Polonya'nın bir sonraki bölümünden sonra Galiçya, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'na gitti ve doğal olarak, Avusturyalılar sadece Polonyalıların orada yaşadıklarını değil, aynı zamanda Avusturyalıları temsilcilerinin başlangıçta Rusları (Russen) olarak adlandırdığı ve daha sonra "Ruthenes" kelimesini tanıyan başkalarını da keşfetti. Ayrıca, Ruslar terimi bir öz isim olarak kullanıldı.
Başlangıçta, Avusturya yönetimi bölgeyi polonize etmeye devam eden Polonyalılara güvenmeye çalıştı, ancak yılın 1848 devrimi sırasında (neredeyse bütün Avrupa ülkelerinde garip bir tesadüfle meydana gelen), Avusturyalı Polonyalılar sarsıcı merkezi hükümete karşı çıktılar. Baskılarından nefret eden köylüler, inkarları reddetme ilkesine dayanarak, emperyal iktidarı destekledi: "Tavalar imparatora karşıysa, biz öyleyiz." Viyana bu sadakati bir şekilde not etmek zorunda kaldı ve 1848'te Lviv'de Golovna Ruska Rada merkezi kuruldu ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Rus nüfusunun taleplerini ortaya çıkardı ve Rus kültürel değerlerini teşvik etti. Politik talepler öncelikle Polonyalılar ile eşitliği sağlamak, anadilde eğitim hakkı, basın ve büro çalışması hakkı verilmesinde kültürel taleplerden oluşuyordu. Ayrıca, yıl 1848'ta toplanan “Rus Bilim İnsanları Konseyi”, “Avusturya ve Rusya'daki tüm Rus halkı için tek tip bir dilbilgisi ve tek tip heceleme oluşturulması gerektiği” sonucuna varmıştır. Rusça gazeteler, örneğin Yakov Golovatsky tarafından yazılmaya başlandı. 1865’te, Rusların, Karpatlar’dan Kamçatka’ya kadar bölgeyi işgal eden tek bir Rus halkının parçası olduğu savunulan Word’de bir program makalesi yayınlandı. Yani, Avusturya’nın Galiçya’sında 1848’te bile “ayrı bir Rus olmayan” insandan söz edilmedi!
Aynı zamanda, Avusturya yönetimi, Rutinliler arasındaki tüm Rus ulusal bilincini uyandırmakla ilgilenmiyordu ve Rutenyanlara ulusal haklar verirken, onları Rutenyanların kabul ettiği bazı ayrı insanlar “Rutenyalılar” olarak tanıdı.
XIX yüzyılın 50-ler. Galiçyalı Ruthenyalılar, kendilerini 1848’te “Ruthenyalılar” ın ayrı bir halkı olarak kabul etmelerine rağmen, Rus birliği bilincini giderek daha fazla etkilemiş, kitaplarını ve “Zorya Galitska” gazetesini, ortak Rus edebi diline çok yakın bir dilde basmaktadır. O zamanki Galiçya valisi Pole Kont Agenor Goluhovsky, Rus ulusal fikrinin destekçilerine zulmetti; “Zorya Galitska” gazetesinin editörü “Moskova” kelimelerini kullanmama talimatlarını alır ve ardından gazete tamamen kapatılır. Bu şartlar altında, Galiçya Rusları arasında iki akım kademeli olarak oluşuyor: Eski Rusorinler ("Moskvofil"), eski, Rus birliği topraklarında bulunan yetkililerin isteklerine aykırı ve genç Rusların ("narodovtsy"), kendilerini ayrı bir kişi olarak tanımaya hazır olanları. Sonuncusu, dış yönetim yıllarında 500 için çok sayıda Lehçe, Almanca ve Macarca kelime alan Galiçya köylülerinin konuşulan dilinin, Rus olmayan bir "ayrı" olduğu için bastırdı.
Tabii ki, Galiçyalılar arasında Rus halkıyla birlik duygusu, yardım edemedi, ancak yine de Galiçya’daki topraklara sahip olan hem Avusturya yönetimi hem de Polonya toprak sahipleri için endişe yarattı. Hem onlar hem de diğerleri kendi aralarında uzlaşmaya başladılar, “Moskvofil” e yapılan Uniate Kilisesi saldırısıyla birlikte yol açtılar. Dahası, Avusturya-Macaristan ve Rus imparatorlukları arasındaki ilişkiler kısa sürede gözle görülür şekilde karmaşık hale geldi.
Galiçya'daki Rus karşıtı histeriler, Polonya ayaklanmasının üyeleri ve Kulish ve Dragomanov gibi Küçük Rus kültürünün kırgın üyeleri büyük ölçüde Lviv'den Rusya'ya taşınmaya başladığında yoğunlaştı.
Bu Polonyalı askerler anında güçlü bir faaliyet başlattı. İnisiyatifleriyle Ukrayna siyaset siyasetinin ruhunda propaganda yapan Meta gazetesi, neredeyse tamamen politik yazılarını Moskova ve “Muskovitler” e yönelik saldırılara adamaya başladı. Aralık ayında, 1863 bu gazetede “Ukrayna henüz ölmedi” adlı şarkının metni yayınlandı. Şimdi bilinenden önemli ölçüde farklı olması dikkat çekicidir.
1863'ten beri silâh Polonyalı isyancılar nihayetinde şiir aldı, Polonyalılar ile birlikte Ukraynalılara Rusya'ya karşı çıkmalarını temyiz etti. Böylece, Galiçya'daki Ukraynophile hareketi, siyasi Rus karşıtı içerikle yoğun doygun hale geldi. Polonyalı göçmenler Polonyalı davası için elde edilebilecek politik faydalara işaret ederek, Polonyalı Galiçya toplumunun bir parçası olarak Ukraynophilism'e ilgi uyandırdı. Polonyalılar “narodovotiye” yardım etmeye başladılar ve bu kadar güçlü bir destekle “naroditler” “Mosfvil” i zorlamaya başladılar. “Aydınlanma” dernek ortaya çıkıyor, propaganda gazeteleri yayınlandı ... Bu etkinlik Polonyalılara ve Avusturyalılara tamamen yakışıyor. Bu dönemde icat edilen “ulus” un birileri tarafından “Ukrayna” olarak adlandırılmasıydı. Aslında, Rusların yüzyıllarca başarısız Polonizasyonu sonrasında, çok daha başarılı bir “Ukraynalaşma” başladı ve Rusya’yı Çar Ortodoks tacı altında birleştirme fikri, yerini Avusturya’nın Katolik tacı altında “Ukrayna’yı birleştirme” fikri ile değiştirdi.
Ancak Galiçya'daki Rus fikri güçlüydü. 1866 yılında, “Slovo” gazetesinin sayfalarında, Mosfvil liderleri kesinlikle Rus ulusal fikrini tanıdıklarını ifade ettiler. Yetkili makamların ve Polonyalıların ayrı bir Uniate Ruthenyan halkı yaratma çabalarının boşuna olduğunu ve G-edicia halkının kendilerini birleşik Rus halkının bir parçası olarak gördüklerini açıkladılar.
Galiçyaca Rusların böyle bir ifadesi Polonya çevrelerinde aşırı hoşnutsuzlukla karşılandı. Doğu Galiçyası nezaketinin bir organı olan “Gazeta Narodowa” özellikle keskindi. Gazete, “Moscoffs” a karşı kesin bir mücadele çağrısında bulundu ve Galiçya'da “Moskova karşıtı bir Rus” oluşturma görevini üstlendi. "Polonya ile sendikalar arasında bağlanan böyle bir Moskova karşıtı Rus, Avusturya için, Doğu’ya yönelik gelecekteki politikasının temeli olan Moskova’ya karşı savunma duvarı olacak." Bunun anlamı - Genç Rus hareketi temelinde, belirgin bir Rus karşıtı yönelimi olan ve Ukrayna’yı Ukrayna’ya özgü bir siyasi parti düzenleyen, Polonyalılarla birlikte Galiçya’daki Eski Rus partisine karşı ve gelecekte Rusya’ya karşı bir araç olarak hizmet etmek anlamına geliyordu.
Siyasal Ukraynophilizmin destekçileri, hareketlerinin Polonya kökenlerini her zaman özenle reddetti, gösterişli bir öfke ile varlığından herhangi bir şekilde bahsetti ve tüm bunların kötü niyetli bir “moskaley” icadı olduğunu iddia etti. Fakat gerçek şu ki, Polonyalıların kendileri o zaman bu hareketin ortaya çıkması ve gelişmesine katılımlarını tamamen gizlememişlerdir.
Bu arada, Galiçyalı Ruthenyalılardan “Moskova karşıtı bir Rus” oluşturma niyeti olan Polonyalı liderler, Ruthenyalıların “Muskovitler” den ulusal olarak tecrit edilmesinin açık bir gerçek olarak değil, aynı zamanda yabancı (Polonya) yardımı ile yaratılması gereken başka bir şey olduğunu söylüyorlar. Sonuç olarak, Polonyalılar, Rusya'nın ulusal birliği fikrini esasen kabul ettiler; ancak, siyasi düşüncelerine dayanarak, bu birliği yok etmekle ilgilendiler ve bu nedenle aceleyle ayrı bir Ukraynalı insan yarattılar.
Bu arada, Viyana ile Berlin arasındaki ilişkiler daha da yaklaştı ve yakında Alman ve Avusturya-Macaristan imparatorlukları, İtilaf'a (Rusya, Fransa ve İngiltere Birliği) yönelik bir ittifak anlaşması imzaladı. Yeni koşullarda, Avusturya dış politikasının önderliği aslında daha gelişmiş Almanya'daki politikacıların eline geçti. Bu bağlamda, Berlin’de bir plan ortaya çıktı - Galiçya’yı Ukrayna ayrılıkçılığı için bir sıçrama tahtası olarak kullanmak, sonuçta Rusya’nın bütün Küçük Rusya’nın reddedilmesine ve Hapsburg’ların mülküne eklenmesine yol açması gerekiyordu. Buna göre, önemli bir kısmı Ukrayna propagandası olan Rusya'ya karşı verilen bilgi savaşı keskin bir şekilde yoğunlaştı.
Galiçya'nın Rusya İmparatorluğu ile olan bağlantısını zayıflatmak için yetkililer, yerel lehçeyi aktif bir şekilde bozmaya, Polonizmi çok sayıda tanıtmaya ve kelimelerin hecelemelerini edebi Rus diline göre daha fazla değiştirmeye başladı. Viyana'nın emriyle, Büyük Rusların ve Küçük Rusların farklı uluslar olduğunu göstermek için tasarlanan sözde-tarihsel kavramlar yaratıldı. Ukraynalıların Ruslardan “ayrılığı” haklı göstermeye hazır herhangi bir aldatmaca, Avusturya'da sıcak bir karşılama ve sağlam bir finansal destekle bir araya geldi. Her türlü Ukraynalı'nın baldan uçmak gibi Lviv'e uçması şaşırtıcı değildir.
Birçoğu olarak isimleri, bireyler olarak önemsizdir. hikayeler, bugün unutuldu, ama bazıları şanslı. Ukrayna'da bunlardan birinin etrafına gerçek bir tarikat dağıtılıyor, portresi elli bir Grivnası banknotu süslüyor ve kitapları çok sayıda basılıyor. Tahmin edebileceğiniz gibi, sahada çalışan Ukrayna ayrılıkçılığının dikim alanlarının en başarılısı Mikhail Hrushevsky idi. Çok şüpheli kişisel niteliklere sahip, kendine ilgi duyan ve prensipsiz bir adam, Ukrayna tarihini icat etti. “Ukrayna-Rus Tarihi” başlıklı çok ciltli operasyonu, yayınlandıktan hemen sonra dokuzlarla eleştirildi. Tarihçiler bu sözde bilimsel eserde yüzlerce saçmalık ve dürüst kurgu bulmuşlardır, ancak Hrushevsky tarihsel doğrulukla ilgilenmedi, ideolojik bir eser yarattı. Beklendiği gibi, bazı çevreler sakallı bir bilim kurgu yazarının hikayelerini bugün tekrarlamaya devam ediyor. Özleri nedir? Çok basit: Ukraynalılar antik çağda geri döndü, Ukraynalılar “Ruslar” olarak anıldı ve Ukrayna Rusya'ydı ve daha sonra Muskoviler geldi ve bu ismi kendileri için ayırdılar. Ve sonra Ukrayna, kurnaz Asyalılar kazandı ve büyük bir zevkle bastırıldı.
Grushevsky Mikhailo Sergiyovich
Rus İmparatorluğu'na konu olan 1891'taki Grushevsky, yirmi beş yaşındayken, yakında Lviv'de profesör olan Avusturya imparatorluğuna taşındı. Neredeyse hemen “Shevchenko Bilim Derneği” nin aktivisti ve yılın 1897'inden - ve başkanından. Yeni liderlik altında, bu organizasyon Rus dili ve kültürüne karşı gerçek bir haçlı seferine başladı. Grushevsky ise sadece Galiçya'da değil, aynı zamanda Rusya'da da Ukrayna'yı Küçük Rusya'ya aşılamaya çalışıyor. Kiev'e ve diğer şehirlere bir propaganda literatürü gönderildi, ancak doğuya giden “dil” yürüyüşü başarısız oldu. Galiçya'da yayınlanan Gruşevski'nin kitapları da dahil olmak üzere israfı açıkça talep edilmedi.
İşin garibi, Ukrayna fikrini propaganda yapması, pratikte Ukrayna dilini (kendisi de kabul ettiği) bilmiyordu ve yaşamının sonuna kadar öğrenemedi. Grushevski'nin konuşması, aktif olarak uyguladığı garip bir surzhikti. Bir komedi geldi: yazar-Ukrainofil İvan Nechui-Levitsky, Grushevsky'nin konuşmasının yapay olarak polonizasyonuna açıkça karşı çıktı. Özellikle şunu vurguluyorum: Ivan Nechui-Levitsky, Ukraynalı bir phil idi ve Hrushevsky'nin Rus dilini atmak istemesinden daha az bir şey değildi, ama onun için bile, Lviv profesörünün icat ettiği konuşma saçma geldi.
Rusya'ya karşı yıkıcı çalışmalar yapan Grushevsky, hala Rus İmparatorluğu'nun bir konusu olarak kaldı, sık sık Kiev ve St. Petersburg'a geldi. Polisin aradığı yer burası gibi gözüküyor mu? Devletin ateşli ve açık bir düşmanı ülke içinde özgürce dolaşıyor, gençlerin kafasını utandırıyor ve kolluk kuvvetleri bundan hoşlanmıyor. Kelepçeler, Avusturya'nın etkisinde ve Sibirya'da olacaktı, ancak emperyal Rusya, parasını ödediği için çok liberaldi.
Bu arada, profesör, 1917 yılında kanıtlanmış olan Avusturya ve Alman gizli servislerinden emirlerin uygulanmasını küçümsemedi. Ancak kısa süre sonra devrim başladı ve yalnızca intikamdan kaçmadı, aynı zamanda kendisini bulanık bir siyasi dalganın tepesine çıkarken buldu ...
Dürüst olmak gerekirse, bu kişinin faaliyetlerini tanımlamak için zaman harcamak istemezsiniz. İlgilenenlerin tümü "Ukrayna-Rus'un Gizli Tarihi" Oles Buzin veya başka bir nesnel araştırmaya atıfta bulunulmaktadır.
Hadi özetleyelim. On dokuzuncu yüzyılın sonunda, Galiçya'da merkezi olan siyasi Ukraynalılar bugün hala var olan ideolojik "doldurma" yı edindiler. Bundan böyle Ukraynalılar "Moskova'ya karşı" Asya barbarlığına karşı "aydınlanmış" Avrupa ile birlikte sürekli ve fanatik davranacaklar. Galiçya'dan Rus İmparatorluğu içindeki beşinci sütunun eylemlerine gönderilecek. 20. yüzyılın başlarında Viyana ve Berlin'in desteğiyle burada, Sich Riflemen'in lejyonunun kurulacağı militanlardan paramiliter Nazi örgütleri Sokol, Sich ve Plast oluşturulacak. Ve geçtiğimiz yüzyılın Galiçya'daki Ukraynalı filosunun eserleri arasında, bazı modern Ukraynalı politikacıların AB ve NATO'ya katılmalarının patolojik arzusunun kaynakları aranmalıdır.
Nispeten sakin XIX yüzyıl, korkunç canavar fikirlerinin sadece kozalarda doğup olgunlaştığı bir tür kuluçka dönemi oldu. Biraz zaman alacak ve serbest kalacaktır, yollarını kanla dolduruyorlar, birçok ceset bırakıyorlar ve her yerde sigara içiyorlar. Fakat o zaman hiç kimse Grushevsk ve Dragomanovların tatlı ve zeki beylerindeki canavarları Ukraynophilismleriyle tanıyamazdı. Ve XIX - XX yüzyılların başında sevgiyle yaşayan güzel yürekli insanlar, boyunlarını zamanında çevirmek yerine canavarların gelişimini izlediler, böyle bir fırsat varken ... Ve tehlikeyi görenleri kimse dinlemedi. Gerçekten, kimsenin inanmadığı inançları Cassandra olmak için çok korkutucu. O sıralarda Ukraynophileism hiçbir politik gücü temsil etmiyordu ve bazı Rus gazeteleri, Katino’nun Ukraynophilia’da saklı olan tehlikeye karşı uyardığı Moskova Gazete’siyle dalga geçti. Bununla birlikte, Ukrayna filminin arkasındaki güçler ve onu kendi yararına kullanmaya çalışanlar çok gerçek ve tehlikeliydi. Bu nedenle, Katkov şöyle yazdı: “Bize alarmcı olarak kabul edelim [...], ancak hala ortaya çıkıyorsa tehlikeye işaret etmekten vazgeçmeyelim; Gökyüzündeki siyah bir noktayı fark eden bir fırtına çarptığında yelken açmaya başlamak yerine fırtınaya karşı önlem alan o denizci gibi olmak isteriz. ”
Ve gökgürültüsü vurdu
Uzun yıllar dikkatle yetiştirilen Ukraynalıların şeytanları, Birinci Dünya Savaşı sırasında serbest kaldı. Düşmanlıkların patlamasıyla, Avusturyalıların barışçıl yıllar boyunca saklandıkları liberalizm, hoşgörü ve Avrupa medeniyetinin tüm maskeleri düşürüldü ve Nazilerin işlediği suçları kınanırlarsa, bugün Nazilerin zulmünü hatırlarsak, Hapsburg monarşisinin suçları şiddetle bastırılır. Ve hatırlaman gerek. En azından, düşkünlük yapan ulusal svidomym'in sonuçlarının ne olduğunu bilmek için.
SONUÇLARDA RUSYA!
1914 savaşına kadar, Rusya karşıtı propagandaya rağmen, Batı Ukrayna sakinlerinin neredeyse yarısı kendilerini tek bir Rus halkının parçası olarak görüyordu. Bu çok sinir bozucu Avusturyalı yetkililerdi, bu yüzden savaştan önce bile, Rusya yanlısı sempati gösteren en az kişi bile polis kayıtlarına girdi. Avusturyalı jandarma "siyasi olarak güvenilmez" listelerinin detaylı listesini tuttu. Her biri için, Avusturya’nın Rusya ile bir savaş başlatması durumunda, diğerlerinin yanı sıra, bu kişiyle nasıl başa çıkılacağına dair tavsiyelerin bulunduğu, uzlaşmacı bilgiler içeren bir klasör vardı. Tutuklama en güvenilir araç olarak kabul edildi. Yalnızca Lviv'deki düşmanlıkların başlamasından hemen sonra, yaklaşık iki bin Muskovil hemen tutuklandı. Buna rağmen, şu anda şehrin bütün Ukraynalı (hem Ukraynophiles hem de Muscophiles) nüfusu, 34 binlerce insandı. Yani her onbeşinde bir tutuklandı. Bu tür eylemlerin resmi bahanesi casuslara karşı verilen mücadeleydi, ancak bu kadar çok sayıda Rus casusunun olamayacağı açıktı. Lviv'de daha çok tutuklandılarsa, o zaman kanlı bir misilleme dalgası küçük kasaba ve köylerden geçti. Askerler, köylüleri Rusya'ya duydukları en ufak sempati şüphesiyle öldürdü. Rusça konuşulan, dikkatsiz bir bakış için ateş ettiler ... Macar askerleri özellikle acımasızdı. Dolandırıcılık rolü oynayan bir kenara ve Ukraynophiles durmayın. Lviv Üniversitesi Öğrencisi V.R. Avusturyalılar tarafından Svidomo Ukraynalıların feshi üzerine tutuklanan Vavrik, tüm cehennem çevrelerinden geçti ve Avusturyalıların işlediği kanlı alemin ayrıntılı hatıralarını bıraktı. “TEREZIN AND TALERGOF” adlı kitabı, Batı Ukrayna'daki Rus halkına karşı işlenen suçların en eksiksiz kanıtı haline geldi. Online olarak kullanılabilir. Avrupa değerlerine hala inanan herkes tembel olmuyor, okuyor ...
4 Eylül 1914, yerel Rus nüfusun soykırımı amacıyla Avrupa'daki ilk toplama kampı Talerhof'ta (Avusturya-Macaristan) açıldı.
Onlara aktif olarak yardım eden Avusturya makamlarının ve Ukraynalıların eylemleri nasıl isimlendirilir? Soykırım mı? Evet! Soykırım! Başka bir tanım yok. Ve bu, zaten Polonya’nın, yılın 1931’u olan başka bir nüfus sayımı tarafından kanıtlandı. Verilere göre, yüzyılın başından beri Lviv'deki Polonyalıların sayısı iki katından fazla arttı - 1 9 8 bine, Yahudilere - 66% (45 bin). Ve sadece “demografik” patlamalardan sonra Ukraynalılar neredeyse 1900, - 35 bin, 173 insanda olduğu kadar kaldı. Avusturyalı sıyırma sonuçları açıktır!
Kısa süre sonra tüm hapishaneler kalabalıklaştı ve dramanın en korkunç eylemi başladı. Özellikle Russophiles'in bakımı için Avusturyalılar iki toplama kampı oluşturmaya zorlandı - Talerhof ve Terezin, muhaliflerin Galiçya, Bukovina ve Subcarpathian Rus'dan getirildiğini söyledi. Bugün uygar Avrupa'nın merkezindeki toplama kamplarında işkence gören on binlerce insanı kim hatırlıyor? Aç, itaatsizlik için aç, sadece eğlence için öldürdü ... Ama bu bile suçlanmayan insanlara oldu! Tek suçu Rus olmalarıydı. Ulusal kimliklerini korumak için, anadillerini konuşma hakkı için hayatlarını verdiler. Bugün Ukrayna'da onlar hakkında unutmaları isteniyor ...