Islak Ayaklar: Atina, Yunanistan
Boş bir sayfa korkutucu bir şeydir.
Çok havalı bir blog yazacağım, kendime söz verdim. İlginç olacak ve herkes paylaşacak ve ben viral olacağım ve sonra tamamen ünlü olacağım! Sağ?
Sağ. Doğal olarak, nereden başlayacağımı hiç bilmiyordum.
Ya özellikle ilginç bir şey olmazsa? Ya şu ana kadarki en büyük anım sadece bir caydırıcı yiyorsam? Ya Parthenon'da metafiziksel bir buluş yerine, müzenin ön kapısında parasal bir bozulma yaşıyorsam?
“Eh,” diyor kardeşim Jake, her zaman akıllı akıl danışmanı: “Sadece bunun hakkında yaz.”
İşte buradasınız, millet. Sadece bunun hakkında yazıyorum.
Tarih Var Olduğunda
Yunan şoförüm George, “Eski kalıntılar büyük bir sorun” diyor. “Onları her zaman bulmaya devam ediyorlar.”
1980'lerin cipinde toprak yoldan sıçradık, Parnitha Dağı'nda bir iz sürüyoruz. Sırt çantalarımız tepedeki döner kafese bağlı bir çantanıza sallanıyor ve arkalarında mutlu bir beyaz Labrador yatıyor.
“İyi bir sorun gibi görünüyor” derim ki, sağa sola dönerken yolcu kolunu tutarak. “Tarihin çok zengin.”
“Tabii ki, burada hiçbir zaman yeni bir şey inşa edilemez.” Jeep'i silip üçüncü vitese atıyor. “Büyük projeler? İnsanlar yatırım yapar, ancak daha sonra tarihi kazılar nedeniyle bekletilirler. Yıllar alabilir. ”
Bunun hakkında düşünmedim. Bu Amerika Birleşik Devletleri'nde henüz sahip olmadığımız bir problem.
Üç saat sonra, Parnitha Dağı'nın tepesinde, George'un abartmış olup olmadığını merak ediyorum. Atina, küp şeklindeki beyaz binaların sonsuz halısıyla yayılıyor. Kentsel peyzajda, her biri bir miktar eski bir bina veya başka bir şeyle taçlandırılmış muazzam yaprak dökmeyen karınca yuvası gibi küçük dağlar açılır. Uzaktan deniz güneş parlıyor ve kargo gemileri suya dağılıyor. Burada çok şey var.
Atina en azını söylemekle meşguldü. Her yerde insanlar ve arabalar vardı ve görünüşte boş bir duvar vardı. Sokaklarda masalar ve sandalyeler dizildi ve Yunanlılar, kahvenin bir tarafı ile canlandırılan tartışmalarla doluydu. İş dünyası halkı topladı ve fro yaptı. Bit pazarındaki seyyar satıcılar dükkan kapılarından yoldan geçenlere el salladılar. Güvercinler ve kediler açık bırakılan tüm kızılcıkları doldurdu.
Garip bir şekilde, bana başka yerleri hatırlatan bir şehirdi. Bu benim yolculuğumdaki ilk gerçek durağım, bu yüzden dernek oyunu oynayarak başlamamın nedeni duruyor. Her köşedeki yeşil eczane işaretleri ve dar Arnavut kaldırımlı sokaklar beni İspanya'ya geri götürdü. Bol grafiti bana Tel Aviv'i hatırlattı (ve mahalle tehlikemizi tamamen çarpıp yıktı).
Kırmızı ışıkta geçme New Yorkluları utandırırdı. Ve yazı? Bana bir ülkeye kusan fizik ders kitaplarım gibi geldi. (Evet, biliyorum, tam tersi bir yoldu.)
Özetle, Atina ilk başta herhangi bir yermiş gibi hissetti - ama kesinlikle Amerikalı değil.
George'un neden bahsettiğini anlayabilmemden önce bir ya da iki gün önce ben olmadım. Binalar arasında bir mola bulun ya da bir çatıya çıkın ve elbette Akropolis ve Atina’nın diğer ticari marka tepelerini görebilirsiniz.
Bazen bir köşeyi dönüp yüz yüze gelip bir Binyıl kilisesiyle karşılaşıyorsunuz - neredeyse bir binyılın üzerinde duran ve genellikle normal sokak seviyesinin birkaç metre altında olan bir bina.
Bazen bir geçit parkın veya bir pleksiglas kaldırımın karşısına geçtiniz. Bunlar, kaçınılmaz olarak, daha yakından inceleme yapıldığında, antik Yunan kalıntılarının açığa çıkarıldığı ve korunduğu zemine zekice bakış açıları olacaktır. Metro istasyonlarında, su kemerleri, mezarlar ve diğer tarihi kalıntılarla süslenmiş yerin büyük büyük kesimleri, camın arkasında korunmaktadır.
Atina'nın her yerinde tarih var.
Gezginin İkilemi
Bu yüzden doğal olarak Akropolis'e gitmek istedim. Atina'ya gidemezsin, gidemezsin. Seyahat eden topluluk tarafından reddedilirseniz, eminim
Ama bilet gişesine çıktım, 30 euro fiyat etiketini gördüm ve beyazladım.
Burada çok iyi bir bütçem var. Çılgın kaçış hikayeleri ve beş yıldızlı yemekler arıyorsanız, şimdiden özür dilerim. Nakit parayla dolu bir valiz olmazsa, bana göndermeyi düşünüyorsun. Bu harika olur!
Böylesine heyecan verici bir gelişime engel olarak, her kuruşa güveniyorum. Ucuz-o Pansiyonlar ve benim için kanepe sörf. Ve tek seferde 30 Euro bırakma fikri? İyi. Beni durdurdu, tamam.
Şeylerin maliyetini nasıl dengelersiniz? Parayı şimdi harcayabilir ve Akropolis'i görebilirim - ancak seyahatimi iki gün daha kısa keserdi. Bunu kaç kere yapabilirim? Başka neyi özlerdim? Bundan bir hafta sonra nerede olacağımı bile bilmediğimde, neyin daha "değerli" olduğunu nasıl bilebilirim?
Akropolis'in eteklerinde durdum ve baktım. Sonunda, sadece para. Şimdi ve yansıtılan kaya tabanım arasında daha fazlasını yapmanın bir yolunu bulabilirim.
Ve diyorum ki, bu sefer buna değdi.
Bir Kişilik Kişilik Plethora
Manzara, yemek, yerel tarihin - yeni bir yerin gerçek deneyimi - seyahat etleri ve patatesleri, tanıştığınız insanlar baharat olduğunu söylüyorlar.
(Bunu söylüyorlar mı?) (Bunu söylüyormuş gibi davranacağım.) (Zaten burada değiller.)
Ama çabucak öğreniyorum, bunun tersi olduğunu.
Anette'i al. Anette, ABD Someplace'den ve bir süredir dünyayı dolaşıyor. Hızlıca kahkaha ve gözünde yaramazlık ışıltısı ile canlandırılmış ve vahşi. Seçtiği içki plastik şişelere suyu karıştırılmış Yunan rakısıydı. Gecenin sonunda, çevrimiçi olarak İngilizce öğreterek piramitlere sık sık yaptığımız gezileri finanse edeceğimiz Kahire'de buluşmayı coşkuyla planlıyorduk.
Bir çeşit goth bardan bahseden Anette'den ilham alan ve kısa dakika sonra kendimizi siyah giyimli insanlarla dolu bir bodrum katında bulduk. Moroz gibi görünmeye ve kendimize fazla kıkırdamadan ağır metale sallanmaya çalıştık.
Buna karşılık, Josh vardı. Josh, Yunanistan'da yaşayan uzun saçlı, açık ve sakin bir şekilde parçalanmış bir göçmen. Özgür bir şekilde, mahallesinden asla ayrılmadığını itiraf ediyor. Her nasılsa, Josh Anette'yi zorla atmayı başardı ve bizi bu goth bara götürdüğü, eğlencesine kadar.
Exarchia'daki barların etrafında tek başıma dolaşabilir miyim? Emin. Biraz rakı isterdim, belki birkaç ilginç yer görebilir miydim? Muhtemelen. Duvardaki delik goth barı bulup çok iyi vakit geçirmiş miydim? En olası olmayan.
İnsanlar yer yapar. Atina tanıştığım kişiden dolayıydı. Benim garip küçük pansiyonum, çıkışı olmayan ve daimi ayak kokusu olan biri mi? İngiltere'den John, Nietzsche ve elektrikli otomobillerin olası etkileri hakkında bir tartışma ile ilginç bir gizli mücevher yaptı. Yerel çocuk Thanos, gece Atina'yı büyüleyici ve eğlenceli hale getirdi, hikayeleri değiştirdi ve Akropolis'e bakan çatı katındaki bir barda Zeus şakaları yaptı. Yürüyüş partneri Simona, Parthina'ya Delphi'nin ruhsal gizemini tartıştığımızda bir anlam ipucu verdi.
Şu anda bu kafede yanımda oturan sokak köpeği bile benim çay ve wifi için beklenmedik bir lezzet katıyor.
Kesinlikle geri aldılar. Karakterini veren bir yerdeki kişilikler.