Merhaba baba. Hiç ölmemişsin gibi davranacağım bugün. Bugün günüm nasıl geçti ilk sana anlatacağım. Nasıl bir baba olacaktın, bilmiyorum. Baba nedir onu da bilmiyorum. Şu an burada böyle tek başıma olmama izin verir miydin bilmiyorum. Şu an burada olabilir miydim, onu da bilmiyorum. Daha kötü bir yerde olmazdım. Onu biliyorum. Sağ kolumdaki dövme olmazdı ama onu da biliyorum. İnsan neden yaşayan biri ölmüş gibi davransın ki? Gerçi baba, ben insanları yaşarken de öldürmeyi öğrendim senden sonra. Senden sonra kinci bir insan oldum ben. Senden sonra öyle yüksek duvarlar ördüm ki baba! Bence beni tanısan bu duvarlarım olduğu için benimle gurur duyardın. “Benim kızımın,” derdin “inanılmaz yüksek duvarları, surları var ve o surlardan geçmek için çok ama çok çaba harcamak gerekiyor.”
Nasıl birisin bilmiyorum seni tanımıyorum. Tanımak isterdim. Seni bana hep çok iyi diye anlattılar. Zaten kimse ölünün arkasından kötü konuşmaz. O yüzden samimi değil bu yorumlar baba. Seni ben tanımak isterdim. İlkokul mezuniyetimde, lise mezuniyetimde, üniversite mezuniyetimde yanımda olmanı çok isterdim.
Başka şehre taşınırken boyum kadar valizi çekmek zorundayken “Dur ben alayım.” demeni isterdim. En azından kendimi tanımaya başladığımda bir kere başımı okşamanı isterdim.
Senin gibi bir adamla evlenmek istiyorum. Çünkü kadınlar babalarıyla evlenemedikleri için çok üzgünler. Kalpleri bu yüzden kırık. Kendine iyi bak baba, her gece sana iyi geceler dileyerek uyumaya çabalıyorum ben.