlemesine analiz etmeme izin vermemiştim, çünkü bazı şeylerden kaçınma eğilimindeyim. Kendimle olan rahatlığımın tehdit edilmesini asla istemedim ve başkalarının beni nasıl gördüğünü ve ne kadar siyah olduğumu veya siyah olduğumu etkilememize izin verirsem, dikkatlice hazırlanmış konforun dağılacağını düşündüm. Daha da önemlisi, siyah bir kadın olarak yetersiz olduğumu itiraf etmek istemedim.
Üç yıl sonra İngilizce öğrenmek için Avrasya'daki Gürcistan Cumhuriyeti'ne taşındım. Bu eski Sovyet Ülkesinde yaşamak ve çalışmak ilginç bir deneyimdi. Neredeyse anında programımdaki diğer siyah insanlar ile ünlüydüm. İnsanlar şaşkınlık gösterdi, işaret etti, fotoğraf çekti ve zaman zaman iznimiz olmadan bize dokundu. Meraklıydı, merakımız karanlıkta yaşanıyordu.
Gürcistan'da hayatımda ilk defa zenci olarak adlandırıldım. Olduğu zaman, tam olarak zararlı değildi. Gezinti boyunca, yürüdüğümüz sırada basketbol sahasından bağıran gencin, bunun gerçekten bir karşılama olduğunu düşündüğünü söyleyebilirim. Arkadaşım Claudia, 6 fit boyunda Nijeryalı Amerikan tanrıçası ve ben etkilenmedim ve bu durum beni biraz daha yakından incelememe neden oldu.
Karanlığımız yüzünden ikimize de birçok şey oldu. Düşmanlıklar vardı, bizimle seks yapmak için para ödemeyi teklif eden erkekler, ya da sadece anadillerinde seks yapmak istiyorsak sokakta bize sorarlar, çünkü hepimiz siyah kadındık ve ahlaksız bir kadın olarak gördük (ya da bize söylendi). . Bu birkaç ay, dünyanın belirsizlik noktasından kendi karalılığımı incelememi sağladı ve diğer tüm deneyimlerimi bu topluluğa ekledi.
Gerçekleştirdiğim şey, dünyayı karanlığı olumsuz yönde görüyor, evet bunu biliyordum ama bilmek ve deneyimlemek iki farklı şey. Afrika diasporasındaki siyah insanlar, karanlığın ne olması gerektiğine ve Afrika kıtasına göre birçok değişikliğe sahipler. Ayrıca farklı görüşler de var. Bizi en çok yaralayan, başkalarının karanlığımızı nasıl deneyimlediği. Benim için kafa karıştırıcıydı. Kafa karıştırıcı çünkü bunu siyah olmayan insanlardan bir yetişkin olarak deneyimlemek için çocukken başka bir şey seçilmişti.
Siyahlığımın etrafımdakiler için asla yeterli olmadığını düşünerek büyüdüm. Ada aksanı olmadan konuştum, büyük kelimeler kullandım, her zaman okudum ve cırcır değildi. Irklarına bakılmaksızın karşılaştığım her birey için hangi siyahlığın tanımlandığını ve her zaman önce benimle nasıl başa çıkacaklarını bilemedikleri görülüyor. Fakat davranışlarım açısından bazılarına ne kadar "diğer" göründüğüm önemli değil, yine de yüz değerinde davranıldım. Siyahlığım hala yumuşak jel formunda olsa bile yutulması zor bir hapdı.
2011 yılında İngiltere'de yaşarken, insanlar konuşmadan önce bana küçümseme yaptılar. Ben konuşana kadar Afrika ya da Karayipler olduğumu sandılar ve ilk söyleyebilecekleri “köylüydü” sanki aniden karamsarlığımı düzeltir ve onları menşe ülkem için düzeltene kadar daha lezzetli hale getirdi. İngiltere'de günlük olarak birçok mikro saldırganlık yaşadım.
2015 yılında Fransa'ya taşındım ve kasabamda da benzer bir muamele gördüm. Afrikalılara belli bir şekilde muamele edilir ve her zaman insanların ya da ben sadece Amerikalı olduğumu düşündüklerinde insanların tavrının bana karşı değişeceğini fark ettim. Bu da milliyetin algılanan siyahlık fikirlerine nasıl oynadığını da düşünmeme neden oluyor. Fransa'da, iki kez Arap erkekler tarafından cinsel tacize uğradım ve her gerçekleştiğinde, siyah olmanın bir parçası olduğunu hissettim. Bize siyah kadınlara karşı farklı görüşlerin olduğu ve onlara kibar davrandıkları söylendi.
Siyah kadınlar her zaman aşırı cinselliğe maruz kalıyorlar ve aşırı cinsel, saldırgan, bir hata ve orospu özerkliği olarak boyanıyorlar. Medya aracılığıyla, bu görüntüler dünyayı dolaşıyor ve sonuç olarak, içinden geçerken siyahlığımıza verilen tepki her zaman zevkli bir deneyim değil.
Büyüdükçe ve daha fazla seyahat ettim. Birinin önyargılı olduğum nosyonlarının dışında ne kadar farklı olduğumdan bağımsız olarak, onlar hala siyah olduğumu ve nerede olduğuma bağlı olarak, aynı şekilde davranıldığımı biliyorlardı. Böylece kendi karanlığımı tanımlamaya başladım.
Bu benim doğduğum cilt. Son 34 yıldır yaşadığım cilt değişmiyor. Siyahlık tek bir şey değildir ve ölçülemez. Sadece çirkinlik, saldırganlık, kötü bir tutum ya da aşırı cinsel bir enerji değil. Çeşnileri ölçmeden bir tencerenin nasıl tatlandırılacağını bilmekten daha fazlası, bizim yaptığımız gibi hiçbir şeyden olmayan bir kültür oluşturmaktan daha fazlası, ama bu siyah tenli bireyin söylediği şey.
Kendime sahip olmak zorundaydım. Siyahken seyahat eden tüm olumsuz deneyimlerime bakılmaksızın, hala her şeyden çok sevdiğim şeylerden biri. Seyahat, tanıştığım insanların bakış açısıyla kendimi tecrübe etmeme izin verdi. Evet, ben başka biriyim. Ben benzersiz olarak kendimim. Ve bu başkasının idare edemeyeceği kadar fazla olsa da, siyahlığım ve kadın olduğum için özür dilemiyorum.
Oreo etiketine girmeyi reddediyorum. Benim siyahlığım var ve kendimi insan olarak kendime uyacak şekilde yeniden tanımladım. Seyahat, kendime sahip olmamı sağladı.