5 yıl ne kadar çabuk geçmiş, o zamanlar dağ başında, karlar ortasında, telefonda kardeşimle konuştuğumuzda bana ayakkabısının delik olduğunu görüp görmediğimi sormuştu, görmüştüm, nedense böyle ufak ayrıntılar insanı daha da derinden yakalıyor, güvercin tedirginliğini bi nebze de olsa hissedebiliyorsun..
o gün bu bloga düştüğüm nottaki hislerim hiç değişmedi, halen Hrant'ın ölümüne şaşkın ve üzgünüm..