September 19, 2014
(5) Beni Mutlu Eden Bir Kitap
Bu yüzden 5. soruya cevabım Hobbit.
1996 yılında 17 yaşındaydım. Babam İstanbul'a gidip gelmiş, gelirken de bana bu sağ alttaki kopyayı getirmişti.
Eski arkadaşlarını görmüş, "Aaa senin kız o kadar büyüdü mü yav? Dur bi kitap bastık, ondan verelim, sever belki" diye gidip depodan getirmişler. Aradan bu kadar yıl geçti, kim bu arkadaşlar, Altıkırkbeş'ten mi, Mitos'tan mı bilmiyorum. Böyle havalarda uçarak geldi bana Hobbit.
Oturdum okudum, ağzım açık kaldı. Ondan sonra da Altıkırkbeş'in bastığı ne varsa aldım, hala da alırım. 17 yaşıma o kadar iyi geldi o Altıkırkbeş havası. Hobbit'in başındaki "kişisel toplantı notları"ndan alıntılıyorum;
"Vay canına sayın okuyucular, vay canına"
Hayatıma edebi kuulluk soktukları için bir kere daha teşekkür ediyorum kim olduklarını bilmediğim o İstanbullu abilere.
Diğer iki kopyadan üstte olan Hollanda'dan, alttaki Pakistan'dan alınma. Görünce dayanamıyorum.
Çok isterdim şurda oturup Tolkien'den, savaş sonrası ruh hallerinden, ne bileyim satır arası ırkçılık iddialarından falan bahsedeyim. Edemem. Kıçımla okudum hep o eleştiri yazılarını, yarım yamalak hatırlıyorum. Diyorum işte, gözümü kapayınca ormanlar geliyor aklıma, daha mutlu olunabilir mi?
Direnmeye gönülsüz, yollarda evini özleyen, kıllı ayaklı, ufak tefek bir hobbitin ve küllerinden doğmaya niyetli, inatçı keçi cücelerin saf kötülük karşısındaki halleri bana biraz ilham veriyor. Ve fakat, 5. günün şafağında Gandalf falan gelmiyor, başımızın çaresine bakmamız lazım. Biz hala "oradayız", "buraya" bir dönebilirsek hep yeşil çayırlar olacak.
Orta Dünya'yı da buralara bağladığıma göre artık gidip kendime yumurtalı ekmek yapabilirim. Meydan okumanın 5. gününden selamlar, şafakta Gandalf geldiyse de kapıda kaldı, köpenkler üstüme uyumuş, dünya yıkılsa duymazdım.