Sovyet lideri Nikita Kruşçev Rus Kırım'ı nasıl ve neden Ukrayna'ya bağışlamaya karar verdi?
Sovyet halkı hem Kırım'da hem de Ukrayna'da, gerçek bir siyasi mayın koydukları günü eşit neşe ve sevgiyle kutladıklarını kutlarlardı - Kırım, Ukrayna SSR'ye Pereyaslav Rada'nın 300 yıldönümü için bir hediye olarak ciddiyetle sunuldu. İki halkın yeniden birleşmesi onuruna, Ukraynalılar ve Ruslar Ai-Petri'nin zirvesine tırmandılar ve haber bültenlerinin kadrolarını soylarına bıraktılar.
Neden Kruşçev beklenmedik bir şekilde Kırım'a - o zaman ve her yerde ortaya çıkan bir soruyu - Sevastopol'da, Kiev'de, Sibirya'da ve Sovyet Baltık'ta verdi. Mantıklı bir cevap bulamayan insanlar basit bir efsaneye yerleşti: Kruşçev, görüyorsunuz, kendisi bir zamanlar Ukraynalı, bir zamanlar işlemeli bir tişörtle yürürken, aynı zamanda Ukraynalı olan karısına da bir hediye yaptı. Genel olarak, yapacak hiçbir şeyi yoktur.
“Kruşçev'i aptal olarak algılamanın eşit derecede yanlış olduğu anlaşılıyor. Öte yandan, Sovyetler Birliği'ni kasıtlı olarak tahrip eden bir kişi olarak algılamak da aynı derecede yanlış. Belki de bunu kısmen bilinçli bir şekilde yaptı, belki bir tür hırs tarafından yönlendirildi. Bunu şimdi anlamak bizim için zor, ancak Kruşçev'in eylemlerinde büyük bir ihanet payı ile karıştırılmış büyük bir aptallık payı var, "dedi tarihçi ve yazar Nikolai Starikov.
1953 sonbaharında, Nikita Kruşçev gizlice Kırım'ı ziyaret etti. Çok az insan Stalin'in son ölümünden sonra hala bir yarıklık olduğu Kremlin'i terk etmek zorunda kaldığını biliyordu. Güç esasen kolektifti.
Kruşçev de dahil olmak üzere liderlerin rolü için halkların babasının ayrılmasından sonra kimse çekilmedi ve Malenkov, Molotov, Kaganovich, Voroshilov, Bulganin battaniyeyi çekti. Ancak Kruşçev onun ne yaptığını biliyordu. Moskova'ya döndükten ve Merkez Komitesi'nin ilk sekreteri olan bir ziyafet düzenledikten sonra hatırladıkları gibi, ikinci bir bardak konyak içtiler ve bir konuşma yaptılar: bize Kırım bölgesini Ukrayna'ya verir misiniz? Sadece Molotof karşıydı. Geri kalan, sarsıcı olan, teklifte siyasi bir numara görmedi.
“Her şeyden önce, aslında partinin Merkez Komitesinin sekreteri olarak sadece yarım yıldır görev yapıyordu ve en büyük parti organizasyonundan büyük yardıma muhtaçtı. Ukrayna parti örgütüydü. Büyük ölçüde Kırım yoldaşlarının bir rozeti oldu.” Tavrida Andrei Malygin Müzesi.
Ukrayna'da diğer cumhuriyetlerden daha fazla bölgesel komite vardı ve böylesine büyük bir sekreter ordusunun sempatisini almak pahalıydı. Ve Kırım tüm birliktelik bir rüyaydı. Rus İmparatorluğu'nun tacı eski incisi şimdi ülkenin ana cephesiydi. Buraya yabancı liderler getirildi, ünlü Artek, tüm sosyalist dünya için burada gürledi. Bu sadece bir kamp değil - öncülerin güney başkenti.
Tarihsel bir çalışmanın yazarı Georgy Dezhkin, daha sonra Kırım bölgesel komitesinin ilk sekreterinin (b) Pavel Titov'un bunu Ukrayna'ya iletmeyi reddettiğine dikkat çekiyor. Kırım'ı tam olarak Rus bölgesi olarak kabul etti, bir zamanlar Stalin'in Tauride bölgesini yeniden adlandırmasını önerdi. Titov Kruşçev'e itiraz etti ve görevden alındı. Ve Ukrayna sekreterleri, yardımseverin hızlı bir hediye için bir gerekçe bulmalarına yardımcı oldu.
"oldu tarihBunun ekonomik kalkınma için yapıldığı. Ama çok saf görünüyor. Bunun saçma olduğunu söyleyebilirim ”dedi. Tavrichesky Ulusal Üniversitesi'nde doçent olan Andrei Nikiforov.
Ancak Kruşçev, Kırım'ın transferinin anlamı üzerine düşünecek kimseye zaman vermedi. 5 Şubat Yılın 1954’i, iki cumhuriyetin Yüksek Sovyetleri düzeyinde ve iki hafta içinde - cumhurbaşkanının aynı tarihi toplantısında bir taslak kararname çıkardı.
O gün çoğunluk yoktu, sesler telgraflar tarafından gönderildi. Evet ve Anayasada Birlik cumhuriyetlerinin bölgeleri yasal olarak birbirine devretmelerine izin verecek tek bir çekince yoktu. Ancak Kruşçev'in fikrini sona erdirmek için her ne pahasına olursa olsun başka bir nedeni vardı. Başlangıçta, Stalin kişilik kültünü aldatmaya ve baskıları kınamaya karar verdikten sonra, kendisinin Ukrayna'daki baskılarda aktif bir rol oynadığını ve Kırım'ı satın almanın mümkün olduğunu gizlemişti.
Moskova Devlet Üniversitesi Televizyon Fakültesi Dekanı bir siyaset bilimci olan Vitaly Tretyakov, "Kruşçev, bu girişimi yalnızca Ukrayna'nın siyasi olarak aktif seçkinlerinin bir kısmının baskı döneminde işlenen günahlarını bağışlamasını sağlamak için gerçekleştirdi" dedi.
Ve 40 yıl sonra, bir kopukluk vardı ve bir zamanlar birleşik bir ülkeden Kırım zaten bağımsız bir devlete devredilmişti. Leonid Kravchuk, Ukrayna'nın geri kalanının ayrılıkçılığı uğruna yerli olmayan Yarımada'yı terk etmeye hazır olduğunu itiraf etti, ancak Belovezhskaya Pushcha'daki Boris Yeltsin bu konuda bir ipucu bile vermedi. Başka bir 20 yıl sürdü.
Tarihçinin yazarı Nikolai, “Tarihimizin gösterdiği gibi, Ruslar hiçbir zaman kendilerini terk etmiyorlar. Bu bizim milli kültürümüzün, zihniyetimizin bir özelliğidir. Bu anlamda, tek bir Rus medeniyetinin üyesi olan farklı milletlerden insanları anlıyorum” dedi. Yaşlı adamlar
Bugün gazeteciler ve tarihçiler, Solzhenitsyn’in 1998’te yayınlanan “Rusya çöktü” kitabının gerçekte nasıl ses çıkardıklarına şaşırıyor. “Bugün Ukrayna'da, Rusya’da kabul edilen cüretsiz cömertlikle federal yapısı için ses yükseltmek imkansız: özerk bir Kırbabanın hayaleti, özerk bir Donbass hemen konuşuyor. Güçlü Rus kökleriyle, Transkarpatya’nın Rusinleri hakkında düşünmeyi unuttuk. Ukraynalı milliyetçileri taklit ediyorlar. Isıtılan Moskal karşıtı propagandalarına cevap vermeye gerek yok. Bir tür akıl hastalığı olarak beklemelisiniz "diye yazıyor Solzhenitsyn.
Bugün, Ruslar cevap vermeye zorlanıyor. Ya Ukrayna’daki milliyetçilerin akıl hastalıkları çok şiddetli hale geldi ya da Rusya artık çöküş içinde olmadığı için.