(benim için) uzun zaman oldu bu kitabı edineli. 2015 yılının 10'uncu ayıydı. zor bir dönemden geçen bir iş arkadaşım almıştı ve masalları okuyor, bahsi geçen alıştırmaları yapıyordu. hem belli aralıklarla okunması gereken bir kitap olduğundan hem de okuyan arkadaşımın kişisel gelişim
zırvaları ile ilgilenmeyen iyi bir okuyucu olduğunu bildiğimden uzun zamandır elinden düşmeyen bu kitabına karşı ilgi duydum. sordum, "iyi hissettiriyor, göz atılabilir" sözünü duyunca almaya karar verdim ama uzun zamandır kütüphanemin "yeni gelenler" bölümünde bekliyordu.
bir gün, özel bazı nedenlerle, biraz da polisiye
maratonuna ara vermek için kütüphaneye göz attım ve onunla karşılaştım. iyi gelebilirdi. hiç olmadı hayatımdan en az yarım saat 1 saat alır dedim. facebook refreshlemekten veya twitter gezinmesinden daha iyi olacağı kesindi.
kitabın yazarı judith malika liberman
. fransız bir expat
. 16 yıldır türkiye'de yaşıyor. bir şekilde kaybolmaya karar veriyor ve yolu türkiye'ye düşüyor. tıpkı kendisi gibi okuyucusunu da bir yolcu gibi görüyor ve kitabın girişinde onlara "sevgili yolcu" diye sesleniyor. sonra kitabı nasıl kullanabileceğini anlatıyor. masal seçme, mesajı, seyir defteri, alıştırmalar ve alıntılar...
son olarak önsöz meselesine geliyor konu. bu kitabı hazırlarken bir arkadaşı sormuş, "neden masalların bu kadar önemli olduğunu düşünüyorsun?"
soruyu zihninde evirip çevirirken bir kitabevine girmeye ve cevabını da tıpkı kitabında olduğu gibi bir oyunla bulmaya karar vermiş.
sorunun cevabı bir mevlana
eserinde çıkmış karşısına. raftan rastgele bir kitap seçmiş. çıkan, mevlana'nın rubaileri
. sonra gözlerini kapatmış ve yine rastgele bir sayfa açıp sağ sayfada bir satırın üzerine koymuş. masal terapi'nin nedenini cevabı şu çıkmış:
-masal suyu
-masal
bir suya benzer
yıkanmak için ısıttığın.
ateşle ten arasında elçilik yapar.
onları kavuşturur, seni temizler!
girişin devamını okudum, "tesadüf diye bir şey yoktur" sözünü tekrar hatırladım.
sonra kitaptan bir masal okumak için ellerimi "içindekiler" bölümünde gezdirdim. çıkan masalın adı "joe'nun yeni teknesi" oldu. nedense içimde ne joe'ya ne de yeni teknesine karşı bir merak uyanmadı.
oyunu daha ilk dakikasında bozdum ve bu sefer diğer yöntemle, rastgele bir sayfa seçerek kendi öykümü bulmak istedim. çıkan sayfa masalın başlangıç sayfası değilse, ileri değil, geriye dönerek masalın başına gitmem gerekiyordu. ben de alıştırmalar sayfasına denk geldiğim masalın başına geçtim. çıkan masal yine "joe'nun yeni teknesi" oldu. şaka değil, yalan değil. joe'nun yeni teknesinden kaçamayacağımı anlayınca epi topu 2 sayfa olan hikayeyi okudum.
öfkeden çılgına dönmüş adamın henüz sadece silüetini gördüğü şey hakkında aklından geçenler ve geçmiş-şimdiye dair öfkeleri üzerineydi. yaklaştıkça onu bunca öfkelendiren şeyin sadece bir çuval tahıl olduğu ortaya çıkmıştı ancak joe o tahılla karşılaşana kadar bir çuvala benzeyebilecek her şeye karşı öfkesini kusmuştu bile. işin kötü yanı çuvalla karşılaşması da öfkesini dindirmemişti çünkü öfke içinden gelen bir şeydi...
sonra hafta içi yaşadığım bir öfke nöbetim geldi aklıma. alıştırmamız hapsolmuş duygularımızı açığa çıkarmak üzerineydi.
mesajımız ise "öfkene kulak ver" oldu. şöyle sorular vardı:
- öfkenin altında ne var?
- daha dikkatli irdelendiğinde, öfkenin altında yatan hayal kırıklığı, eziklik veya kırgınlık gibi ikincil duyguları keşfedebiliyor musun?
- hangi ihtiyacın karşılanmıyor?
- bu duygu sesini duyurmaya, netliğe, ilgiye, saygıya ve güvenliğe ihtiyacın olduğu için mi ortaya çıkıyor?
özetlemek gerekirse, sevgili yolcu, kitabın kaçamadığım bu bölümünde bana hatırlatılan "öfke duygumuza bakarak kendimiz hakkında çok şey öğrenebiliriz" oldu.
bu nedenle hoşuma gitti.
şimdi bu kitap, ilk seferinde onun için yazdığım bir entry için de olmak üzere bir günümden sadece 20 dakika çaldı. diğer günlerde her masal için ayrı bir entry girmeyeceğim için daha da kısa olacak. kısa bir sürelik duraklama kimsenin hayatına kötü bir şey getirmez. bu nedenle, kişisel gelişim zırvaları ile hiç ilgilenmeyen bir olarak masal terapiye verebileceğimiz birkaç dakika olduğunu düşünmeye başladım.
ne demiştik,
tesadüf diye bir şey yoktur.