"Başkalarının fikirlerinden korkmaya başladığımız an
ve içimizdeki gerçeği söylemekten çekinmeyin,
ve konuşmamız gerektiğinde politika nedenlerinden sessiz kalıyor,
İlahi ışık ve yaşam selleri artık ruhlarımıza akmıyor. ”
- Elizabeth Cady Stanton
Dış merkezli bir gerçeği yaşamanın zararlarından biri gerçeğimizi dürüst, açık ve özgürce söyleme yeteneğimizi kolayca kaybedebilmemizdir. Ne yazık ki, bu sadece gerçeğinizi başkalarına söyleyememek anlamına gelmez, aynı zamanda kendinize gerçeğinizi söyleyememek anlamına da gelir. Bu durum, istediklerimizi feda etmek anlamına gelse bile, başkalarına istediklerini veya en azından istediklerini düşündüğümüzü vermemizi motive eden öğrenilmiş yanıtın bir parçasıdır. En kötü senaryoda, kendimizi en son duruma getirmek demek.
Bu alanda sahip olduğumuz zorlukların bir kısmı, dış merkezli gerçeklik eğitimimizin yanı sıra üç olası kaynaktan geliyor: Birincisi, doğruyu söylemenin diktatör ve boyun eğici görünmemize neden olacağına inanıyoruz. Her birimiz, insan koşullarında büyük T harfi ile bir gerçek olmadığını fark etmeliyiz; sadece “benim” gerçeğim ve “senin” gerçeğin ve “onun” gerçeği ve “onun” gerçeği ve “onların” gerçeği vardır.
"Hakikat" diye bir şey olduğunu varsayarsak bile, başkalarının veya kendimiz için hissettiğimiz, inandığımız ve söylediklerinin hangi unsurlarını "Hakikati" oluşturabileceğini ve neyi temsil ettiğini belirleyememiz imkansızdır. kişiselleştirilmiş kişisel gerçekler. Ve bu geniş çapta tutulan bu inancın çözümü - yani, her birimizin sadece gördüğümüz gibi gerçeği söyleyebildiği anlayışı. Benim tecrübelerim, duygularımdan konuşmayı da içeren gerçeğimi söylediğimi açıkça ortaya koyduğumda, benim konumumda otoriter ya da taşınmaz olarak görülmediğimin farkındayım.
Gerçeği söyle, Bütün gerçeği söyle?
İkincisi, "doğruyu söyle" ile "tüm gerçeğini söyle" ile karıştırıyoruz. Her zaman gerçeğin söylenmesini önermiyorum. Böyle bir yaklaşım, meslektaşınıza gereksiz bir şekilde, gurur duyduğu yeni saçının, size çok kötü göründüğünü veya kayınpederinin kravatlardaki lezzetinin acımasız olduğuna inandığını söylemesine yol açacaktır.
Bir "bütün gerçeğinizi söyleyin" şartı, çok azımızın rahatça yaşayabileceği ve insanlara gereksiz yere acımasız olması için lisans vereceği bir gereksinimdir. Ancak önerdiğim şey, söylemeyi seçtiğin şeyin, senin için gerçek olduğundan emin ol. Fakat aynı zamanda, yanıltıcı olmadığından emin olun, çünkü bazı önemli kısımları atlamışsınızdır.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Ne İstediğiniz Hakkında Net Olmak
Üçüncüsü, arzularını kendimizden önce koyarak gerçekten başkalarına hizmet ettiğimize dair genel bir inanç var. Yine de, çoğunlukla deneme yanılma yoluyla, istediğim her şeyi açık bir şekilde, herhangi bir durumda başkalarına en iyi şekilde hizmet ettiğimi anladım.
Kimse benimle aynı fikirde olmasa veya istediğimi elde etmeme izin vermeye istekli olsa bile, herkes için işe yarayacak bir hareket süreci belirlemek için istediklerimle ilgili netlik ve net iletişim. Ne sıklıkta istediğimizi açıkça ifade etmeden başkalarını kendi gizli ajandalarımızı kabul etmeye yönlendirmeye çalışırız.
Gerçeği Anlatmanın Sonuçlarının Korkusu
Bazen biz de gerçeklerden çekiliyoruz çünkü bunun bir otorite figürünün duymak istediği bir şey olmadığını biliyoruz. Ve bu özellikle işyerinde böyledir. Örneğin, birçoğumuz patronumuzun bize bazı amaçlanan eylem planları konusunda heyecanlı hale geldiği bir durumdayız. Mantıktaki hatayı anında tespit ediyoruz ya da bunun doğru bir yaklaşım olmadığını sezgisel olarak biliyoruz, ama aynı zamanda patronun fikirlerinin iyi olmadığının söylenmesini nezaket göstermediğini de biliyoruz. doğruyu söyle.
Daha genel olarak işyerinde, sıra dışı bir şey ya da kişisel gerçeğimizi dile getiren bir şey söylersek işimizi kaybedeceğimizden korkarız. Hemen veya gelecekte bizim için zorluğa neden olacak düşmanları yapacağımızdan korkuyoruz. "Yanlış" soruyu sorarak ya da "yanlış" yorum yaparak, ne kadar az şey bildiğimizi ya da başkalarının bizi cahil ya da örgütün kabul edilen normlarına uymadığına karar vereceğinden korkarız. Bu aynı misilleme korkusu, yaptığımız bir hatayı kabul ettiğimizde ortaya çıkıyor. Kuşkusuz, bunlar aşılması kolay engeller değildir, ancak işyerinde otantik bir yaşam sürdüğümüzde müzakere etmek önemlidir.
Özellikle işyerinde gerçeğinizi söyleyemediğinizi veya yapamadığınızı düşünmek için bir dakikanızı ayırın. Ne kadar sıklıkla güvenli veya politik olarak doğru şeyler söylediğinizi ve sizin için doğru olan şeyleri söylemediğiniz, ancak mutlaka güvenli olmadıklarını fark edin. Bununla ilgili hiçbir şey yapma; sadece çalışma ortamındaki gerçeklerinizi ne sıklıkta veya nadiren anlatmak istediğinizi fark etmelisiniz.
Gerçeğinizi Azaltmanın Maliyeti Nedir?
Hem kendimiz hem de çalıştığımız kuruluşlar için gerçeğimizi saklamanın maliyetini tanımak önemlidir. Kendimiz için, her ne düşündüğümüzü söylemediğimizde, başka bir otantiklik anı kaybolur. Daha kötüsü, kendi katkımızın değerini ve onun temeli olan akıl, yaratıcılık ve sezgiyi reddediyoruz. Zihinlerimizde ne olduğunu söylemek için bu içsel karıştırmaları reddettiğimizde, işyeri bağlamında içsel benliğimize olan bağlantımız daha uzak ve uzaklaşmakta, karşılıksız bir sevgili gibi, dikkatimizi çekmeyi bırakmaktadır. Kısacası, başka bir küçük parçamız da bu süreçte ölüyor.
Organizasyon daha da kaybediyor. Bilgi ve bilgi, küresel rekabetin bu zamanlarında kuruluşlar için mevcut en önemli kaynaklar arasındadır. Gerçeği geride tutmak - gerçeğiniz - kuruluşunuzun bilgilerinizi, deneyiminizi ve sezgilerinizi en iyi şekilde tanımasını ve kullanmasını engeller. Bu kaybı yüzlerce, binlerce ya da on binlerce çalışanın hepsi aynı şekilde çalışan çarpın ve kuruluştaki zarar hesaplanamaz.
Çalışanların misillemeden korktuğu için veya gizli paranın bir çalışandan diğerine geçtiği yerlerde hataların saklandığı şirketlerde, herkesin hata yapmaktan kaçınması ile hiçbir şey öğrenilmez. Bunun gibi bir ortamda yarı gerçekler, stratejik eksiklikler ve doktor bilgisi, herkes üzerinde olumsuz etkiye sahip olan organizasyonel kayıpları sarmaya katkıda bulunur.
Açık İletişimin İkinci Doğasını Yapma
Tek çözüm, açık iletişimin ikinci bir nitelik kazandığı ve hatalarımıza sahip olmanın sadece hoş görülemeyeceği, aynı zamanda kutlanabileceği bir çalışma ortamı yaratmaktır. Böyle bir ortamda, daha iyi şeyler yapmanın yolları keşfedilir, savunma yerine ziyade yaratıcılık yaratılır, verimlilik artar ve insanlar işe gitmek için gerçek bir zevk bulur.
Bir zamanlar hatalara yaklaşımın örnek olduğu çok aydınlanmış bir şirkette çalıştım. Orada çalışmak canlandırıcı ve eğlenceli olmakla kalmadı, aynı zamanda çevre, kuruluşa hatalardan olabildiğince tam olarak kurtulma şansını verdi. Hatalarla başa çıkma konusundaki kurumsal prosedürümüz şuydu: Önemli bir hata yaptığınızı tespit ettiğinizde yöneticinize gidersiniz ve "Ben batırdım ve işte bunu nasıl düzelteceğimi" açıklarsınız. Daha sonra, hiçbir zaman mazeret göstermeden - ki neredeyse her zaman alakasız olanı - olanları açıklar ve konuyu düzeltmek için planınızı belirlemeye devam edersiniz. Kaçınılmaz bir şekilde takip edilen, bazen yardım etmek için çağrılan diğerleriyle, soruna neden olan kişiyi herhangi bir şekilde düzeltmeden düzeltici faaliyete odaklanan bir diyalogdu. Sonuç her zaman bireyin ve örgütün yararına olmuştur. Dediğim gibi, bu çok aydınlanmış bir şirketti.
Kişilerarası İlişkilerde Gerçeği Anlatmak
İş ortamındaki kişilerarası ilişkilerde gerçeğinizi söylemek, ilgili duygular nedeniyle benzersiz bir risk oluştursa bile, aynı derecede önemlidir. Kesinlikle gerçeği söyleyemediğim deneyimlerden payım vardı çünkü misillemeden korktum. Ayrıca, her zaman gerçeğimi söyleyemediğimde, özgünlüğümün bir parçasını daha verdiğimi de biliyorum. İlginçtir ki, otantik olamadığım ve aklımda kalan gerçeği söyleyemediğim zamanlar değildir; o zaman ne kadar korkunç göründüğü önemli değil, riski aldığım ve gerçeğimi ilan ettiğim zamanlardı. Bazen başka bir insana ne kadar küçük olabileceğimizi kabul etmek için yeterince büyük olmalı ve bir şeyi nasıl gördüğümüz ve onlar hakkında nasıl hissettiğimiz hakkındaki gerçeği cesurca söyleyeceğiz.
Yüksek teknolojideki kariyerimin oldukça başında, zor zamanlarda düşen bir yazılım firmasında çalıştım. Yatırımcılar, herhangi bir standartta çarpıcı olan yeniden yapılanmayı ve küçülmeyi yönetmek için Harvard MBA türünü getirdiler. Şirket, çalışanlarının yarısını Mitchell'in gelişinden iki ay sonra ve kalan çalışanların yarısını iki ay içinde işten çıkardı. Katılan herkes için zor ve korkutucu bir zamandı. Mitchell, benim de işten çıkarılmamı istediğimi düşündüğüm için, işler benim için özellikle kötü görünüyordu. Sebepler yüzünden, hala tam anlamıyla habersiz değilim, bu asla olmadı.
Bir yıl geçti. Mitchell artık dış müşavir değildi, aynı zamanda üye kaldığım yönetici yönetim ekibinin bir parçası oldu. Onunla omuz omuza çalışmak zorunda kaldım, hatta onunla seyahat ederken bile, ciddiyetiyle ciddiyetini yitirirken, işimi kaybetmeme neden olma girişiminde bulundum. Bu ve birikmiş olduğum diğer birçok nedenden dolayı, bana şirkette olan her şeyi kötü bir şekilde temsil etti.
Bir gün Mitchell ve ben Boston'a geldik, ancak uçuşumuz San Francisco'dan ayrılmadan önce iş toplantımızın iptal edildiğini öğrenmek için geldik. Boston'da yaklaşık otuz altı saat beraberdik. Boston'lı olan Mitchell, birlikte boş günümüzde bana etrafı gezdirmesini önerdi. Gerçekle yüzleşmek istememe isteksizliğimin bir kanıtı - benim gerçekliğim - anladım. Geçmişe bakıldığında, işim hakkında hala hayatta kalma modunda olduğumu ve Mitchell'i mutlu etmeyi gerekli bulduğumu düşünüyorum.
Sonra oldu. Bana Boston şehir merkezindeki manzaralarını gösterirken Mitchell'e eşlik etmek için iki saatin daha iyi bir kısmını geçirdim. Artık ne pahasına olursa olsun bu yarışmaya katlanmak için istekli değildim. Tam o sırada Mitchell'e ve orada ne düşündüğümü ve hissettiğimi anlatmaya karar verdim.
"Mitchell," dedim, ona bakmak için durup dönerek, "Başka bir şey yapmadan önce size söylemem gereken birkaç şey var."
"Tamam o nedir?"
Ben de ona herşeyi anlattım. Bu gün, bunu yapmam için beni neyin beklediğinden hala emin değilim, ama duyum şu ki Özgün Benliğim, kendimi koruma adına bile, bir şey ve benim olmadığım bir şey olmak için yeterince sahipti. . Onun hakkında düşündüğüm her şeyi ona söylediğim gibi - ilk geldiğinde beni kovmaya çalıştığına inandığımı ve şirketin sorunlarıyla başa çıkma yaklaşımının birçok insana büyük bir kedere neden olduğunu hissettim - Mitchell sadece Sakince orada durdu, beni ancak yüzüne karşı dürüst ilgi olarak tanımlayabildiğim şeyler ile dinledim. Kırılmadı. Kızmadı. Savunmadı ve saldırmadı. Daha yeni dinledi.
Yaptığımda, şirkete gelmesinden bu yana etkileşimlerimize bakarken, nasıl hissettiğimi kesinlikle görebildiğini söyledi. Ve evet, ilk geldiğinde benden kurtulmak istemişti. Ama bilmediğim - ve bilmeme sorumluluğum vardı - beni artık şirketin sorunlarının bir parçası olarak görmüyordu, aksine aylarca beni beni insanlardan biri olarak görmüştü. bu problemleri çözmek için anahtarlar tuttu. Ardından, son on iki ay boyunca yaptığım şeyleri vurgulayarak gözden geçirilmiş görüşünü haklı çıkarmaya devam etti.
Mitchell’e gerçeğimi en acımasız ve tavizsiz şekilde söyleme sonuçları beni şaşkına çevirdi. Mitchell dinlemişti. O zamandan beri birçok kez keşfettim, o zaman siz insanlar gerçeğinizi söylerken dinleyecektir. İnsanlar gerçeğinizi duymak istiyor, bu gerçek "sizden nefret ediyorum" olsa bile. Biz insanlar bizden sonraki her şeye "senden nefret ediyorum" gibi bir alanda ilerleyemeyeceğimize dair doğuştan gelen bir anlayışa sahip görünüyorlar - sık sık, sadece nefretin tam tersidir - gerçekten nerede olduğumuzu bilmedik. yani bizim gerçeğimiz. Gerçeklerimizi konuşmadan, olduğumuz yerde sıkışıp kalmaya mahkumuz.
Mitchell ile olan hikayenin sona ermesi, Boston'daki konuşmadan yaklaşık on dokuz yıl sonra hala birbirimizin hayatında olduğumuzu ve birbirimizi duygusal ve profesyonelce birkaç kez desteklediğimizdir. Bu her durumda herkes için sonuç olmayacak, her durumda, ancak gerçeği söylemek, bu gibi sonuçları mümkün kılmak için temel atıyor.
Açık Kalpli Bir Dinleme
Pazartesi günü işe gelmeni ve onlarla dürüstçe düşündüklerini söylemek için güçlük çeken tüm insanları sıraya koymanı önermiyorum. Kendi özel şimşekleriniz sizi etkileyene kadar beklemeniz gerekebilir. Yine de, yıldırımınızın başınızın "Bunu söyleyemezsiniz!" Diyen sesi kadar basit olabileceğini unutmayın. Bir şey senin için söyleyeceği zaman kendini gösterir. Neden olmasın? Sadece gerçeğinizden gelirken - ve gerçeğinizden başka hiçbir şey - insanların genellikle açık bir kalple dinleyeceğini unutmayın.
Bir dahaki sefere bildiğini söyleyecek bir şey düşündüğünde, senin için doğru olduğunu ve aklının, "Bunu söyleyemezsin!" Gibi bir şey sunduğunu söylersin. Aklını görmezden gel ve yine de söyle. Gerçeğinizi söylediğinizden ve duygularınızın bir ifadesini eklediğinizden emin olun. İş arkadaşınızın veya iş arkadaşlarınızın tepkisinden haberdar olun ve ölçün.
Arkadaşım Kathy Kirkpatrick bir keresinde benimle birlikte özellikle kişilerarası meselelerle ilgilenmek için beş aşamalı bir süreci paylaştı. “İddialı İletişimin Beş Adımını” olarak adlandırıyor ve sorunum olan birine yaklaşmakta alternatif bir yöntem olarak büyük başarı ile kullandım. Girişken İletişim, gerçeğinizi tehdit edici ve saygısız bir şekilde söylemenizi sağlar.
İddialı İletişim Kurmanın Beş Adımı
1. Ne zaman ... Üzüldüğün belirli aktiviteyi tarif ederek, söylediğin her şeyi ele aldığın kişinin eylemlerine odaklanarak başla. Örneğin, "Ofisime geldiğinizde ve telefondayken beni böldüğünüzde" diyebilirsiniz.
2. Ben hissediyorum ... O zaman bu şartlar altında ne hissettiğinizi tarif edin. Örneğin, "Kızgınım ..." diyebilirsiniz. Burada sakıncalı olayın veya faaliyetin sizde arttığı hissini adlandırırsınız. Dikkatli! "Bana saygı duymadığını hissediyorum" gibi bir şey söylediğinde bu bir his değil. Bu bir yargıdır ve Başarılı İddialı İletişimde yargılara yer yoktur. Unutmayın, insanların gerçek duygularınızdan geldiklerinde üzülmezler.
3. Ne isterdim ... Sizi üzen durumu ve uyandırdığı duyguları açıkladıktan sonra, bunun hakkında ne yapmak istediğinizi belirtin. "Gelecekte yapmamızı istediğim şey ..." deyin. ve genel olarak sakıncalı olayı veya etkinliği değiştirmek istediğiniz ilişkiyi veya durumu tarif edin. Yine, karar vermekten kaçınmak önemlidir. En iyi plan geniş terimlerle konuşmaktır; Durumu her ikiniz için de en iyi sonucu vereceğini düşündüğünüz şekilde tanımlayın.
4. Sizden ne yapmamı isterim ... Şimdi tanımladığınız sorunu hafifletecek diğer kişi için bir eylem programı sunun. "Yapmamı istediğim şey, ofisime girmeden önce telefonda olup olmadığımı kontrol etmek." Gelecekte benzer durumlar ortaya çıktığında diğer kişinin hangi yeni davranışı sergilemesini istediğinizi özellikle mümkün olduğunca açıklayın.
5. Ne düşünüyorsun? Son olarak ve en önemlisi, "Bunun hakkında ne düşündüğünüzü bilmek isterim" deyin. Bu, diğer kişiye yanıt verme ve ikinizin de kazan-kazan çözümü için birlikte çalışma şansını verir.
Beş Adımları Atılgan İletişimi birçok kez kullandım, genellikle duygulardan (madenden) etkilenen durumlarda ve bu süreçte ilerlememe yardımcı olacak bir senaryoya ihtiyacım olduğu durumlarda kullandım. Bu beş basit adım beni asla başarısızlığa uğratmadı. Onları kendin dene. Gerçeğinizi söylemekte zorlandığınız en az beş kişiden oluşan bir liste yapın. Bunları zorluk sırasına göre sıralayın - en üstte en zor en alttan en zorda. En zor insanla başa çıkmak için iddialı bir iletişim senaryosu yazın. Tüm seans boyunca hazır kalarak uygulayın ve ardından uygulayın. Listende çalışmaya devam et.
Diğerlerinin iyiliği için gerçeğinizi söylemediğinizi anlamanız önemlidir. Senin için gerçeğini söyle. Bu, diğer insanların üzerinde herhangi bir etkisi olmayacağını söylemek değildir, size gerçeği söylemenizin onları etkilediğine dair hiçbir kanıt vermeseler bile.
İnsanların bana yanıldığımı söylemelerini sağladım. İnsanların bana "Ah, muhtemelen böyle hissedemezsin!" Diyerek yanıt vermelerini sağladım. ve bunun neden böyle olduğunu açıklamaya devam edeceğim. İnsanları kapattım çünkü kendi kendilerine sakladıkları bir şeye çok yaklaştım ve bundan sonra benden uzaklaştı. Birden fazla durumda, insanların sinirlenmesini bile sağladım, çünkü gördüğüm gibi gerçeği söyledim. İnsanlara, kendilerine söylediklerimin içinde herhangi bir hakikat unsuru bulunduğunu inkar ettim, ancak yıllar sonra söylediklerimin onları kendi yaşamlarında zor bir gerçekle yüzleşmeye zorladığını açıklamak için.
Birkaç vakada gerçeği söyleme isteğim yalnızca kendi hayatımda değil, başkalarının hayatında da bir dönüm noktası oldu. Her durumda hatırlanması gereken en önemli şey, diğer kişi için gerçeğinizi söylemiyor olmanız; bunu senin için söylüyorsun!
Gerçeğinizi Konuşmak ve Otantik Olma Riskini Almak
Bir keresinde, lisansüstü okulun dışındaki genç bir adamla saçma sapan tavrı, geç saatleri ve iştah açıcı kültürü ile tanınan bir yüksek teknoloji şirketindeki bir pozisyonda görüştüm. Görüşme sırasında, benim yaşımdayken sorma cesaretine sahip olamayacağım bir dizi soru sordu: "Çalışanların ilk yıllarında üç haftalık tatil alacağını anlıyorum. Gerçekten bu üç haftayı alıyor muyuz yoksa Sadece kağıt üzerinde? " Daha sonra, her hafta ortalama altmış ila seksen saat çalışan çalışanlara sahip olması nedeniyle şirketin şöhreti karşısında haftada sadece kırk ya da elli saat çalışıp çalışamayacağını, başarılı olup olamayacağını bilmek istedi.
İlk başta biraz şaşırmıştım ama sonra dengeli bir yaşam tarzına olan bağlılığının, tüm çalışanlarında teşvik etmek istediğim bir şey olduğunu anladım. Sonuç olarak, görüşme sürecinde bu soruları sorma istekliliği ile kanıtlandığı gibi samimiyetinden ve Özgün Benliğinin varlığı beni etkiledi. İşi aldı ve son derece iyi yapmaya devam etti.
Bir an için, görüşmeyi yapan kişiyi “rahatsız etmeyi” riske atmaya istekli olmasa, ne olabileceğini düşünün - ben - gerçeği söyleyerek ve hayatının şirketim tarafından istihdam edilmiş gibi görünmesini bekleyebilecekleri hakkında sorular sorarak . Bununla birlikte, işi yine de almış olabilir - aslında, geleneksel bilgelik, işi alma olasılığının daha yüksek olacağını - ve ikimiz de çok hoş olmayan sürprizler için gelebileceğimizi - dikte ederdi.
Bu yüzden görüşmeleriniz sırasında tamamen bilinçli kalın, gerçeğinizi söyleyin ve Otantik Benliğinizi tüm görkemiyle sunun. Oldukça basit, eğer potansiyel işvereniniz Otantik Benliğinizi “kabul etmiyorsa”, o işi istemezsiniz. Varlığını desteklemeyenleri geçerseniz, Authentic Self'iniz için doğru iş size kendini gösterir.
İşyerinde başını belaya sokan insan sayısını söyleyemem, çünkü gördükleri gerçeği söylemeye istekli değiller. Birinin hislerine zarar vermemeyi tercih ederler. Onlarla gerçekten neler olup bittiğini görmek istemiyorlardı. Gerçekleri dışında bir şey yapmayı ya da söylemeyi tercih ederler. Ama her zaman işe yarayan şey gerçeğinizi söylemektir!
Yayıncının izniyle yeniden basıldı,
Kelimeler Yayınlamanın Ötesinde. © 2002. www.beyondword.com
Madde Kaynak:
Otantik Benliğiniz: İşyerinde Kendin Olun
Ric Giardina tarafından.
Bu kitaptaki pratik, takip edilmesi kolay teknikler ve alıştırmalar sayesinde çalışma hayatınızdan en iyi şekilde yararlanmanın yollarını keşfedecek ve kişisel ve ruhsal yolculuğunuzun ayrılmaz bir parçası olarak görmeye başlayacaksınız
Daha fazla bilgi için ve / veya bu kitabı sipariş etmek için buraya tıklayın.
Yazar Hakkında
Yirmi beş yıldan fazla bir süredir, Ric Giardina, Amerika'da hem avukat hem de iş yöneticisi olarak çalıştı. Intel Corporation'da sekiz yılın ikisinde iş ilişkileri müdürü olarak görev yaptı. Kurucusu ve başkanı olarak Çalışan RuhSilikon Vadisi'nin yakınında bulunan bir yönetim danışmanlığı ve eğitim şirketi olan Ric, çalışanların kişisel değerlerinin daha fazlasını çalışma ortamlarına nasıl dahil edebileceğine odaklanan yenilikçi atölyeler sunuyor. Ric denilen şiir kitabının yazarıdır. Altın Konuları.