Genç bir romancının itirafları, enteresan bir kitap. Biraz onun romanları içinden giriyor, bir yerinden çıkıyorsun. Öyle bir esrik akış hali. Romanları nasıl yazdığını anlatıyor. Sihirli bir formülü yok elbette. Sadece olası bir yol haritası çizme halinde kendisi. Kendi haritasını anlatması da, edebiyat eleştirmenlerini bir kenara itmesiyle mümkün. Zihnini ve zihin akışını rahat bırakmasıyla biraz da.
Şunu demiş – ki fazla doğal:
“Kitap yayımlandıktan sonra, insanlar bana sık sık neden bir roman yazmaya karar verdiğimi sordular, sıraladığım nedenlerin hepsi de (nedenler o anki ruh halima göre değişiyordu) büyük olasılıkla gerçekti, yani hepsi de yalandı. Sonunda şunun farkına vardım ki verdiğim yanıtlar arasında tek doğru olan, hayatımın bir noktasında bunu yapma dürtüsünü duymuş olmamdı; sanırım bu da yeterli ve makul bir açıklamadır.”
Paylaşayım bu gece, böylece uzun bir aranın ardından sonbahar sezonu da açılsın.