Bana sürekli hareket halinde hissetmemi sağlayan ve dengemi büyük ölçüde etkileyen bir hastalık olan mal de debarquement sendromu (MdDS) teşhisi konduğunda , yaklaşık beş yıl önce, çeşitli uzmanlık alanlarına sahip çeşitli doktorlardan çok farklı şeyler duydum. İlk doktor bana “Baş dönmesi bir tavşan deliğidir. Baş dönmesi yaşayan en iyi arkadaşımla neyin yanlış olduğunu anlayamazsam, olasılıklar seninle neyin yanlış olduğunu bulamayacağım. ” Neyse ki, bir sonraki doktor daha umut vericiydi. Bana MdDS teşhisi konduktan sonra, “altı ay içinde kaybolacak, bu yüzden destek gruplarına katılma” dedi.
Semptomlar altı aydan fazla kaldıktan sonra, bir daha asla uçmamam gerektiğini söyleyen bir nöro-KBB gördüm, çünkü semptomlarım üç saatlik bir uçuştan sonra başladı. Bir üniversite hastanesinde oturan bir kişi, nöroloji tabanının etrafında bir saat boyunca beni “bir kez daha göremeyeceğimiz” “sizin için yapabileceğimiz bir şey yok” ve “muhtemelen yürümeyi öğrenmelisiniz” bastonla. ”
Aksi halde 35 yaşında sağlıklı bir insan olarak, benim için verilen cümleyi kabul etmem ve bir çare bulmaya devam ettim. Tedavi yerine bulduğum şey umuttu. Umarım daha önce yapabileceğim her şeyi yapamasam da hayatımı bir bastonla yürürken yaşamayacağım. Bu umutla güç geldi. Bu güçten, daha önce yönettiğim hayatı yaşayarak doktorları yanlış kanıtlamaya çalıştım . Aşağıda, bir daha asla yapamayacağım söylenen 10 şey var, ancak kronik hastalığım olmasına rağmen tamamlama gücünü buldum .
1. Uçma.
Beni yıllarca ve kaygı karşıtı hapları alırken , geçen Haziran ayında bir aile olarak uçtuk.
2. Dağ tırmanışı.
Açık havada ve dağların arasında olmak mutlu yerim haline geldi. Yürüyüş çubukları dengemde bana yardımcı oluyor ve ülkemizin en güzel manzaralarını görmeye devam ediyorum.
3. Bir konsere gidiyor.
Hala benim favorim olmasa da (özellikle her şarkı için okyanus manzaraları olan Jimmy Buffet), açık hava konserlerinin tadını çıkarmak için büyüdüm. Kulak tıkacı takıyorum ve çoğu zaman bir tür anksiyete ilacı alıyorum, böylece beynim çok fazla uyarılmıyor.
4. Bir roller coaster binmek.
Ailenin sahip olduğu Iowa eğlence parkı hala benim favorim, ancak geçen yaz Disneyland'deyken Space Mountain'a ve diğer tüm coaster'a bindim. Bulantı karşıtı hapları patlatırken , yolculuğumdan hoşlanmayan çocuğumun kucağımda kıvrıldığından daha iyi çalıştım .
5. Tekneye binmek.
Gölde hafta sonları boyunca bir restoranda kayıkçılarla tanışmak için arabayı memnuniyetle kullanırdım, ancak doğum günü oğlum öğle yemeğini tekneyle yemek istediğinde, “hayır?” Diyecektim. Bir anksiyete ve bulantı karşıtı hap alıyorum ve tekne hareket ettiği sürece iyi hissediyorum. Durduğumuzda, belirtilerim fırlıyor. Ben genellikle hafta sonu tekne gezileri ile sınırlandırıyorum.
6. Kayak.
Kış tatili sırasında Colorado'nun dağ yamaçlarında kayak yaparak büyüdüm, bu yüzden gerçekten bisiklet sürmek gibi olduğunu öğrendiğim için çok mutlu oldum. Oymam Olimpiyat'a layık olmayabilir, ama denge sorunlarımı telafi etmeyi ve direkleri beni dik tutmak için kullanmayı öğrendim. Ayrıca bir kayak macerasından sonra haftalarca kayak yapıyormuşum gibi hissetmeye devam ediyorum.
7. Bir Broadway oyunu görmek.
Arka plan, ışıklar, hareket ve ses beynim için çok fazla olabilir, ama “ Sevgili Evan Hansen ” ve son olarak “Anastasia” nın tadını çıkardım .
8. Boru.
Her hafta sonu keyif aldığımızda gölde yeni bir şeyler denemek için kendimi zorlamaya çalışıyorum. En son benim genç ile boru ve asmak başardı!
9. Beyaz su raftingi.
Çok korkmuştum, ama sadece bu yaz yaptım. Düşmedim. Kürek çekmeye yoğunlaştım ve en iyi zamanımı geçirdim. Bu geziden sonra belirtilerim kesinlikle tırmandı, ama Montana nehrinden Yellowstone'u görebildim ve bu benim en sevdiğim anılardan biri.
10. 10 yaşın altındaki üç çocuğa ebeveynlik yapma.
Gerçekten bir başarı değil, ama bazı günler en büyük engel gibi geliyor.
Bu fotoğraflarda gülümserken, dahil olmayan fotoğraflar olaylardan kurtulduğum fotoğraflar . Yataktaki günler, ağrıyı gidermek için buz paketleri veya ısıtma yastıkları, kronik sırt ağrısını yürüyüşümdeki değişikliklerden kurtarmak için kuru iğneleme veya beynimin daha düşük semptomlara geri dönmesine yardımcı olacak ilaçları alıyorum. Bir itibariyle kronik hastalık savaşçı, hayat her zaman bir değiş tokuş vazifesi görür. Bunları yapabileceğimi kanıtlamış olsam da , hiçbir ücret ödemeden gelmez. Ve bu, doktorlarımın her birinin doğru olduğu bir şey.
Haberin linkine BURADAN ulaşabilirsiniz.