San Carlos Adası, Florida
CNN
–
Çift ayrılmaya hazırlanırken Çarşamba akşamı Picketts’in oturma odasında ürkütücü bir sessizlik hüküm sürüyor.
Güneş batıyor ve elektrik olmadan San Carlos adasındaki iki yatak odalı sıkışık ev yakında tekrar kararacak, sadece çiftin birkaç mumuyla loş aydınlanacak.
Ön kapının yanındaki 83 yaşındaki Pat Beckett, açık buzdolabının yanındaki sandalyeye küçük bir karton kutu koydu. Kocası Leslie’ye yüksek sesle, barınağa giderken yanlarında götürmeleri gerekenleri söylerken çabucak doldurur: kıyafetlerini yıka, dişlerini fırçala, kıyafetlerini değiştir. Bir torba sakızlı ayı da alır. Şeker, yirmi yıldan fazla bir süre önce sigarayı bırakmasına yardımcı oldu ve hala sinirlerini yatıştırmasına yardımcı oluyor. Ve elbette, şampuanlar, ilk duşta bir haftadan fazla sürecekler. Sonunda saçlarını düzene soktuğu için heyecanlı olduğunu söylüyor.
Evin göbeğindeki koridorda birbirlerini takip ederlerken etraflarındaki kaostan hiç bahsedilmez. Mobilyaların çoğu, Ian Kasırgası’nın yarattığı sel suları tarafından kaldırıldı ve döküldü ve şimdi evin etrafına gelişigüzel dağılmış durumda. Yemek masasının üzerinde bir koltuk dengede, oturma odasının duvarına karşı yan tarafında bir televizyon ve çarpık deniz resimleri asılı. Her duvara kazınmış ince çizgi – tavanın yaklaşık yarısı – sel sularının ne kadar yüksek olabileceğinin sürekli bir hatırlatıcısıdır. Farklı mobilya parçalarında ortaya çıkan madeni para büyüklüğündeki parlak yeşil küf lekeleri her geçen gün büyüyordu.
Janis Joplin ve Dean Martin’in CD’leri, ahşap karonun bir kısmını kaplayan çamurlu bir halının üzerinde duruyor. Kalan masalara aile tariflerinin gevşek yaprakları serildi. Pat’in geçmeye devam ettiği, sadece lavabonun üzerindeki bir pencereden aydınlanan köşe mutfak, boşaltmaya ve boşaltmaya çalıştığım dolaplardan gelen moloz ve çanaklarla kaplı. Orada hala nefret ettiğiniz kötü bir koku var, büyük olasılıkla bir sel buzdolabını tahrip ettiğinde daha da kötüleşen tavuk ve karideslerden. Ve her şey kalın gri çamurla kaplı, çoğu kurumuş, çatlamış ve tozlu hale gelmiş.
Kısa koridorun aşağısındaki Pat, ikisinin geçen haftayı uyuyarak geçirdikleri misafir yatak odasından bir el feneri aldı. Konuğun yatağının selde o kadar yükseğe çıktığını, çarşaflarının ve yastıklarının kuru ve temiz tutulduğunu söylüyor. Bu çarşaflardan bazıları, Pat ve Lee’nin derin suda yüzdükten, çenelerinden ve yüzen mobilyalardan geçtikten sonra bacaklarındaki yaralardan dolayı şimdi kanla lekelendi.
Son eşyalarını topladıklarında ön kapıya geri dönerler. Girişin üzerinde özel yapım bir tabela “Sabır denizin öğrettiği şeydir” yazıyor.
Pat, boyanmış ifadeye yanıt olarak, “Bittim,” diyor.
Bir hafta önce çift yaşayacaklarından emin değildi. 84 yaşındaki Leslie, son 18 yıldır Emily Lynn’in Mobil Ev Parkı’nda oluşturdukları yuvayı seviyor ve ayrılmak istemedi. Ve Pat asla onsuz gitmezdi.
Ama Leslie kalmanın yanlış bir karar olduğunu kabul ediyor. Ian, bölgelerinden 20 milden biraz daha uzağa, harap olmuş Fort Myers sahil adasının karşısına indiğinde, çiftin balkonunun arkasındaki kanal taştı ve evlerine su bastı. Çenelerini suyun üzerinde tutmak için çalışırken donuyorlar ve küçük lastiklerine sürekli çarpan mobilyalardan zarar görüyorlardı. Ancak beş saat boyunca çift, hayatta kalmaya kararlı bir şekilde yüzmeye devam etti.
Dedi ki: Bu bizim zamanımız değil. Pat kocasına bakarken diyor. “Öyleyim ve hayır dedim. “Yapmamız gereken tek şey inancı korumak.”
Leslie, “Biz de öyle yaptık,” diyor.
Karısı da, “Teşekkürler, Tanrım” diye ekliyor.
İkili, onları Estero’daki bir kasırga tahliye barınağına götürecek olan yan komşuları Charlie Whitehead ile tanışmak için giriş basamaklarını yavaşça çıkarken güneş neredeyse batıyor. Yolculuk genellikle yaklaşık 30 dakika sürer, ancak kırık sokak lambaları nedeniyle fırtınanın vurmasından bu yana bir saatten fazla sürdü.
Üçü her zaman aynı fikirde değildi. Beckett ailesi 2004’te evlerini ilk satın aldıklarında, Charlie’nin üç çocuğu hala küçüktü ve Pat onları sık sık araba yolunda basketbol oynarken yakalar ve çalılarını çiğnerdi. Ama Whitehead’ler ve Beckett’ların artık aile gibi olduklarını söylüyor. Leslie, “Herkese, her zaman, her konuda yardım ederdi” diyor.
Günün bu saatinde Charlie, evinin dışındaki beyaz cam bir masanın üzerinde aile fotoğraflarını sıralarken küçük bir hoparlörde çaldığı country müziğini kapattı. Tıpkı Becketts gibi – ve komşularının çoğu – fırtınadan sonra evin çoğunu kurtaramadı. Bu yüzden zamanını yeri doldurulamaz olanı kurtarmaya adadı: çocuklarına veya Debbie’ye, karısına ait lise ve üniversite diplomaları ve çocuklarının doğumlarından, mezuniyetlerinden, doğum günlerinden sonraki ilk anları gösteren fotoğraflar ve artık etrafta olmayan aile üyeleriyle kucaklaşmalar. .
Charlie hayatının çoğunu burada geçirdi ve en iyi Fort Myers Beach topluluğunu tanıyor. 1980’lerde büyükannesine katılmak için taşındıktan sonra, yirmi yıldan fazla bir süre yerel gazete için haber yaptı, küçükler birliğinin başkanıydı, ilçe komiseri için koştu ve iki kez mahalle meclis kurulu başkanlığı yaptı.
64 yaşındaki Charlie, “Bu küçük mobil ev parkında köklerim var” diyor. “Şu anda, sadece aile fotoğraflarını çekiyorum, kıyafetleri topluyorum, üzerimde olan tüm hatıraları kurtarmaya çalışıyorum.”
Beş yıl önce Irma Kasırgası evini yıktıktan sonra yakın zamanda binlerce dolarlık onarımları tamamlamıştı. Birkaç ay önce, sabahları orada sakin bir şekilde geçirmeyi seven Debbie için bir mutfak tadilatını tamamladı.
Bu yüzden evden çıkmadan önce tereddüt etti. Ama Ian yaklaştıkça güvenli olmadığına karar verir. Becketts’ı kendisiyle gelmeye çağırdı, ancak kalmaya karar verdiklerini söylüyor. Charlie bir gün sonra döndüğünde, Colorado’daki ailesini ziyaret eden karısını aradı ve geri dönmemesini istedi. Hasarı görmeye dayanamadı.
“Bu benim kitabım” diyor. “Buna inansanız da inanmasanız da burada olanlar sadece İncil’de okuduğunuz türden şeyler.”
Ama bu akşam, yeniden düşünmek için çok az zaman var. Becketts nihayet -evlerini terk etmeyi reddettikten günler sonra- bir sığınağa gitmeye, sıcak bir yemek yemeye, duş almaya ve sıcak bir yatakta uyumaya karar verdi. Hızla kırmızı kamyonetini temizliyor, yoldan geçenler için arkasına koyduğu atıştırmalıkları ve içecekleri boşaltıyor ve yola çıkmaya hazırlanıyor.
Charlie, her iki araba da fırtınaya battıktan sonra geçen hafta çiftin tek ulaşım aracıydı. İkili, Ian’ın karaya çıkmasından bir gün sonra Leslie’nin tansiyonu yükselince acil servise gitti. Yıkımdan kaçmak için onları bir sığınakta kalmaya ikna etmeye çalışarak günler geçirdi.
Araba kullanmak onu rahatsız etmiyor. Her neyse, diyor Charlie, bütün gece arkadaşının evinde kalmak için zaten o yöne gidiyor.
Ertesi gün güneş geri döndüğünde, Charlie, Pat ve Lee normale dönerler: aile fotoğraflarını sıralarlar ve evlerinin yanındaki çim sandalyelerinde otururlar, günlük işleri hakkında konuşurlar.
Sığınak umdukları gibi değildi. Pat, diğer tahliye edilenlerle dolu olduğunu, birçoğunun endişeli ve heyecanlı küçük çocukları olduğunu açıklıyor. Dört saatten fazla uyumanın imkansız olduğu kanıtlanmıştır. Ve uzun zamandır beklediği duşun hiç olmamasını bekliyordu.
Personel onlara gürültülü bir grup insanın duş odasında sorunlara neden olduğunu ve merkezi sabaha kadar alanı kapatmak zorunda bıraktığını söyledi. Güneş doğmadan önce Pat Charlie’yi aradı ve gitmeye hazır olduklarını söyledi.
Emily Lynn’de öğleden kısa bir süre sonra Charlie, çiftin oturduğu yere öğle yemeği getiriyor: Fort Myers Beach’ten bir arkadaşının az önce getirdiği kahverengi kağıt torbalarda sandviçler.
Daha sonra Pat, banyoyu temizlemeyi, yerleri fırçalamayı ve duş alabilmesi için çöpleri toplamayı planlıyor. İkili aynı zamanda birbirlerinin saçlarını kesmeyi planlıyorlar – onlarca yıl önce başlattıkları bir gelenek, çoğunlukla üç oğulları gençken ve çift tam zamanlı çalışırken zamandan tasarruf etmek için.
Bundan sonra, Becketts’in birkaç planı vardı. En küçük oğulları Tony’nin Ohio’dan bir araba getirebileceğini umuyorlar, böylece gelecek hafta bir doktor randevusuna gidebilir, postalarını alabilir ve FEMA temsilcileriyle görüşmek için yerel bir kütüphaneye gidebilirler. Ulaşım yok, elektrik yok ve çevrimiçi bir FEMA başvurusunu doldurmak için internet yok, şimdi yapabilecekleri tek şey arkalarına yaslanıp beklemek. Pat “Ve ben bebek bakıcısı değilim” diyor.
Bunun dışında hayat devam ediyor Allah’ın izniyle çocuklarımız özeldir.
Ve mucizeler beklemiyoruz, diye ekliyor Leslie.
Görüşmeleri bugünlerde gerçekleştiği için, bu gelecekte çok uzak. Yeniden inşa etme veya taşınma fikirleri henüz bir öncelik gibi görünmüyor. Pat daha önce, “Ne yapacağımızı bilmiyorum,” diye itiraf etti. Oğulları onları evlerinde kalmaya davet etmesine rağmen, Ohio kışlarının ne kadar sert olabileceğini biliyorlar. Belki bir mobil ev, diyorsunuz. Belki yeniden inşa etmek, ama bu en az iki ila üç yıl sürer.
Fotoğrafları taramak için geri dönen Charlie de sırada ne olduğunu bilmiyor.
“Dün biri bana planlarımı sordu. Ve onlara bu gece (karanlıkta) soğuk bir bira içeceğimi söyledim” dedi. “Gerçekten bundan daha fazlasını planlamanın bir yolu yok.”
Belki karısıyla Colorado’ya taşınırlar. Ama Charlie arkasındaki evde üç çocuk büyüttü ve ayrılmayı düşünmek zor. Nasıl hissettiğini ve gördüğünü kelimelerle ifade etmek zor ve hala bir muhabir olsaydı, Ian’ın geriye kalanları nasıl tarif edeceğini merak ediyor.
“Emily Lynn’deki Fort Myers Beach’te çok uzun bir bölümün sonu” diyor. “Kahretsin, bu hikayeyi nasıl yazacağımı bilmiyorum. olmadığım için mutluyum.”