Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967). David Livingstone ya da William Colenso (Temple 1985) gibi kaşiflerin inanılmaz yolculukları ve dolaşmalarının, misyonerlik şevkleriyle olduğu kadar vahşi doğada tanrılarına daha yakın hissetmekle de ilgisi olması mümkün görünüyor. Diğerleri vahşi ruhu eve daha yakın buldu. Thoreau'nun kalıcı deneyimi, Concord köyünden kolay bir yürüyüş mesafesinde, göl kıyısındaki ormanda bulundu (Krutch 1962). Benzer şekilde, modern Amerikalı yazar Annie Dillard, evinin yakınındaki yumuşak orta batı manzarasında derin bir doğa deneyimi buldu. Henry Beston, Cape Cod'daki kulübesinde bir yılını izleyerek geçirdi, yalnız bir kumsalda hayatın ritimlerini dinlemek ve yazmak (Beston 1928). Büyük doğa yazıları yalnızlık içinde doğar.
İnsanlar vahşi doğaya şaşırtıcı bir hazırlık aralığıyla tek başlarına giderler. Saflığın uç noktası, belki de 1992'de sokak kıyafetleriyle Alaska'nın vahşi doğasında kaybolan genç bir yalnızlığın hikayesiyle temsil ediliyor. Takip edilmeyen arayışında, karadan yaşamayı planlayarak haritalarını attı. Birkaç ay sonra ücra bir yerde açlıktan ölü olarak bulundu. Son günlüğünde şöyle yazıyordu: “Güzel yaban mersini”. Eve daha yakın, kötü donanımlı veya şanssız serserilerin düzenli olarak kurtarılması, yalnız ilhamın ne kadar çabuk bir kabusa dönüşebileceğinin altını çiziyor.
Ancak bazıları için yalnız gitmek bir yenilenme kaynağı olmaya devam ediyor. Modern ekipman ve çok sayıda açık hava macera şirketi sayesinde, artık çoğumuzun solo deneyiminin keyfini çıkarması mümkün. Bu yazıda, Yeni Zelanda'nın Kuzey Adası'nın ormanlık Te Urewera bölgesindeki bir göl olan Waikaremoana Gölü'nde tek başına kürek çekmek için 1993 yılında yapılan bir geziyi anlatıyorum . Sekiz yıldır göle gitmemiştim ve iyi donanımlı bir şekilde gittim, ancak tenha bir yerde kamp kurmak ve oradan kayıkla keşfetmek dışında hiçbir planım yoktu.
Wellington'dan Waikaremoana'ya yolculuk uzundu ve Wairoa'dan çakıllı yola çıktığımda hava kararmıştı. Dolambaçlı yol, karanlık, yaklaşan orman ve arada sırada yolun yanında beliren dev bir rimu ağacının varlığı, artan bir tecrit duygusuna katkıda bulundu. Home Bay'deki motor kampına akşam saat 20.00 civarında geldim ve ıslak çimenlikte ıslak çukurların yanında kamp kurdum. Geçen hafta müthiş bir yağmur yağdı. Tesis binasından gelen gürültüyü bastıran küçük bir derenin yakınında bir yer bulduğum için şanslıydım - tuvaletlerin sifonu, çocukların gülüp ağlaması, kapıların çarpması. Her şeyden uzaklaşmaya çalışırken motor kampları gerekli bir kötülüktür.
İlk sabah ıslak ve yağmurluydu, ancak Nisan ayı sonunda beklediğimden daha sıcaktı. Beni ve Nordkapp kanomu Narrows'tan ve gölün Wairau Kolu'na taşımak için yerel kano operatörünü (motor kampında bulunan Bay kanoları) kullanmaya karar verdim . Şirketi yöneten Greg'den bana günlerce kimseyi göremeyeceğim bir kamp bulmasını istedim ve beni Whakawakawa Körfezi'ndeki Zodyak'ından bıraktı. Vahşi doğada bir kamp yeri değildi - ateş külleri hala sıcaktı ve önceki kampçılar bir branda için bir çerçeve hazırlamıştı. Buna rağmen, çok sessizdi, bakir yerli ormanla çevriliydi ve tatarcıklar oldukça tolere edilebilirdi. Tek ses, bol miktarda yerli kuş sesi ya da uzaktan geçen bir teknenin motoruydu. Aşağıdakiler kısmen gezi günlüğüme dayanıyor.
Perşembe akşamı : Yazdığım gibi hava karanlıktı ve kalemim, fenerimden yayılan loş ışıkta bedensiz bir şekilde sayfa boyunca sürükleniyor gibiydi. Öğleden sonra Korokoro Şelalelerini ziyaret etmeye karar verdim ve kampımdan Wairau Kolunun başına doğru kürek çektim. Göl dümdüz sakindi ve alçak, sisli bir bulut sırtları kucaklıyordu. Orman o havada kasvetli gri-yeşil bir görünüme sahipti ve olduğundan daha soğuk görünüyordu.
Yazarken, birdenbire yalnız olmadığımı hissettim. Bir sıçanın yemek tabaklarıma doğru ilerlediğini, diğerinin ise arkadan hareket ettiğini görmek için ayağa fırladım. Gözleri turuncu parlıyordu, birbirine yakındı ve farımdan gelen parıltıda gözlerini kırpmıyorlardı. Yemeğimi kano çantasına sıkıştırmanın ve ateşi yakmanın zamanı gelmişti. Keseli hayvanlara aldırış etmemekle birlikte, zifiri karanlık bir gecede beklenmedik anlarda fare benzeri görünümleri sinir bozucu olabilir. DOC (Department of Conservation) birkaç kafes tuzağı bırakmıştı ama bunlar ayarlanmamıştı. Onları yerleştirdim ve yazmaya geri döndüm.
Whakawakawa Körfezi'nden Wairau Kolunun başına kürek çekmek yaklaşık bir saat sürdü. Whakenepuru Körfezi ve Wairoa Körfezi'nden Panekire Bluff'un manzarası olağanüstüydü. Bakir orman, sessiz ve derin gölün tümü, sırtın üzerinde sisle örtülü, gölün üzerinde yükselen sarp kayalıklarla ilgili neredeyse tarih öncesi bir ambiyansa katkıda bulundu. Dönüşümü çok erteledim ve akşam karanlığını yenmek için kampa geri dönmek zorunda kaldım. Direksiyon vuruşlarını kurtarmak için dümemi indirdim ve düz kol kürek çekmeye konsantre oldum. Solan ışıkta kampıma geri döndüm ve neredeyse kıyıya gelene kadar ne çadırımı ne de brandayı göremedim.
Gece. Birkaç ses vardı. Uzaklarda sağımda bir yerde akan bir dere vardı. Koyun karşısındaki ormanda bir domuz (ruru) baykuşu seslendi . Diğer tek ses, arkamda çalıların arasında yürüyen bir sıçan, ormandaki ara sıra gürültülü sıçan sesleri ve yazarken kolumun sayfada hareket etmesiydi. Bulutların arasından görünen birkaç yıldız vardı ve çok karanlıktı. Ateşim ıslak odundan çıktı. Bu iki inatçı sıçan dışında, çalılıkta oldukça yalnızdım.
Cuma : Güne lezzetli ve yavaş bir başlangıç yaptım. Hiçbir yere gitmemek ve sadece orman kampının tadını çıkarmak, uzun bir kahvaltı yapmak ve nazikçe uyanmak çok rahatlatıcıydı. Tui , çan kuşları ve gri ötleğenler şafaktan beri şarkı söylüyorlardı. ağaç güvercini duydumuçuyordu ama onları henüz görmemişti. Hava bulutlu ve serindi, hafif bir esinti vardı. Kampımda kendimi o kadar huzurlu hissediyordum ki, oradan taşınmak neredeyse gereksiz bir çaba gibi geliyordu. Meditasyon yapmak için oturdum ve neredeyse bir dalgalanma ile yirmi beş dakika geçti. Opossum tuzağı bu sabah boştu, yaysızdı. Koyun üzerinden bir ağaç güvercini uçtu. O öğleden sonra boş boş kayığımla nereyi keşfedeceğimi düşündüm. Yağmur yağmaya başlamıştı ve ormandan, brandamdan ve sayfaya düşen damlalardan yavaş yavaş yeni bir ses yükseldi. Çan kuşları yağmura sıvı notalar ekledi. Barış.
Cuma akşamı : Tuzakları geri aldım ve çabucak bir sıçan yakaladım. Kurutulmuş meyvemi yerken çok zararsız görünüyordu. Hayvanı öldürmek benim için zor olurdu ama ormanları yok etmeyeceklerse bunun gerekli olduğunu biliyorum .
İkinci gece gece sesleriyle daha az gergindim. Orada olmak çok rahat hissettirdi. Öğleden sonra Wairau Kolu'nun diğer tarafındaki koyları keşfetmek için yaklaşık dört saat harcadım ve ayrıca önceki gün kaçırdığım Korokoro Şelaleleri'ne erişim aradım. Korokoro kamp alanının yakınındaki tüm alan sular altında kaldı. Şelalelerin gölden bir saatlik dönüş olduğu ortaya çıktı ve dalgıç elbisemle o kadar uzağa yürümek ya da teknemi başıboş bırakmak istemedim, bu yüzden onu özledim.
Te Kopua Körfezi'nin hemen dışında bir rüzgar estiğinde Kanada kanolarıyla sorun yaşayan bir aileye rastladım - iki küçük çocuğu olan bir çift. Onları bekledim ve Marauiti kulübesine gittiklerini öğrendim. Onları kanolarının yüksek rüzgar hızına sahip olduğu ve ilerlemekte zorlanabilecekleri konusunda uyardım. Rüzgar esintileri dindi ve hemen en doğrudan görüş hattından, körfezin tam ortasından yola koyuldular. Girintili bir kıyı barınak sunduğunda, acemilerin neden açık suya yöneldiği beni yener, ancak bunu tekrar tekrar görürsünüz. Potansiyel tehlikelerden bağımsız olarak en kısa yolu seçiyor gibi görünüyorlar.
Saat sekizde başka bir sıçanı tuzağa düşürdüm. Kamp, önceki geceki işkencecilerimin tellerin arkasında olduğu o gece çok daha az hareketliydi. Odunu biraz kuruttuktan sonra ateş de iyi gidiyordu.
Te Korokoro'dan dönüş yolculuğunda, Whakawakawa Körfezi'ndeki kampım için bir arı hattı oluşturarak Wairau Kolu boyunca eğik bir şekilde kürek çekmeye karar verdim. Hava sadece hafif rüzgarla birlikte sakindi, ancak Waikaremoana'nın Kuzey Adası'ndaki en derin göl olduğunu düşünürken körfezin ortasında hafif gergin olduğumu itiraf ediyorum. Mükemmel koşullarda geçiş yapmak otuz dakika sürdü. Kampa döndüm, teknemi kıyıya çektim ve banyo yapmaya başladım. Dalgıç giysimi çıkarırken, sanki birdenbire ortaya çıkmış gibi iki zarif siyah kuğu belirdi ve koydan aşağı, sakince geçip gitti.
Cumartesi : Sabah güneşli ve sıcak doğdu. Opossumları tuzaklarında kuru meyvelerle besledim. Ölecekleri için kendimi suçlu hissediyordum ve onları serbest bırakmak için cazip geliyordum ama kendimi buna getiremedim.
Orman güneş ışığında çok farklı görünüyor. Yıllar önce bir İngiliz arkadaşımın Yeni Zelanda çalılarının çok sıkıcı ve monoton olduğu, hepsinin tek renk olduğu yorumuyla beni şaşırttığını hatırlıyorum. Neye baktığını görmedeki bu inanılmaz eksiklik, o zamandan beri çalılara daha yakından bakmam için bana ilham verdi. Güneş ışığında, koydaki ağaçlar çok çeşitli renk tonları, tonlar ve parlaklık gösteriyordu. Manuka'nın tozlu kahverengimsi yeşili, genç ağaç eğrelti otlarının parlak canlı yeşili ve su kenarındaki ayak parmaklarının parlak sert metal şeritleri ile tezat oluşturuyor. Zeytin yeşili siyah kayın yaprakları, parlak sarımsı yeşil likenlerden oluşan mantolarıyla dengelenir. Ortaya çıkan rimu ağaçları, siyah kayın üzerine koyu ordu yeşili yaprakları damlatır ve yaprakları daha açık ve daha parlak yeşil olan kırmızı bir kayın ile yüksekliği eşleştirir. Alt hikayede, kawakawa'nın yaprakları oyuncak kurbağa yeşilidir. Bir kez baktığınızda çeşitlilik sonsuz görünüyor. Arkadaşım nasıl bu kadar kör olabilir?
Yalnız gitmenin zevklerinden biri, konuşmaya, aktif olmaya veya herhangi bir yere gitme ihtiyacı duymadan sadece bakmak ve dinlemek için zamana sahip olmaktır. Sadece burada olmak için zaman var. Koyun karşısında, güneş ışığı ve gölge, suyun yanındaki yapraklara yansıyan dalgacıklar. Hafif bir esinti, parmak uçlarındaki çimen çiçeklerinin püsküllerini hareket ettirerek uzun saplarını sallamalarını sağladı. Gri bir ötleğen titreyip durdu, titreyip durdu. Kendi nefesim yükseldi ve düştü ve güneşli göl kıyısında etrafımdaki her yeni sesin, her yeni hareketin farkındaydım.
Cumartesi gecesi : İyi bir ateş yaktım ve ne fark yarattı! Ateşi olmayan bir kampın neşesiz bir yer olduğunu her zaman hissetmişimdir ve dost ateşlerinin ocaktan sıçradığını görmek her zaman ruhumu yükseltir. Isınmak ya da yemek pişirmek için ateşe ihtiyaç duyulmadığında bile böyle bir fark yaratması ne tuhaf. Karanlık gece gölgelere geri itilirken ateş bir şekilde güvenlik, evsizlik ve ışık anlamına gelir.
Ateşin yanında otururken, sıçanların hırlamalarını, ciyaklamalarını ve etrafımda sinsice dolaşmasını dinlerken, aniden yedi veya sekiz kez tekrarlanan net bir tek nota duydum. Sanırım bu, bir kivinin sesiydi, mesafeyle kısılmıştı.
On bir buçukta kamptan ayrıldıktan sonra harika bir kürek çektim. Diğer yönü keşfetmeye karar verdim ve Wairau Kolu'ndan Narrows'a doğru yola çıktım. Wairau Kolu girişinde Panekire Bluff ve Ngawhatuatama Noktası manzarası muhteşemdi. Sırt kilometrelerce uzanır ve gölün üzerinde devasa bir perde gibi sarkan sarp kayalıklara doğru yükselir. Babalarının gazabından denize doğru kaçan Maori efsanesi taniwha, sırtın yolunu zihninizin gözünden takip ederken canlanıyor. Kayalıkların altındaki orman, pek çok yeni ortaya çıkan dev ağaçlarla birlikte bakir karışık podokarp ve kayındır ve bu sert blöfler için uygun bir manto oluşturur. Hepsinin altında gölün yeşil taş renkli suları var.
Öğle yemeği için durdum ve Narrows'un kuzey kıyısına doğru kürek çekmeden önce manzaraya hayran kaldım. Panekire'nin gölün karşısındaki manzarası buradan daha da güzeldi. Bu yüzden tekrar teknemden indim ve banyo yapmaya karar verdim. Bu beni çabucak uyandırdı. Güneş ışığına rağmen su yaklaşık 8 santigrat derece hissetti. Yenilenmiş hissederek, gölün Whanganui koluna giden bir sonraki noktaya yöneldim. Bu koldan taze bir kuzeybatı rüzgarı esiyordu ve güneş kayboldu. Göldeki su seviyesi çok yüksekti ve Otekuri Körfezi boyunca kowhai ağaçlarının ve beyaz çiçekli Hebe'nin kökleri neredeyse sular altında kaldı. Baharda bu kıyı güzel olmalı çünkü sarı çiçekli kowhaikıyı boyunca yaklaşık bir kilometre boyunca zengin bir meşcere oluşturur. Yamaçlardaki orman burada özellikle çeşitli görünüyor ve kuş cıvıltılarıyla çınlıyordu.
Su kenarından Anaotikitiki Mağarası'na kadar bir iz bulmayı başaramadıktan sonra, kıyıyı takip ederek Pukehuia Pa'nın bulunduğu küçük yarımadaya kadar indim . Sudan bile, dik yamaçlı yarımadada bir pa'yı seçmenin nedeni açıktır. Güneşli bir kumsalda kayıkımı çıkardım ve siteyi keşfetmek için manuka'ya doğru yola koyuldum. Burada kamp yapmak için birçok hoş nokta vardır ve bitki örtüsü, kıyının geri kalanını kaplayan bakir çalılardan özellikle değişmiştir. Kayalıklara doğru yürüdüm, bir yol aradım, ama her yerde yamaçlar dikti, gevşek, kaygan topraklarla doluydu. Sahada dolaşırken ve sonunda zirveye giden kolay bir yol buldukça, savunulabilir baba seçimlerine olan saygım arttı. Düzey platformunda,kiekiekalındı ve görüşler çoğunlukla yoğun çalılıklarla örtülüyordu. Yapraklarının arasından güneş ışığının süzüldüğü muhteşem bir kırmızı kayın ağacının fotoğrafını çekmek için sırt üstü uzandım. Araştırırken, bu pa'da bir iz bırakmış olan bir şeyin olduğuna dair belirgin bir his aldım. Batıl inançlı değilim ama hassasım ve orası ürkütücüydü. Kendimi rahat hissetmedim. Tehlikeyi sezdim ve aniden dik uçurumdan kaymanın ve inerken bacağımı kırmanın ne kadar kolay olacağının farkına vardım. Pa bölgesinden çıkmanın bir yolunu bulunca rahatladım ve suya geri döndüm. Orada neredeyse ölümü hissedebiliyordum ve orada kamp yapmayacağım. O gece kampımda bunu yazamayacak kadar korkmuştum ve Wellington'daki daireme döndüğümde bile bu anısı tüylerimi diken diken etti. Bazı yerlerde anlatılamayacak şeyler ve mevcudiyet var, ama onları da görmezden gelmemeliyiz. Çalılıktan çıktığımda, DOC ziyaretçi merkezindeki Maori personelinden birine pa hakkında sordum. Oldukça utangaçtı ama tehlikeli bir yer olduğunu söyledi. Ona orada ruhlar olduğu için olup olmadığını sordum ve evet dedi. Ona orada ne olduğunu ve tarihin yazılıp yazılmadığını sordum. Baba hakkında yazılı bir şey olmadığını, ancak orada birçok cinayetin işlendiğini söyledi. (Aslında tarih biliniyor ve o ama orada çok cinayet işlendi. (Aslında tarih biliniyor ve o ama orada çok cinayet işlendi. (Aslında tarih biliniyor ve otarihin ne hesap bulunabilir burada ).
Kampa geri dönerken, kamp alanıma göz dikmiş ve sıçanları elden çıkaracaklarına dair bana güvence veren iki avcıyla karşılaştım. O gece ormandaki rüzgarın şiddeti arttı ve yağmurla sona erdi. Cape Cod'daki kulübesinden Henry Beston, doğanın üç temel sesi olduğunu yazmıştır: vahşi bir ormanda rüzgarın sesi, geceleyin yağmurun sesi ve denizin sesi. Ormandaki rüzgarın o uğultulu, gürleyen, uğuldayan sesini her duyduğumda, çadırımın duvarlarını dinlerken onun sözlerini hatırlıyorum.
Sabah her şey ıslaktı, ateş ıslaktı, muşambam bir kova dolusu yağmur suyuyla eğildi. Islak kıyafetlerimi topladım. Dokuzda, Bay kayaks'tan Greg, önceden ayarlanmış teslim almam için teknesinde geldi. Pürüzsüz göl koşusu rüzgarlı göle burnunu soktu ve ekosundan, diğer kayakçılardan ve orman kıyısının altında çok şey olan bu gölden bahsettik.
Farb, S. 1967. İnsanın medeniyete yükselişi. Avon Kitapları, New York, 400 s.
Temple, P. 1985. Yeni Zelanda kaşifleri. Büyük keşif yolculukları. Whitcoulls, Christchurch, 192 s.
Krutch, JW (ed.) 1962. Thoreau: Walden ve diğer yazılar. Bantam, New York, 271 s.
Dillard, A. 1974. Tinker Creek'teki Hacı. Harper & Row, New York, 218 s.
Beston, H. 1928. En dıştaki ev. Henry Holt & Co., New York, 2018 s.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
Benim için her şey o ilk satırla ve sizi nereye götürdüğüyle ilgili. Bazı yazarlar olay örgüsü, satranç taşlarının hassas düzenlemesi tarafından yönlendirilirken, diğerleri bir karakter ve yeni bir kurgusal arkadaşla yolculuğa çıkma yeteneği tarafından çekilir.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.
Çoğundan daha fazla taşındım. Babamın yaşadığı arazide, tokluları kırdığı minyatür bir yarış pisti vardı.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.