Giriş
Yirminci yüzyılın başında, deniz topçularının yoğun bir gelişimi vardı: yeni güçlü ve uzun menzilli silahlar ortaya çıktı, mermiler geliştirildi, menzil belirleyiciler ve optik nişangahlar tanıtıldı. Toplamda, bu, daha önce ulaşılamayan mesafelerde ateş etmeyi mümkün kıldı ve doğrudan atış menzilini önemli ölçüde aştı. Aynı zamanda, uzun menzilli atışları organize etme konusu da çok ciddiydi. Denizcilik güçleri bu sorunu çeşitli şekillerde ele aldılar.
Rusya ile savaşın başlangıcında, Japon filosunun zaten kendi yangın kontrol yöntemi vardı. Ancak, 1904 savaşları kusurlu olduğunu gösterdi. Ve teknik, alınan savaş deneyiminin etkisi altında önemli ölçüde yeniden tasarlandı. Gemilerde Tsushima'ya merkezi yangın kontrolünün unsurları tanıtıldı.
Bu yazıda, Tsushima Muharebesi'ndeki Japon topçularının yönetiminin hem teknik hem de organizasyonel yönlerini ele alacağız. Tanışmamızı tam olarak bir öncekiyle aynı plana göre yürüteceğiz. Makale Rus filosu hakkında:
• telemetreler;
• optik nişangahlar;
• bilgilerin araçlara aktarılması için araçlar;
• kabuklar;
• topçuların organizasyon yapısı;
• yangın kontrol yöntemi;
• hedef seçimi;
• topçular için eğitim.
Uzaklık ölçer
Telemetre mesafeyi belirler
Savaşın başlangıcında, tüm büyük Japon gemilerinde, mesafeyi belirlemek için Barr & Stroud tarafından üretilen iki telemetre (baş ve kıç köprüsünde) FA2 modeli kuruldu. Ancak bu zamana kadar, pasaporta göre iki kat doğruluğa sahip olan yeni bir FA3 modelinin üretimi çoktan başlamıştı. Ve 1904'ün başında, Japonya bu uzaklık ölçerlerden 100 tanesini satın aldı.
Bu nedenle, Tsushima Muharebesi'nde, savaş hattının tüm Japon gemileri, 3. Pasifik Filosunun Rus gemilerine takılanlara benzer en az iki Barr & Stroud FA2 telemetreye sahipti.
Mesafe ölçerler savaşta oldukça mütevazı bir rol oynadı. Çalışmalarıyla ilgili herhangi bir şikayet gelmedi.
Optik nişangahlar
Armstrong silahının 6 "çubuğunda optik görüş
12 pounder (3 ”) ile başlayan tüm Japon silahlarının iki görüşü vardı: Ross Optical Co.
Optik manzaralar, Tsushima savaşında, zaten 4 m mesafeden, mermileri geminin belirli bir kısmına, örneğin kuleye yönlendirmeyi mümkün kıldı. Savaş sırasında, parçalar defalarca optik nişangahları devre dışı bıraktı, ancak topçular onları hemen yenileriyle değiştirdi.
Lensler aracılığıyla uzun süreli gözlem, göz yorgunluğuna ve görme bozukluğuna neden oldu, bu yüzden Japonlar, onları değiştirmek için diğer tarafın silahlarından yeni topçuları çekmeyi bile planladı. Ancak, Tsushima'da, savaşta kesintiler olması nedeniyle bu uygulamaya başvurulmadı ve gemiler birkaç kez ateşleme tarafını değiştirdi.
Bilgi aktarım araçları
Tsushima Muharebesi'nde, farklı gemilerde silahları işaretlemek için komutlar ve veriler iletmek için, birbirini kopyalayan farklı araçlar kullanıldı:
• elektromekanik gösterge;
• müzakere borusu;
• telefon;
• saat surat;
• ağızlık;
• tabak.
Onları daha ayrıntılı olarak düşünün.
Elektromekanik işaretçi
Japon gemileri, kumanda kulesinden topçu subaylarına mesafeyi ve komutları ileten "Barr & Stroud" elektromekanik cihazlarla donatılmıştı. Tasarım ve çalışma prensibi olarak, Rus gemilerindeki Geisler aletlerine benziyorlardı.
Bir yandan bu işaretçiler gürültüden muzdarip değildi ve açıkça bilgi aktarıyordu, diğer yandan okların atışlardan titreme koşulları altında ince hareketleri alıcı tarafın dikkatinden kaçabiliyordu. Bu nedenle, mesafe ve komutların aktarımı her zaman başka şekillerde kopyalanmıştır.
Müzakere borusu
Müzakere boruları, geminin kilit direklerini birbirine bağladı: kontrol kulesi, kıç tekerlek yuvası, kuleler, casemate silahları, tepeler, üst köprü vb. Barış zamanında iletişim için çok uygunlardı, ancak savaş sırasında sürekli gürültü ve gürültü nedeniyle bunları kullanmak zordu.
Bununla birlikte, Tsushima'da, komutları iletmek için müzakere boruları aktif olarak kullanıldı ve bu durumlarda hasar nedeniyle başarısız olduklarında, işaretli haberci denizcileri kullandılar.
Telefon
Komutları iletmek için bir telefon kullanıldı. Sesi yeterli kalitede iletti. Ve güçlü bir savaş gürültüsü ile ses trompetlerine göre daha iyi işitilebilirlik sağladı.
Saat surat
Kadran, pruva köprüsünde bulunuyordu ve mesafeyi casematlara iletmeye hizmet ediyordu. Bir saati anımsatan, ancak on iki değil on bölmeli, iki eliyle yaklaşık 1,5 metre çapında yuvarlak bir diskti. Kısa kırmızı bir ok binlerce metreyi, uzun beyaz bir ok yüzlerce metreyi temsil ediyordu.
ağızlık
Korna, kaptan köşkünden haberci denizcilere emirleri ve ateşleme parametrelerini iletmek için aktif olarak kullanıldı. Tahtaya bilgileri yazıp topçulara ilettiler.
Savaş koşullarında gürültüden dolayı kornanın kullanılması çok zordu.
Sesli komutlar gönderme
plaka
Bir haberci denizcinin ihanet ettiği tebeşir notalı küçük bir kara tahta, kendi atışlarından gelen güçlü gürlemeler ve şoklar karşısında en etkili iletişim aracıydı. Başka hiçbir yöntem karşılaştırılabilir güvenilirlik ve görünürlük sağlamamıştır.
Tsushima Muharebesi'ndeki Japonların bilgi iletmek için paralel olarak birkaç farklı yöntem kullanması nedeniyle, merkezi yangın kontrol sürecindeki tüm katılımcılar için net ve sürekli bir iletişim sağlandı.
cephane
Tsushima savaşındaki Japon filosu iki tür mühimmat kullandı: yüksek patlayıcı ve zırh delici No. 2. Hepsi aynı ağırlığa, aynı eylemsizlik sigortasına ve aynı donanıma sahipti - shimozu. Sadece zırh delici mermilerin daha kısa olması, daha kalın duvarlara ve daha düşük patlayıcı ağırlığına sahip olması bakımından farklıydılar.
Herhangi bir katı düzenlemenin yokluğunda, mühimmat türü seçimi her gemide bağımsız olarak kararlaştırıldı. Aslında, yüksek patlayıcı mermiler, zırh delici mermilerden çok daha sık kullanıldı. Bazı gemiler genellikle sadece kara mayını kullandı.
Japon kara mayınları çok hassastı. Suya dokunduklarında, yüksek bir sprey sütunu yükselttiler ve hedefi vurduklarında parlak bir parıltı ve siyah bir duman bulutu ürettiler. Yani, her durumda, mermilerin düşmesi çok belirgindi, bu da sıfırlamayı ve ayarlamayı büyük ölçüde kolaylaştırdı.
Zırh delici mermiler suya çarptığında her zaman patlamadı, bu yüzden Japonlar bir voleybolda cephaneyi birleştirme pratiği yaptı: bir namluyla ateşlenen zırh delici ve diğeri yüksek patlayıcı. Uzun mesafelerde zırh delici mermiler kullanılmadı.
Topçu organizasyon yapısı
Japon gemisinin topçuları organizasyonel olarak iki ana kalibreli top grubuna (baş ve kıç taretleri) ve dört grup orta kalibreli topa (her iki tarafta baş ve kıç) ayrıldı. Grupların başında subaylar vardı: biri ana kalibrenin her bir taretine atandı ve ikisi daha orta kalibreli pruva ve kıç gruplarına liderlik etti (savaşın aynı anda her iki tarafta da yapılmayacağına inanılıyordu) . Memurlar genellikle kulelerde veya kazalarda bulunuyorlardı.
Ana ateşleme yöntemi, ateşleme parametrelerinin: hedef, menzil, düzeltme (temel, 6 "silahlar için) ve ateşleme anının, ateşleme müdürü (kıdemli topçu subayı veya gemi kaptanı) tarafından belirlendiği merkezi ateşti. üst köprüde veya conning kulesinde. Grup komutanları, çekim parametrelerinin aktarılmasına katılmak ve bunların yürütülmesinin doğruluğunu izlemek zorunda kaldı. Ateş kontrol işlevlerini yalnızca hızlı ateşe geçerken üstlenmeleri gerekiyordu (Tsushima'da bu nadiren oldu ve hiçbir şekilde tüm gemilerde olmadı). Ek olarak, ana kalibre taretlerinin komutanlarının işlevleri, orta kalibre için alınan düzeltmelere göre toplarının düzeltmelerini yeniden hesaplamayı içeriyordu.
Tsushima'dan önce Japon topçularının organizasyon yapısı hemen hemen aynıydı. Temel farklar, her grubun komutanının yangını bağımsız olarak kontrol etmesiydi: mesafeyi belirledi, düzeltmeleri hesapladı ve hatta hedefi seçti. Örneğin, 1 Ağustos 1904'te Kore Boğazı'ndaki savaşta, Azuma aynı anda üç farklı hedefe ateş etti: baş kulesinden - "Rusya", 6 "silahtan -" Thunderbolt ", kıçtan kule - "Rurik".
Yangın kontrol tekniği
Tsushima'da kullanılan Japon ateş kontrol tekniği, önceki savaşlarda kullanılandan oldukça farklıydı.
İlk olarak, "eski" tekniğe hızlıca bir göz atalım.
Mesafe bir telemetre kullanılarak belirlendi ve bir topçu subayına iletildi. İlk atış için verileri hesapladı ve silahlara iletti. Nişan başladıktan sonra, ateş kontrolü, ateşlemelerinin sonuçlarını gözlemleyen ve bağımsız olarak ayarlamalar yapan silah grubu komutanlarına geçti. Yangın, voleybolda veya her silahın hazır olduğunda gerçekleştirildi.
Bu teknik aşağıdaki dezavantajları ortaya çıkardı:
• Yeterince yüksek olmayan kulelerden ve çamurluklardan gelen grupların komutanları, mermilerinin düştüğünü uzun mesafeden görmediler.
• Bağımsız atış sırasında, kendi patlamalarımızı diğerlerinden ayırmak mümkün değildi.
• Nişancılar genellikle ateşin parametrelerini bağımsız olarak ayarladılar ve bu da memurların yangını kontrol etmesini zorlaştırdı.
• Mermilerin düşmesi arasında ayrım yapılamaması nedeniyle düzeltme ile ilgili mevcut zorluklarla, nihai doğruluğun yetersiz olduğu ortaya çıktı.
28 Temmuz 1904'te Sarı Deniz'deki savaşta etkili bir çözüm, Mikasa K. Kato'nun kıdemli topçu subayı tarafından önerildi ve salvo ateşine aşağıdaki iyileştirmeleri ekledi:
• Tüm silahları tek bir hedefe ateşleyin.
• Tek tip (aynı kalibre içinde) atış parametrelerine sıkı sıkıya bağlılık.
• Ön marslardan düşen mermilerin gözlemlenmesi.
• Önceki çekimlerin sonuçlarına göre çekim parametrelerinin merkezi olarak ayarlanması.
Merkezi yangın kontrolü böyle doğdu.
Tsushima Savaşı'na hazırlanırken, Mikasa'nın olumlu deneyimi tüm Japon filosuna yayıldı. Amiral H. Togo bunu açıkladı filo yeni bir tekniğe geçiş:
Geçmiş savaşlar ve tatbikatlardan edinilen deneyime dayanarak, geminin yangın kontrolü mümkün olduğu kadar köprüden yapılmalıdır. Atış mesafesi köprüden gösterilmeli ve silah gruplarında ayarlanmamalıdır. Köprüden yanlış bir mesafe belirtilirse, tüm mermiler uçacak, ancak mesafe doğruysa, tüm mermiler hedefe çarpacak ve isabet oranı artacaktır.
Japonlar tarafından Tsushima Muharebesi'nde kullanılan merkezi ateş kontrol süreci şu aşamalardan oluşuyordu:
1. Mesafe ölçümü.
2. Değişikliğin ilk hesaplaması.
3. Çekim parametrelerinin aktarılması.
4. Atış.
5. Çekim sonuçlarının gözlemlenmesi.
6. Gözlem sonuçlarına göre çekim parametrelerinin düzeltilmesi.
Ayrıca, 3. aşamaya geçiş ve bunların 3. aşamadan 6. aşamaya döngüsel tekrarları.
Mesafe ölçümü
Üst köprüden gelen menzil bulucu, hedefe olan mesafeyi belirledi ve müzakere borusundan ateş kontrolüne iletti (eğer kontrol kulesindeyse). Savaştan önce H. Togo, 7 metreden fazla ateş etmekten kaçınmayı tavsiye etti ve savaşa 000 metreden başlamayı planladı.
İlk deneme atışı haricinde, telemetre okumaları artık kullanılmıyordu.
Değişikliğin ilk hesaplaması
Hedefin göreceli hareketini, rüzgarın yönünü ve hızını hesaba katan telemetre okumalarına dayanan yangın kontrolörü, atış anındaki aralığı tahmin etti ve arka görüş düzeltmesinin değerini hesapladı. Bu hesaplama yalnızca ilk deneme atışı için yapıldı.
Ateşleme parametrelerini geçme
Buna paralel olarak, yangın kontrolörü ateşleme parametrelerini tabancalara çeşitli şekillerde iletti: menzil ve düzeltme. Ayrıca, 6 "silahlar için hazır bir değişiklikti ve ana kalibreli silahların komutanlarının, alınan değişikliği özel bir tablonun verilerine göre yeniden hesaplamaları gerekiyordu.
Topçulara kesinlikle yangın kontrolünden alınan menzilden sapmamaları talimatı verildi. Sadece belirli bir silahın bireysel özelliklerini hesaba katmak için arka görüş değişikliğinin değiştirilmesine izin verildi.
atış
Sıfırlama genellikle pruva grubunun 6 ”tabancalarıyla yapıldı. Birkaç gemiden gelen zayıf görüş veya ateş konsantrasyonu koşullarında daha iyi görünürlük için, aynı parametrelerde bir salvoda 3-4 silah ateşlendi. Uzun mesafe ve iyi gözlem koşulları ile voleybol, her top için farklı mesafe ayarlarına sahip bir "merdiven" ile yapılabilir. Daha kısa bir mesafede, tek deneme atışları da kullanılabilir.
Yenilgiye karşı bir salvo, aynı kalibreye sahip tüm olası variller tarafından yapıldı.
Atış için komutlar, yangın kontrolörü tarafından bir elektrik ulusu veya ses yardımıyla verildi. "Voleybola hazırlan" komutuyla hedefe yönelik olarak gerçekleştirildi. "Volley" komutuyla bir atış yapıldı.
Senkronize ateşleme, görevlerini kesinlikle verilen süre içinde yapmak zorunda olan hem doldurucuların hem de topçuların çalışmalarında büyük bir koordinasyon gerektiriyordu.
Çekim sonuçlarının gözlemlenmesi
Çekimin sonuçları, hem atış yöneticisi hem de korna ve bayraklar kullanarak bilgi ileten ön görevdeki görevli tarafından izlendi.
Gözlem, teleskoplarla gerçekleştirildi. Kabuklarının düşmesini diğerlerinden ayırt etmek için iki teknik kullanıldı.
İlk olarak, mermilerin düştüğü an özel bir kronometre ile belirlendi.
İkincisi, atış anından sonbahara kadar mermilerinin uçuşunun görsel eşliğini uyguladılar.
En zor kısım, Tsushima savaşının son aşamasında mermilerinizi takip etmekti. Mikasa 5800-7200 m mesafeden Borodino ve Orel'e ateş etti Batan güneşin dalgalardan yansıyan parıltısı gözlemlere büyük ölçüde engel oldu. Mikasa'nın kıdemli topçu subayı artık 12 inçlik mermilerinin isabetlerini ayırt edemedi (6 inçlik toplardan büyük mesafeden dolayı ateş olmadı), bu yüzden ateşi yalnızca subayın sözlerine göre ayarladı. ön mars.
Gözlem sonuçlarına göre çekim parametrelerinin ayarlanması
İtfaiye müdürü, bir öncekinin sonuçlarının gözlemine dayanarak yeni salvo için düzeltmeler yaptı. Mesafe, hedefin altına inme ve fazla uçuş oranına göre ayarlandı. Ancak artık telemetre okumalarına güvenmiyordu.
Hesaplanan parametreler topçulara aktarıldı, yeni bir voleybol atıldı. Ve ateşleme döngüsü bir daire içinde tekrarlandı.
Ateşleme döngüsünün tamamlanması ve yeniden başlaması
Görüş koşulları sonuçlarını gözlemlemeye izin vermediğinde veya menzil çok büyüdüğünde yangın kesintiye uğradı. Ancak, Tsushima'da yangının hava şartlarından veya mesafenin artmasından dolayı kesintiye uğradığı ilginç anlar yaşandı.
Böylece, saat 14: 41'de (bundan sonra Japon saati olarak anılacaktır), "Prens Suvorov" daki yangın, yangınlardan çıkan dumanda hedefin kaybolması nedeniyle askıya alındı.
19: 10'da "Mikasa", gözlerde parlayan güneşten dolayı mermilerin düşüşünü gözlemlemenin imkansızlığı nedeniyle ateş etmeyi bitirdi, ancak 19: 04'te "Borodino" da isabetler oldu. Diğer bazı Japon gemileri 19: 30'a kadar ateş etmeye devam etti.
Bir aradan sonra, ateşleme döngüsü menzili ölçerek yeniden başladı.
Ateş oranı
Japon kaynakları, Tsushima Muharebesi'nde üç ateş oranından bahsediyor:
• Ölçülen yangın.
• Sıradan yangın.
• Seri ateş.
Ölçülen ateş genellikle uzun mesafelerde ateşlendi. Ortada tek ateş. Talimatlara göre hızlı ateş, 6 m'den fazla bir menzilde yasaklandı ve nadiren savaşta ve hiçbir şekilde tüm gemilerde kullanıldı.
Mevcut bilgiler, yangın kontrol yöntemi ile yangın hızı arasında açık bir şekilde bağlantı kurmayı mümkün kılmaz. Ve sadece ölçülü ve sıradan ateşle, çekimin merkezi kontrollü voleybolda ve hızlı ateşle - bağımsız olarak, her silahın hazırlığına göre ve büyük olasılıkla "eski" yönteme göre yapıldığını varsayabiliriz.
Merkezi atış sırasındaki hareketlerin sırasına bağlı olarak, sıradan ateşte bile voleybollar çok sık olamazdı (talimatlara göre, 3 "silahlar için dakikada 6 turdan fazla olamaz). İngiliz ataşelerinin gözlemleri de Tsushima Muharebesi'ndeki düşük ateş oranını doğruluyor.
Hedef seçimi
Tsushima Muharebesi'nde amiralden, ateşi belirli bir düşman gemisine yoğunlaştırmak için herhangi bir talimat veya emir yoktu. Yangın kontrolörü hedefi kendisi seçti, her şeyden önce şunlara dikkat ederek:
• Çekim için en yakın veya en uygun gemi.
• Çok fazla fark yoksa, sıradaki ilk veya son gemi.
• En tehlikeli düşman gemisi (en çok hasara neden olan).
Topçu tatbikatları
Japon filosunda, ana rolün kapalı tüfeklerden namlu ateşlemesine verildiği, topçu yetiştirmek için iyi geliştirilmiş bir metodoloji kullanıldı.
Bir silahın namlusuna tüfek yerleştirmek için bir cihaz
Namlu atışı için hedef, tahta bir çerçeve üzerine gerilmiş ve bir sal üzerine yerleştirilmiş bir tuvaldi.
Namlu atışı için hedef
İlk aşamada, topçu nişangahı kullanmayı ve silahı ateş etmeden hedefe nişan almayı öğrendi.
Hareketli bir hedefe nişan alma eğitimi için özel bir simülatör (dotter) da kullanıldı. Hem dikey hem de yatay olarak yer değiştiren bir hedefin bulunduğu bir çerçeveden oluşuyordu. Sonuç kaydedilirken topçu onu görünürde "yakalamak" ve tetiğe basmak zorunda kaldı: vur ya da ıska.
Optik görüş (üst) ve mekanik (alt) ile hedefe nişan alma
İkinci aşamada, sırayla her silahtan hedefe ayrı ayrı namlu atışları yapıldı.
İlk başta, ateş, demirli bir gemiden sabit bir hedefe yakın mesafeden (100 m) ateşlendi.
Sonra uzun bir mesafeye (400 m) hareket ettiler, burada her şeyden önce sabit bir hedefe, ikincisinde de çekili bir hedefe ateş ettiler.
Üçüncü aşamada, yangın önceki tatbikata benzer şekilde, yalnızca aynı anda tüm bataryadan, her seferinde bir hedef olarak gerçekleştirildi.
Son, dördüncü aşamada, çekim hareket halindeyken tüm gemi tarafından mümkün olduğunca yakın koşullarda gerçekleştirildi. Hedef, önce aynı yönde, ardından ters yönde (karşı sahalarda) 600-800 m'ye kadar bir mesafede çekildi.
Eğitimin kalitesini değerlendirmek için ana parametre, isabetlerin yüzdesiydi.
Tsushima savaşından önce çok sık tatbikatlar yapıldı. Böylece, Şubat 1905'ten başlayarak, "Mikasa", başka bir olay yoksa, günde iki namlulu atış yaptı: sabah ve öğleden sonra.
Mikasa namlunun bireysel günler için ateşlemesinin yoğunluğunu ve sonuçlarını anlamak için veriler tabloda özetlenmiştir:
Topçulara ek olarak, Japonlar, üzerinde eylemlerin hızının ve koordinasyonunun çalışıldığı özel bir standın kullanıldığı yükleyicileri de eğitti.
Japon donanması ayrıca savaş silahlarından daha düşük şarjlı eğitim mermileri ateşledi. Hedef genellikle 30 m uzunluğunda ve 12 m yüksekliğinde küçük bir kayalık adaydı.Bize kadar gelen bilgilerden, 25 Nisan 1905'te 1. muharebe müfrezesinin gemilerinin hareket halindeyken ateşlendiği biliniyor. adaya uzaklığı 2290-2740 m idi.
Çekim sonuçları bir tabloda özetlenmiştir.
Ne yazık ki, diğer büyük pratik atışlarla ilgili bilgiler bize ulaşmadı. Bununla birlikte, Japon silahlarının namlularının atılmasına ilişkin dolaylı verilere dayanarak, çok sık ve yoğun olamayacakları varsayılabilir.
Bu nedenle namlu atışları, Japon topçularının becerilerinin korunmasında ve geliştirilmesinde önemli bir rol oynadı. Aynı zamanda, sadece nişan almakla kalmayıp, aynı zamanda her seviyedeki topçuların savaş etkileşimini de eğittiler. Sıfırlama, gözlemleme ve ayarlama pratik deneyimi, öncelikle tatbikatlarda değil, önceki savaşlarda kazanıldı.
Ayrıca, Japonların genel savaşa hazırlanmasının çok yüksek yoğunluğu özellikle iptal edilmelidir. Ve son güne kadar liderlik etmeleri, düşmanla "formun zirvesinde" karşılaşmaları.
Bulgular
Tsushima savaşında Japon atış yöntemi mükemmel sonuçlar verdi.
Saat 14: 10'da (bundan sonra saat Japonca olarak anılacaktır) 6 metrelik bir mesafeden "Mikasa", sancak tarafındaki burun kazalarından düzenli yaylım ateşleriyle "Prens Suvorov" da sıfırlanmaya başladı. 400 m mesafeden 14: 11'de "Mikasa" ana ve orta kalibreli ile öldürmek için ateş açtı. Kısa süre sonra çekimler izledi.
Rus amiral gemisinin kaptan köşkünde bulunan 1. derece kaptan Clapier de Colong'un yanından şöyle görünüyordu:
Düşman, iki ya da üç alt vuruştan ve uçuştan sonra nişan aldı ve birbiri ardına burunda ve Suvorov'un kontrol kulesi alanında sık ve çok sayıda isabet aldı ...
Kontrol kulesinde, boşluklar, kabuk parçaları, küçük odun parçaları, duman, alttan su sıçramaları ve uçuşlar bazen sürekli olarak tam bir yağmurda düşer. Kontrol kulesinin yakınında sürekli mermi darbelerinden ve kendi atışlarından gelen gürültü her şeyi bastırıyor. Mermilerin patlamalarından ve yakındaki çok sayıda yangından kaynaklanan duman ve alevler, kaptan köşkünün açıklıklarından etrafta olup bitenleri gözlemlemeyi imkansız kılıyor. Sadece uyum ve başlangıçlarda ufkun münferit kısımlarını görebilirsiniz ...
Kontrol kulesinde, boşluklar, kabuk parçaları, küçük odun parçaları, duman, alttan su sıçramaları ve uçuşlar bazen sürekli olarak tam bir yağmurda düşer. Kontrol kulesinin yakınında sürekli mermi darbelerinden ve kendi atışlarından gelen gürültü her şeyi bastırıyor. Mermilerin patlamalarından ve yakındaki çok sayıda yangından kaynaklanan duman ve alevler, kaptan köşkünün açıklıklarından etrafta olup bitenleri gözlemlemeyi imkansız kılıyor. Sadece uyum ve başlangıçlarda ufkun münferit kısımlarını görebilirsiniz ...
Saat 14: 40'ta, Mikasa'dan gözlemciler, hem 12 "hem de 6" silahların neredeyse her atışının "Prens Suvorov" a çarptığını ve patlamalardan çıkan dumanın hedefi kapladığını belirttiler.
14:11 de 6 m mesafeden "Fuji" "Oslyaba" üzerine ateş açtı. Zaten 200:14 14 "de mermi Rus gemisinin pruvasına çarptı. Dahası, bu "Oslyabya" daki ilk vuruş değildi (öncekilerin yazarları başka gemiler olabilirdi).
Arama emri memuru Shcherbachev, "Kartal" ın arka kulesinden 2. müfrezenin amiral gemisinin bombardımanı resmini gözlemledi:
İlk olarak, alt kısım yaklaşık 1 kablo, ardından uçuş yaklaşık 1 kablo. Kabuğun kırılmasından kaynaklanan su sütunu, "Oslyabya" kasarasının üzerine yükselir. Siyah sütun, ufkun gri arka planında açıkça görülebilmelidir. Sonra, çeyrek dakika sonra - bir vuruş. Kabuk, parlak ateş ve kalın bir siyah duman halkasıyla Oslyabi'nin aydınlık tarafına çarpıyor. Sonra, düşman gemisinin yan tarafının nasıl parladığını ve Oslyabi'nin tüm kasarasının ateş ve sarı-kahverengi ve siyah duman bulutları ile sarıldığını görebilirsiniz. Bir dakika sonra duman dağılır ve yan tarafta büyük delikler görülür ...
Tsushima'nın başlangıcında Japon topçularının ateşinin doğruluğu ve dolayısıyla etkinliği, 28 Temmuz 1904'te Sarı Deniz'deki savaştan çok daha yüksekti. Savaşın başlamasından yaklaşık yarım saat sonra, "Prens Suvorov" ve "Oslyabya" büyük bir hasarla arızalandı ve bir daha asla geri dönmedi.
Öyleyse, 28 Temmuz 1904'te birkaç saat içinde ne Rus savaş gemilerine ağır hasar veremeyen, ne de büyük yangınları ateşleyebilen Japon topçusu, 14 Mayıs 1905'te bu kadar çabuk sonuç aldı?
Ve neden Rus filosu buna hiçbir şeye karşı çıkamadı?
Açıklık için tabloda özetlenen Tsushima Muharebesi'ndeki topçuların doğruluğundaki temel faktörleri karşılaştıralım.
Topçuların doğruluk faktörlerinin karşılaştırılmasından aşağıdaki sonuçlar çıkarılabilir.
Her iki taraf da yaklaşık olarak eşit bir teknik temele sahipti (telemetreler, nişangahlar, ateşleme veri iletim araçları).
Japon donanması, birikmiş deneyimler temelinde geliştirilen daha gelişmiş bir yangın kontrol tekniği kullandı. Bu teknik, mermilerin düşüşünü ayırt etmeyi ve tek bir hedefe birkaç gemiyi ateşlerken bile üzerlerindeki ateşi ayarlamayı mümkün kıldı.
Rus atış tekniği, önceki savaşların deneyimini uygun ölçüde hesaba katmadı ve pratikte çalışılmadı. Aslında, "çalışmıyor" olduğu ortaya çıktı: Aralarında ayrım yapmanın imkansızlığı nedeniyle düşen mermilerin sonuçlarına göre yangını ayarlamanın imkansız olması nedeniyle kabul edilebilir bir doğruluk elde edilemedi.
Japon donanması, Tsushima Muharebesi'nden hemen önce çok yoğun bir topçu tatbikatı gerçekleştirdi.
Rus filosu yalnızca bir harekata çıkmadan önce ve duraklar sırasında ateş etti. Son pratik alıştırmalar savaştan çok önce gerçekleşti.
Böylece, Japonların atış doğruluğundaki üstünlüğü, öncelikle daha iyi kontrol tekniklerinin kullanılması ve daha yüksek düzeyde topçu eğitimi ile elde edildi.