Marka bile değiller. Akılcılığa yabancı olmayan uygulayıcılar bunun bir anlamı olmadığını anladılar - 20. blokta iki haftadan fazla bir süre boyunca yaşamadılar. Peki neden zaman ve para harcıyorsun?
Çalışmaya zorlanmadılar. Bu "ayrıcalık". Onlar sadece açlıktan öldü, çıplak bir yerde yattılar, bir şekilde fiziksel egzersiz ile ısınmaya çalışıyorlardı.
70 yıl önce Mauthausen toplama kampı serbest bırakıldı. ABD birlikleri tarafından serbest bırakıldı, Mayıs 1945'te Avusturya'nın bu bölümünde savaştılar. İlk Nazi toplama kamplarından biriydi ve kurtarılanların sonuncusuydu.
Mauthausen Kampı - "Reich'in vazgeçilmez düşmanları" için. Bu kamptaki tutukluların% 40'ı, çoğu Polonyalılar olduğu gibi,% 4'ü Yugoslavlar, Slovaklar ve diğer Slavların yanı sıra İtalyanlar, İspanyollar ve Yunanlılar ile yakalandı. İşkence gören ve ölülerin çoğu da SSCB ve Polonya vatandaşlarını (32.000 ve 30.000) oluşturuyordu. Tüm şubeleriyle birlikte bu kamp oldukça ticari bir girişimdi - granit mayınlı, verim muhtemelen yüksekti. Fakat Sovyet subaylarının tutsak aldığı 20. blok, 1944'te taştan bir duvarla çit altına alınmak zorunda kaldı, arkasında sadece “egzersizler” yapıldı - işkence eğitimi. Bu birime “ölüm bloğu” adı verildi ve mahkumları SS adamları için “et” idi.
Bu kamp sadece General Karbyshev ile bağlantılı olarak hatırlanıyor, orada işkence görüyordu. Herkes onu tanıyor. Bununla birlikte, Slovakya'da bir kahraman var - Çekoslovakya Ulusal Kahramanı Dmitry Mikhailovich Osnovin, "Stalingrad'dan bir profesör" olarak bilinen Vranov uluslararası partizan dekolmanı Komiseri. Bir zamanlar Avusturya toplama kampından kaçtı, Slovakya'da partizan bir ayrılığa yol açtı, 1945'in başlarında öldüğü Mauthausen'e gönderildi. Bratislava'da, adında bir okul var.
Ama size aynı kampla ilgili daha az bilinen bir hikayeden bahsetmek istiyorum.
1945 kış gününde bir gün, 20. bloktan çok daha önce görülmemiş bir olay olan büyük bir kaçış yaşandı. Yaklaşık 500 Sovyet savaş esiri mahk weaponsm, silahsız, kıyafetsiz, yiyeceksiz ve şanssız, serbest kaldı. Bu başlı başına olağanüstü bir şey: bazıları gizli taşlarla kuleleri fırlattı, diğerleri ıslanan bezleri kısa devre yaptı. 2 ila 3 Şubat 1945'ten itibaren kaçış açıkça iyi organize edildi.
İntihar bombacıları nereden geldi? Evet, güç yoktu. Yorgun, yarı çıplak bir sıcaklıkta -8 ° C, sadece bir mucizeye güvenebilirler. 500 kişiden sadece 419'u kamptan kaçtı, ancak 300 kişi ormana ulaştı. İşte onlara ve avı ilan etti. "Mühlviertel Tavşan Avı"- sonra olanların resmi adı.
Bu utanç verici bir sayfa tarihidir. SS erkeklerinin “insan avına” katılmaları bir şeydi. En azından, bu bir ordu meselesi olmasa da Wehrmacht'ın “avda” yer aldığı bile açıktır. Jandarma, Hitler Gençlik, bir şekilde hayal edilebilir, Ama yerliler, sıradan vatandaşlar mı? “Siz tutkulu avcılarsınız ve bu yabani tavşan peşinde koşmaktan çok daha eğlenceli!” Kampın çevresindeki köylerin sakinlerine komutan olduğunu söyledi.
Burada arşiv belgelerinden alıntı yapmak istemiyorum - bu gerçekten korkutucu. Bu hayvanlar için yapılan avlarla bile karşılaştırılamaz, her şey çok daha kötüydü. Ve dakik Almanlar, yakalanan ve hemen vahşice öldürülen her kaçaktan oluşan bir çizgi ile işaretlendi. Sadece birkaç tane çizilmemiş çubuk yoktur. Kaçan yaklaşık 500 Sovyet mahkmdan 11 kişi hayatta kaldı.
Bu hikayenin tüm dehşeti bunun, cellatların zulmüyle ilgili olmadığıdır - cellatlardan ne beklenir? Şu ana kadar pek algılanan trajedi, bunun sivillerin zulmüyle ilgili olduğu, yani gerçek bir katliam yapan Avusturyalıların zulmü hakkında.
Ancak Mayıs günlerinde kötüleri istemiyorum. İyi hakkında konuşalım. Onbirinin hayatta kalmasına izin veren, yardım edenler vardı. Bunlar çoğunlukla Polonyalılar ve Belarusyalı Ostarbeiter'lerdi. Ancak Avusturya ailesi bulundu - “tüm Avusturya için bir tane”.
Köylü kadını Maria Langtaler - Doğu Cephesinde savaşan oğulların annesi, Sovyet savaş esirlerini kurtardı. Zekâ ve kurnazlık mucizeleri gösterdi. Ve bu kadının Amerikalıları gelmeden önce birkaç ay boyunca erkekleri genel delilik arasında gizlemeyi başardığı ortaya çıktı.
Mauthausen'deki savaş suçları özel bir mahkeme tarafından soruşturuldu. Nürnberg’in aksine, bu askeri mahkeme, kesinlikle Amerikan komutanlığı ve avukatların himayesi altında yapıldı, Amerikan vatandaşlarına (ve Mauthausen’de olanlar için) toplama kamplarında işlenen savaş suçlarıyla ilgili ve meşhur Dachau kampında tutuldu.
Bu süreçte ölüm cezasını, özellikle de Yukarı Avusturya valisi (Gauleiter) ve emek kullanımı için Komisyon Üyesi Augustus Aygruber - Obergruppenführer SS ve (emek gibi!) Aldı. Aynı cümle Mauthausen Edward Krebsbach garnizon doktoru SS-doktor tarafından da alındı. Bu doktorun takma adı “Doktor Enjeksiyonu” idi ve 900 Sovyet, Polonya ve Çek vatandaşının ölümü yalnızca kanıtlanmış olarak kabul edildi. Ayrıca yerel gaz odasını da tasarladı. Dachau'daki süreçte, bu rakam hasta mahkumları "insancıl nedenlerle" öldürdüğünü söyledi. Mauthausen'deki savaş suçlarından sorumlu olan diğer büyük SS yetkilileri idam edildi.
Fakat hiç kimse “yabani tavşan avına” savaş suçuna cevap veremezdi. Sivil nüfusu cezalandırmak mümkün değil. Eksenleri ve yabaları olsa bile imkansız ...
Bu arada, 5 Mayıs 1945'te Mauthausen kampının kurtarılmış mahkumlarından biri, gelecekteki ünlü “Nazi avcısı” Lviv’in mimarı Simon Wiesenthal idi.
Bu kampın tarihi iyi çalışılmıştır. Hayatta kalan mahkumların pek çok otobiyografik kitabı olan pek çok bilimsel eser var. Film de çekildi. 1994 yılında, Avusturyalı yönetmen Andreas Gruber, “Hares Avı” olarak adlandırılan bu trajik olaylar hakkında bir film yaptı (“Hasenjagd: Vuter lauter Feigheit gibt es kein Erbarmen”). Bu film Avusturya'da ve uluslararası festivallerde ödüller kazandı.
Bu filmi YouTube'da buldum, ne yazık ki, sadece Almanca olarak. Ancak film dublajlanmış gibi görünüyor. Televizyonda değildi - sonsuz “yasalardaki polisler” arasında “duraklatmak” için zaman yoktu. Tutuklu alınan Kızıl Ordu askerlerine yönelik tutumu hakkında çok şey yazıldı. Konunun hiç tabu edildiğini söyleme ama yine de çok cesaretlendirilmedi.
Ancak 70 yıl sonra geçti. En azından General Karbysheva hatırlıyor. Ve aynı kamptan gelen bu 500 kişi, bunların 11'i veya 9'u hayatta kaldı - hafızaya layık değiller mi? Bunun bize ne sıklıkta gerçekleştiği: kitlesel aşkın kahramanlık ve - neredeyse kayıtsızlık. Bir “kendi” filmi bile yok, sadece Avusturyalı Biri bu trajediyi hatırlamadıklarını söyleyemez - elbette hatırlarlar ama her zaman olduğu gibi televizyonda hatırlatmak ve anlatmak için zaman yoktu.
Şimdi Mauthausen'de bir anıt müze, birçok anıt ve anıt tablet var. Bir web sitem var. Avusturyalı bir köylü kadının kızı olan annesinin Sovyet savaş esirlerini gizlemesine yardım eden Anna Hackl savaştan sonra ödül aldı. Ama ilginç olan şey: tüm Wikipedia'da yazılar var. Ama kurtardığı kahramanlar hakkında - hayır. “Spark” dergisinde, hayatlarının oldukça iyi olduğunu ve evde tutuklanmadıklarını (tutsak kalanların aksine) okudum.
Vikipedi olmasa bile. En azından kendini hatırlayacağız.