Bir zamanlar on iki oğlu olan bir Kraliçe vardı ama ne yazık ki! kendi kızını arayacak kızı yok.
Bir gün kraliçe ormana giderken gördüğü en güzel küçük kıza rastladı. Kraliçe atlarını durdurdu, çocuğu kollarına kaldırdı ve iki yanağından öptü. Kendisi için düşündüğü sırada, “bu yüzden oğullarım seviyorum, ama oh! keşke kendime ait küçük bir kızım olsaydı!”
Tam o sırada trollerin yaşlı bir cadısı yanına geldi. İyi bir cadı gibiydi, nazik ve nazikti.
“Bir kızın olacak,” dedi bu cadı, “ve o, on iki krallığın en sevgili ve en tatlı çocuğu olacak, eğer eve döndüğünde köprüde seninle buluşmaya gelen her şeyi bana verirsen.”
Şimdi Kraliçenin çok sevdiği küçük bir kar beyazı köpeği vardı. Uzaktayken hep onu selamlamak için koşardı. Yaşlı kadının istediği köpek olmalı diye düşündü. Yaşlı kadın nazik ve nazik göründüğü için köpeğe kesinlikle iyi bakardı. Kraliçe dedi ki, “Evet, eğer bana bir kız getirecek olan buysa, benimle köprüde buluşacak olana sahip olabilirsin.” Bununla eve olabildiğince çabuk koştu.
Ama onunla köprüde buluşmaya kim gelmeli, kar beyazı köpeği değil, on iki oğlu! Anne onlara durmaları için bağırmadan önce, sonuçta kötü bir cadı olduğu ortaya çıkan trollerin cadısı, hepsine bir büyü attı ve onları on iki ördeğe dönüştürdü! Ördekler kanatlarını çırptılar, uçup gittiler ve kaldılar.
Kraliçe kayıp oğullarına uzun süre yas tuttu. Sonunda kendine ait bir kızı olana kadar hiçbir şeyde teselli bulamadı. Küçük prenses, göz göze gelen en sevgili ve en tatlı çocuktu.
Uzun boylu ve adil büyüdü, ama sık sık sessizdi ve gözleri üzgündü. Onu neyin rahatsız ettiğini kimse anlayamadı.
Kraliçe de endişeliydi, inandığınız gibi, on iki oğlunun kaybını düşündüğünde çok garip korkuları vardı. Bir gün kızına, “Neden bu kadar üzgünsün kızım? İstediğin bir şey var mı? Eğer öyleyse, tek bir kelime söylersen, belki sana yardımcı olabiliriz!”
“Ah, burada çok sıkıcı ve yalnız görünüyor,” dedi kızı. “Herkesin erkek ve kız kardeşleri var, ama ben yapayalnızım. Kimse yok. “
“Otur aşkım,” dedi Kraliçe.
“…Senden önce on iki oğlum vardı. Hepsi cesur, cesur adamlardı ama sen gelmeden önce onları kaybettim.” Ve kızına tüm hikayeyi anlattı.
Prenses kardeşlerinin nasıl kaybolduğunu öğrendikten sonra ne dinlenebildi, ne uyuyabildi ne de yemek yiyebildi, çünkü her şeyin onun suçu olduğu fikrine kapıldı. Kayıp kardeşlerini aramaya hemen gitmesi gerektiğine karar verdi. Kraliçeye, onları bulması ve bir şekilde onları korkunç lanetlerinden kurtarması gerektiğini hissettiğini ifade etti.
Kraliçe ağladı ve gitmemesi için yalvardı, çünkü son çocuğunu kaybetme düşüncesi onun taşıyamayacağı kadar fazlaydı. Yine de, Kraliçenin söyleyebileceği ya da yapabileceği her şeye rağmen, kız kardeşleri hala büyü altında acı çekerken ve hepsi onun yüzünden evde rahatça kalamayacağını hissetti! Bu yüzden saraydaki rahat hayatından vazgeçti.
Prenses devam etti ve devam etti, şimdiye kadar küçük ayaklarının onu bu kadar uzağa taşıyabilecek güce sahip olabileceğini asla düşünmezdin. Üç yıl boyunca seyahat etti.
Sonunda, bir gün, derin ormanda yürürken, yoruldu ve yosunlu bir tutam üzerinde uyuyakaldı.
Ormanın derinliklerine ve derinliklerine doğru yürüdüğünü hayal etti ve sonra küçük bir ahşap kulübeye geldi ve kulübenin içinde kardeşlerini buldu. Tam uyandığında. Ondan hemen önce, daha önce görmediği yeşil yosunlarda yıpranmış bir yol fark etti. Bu yol ormanın derinliklerine indi ve o da onu takip etti. Hayretle, yolun sonunda rüyasında gördüğü gibi küçük bir kulübe keşfetti.
Şimdi bu kulübeye girdiğinde evde kimse yoktu, ama on iki yatak, on iki sandalye ve on iki kaşık vardı — kısacası, her şeyden bir düzine. Bunu görünce kalbi fırladı, çünkü orada yaşayanların kardeşleri olduğunu hemen tahmin edebiliyordu. Ateşi yakmaya başladı.
Kısa süre sonra havada çırpınan ve dönen bir şey duydu ve kapının arkasından kaydı. On iki ördek küçük evin kapısına yaklaştı, ancak eşiği geçer geçmez, her biri bir prens gibi giyinmiş genç erkekler oldular.
“Ah, burası ne kadar güzel ve sıcak!” dedi en genç prens. “Ateşi yakacak kadar nazik kim olabilirdi ki?”
“Evet, kim?” hepsi yankılandı ve kapının arkasındaki kızı bulana kadar aradılar.
Kollarını boyunlarına attı ve dedi ki, “Ben senin küçük kız kardeşinim! Seni aramak için üç yıldır seyahat ediyorum.”
Ve böylece sevindiler, kardeşlerim ve kardeşlerim.
“Yine de bu büyünün altındasın!” dedi küçük kız kardeşi. “Keşke seni özgür bırakmak için yapabileceğim bir şey olsaydı!”
Bütün kardeşler birbirlerine baktılar. İç çektiler ve ne yazık ki başlarını salladılar.
En büyük prens, “Bir yolu var, ama çok zor” dedi.
“Oh, söyle bana, lütfen!” dedi Prenses. “Yapmayı tercih edeceğim başka bir şey yok. Ne gerekiyorsa!”
Sonunda ağabeyi söyleyene kadar yalvardı ve yalvardı…
“…o zaman işte bu – Devedikeni almanız ve sonra kartlamanız, döndürmeniz ve kumaşa örmeniz gerekir. Kumaştan her birimiz için birer tane olmak üzere on iki gömlek yapmalısınız. Ama bunun üzerinde çalışırken ne konuşmalı, ne gülmeli, ne de ağlamalısın. Eğer bunu yapabilirsen, özgür olacağız!”
“Bu kadar gömleğe yetecek kadar devedikeni nereden bulacağım?” diye sordu kız kardeşe.
“Eh, bu en zor kısmı,” dedi en küçük kardeşi bir iç çekerek. “Gece yarısı cadıların moor’una gitmeli ve orada toplamalısın.” Gözlerinde kocaman yaşlar vardı. “Ve bunu tek başına yapmalısın. Kimsesiz.”
Kız kardeş hiçbir şey söylemedi ve başını salladı. Gece yarısı geldiğinde ve ay gökyüzünde yükseldiğinde, kardeşlerine elveda öpücüğü verdi ve cadıların yaşadığı büyük, geniş moor’a gitti. Bitkinin tepesinde thistledown süzülüyor ve ” ay ışığı ile glistened iken deve dikenim harika bir ürün orada duruyordu, rüzgarda tüm sallanıyor.
Prenses devedikeni koparmaya ve çantasına toplamaya başladı. Yakında onun devedikeni arkasından bakıyor kötü yüzleri bir dizi haberdar oldu. Daha da korkutucuydu, uzun sıska kolları ona doğru uzanıyordu. Kalbi kıpırdamadan durdu ve buz gibi soğudu, ama hiç ses çıkarmadı. Çantası dolana kadar daha hızlı ve daha hızlı bir şekilde toplamaya ve toplamaya devam etti. Günün molasında eve geldiğinde, kumaşını yapmak için yumuşak ipliği taraklamak ve eğirmek için çalışmaya başladı.
Bu yüzden uzun, uzun bir süre devam etti, cadıların bataklığını devedikeni topladı, kötü yüzleri ve uzun, sıska kolları fark etmemeye çalıştı, sonra onu kulübeye geri götürdü, taradı, döndürdü ve daha fazla bez yaptı. Tüm süre konuşmak, ne gülmek, ne ağlamak için hiçbir zaman dikkatliydi.
Akşamları kardeşleri eve döndüler, çırpınıp yaban ördekleri gibi mırıldandılar, ancak eşikten geçerken gençleştiler. Sabah, kardeşleri evin dışına çıktığı anda, tekrar uçtular ve bütün gün yaban ördeği oldular.
Bir gece Prenses moor’da thistledown’u seçerken, o toprakları yöneten genç Kral avlanıyordu. Ashabından ayrılmış ve yolunu kaybetmişti. Şimdi, bataklıktan geçerken onu gördü. Atını durdurdu ve ona baktı, genç bayanın kim olabileceğini merak ederek, gecenin köründe devedikeni toplayarak moor’da yalnız başına yürüdü.
Ondan adını istedi. Cevap alamadığı için daha da şaşırmıştı. Ama nihayetinde hiçbir şey yapmak ama onun kale için onu eve götürmek için sormak istiyorum o kadar zarif hareketlerini ve el altında görev için özveri çok etkilenmiş gibiydi. Bu yüzden ata doğru hareket etti. Prenses ellerini sıktı ve ona işaretler yaptı ve işinin olduğu çantalara işaret etti. Ve böylece prens çalışırken yanında kaldı, bütün çantaları doluncaya kadar ona elinden geldiğince yardım etti. Prenses, Kralın ona bir anne kadar nazik ve nazik olduğunu ve yardımsever olduğunu gördü. Güneş doğarken, Kral ata doğru hareket etti ve onunla kaleye geri dönmek isteyip istemediğini sormak için sinyal verdi. Memnuniyetle kabul etti ve ata binmesine yardım etti. Kral devedikeni dolu çantaları aldı ve yavaşça atın arkasına sıkıca bağladı ve bu yüzden ata bindi, yanında onunla birlikte.
Saraya ulaşır ulaşmaz yaşlı bir kadın onlarla buluşmak için öne doğru sendeledi. Kralın koruyucusuydu ve büyüleyici genç bakireye göz diktiği an kıskançlık ve öfkeyle doluydu. Bakirenin hiçbir şey söylemediğini fark eden yaşlı kadın, Kralı bir kenara bıraktı. Fısıldadı, “Evlenmek için eve getirdiğin bu şeyin aslında bir cadı olduğunu görmüyor musun? Neden, şuna bak! Ne konuşabiliyor, ne gülebiliyor, ne de ağlayabiliyor!”
Ama Kral, evlenmeyi planladığı tatlı genç kadının konuşup konuşmamasını umursamadı. Bir şekilde onun tam da aradığı kadın olduğunu biliyordu. Ona baktığında, onun da aynı şekilde hissettiğinden emindi. Büyük bir düğünün yapılmasından kısa bir süre önce Kral Prensesle evlendi ve büyük bir neşe ve ihtişam içinde yaşadılar.
Prenses gömlekleri üzerinde çalışmaya devam etmeyi unutmadı ve bunca zaman ne konuştu, ne güldü ne de ağladı. Çok iyi ilerleme kaydetmesine rağmen, on iki gömleği bitirmek için hala yeterli kumaşı olmadığını ve son bir kez cadıların moor’una geri dönmesi gerektiğini buldu.
O gece, bütün saray uyurken, sessizce devedikenini almak için dışarı kaydı. Şimdi Kralın koruyucusu olan yaşlı kadın onun ayrıldığını gördü ve genç Kraliçenin nereye gittiğini çok iyi biliyordu, çünkü söylemeliyim ki o, on iki Prensi ilk etapta yaban ördeklerine dönüştüren aynı kötü cadıydı!
Cadı Kralın odasına koştu. Onu uyandırdı ve dedi ki, “Benimle gel! Sana yeni gelinin bir cadı olduğunu kanıtlayacağım! Yardım edemez ama gece yarısı cadıların moor’una geri döner ve hiç şüphesiz onun kötü şirketine katılır.” Kral ilk başta onu dinlemezdi, ama Kraliçenin yatağının boş olduğunu görünce ayağa kalktı ve yaşlı kadınla birlikte gitti.
Açık ay ışığında, Kraliçenin korkunç cadılar ve troller arasında durduğunu görebiliyorlardı. Kral üzgün bir şekilde arkasını döndü ve tek kelime etmedi, çünkü sessiz Kraliçesini çok seviyordu.
Kötü yaşlı kadın fısıldamaya başladı ve mahkemedeki herkese Kraliçenin cadıların ayağına yaptığı gece ziyaretini anlattı. Sonunda Kralın danışmanları bağırdı, “Cadı olan bir Kraliçemiz olmayacak! Büyücülüğün cezasını herkes bilir! Canlı canlı yanmış olması senin halkının talebi!”
Kral kendi yanındaydı. Kral olarak, toprak yasalarının korunması gerektiğini biliyordu. Ama üzüntüsünün sonu yoktu, çünkü şimdi Kraliçesini kurtaramayacağı için umutsuzluğa kapıldı. Mahkeme meydanında bir yığın odun toplandı. Yığın alev alev yanarken ve adamlar Kraliçeyi üzerine koymak üzereyken, onlara on iki tahta alıp yığının etrafına koymaları için işaretler yaptı. Bu on iki tahtada, kardeşleri için gömlekleri yerleştirdi, hepsi hala sol koluna ihtiyaç duyan en küçüğü hariç tamamlandı. Bitirecek vakti yoktu. Gömlekleri tahtalara koyar koymaz, insanlar havada bir çırpınış ve uğultu duydular ve ormanın üstünden on iki yaban ördeğini aşağı indirdiler. Her biri faturasında gömleğini yırttı ve onunla birlikte uçtu.
“Şimdi bakın!” yaşlı kadını bağırdı. “Sana söylemedim mi? Bu tür olaylar sadece büyücülüğün sonucu olabilir! Acele edin ve kazık yanmadan hemen onu yakın!”
“Pekala, şimdi,” dedi Kral, “çok odunumuz var, bu yüzden biraz bekleyeceğime inanıyorum. Bu gidişatların garip olduğu doğru ama bunun sonunun ne olacağını görmek için bir aklım var.”
Konuşurken, her biri bir prens gibi giyinmiş ve görmek isteyeceğiniz kadar yakışıklı bir delikanlı olan on iki gence bindi – ama en genç prensin sol kolu yerine bir yaban ördeği kanadı vardı.
Diğer masallarımız için masal oku tıklayınız…