El Camino de Santiago Gezintisi Sırasında Öğreniyorum Biraz Bilgelik Öğreniyorum
Bir yabancı ol ve deneyimden büyümek
Harika bir şey öğrenmenin önünde duruyorsun ve kendi yolundan çıkmak zorundasın. Ailem şu anda El Camino de Santiago'da yürüyüş yapıyor ve başka şekillerde yakalayamayacağımız yaşam derslerini öğreniyoruz. Bu resim iki gün önce çekildi. Yürüyüşüm için yola çıktığımız gibi kocam ve gölgem. Gölgeler engeller ve korkular taşıyor ve kendi yolunuzdan çıkıp deneyiminizi benimsemeniz en iyisi.
Bir yabancı ol
Daha önce yabancıydık, ama böyle değildik. İnsanlar bize yabancı bir yerden gelen bir şeymişiz gibi bakıyorlar. Buna hiç şüphe yok. Başka bir yerden geliyoruz. Bazıları neden burada olduğumuzu anladı ve bize "buen camino" diliyorlar. Diğerleri basamakları hızlanırken yolumuza zar zor bakıyorlar ve hızlı bir şekilde kaldırımın diğer tarafına geçiyorlar. İlginçtir ki, bu Pazar sabahı kadınlar ve erkekler Pazarlarındaki en iyisi, muhtemelen sadece kiliseyi terk etmişler gibi korkmuş ya da korkmuş gözüküyorlar ya da bizim tarafımızdan dehşete düştükleri kelimelere koyamayacağım bir şey. Bir bankta oturan, bir somun ekmek ve Iberico Jamon tüketen bir aileyiz. Kocam una cerveza'yı yudumluyor ve kızlar gazlı Sunkist gibi Kaş'tan hoşlanıyor. Bazen korkularını koklarız ve bizden korkarlar. (Ya da, belki bir süredir yolda olduğumuzdan beri, bizi koklar ve korkarlar…)
Cinsiyet klişeleri
Erkekler kendine güveniyor ya da en iyi poker suratlarına bakıyorlar. Onlar güçlü, cesur, cesaretsiz. Askerler savaşa girerken bu sınırı vermeyecekler. Bu onlarındır ve hiç kimse yabancılardan en azından onlardan alamaz. Geçitleri sağlam, sağlam ve düz. Yüzleri, kaldırımın ortasına doğru yürürken, duygusuz. Burası onların ülkesi ve küçük bir yabancı grup grubunun kurslarını değiştirmesine izin vermiyorlar.
Kadınlar yumuşadı ve bütün zorlukları değişti. Bizim hakkımızda ne düşüneceklerini bilmiyorlar ve burada olmamızın rahatsızlığını sevmiyorlar. Gözlerini aşağı ve sağa doğru çeviriyorlar. Hızları hızlanır ve ayakları karışır. Burayı olabildiğince çabuk, daha güvenli bir yere geçmek istiyorlar. Yardım grubunu hızlıca ayırın, bu kısımdan geçin. Birazcık acıtabilir, ama bitecek. Ve, iyi bitti.
Evsizlik hissediyorum
Evsiz hissediyoruz. Buna rağmen, ancak fiziksel konum dahil. Bizi başka yerlerde tanıyorsanız, sahip olduğumuz çok az fiziksel eşyanın depoda olduğunu biliyorsunuzdur. Bu macerayı üstlendiğimizden, ev kiraları çok uzun sürmedi. Fiziksel bir adresimiz yok.
Dün gecenin başlarından beri çekirdeğimde titriyordum. Bugün ilk kez güneş beni dışardan ısıtırken sıcaklık hissediyorum. Bu parkta bankta otururken kızlar oynar ve paketleri ayaklarımızda tutarken kendimi güneşin sıcak kucaklarından çekerim Akıl ve bedenin uyuması.
Bir bankta oturuyoruz ve insanlar hacı mı yoksa evsiz mi olduğumuzu belirleyemiyor. Anlaşılan o ki, bir insan diğerinden farklı görünmüyor. Bir kişi yüzeyin altında çizilmeye istekli olmadığı sürece her ikisi de kirli kokuyor.
Sen de aynısını mı yapıyorsun?
Dikkatimi başkalarına yönelik eylemlerime çağırıyor. Farkında olmadan başkalarına bu şekilde davrandım mı? Şüphesiz aynı şeyi yaptığım zamanları hatırlayabilirim. Başkalarının sohbet ettiğini, farklı göründüğünü ve uzaklaştığını gördüm, çünkü nasıl iletişim kuracağımı anlamadım veya bilmiyordum. Aynı şeyi yaptın mı?
Tatlı bir bayan, İngilizce'sini pratik yapmak istiyor ve bizi konuşmaya çekiyor. Dostça olduğumuzu anladı ve diğerleri cesaretini görmek ve bizim de insanlar olduğumuzu görmek için şaşırmış görünüyor. Biz uzaylıyız ve yeşil yaratıkların sahip olduğu ölçekler de üzerimizde olmalı. Yoldan geçenler varlığımızın korkusunu tadabiliyorlar ve acımasızlığı dillerinden çıkarmak istiyorlar. Güvensizliklerinin ağırlığı ağır biçimde azalır ve yoluna devam ederiz.
Hissenin aynı ve farklı olduğu caddede birkaç blok hareket ediyoruz. Burada hastalıklı cüzam olarak kabul edilmiyoruz. İnsanlar bize yan bakışlarla bakıyorlar, ama eskisi gibi aynı korkuyla değil. Fırsat ortaya çıkarsa bu insanlar elimizi sıkabilir. Çocuklarımız aynı oyun alanında çocuklarıyla oynuyor. Ebeveynler, kuduz köpeklermişiz gibi çocuklarını bizden barınma gereği duymuyorlar.
Aynı dili konuşmayan çocuklar, deneyimlerini paylaşıyor ve aynı alanda oynuyorlar. Çocuklar, yetişkinlerin sahip olduğu aynı önyargı kavramlarına sahip değildir. Köprüler kurmak ve birbirleriyle sohbet etmek için en iyi kırılmış kelimelerini kullanırlar. Ebeveynler burada varlığımızdan korkmuyorlar veya en azından dış kabukları üzerinde korku takmıyorlar.
Çocuklar toplanırlar, oyuncaklar getirirler ve yemek pişirirler, sırayla birbirlerine yiyecek verirler. Bazen yetişkinlere de hizmet ediyorlar. Bağlantılar, büyümeyi ve olasılıkları teşvik eden şekillerde gerçekleşir. Mutluluk pozitif ve hava farklı kokuyor. Tam olarak temiz hava değil, ancak daha sağlıklı bir deneyim sunan bir olasılık ve büyüme havası. Camino yolunun dışında olduğumuzu biliyoruz, ancak bu bir zindan hapishanesi değil, daha çok büyümenin sizi selamlamak için ulaştığı asi asfalt bir yol gibi. Uzanın ve birine dokunun, çünkü siz geçerken size dokunacaktır. Biraz süsleme kullanabilirdi, ama çok da kötü değil.
Oyun alanınız neye benziyor? Açık mı, davet mi yoksa korkudan sarılmış mı?
Sarmalamak
Siz yabancı mısınız yoksa hiç biri oldunuz mu? Farklı olanları kucaklamak için yolundan çıkıyor musun? Hayatınızı değiştiren yabancı bir ülkeye yürüdünüz mü?