Ercan Bostancıoğlu
Usta Yazar Yılmaz Özdilin İzniyle
07 Haziran 2017 Çarşamba 13:03
Umudu kesilenler bu fotoğrafa iyi baksın
Sokaklarında tehlikenin kol gezdiği, sefalet yatağı bir kenar mahallede, camları kırık metruk binada yaşıyorlardı. Annesinin karnı burnundaydı, bodrum katta çamaşır yıkarken sancılandı, babası çığlığı duyup yardıma koştu ama, ne hastaneye yetişebilmek için otomobilleri vardı, ne de taksiye verecek paraları
Oracıkta, yere serilen kirli bir havlunun üstüne, merdiven altında doğdu.
Annesi uyuşturucu bağımlısıydı. Babası, torbacı tabir edilen hap satıcısıydı. Henüz 10 yaşındayken, sahipsiz şekilde sokaklarda büyürken, kendisinden üç yaş büyük ağabeyi sırtından vurularak öldürüldü. Cenaze töreni bugün bile gözünün önünden gitmiyor
Ağabeyi tabutun içinde Chicago Cubs takımının beyzbol formasıyla yatıyor, tabutun başındaki annesi ise, bileklerinden kelepçeli vaziyette, polislerin arasında ağlıyordu. Çünkü
Annesi o sırada gene hapisteydi. Oğlunun cenazesine katılması için polis nezaretinde getirilmişti.
Yaşamın kıyısındaydı
Ya uçuruma yuvarlanacak, ya hayata tutunacaktı.
Kendisiyle baş başa kaldığı o üç sene, bol bol düşünme fırsatı oldu. Pes etmeyeceğim dedi, her şeye yeniden başlamaya karar verdi. Tedavi gördü. Islahevindeyken liseyi bitirdi. Özgürlüğüne kavuşunca, kargo şirketinde işe girdi. Spora başladı. Mesaiden sonra sabahlara kadar basketbol idmanı yapıyordu. Üniversitelere başvurdu. Sabıkası ve sorunlu aile yapısı, duvar gibi önüne dikiliyordu ama, Alabama'daki Troy Üniversitesi'nin yöneticileri insan evladı çıktı, kabul edildi, sporcu bursu aldı.
Doğuştan yetenekliydi, oyun kurucu zekası vardı. Kolej ligindeki istatistikleri harikaydı ama, 1.77'lik boyuyla NBA'de hiç şansı olmadığını biliyordu. Ne yapmalı? Antrenörleri yönlendirdi, Avrupa'yı deneyecekti. Bindi uçağa, ilk önce Polonya'ya geldi, Fransa'da, İtalya'da forma giydi, beş sene boyunca çalıştı, didindi, bir türlü aradığını bulamadı, mutlu olamadı, 2012'de Türkiye'ye, İzmir'e geldi.
E, toprak mübarek
Mucizevi hayat hikayesinin, mucizevi sonuçları olmaya başladı.
Basketboldan kazandığı parayla, ilk iş, annesini tedavi ettirdi, uyuşturucu batağından kurtardı, huzurla, güvenle oturabileceği bir ev aldı. Ailesiz olmanın ağır faturasını ödemişti, ailesini kurdu, ilkokul sıralarından beri Tangela'ya aşıktı, iki kızları oldu, eşinin kendisine hissettirdiklerini kızlarına yansıttı, birine Cennet, diğerine Melek adını koydu. Geldiği yeri asla unutmadı
Hangi dikenli yollardan geçtiğini gayet iyi biliyordu, kendisi gibi sahipsiz çocukların o yollara sapmasını engellemek için gönüllü oldu, Chicago'da umutsuz gençlere fırsat yaratmaya çalışan Lionheart vakfına maddi-manevi destek oldu, uyuşturucuyla mücadele için sosyal sorumluluk projelerine katıldı.
Ortalama paralar kazanırken, seneliği altı sıfırlı dolarlara imza attı. Adeta yeniden doğmasını sağlayan ülkenin, Türkiye'nin bayrağı altına girdi. Türk vatandaşı oldu. Muhammed Ali'nin hayranıydı, Türkiye'nin Muhammed Ali'ye olan sevgisini saygısını yüceltmek istedi, Muhammed Ali adını aldı. Türk milli takımına seçildi, ay-yıldızlı formayı giydi. Ve önceki akşam tarihte bir ilk gerçekleşti
Fenerbahçe'yi Avrupa Şampiyonu yapan kahramanlardan biri oldu.
Elindeki Türk bayrağıyla hayata gülümseyen ve spor haberi zannedildiği için sadece spor sayfalarında yer verilen bu çocuk
Aslında, cesaretini kaybedenler için, mücadeleden vazgeçenler için, zorluklar karşısında teslim olanlar için, birinci sayfaya dokuz sütun yayılması gereken ibret fotoğrafıydı.
Yılmaz Özdil - Sözcü