Dünyanın dört bir yanındaki küçük çocuklar saklambaç oynamaktan hoşlanıyorlar. Çocuklar için başkasının bakışından kaçmak ve kendini “görünmez” yapmak konusunda oldukça heyecan verici bir şey var.
Bununla birlikte, gelişimsel psikologlar ve ebeveynler, okul çağından önce çocukların saklanma konusunda oldukça kötü olduklarına tanık olmaya devam etmektedir. Merakla, çoğu zaman sadece yüzlerini veya gözlerini elleriyle kapatır, vücudunun geri kalanını gözle görülür şekilde bırakır.
Uzun zamandır bu etkisiz gizleme stratejisi küçük çocukların umutsuzca olduklarının kanıtı olarak yorumlandı “ben merkezci”Yaratıklar. Psikologlar, okul öncesi çocuklarının, çocuklarını ayırt edemediğini teorik olarak ortaya koydu. başka birinin bakış açısı. Geleneksel bilgelik, çocukların kendi bakış açılarını aşamadıklarını, yanlış bir şekilde başkalarının dünyayı kendileri gibi gördüklerini varsaydıklarını iddia ettiler. Bu yüzden psikologlar, çocukların gözlerini kapatarak “saklandıklarını” varsaydılar çünkü kendi görme yetersizliklerini çevrelerindekilerle birleştirdiler.
Fakat bilişsel gelişim psikolojisindeki araştırmalar bu çocukluk egosizmi kavramı üzerine şüphe uyandırmaya başladı. İki-dört yaş arasındaki küçük çocukları Gelişim Laboratuarında Zihinler USC'de bu varsayımı araştırabiliriz. Şaşırtıcı sonuçlarımız Çocukların zayıf saklanma becerilerinin iddia ettikleri merkezci yapılarını yansıttıkları fikrine karşı çık.
Kim kimi görebilir?
Çalışmamızdaki her çocuk kendi gözlerini veya kulaklarını elleriyle kapatan bir yetişkinle oturdu. Daha sonra çocuğa sırasıyla yetişkeni görüp göremediğini sorduk. Şaşırtıcı bir şekilde, çocuklar yapabileceklerini reddetti. Yetişkin de kendi ağzını kapattığında da aynı şey oldu: Artık çocuklar onunla konuşabileceklerini reddetti.
Bir dizi kontrol deneyi, çocukların kafanın karıştırıldığına ya da ne istendiklerini yanlış anladığına karar vermiştir. Sonuçlar açıktı: Genç deneklerimiz soruları anladı ve onlara tam olarak ne sorulduğunu biliyordu. Olumsuz tepkileri, diğer kişinin gözleri, kulakları veya ağzı tıkandığında görülemediği, duyulamadığı veya konuşamadığı konusundaki gerçek inancını yansıtıyordu. Onların önündeki kişinin sade görüşe sahip olmasına rağmen, onlar onu algılayamayacağını reddetti. Peki neler oluyordu?
Küçük çocukların karşılıklı göz temasının bir kişinin diğerini görebilmesi için bir gereksinim olduğu düşünülmektedir. Onların düşünceleri “Seni ancak beni de görebiliyorsan görebilirim” çizgileri boyunca koşuyor gibi görünüyor. Bulgularımız, bir çocuğun başına battaniye koyarak “gizlendiğinde”, bu stratejinin bencillikten kaynaklanmadığını göstermektedir. Aslında, çocuklar bu stratejiyi görüyorlar diğerleri kullandığında etkili.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Bu nedenle, görünürlük kavramlarına dayanan, iki yönlü olma fikridir: İki kişi göz teması kurmazsa, birinin diğerini görmesi imkansızdır. Soykırımcılığın aksine, küçük çocuklar karşılıklı tanıma ve saygı göstermede ısrar ediyorlar.
Karşılıklı katılım beklentisi
Çocukların karşılıklılık talebi, onların hiç de merkezli olmadıklarını gösteriyor. Okul öncesi çocuklar dünyayı yalnızca başkalarının bakış açısıyla görüldüğü gibi düşünmekle kalmaz; bu kapasiteyi gereksiz olduğu veya kendi algılarını bildirmeleri istendiği gibi yanlış kararlara götürdüğü durumlarda bile uygularlar. Bu hatalı kararlar - gözleri kapalı olanların görülemeyeceğini söyleyerek - dünyadaki çocukların algılarının başkaları tarafından ne kadar renkli olduğunu ortaya koyuyor.
Çocukların diğerlerinden saklanmaya çalıştıkları görünüşte irrasyonel yol ve deneyimizde verdikleri olumsuz cevaplar, iletişim sadece iki tarafa da değil, aynı zamanda sizden bana akan olmadıkça, çocukların bir insanla ilişki kuramadıklarını göstermektedir. Böylece birbirimizle eşit olarak iletişim kurabiliriz.
Çocukların saklanma davranışlarını doğrudan laboratuarda araştırmayı ve saklanma konusunda kötü olan çocukların oyunda ve konuşmada daha ustalık gösterip göstermediklerini daha ustaca sakladıklarından test etmeyi planlıyoruz. Bu deneyleri erken gelişiminde atipik bir yörünge sergileyen çocuklarla da yapmak istiyoruz.
Bulgularımız, çocukların bireyler arasında karşılıklılık ve karşılıklı katılım yönündeki doğal istek ve tercihlerini vurgulamaktadır. Çocuklar, başkalarıyla karşılıklı olarak ilgilenebilecekleri durumlar yaratmak için bekler ve çaba gösterirler. Sadece bakılmayan, başkasının bakışını geri getirebilen insanlarla karşılaşmak istiyorlar; sadece dinleyen değil, aynı zamanda duyulan insanlar; ve sadece konuşamayan, cevap verebilen ve böylece karşılıklı diyaloga girebilen insanlar.
En azından bu bakımdan, küçük çocuklar diğer insanları hiç merkezsiz olmayan bir şekilde anlar ve tedavi eder. Aksine, karşılıklı saygı konusundaki ısrarları oldukça olgunlaşmıştır ve ilham verici sayılabilir. Yetişkinler, bu okul öncesi çocuklara, diğer insanları algılama ve ilişkilendirme söz konusu olduğunda rol model olarak gelmek isteyebilir. Bu küçük çocuklar, hepimizin başkalarıyla sürekli etkileşimde olan insanlar olarak ortak bir doğayı paylaştığımızın kesinlikle farkında görünüyor.
Yazar hakkında
Henrike Moll, Gelişim Psikolojisinde Yardımcı Doçent, Güney Kaliforniya Üniversitesi - Dornsife Edebiyat Fakültesi, Sanat ve Bilim ve Allie Khalulyan, Ph.D. Gelişim Psikolojisinde Öğrenci, Güney Kaliforniya Üniversitesi - Dornsife Edebiyat Fakültesi, Sanat ve Bilim
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = çocukları anlama; maxresults = 3}