Fakir Bir Aileden Gelip Bilim Dünyasında Çığır Açan Usta Kimyager: Michael Faraday
michael faraday (1791-1867), ingiliz kimyacı, bilim adamı, mucit ve elektriğin olymposlularından birisi. yaptığı deneyler ve buluşlarıyla, elektromanyetizma ve diğer birçok alana büyük katkı sağladı.
19. yüzyılın en büyük bilim insanlarından biri olan faraday, kariyerine kimyager olarak başladı. kimya sanatının gizli yönlerini, ustalıkla açığa çıkardığı bir el kitabında yazmıştır. aralarında benzenin de bulunduğu bir dizi yeni organik bileşik keşfeden ve kalıcı, daimi bir gazı ilk sıvılaştıran kişidir. ancak en büyük katkısı elektrik ve manyetizma alanındaydı. manyetik bir alandan elektrik akımı üreten ilk kişi oldu, ilk elektrik motorunu ve dinamoyu icat etti, elektrik ve kimya arasındaki ilişkiyi gösterdi, manyetizmanın ışığa etkisini keşfetti ve bazı maddelerin kendilerine özgü davranışı olan diyamanyetiki keşfetti ve adlandırdı. james clerk maxwell'in klasik elektromanyetik alan teorisine, deneysel ve teorik bir temel sağlamıştır.
erken dönemi
michael faraday, güney londra'nın bir parçası olan surrey'nin newington köyünde doğdu. babası, 1791'de daha önce iş aramak için ingiltere'nin kuzeyinden göç etmiş bir demirciydi. annesi oğlunu zor bir çocukluk döneminde duygusal olarak destekleyen sakin ve nispeten bilge denilebilecek bir ülke kadınıydı. faraday, babaları sık sık hasta olduğu ve düzenli olarak çalışamadığı için, doymak için yeterince zorlanan ailenin dört çocuğundan biriydi. michael, bir hafta boyunca açlığa karşı bir somun ekmekle dayanması gerektiği zamanları hatıralarında yazmıştır. ailesi, yaşamı boyunca michael'a manevi bakım sağlayan sandemanyalılar adında küçük bir hristiyan tarikatına mensuptu. bu, onun üzerindeki en önemli tek etkiydi ve doğaya yaklaşma ile yorumlama şeklini büyük ölçüde etkiledi.
michael, kilisede okuma ve yazmayı haftada yalnızca bir gün ders olarak alıyordu. pazar günleri olan bu eğitimlerde sadece öğrenmenin temel ilkelerini alabildi. küçük yaşta bir kitap tamircisi ve gazete satıcısı olarak para kazanmaya başladı ve 14 yaşındayken bu yerin sahibinin yanında çırak oldu. diğer çırakların aksine michael, ciltlenmek ve yenilenmek için getirilen kitapların bazılarını okuma fırsatı buldu. okuduğu britannica ansiklopedisinin üçüncü cildindeki elektrik konulu makale onu çok etkiledi. eski şişeleri ve keresteyi kullanarak ham bir elektrostatik jeneratör ile kendince basit deneyler yaptı. ayrıca elektrokimyada deneyler yaptığı zayıf bir volta pili oluşturdu.
faraday’ın en büyük fırsatı, londra’daki kraliyet ingiltere enstitüsü’ndeki sir humphry davy’nin kimya derslerine bir seferlik katılması için aldığı bilet teklifiyle geldi. faraday enstitüye gitti, herkesle orada oturdu, not tuttu ve bilimin tapınağına girme umuduyla kitap ciltlemeye geri döndü. istihdam talebinde bulunan bir mektupla birlikte notlarının ciltli bir kopyasını davy'e gönderdi ancak yanıt alamadı. davy bu çocuğu unutmadı ve laboratuar asistanlarından biri kavga ettiği için görevden alındığında faraday'a bir iş önerdi. faraday, davy’nin laboratuvar asistanı olarak başladı ve kimyayı günün en iyi uygulayıcılarından birinin yanında öğrendi. bazı otoriteler michael'ın, davy’nin en büyük keşfi olduğu söylerler.
faraday 1812'de davy'ye katıldığında, davy dönemin kimyasında devrim yapma sürecindeydi. antoine-laurent lavoisier, genellikle modern kimyanın kurucusu olarak tanınan fransız, 1770 ve 1780'lerde kimyasal bilginin yeniden düzenlenmesini birkaç basit prensipte ısrar ederek etkilemişti. bu prensipler arasından birisi de oksijenin benzersiz bir element olduğu, bunun da yanmanın tek destekçisi olduğu ve aynı zamanda tüm asitlerin temelinde bulunan element olduğu idi. bu kanı davy'nin, bu elementlerin oksitlerini ayrıştırmak için galvanik bir bataryadan güçlü bir akım kullanarak sodyumu ve potasyumu keşfetmesinden sonra, bilinen en güçlü asitlerden biri olan muriatik (hidroklorik) asidin ayrışmasına dönüştü. ayrışmanın ürünleri, hidrojen ve yanmayı destekleyen yeşil bir gazdı ve bunu suyla birleştirdiğinde bir asit üretti. davy, bu gazın kendisine klor adını verdi, bir element olduğunu kanıtladı ve muriatik asitte hiçbir oksijen bulunmadığı sonucuna vardı. bu nedenle asitlik, asit oluşturucu bir elementin varlığının bir sonucu değil, başka bir durumun sonucuydu. bu durum asit molekülünün fiziksel formundan başka ne olabilir? davy, daha sonra kimyasal özelliklerin sadece belirli elementler tarafından değil, aynı zamanda bu elementlerin moleküller halinde düzenlendiği yollarla belirlendiğini öne sürdü. bu görüşe geldiğinde, faraday’ın düşüncesi için önemli sonuçları olan atom teorisinden etkilenmişti. ruggero giuseppe boscovich tarafından 18. yüzyılda önerilen bu teori, atomların çekici ve itici güçlerin değişen alanlarıyla çevrili matematiksel noktalar olduğunu savundu. gerçek bir element böyle bir noktadan ve kimyasal elementler, ortaya çıkan kuvvet alanlarının oldukça karmaşık olabileceği birkaç noktadan oluşur. moleküller sırayla, bu elementlerden oluşturulmuştur ve hem elementlerin hem de bileşiklerin kimyasal nitelikleri, nokta atomlarının kümelerini çevreleyen son kuvvet kalıplarının sonucudur. bu tür atomların ve moleküllerin bir özelliği özel olarak belirtilmelidir: onları bir arada tutan “bağlar” kırılmadan önce, önemli bir zorlanma veya gerilim altına yerleştirilebilirler. bu gerginlikler faraday’ın elektrikle ilgili düşüncelerinin merkezinde olacaktı.
faraday’ın davy’nin yanındaki çıraklığı 1820’de sona ermişti. o zamana kadar kimyayı, yaşayan herkesten daha iyi bir şekilde en uzman kişiden öğrenmişti. ayrıca, tam bir uzmanlık noktasına ulaşmak için kimyasal analizler ve laboratuvar tekniklerini uygulama konusunda geniş bir fırsatı vardı ve araştırmalarında kendisine rehberlik edebilecek noktaya yönelik teorik görüşlerini geliştirdi. bilim dünyasını hayrete düşüren bir dizi keşif yaptı.
faraday genç kimyager olarak ün kazandı. analitik bir kimyager olarak ün kazanması, yasal davalarda uzman bilirkişi olarak parmakla gösterilmesine ve kraliyet kurumunu desteklemeye yardımcı olan bir müşteri topluluğunun oluşturulmasına yol açtı. 1820'de bilinen ilk karbon ve klor, c2cl6 ve c2cl4 bileşiklerini üretti. bu bileşikler, ilk ikame reaksiyonlarını tesir eden "olefiant gaz" (etilen) içerisindeki hidrojen yerine klor kullanılmasıyla üretildi. (bu tür reaksiyonlar daha sonra jöns jacob berzelius tarafından önerilen baskın kimyasal kombinasyon teorisine meydan okuyacaktır.) 1825 yılında, aydınlatıcı gazlar üzerine yapılan araştırmaların bir sonucu olarak, faraday benzen'i izole ve tarif etti. 1820'lerde bilimsel metalurji ve metalografi temellerini atmaya yardımcı olan çelik alaşımlarını araştırdı. teleskoplardaki optik camın kalitesini artırmak için londra kraliyet cemiyeti'nden bir görev tamamlarken, 1845'te diyamanyetiğin keşfedilmesini sağlayacak olan çok yüksek kırılma indeksli bir bardak üretti. 1821'de kraliyet kurumu'na kalıcı olarak yerleşmiş olan sarah barnard ile evlendi ve fizikte devrim yaratacak olan elektrik ve manyetizma üzerine araştırmalar yapmaya başladı.
1820'de hans christian ørsted, bir telden geçen bir elektrik akımının telin etrafında manyetik bir alan ürettiğini keşfetti. andré-marie ampère, manyetik kuvvetin görünüşte dairesel bir kuvvet olduğunu gösterdi, bu da telin etrafında bir mıknatıslanma silindiri üretti. daha önce hiç böyle bir dairesel kuvvet gözlemlenmemişti ve bunun ne anlama geldiğini ilk anlayan faraday oldu. manyetik bir kutup izole edilebiliyorsa, akım taşıyan bir telin etrafındaki bir dairede sürekli hareket etmesi gerekir. faraday’ın ustalığı ve laboratuvar yeteneği, bu sonucu doğrulayan bir cihaz inşa etmesini sağladı. elektrik enerjisini mekanik enerjiye dönüştüren bu cihaz ilk elektrik motoruydu.
bu keşif faraday'ı elektriğin doğasını düşünmeye yönlendirdi. çağdaşlarının aksine, elektriğin bir borudan su gibi tellerden akan maddi bir sıvı olduğu konusunda ikna olmamıştı. bunun yerine, iletkende yaratılan gerilimlerin sonucu olarak bir şekilde iletilen bir titreşim ya da kuvvet olarak düşündü. elektromanyetik rotasyon keşfinden sonra yaptığı ilk deneylerden biri, bir elektrik akımının geçmesiyle üretilmesi gerektiğini düşündüğü moleküller arası yükleri tespit etmek için elektrokimyasal ayrışmanın gerçekleştiği bir çözeltiden polarize ışık ışınını geçirmekti. 1820'lerin sonunda bu fikre geri dönüp devam etti ancak hiçbir zaman net sonuç alamadı.
1831 baharında, faraday ses teorisi üzerine bir başka titreşim olgusu arayan charles wheatstone (daha sonra sir unvanı alır) ile çalışmaya başladı. faraday, wheatstone'un hazırladığı plakaları, bir keman yayı sesi ile titreşime maruz bıraktığında demir plakalara yayılan hafif tozların oluşturduğu desenler (chladni figürleri olarak bilinir) ile büyülenmişti. faraday'e dinamik bir etkinin statik bir tepki yaratma kabiliyeti gösterilmişti. sesin, yakınlarındaki bir plaka içerisine tesir etmesinden daha da etkilenmişti. bu tür akustik endüksiyon görünüşe göre en ünlü deneyinin arkasında yatan şeydir. 29 ağustos 1831'de, faraday bir tarafa bir bataryaya bağlı yalıtılmış bir tel ile kalın bir demir halka sardı. ardından karşı tarafı bir galvanometreye bağlı tel ile sardı. beklediği şey, batarya devresi kapatıldığında bir “dalganın” ortaya çıkması ve dalganın, ikinci devrede galvanometrenin sapması olarak ortaya çıkmasıydı. ana devreyi kapattı ve memnuniyetle galvanometre iğnesinin sıçradığını gördü. ikincil bobinde bir primerde bir akım etki göstermişti. ancak devreyi açtığında, galvanometrenin ters yönde hareket ettiğini görünce şaşırdı. her nasılsa akımı kesmek, ikincil devrede orijinal akıma eşit ve zıt olarak tesir etmiş bir akım yarattı. bu fenomen faraday'in, teldeki “elektrotonik” parçacık halini, gerginlik hali olarak kabul ettiği önermesini sağladı. böylece bir akımla bir gerilme durumunun kurulması veya böyle bir durumun çöküşü olarak ortaya çıktı. elektrotonik durum için deneysel kanıt bulamamasına rağmen, hiçbir zaman kavramı tamamen terk etmedi ve daha sonraki çalışmalarının çoğunu buna göre şekillendirdi.
1831 sonbaharında, faraday uyarılan bir akımın nasıl üretildiğini belirlemeye çalıştı. orijinal deneyinde birincil bobinin sargısı ile oluşturulan güçlü bir elektromıknatıs vardı. bu kez sabit bir mıknatıs kullanarak bir akım oluşturmaya çalıştı. kalıcı bir mıknatısın, bir tel ile bobinin içine ve dışına taşındığında, bobinde bir akımın oluştuğunu keşfetti. bildiği mıknatıslar, üzerlerinde tutulan bir plaka üzerine serpme demir kaplamaların basit kullanımıyla görünür hale getirilebilecek güçlerle çevriliydi. faraday, böylece mıknatısı çevreleyen yerde "kuvvet çizgilerini” gördü. yani mıknatısı çevreleyen gerilim çizgileri olarak ortaya çıktı ve yakında elektrik akımlarının mıknatıslarla üretimini belirleyen yasayı keşfetti: bir akımın büyüklüğü sayıya bağlıydı. iletken tarafından birim zamanda kesilen kuvvet hatlarının sayısıydı bu. hemen güçlü bir mıknatısın kutupları arasında bir bakır diski döndürerek ve diskin jantını ve merkezini açarak sürekli bir akımın üretilebileceğini fark etti. diskin dış kısmı iç kısımdan daha fazla hat keser ve böylece jantı merkeze bağlayan devrede üretilen sürekli bir akım olur. bu ilk dinamo oldu. aynı zamanda elektrik motorlarının doğrudan atasıydı çünkü sadece durumu tersine çevirmek, bir elektrik akımıyla diske beslemek, döndürmek için gerekliydi.
elektrokimya teorisi
faraday bu deneyleri gerçekleştirirken ve bunları bilimsel dünyaya sunarken, çalışılan elektriğin farklı tezahürlerinin kimliği hakkında şüpheler doğdu. görünüşe göre elektrikli yılanlar ve statik elektrik üreten diğer elektrikli balıklar ile volta pili ve yeni elektromanyetik jeneratörün elektrik enerjisi “aynı” mıydı? yoksa farklı yasaları izleyen farklı sıvılar mıydı? faraday, akışkan olmadıklarına ve aynı kuvvetin formlarına sahip olduklarına ikna olmuştu ancak bunun hiçbir zaman deney yoluyla tatmin edici bir şekilde kanıtlanamadığını da kabul etmiştir. bu sebeple 1832 yılının, tüm elektriğin tamamen aynı özelliklere sahip olduğunu ve kesin olarak aynı etkilere neden olduğunu kanıtlamak için oldukça sıkıcı bir girişim yılı olacağına söz verdi. anahtar etkisi elektrokimyasal ayrışma oldu. voltaik ve elektromanyetik elektrikler problem çıkarmadı ancak statik elektrik çıkarmıştı. faraday problemi daha da derinleştirirken, iki şaşırtıcı keşif yaptı. birincisi; elektrik kuvveti, uzun zamandır olduğu gibi, ayrışmalarını sağlamak için kimyasal moleküllere belirli bir mesafede etki etmedi. elektriğin yalnızca havaya boşaldığı ve voltaik bir hücrede “kutup” veya “hareket merkezine” geçmediği zaman bile, moleküllerin ayrışmasına neden olan elektriğin iletken bir sıvı ortamdan geçmesidir. ikincisi; ayrıştırma miktarının basit bir şekilde çözeltiden geçen elektrik miktarıyla ilişkili olduğuydu. bu bulgular faraday'ı yeni bir elektrokimya teorisine yönlendirdi. elektrik kuvvetinin, çözelti moleküllerini gerginlik durumuna (elektrotonik halini) ittiğini savunuyordu. kuvvet, molekülleri bir arada tutan kuvvet alanlarını, bu alanların komşu parçacıklarla etkileşimine izin verecek şekilde çarpıtacak kadar kuvvetli olduğunda, gerilim, parçacıkların gerilim çizgileri boyunca farklı atom türleri olan gerilim çizgileri boyunca göçü ile azalmıştır. zıt yönlere geçme, kutuplaşma da diyebiliriz. o zaman geçen elektrik miktarı, çözeltideki maddelerin kimyasalları ile açıkça ilişkiliydi.
bu deneyler doğrudan faraday’ın iki elektrokimya yasasına yol açtı:
-bir elektrolitik hücrenin her elektrotunda biriken bir madde miktarı, hücreden geçen elektrik miktarı ile doğru orantılıdır.
-belirli bir miktarda elektrik tarafından biriktirilen farklı elementlerin miktarları kimyasal eşdeğer ağırlıkların oranındadır.
faraday’ın elektrokimya konusundaki çalışmaları ona statik elektriksel indüksiyon araştırması için gerekli bir ipucu verdi. bir elektrolitik hücrenin iletken ortamından geçen elektrik miktarı, elektrotlarda biriken malzeme miktarını belirlediğinden, neden iletken olmayan bir maddede uyarılan elektrik miktarı yapılmış olduğu malzemeye bağlı olmamalıdır? kısacası, neden her malzemenin belirli bir uyarılabilir kapasiteye sahip olmaması gerekir? her madde bunu yapardı ve her maddenin bir iletkenlik kapasitesi vardı. faraday bu gerçeğin kaşifi oldu.
1839'da faraday, yeni ve genel bir elektriksel eylem teorisi ortaya attı. elektrik, her nedense maddede gerginliklerin oluşmasına neden oluyordu. bu gerilimler hızla düzeldiğinde (yani, materyalleri çok fazla zorlayamadıklarında), o zaman meydana gelen şey bir döngüsel yükselişin, parçalanmanın ve bir dalga gibi, birlikte geçirilen gerginliğin hızlı bir şekilde tekrarlanmasıydı. bu tür maddelere iletken denirdi. elektrokimyasal işlemlerde, yükün birikme ve bozulma oranı, söz konusu maddelerin kimyasal yakınlıkları ile orantılıydı ancak yine de akım bir malzeme akışı değil, gerginlik dalga modeli ve bunların rahatlamasıydı. izolatörler, parçacıkları kopmadan önce olağanüstü miktarda gerginlik taşıyabilecek malzemelerdi. izole edilmiş bir yalıtkandaki elektrostatik yük, bu birikmiş türün bir ölçüsüdür. bu nedenle, tüm elektriksel hareket, gövdelerde oluşan zorlanmaların sonucuydu.
sekiz yıllık sürekli deneysel ve teorik çalışmaların faraday'da yarattığı baskı çok fazlaydı ve 1839'da sağlığı bozuldu. sonraki altı yıl boyunca çok az yaratıcı çalışma yapabildi. 1845 yılına kadar araştırmalarındaki teorik görüşlerini genişletemedi.
sonraki yaşamı
bilimsel çalışmalarının başlangıcından beri faraday, doğa güçlerinin birliği olarak adlandırdığı şeye inanmıştı. bununla, doğanın tüm güçlerinin, tek bir evrensel kuvvete tezahürü olduğu ve dolayısıyla birbirine dönüştürülebilmesi gerektiği anlamına ulaşıyordu. 1846'da bu görüşün kendisini yönlendirdiğini ve bazı spekülasyonları kamuoyuna açıkladı. kraliyet enstitüsü'nün bir öğretim görevlisi faraday'in bilimin popülerliğini teşvik etmesi için bir konuşmaya davet etmişti. son dakikada paniğe kapılan ve kaçıp giden faraday, bir konferans dolusu insanı şaşkına çevirdi. çekildiği mahzende faraday, “ışın titreşimleri üzerine düşünceler” i yazdı. spesifik olarak nokta atomlarına ve onların sonsuz kuvvet alanlarına değinerek, bu atomlarla ilişkili elektrik ve manyetik kuvvet çizgilerinin aslında ışık dalgalarının yayıldığı ortamı anlatır. yıllar sonra, maxwell bu spekülasyon üzerine elektromanyetik alan teorisini geliştirecektir.
faraday 1845'te aktif araştırmaya geri döndüğünde ilk hedefi, yıllarca ona takıntılı bir problem olan varsayımsal elektrotonik halini yeniden ele almaktı. hala var olması gerektiğine ve henüz tespit etmenin yollarını henüz keşfetmediğini düşünüyordu. bir kez daha, elektrik kuvvet hatlarının içinden geçtiği maddelerde moleküller arası gerilim belirtileri bulmaya çalıştı ancak yine başarılı olamadı. bu sırada genç bir iskoç william thomson (daha sonra lord kelvin), faraday’a elektrik ve manyetizma üzerine yazılarını okuduğunu ve faraday'in düşündüğü gibi bir tür zorunluluk olması gerektiğine kendisini ikna ettiğini yazmıştı. faraday'e manyetik kuvvet çizgileriyle denemesini önerdi çünkü bunlar elektrostatik olanlardan çok daha yüksek güçler üretilebiliyordu.
faraday öneriyi memnuniyetle aldı, 1820'lerde geliştirdiği yüksek kırılma indeksli optik camdan düzlemsel polarize bir ışık demeti geçirdi ve daha sonra kuvvet çizgilerinin yaydığı ışık ışınına paralel olacak şekilde bir elektromıknatıs koydu. bu kez başarı ile sonuçlandırmıştı. polarizasyon düzlemi döndürülerek camın moleküllerinde bir gerilme olduğunu gördü. ancak faraday yine beklenmeyen bir sonuç kaydetti. ışık ışınının yönünü değiştirdiğinde, dönme aynı yönde kaldı. yükün, cam moleküllerinde değil, manyetik kuvvet çizgilerinde olduğu anlamına geldiğini doğru olarak yorumladığı bir gerçekti. polarizasyon düzleminin dönme yönü, yalnızca kuvvet hatlarının polaritesine bağlıydı; cam sadece etkiyi tespit etmek için görev yapmıştı.
bu keşif, faraday’ın güçlerin birliğine olan inancını doğruladı ve tüm maddelerin bir manyetik alana cevap vermesi gerektiğine kesin olarak emin oldu. demir, nikel, kobalt ve oksijen gibi bazı maddeler manyetik bir alana dizilmiş, böylece kristal veya moleküler yapılarının uzun eksenleri kuvvet hatlarına paralel olmuştur; diğerleri kuvvet çizgisine dik olarak dizildi. birinci hattın maddeleri daha yoğun manyetik alanlara yöneldi; ikinci olanlar ise daha az manyetik kuvvet içeren bölgelere doğru ilerlediler. faraday birinci grubu paramanyetik ve ikinciyi diyamanyetik olarak adlandırdı. daha fazla araştırmadan sonra, paramanyetiklerin, manyetik kuvvet hatlarını çevreleyen ortamdan daha iyi yapan cisimler olduğu ancak diyamanyetiklerin onları daha az iyi yürüttüğü sonucuna varmıştır. 1850'de faraday radikal bir biçimde yeni görüşünü geliştirmişti. uzay, yalnızca “hiçbir şey” olan bir yer değil, elektrik ve manyetik kuvvetlerin yüklerini destekleyebilen bir araçtı. dünyanın enerjileri, bu kuvvetlerin ortaya çıktığı parçacıklarda konuşlanmış değildi, aksine onları çevreleyen alandaydı. böylece alan teorisi doğdu. maxwell'in daha sonra kabul ettiği gibi, elektriksel ve manyetik alanların matematiksel teorisi için temel fikirler faraday'dan geldi; maxwell'ın katkısı bu fikirleri onun klasik alan denklemleri biçiminde matematiksel hale getirmekti.
1855 yılı, faraday’ın aklı için çöküş yılı oldu
yine de, bir ağırlığın artırılmasının elektriksel bir etkisi olup olmadığını bulmaya çalışmayı içeren birkaç deney yaptı çünkü yerçekiminin, manyetizma gibi başka bir kuvvete, büyük olasılıkla elektriksel olarak dönüştürülebilir olması gerektiğini hissetti. bu kez beklentilerinde hayal kırıklığına uğradı ve kraliyet cemiyeti olumsuz sonuçlarını yayınlamayı reddetti. faraday gittikçe daha fazla yaşlılık illetine düştü. kraliçe victoria, faraday'in yaşamının bilime olan bağlılığını, hampton court'ta bir evi kullanmasını sağlayarak ödüllendirdi ve hatta şövalyelik onurunu sundu. faraday minnetle yazlığı kabul etti ancak şövalyeliği reddetti; michael faraday’ın hiçlikten geldiğini ve sonsuza kadar sadece isminin kalacağını söyledi. 1867'de öldü ve anıt olarak kocaman yeni bir fiziksel gerçeklik anlayışı bırakarak londra'daki highgate mezarlığı'na gömüldü.
Bonus: Kendisinin şöyle bir diyalog yaşadığı rivayet edilir
faraday bütün bunları bulup, ingiltere kraliçesine sunduğunda; kraliçe "ee bu ne işe yarayacak?" diye bir soru sormuş.
faraday önce ne diyeceğini bilememiş, ama sonra şu cevabı vermiş: "belki bir süre sonra bunun sayesinde insanlardan vergi alabilirsiniz efendim".
nitekim aradan 50 yıl geçmiş ve londra'da herkesin evinde elektrik kullanılmaya başlanmış.