sosyoloji - Sociology
|Bir serinin parçası|
|sosyoloji|
Sosyoloji , topluma, insanın sosyal davranışına , sosyal ilişki kalıplarına , sosyal etkileşime ve kültürün günlük yaşamla ilişkili yönlerine odaklanan bir sosyal bilimdir . Sosyal düzen ve sosyal değişim hakkında bir bilgi birikimi geliştirmek için çeşitli ampirik araştırma ve eleştirel analiz yöntemlerini kullanır . Bazı sosyologlar doğrudan sosyal politika ve refaha uygulanabilecek araştırmalar yürütürken , diğerleri öncelikle sosyal süreçlerin teorik anlayışını iyileştirmeye odaklanır . Konusu arasında olabilir mikro toplumun -seviye analizler (yani ayrı etkileşimin ve ajans için) makro (sistemlerin yani ve -seviye analizler toplumsal yapının ).
Sosyolojinin geleneksel odakları arasında sosyal tabakalaşma , sosyal sınıf, sosyal hareketlilik , din , sekülerleşme , hukuk , cinsellik , cinsiyet ve sapma yer alır . İnsan faaliyetinin tüm alanları, sosyal yapı ve bireysel faillik arasındaki etkileşimden etkilendiğinden , sosyoloji, odağını kademeli olarak sağlık ve tıp kurumu gibi diğer konulara ve kurumlara genişletti ; ekonomi ; askeri ; ceza ve kontrol sistemleri ; İnternet ; eğitim ; sosyal sermaye ; ve bilimsel bilginin gelişmesinde sosyal aktivitenin rolü .
Sosyal araştırmacılar çeşitli nitel ve nicel tekniklerden yararlandıkça , sosyal bilimsel yöntemlerin kapsamı da genişlemiştir . Dilsel ve kültürel dönüşler ortalarından 20. yüzyılın özellikle, giderek yol açmıştır yorumlamacı , hermenötik ve felsefi toplumun analizinde doğru yaklaşımlar. Tersine, 21. yüzyılın dönüşü, ajan tabanlı modelleme ve sosyal ağ analizi gibi analitik , matematiksel ve hesaplama açısından titiz yeni tekniklerin yükselişini gördü .
Sosyal araştırma, politikacılar, politika yapıcılar ve yasa koyucular gibi çeşitli endüstriler ve yaşam sektörleri üzerinde etkiye sahiptir ; eğitimciler ; planlayıcılar ; yöneticiler ; geliştiriciler ; iş adamları ve yöneticileri; sosyal çalışanlar; sivil toplum örgütleri; ve kar amacı gütmeyen kuruluşların yanı sıra genel olarak sosyal sorunları çözmekle ilgilenen bireyler . Bu nedenle, genellikle sosyal araştırma, pazar araştırması ve diğer istatistiksel alanlar arasında çok fazla geçiş vardır .
kökenler
Sosyolojik akıl yürütme, disiplinin kendisinin temelinden önce gelir. Sosyal analizin kökenleri, sosyal ve politik eleştiriyi içeren Eski komik şiirin ve daha önce olmasa da eski Yunan filozofları Sokrates , Platon ve Aristoteles'in zamanına kadar uzanan Batı bilgi ve felsefesinin ortak stokunda yer alır. . Örneğin, anketin kökeni (yani, bir birey örneğinden bilgi toplanması), en azından 1086'daki Domesday Book'a kadar izlenebilirken , Konfüçyüs gibi eski filozoflar sosyal rollerin önemi hakkında yazdılar.
Ortaçağ Arap yazılarında da erken sosyolojinin kanıtları vardır. Bazı kaynaklar , 14. yüzyılda Tunuslu bir Arap-İslam bilgini olan İbn Haldun'u sosyolojinin babası olarak kabul eder, ancak modern sosyolojinin başlıca kurucularının çalışmalarında onun çalışmalarına atıfta bulunulmaz. Haldun'un Mukaddime'si belki de sosyal uyum ve sosyal çatışma üzerine sosyal -bilimsel akıl yürütmeyi geliştiren ilk eserdi .
etimoloji
Kelime sosyoloji (veya "sociologie" ) den adının bir kısmını elde Latince kelimenin SOCIUS ( "arkadaşı" veya "bursu"). Eki -logy ( "'çalışma") gelir ki Yunan -λογία türetilmiş, λόγος ( logolar , 'kelime' veya 'bilgi').
Sieyès
"Sosyoloji" terimi ilk olarak 1780'de Fransız deneme yazarı Emmanuel-Joseph Sieyès tarafından yayınlanmamış bir el yazmasında kullanıldı .
Kont
"Sosyoloji" daha sonra 1838'de Fransız bilim filozofu Auguste Comte tarafından topluma yeni bir bakış yolu olarak bağımsız olarak tanımlandı . Comte daha önce "sosyal fizik" terimini kullanmıştı, ancak daha sonra başkaları tarafından, özellikle de Belçikalı istatistikçi Adolphe Quetelet tarafından benimsenmişti . Comte, tarihi, psikolojiyi ve ekonomiyi sosyal hayatın bilimsel anlayışıyla birleştirmeye çalıştı. Arasında kırgınlık kısa bir süre sonra Yazma Fransız Devrimi , o toplumsal kötülükler sosyolojik yoluyla telafi edilebileceğini öne sürdü pozitivizm , bir epistemolojik özetlenen yaklaşımı Pozitif Felsefe Course sonra dahil (1830-1842), Pozitivizmin Genel Görünümü (1848). Comte, pozitivist bir aşamanın , insan anlayışının ilerlemesinde varsayımsal teolojik ve metafizik aşamalardan sonra son dönemi işaretleyeceğine inanıyordu . Bilimde teori ve gözlemin döngüsel bağımlılığını gözlemleyerek ve bilimleri sınıflandırarak Comte , modern anlamda bilimin ilk filozofu olarak kabul edilebilir .
Comte, sosyolojinin gelişimine güçlü bir ivme kazandırdı, on dokuzuncu yüzyılın sonraki on yıllarında meyvesini veren bir ivme. Bunu söylemek kesinlikle Durkheim gibi Fransız sosyologlarının pozitivizmin yüksek rahibinin sadık müritleri olduklarını iddia etmek anlamına gelmez . Ancak Comte, temel bilimlerinin her birinin, hiyerarşide varsaydığı özel bilimler bilimine indirgenemezliği üzerinde ısrar ederek ve sosyolojinin doğasını, sosyal fenomenlerin bilimsel incelemesi olarak vurgulayarak, sosyolojiyi haritaya koydu. Kuşkusuz , başlangıçları örneğin Montesquieu'nun çok ötesine ve Condorcet'e , Comte'un hemen önceli olan Saint-Simon'a kadar götürülebilir . Ancak Comte'un sosyolojiyi kendine has bir karaktere sahip belirli bir bilim olarak açıkça kabul etmesi, Durkheim'ı bu bilimin babası ya da kurucusu olarak kabul etmesini haklı çıkardı; buna rağmen, Durkheim üç devlet fikrini kabul etmemiş ve onu eleştirmişti. Comte'un sosyolojiye yaklaşımı.— Frederick Copleston , Felsefe Tarihi: IX Modern Felsefe (1974), s. 118
Marx
Hem Comte hem de Karl Marx , Avrupa'nın sanayileşmesi ve sekülerleşmesinin ardından , tarih ve bilim felsefelerindeki çeşitli kilit hareketlerden haberdar olarak, bilimsel olarak haklı sistemler geliştirmeye başladılar . Marx, Comtean pozitivizmi reddetti, ancak bir "toplum bilimi" geliştirmeye çalışırken, yine de, kelime daha geniş bir anlam kazandıkça sosyolojinin kurucusu olarak kabul edildi. For İşaya Berlin (1967), Marks sosyolog de sayıyor olmamasına rağmen, o "bugüne kadar kimse başlığı iddia edemez olarak.", Modern sosyolojinin "gerçek babası" olarak kabul edilebilir
O zamanlar insanların zihnini en çok meşgul eden teorik sorulara bildik ampirik terimlerle açık ve birleşik cevaplar vermek ve ikisi arasında bariz bir şekilde yapay bağlantılar yaratmadan bunlardan net pratik direktifler çıkarmak, Marx'ın teorisinin başlıca başarısıydı. Comte ve ondan sonra Spencer ve Taine'in tartıştığı ve haritasını çıkardığı tarihsel ve ahlaki sorunların sosyolojik olarak ele alınması, ancak militan Marksizmin saldırısı sonuçlarını yakıcı bir konu haline getirdiğinde ve böylece kanıtlar daha gayretli ve yönteme gösterilen ilgi daha yoğun.
Spencer
Herbert Spencer (1820-1903), 19. yüzyılın en popüler ve etkili sosyologlarından biriydi. Ömrü boyunca bir milyon kitap sattığı tahmin ediliyor, bu o sırada diğer sosyologlardan çok daha fazla. Etkisi o kadar güçlüydü ki, Émile Durkheim dahil olmak üzere diğer birçok 19. yüzyıl düşünürü fikirlerini onunkiyle ilgili olarak tanımladı. Durkheim'ın Toplumda İş Bölümü, büyük ölçüde, birçok yorumcunun sosyolojisinden Durkheim'ın kapsamlı bir şekilde ödünç aldığı Spencer ile uzun bir tartışmadır. Aynı zamanda kayda değer bir biyolog olan Spencer , en uygun olanın hayatta kalması terimini ortaya attı . Marksçı fikirler sosyolojinin bir kolunu tanımlarken, Spencer bir sosyalizm eleştirmeni ve aynı zamanda laissez-faire hükümet tarzının güçlü bir savunucusuydu . Fikirleri, özellikle Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere'deki muhafazakar siyasi çevreler tarafından yakından izlendi.
Pozitivizm ve antipozitivizm
Pozitivizm
Pozitivizmin kapsayıcı metodolojik ilkesi, sosyolojiyi genel olarak doğa bilimleriyle aynı tarzda yürütmektir . Deneyciliğe ve bilimsel yönteme yapılan vurgu , tek gerçek bilginin bilimsel bilgi olduğu ve bu tür bilginin ancak bilimsel metodoloji aracılığıyla olumlu olumlama ile ulaşabileceği varsayımına dayanan sosyolojik araştırmalar için test edilmiş bir temel sağlamaya çalışılır.
Asıl amacımız bilimsel rasyonalizmi insan davranışına yaymaktır... Pozitivizm olarak adlandırılan şey, bu rasyonalizmin bir sonucudur.— Émile Durkheim , Sosyolojik Yöntemin Kuralları (1895)
Terim çoktan bu anlamı taşımayı bırakmıştır; pozitivizm olarak adlandırılan en az on iki farklı epistemoloji vardır. Bu yaklaşımların çoğu kendini "pozitivist" olarak tanımlamaz, bazıları eski pozitivizm biçimlerine karşı çıktıkları için ve bazıları etiket zamanla yanlışlıkla teorik bir ampirizmle ilişkilendirilerek aşağılayıcı bir terim haline geldiği için . Antipozitivist eleştirinin kapsamı da farklılaştı, birçoğu bilimsel yöntemi reddediyor ve diğerleri onu yalnızca bilim felsefesindeki 20. yüzyıl gelişmelerini yansıtacak şekilde değiştirmeye çalışıyor. Bununla birlikte, pozitivizm (genel olarak toplum çalışmasına yönelik bilimsel bir yaklaşım olarak anlaşılır) çağdaş sosyolojide, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde baskın olmaya devam etmektedir.
Loïc Wacquant , pozitivizmin üç ana türünü ayırt eder: Durkheimcı , Mantıksal ve Araçsal. Bunların hiçbiri, böyle katı (ve belki de iyimser) bir versiyonu savunmada benzersiz olan Comte'un ortaya koyduğuyla aynı değil. Émile Durkheim, Comte'un felsefesinin ayrıntılarının çoğunu reddederken, yöntemini korudu ve geliştirdi. Durkheim, sosyal bilimlerin, doğal bilimlerin insan etkinliği alanındaki mantıksal bir devamı olduğunu ileri sürdü ve aynı nesnelliği, rasyonalizmi ve nedensellik yaklaşımını korumaları gerektiğinde ısrar etti. Sosyoloji biliminin incelemesi için benzersiz ampirik nesneler olarak hizmet etmek için nesnel sui generis "sosyal gerçekler" kavramını geliştirdi .
Bugün baskın kalan pozitivizm çeşitliliğine araçsal pozitivizm denir . Bu yaklaşım, metodolojik netlik, tekrarlanabilirlik , güvenilirlik ve geçerlilik lehine epistemolojik ve metafizik kaygılardan (sosyal gerçeklerin doğası gibi) kaçınır . Bu pozitivizm, nicel araştırma ile aşağı yukarı eşanlamlıdır ve bu nedenle pratikte yalnızca eski pozitivizme benzer. Açık bir felsefi taahhüt taşımadığından, uygulayıcıları belirli bir düşünce okuluna ait olmayabilir. Bu tür modern sosyoloji genellikle , büyük ölçekli anket çalışmalarına öncülük eden ve bunları analiz etmek için istatistiksel teknikler geliştiren Paul Lazarsfeld'e atfedilir . Bu yaklaşım, Robert K. Merton'un orta menzilli teori dediği şeye uygundur : soyut bir sosyal bütün fikriyle başlamak yerine, ayrılmış hipotezlerden ve ampirik düzenliliklerden genelleşen soyut ifadeler.
anti-pozitivizm
Sosyal ampirizme karşı tepkiler, Alman filozof Hegel'in hem eleştirel olmadığı için reddettiği ampirizme hem de aşırı mekanik olarak gördüğü determinizme muhalefetini dile getirmesiyle başladı . Karl Marx'ın metodolojisi Hegelci diyalektizmden ödünç alındı, aynı zamanda eleştirel analiz lehine pozitivizmin reddi, "olguların" ampirik edinimini yanılsamaların ortadan kaldırılmasıyla tamamlamaya çalışıyor. Görünüşlerin basitçe belgelenmekten ziyade eleştirilmesi gerektiğini savundu. Wilhelm Dilthey gibi erken dönem hermeneutikçiler , doğa bilimleri ile sosyal bilimler (" Geisteswissenschaft ") arasındaki ayrımın öncülüğünü yaptılar . Çeşitli neo-Kantçı filozoflar, fenomenologlar ve insan bilimcileri , insan toplumunun, kültürünün ve varlığının indirgenemez karmaşık yönleri nedeniyle sosyal dünyanın analizinin doğal dünyanın analizinden nasıl farklı olduğunu teorileştirdiler .
Sosyal bilimlerin ve özellikle sosyolojinin İtalyan gelişimi bağlamında, pozitivizm ve evrimcilik eleştirisiyle olgunlaşan bilim karşıtı eğilimlere uygun olarak spekülatif felsefe tarafından desteklenen disiplinin ilk temeline karşıtlıklar vardır, bu nedenle İlerlemecilerin mücadele ettiği bir gelenek. kendini kurmak.
20. yüzyılın başında, ilk nesil Alman sosyologlar, metodolojik anti-pozitivizmi resmen tanıttılar ve araştırmanın, insanın kültürel normları , değerleri , sembolleri ve kararlı bir şekilde öznel bir perspektiften bakıldığında sosyal süreçler üzerinde yoğunlaşması gerektiğini önerdiler . Max Weber, sosyolojinin , insan " toplumsal eyleminin " -özellikle " ideal tipler " arasındaki nedensel ilişkileri veya karmaşık sosyal fenomenlerin varsayımsal basitleştirmelerini tanımlayabildiği için, bir bilim olarak gevşek bir şekilde tanımlanabileceğini savundu . Bununla birlikte, pozitivist olmayan bir kişi olarak Weber, doğa bilimciler tarafından takip edilenler kadar "tarihsel, değişmez veya genelleştirilebilir" olmayan ilişkiler aradı. Alman sosyolog arkadaşı Ferdinand Tönnies , " gemeinschaft ve gesellschaft " ( lafzen 'topluluk' ve 'toplum') üzerine yaptığı çalışmayla iki önemli soyut kavram üzerine kuramsallaştırdı . Tönnies, kavramlar alanı ile toplumsal eylemin gerçekliği arasında keskin bir çizgi çizdi: ilki aksiyomatik ve tümdengelimli bir şekilde ("saf sosyoloji"), ikincisi ise ampirik ve tümevarımsal olarak ("uygulamalı sosyoloji") ele alınmalıdır.
[Sosyoloji dir] ... kimin nesnedir yorumlamak fen sosyal eylemin anlamını ve böylece bir vermek nedensel bir açıklama yol hangi işlemi devam eder ve ürettiği etkileri . Bu tanımdaki 'eylem' ile kastedilen, failin veya faillerin öznel olarak anlamlı gördüğü zaman ve ölçüde insan davranışıdır ... belirli bir tarihsel durumda veya belirli bir dizi durumda yaklaşık bir ortalamada bir dizi fail tarafından veya (b) soyutta oluşturulan saf bir tipte, tipler olarak faile veya faillere atfedilen anlam. Her iki durumda da "anlam", bazı metafizik kriterlere göre nesnel olarak "doğru" veya "doğru" olarak düşünülemez. Sosyoloji ve tarih gibi ampirik eylem bilimleri ile hukuk, mantık, etik veya estetik gibi amaçları kendi konularından 'doğru' veya 'geçerli' çıkarmak olan her türlü önceki disiplin arasındaki fark budur. ' anlam.— Max Weber , Sosyal Eylemin Doğası (1922), s. 7
Hem Weber hem de Georg Simmel , sosyal bilimlerde " Verstehen " (ya da "yorumlayıcı") yöntemin öncülüğünü yaptılar ; dışarıdan bir gözlemcinin belirli bir kültürel grupla veya yerli halkla kendi şartlarına ve kendi bakış açılarına göre ilişki kurmaya çalıştığı sistematik bir süreç. Özellikle Simmel'in çalışmaları sayesinde sosyoloji, pozitivist veri toplamanın veya büyük, determinist yapısal hukuk sistemlerinin ötesinde olası bir karakter kazandı. Yaşamı boyunca sosyoloji akademisinden nispeten izole olan Simmel, modernitenin kendine özgü analizlerini Comte veya Durkheim'dan çok fenomenolojik ve varoluşçu yazarları anımsatan , toplumsal bireyselliğin biçimlerine ve olanaklarına özel bir ilgi göstererek sundu . Sosyolojisi, algının sınırlarına ilişkin yeni-Kantçı bir soruşturmaya girişti ve 'Toplum nedir?' diye sordu. Kant'ın 'Doğa nedir?' sorusuna doğrudan bir göndermede bulunur.
Modern yaşamın en derin sorunları, bireyin, toplumun egemen güçlerine, tarihsel mirasın ağırlığına ve dışsal kültür ve yaşam tekniğine karşı varlığının bağımsızlığını ve bireyselliğini koruma girişiminden kaynaklanır. Antagonizma, ilkel insanın kendi bedensel varoluşu için doğayla yürütmek zorunda olduğu çatışmanın en modern biçimini temsil eder. On sekizinci yüzyıl, insanın herkeste eşit olan orijinal doğal erdeminin kısıtlama olmaksızın gelişmesine izin vermek için siyasette, dinde, ahlakta ve ekonomide tarihsel olarak gelişen tüm bağlardan kurtulma çağrısında bulunmuş olabilir; 19. yüzyıl, insanın özgürlüğüne ek olarak, (işbölümüyle bağlantılı olan) bireyselliğini ve onu eşsiz ve vazgeçilmez kılan ama aynı zamanda onu insana çok daha fazla bağımlı kılan başarılarını desteklemeye çalışmış olabilir. diğerlerinin tamamlayıcı faaliyeti; Nietzsche, bireyin amansız mücadelesini onun tam gelişiminin ön koşulu olarak görmüş olabilir, oysa sosyalizm tüm rekabetin bastırılmasında aynı şeyi bulur - ama bunların her birinde aynı temel güdü iş başındaydı, yani bireyin direnişi. düzleştirilmeye, sosyal-teknolojik mekanizma içinde yutulmaya.— Georg Simmel , The Metropolis ve Mental Life (1903)
Akademik disiplinin temelleri
Dünyadaki ilk resmi Sosyoloji Bölümü 1892'de Albion Small tarafından -William Rainey Harper'ın daveti üzerine- Chicago Üniversitesi'nde kuruldu . Sosyoloji American Journal yanı Small tarafından 1895 yılında kısa bir süre sonra kuruldu.
Bununla birlikte, sosyolojinin akademik bir disiplin olarak kurumsallaşması, esas olarak, pratik sosyal araştırma için bir temel olarak pozitivizmi geliştiren Émile Durkheim tarafından yönetildi . Durkheim, Comte'un felsefesinin ayrıntılarının çoğunu reddederken, sosyal bilimlerin doğal bilimlerin insan faaliyeti alanına mantıksal bir devamı olduğunu ileri sürerek ve aynı nesnelliği, rasyonalizmi, ve nedensellik yaklaşımı. Durkheim , 1895'te Bordeaux Üniversitesi'nde Sosyolojik Yöntem Kuralları'nı (1895) yayınlayarak ilk Avrupa sosyoloji bölümünü kurdu . Durkheim için sosyoloji, "kurumların bilimi, onların oluşumu ve işleyişi" olarak tanımlanabilir.
Durkheim'ın monografisi İntihar (1897), çağdaş sosyologlar tarafından istatistiksel analizde çığır açan bir çalışma olarak kabul edilir. İntihar , Katolik ve Protestan nüfuslar arasındaki intihar oranlarındaki varyasyonların bir vaka çalışmasıdır ve sosyolojik analizi psikoloji veya felsefeden ayırmaya hizmet etmiştir . Aynı zamanda yapısal işlevselciliğin teorik kavramına büyük bir katkı sağladı . Farklı polis bölgelerindeki intihar istatistiklerini dikkatle inceleyerek, Katolik toplulukların Protestanlardan daha düşük intihar oranlarına sahip olduğunu göstermeye çalıştı, bunu sosyal (bireysel veya psikolojik değil ) nedenlere bağladı . Sosyoloji biliminin çalışacağı benzersiz bir ampirik nesneyi betimlemek için nesnel sui generis , "sosyal gerçekler" kavramını geliştirdi . Bu tür çalışmalar aracılığıyla, sosyolojinin herhangi bir toplumun "sağlıklı" mı yoksa "patolojik" mi olduğunu belirleyebileceğini ve organik çöküşü ya da " toplumsal anomiyi " ortadan kaldırmak için sosyal reformu arayabileceğini öne sürdü .
Sosyoloji , sanayileşme, kentleşme, sekülerleşme ve " rasyonalizasyon " süreci gibi modernitenin algılanan zorluklarına akademik bir yanıt olarak hızla gelişti . Alan , İngiliz antropolojisi ve istatistiklerinin genellikle ayrı bir yörüngeyi takip ettiği kıta Avrupası'nda baskındı . Ancak 20. yüzyılın başında birçok teorisyen İngilizce konuşulan dünyada aktifti . Birkaç erken sosyolog, çeşitli farklı alanlarda benimsenen teorilerle ekonomi, hukuk , psikoloji ve felsefe ile etkileşime girerek konuyla sıkı sıkıya sınırlıydı . Başlangıcından bu yana sosyolojik epistemoloji, yöntemler ve araştırma çerçeveleri önemli ölçüde genişledi ve farklılaştı.
Durkheim, Marx ve Alman teorisyen Max Weber , genellikle sosyolojinin başlıca üç mimarı olarak anılır. Herbert Spencer , William Graham Sumner , Lester F. Ward , WEB Du Bois , Vilfredo Pareto , Alexis de Tocqueville , Werner Sombart , Thorstein Veblen , Ferdinand Tönnies , Georg Simmel , Jane Addams ve Karl Mannheim genellikle kurucu olarak akademik müfredatlara dahil edilir. Müfredat ayrıca sosyolojide feminist geleneğin kurucuları olarak Charlotte Perkins Gilman , Marianne Weber , Harriet Martineau ve Friedrich Engels'i içerebilir . Her bir anahtar figür, belirli bir teorik perspektif ve yönelim ile ilişkilendirilir.
Marx ve Engels, modern toplumun ortaya çıkışını her şeyden önce kapitalizmin gelişimiyle ilişkilendirdi; Durkheim için özellikle sanayileşme ve bunun getirdiği yeni toplumsal işbölümü ile bağlantılıydı; Weber için bunun, Protestan Ahlakı ile ilişkilendirdiği (aşağı yukarı Marx ve Engels'in "buz gibi bencil hesap dalgaları" terimleriyle bahsettiği) kendine özgü bir düşünme tarzının, rasyonel hesaplamanın ortaya çıkmasıyla ilgisi vardı. Bu büyük klasik sosyologların çalışmaları birlikte, Giddens'ın son zamanlarda "modernite kurumlarının çok boyutlu bir görüşü" olarak tanımladığı ve modernitenin kilit kurumları olarak sadece kapitalizmi ve sanayiciliği değil, aynı zamanda "gözetim"i de ("bilgi ve bilgi kontrolü" anlamına gelen) vurgulayan şeyi önermektedir. sosyal denetim') ve 'askeri güç' (savaşın sanayileşmesi bağlamında şiddet araçlarının kontrolü).— John Harriss , İkinci Büyük Dönüşüm? Yirminci Yüzyılın Sonunda Kapitalizm (1992)
Gelişmeler
"Sosyoloji" başlıklı ilk üniversite dersi , 1875'te Amerika Birleşik Devletleri'nde Yale'de William Graham Sumner tarafından verildi . 1883'te , daha sonra Amerikan Sosyoloji Derneği'nin (ASA) ilk başkanı olan Lester F. Ward , Herbert Spencer'ın laissez-faire sosyolojisine saldırarak, statik sosyolojiye ve daha az karmaşık bilimlere dayalı olarak Dinamik Sosyoloji—Veya Uygulamalı sosyal bilimi yayınladı. ve Sumner. Ward'ın 1200 sayfalık kitabı, birçok erken Amerikan sosyoloji dersinde temel materyal olarak kullanıldı. 1890'da, modern gelenekte devam eden en eski Amerikan kursu, Frank W. Blackmar tarafından verilen konferansta Kansas Üniversitesi'nde başladı . Chicago Üniversitesi Sosyoloji Bölümü, 1892'de , ilk sosyoloji ders kitabını da yayınlayan Albion Small tarafından kuruldu : Toplum çalışmasına giriş 1894. Michigan Üniversitesi'nde tanışan George Herbert Mead ve Charles Cooley . 1891 ( John Dewey ile birlikte ), 1894'te Chicago'ya taşındı. Onların etkisi, sosyal psikolojiye ve modern Chicago Okulu'nun sembolik etkileşimciliğine yol açtı . Sosyoloji American Journal 1905 yılında ASA tarafından, 1895 yılında kurulmuş izledi.
Durkheim ve Max Weber'in en üstte yer aldığı sosyolojik "klasikler kanunu" , kısmen , her ikisini de Amerikan izleyicilerine tanıttığı için büyük itibar gören Talcott Parsons'a borçludur . Parsons, sosyolojik geleneği pekiştirdi ve Amerikan sosyolojisinin en hızlı disipliner büyümesi noktasında gündemini belirledi. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sosyoloji, tarihsel olarak Marksizm'den Avrupa'daki muadilinden daha az etkilenmiştir ve bugüne kadar yaklaşımında genel olarak daha istatistiksel kalmıştır.
Birleşik Krallık'ta kurulan ilk sosyoloji bölümü , 1904'te London School of Economics and Political Science ( British Journal of Sociology'nin evi ) idi. Leonard Trelawny Hobhouse ve Edvard Westermarck , Londra Üniversitesi'nde disiplinde öğretim görevlisi oldular. 1907'de . Comte'un İngilizce tercümanı olan Harriet Martineau , ilk kadın sosyolog olarak gösterildi. 1909'da Deutsche Gesellschaft für Soziologie ( Alman Sosyoloji Derneği ), diğerlerinin yanı sıra Ferdinand Tönnies ve Max Weber tarafından kuruldu . Weber, Almanya'daki ilk bölümü 1919'da Münih Ludwig Maximilian Üniversitesi'nde kurdu ve etkili yeni bir antipozitivist sosyoloji sundu . 1920'de Florian Znaniecki Polonya'da ilk departmanı kurdu . Sosyal Araştırmalar Enstitüsü de Frankfurt Üniversitesi (sonradan olma Frankfurt Okulu arasında eleştirel teorinin ) Sosyolojide 1923 Uluslararası işbirliği kuruldu 1893 yılında başladı René Worms kurdu Institut International de sociologie , daha sonra gölgede bir kurum 1949'da kurulan çok daha büyük Uluslararası Sosyoloji Derneği (ISA) tarafından.
teorik gelenekler
klasik teori
Çağdaş sosyoloji disiplini, klasik sosyal teorinin iddiaları doğrultusunda teorik olarak çok paradigmalıdır. Randall Collins'in iyi alıntılanan sosyolojik teori araştırması, çeşitli teorisyenleri geriye dönük olarak dört teorik geleneğe ait olarak etiketler: İşlevselcilik, Çatışma, Sembolik Etkileşimcilik ve Faydacılık.
Buna göre, modern sosyolojik teori ağırlıklı olarak sosyal yapıya işlevselci (Durkheim) ve çatışma (Marx ve Weber) yaklaşımlarından ve ayrıca mikro düzeyde yapısal ( Simmel ) ve pragmatist ( Mead , Cooley ) bakış açıları. Faydacılık (aka rasyonel seçim veya sosyal mübadele), genellikle ekonomi ile ilişkilendirilmesine rağmen, sosyolojik teori içinde yerleşik bir gelenektir.
Son olarak, Raewyn Connell'in iddia ettiği gibi , genellikle unutulan bir gelenek , Darwinci biyolojik evrimin mantığını insanlara ve toplumlara uygulayan Sosyal Darwinizm'dir . Bu gelenek genellikle klasik işlevselcilikle uyumludur ve bir zamanlar Amerikan sosyolojisinde c. 1881 – c. 1915 , başta Herbert Spencer , Lester F. Ward ve William Graham Sumner olmak üzere sosyolojinin birkaç kurucusuyla ilişkilendirildi .
Çağdaş sosyolojik teori, bu geleneklerin her birinin izlerini taşır ve bunlar hiçbir şekilde birbirini dışlamaz.
işlevselcilik
Hem sosyoloji hem de antropolojide geniş bir tarihsel paradigma olan işlevselcilik , klasik teorisyenler tarafından " sosyal organizasyon " olarak adlandırılan sosyal yapıya , bütünün yanı sıra bütünün kurucu unsurlarının gerekli işlevine göre hitap eder . ( Herbert Spencer tarafından popüler hale getirilen ) yaygın bir benzetme , normları ve kurumları, toplumun tüm "bedeninin" düzgün işleyişine yönelik çalışan "organlar" olarak görmektir. Perspektif, Comte'un orijinal sosyolojik pozitivizminde örtüktü, ancak yine gözlemlenebilir, yapısal yasalarla ilgili olarak Durkheim tarafından tamamen teorize edildi.
İşlevselcilik ayrıca Marcel Mauss , Bronisław Malinowski ve Radcliffe-Brown gibi teorisyenlerin çalışmalarında antropolojik bir temele sahiptir . "Yapısal" önekinin ortaya çıkması, sonrakinin özel kullanımındadır. Klasik işlevselci teori, genellikle biyolojik analojiye ve sosyal evrimcilik kavramlarına olan eğilimi ile birleşir, çünkü toplumun temel biçiminin karmaşıklığı artacak ve dayanışmayı teşvik eden sosyal organizasyon biçimleri sonunda sosyal düzensizliğin üstesinden gelecektir. As Giddens devletler:
Comte'dan itibaren işlevselci düşünce, sosyal bilim için en yakın ve en uyumlu modeli sağlayan bilim olarak özellikle biyolojiye bakmıştır. Biyoloji, sosyal sistemlerin yapısını ve işlevini kavramsallaştırmak ve adaptasyon mekanizmaları aracılığıyla evrim süreçlerini analiz etmek için bir kılavuz sağlamak için alınmıştır. İşlevselcilik, sosyal dünyanın kendi bireysel parçaları (yani, kurucu aktörleri, insan özneleri) üzerindeki üstünlüğünü güçlü bir şekilde vurgular.
çatışma teorisi
İşlevselci teoriler, "bağlı sistemleri" vurgular ve genellikle kapsayıcı sosyo-politik sistemi eleştiren veya belirli gruplar arasındaki eşitsizliği vurgulayan "çatışma teorileri" ile karşılaştırılır. Durkheim ve Marx'tan alınan aşağıdaki alıntılar, sırasıyla işlevselci ve çatışma düşüncesi arasındaki teorik olduğu kadar politik eşitsizlikleri de özetlemektedir:
Çevredeki çevrenin bağları tarafından mümkün kılınanların ötesinde bir uygarlığı hedeflemek, içinde yaşadığımız topluma hastalık bırakmamakla sonuçlanacaktır. Kolektif faaliyet, sağlığı baltalamadan sosyal organizmanın durumu tarafından belirlenen noktanın ötesinde teşvik edilemez.— Émile Durkheim, Toplumda İş Bölümü (1893)
Şimdiye kadar var olan tüm toplumların tarihi, sınıf mücadelelerinin tarihidir. Özgür insan ile köle, patrisyen ile pleb, bey ile serf, lonca ustası ile kalfa, tek kelimeyle, ezen ile ezilen birbirleriyle sürekli karşıtlık içinde olmuşlar, kesintisiz, kimi zaman örtülü, kimi zaman açık bir mücadele yürütmüşlerdir, her birinin birbirinin içine girdiği bir mücadele. zaman, ya toplumun devrimci bir yeniden inşasıyla ya da çatışan sınıfların ortak yıkımıyla sona erdi.— Karl Marx ve Friedrich Engels , Komünist Manifesto (1848)
Sembolik etkileşimcilik
Sembolik etkileşim - genellikle etkileşimcilik , fenomenoloji , dramaturji , yorumculuk ile ilişkilendirilir - genellikle mikro analiz yoluyla erişilen, öznel anlamlara ve sosyal süreçlerin ampirik açılımına vurgu yapan sosyolojik bir yaklaşımdır. Bu gelenek ortaya çıkan Chicago Okulu Dünya Savaşı öncesinde, 1920'lerde ve 1930'larda, içinde "olmuştu sosyolojik araştırma ve lisansüstü çalışmanın merkezi." Yaklaşım, toplumu bireylerin günlük etkileşimlerinin bir ürünü olarak gören bir teori oluşturmak için bir çerçeve oluşturmaya odaklanır. Toplum, insanların birbirleriyle etkileşime girerken oluşturdukları ortak gerçeklikten başka bir şey değildir. Bu yaklaşım, insanların eldeki görevleri yerine getirmek için sembolik iletişimleri kullanarak sayısız ortamda etkileşime girdiğini görür. Bu nedenle toplum, karmaşık, sürekli değişen bir öznel anlamlar mozaiğidir. Bu yaklaşımın bazı eleştirmenleri, yalnızca belirli bir sosyal durumda neler olduğuna baktığını ve bu durumda kültürün, ırkın veya cinsiyetin (yani sosyal-tarihsel yapıların) sahip olabileceği etkileri göz ardı ettiğini iddia eder. Bu yaklaşımla ilişkili bazı önemli sosyologlar arasında Max Weber , George Herbert Mead , Erving Goffman , George Homans ve Peter Blau bulunmaktadır . Etnometodolojinin radikal-ampirik yaklaşımı da bu gelenek içinde Harold Garfinkel'in çalışmasından doğar .
Faydacılık
Faydacılık, sosyoloji bağlamında genellikle mübadele teorisi veya rasyonel seçim teorisi olarak adlandırılır . Bu gelenek, bireysel rasyonel aktörlerin failliğine ayrıcalık tanıma eğilimindedir ve etkileşimler içinde bireylerin her zaman kendi kişisel çıkarlarını maksimize etmeye çalıştıklarını varsayar. Josh Whitford tarafından tartışıldığı gibi , rasyonel aktörlerin dört temel unsuru olduğu varsayılır:
- "alternatifler bilgisi;"
- "çeşitli alternatiflerin sonuçları hakkında bilgi veya inançlar";
- "sonuçlar üzerinde bir tercih sıralaması;" ve
- "olası alternatifler arasından seçim yapmak için bir karar kuralı"
Değişim teorisi özellikle George C. Homans , Peter Blau ve Richard Emerson'ın çalışmalarına atfedilir . Örgütsel sosyologlar James G. March ve Herbert A. Simon , bir bireyin rasyonalitesinin bağlam veya örgütsel ortam tarafından sınırlandırıldığını belirtti . Sosyolojideki faydacı bakış açısı, en önemlisi, 20. yüzyılın sonlarında eski ASA başkanı James Coleman'ın çalışmasıyla yeniden canlandırıldı .
Amerika Birleşik Devletleri'nde sosyokültürel evrim teorilerinin düşüşünü takiben, Chicago Okulu'nun etkileşimci düşüncesi Amerikan sosyolojisine egemen oldu. As Anselm Strauss açıklar, "Biz sembolik etkileşim sosyoloji perspektif olduğunu düşünmüyordu; biz sosyoloji olduğunu düşündüm." Ayrıca felsefi ve psikolojik pragmatizm bu geleneği temellendirdi. İkinci Dünya Savaşı sonrasında ana akım sosyoloji anket-araştırma kaymıştır Paul Lazarsfeld de Columbia Üniversitesi ve genel teori Pitirim Sorokin ardından Talcott Parsons de Harvard Üniversitesi . Sonuç olarak, "Chicago, Columbia ve Wisconsin [sosyoloji] bölümlerinin 1936-45 yıllarında genel teoriyle ilgilenen ve bu teoriye kendini adamış önemli sayıda lisansüstü öğrenci yetiştirememesi, Harvard bölümünün avantajınaydı." Parsons genel teoriye hakim olmaya başladıkça, eseri öncelikle Avrupa sosyolojisine atıfta bulundu -hem Amerikan sosyokültürel-evrim geleneğinden hem de pragmatizmden yapılan alıntıları neredeyse tamamen ihmal etti. Parsons'ın sosyolojik kanon revizyonuna ek olarak (Marshall, Pareto, Weber ve Durkheim dahil), diğer bölümlerden gelen teorik zorlukların eksikliği, 1950'lerde zirvesine ulaşan Parsoncu yapısal-işlevselci hareketin yükselişini besledi, ancak 1960'lara gelindiğinde hızlı bir düşüş yaşandı.
1980'lere gelindiğinde, Avrupa'daki çoğu işlevselci bakış açısı geniş ölçüde yerini çatışma odaklı yaklaşımlara bırakmıştı ve bu disiplindeki pek çok kişi için işlevselcilik "bir dodo kadar ölü" olarak görülüyordu: Giddens'a göre :
Ortodoks uzlaşma, 1960'ların sonlarında ve 1970'lerde, aksi takdirde rekabet eden bakış açıları tarafından paylaşılan orta yolun yerini alması ve şaşırtıcı çeşitlilikteki rekabet eden bakış açılarının yerini almasıyla sona erdi. Sosyal teorinin bu üçüncü nesli, fenomenolojik olarak ilham alan yaklaşımları, eleştirel teoriyi, etnometodolojiyi , sembolik etkileşimciliği , yapısalcılığı , post-yapısalcılığı ve hermenötik ve sıradan dil felsefesi geleneğinde yazılmış teorileri içerir .
Kişi sayısı
Bazı çatışma yaklaşımları Amerika Birleşik Devletleri'nde de popülerlik kazanırken, disiplinin ana akımı bunun yerine tek bir kapsayıcı veya "büyük" teorik yönelime sahip olmayan çeşitli ampirik yönelimli orta menzilli teorilere kaydı . John Levi Martin , bu "metodolojik birlik ve teorik sakinliğin altın çağını" Pax Wisconsana olarak adlandırıyor , çünkü Wisconsin-Madison Üniversitesi'ndeki sosyoloji bölümünün bileşimini yansıtıyor : çok az çekişme ile ayrı projeler üzerinde çalışan çok sayıda bilim insanı. Omar Lizardo , pax wisconsana'yı " [sosyologların] hepsinin en az iki çalışan hipotez üzerinde anlaştıkları teori/yöntem savaşlarının Ortabatı aromalı, Mertoncu bir çözümü " olarak tanımlar : (1) büyük teori bir zaman kaybıdır; [ve] (2 ) iyi teori düşünmek için iyi olmalı ya da çöp kutusuna atılmalıdır." 20. yüzyılın ikinci yarısında büyük teoriye karşı duyulan nefrete rağmen, çeşitli sentezler öneren birkaç yeni gelenek ortaya çıktı: yapısalcılık, post-yapısalcılık, kültürel sosyoloji ve sistem teorisi.
Yapısalcılık
Yapısalcı iki Avrupa bilim adamları tarafından yorumlandığı şekilde hareket Durkheim işten öncelikle kökenli: Anthony Giddens kimin yapılanması teorisi üzerine çekiyor, bir sosyolog, dilsel teorisi Ferdinand de Saussure ; ve Claude Lévi-Strauss , bir antropolog. Bu bağlamda 'yapı', 'toplumsal yapıya' değil, bir göstergeler sistemi olarak insan kültürünün semiyotik anlayışına atıfta bulunur . Yapısalcılığın dört temel ilkesi tanımlanabilir:
- Yapı, bir bütünün yapısını belirleyen şeydir.
- Yapısalcılar, her sistemin bir yapısı olduğuna inanırlar.
- Yapısalcılar, değişikliklerden ziyade bir arada yaşama ile ilgilenen 'yapısal' yasalarla ilgilenirler.
- Yapılar, anlamın görünüşünün veya yüzeyin altındaki 'gerçek şeyler'dir.
Giddens ile çağdaş olan ikinci yapısalcı düşünce geleneği, Harrison White ve öğrencileri tarafından yönetilen Harvard Sosyal İlişkiler Departmanı'nın öncülük ettiği 1970'lerde ve 1980'lerde Amerikan sosyal ağ analizi Okulu'ndan doğar . Bu yapısalcı düşünce geleneği, toplumsal yapının göstergebilimden ziyade kalıplaşmış toplumsal ilişkiler ağları olduğunu savunur. Ve bu düşünce okulu, Levi-Strauss'tan ziyade, Levi-Strauss'un çağdaş antropologu Radcliffe-Brown tarafından kuramlaştırıldığı şekliyle yapı kavramlarından yararlanır . Bazıları buna "ağ yapısalcılığı" der ve onu Levi-Strauss'un "Fransız yapısalcılığı"na karşıt olarak "İngiliz yapısalcılığı" ile eşitler.
post-yapısalcılık
Post-yapısalcı düşünce, sosyal teorinin inşasında 'hümanist' varsayımları reddetme eğiliminde olmuştur . Habermas (1986) ve Rorty'nin (1986) her ikisi de Foucault'nun sadece böyle bir düşünce sistemini bir başkasıyla değiştirdiğini iddia etse de, Michel Foucault İnsan Bilimleri Arkeolojisi'nde önemli bir eleştiri sunar . Bu entelektüeller arasındaki diyalog, son yıllarda belirli sosyoloji ve felsefe okullarının kesiştiği bir eğilimin altını çiziyor. Anti-insancıl pozisyon "ile ilişkilendirilmiştir postmodernizm " terimi, bir tanımlamak için belirli bir bağlamda kullanılan bir terimdir dönemi veya olguları , ancak bazen şeklinde bir yöntem .
Merkezi teorik problemler
Genel olarak, büyük ölçüde klasik teorik geleneklerden miras kalan sosyolojik teorinin merkezi sorunları hakkında güçlü bir fikir birliği vardır. Bu fikir birliği şudur: aşağıdaki "üç büyük" ikilik arasında nasıl bağlantı kurulacağı, aşılacağı veya bunlarla nasıl başa çıkılacağı:
- bilgi ile ilgilenen öznellik ve nesnellik ;
- eylemle ilgilenen yapı ve kurum ;
- ve zamanla ilgilenen eşzamanlılık ve artzamanlılık .
Son olarak, sosyolojik teori genellikle, üç merkezi sorunun bir alt kümesi olan mikro, orta ve makro ölçekli sosyal fenomenler arasındaki ayrımı bütünleştirme veya aşma sorunuyla boğuşur.
Öznellik ve nesnellik
Öznellik ve nesnellik sorunu iki kısma ayrılabilir: toplumsal eylemlerin genel olanaklarıyla ilgili bir kaygı ve toplumsal bilimsel bilginin özgül sorunu. İlkinde, öznel olan genellikle (zorunlu olmamakla birlikte) bireyle ve bireyin niyetleri ve nesnel yorumlarıyla eşitlenir. Amaç, genellikle toplumun geneline kadar herhangi bir kamu veya dış eylem veya sonuç olarak kabul edilir. O halde sosyal teorisyenler için birincil soru, bilginin öznel-nesnel-öznel zinciri boyunca nasıl yeniden üretildiği, yani öznelerarasılık nasıl elde edilir? Tarihsel olarak, nitel yöntemler öznel yorumları ortaya çıkarmaya çalışırken, nicel araştırma yöntemleri de bireysel öznellikleri yakalamaya çalışır. Ayrıca, bazı nitel yöntemler , yerinde nesnel tanımlamaya radikal bir yaklaşım benimser .
Bilimsel bilgiyle ilgili ikinci ilgi, Bourdieu'nün açıkladığı gibi, bir sosyoloğun tam da açıklamaya çalıştıkları nesnenin bir parçası olduğu gerçeğinden kaynaklanmaktadır:
Sosyolog, toplumsal bir varlık olması, dolayısıyla toplumsallaşması ve kendisini "sudaki bir balık gibi" hissetmesine yol açması gerçeğine içkin olan tüm varsayımları parantez içine almak için vazgeçilmez olan bu radikal şüpheyi pratikte nasıl uygulayabilir? içselleştirdiği yapılar? Görünüşte öznesi olduğu bu öz-bilinçsiz işlemler veya kendilerinin farkında olmayan işlemler yoluyla, toplumsal dünyanın kendisinin, bir anlamda, kendisi aracılığıyla nesnenin inşasını gerçekleştirmesini nasıl engelleyebilir?— Pierre Bourdieu, "Düşünümsel Sosyoloji Sorunu", Düşünümsel Sosyolojiye Davet (1992), s. 235
Yapı ve ajans
Bazen determinizme karşı iradecilik olarak adlandırılan yapı ve faillik, sosyal teoride kalıcı bir ontolojik tartışma oluşturur: "Sosyal yapılar bir bireyin davranışını mı belirler yoksa insan failliği mi?" Bu bağlamda, faillik , bireylerin bağımsız hareket etme ve özgür seçimler yapma kapasitesine atıfta bulunurken, yapı , bireylerin seçimlerini ve eylemlerini sınırlayan veya etkileyen faktörlerle (örneğin sosyal sınıf, din, cinsiyet, etnik köken, vb.) ilgilidir. Yapının ya da failin önceliği üzerine tartışmalar sosyolojik epistemolojinin özüyle ilgilidir (yani, "sosyal dünya neyden yapılmıştır?", "Sosyal dünyada bir neden nedir ve bir sonuç nedir?"). Bu tartışmada çok yıllık bir soru " toplumsal yeniden üretim " sorusudur : yapılar (özellikle eşitsizlik üreten yapılar) bireylerin seçimleri yoluyla nasıl yeniden üretilir?
Eşzamanlılık ve artzamanlılık
Sosyal teori içindeki eşzamanlılık ve artzamanlılık (ya da statik ve dinamikler ), onu Ferdinand de Saussure'ün dilbiliminden miras alan Levi-Strauss'un çalışmasıyla ortaya çıkan bir ayrıma atıfta bulunan terimlerdir . Eşzamanlılık, analiz için zamanın anlarını dilimler, dolayısıyla statik sosyal gerçekliğin bir analizidir. Artzamanlılık ise dinamik dizileri analiz etmeye çalışır. Saussure'ün ardından, eşzamanlılık, sosyal fenomenlere, dil gibi statik bir kavram olarak atıfta bulunurken, artzamanlılık, gerçek konuşma gibi ortaya çıkan süreçlere atıfta bulunur . Anthony Giddens'ın Central Problems in Social Theory'ye girişinde , "eylem ve yapının karşılıklı bağımlılığını göstermek için... tüm sosyal etkileşimin yapısında var olan zaman-mekan ilişkilerini kavramamız gerektiğini" belirtir. Yapı ve faillik gibi, zaman da toplumsal yeniden üretim tartışmasının ayrılmaz bir parçasıdır .
Sosyoloji açısından, tarihsel sosyoloji, sosyal hayatı artzamanlı olarak analiz etmek için genellikle daha iyi bir konumdayken, anket araştırması sosyal hayatın bir anlık görüntüsünü alır ve bu nedenle sosyal hayatı senkronize olarak anlamak için daha donanımlıdır. Bazıları, sosyal yapının eşzamanlılığının ontolojik bir iddiadan ziyade metodolojik bir perspektif olduğunu iddia ediyor. Bununla birlikte, teorinin sorunu, sosyal veriler hakkında iki kayıt ve düşünme biçiminin nasıl bütünleştirileceğidir.
Araştırma metodolojisi
Pek çok kişi sosyolojik araştırma yöntemlerini iki geniş kategoriye ayırır, ancak birçok kişi araştırma yöntemlerini bir süreklilik olarak görür:
- Niteliksel tasarımlar , doğrudan gözlem, katılımcılarla iletişim veya metinlerin analizi yoluyla sosyal fenomenlerin anlaşılmasını vurgular ve genellikten ziyade bağlamsal ve öznel doğruluğu vurgulayabilir.
- Nicel tasarımlar, sosyal olgulara niceliksel kanıtlar aracılığıyla yaklaşır ve genellikle geçerli ve güvenilir genel iddialar oluşturmak için birçok vakanın (veya bir deneyde kasıtlı olarak tasarlanmış tedavilerin) istatistiksel analizine dayanır.
Sosyologlar genellikle belirli araştırma teknikleri için destek kamplarına ayrılır. Bu tartışmalar, sosyal teorinin tarihsel çekirdeğindeki epistemolojik tartışmalarla ilgilidir. Birçok yönden çok farklı olmakla birlikte, hem nitel hem de nicel yaklaşımlar, teori ve veri arasında sistematik bir etkileşimi içerir . Nicel metodolojiler sosyolojide, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde baskın bir konuma sahiptir. Disiplinin en çok atıf alan iki dergisinde, nicel makaleler tarihsel olarak nitel makalelerden iki kat daha fazladır. (Öte yandan, en büyük İngiliz dergisinde yayınlanan makalelerin çoğu nitelikseldir .) Sosyal araştırma metodolojisine ilişkin ders kitaplarının çoğu nicel perspektiften yazılmıştır ve "metodoloji" teriminin kendisi genellikle "istatistik" ile eşanlamlı olarak kullanılır. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki hemen hemen tüm sosyoloji doktora programları, istatistiksel yöntemler konusunda eğitim gerektirir. Nicel araştırmacılar tarafından üretilen çalışma, genel halk tarafından daha 'güvenilir' ve 'tarafsız' olarak kabul edilir, ancak bu yargıya antipozitivistler tarafından itiraz edilmeye devam edilir.
Yöntem seçimi genellikle büyük ölçüde araştırmacının araştırmayı amaçladığı şeye bağlıdır. Örneğin, tüm popülasyonda istatistiksel bir genelleme yapmakla ilgilenen bir araştırmacı, temsili bir örnek popülasyona bir anket anketi uygulayabilir. Buna karşılık, bireyin sosyal eylemlerinin bağlamsal olarak tam olarak anlaşılmasını isteyen bir araştırmacı, etnografik katılımcı gözlemi veya açık uçlu görüşmeleri seçebilir . Çalışmalar, genellikle bir "çoklu strateji" tasarımının parçası olarak nicel ve nitel yöntemleri birleştirecek veya "üçgenleştirecektir" . Örneğin, bir nicel çalışma, bir hedef numunesi üzerinde istatistiksel desenler elde etmek üzere gerçekleştirilebilir, ve daha sonra oyun belirlemek için bir niteliksel görüşme ile kombine kurumu .
Örnekleme
Nicel yöntemler genellikle çok büyük bir nüfus hakkında sorular sormak için kullanılır, bu da nüfus sayımını veya o popülasyondaki tüm üyelerin tam bir sayımını imkansız hale getirir . Bir 'örnek' daha sonra bir popülasyonun yönetilebilir bir alt kümesini oluşturur . Nicel araştırmalarda, bir bütün olarak popülasyonla ilgili bu örneklemden çıkarımlar yapmak için istatistikler kullanılır . Bir örnek seçme işlemine 'örnekleme' denir . Rastgele örnekleme yapmak genellikle en iyisi olsa da, belirli alt popülasyonlar arasındaki farklılıklarla ilgili endişeler bazen tabakalı örneklemeyi gerektirebilir . Tersine, rastgele örneklemenin imkansızlığı bazen kolayda örnekleme veya kartopu örnekleme gibi olasılıksız örneklemeyi gerektirir .
yöntemler
Aşağıdaki araştırma yöntemleri listesi ne özel ne de kapsamlıdır:
- Arşiv araştırması (veya Tarihsel yöntem ): Biyografiler, anılar, dergiler vb. gibi tarihsel arşivlerde ve kayıtlarda bulunan ikincil verilerden yararlanır .
- İçerik analizi : Röportajların ve diğer metinlerin içeriği sistematik olarak analiz edilir. Genellikle veriler, Atlas.ti , MAXQDA , NVivo veya QDA Miner gibi nitel veri analizi (QDA) yazılımları kullanılarak ' temellendirilmiş teori ' yaklaşımının bir parçası olarak 'kodlanır' .
- Deneysel araştırma : Araştırmacı, tek bir sosyal süreci izole eder ve bir laboratuvarda (örneğin, bilinçsiz cinsiyetçi yargıların mümkün olduğu bir durum yaratarak) yeniden üretir, belirli sosyal değişkenlerin diğer değişkenlere neden olup olmadığını veya bunlara bağlı olup olmadığını belirlemeye çalışır. (örneğin, insanların geleneksel toplumsal cinsiyet rolleri hakkındaki duygularının, zıt cinsiyet klişelerinin etkinleştirilmesiyle manipüle edilip edilemeyeceğini görmek ). Katılımcılar, herhangi bir bağımsız değişkene maruz bırakılmasalar da, bağımlı değişkene göre test edildikleri için referans noktaları olarak hareket eden kontrol görevi gören veya bir veya daha fazla tedavi alan farklı gruplara rastgele atanır . Rastgeleleştirme, araştırmacının gruplar arasında ortaya çıkan farklılıkların tedavinin sonucu olduğundan emin olmasını sağlar.
- Boylamsal çalışma : Belirli bir kişi veya grubun uzun bir süre boyunca kapsamlı bir incelemesi.
- Gözlem : Araştırmacı, duyulardan gelen verileri kullanarak sosyal fenomen veya davranış hakkında bilgi kaydeder. Gözlem teknikleri katılım içerebilir veya içermeyebilir. In katılımcı gözlem , araştırmacı bunun derin bir anlayış elde etmek için alana (örneğin bir topluluk veya işin bir yer) ve bir zaman uzun süreli süreyle alanında faaliyetlerine katılır gider. Bu tekniklerle elde edilen veriler, nicel veya nitel olarak analiz edilebilir. Gözlem araştırmasında, bir sosyolog dünyanın daha az nüfuslu bir yerinde küresel ısınmayı inceleyebilir .
- Program Değerlendirme , projeler, politikalar ve programlar hakkında, özellikle bunların etkinliği ve verimliliği hakkında soruları yanıtlamak için bilgi toplamak, analiz etmek ve kullanmak için sistematik bir yöntemdir. Hem kamu hem de özel sektörde, paydaşlar genellikle finanse ettikleri, uyguladıkları, oy verdikleri veya itiraz ettikleri programların amaçlanan etkiyi yaratıp yaratmadığını bilmek isterler. Program değerlendirmesi ilk olarak bu tanıma odaklanırken, önemli hususlar genellikle katılımcı başına programın maliyetinin ne kadar olduğunu, programın nasıl geliştirilebileceğini, programın değerli olup olmadığını, daha iyi alternatiflerin olup olmadığını, istenmeyen sonuçların olup olmadığını ve programın olup olmadığını içerir. hedefler uygun ve faydalıdır.
- Anket araştırması : Araştırmacı, belirli bir ilgi popülasyonundan örneklenen bir dizi insandan görüşmeler, anketler veya benzer geri bildirimler kullanarak veri toplar. Bir görüşme veya anketteki anket maddeleri açık uçlu veya kapalı uçlu olabilir. Anketlerden elde edilen veriler genellikle bir bilgisayarda istatistiksel olarak analiz edilir.
hesaplamalı sosyoloji
Sosyologlar, sosyal fenomenleri analiz etmek ve modellemek için giderek artan bir şekilde hesaplama açısından yoğun yöntemlerden yararlanmaktadır. Kullanımı bilgisayar simülasyonları , yapay zeka , metin madenciliği , karmaşık istatistiksel yöntemler ve benzeri yeni analitik yaklaşımlar sosyal ağ analizi ve sosyal dizi analizi , hesaplamalı sosyoloji geliştirir ve aşağıdan yukarıya sosyal etkileşimlerin modelleme yoluyla karmaşık sosyal süreçlerin testleri teorileri.
Sosyal bilimlerdeki konu ve metodolojiler, doğa bilimleri veya bilgisayar bilimlerindekilerden farklı olsa da, çağdaş sosyal simülasyonda kullanılan yaklaşımların birçoğu fizik ve yapay zeka gibi alanlardan kaynaklanmaktadır . Aynı şekilde, hesaplamalı sosyolojiden kaynaklanan bazı yaklaşımlar , sosyal ağ analizi ve ağ bilimi alanlarından ağ merkezilik ölçüleri gibi doğa bilimlerine ithal edilmiştir . İlgili literatürde, hesaplamalı sosyoloji genellikle sosyal karmaşıklık çalışmasıyla ilişkilidir . Karmaşık sistemler , makro ve mikro süreçler arasındaki doğrusal olmayan bağlantı ve ortaya çıkma gibi sosyal karmaşıklık kavramları , hesaplamalı sosyolojinin sözlüğüne girmiştir. Pratik ve iyi bilinen bir örnek, araştırmacıların bir sosyal sistemin yapısını analiz edebilecekleri bir " yapay toplum " biçiminde bir hesaplama modelinin inşasıdır .
alt alanlar
Kültür
Kültüre sosyologların yaklaşımı 'ayrılabilir kültür sosyolojisi ' ve " kültürel sosyoloji olsa tamamen birbirinin yerine geçemez, benzer" -terms. Kültür sosyolojisi daha eski bir terimdir ve bazı konu ve nesneleri diğerlerinden az çok "kültürel" olarak değerlendirir. Tersine, kültürel sosyoloji, tüm sosyal fenomenleri doğal olarak kültürel olarak görür. Kültür sosyolojisi genellikle belirli kültürel fenomenleri sosyal süreçlerin bir ürünü olarak açıklamaya çalışırken, kültür sosyolojisi kültürü sosyal fenomenlerin potansiyel bir açıklaması olarak görür.
İçin Simmel , kültür "tarihin akışı içinde somutlaştırılmıştır dış biçimlerin ajansı aracılığıyla bireylerin ekimi." Değinilen Durkheim ve Mauss gibi erken dönem teorisyenleri kültürel antropolojide etkili olsalar da, kültür sosyologları genellikle modern ( ilkel veya antik değil) topluma yönelik ilgileriyle ayırt edilirler . Kültürel sosyoloji genellikle kelimelerin, sanat eserlerinin ve sembollerin hermeneutik analizini veya etnografik röportajları içerir. Bununla birlikte, örneğin Weber ve Bourdieu gibi bazı sosyologlar kültür analizinde tarihsel-karşılaştırmalı veya nicel teknikler kullanırlar. Alt alan bazen Theodor W. Adorno , Walter Benjamin ve Frankfurt Okulu'nun diğer üyelerinin damarlarında eleştirel teori ile ittifak halindedir . Kültür sosyolojisinden gevşek bir şekilde farklı olan, kültürel çalışmalar alanıdır . Richard Hoggart ve Stuart Hall gibi Birmingham Okulu teorisyenleri , metinlerin üretiminde karşılıklılığı vurgulayarak, daha önceki teoride açıkça görülen "üreticiler" ve "tüketiciler" arasındaki ayrımı sorguladılar. Kültürel Çalışmalar, konusunu kültürel pratikler ve bunların iktidarla ilişkisi açısından incelemeyi amaçlamaktadır. Örneğin, bir alt kültür (örneğin, Londra'daki beyaz işçi sınıfı gençliği) üzerine bir çalışma, grubun sosyal pratiklerini egemen sınıfla ilgili olarak dikkate alacaktır. 1960'ların " kültürel dönüşü ", nihayetinde kültürü sosyolojik gündemin çok daha yukarılarına yerleştirdi.
Sanat, müzik ve edebiyat
Edebiyat, film ve sanat sosyolojisi, kültür sosyolojisinin bir alt kümesidir. Bu alan, sanatsal nesnelerin toplumsal üretimini ve toplumsal etkilerini inceler. Kayda değer bir örnek Pierre Bourdieu'nun Les Règles de L'Art: Genèse et Structure du Champ Littéraire (1992). Sosyolojinin kurucu babalarından hiçbiri ayrıntılı bir sanat çalışması üretmedi, ancak daha sonra başkaları tarafından edebiyata uygulanan fikirler geliştirdiler. Marx'ın ideoloji teorisi, Pierre Macherey , Terry Eagleton ve Fredric Jameson tarafından edebiyata yönlendirildi . Weber'in müziğe uyguladığı kültürel rasyonalizasyon olarak modernite teorisi, daha sonra Theodor Adorno ve Jürgen Habermas gibi Frankfurt Okulu yazarları tarafından edebiyat dahil tüm sanatlara uygulandı . Durkheim'ın sosyolojiye, dışarıdan tanımlanmış sosyal gerçeklerin incelenmesi olarak bakışı, Robert Escarpit tarafından edebiyata yönlendirildi. Bourdieu'nün kendi çalışması açıkça Marx, Weber ve Durkheim'a borçludur.
Suçluluk, sapma, hukuk ve ceza
Kriminologlar, sosyoloji, psikoloji ve davranış bilimlerindeki yöntemlerden yararlanarak suç faaliyetinin doğasını, nedenlerini ve kontrolünü analiz eder . Sapma sosyolojisi, hem resmi olarak çıkarılan kuralların (örneğin suç) ihlali hem de kültürel normların gayri resmi ihlalleri dahil olmak üzere, normları ihlal eden eylem veya davranışlara odaklanır . Bu normların neden var olduğunu araştırmak sosyologların görevidir; zamanla nasıl değiştikleri; ve nasıl uygulandıkları. Sosyal düzensizlik kavramı , daha geniş sosyal sistemlerin norm ihlallerine yol açmasıdır. Örneğin, Robert K. Merton , sapmanın hem bireysel hem de sistem düzeyinde nedensel açıklamalarını içeren bir sapma tipolojisi üretti .
hukuk sosyolojisi
Hukuk çalışması, klasik sosyolojinin oluşumunda önemli bir rol oynadı. Durkheim, hukuku ünlü bir şekilde sosyal dayanışmanın "görünür sembolü" olarak tanımladı. Hukuk sosyolojisi, hem sosyolojinin bir alt disiplinini hem de hukuk çalışmaları alanındaki bir yaklaşımı ifade eder. Hukuk sosyolojisi, hukuk kurumlarının gelişimi ve yasaların toplumsal değişim üzerindeki etkisi ve bunun tersi gibi hukukun toplumun diğer yönleriyle etkileşimini inceleyen çeşitli bir çalışma alanıdır. Örneğin, bu alanda yakın zamanda yapılmış etkili bir çalışma, ABD'de son 30 yılda hapsedilmedeki artışın suçtaki artıştan değil, yasa ve polis teşkilatındaki değişikliklerden kaynaklandığını iddia etmek için istatistiksel analizlere dayanmaktadır; ve bu artışın ırksal tabakalaşmanın sürmesine önemli ölçüde katkıda bulunduğunu söyledi .
İletişim ve bilgi teknolojileri
İletişim ve bilgi teknolojileri sosyolojisi, "bilgi işlem, İnternet, yeni medya, bilgisayar ağları ve diğer iletişim ve bilgi teknolojilerinin sosyal yönlerini" içerir.
İnternet ve dijital medya
İnternet, sosyologların ilgisini çeşitli şekillerde çekmektedir; en pratik olarak bir araştırma aracı ve bir tartışma platformu olarak. İnternetin sosyolojisi geniş anlamda analizini ilgilidir çevrimiçi topluluklar (örn haber gruplarına , sosyal ağ siteleri) ve sanal dünyalar topluluk sosyoloji ile sık sık örtüşme olduğu anlamına gelir. Çevrimiçi topluluklar, ağ analizi yoluyla istatistiksel olarak incelenebilir veya sanal etnografi yoluyla niteliksel olarak yorumlanabilir . Dahası, örgütsel değişim yeni medya aracılığıyla katalize edilir , böylece genel olarak sosyal değişimi etkiler, belki de endüstriyel bir toplumdan bilgi toplumuna dönüşümün çerçevesini oluşturur . Kayda değer bir metindir Manuel Castells'in ' Internet Galaxy -the başlık olan arası bir metinsel referans oluşturan Marshall McLuhan s' Gutenberg Galaxy . İnternet sosyolojisi ile yakından ilişkili olan dijital sosyoloji , çalışma kapsamını yalnızca interneti değil, aynı zamanda yirmi birinci yüzyılın ilk on yılından bu yana ortaya çıkan diğer dijital medya ve cihazların etkisini de ele alacak şekilde genişletir.
medya
Olduğu gibi kültürel çalışmalar , medya çalışması özellikle, içinde, sosyoloji ve diğer sosyal bilimler ve beşeri bilimler yakınlaşma borçlu ayrı disiplindir edebiyat eleştirisi ve eleştirel teori . Ne üretim süreci ne de estetik biçimlerin eleştirisi sosyologların görev alanına girmese de, ideolojik etkiler ve izleyici alımı gibi sosyalleştirici faktörlerin analizleri sosyolojik teori ve yöntemden kaynaklanır. Dolayısıyla 'medya sosyolojisi' başlı başına bir alt disiplin değil, medya ortak ve çoğu zaman vazgeçilmez bir konudur.
ekonomik sosyoloji
"Ekonomik sosyoloji" terimi ilk olarak 1879'da William Stanley Jevons tarafından kullanılmış , daha sonra 1890 ve 1920 yılları arasında Durkheim, Weber ve Simmel'in eserlerinde kullanılmıştır. Ekonomik sosyoloji, ekonomik fenomenlerin analizine yeni bir yaklaşım olarak ortaya çıkmıştır. felsefi bir kavram olarak sınıf ilişkileri ve modernite . Kapitalizm ve modernite arasındaki ilişki , belki de en iyi Weber'in Protestan Ahlakı ve Kapitalizmin Ruhu (1905) ve Simmel'in Para Felsefesi'nde (1900) gösterilen göze çarpan bir konudur . Yeni ekonomik sosyoloji olarak da bilinen ekonomik sosyolojinin çağdaş dönemi, Mark Granovetter'in 1985 tarihli "Ekonomik Eylem ve Sosyal Yapı: Gömülülük Sorunu " başlıklı çalışmasıyla pekiştirildi . Bu çalışma , bireyler veya firmalar arasındaki ekonomik ilişkilerin mevcut sosyal ilişkiler içinde gerçekleştiğini (ve dolayısıyla bu ilişkiler ve bu ilişkilerin bir parçası olduğu daha büyük sosyal yapılar tarafından yapılandırıldığını) belirten gömülülük kavramını detaylandırdı . Sosyal ağ analizi, bu fenomeni incelemek için birincil metodoloji olmuştur. Granovetter'in zayıf bağların gücü teorisi ve Ronald Burt'un yapısal delikler kavramı, bu alanın en iyi bilinen teorik katkılarından ikisidir.
İş, istihdam ve endüstri
Çalışma sosyolojisi veya endüstriyel sosyoloji, " teknolojik değişim, küreselleşme , işgücü piyasaları, iş organizasyonu, yönetim uygulamaları ve istihdam ilişkilerindeki eğilimlerin yönünü ve sonuçlarını, bu eğilimlerin dünyadaki değişen eşitsizlik kalıplarıyla yakından ilişkili olduğu ölçüde " inceler . modern toplumlara ve bireylerin ve ailelerin değişen deneyimlerine, işçilerin çalışma biçimlerine ve çalışma kurumlarının şekillendirilmesine meydan okuma, direnme ve kendi katkılarını yapma yolları."
Eğitim
Eğitim sosyolojisi, eğitim kurumlarının sosyal yapıları, deneyimleri ve diğer sonuçları nasıl belirlediğinin incelenmesidir. Özellikle modern sanayi toplumlarının eğitim sistemleri ile ilgilidir. James Coleman tarafından bu alanda "Coleman Raporu" olarak bilinen 1966 tarihli klasik bir araştırma, 150.000'den fazla öğrencinin performansını analiz etti ve eğitim sonuçlarını belirlemede öğrenci geçmişinin ve sosyoekonomik durumunun okul kaynaklarında ölçülen farklılıklardan çok daha önemli olduğunu buldu ( yani öğrenci başına harcama). Bu çalışmanın ateşlediği "okul etkileri" konusundaki tartışmalar bugüne kadar devam etti. Çalışma ayrıca, sosyal açıdan dezavantajlı siyah öğrencilerin, ırksal olarak karışık sınıflarda eğitim görmekten fayda sağladığını ve bu nedenle Amerikan devlet okullarında ırk ayrımcılığının kaldırılması için bir katalizör görevi gördüğünü ortaya koydu .
Çevre
Çevre sosyolojisi, doğal çevre ile insan etkileşimlerinin incelenmesidir, tipik olarak çevre sorunlarının insani boyutlarını, bu sorunların sosyal etkilerini ve bunları çözme çabalarını vurgular. Sosyolojinin diğer alt alanlarında olduğu gibi, çevre sosyolojisindeki bilim, küreselden (örneğin dünya sistemlerinden) yerele, toplumsaldan bireye kadar bir veya birden fazla analiz düzeyinde olabilir. Çevre sorunlarının tanımlandığı ve insanlar tarafından bilindiği süreçlere de dikkat edilir . Ünlü çevre sosyologu John Bellamy Foster tarafından tartışıldığı gibi, modern çevre sosyolojisinin öncülü, Marx'ın sürdürülebilirlik üzerine çağdaş düşünceyi etkileyen metabolik yarık analizidir . Çevre sosyolojisi genellikle disiplinler arasıdır ve risk sosyolojisi , kırsal sosyoloji ve afet sosyolojisi ile örtüşür .
İnsan ekolojisi
İnsan ekolojisi, insanlar ve onların doğal, sosyal ve yapılı çevreleri arasındaki ilişkinin disiplinler arası çalışmasıyla ilgilenir. Çevre sosyolojisine ek olarak, bu alan mimari sosyoloji , kent sosyolojisi ve bir dereceye kadar görsel sosyoloji ile örtüşmektedir . Buna karşılık, toplumsal yaşamın tüm görsel boyutlarıyla ilgilenen görsel sosyoloji, fotoğraf, film ve diğer medya teknolojilerini kullandığı için medya çalışmalarıyla örtüşmektedir.
Sosyal ön kablolama
Sosyal ön kablolama, çoklu fetal bir ortamda fetal sosyal davranış ve sosyal etkileşimlerin incelenmesiyle ilgilenir. Spesifik olarak, sosyal ön kablolama , sosyal etkileşimin ontojenisini ifade eder . Ayrıca gayri resmi olarak "sosyal olmak için kablolu" olarak da adlandırılır. Teori, doğumdan önce zaten mevcut olan sosyal yönelimli eyleme eğilimin olup olmadığını sorgular . Teoride yapılan araştırmalar, yeni doğanların dünyaya sosyal olmak için benzersiz bir genetik kabloyla doğdukları sonucuna varıyor .
Yeni doğanların davranışları incelenirken, sosyal ön-kablolama hipotezini destekleyen durumsal kanıtlar ortaya çıkarılabilir. Yenidoğanların doğumdan saatler sonra bile sosyal etkileşime hazırlık gösterdikleri bulunmuştur . Bu hazırlık, yüz hareketlerini taklit etmeleri gibi şekillerde ifade edilir. Bu gözlemlenen davranış, mevcut herhangi bir sosyalleşme veya sosyal inşa biçimine katkıda bulunamaz . Aksine, yeni doğanlar büyük olasılıkla bir dereceye kadar sosyal davranış ve kimliği genetik yoluyla miras alırlar .
Bu teorinin başlıca kanıtı, İkiz gebeliklerin incelenmesiyle ortaya çıkar. Varsa ana argüman vardır sosyal davranışlar vardır kalıtsal doğumdan önce ve geliştirilen sonra bir ikiz fetusa çeşit girişme beklemeliyiz, sosyal etkileşim doğdukları önce. Böylece, ultrason teknikleri kullanılarak bir süre boyunca on fetüs analiz edildi. Kinematik analiz kullanılarak, deneyin sonuçları, ikiz fetüslerin hamilelikler ilerledikçe daha uzun süreler boyunca ve daha sık birbirleriyle etkileşime gireceğiydi. Araştırmacılar, ikizler arasındaki hareketlerin tesadüfi olmadığı, özellikle amaçlandığı sonucuna varabildiler.
Sosyal ön kablolama hipotezinin doğru olduğu kanıtlandı:
Bu çalışmanın merkezi ilerlemesi , gebeliğin ikinci üç aylık döneminde ' sosyal eylemlerin ' zaten gerçekleştirildiğinin gösterilmesidir . 14. gebelik haftasından itibaren ikiz fetüsler, özellikle ikiz eşine yönelik hareketleri planlar ve uygular. Bu bulgular bizi sosyal davranışın ortaya çıkışından önceye gitmeye zorlar : bağlam bunu mümkün kıldığı zaman, ikiz fetüslerde olduğu gibi, başkalarına yönelik eylemler sadece mümkün olmakla kalmaz, aynı zamanda öz-yönetimli eylemlere göre daha baskındır.
Aile, cinsiyet ve cinsellik
Aile, cinsiyet ve cinsellik, sosyolojinin birçok alt alanında incelenen geniş bir araştırma alanını oluşturur. Aile, akrabalık bağları ile birbirine bağlı bir grup insandır: - Kan / evlilik / hemcins birlikteliği veya evlat edinme ilişkileri. Aile birimi, bilinen hemen hemen tüm toplumlarda bir şekilde bulunan en önemli sosyal kurumlardan biridir. Sosyal organizasyonun temel birimidir ve çocukları kendi toplumlarının kültürü içinde sosyalleştirmede kilit bir rol oynar. Aile sosyolojisi, bir kurum ve sosyalleşme birimi olarak aileyi, çekirdek ailenin nispeten modern tarihsel ortaya çıkışı ve onun farklı toplumsal cinsiyet rollerine özel bir ilgiyle inceler . " Çocukluk " kavramı da önemlidir. Sosyolojik bakış açılarının uygulanabileceği daha temel kurumlardan biri olarak aile sosyolojisi, giriş niteliğindeki akademik müfredatın ortak bir bileşenidir. Feminist sosyoloji ise toplumsal cinsiyet ve cinsellik gibi kültürel kategorileri özellikle güç ve eşitsizlik açısından gözlemleyen ve eleştiren normatif bir alt alandır. Birincil kaygısı feminist teori olan ataerkillik küçük ölçekli etkileşimin düzeyinde ve daha geniş toplumsal yapısı açısından hem de pek çok toplumda belirgin kadınların sistematik baskı,. Feminist sosyoloji ayrıca toplumsal eşitsizlikleri üretmek ve sürdürmek için cinsiyetin ırk ve sınıfla nasıl iç içe geçtiğini de analiz eder. "Farklı toplumlar ve tarihsel dönemler arasında kadınlık ve erkeklik tanımlarındaki ve cinsiyet rolündeki farklılıkların nasıl açıklanacağı" da bir endişe kaynağıdır.
Sağlık, hastalık ve beden
Sağlık ve hastalık sosyolojisi toplumsal etkileri hakkında odaklarının ve toplumun genelindeki tavır, hastalıklar, hastalıklar, ruh sağlığı ve engelli . Bu alt alan aynı zamanda gerontoloji ve yaşlanma sürecinin incelenmesi ile de örtüşmektedir . Tıp sosyolojisi ise, aksine, tıbbi organizasyonların ve klinik kurumların iç işleyişine odaklanır. Britanya'da sosyoloji, Goodenough Raporu'nun (1944) ardından tıp müfredatına dahil edildi .
Vücudun Sosyoloji ve somut "beden" fikri üzerinde geniş bir perspektif alır ve "insan ve insan olmayan organlar, morfolojisi, insan üremesi, anatomi, vücut sıvıları, biyoteknoloji, genetik dahil somutlaşan dinamikleri geniş bir yelpazede içerir. Bu genellikle sağlık ve hastalık ile kesişen değil, aynı zamanda siyasi, sosyal, kültürel, ekonomik ve ideolojik yapımları olarak organlarının teorileri. ISA Araştırma Komitesi "sosyal Bilimlerde Body" adamış tutar.
Ölüm, ölmek, yas
Sağlık ve hastalık sosyolojisinin kültürel sosyolojiyle örtüşen bir alt alanı, ölüm, ölüm ve yas çalışmalarıdır ve bazen geniş olarak ölüm sosyolojisi olarak adlandırılır . Bu konu, Douglas Davies ve Michael C. Kearl'ın çalışmalarıyla örneklenmiştir .
Bilgi ve bilim
Bilgi sosyolojisi, insan düşüncesi ile onun içinde ortaya çıktığı sosyal bağlam arasındaki ilişkinin ve hakim fikirlerin toplumlar üzerindeki etkilerinin incelenmesidir. Terim ilk olarak 1920'lerde, bir dizi Almanca konuşan teorisyen, özellikle Max Scheler ve Karl Mannheim , bunun üzerine kapsamlı bir şekilde yazdığında yaygın olarak kullanılmaya başlandı . 20. yüzyılın ortalarında işlevselciliğin egemenliğiyle birlikte, bilgi sosyolojisi ana akım sosyolojik düşüncenin çevresinde kalma eğilimindeydi. 1960'larda, özellikle Peter L. Berger ve Thomas Luckmann tarafından The Social Construction of Reality'de (1966) büyük ölçüde yeniden keşfedildi ve günlük hayata çok daha yakından uygulandı ve hala insan toplumunun niteliksel olarak anlaşılmasıyla ilgilenen yöntemlerin merkezinde yer alıyor ( sosyal olarak karşılaştırın). kurgulanmış gerçeklik ). Michel Foucault'nun "arkeolojik" ve "soykütüksel" çalışmaları önemli ölçüde çağdaş etkiye sahiptir.
Bilim sosyolojisi, özellikle "bilimin sosyal koşulları ve etkileri ve bilimsel etkinliğin sosyal yapıları ve süreçleri ile" ilgilenen bir sosyal etkinlik olarak bilimin incelenmesini içerir. Bilim sosyolojisindeki önemli teorisyenler arasında Robert K. Merton ve Bruno Latour bulunmaktadır . Sosyolojinin bu dalları bilim ve teknoloji çalışmalarının oluşmasına katkı sağlamıştır . Hem ASA hem de BSA , Bilim, Bilgi ve Teknoloji alt alanına ayrılmış bölümlere sahiptir. ISA Bilim ve Teknoloji Araştırma Komitesi tutar.
Boş vakit
Boş zaman sosyolojisi, insanların boş zamanlarını nasıl düzenlediğinin incelenmesidir. Boş zaman, spor , turizm ve oyun oynama gibi çok çeşitli aktiviteleri içerir . Boş zaman sosyolojisi, her biri iş-boş zaman ilişkisinin farklı bir yönünü araştırdığı için iş sosyolojisi ile yakından bağlantılıdır. Alandaki daha yeni çalışmalar iş-boş zaman ilişkisinden uzaklaşarak boş zaman ve kültür arasındaki ilişkiye odaklanmaktadır. Sosyoloji Bu alan ile başladı Thorstein Veblen 'in Boş Sınıf Teorisi .
Barış, savaş ve çatışma
Sosyolojinin bu alt alanı, genel olarak savaşın dinamikleri, çatışma çözümü, barış hareketleri, savaş mültecileri, çatışma çözümü ve askeri kurumları inceler. Bu alt alanın bir alt kümesi olarak, askeri sosyoloji , ordunun bir organizasyondan ziyade bir sosyal grup olarak sistematik olarak incelenmesini amaçlar . Bu farklı olarak servis personeli ile ilgili konuları inceler oldukça uzmanlaşmış alt alandır grubuna zorla ile toplu eylem paylaşılan dayalı çıkarlar hayatta kalma ile bağlantılı meslek ve mücadele amaçlı ve birlikte değerlere daha tanımlı ve sivil toplum içinde daha dar olan. Askeri sosyoloji ayrıca sivil-asker ilişkileri ve diğer gruplar veya devlet kurumları arasındaki etkileşimlerle de ilgilidir. Konular, ordudakiler tarafından tutulan baskın varsayımları, askeri üyelerin savaşma istekliliklerindeki değişiklikleri, askeri sendikalaşmayı, askeri profesyonelliği, kadınların artan kullanımını, askeri endüstriyel-akademik kompleksi, ordunun araştırmaya bağımlılığını ve kurumsal ve askeri teşkilat yapısı.
siyaset sosyolojisi
Tarihsel olarak, siyaset sosyolojisi, siyasi organizasyon ve toplum arasındaki ilişkilerle ilgilendi. Bu alandaki tipik bir araştırma sorusu şu olabilir: "Neden bu kadar az sayıda Amerikan vatandaşı oy kullanmayı seçiyor?" Bu bağlamda siyasi görüş oluşumunun soruları istatistiksel ait öncü kullanımlarından bazıları getirdiği anket araştırması ile Paul Lazarsfeld . Sosyo-politik eğilimleri analiz etmek için karşılaştırmalı tarihten yararlanan bu tür sorularla ilgili olarak geliştirilen siyaset sosyolojisinin önemli bir alt alanı. Max Weber ve Moisey Ostrogorsky'nin çalışmalarından geliştirilen alan .
Çağdaş siyaset sosyolojisi bu araştırma alanlarını içerir, ancak daha geniş güç ve siyaset sorularına açılmıştır. Bugün siyaset sosyologları, bir grubun diğeri üzerinde yapısal tahakküme katkıda bulunan kimliklerin nasıl oluştuğuyla ilgilenmeye eğilimlidir; kimin nasıl ve hangi yetkiyle bildiği siyaseti; ve yaygın kültürel ve sosyal değişime yol açacak şekilde sosyal etkileşimlerde iktidara nasıl karşı çıkıldığına dair sorular. Bu tür soruların niteliksel olarak incelenmesi daha olasıdır. Çalışma sosyal hareketler ve bunların etkileri siyaset ve iktidar bu geniş tanımları ile ilgili olarak özellikle önemli olmuştur.
Siyaset sosyolojisi de metodolojik milliyetçiliğin ötesine geçti ve sivil toplum örgütlerinin rolünü, ulus-devletin bir sosyal yapı olarak Dünya'ya yayılmasını ve modern dünya toplumunda devletsiz varlıkların rolünü analiz etti . Çağdaş siyaset sosyologları ayrıca devletler arası etkileşimleri ve insan haklarını da inceler.
Nüfus ve demografi
Nüfusun demografları veya sosyologları, belirli bir nüfusun zaman içindeki büyüklüğünü, bileşimini ve değişimini inceler. Demograflar, bu özelliklerin çeşitli sosyal, ekonomik veya politik sistemleri nasıl etkilediğini veya bunlardan nasıl etkilendiğini inceler. Nüfus çalışması, aynı zamanda, çevredeki çevre ile bir nüfus ilişkisini inceleyen ve genellikle kentsel veya kırsal sosyoloji ile örtüşen insan ekolojisi ve çevre sosyolojisi ile de yakından ilgilidir. Bu alandaki araştırmacılar, Hareketlilik çalışmaları olarak bilinen alt alana giren ve beşeri coğrafya ile yakından ilgili olan nüfus hareketlerini inceleyebilir: ulaşım, göçler, diaspora vb . Demograflar ayrıca belirli bir popülasyon veya epidemiyoloji içindeki hastalığın yayılmasını da inceleyebilir .
Kamu sosyolojisi
Kamu sosyolojisi, daha geniş kitlelerle etkileşim kurmak için akademiyi aşmaya çalışan disipline bir yaklaşımı ifade eder. Belki de en iyi, belirli bir yöntem, teori veya bir dizi politik değerden ziyade bir sosyoloji tarzı olarak anlaşılır. Bu yaklaşım öncelikle, onu diğer profesyonel sosyologlara hitap etmekle ilgilenen bir akademik sosyoloji biçimi olan profesyonel sosyoloji ile karşılaştıran Michael Burawoy ile ilişkilidir . Kamu sosyolojisi ayrıca daha geniş bilim iletişimi veya bilim gazeteciliği alanının bir parçasıdır .
Irk ve etnik ilişkiler
Irk ve etnik ilişkiler sosyolojisi , toplumun her düzeyinde ırklar ve etnisiteler arasındaki sosyal , politik ve ekonomik ilişkileri inceleyen disiplinin alanıdır . Bu alan, farklı ırk ve etnik gruplar arasındaki ırkçılık, konut ayrımı ve diğer karmaşık sosyal süreçlerin çalışmasını kapsar . Bu araştırma, sıklıkla, tabakalaşma ve sosyal psikoloji gibi sosyolojinin diğer alanlarıyla ve ayrıca postkolonyal teoriyle etkileşim halindedir . Siyasi politika düzeyinde, etnik ilişkiler ya asimilasyon ya da çok kültürlülük açısından tartışılmaktadır . Irkçılık karşıtlığı , özellikle 1960'larda ve 1970'lerde popüler olan başka bir politika tarzını oluşturur.
Din
Din sosyolojisi, dinin toplumdaki uygulamaları, tarihsel arka planları, gelişmeleri, evrensel temaları ve rolleri ile ilgilenir. Dinin tüm toplumlarda ve kayıtlı tarih boyunca tekrar eden rolüne özel bir vurgu yapılmaktadır. Din sosyolojisi, sosyologların dini hakikat iddialarının geçerliliğini değerlendirmek için yola çıkmadıkları, bunun yerine Peter L. Berger'in “metodolojik ateizm” pozisyonu olarak tanımladığı şeyi varsaydıkları için din felsefesinden ayrılır . Modern biçimsel sosyoloji disiplininin, Durkheim'ın 1897'de Roma Katolik ve Protestan nüfuslar arasındaki intihar oranlarına ilişkin çalışmasında dinin analiziyle başladığı söylenebilir . Max Weber, ekonomik sosyoloji ve sosyal tabakalaşma bağlamında din üzerine dört ana metin yayınladı : Protestan Ahlakı ve Kapitalizmin Ruhu (1905), Çin Dini: Konfüçyanizm ve Taoizm (1915), Hindistan'ın Dini: Sosyoloji Hinduizm ve Budizm (1915) ve Antik Yahudilik (1920). Çağdaş tartışmalar genellikle sekülerleşme , sivil din , din ve ekonominin kesişimi ve küreselleşme ve çok kültürlülük bağlamında dinin rolü gibi konulara odaklanır .
Sosyal değişim ve gelişim
Değişim ve gelişme sosyolojisi, toplumların nasıl geliştiğini ve nasıl değiştirilebileceğini anlamaya çalışır. Bu, örneğin demografik eğilimler, siyasi veya teknolojik eğilimler veya kültürdeki değişiklikler gibi toplumun birçok farklı yönünü incelemeyi içerir. Bu alanda, sosyologlar genellikle makrososyolojik yöntemler veya tarihsel-karşılaştırmalı yöntemler kullanırlar . Çağdaş sosyal değişim çalışmalarında, uluslararası kalkınma veya topluluk gelişimi ile örtüşmeler vardır . Bununla birlikte, sosyolojinin kurucularının çoğu, tarih çalışmalarına dayanan sosyal değişim teorilerine sahipti. Örneğin, Marx , toplumun maddi koşullarının nihayetinde toplumun ideal veya kültürel yönlerine neden olduğunu iddia ederken, Weber aslında maddi koşulların dönüşümünü başlatan şeyin Protestanlığın kültürel adetleri olduğunu savundu. Her ikisinin de aksine Durkheim , toplumların bir sosyokültürel evrim süreci yoluyla basitten karmaşığa doğru hareket ettiğini savundu . Bu alandaki sosyologlar ayrıca küreselleşme ve emperyalizm süreçlerini de incelerler. En önemlisi, Immanuel Wallerstein , Marx'ın teorik çerçevesini, dünya sistemleri teorisi olarak bilinen şeye geniş zaman dilimlerini ve tüm dünyayı içerecek şekilde genişletir . Kalkınma sosyolojisi de post-kolonyalizmden büyük ölçüde etkilenmiştir . Son yıllarda, Raewyn Connell , Küresel Kuzey'deki ülkelere yönelik sosyolojik araştırmalardaki önyargının bir eleştirisini yayınladı . Bu önyargının sosyologları Küresel Güney'in yaşanmış deneyimlerine karşı kör ettiğini , özellikle "Kuzey Teorisi"nin yeterli bir emperyalizm ve sömürgecilik teorisinden yoksun olduğunu savunuyor .
Fernand Braudel Ekonomiler, Tarihsel Sistemler ve Medeniyetler Araştırma Merkezi ve Küresel Sosyal Değişim Araştırma Projesi de dahil olmak üzere sosyal değişimi inceleyen birçok kuruluş var .
Sosyal ağlar
Sosyal ağ, arkadaşlık , akrabalık , finansal değiş tokuş, hoşlanmama, cinsel ilişkiler veya ilişkiler gibi bir veya daha fazla belirli karşılıklı bağımlılık türüyle birbirine bağlı (bağlı) "düğümler" adı verilen bireylerden (veya kuruluşlardan) oluşan bir sosyal yapıdır . inançlar, bilgi veya prestij. Sosyal ağlar, ailelerden ulusların düzeyine kadar pek çok düzeyde çalışır ve sorunların çözülme biçiminin, örgütlerin yürütülme biçiminin ve bireylerin amaçlarına ulaşmada ne derece başarılı olduklarının belirlenmesinde kritik bir rol oynar. Sosyal ağ analizinin altında yatan teorik varsayım, grupların mutlaka toplumun yapı taşları olmadığıdır: yaklaşım, yerel olmayan topluluklardan değişim ağlarına kadar daha az sınırlı sosyal sistemleri incelemeye açıktır . Teorik olarak ilişkisel sosyolojiden yola çıkan sosyal ağ analizi, bireyleri (kişiler, kuruluşlar, devletler) ayrık analiz birimleri olarak ele almaktan kaçınır, bunun yerine bağların yapısının bireyleri ve ilişkilerini nasıl etkilediğine ve oluşturduğuna odaklanır. Normlara sosyalleşmenin davranışı belirlediğini varsayan analizlerin aksine, ağ analizi, bağların yapısının ve bileşiminin normları ne ölçüde etkilediğini görmeye çalışır. Öte yandan, Omar Lizardo'nun yakın tarihli araştırması , ağ bağlarının daha önce var olan kültürel zevkler tarafından şekillendirildiğini ve yaratıldığını da gösteriyor. Sosyal ağ teorisi genellikle resmi matematikte tanımlanır ve coğrafi verilerin Sosyo Haritalamaya entegrasyonunu içerebilir .
Sosyal Psikoloji
Sosyolojik sosyal psikoloji, mikro ölçekli sosyal eylemlere odaklanır . Bu alan, küçük grupların davranışlarının yanı sıra bireysel düşünce ve duyguların incelenmesi yoluyla tüm toplumları inceleyen "sosyolojik minyatürcülüğe" bağlı kalmak olarak tanımlanabilir. Psikolojik sosyologların özel ilgi alanlarından biri, çeşitli demografik, sosyal ve kültürel gerçeklerin insan sosyal etkileşimi açısından nasıl açıklanacağıdır. Bu alandaki başlıca konulardan bazıları sosyal eşitsizlik, grup dinamikleri , önyargı, saldırganlık, sosyal algı, grup davranışı, sosyal değişim, sözsüz davranış, sosyalleşme, uygunluk, liderlik ve sosyal kimliktir. Sosyal psikoloji, psikolojik vurgu ile öğretilebilir . Sosyolojide, bu alandaki araştırmacılar deneysel yöntemin en önde gelen kullanıcılarıdır (ancak, psikolojik meslektaşlarının aksine, sıklıkla başka metodolojileri de kullanırlar). Sosyal psikoloji, sosyal etkilerin yanı sıra sosyal algı ve sosyal etkileşime de bakar.
Tabakalaşma, yoksulluk ve eşitsizlik
Sosyal tabakalaşma, bireylerin bir toplum içindeki sosyal sınıflara, kastlara ve bölümlere göre hiyerarşik olarak düzenlenmesidir . Modern Batı toplumlarının tabakalaşması geleneksel olarak üç ana katmanda düzenlenen kültürel ve ekonomik sınıflarla ilgilidir: üst sınıf, orta sınıf ve alt sınıf , ancak her sınıf daha küçük sınıflara (örneğin mesleki ) bölünebilir . Sosyal tabakalaşma, sosyoloji içinde kökten farklı şekillerde yorumlanır. Yapısal işlevselciliğin savunucuları, sınıfların ve kastların tabakalaşmasının tüm toplumlarda belirgin olduğu için, varlıklarını istikrara kavuşturmada hiyerarşinin faydalı olması gerektiğini öne sürerler. Çatışma teorisyenleri , aksine, tabakalı toplumlarda kaynakların erişilemezliğini ve sosyal hareketlilik eksikliğini eleştirir .
Karl Marx, sosyal sınıfları kapitalist sistemdeki üretim araçlarıyla olan bağlantılarına göre ayırt eder: Burjuvazi araçlara sahiptir, ancak bu, proletaryanın kendisini de içerir, çünkü işçiler yalnızca kendi emek güçlerini satabilirler ( kültürel üst yapının maddi temelini oluştururlar). ). Max Weber , sosyal tabakalaşmanın yalnızca ekonomik eşitsizliklere değil, diğer statü ve güç farklılıklarına (örneğin ataerkillik ) dayandığını öne sürerek Marksist ekonomik determinizmi eleştirdi . Weber'e göre, tabakalaşma en az üç karmaşık değişken arasında gerçekleşebilir:
- Mülkiyet (sınıf): Bir kişinin bir toplumdaki doğum ve bireysel başarıya dayalı ekonomik konumu. Weber, bunu tabakalaşmadaki en üst faktör olarak görmemesi bakımından Marx'tan farklıdır. Weber, şirketlerin veya endüstrilerin yöneticilerinin sahip olmadıkları firmaları nasıl kontrol ettiğini belirtti; Marx böyle bir kişiyi proletaryanın içine yerleştirirdi.
- Prestij (statü): Bir kişinin bir toplumdaki prestiji veya popülaritesi. Bu, bu kişinin yaptığı iş veya servet tarafından belirlenebilir.
- Güç (siyasi parti): Bir kişinin başkalarının direnişine rağmen yoluna devam etme yeteneği. Örneğin, Federal Soruşturma Bürosu çalışanı veya Birleşik Devletler Kongresi üyesi gibi devlet işlerinde çalışan kişiler, çok az mülke veya statüye sahip olabilir, ancak yine de muazzam bir güce sahiptirler.
Pierre Bourdieu , kültürel ve sembolik sermaye kavramlarında modern bir örnek sunar . Ralf Dahrendorf gibi teorisyenler , özellikle teknolojik veya hizmet temelli ekonomilerde eğitimli bir işgücünün gerekliliği ile ilgili olarak, modern Batı toplumlarında genişlemiş bir orta sınıf eğilimine dikkat çekti. Bağımlılık teorisi gibi küreselleşmeyle ilgili bakış açıları , bu etkinin işçilerin gelişmekte olan ülkelere kaymasına bağlı olduğunu öne sürüyor .
Kentsel ve kırsal sosyoloji
Kent sosyolojisi, metropol alanlarda sosyal yaşam ve insan etkileşiminin analizini içerir. Planlama ve politika oluşturma için tavsiye vermeyi amaçlayan bir disiplindir. Sonra sanayi devrimi gibi çalışır Georg Simmel'in 'ın Metropolis ve Ruh Yaşam (1903) Kentleşme ve yabancılaşma ve anonimlik üzerindeki etkisi üzerinde duruldu. 1920'lerde ve 1930'larda Chicago Okulu , bir alan araştırması yöntemi olarak sembolik etkileşimciliği kullanarak, hem şehir sosyolojisi hem de kriminoloji için önemli olan şehrin doğası üzerine büyük bir teori bütünü üretti . Çağdaş araştırma, örneğin Saskia Sassen'in " Küresel şehir " çalışmasında olduğu gibi, yaygın olarak bir küreselleşme bağlamına yerleştirilmiştir . Kırsal sosyoloji ise aksine, metropol olmayan alanların analizidir. Tarım ve vahşi doğa, kırsal bölgelerde daha belirgin bir sosyal gerçek olma eğiliminde olduğundan, kırsal sosyologlar genellikle çevre sosyologlarıyla örtüşür.
toplum sosyolojisi
Genellikle kentsel ve kırsal sosyoloji ile gruplandırılan topluluk sosyolojisi veya topluluk sosyolojisidir. Analiz birimi olarak çeşitli toplulukları (çevrimiçi topluluklar dahil) alarak, topluluk sosyologları farklı insan derneklerinin kökenini ve etkilerini inceler. Örneğin, Alman sosyolog Ferdinand Tönnies iki tür insan birliği arasında ayrım yaptı: gemeinschaft (genellikle "topluluk" olarak çevrilir) ve gesellschaft ("toplum" veya "dernek"). 1887 tarihli Gemeinschaft und Gesellschaft adlı çalışmasında Tönnies, Gemeinschaft'ın bir "irade birliği"nin varlığı nedeniyle daha sıkı ve daha uyumlu bir sosyal varlık olarak algılandığını savundu . Bir topluluğun 'gelişimi' veya 'sağlığı', aynı zamanda, sosyal sermaye kavramını çevreleyen literatür tarafından örneklenen kalkınma sosyolojisi ile ilgilenen topluluk sosyologlarının da merkezi bir endişesidir .
Diğer akademik disiplinler
Sosyoloji, toplumu, özellikle antropoloji , siyaset bilimi , ekonomi, sosyal hizmet ve sosyal felsefeyi inceleyen çeşitli disiplinlerle örtüşür . İletişim çalışmaları , kültürel çalışmalar , demografi ve edebiyat teorisi gibi nispeten yeni birçok alan , sosyolojiden kaynaklanan yöntemlerden yararlanmaktadır. " Sosyal bilim " ve " sosyal araştırma " terimlerinin her ikisi de klasik sosyolojide ortaya çıktıklarından beri bir dereceye kadar özerklik kazanmıştır. Sosyal antropoloji veya antropososyolojinin farklı alanı, kültürel antropolojiden ayrıldığı Birleşik Krallık ve Commonwealth ve Avrupa'nın çoğunda (özellikle Fransa) antropolojinin baskın bileşenidir . Amerika Birleşik Devletleri'nde, sosyal antropoloji genellikle kültürel antropoloji içinde (veya nispeten yeni sosyokültürel antropoloji tanımı altında ) sınıflandırılır .
Sosyoloji ve uygulamalı sosyoloji , sosyal hizmetin profesyonel ve akademik disipliniyle bağlantılıdır. Her iki disiplin de sosyal etkileşimleri, toplumu ve çeşitli sistemlerin (yani aile, okul, topluluk, yasalar, siyasi alan) birey üzerindeki etkisini inceler. Bununla birlikte, sosyal hizmet genellikle sosyal işlev bozukluklarını hafifletmek için pratik stratejilere daha fazla odaklanır; genel olarak sosyoloji, bu sorunların temel nedenlerinin kapsamlı bir incelemesini sağlar. Örneğin, bir sosyolog, bir topluluğun neden yoksullukla boğuştuğunu araştırabilir . Uygulamalı sosyolog daha pratik stratejiler üzerinde odaklanacağını neyi Bu yükü hafifletmek için yapılması gereken. Sosyal hizmet uzmanı eyleme odaklanacaktır ; akıl sağlığı terapisi, danışmanlık , savunuculuk, topluluk organizasyonu veya topluluk seferberliği yoluyla "doğrudan" veya "dolaylı" olarak tez stratejilerinin uygulanması .
Sosyal antropoloji , çağdaş yaşayan insanların sosyal gruplarda nasıl davrandığını inceleyen antropolojinin dalıdır . Sosyologlar gibi sosyal antropoloji uygulayıcıları, sosyal organizasyonun çeşitli yönlerini araştırırlar . Geleneksel olarak, sosyal antropologlar endüstriyel olmayan ve Batılı olmayan toplumları analiz ederken, sosyologlar Batı dünyasındaki sanayileşmiş toplumlara odaklandılar. Bununla birlikte, son yıllarda, sosyal antropoloji, odağını modern Batı toplumlarına genişletti, bu da iki disiplinin giderek daha fazla yakınlaşması anlamına geliyor.
Dilsel antropolojiyi içeren sosyokültürel antropoloji , insan popülasyonları içindeki ve arasındaki farklılık ve benzerlik sorunuyla ilgilenir. Disiplin, Avrupa sömürge imparatorluklarının genişlemesiyle eş zamanlı olarak ortaya çıktı ve uygulamaları ve teorileri, sömürgesizleştirme süreçleriyle birlikte sorgulandı ve yeniden formüle edildi. Ulusötesi süreçler, ulus-devletin kültür ve iktidarla ilgili teorileştirmelerdeki merkeziliğine meydan okudukça , bu tür sorunlar yeniden ortaya çıktı . Çokkültürlülük hakkında kamusal tartışmalar ve kültür kavramının akademi dışında ve antropoloji tarafından incelenen halklar arasında artan kullanımı olarak yeni zorluklar ortaya çıktı . Bu zamanlar, akademide, antropolojide veya böyle zamanlar varsa, dünyada "her zamanki gibi" değildir.
Irving Louis Horowitz , The Decomposition of Sociology'de (1994), disiplinin, "seçkin bir soy ve gelenekten" gelirken, derin ideolojik teori ve politika yapımıyla ilgili eksikliği nedeniyle düşüşte olduğunu savundu: Sosyolojinin ayrışması, bu büyük geleneğin ideolojik düşünceye tabi olmasıyla başladı ve totaliter zaferlerin ardından daha aşağı bir gelenek su yüzüne çıktı." Ayrıca: "Henüz bahsedilmeyen bir sorun, sosyolojinin rahatsızlığının tüm sosyal bilimleri saf pozitivizme - herhangi bir teorik temelden yoksun bir ampirizme karşı savunmasız bırakmasıdır. Daha erken bir zamanda sosyolojiye girmiş olabilecek yetenekli bireyler, iş dünyasında entelektüel teşvik arıyorlar. , hukuk, doğa bilimleri ve hatta yaratıcı yazı; bu, sosyolojiyi çok ihtiyaç duyulan potansiyelden yoksun bırakır." Horowitz, sorunu daha da kötüleştiren bir 'temel disiplin' eksikliğinden bahsediyor. Pennsylvania Üniversitesi'nde Sosyoloji Bölümü'nde Dorothy Swaine Thomas Profesörü ve Social Evolution & History dergisinin Danışma Editörleri Konseyi üyesi Randall Collins , benzer duyguları dile getirdi: "Bir disiplin olarak bütün tutarlılığı kaybettik, ayrılıyoruz. her biri kendi yolunda ilerleyen ve hiçbirinin birbirine çok fazla saygı duymadığı bir uzmanlıklar kümesine dönüşüyor."
2007'de The Times Higher Education Guide , 'İnsan Bilimlerinde en çok alıntı yapılan kitap yazarları' (felsefe ve psikoloji dahil) listesini yayınladı. İlk ondan yedisi sosyolog olarak listeleniyor: Michel Foucault (1), Pierre Bourdieu (2), Anthony Giddens (5), Erving Goffman (6), Jürgen Habermas (7), Max Weber (8) ve Bruno Latour ( 10).
dergiler
Sosyoloji alanında özgün araştırmaları yayınlayan en yüksek dereceli genel dergiler, American Journal of Sociology ve American Sociological Review'dur . Sosyoloji Annual Review orijinal yorumu denemeler yayımlayan, aynı zamanda son derece sıralanır. Diğer birçok genel ve uzman dergi mevcuttur.
Ayrıca bakınız
- Sosyoloji Bibliyografyası
- kritik bağlantı teorisi
- kültürel teori
- meşgul teori
- Sosyal bilimler tarihi
- sosyologların listesi
- Sosyolojinin ana hatları
- siyaset sosyolojisi
- sanayi sonrası toplum
- sosyal teori
- sosyolojik Frankçılık
Notlar
Referanslar
alıntılar
Kaynaklar
- Aby, Stephen H. 2005. Sosyology: A Guide to Reference and Information Sources (3. baskı). Littleton, CO: Libraries Unlimited Inc. ISBN 1-56308-947-5 OCLC 57475961
- Babbie Earl R. . 2003. Sosyal Araştırma Uygulaması (10. baskı). Wadsworth: Thomson Öğrenme . ISBN 0-534-62029-9 OCLC 51917727
- C. Wright Mills, Entelektüel Ustalık Tavsiyeleri Genç Sosyolog için Nasıl Çalışılır
- Collins, Randall . 1994. Dört Sosyolojik Gelenek. Oxford: Oxford Üniversitesi Yayınları . ISBN 0-19-508208-7 OCLC 28411490
- Coser Lewis A. . 1971. Sosyolojik Düşüncenin Ustaları: Tarihsel ve Sosyal Bağlamda Fikirler . New York: Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 0-15-555128-0 .
- Giddens, Anthony . 2006. Sosyoloji (5. baskı). Cambridge: Polity Basın. ISBN 0-7456-3378-1 OCLC 63186308
- Landis, Judson R (1989). Sosyoloji: Kavramlar ve Özellikler (7. baskı). Belmont, Kaliforniya: Wadsworth. ISBN'si 978-0-534-10158-9.
- Lipset, Seymour Martin ve Everett Carll Ladd . "Amerikan Sosyologlarının Politikası," American Journal of Sociology (1972) 78 #1 pp. 67–104 JSTOR 2776571
- Macionis, John J (1991). Sosyoloji (3. baskı). Englewood Kayalıkları, NJ: Prentice Salonu. ISBN'si 978-0-13-820358-0.
- Merton, Robert K. . 1959. Sosyal Teori ve Sosyal Yapı. Teori ve araştırmanın kodlanmasına doğru (gözden geçirilmiş ve genişletilmiş ed.). Glencoe, IL. OCLC 4536864
- Mills, C. Wright. 1959. Sosyolojik Hayal Gücü OCLC 165883
- Mitchell, Geoffrey Duncan (2007) [1968]. Yüz Yıl Sosyoloji: Sosyolojik Düşüncenin Başlıca Figürlerinin, Fikirlerinin ve Okullarının Kısa Bir Tarihi . New Brunswick, NJ: İşlem Yayıncıları. ISBN'si 978-0-202-36168-0. OCLC 145146341 .
- Nisbet, Robert A. 1967. Sosyolojik Gelenek , Londra, Heinemann Eğitim Kitapları. ISBN 1-56000-667-6 OCLC 26934810
- Ritzer, George ve Douglas J. Goodman. 2004. Sosyolojik Teori (6. baskı). McGraw-Hill . ISBN 0-07-281718-6 OCLC 52240022
- Scott, John ve Gordon Marshall, ed. 2005. Sosyoloji Sözlüğü (3. baskı). Oxford Üniversitesi Yayınları. ISBN 0-19-860986-8 , OCLC 60370982
- Tausch, Arno (2015). Küresel değer değişiminin politik cebiri. Müslüman dünyası için genel modeller ve çıkarımlar. Almas Heshmati ve Hichem Karoui ile (1. baskı). Nova Bilim Yayıncıları, New York. ISBN'si 978-1-62948-899-8.
- Wallace, Ruth A. ve Alison Wolf. 1995. Çağdaş Sosyolojik Teori: Klasik Geleneği Sürdürmek (4. baskı). Prentice-Hall. ISBN 0-13-036245-X OCLC 31604842
- Beyaz, Harrison C. . 2008. Kimlik ve Kontrol. Sosyal Oluşumlar Nasıl Ortaya Çıkıyor (2. baskı). Princeton: Princeton Üniversitesi Yayınları . ISBN 978-0-691-13714-8 OCLC 174138884
- Willis, Evan. 1996. Sosyolojik Arayış: Sosyal yaşam çalışmasına giriş . New Brunswick , NJ: Rutgers University Press . ISBN 0-8135-2367-2 OCLC 34633406
Dış bağlantılar
- Amerikan Sosyoloji Derneği (ASA)
- Avustralya Sosyoloji Derneği (TASA)
- Bangladeş Sosyoloji Derneği (BSS)
- İngiliz Sosyoloji Derneği (BSA)
- Kanada Fransızca Konuşan Sosyologlar ve Antropologlar Derneği
- Kanada Sosyoloji Derneği (CSA)
- Avrupa Sosyoloji Derneği (ESA)
- Fransız Sosyoloji Derneği
- Alman Sosyoloji Derneği (DGS)
- 1972 Sosyoloji Röportajlar Chicago Bölümü Üniversitesi Kılavuzu at Chicago Özel Koleksiyonlar Araştırma Merkezi Üniversitesi
- Sosyoloji Chicago Üniversitesi, Kayıtlar 1924-2001 Kılavuzu at Chicago Özel Koleksiyonlar Araştırma Merkezi Üniversitesi
- Hint Sosyoloji Derneği (ISS)
- Uluslararası Sosyoloji Enstitüsü (IIS)
- Uluslararası Sosyoloji Derneği (ISA)
- Latin Amerika Sosyoloji Derneği (ALAS)
- Uluslararası Araştırma Gözlemevi (OOIR): Sosyolojide Son Makaleler ve Eğilimler
- Portekiz Sosyoloji Derneği (APS)
- İrlanda Sosyoloji Derneği (SAI)
- İskandinav Sosyoloji Derneği (NSA)
- İsveç Sosyoloji Derneği (İsveççe)