Yeni bir araba ile ilgili mutluluk görecelidir - beklentilerinize ve diğer insanların sahip olduğu şeye bağlıdır. Shutterstock / Minerva Stüdyosu
Bütün mutlu aileler birbirine benziyor; her mutsuz aile kendi yolunda mutsuzdur. - - Tolstoy, Anna Karenina
Para size mutluluk almaz, ama size daha iyi bir mutsuzluk sınıfı alır. -- kaynaksız, ama belki de Spike Milligan tarafından yapılan bir açıklamada değişiklik
Geçtiğimiz 20 yıl boyunca, mutluluk ekonomisi çalışması patladı. Aksine, mutsuzluk ekonomisi neredeyse tamamen ihmal edilmiştir.
Mutluluğu ihmal etmek, neredeyse tamamen hastalık ve engelliliğe verilen tepkilerle ilgilenen bir alanı tanımlamak için “sağlık ekonomisi” nin kullanılması gibi bir adlandırma tuhaflığı değildir. Mutluluk ekonomisindeki temel sorun, insanların “Ne kadar mutlusunuz?” Şeklindeki sorulara verdikleri yanıtların gelir ve istihdam gibi ekonomik değişkenlerle nasıl ilişkili olduğunu belirlemek olmuştur. Mutsuzluk hiçbir zaman dikkate alınmaz, mutluluğun olmaması dışında.
Ekonomik mutluluk teorisinin en temel sonuçları bile, insanların mutluluğu nasıl yaşadıklarına dair gerçek gerçeklerden ziyade, önemli ölçüde analitik çerçevenin sahte eserleridir.
Önemli bulgu bu:
Ülkelerarası veriler, ortalama mutluluğun gelirle birlikte arttığını, ancak belirli bir noktada getirileri düşürdüğünü oldukça tutarlı bir şekilde göstermektedir. Gelişmiş dünyada, insanlar 1960'larda olduğundan daha mutlu değildir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Öz değerlendirmeli mutluluk derecelendirmeleri görecelidir
Bunu destekleyen veriler, insanların mutluluğunu tipik olarak 1'den 10'a kadar bir ölçekte derecelendirmelerini isteyen anketlerden oluşur. Herhangi bir toplum içindemutluluk tüm bariz değişkenlerle yükselme eğilimindedir: gelir, sağlık, aile ilişkileri vb. Ancak toplumlar arasında ya da zaman içinde Avustralya gibi Batı toplumlarında, hem gelir hem de sağlık (örneğin, yaşam beklentisi) uzun bir süredir oldukça istikrarlı bir şekilde iyileşmiş olsa bile, çok fazla fark yoktur.
Bu çarpıcı bir keşif gibi geliyor, ama aslında bize çok az şey anlatıyor. Bir örnek konuyu göstermektedir. Diyelim ki çocukların boyunun yaşla birlikte artmış olup olmadığını belirlemek istiyorsunuz, ancak yüksekliği doğrudan ölçemediniz.
Bu soruna cevap vermenin bir yolu, okuldaki farklı sınıflardaki çocuk gruplarıyla röportaj yapmak ve onlara şu soruyu sormak olacaktır: “1 ila 10 arası bir ölçekte, ne kadar uzunsun?”
Veriler, mutluluk ve gelir arasındaki ilişkiye dair bildirilen verilere çok benziyor. Yani, grupların içinde, sınıf arkadaşlarına göre yaşça daha büyük olan çocukların sınıf arkadaşlarına göre daha genç olanlara göre daha fazla sayıya sahip olduklarını göreceksiniz (ortalama olarak, daha büyük olanların sınıf arkadaşlarından daha uzun).
Ancak, tüm gruplar için, medyan cevap 7 gibi bir şey olacaktır. Ortalama sınıf daha yüksek sınıflar için daha yüksek olmasına rağmen, rapor edilen ortalama yükseklik değişmeyecek (veya çok fazla değişmeyecektir).
Böylece boyun mutlaktan ziyade göreceli yaşına bağlı olarak öznel bir yapı olduğu sonucuna varacaksınız. İsterseniz, sınıf arkadaşlarınıza göre yaşlı olmak ile “aranmak” arasında bir tür mecazi bağ kurabilirsiniz. Ancak gerçekte yükseklik (mutlak) yaşla birlikte artar.
Sorun, sorunun ölçeklendirilmesidir. Bu tür bir soru sadece göreceli cevaplar verebilir. “Bugün 6.3 hissediyorum” dememize izin verecek içsel bir mutluluk ölçeğimiz olmadığından, bize sorulan soruya cevap vermenin tek yolu, örneğin, ortalamanın üzerinde 7 ya da 8 cevabını haklı gösterebilecek mutluluk seviyesi.
Çoğu insanın çoğu zaman aç olduğu bir toplumda, tam bir karnına sahip olmak böyle bir yanıtı haklı çıkarabilir. Herkesin yemek için yeterli, ancak çoğunlukla pirinç veya fasulye varsa, kızarmış tavuk yemek için mutlu olduğunu düşünebilirsiniz. Ve bunun gibi.
Bu nedenle, kaçınılmaz olarak, kendinizi ortalamadan daha mutlu olarak bildirmek için gereken gelir ve sağlık durumu, ortalama olarak düşündüğünüz şeye bağlı olacaktır. Kritik olarak, zengin toplumlardaki insanların aslında daha mutlu olup olmadıkları ve ortalama bir insanın 1960'taki ortalama insandan daha mutlu olup olmadığı doğrudur. Göreceli bir ölçek bize hiçbir şekilde böyle ya da böyle bir şey söylemez.
Mutsuzluk neden daha açıklayıcı
Bunun yerine mutsuzluğu düşünürsek, çok farklı araştırma soruları ortaya çıkar. Mutluluk anlaşılması zor ve öznel bir kavram olsa da, çok sayıda nesnel mutsuzluk kaynağı vardır: açlık, hastalık, sevdiklerinin erken ölümü, ailenin parçalanması vb. Bu mutsuzluk kaynaklarının zaman içinde nasıl değiştiğini ölçebilir ve bunu öznel kanıtlarla karşılaştırabiliriz.
Odağın mutluluktan mutsuzluğa kayması, özellikle modern politikanın merkezi bölme çizgisi olan refah devleti açısından önemli sonuçlara sahiptir.
The refah devleti mutlulukla çok ilişkili bir kurum değildir. Hayatlarındaki mutluluk kaynaklarını listelemesi istenirse, çok az insan işsizlik yardımlarının alınmasını veya bir devlet hastanesinde kalmayı aday gösterecektir. Refah devletinin yaptığı ya da yapmaya çalıştığı şey, bir piyasa ekonomisindeki mutsuzluk kaynaklarının çoğunu kaldırmak ya da iyileştirmektir: hastalık, işsizlik yoluyla gelir kaybı ya da çalışamama, evsizlik vb.
Refah devletinin geçmiş performansı kayda değer bir başarı olmuştur. Bu, modern refah devletlerindeki sonuçları, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sonuçlar ile karşılaştırarak görülebilir. Yeni anlaşma refah devletinin sadece bodur ve etkileyici bir versiyonunu üretti. Teknolojik liderliğine ve kurucularına rağmen mutluluk arayışının onaylanmasıABD, gelişmiş dünyayı, erken ölüm, Gıda güvensizliği, hapsetme ve yetersiz sağlık hizmetlerine erişim.
Bu başarılar, refah devletine siyasi haktan fazla sevgi kazandırmamıştır. Mali sürdürülebilirlikle ilgili göze çarpan endişeler ne olursa olsun, refah devletine yapılan çoğu saldırı için gerçek sebep mutsuzluğun bizim için veya en azından diğer insanlar için iyi olduğu hissidir. Malcolm Fraser, şimdi unutulmuş enkarnasyonunda Ayn Rand hayranı, bu duyguyu ve herkeshayat kolay değildi anlayışının sonucu olarak, buzdolabında iki üç günden fazla durmayan küçük şişeler elinizin altında bulunur.
Siyasi haktan yıllarca süren amansız saldırılara rağmen, “Üçüncü yol“Sosyal demokrasiden yana gelirken, refah devleti büyük ölçüde bozulmamış ve oldukça popüler. Bazı sınırlı açılımlar bile gördük: örnekler arasında Medicare Bölüm D ve Obamacare ABD ve Ulusal Sakatlık Sigortası Programında (NDIS) Avustralyada.
Bununla birlikte, sosyal demokratik projenin yenilenmesi yeni teorik temeller gerektirecektir. Mutluluk ekonomisinde böyle bir vakfın bulunabileceğini ümit etmek şimdiye kadar gerçekleşmedi. İhtiyacımız olan şey, mutsuzluk ekonomisi hakkında gelişmiş bir anlayış.
Yazar hakkında
John Quiggin, Profesör, Ekonomi Okulu, Queensland Üniversitesi