Sizinle bir şey paylaşmak istiyorum.. Belki de benim için gerçekten çok önemlidir, bilemiyorum..
Geçenlerde bir film izledim.. O kadar etkilendim ki... Filmi izlerken gözyaşlarıma engel bile olamadım.. Filmin adı: ''Hachiko: Bir Köpeğin Hikayesi''
Bu film gerçek hayattan sinemaya aktarılmış, yani tamamen gerçek..
1924 yılında Tokyo Üniversitesi'nde görev yapan Japon profesör Ueno, Japonya'da ''sekiz tane'' anlamına gelen Hachiko adını koydu minik köpeğine...
Profesör Akita cinsi köpeğiyle olan beraberliklerinin yalnızca bir yıl süreceğini bilmiyordu. Ama onlar dünya tarihine konu olacak, kitaplara ve filmlere konu olabilecek muhteşem bir ilişki yaşadılar..
Hachiko, her sabah üniversiteye gitmek için evden tren istasyonuna yürüyen sahibine eşlik etti. İstasyonun dış kapısına kadar getirdiği sahibini uğurladıktan sonra tekrar evine döndü.
Çok geçmeden bir akşam üniversite dönüşünde Profesör, Hachiko'yu istasyon çıkışında kendisini beklerken gördü ve çok şaşırdı. Bu akıllı ve şirin köpek sahibinin akşam eve dönüş saatlerini hesaplayarak ve aynı yolu kullanacağını düşünerek istasyonun önüne gitmişti.
Hachi, her defasında sahibini kapıda görür görmez ona doğru koştu ve sahibine sarıldı.
Ondan sonraki bir yıl boyunca her sabah sahibini istasyona kadar götürdü, her akşam iş çıkışında da istasyonun önünde karşıladı. Saatini bir dakika olsun şaşmadı. Ne olursa olsun o istasyonun önüne sahibini karşılamaya gitti. Tren sesleri duyulduğunda seslere kulak kabartıyor ve istasyonun önündeki yattığı kaldırımlardan ayağa kalkıyordu. Biliyordu ki, sahibi biraz sonra o kapıdan geçerek yanına gelecekti.
Ama... bir akşam sabah neşeyle uğurladığı Profesör, iş çıkışında o trenden inmedi. Hachiko, bütün gece istasyonun karşısındaki her zamanki yerinde biricik sahibini bekledi.
Bir sonraki akşam yine yoktu Profesör. Üçüncü akşam açılan istasyon kapısından yine gelmedi. Dört, beş, altı... Profesör sanki Hachi'ye inat inmiyordu o lanet olasıca trenden Ama Hachi de inat edip bir umutla sahibini bekliyordu işte. Ama o masum köpek, Profesörün üniversitede kalp krizi geçirip öldüğünü nereden bilebilirdi ki...
Hachiko, her akşam istasyonun karşısında bekliyordu. Sahibi o tenden inip, yanına gelecekti. Her zamanki gibi ona sarılacaktı. Sonra birlikte eve döneceklerdi...
Haftalar, aylar geçmek bilmedi. Hackiko, her gün sahibini o istasyonun önünde bekledi. Tam 10 yıl boyunca....!! Ama sahibi ona geri dönmedi. Ve Hachi, 12 yaşında o tren istasyonunun önündeki soğuk kaldırımlarında sahibini beklerken, öldü.
Bugün Tokyo'ya gidenler Shibuya İstasyonu'nun karşısında fotoğrafını gördüğünüz heykelle karşılaşırlarmış. İşte o, bu hikayedeki muhteşem köpek, Hachiko'dur. Japonlar sadakat ve insan-hayvan ilişkisinin sembolü olarak onun ölümünden hemen sonra dikmişler bu heykeli.
Her yıl Hachiko'nun ölüm yıldönümü olan 8 Nisan'da bütün hayvanseverler bu heykelin önünde buluşuyorlarmış.
İşte, böyle... Hikayesinin yazarken bile gözlerim doluyor, yazamıyorum. İnsan ilk önce ''Ne olmuş yani, altı üstü bir köpek'' diyebiliyor. Ama önyargılı yaklaşmamak lazım.. Bu öyle böyle bir hikaye değil. O köpek, belki de bugüne kadar dünyanın en sadık köpeğiydi.
Bu filmi izledikten sonra aklıma çok ilginç bir şey takıldı, aslında hiç ilginç değil, aksine çok alışılmış bir şey.. Soruyorum sizlere, biz, hangimiz, dostluğumuzu bu kadar sahiplendik? Daha doğrusu sahiplenebildik mi? Kim bir dostunu bu kadar bekler ki? Doğru değil mi yani?
İşte, ben bunları sizlerle paylaşmak istedim. Belki bu hikaye okunduğunda veya filmi izlendiğinde, dostluğun değeri daha iyi anlaşılır ve biz insanlar dostumuza sahip çıkmayı biraz olsun öğrenebiliriz. Ben, yaşım küçük olmasına rağmen, sanırım dostluğu çok çok daha iyi anlıyorum. Dostluktan öte bir şey yok dünyada...
İnsan hakikaten, elinde olmadan; o dostluğu ve sadakati görünce duygulanıyor.. işte o film...