Orada ne felsefi bir nokta yazdım. Bunun AKILLI bir hedef olduğundan emin değilim, çünkü bunu ölçme yeteneğim neredeyse yok.
Bununla birlikte, felsefeler de faydalıdır.
Yansıma üzerine, evet derdim? Bu iyi gidiyor.
Şu anda kesinlikle evet. Lisansüstü okula gitmek için mali planımın bir kısmı, emeklilik birikimlerimi azaltmamı içeriyordu (tamamen durmasa da) ve bu seçime hazırlanmak için bazı hesaplamalar yaptığımda, 20’li yaşlarımda oldukça çalışkan olduğum için bunun muhtemelen olduğunu fark ettim. tamam bir seçim
Bu yüzden oradaki bakiyem, hedefin hala IRA ve HSA’mı maksimuma çıkarmak olduğuydu, ancak muhtemelen mezun olana kadar serbest meslek sahibi 401 binime katkıda bulunmayacağımı biliyorum. Gerçekte, emeklilik planımı 20’li yaşlarımın başında 401k ve komisyon hesaplarından tamamen habersiz bir şekilde çizmiştim, bu yüzden yıllar içinde onlara eklemeyi başardığım fazladan herhangi bir şey ya emeklilik birikimlerimi doldurmalı ya da belki atlamama izin vermeli fare yarışından birkaç yıl erken çıktı.
Hangisi güzel olacak/olacak. Ama bazı hayallerimin peşinden gitmek de öyle.
Yıllar boyunca genel olarak feda etmeye istekli olmadığım başka bir şey de seyahat etmek.
Hayatınızın farklı dönemlerinde farklı seyahatler yapıyorsunuz.
Zaten çoğunlukla bar ve parti sahnesinin beni ilgilendirdiğini geçtim, ancak daha önceki yıllarımda seyahat ederken bazı gerçekten sorgulanabilir seçimlerle ilgili bazı hoş anılarım var.
Bu yerlerden bazıları, bundan 20, 30 yıl sonra bile geri dönmekten mutluluk duyacağım noktalardır, ancak size söyleyebilirim ki, kulüplere uğramak veya ünlü bir caddede barda gezinmeye çalışmakla ilgilenmiyorum. sana bakmak Duvall Sokağı) ölmeden. Müzeler ve kültür gezileri yine iyi bir zaman olacak.
Şu anda, daha zorlayıcı fiziksel hedefleri olabilecek ziyaret noktalarına daha fazla konsantre olmaya çalışıyorum – serin yürüyüşler, akarsu raftingi – 30’larımda ve yakında 40’larımda olacak vücudumun kolayca üstesinden gelebileceği şeyler, ancak 50’li yaşlarda Mel zorlanabilir ile birlikte.
Dürüstçe söyleyebilirim ki, mali durumum ne olursa olsun, son on yılda herhangi bir zamanda seyahat etmekten asla pişman olmadım. Buna para harcamak, diğer hedeflere ulaşmayı yavaşlatsa bile.
Ayrıca Amerika’yı hiç terk etmemiş bir Amerikalıysanız, kesinlikle tavsiye ederim. Dünyanın geri kalanının bizim hakkımızda ne düşündüğünü duymak biraz egomuzu söndürebilir ama bence oldukça ufuk açıcı. Ayrıca bazen bir Amerikalı olmaktan daha da gurur duymanıza neden olabilir, çünkü ülkemizde gerçekten harika şeyler oluyor – ve uzaktan bakıldığında, iki partili meselelerimizin çoğu önemli ölçüde bulanıklaşıyor.
Amerika’da, New Jersey’de büyüdüğümde, birçok Güneylinin biraz kaçık olduğunu kesinlikle söyleyebilirim (ve bu duygunun muhtemelen karşılıklı olduğunun gayet iyi farkındayım), ancak yabancı bir ülkede Kentucky veya Texas’tan biriyle karşılaştığımda, ben Başka bir Amerikalıyla karşılaşacağım için çok heyecanlıyım, çünkü ne kadar farklı olursak olalım, bizi birbirine bağlayacak amansız Amerikan iyimserliğine hâlâ sahibiz.
**Teğet: Birleşik Krallık’ta komik (?) bir şey, herkesin her zaman önce Kanadalı olup olmadığınızı sormasıdır çünkü Amerikalılar Kanadalılarla karıştırılmaya aldırış etmezler (aww… sen benim iyi olduğumu mu düşünüyorsun?) ama Kanadalılar olmanı takdir etmiyorlar. Amerikalılarla karıştırıldı. Ve beni her zaman biraz güldürür.
Bununla ilgili bir başka düşünce de bunun gerçekten bir denge olduğudur. 20’li yaşlarımda pek çok kez çok tutumlu hayatı değil, 30’larımda yaptığım bazı seçimleri yapma özgürlüğünü – doğru işi beklemeyi, bir işi kaybetme konusunda strese girmemeyi, kendi yaratıcı projelerimden birkaçının peşinden gitmek, okula geri dönmek – çok güzeldi. Keşke genç Mel’e geri dönebilseydim ve ona sadece işe yarayacağını değil, aynı zamanda o anlarda göründüğünden daha çabuk işe yarayacağını söyleyebilseydim.
Ayrıca geri dönüp ona nefes almasını söylerdim ve bazen biraz daha fazla para harcamakta sorun yoktur çünkü o sezonlardan birkaçı düpedüz cimriydi – özellikle de 40 yaşında emekli olmaya kararlı ve harcama yapmaya kararlı bir adamla çıkarken o zamana kadar eğlence için herhangi bir ekstra para.
Sanırım buradaki en önemli çıkarım bir planım olması. Hedeflerinize (acil durum fonu, emeklilik, ev, seyahat vb.) ulaşmak için ne kadar tasarruf etmeniz gerektiğini bilin ve bu rakamlara ulaştığınızda biraz yaşayın. Ya da çok. Ve yol boyunca biraz eğlence ekleyin (seyahat hedefine bakın).
Para Manifestom’daki diğer hedeflerin nasıl gittiğini görmekle ilgileniyorsanız, o yazıları buradan okuyabilirsiniz:
- ) Bütün borcumu ödeyeceğim.
- ) %10 ondalık vereceğim
- ) En az %15 tasarruf edeceğim
- ) 10.000 dolarlık bir acil durum fonu oluşturacağım.
- ) Her yıl IRA’mı maksimuma çıkaracağım.
- ) Borsanın nasıl daha iyi çalıştığını öğrenmek için çaba sarf edeceğim.
- ) O zaman ona yatırım yapacağım.
- ) GYO’ların nasıl çalıştığını öğrenmek için çaba sarf edeceğim.
- ) Ve sonra ona yatırım yapacağım.
- ) Bir evim olacak ve bu bir McMansion olmayacak.
- ) Arabaların parasını peşin, nakit olarak ödeyeceğim.
- ) Bir kitap yazacağım. Bir antika dükkanında bir kavanozda yaşayan Jorge adında ufak tefek bir adam hakkında. Onun bıyıkları var.
- ) Tutumlu ve tutumlu yaşama yollarını öğrenmeye ve sonra bunları fiilen kullanmaya devam edeceğim.
Kaynak : https://brokegirlrich.com/14-i-will-make-good-decisions-about-how-to-spend-my-money-but-i-also-wont-sacrifice-all-of-the-now-for-later/