Dijital çağda Sosyal araştırma farklı özelliklere sahiptir ve bu nedenle farklı etik sorulara yol açmaktadır.
Analog çağda, çoğu sosyal araştırma nispeten sınırlı bir ölçeğe sahipti ve bir dizi makul derecede açık kurallar içinde işlem gördü. Dijital çağda sosyal araştırmalar farklıdır. Araştırmacılar - genellikle şirketler ve hükümetler ile işbirliği içinde - katılımcılar üzerinde geçmişe göre daha fazla güç var ve bu gücün nasıl kullanılması gerektiğine dair kurallar henüz net değil. İktidarla, sadece insanlara rızası olmadan ve hatta farkındalık olmadan şeyler yapma kabiliyetini kastediyorum. Araştırmacıların insanlara yapabileceği şeyler, davranışlarını gözlemlemeyi ve bunları deneylere kaydetmeyi içerir. Araştırmacıların gözlem ve perişan olma gücü arttıkça, bu gücün nasıl kullanılması gerektiğine ilişkin netlikte eşit bir artış olmamıştır. Aslında, araştırmacılar güçlerini tutarsız ve örtüşen kurallara, yasalara ve normlara dayanarak nasıl kullanacaklarına karar vermelidir. Güçlü yeteneklerin ve belirsiz yönergelerin bu kombinasyonu zor durumlar yaratır.
Araştırmacıların sahip olduğu güçlerden biri, insanların davranışlarını kendi rızası veya farkındalığı olmadan gözlemleme kabiliyetidir. Araştırmacılar, elbette bunu geçmişte yapabilirdi, ancak dijital çağda, ölçek tamamen farklıdır; bu, büyük veri kaynaklarının pek çok taraftarı tarafından tekrar tekrar dile getirilen bir gerçektir. Özellikle, bir öğrencinin veya profesörün ölçeğinden hareket edersek ve bunun yerine, araştırmacıların gittikçe daha fazla işbirliği yaptığı kurumların veya hükümetlerin ölçeğini dikkate alırsak, olası etik sorunlar karmaşıklaşır. İnsanların kitle gözetleme fikrini görselleştirmelerine yardımcı olduğunu düşündüğüm bir metafor, panoptikon . Başlangıçta Jeremy Bentham tarafından hapishane mimarisi olarak önerilmiş olan panoptikon, merkezi bir gözetleme kulesi etrafında inşa edilmiş hücrelerle dairesel bir yapıdır (şekil 6.3). Bu gözetleme kulesini kim kaparsa, odadaki tüm insanların davranışlarını görmeden gözlemleyebilir. Gözetleme kulesindeki kişi bu yüzden görünmeyen bir peygamberdir (Foucault 1995) . Bazı gizlilik savunucularına göre, dijital çağ bizi teknoloji şirketlerinin ve hükümetlerin sürekli olarak davranışlarımızı gözlemleyip gözden geçirdikleri bir panoptik hapishaneye götürdü.
Bu metaforu biraz daha ileriye taşımak için, birçok sosyal araştırmacı dijital çağ hakkında düşünürken, kendilerini gözetleme kulesinin içinde hayal eder, davranışları gözlemler ve her türlü heyecan verici ve önemli araştırmaları yapmak için kullanılabilecek bir ana veritabanı oluştururlar. Ama şimdi, kendinizi gözetleme kulesinde hayal etmek yerine, kendinizi hücrelerden birinde hayal edin. Bu ana veri tabanı, Paul Ohm'un (2010) , etik olmayan yollarla kullanılabilecek bir harabe veri tabanı dediği gibi görünmeye başlar.
Bu kitabın bazı okuyucuları, verilerini görünmeyen işverenlerine, sorumlu bir şekilde kullanmaları ve düşmanlardan korunmaları için güven duydukları ülkelerde yaşayacak kadar şanslılar. Diğer okuyucular çok şanslı değiller ve kitle gözetimi ile gündeme getirilen konuların kendileri için çok açık olduğuna eminim. Ancak, şanslı okuyucular için bile, kitlesel gözetim tarafından hala önemli bir endişe duyulduğuna inanıyorum: beklenmedik ikincil kullanım . Yani, bir amaç için oluşturulan bir veritabanıdır (reklamları hedefleme demek). Bir gün çok farklı bir amaç için kullanılabilir. İkinci Dünya Savaşı sırasında, Yahudilere, Romanlara ve diğerlerine karşı soykırım yapılmasını kolaylaştırmak için hükümet nüfus sayımı verileri kullanıldığında, beklenmedik ikincil kullanımın korkunç bir örneği oldu (Seltzer and Anderson 2008) . Verileri barışçıl sürelerde toplayan istatistikçiler neredeyse iyi niyetlere sahipti ve birçok vatandaş bu verileri sorumlu bir şekilde kullanma konusunda onlara güveniyordu. Ancak, dünya değiştiğinde - Naziler iktidara geldiğinde - bu veriler hiç beklenmeyen ikinci bir kullanımı mümkün kıldı. Oldukça basit bir şekilde, bir ana veritabanı mevcut olduğunda, kimin erişim sağlayabileceğini ve nasıl kullanılacağını tahmin etmek zordur. Aslında William Seltzer ve Margo Anderson (2008) , nüfus veri sistemlerinin insan hakları ihlallerine karıştığı veya potansiyel olarak yer aldığı 18 vakayı belgelemiştir (tablo 6.1). Dahası, Seltzer ve Anderson'ın da belirttiği gibi, bu liste neredeyse kesinlikle bir küçümsüyor çünkü çoğu suistimal gizli olarak gerçekleşiyor.
|yer||Zaman||Hedeflenen bireyler veya gruplar||Veri sistemi||İnsan hakları ihlali veya varsayılan devlet niyeti|
|Avustralya||19. ve 20. yüzyılın başları||bitki örtüsü||Nüfus kaydı||Zorla göç, soykırımın unsurları|
|Çin||1966-1976||Kültür devrimi sırasında kötü sınıf kökenli||Nüfus kaydı||Zorla göç, çete şiddeti başlattı|
|Fransa||1940-1944||Yahudiler||Nüfus kaydı, özel sayımlar||Zorla göç, soykırım|
|Almanya||1933-1945||Yahudiler, Romanlar ve diğerleri||Sayısız||Zorla göç, soykırım|
|Macaristan||1945-1946||Alman vatandaşları ve Alman ana dilini bildirenler||1941 nüfus sayımı||Zorunlu göç|
|Hollanda||1940-1944||Yahudiler ve Romanlar||Nüfus kayıt sistemleri||Zorla göç, soykırım|
|Norveç||1845-1930||Samiler ve Küller||Nüfus sayımı||Etnik temizlik|
|Norveç||1942-1944||Yahudiler||Özel nüfus sayımı ve önerilen nüfus kaydı||Soykırım|
|Polonya||1939-1943||Yahudiler||Öncelikle özel sayımlar||Soykırım|
|Romanya||1941-1943||Yahudiler ve Romanlar||1941 nüfus sayımı||Zorla göç, soykırım|
|Ruanda||1994||Tutsi||Nüfus kaydı||Soykırım|
|Güney Afrika||1950-1993||Afrika ve “Renkli” popülasyonlar||1951 nüfus sayımı ve nüfus kaydı||Apartheid, seçmen disenfranchisement|
|Amerika Birleşik Devletleri||19. yüzyıl||Yerli Amerikalılar||Özel nüfus sayımları, nüfus kayıtları||Zorunlu göç|
|Amerika Birleşik Devletleri||1917||Şüpheli yasa tasarısı ihlal edenler||1910 nüfus sayımı||Kayıttan kaçınanların soruşturulması ve kovuşturulması|
|Amerika Birleşik Devletleri||1941-1945||Japon Amerikalılar||1940 nüfus sayımı||Zorunlu göç ve internasyon|
|Amerika Birleşik Devletleri||2001-08||Şüpheli teröristler||NCES anketleri ve idari veriler||Yerli ve yabancı teröristlerin soruşturulması ve kovuşturulması|
|Amerika Birleşik Devletleri||2003||Arap-Amerikalılar||2000 nüfus sayımı||Bilinmeyen|
|SSCB||1919-1939||Azınlık nüfusları||Çeşitli nüfus sayımı||Zorla göç, diğer ciddi suçların cezalandırılması|
Sıradan sosyal araştırmacılar, ikincil kullanımla insan hakları ihlallerine katılmaktan çok uzaktırlar. Ancak bunu tartışmayı seçtim çünkü bazı insanların işinize nasıl tepki vereceğini anlamanıza yardımcı olacağını düşünüyorum. Örnek olarak Tadımlar, Bağlar ve Zaman projelerine dönelim. Araştırmacılar, Facebook'un eksiksiz ve ayrıntılı verilerini Harvard'ın eksiksiz ve ayrıntılı verileriyle birleştirerek, öğrencilerin sosyal ve kültürel hayatlarına dair inanılmaz derecede zengin bir bakış açısı yarattılar (Lewis et al. 2008) . Birçok sosyal araştırmacının bu, iyi için kullanılabilecek ana veritabanı gibi görünüyor. Fakat bazılarına göre, etik olmayan bir şekilde kullanılabilecek harabe veri tabanının başlangıcı gibi görünüyor. Aslında, muhtemelen her ikisinden de biraz.
Kitle gözetimine ek olarak, araştırmacılar - yine şirketler ve hükümetler ile işbirliği içinde - randomize kontrollü deneyler oluşturmak için insanların hayatlarına giderek daha fazla müdahale edebilirler. Örneğin, Duygusal Bulaşmaya karşı, araştırmacılar bir deneyde kendi rızası veya farkındalığı olmadan 700.000 kişi kaydetmiştir. Bölüm 4'te anlattığım gibi, katılımcıların deneylere bu tür gizli bir şekilde gönderilmesi nadir değildir ve büyük şirketlerin işbirliğini gerektirmez. Aslında, 4. bölümde size nasıl yapacağınızı öğrettim.
Bu artan güç karşısında, araştırmacılar tutarsız ve örtüşen kurallara, yasalara ve normlara tabidir . Bu tutarsızlığın bir kaynağı, dijital çağın yeteneklerinin kurallara, yasalara ve normlara göre daha hızlı değişmesidir. Örneğin, Ortak Kural (ABD'de devlet destekli araştırmaların çoğunu yöneten düzenlemeler seti) 1981'den beri pek değişmemiştir. İkinci bir tutarsızlık kaynağı, mahremiyet gibi soyut kavramların etrafındaki normların hala araştırmacılar tarafından aktif olarak tartışılmasıdır. politika yapıcılar ve aktivistler. Eğer bu alanlarda uzmanlar tekdüze bir uzlaşmaya varamazsa, ampirik araştırmacıların veya katılımcıların bunu yapmasını beklememeliyiz. Üçüncü ve nihai bir tutarsızlık kaynağı, dijital çağın araştırmasının giderek daha fazla örtüşen normlara ve kurallara yol açan diğer bağlamlara karışmasıdır. Örneğin, Duygusal Bulaşma Facebook'ta bir veri bilimcisi ve Cornell'de bir profesör ve yüksek lisans öğrencisi arasında bir işbirliğiydi. O dönemde, Facebook'un hizmet şartlarına uygun olduğu sürece, Facebook'ta üçüncü taraf gözetimi olmaksızın büyük deneyler yapmak yaygındı. Cornell'de normlar ve kurallar oldukça farklıdır; Hemen hemen tüm deneyler Cornell IRB tarafından gözden geçirilmelidir. Öyleyse, hangi kurallar Emotional Contagion'ı (Facebook'un veya Cornell'in) yönetmeli? Tutarsız ve örtüşen kurallar, yasalar ve normlar olduğunda bile, iyi niyetli araştırmacılar doğru şeyi yapmakta zorluk çekebilirler. Aslında, tutarsızlık nedeniyle, tek bir doğru şey bile olmayabilir.
Genel olarak, bu iki özellik — bu gücün nasıl kullanılması gerektiğine dair gücü ve anlaşmazlığı arttırmak — dijital çağda çalışan araştırmacıların, öngörülebilir bir gelecek için etik zorluklarla karşı karşıya kalacağı anlamına gelir. Neyse ki, bu zorluklarla uğraşırken, sıfırdan başlamak gerekli değildir. Bunun yerine, araştırmacılar daha önce geliştirilen etik ilkelerden ve çerçevelerden, sonraki iki bölümün konularından bilgelik çekebilirler.