"Iowa" - Amerikan savaş gemisi türü filo İkinci Dünya Savaşı dönemi. Toplamda ABD'de 4 gemi inşa edildi: Iowa, New Jersey, Missouri ve Wisconsin. Bu tip iki savaş gemisi daha yapımı için planlandı - Illinois ve Kentucky, ancak II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi nedeniyle inşaatları iptal edildi. Serinin önde gelen gemisi Iowa zırhlısı 27 Ağustos 1942'de fırlatıldı ve 22 Şubat 1943'te hizmete girdi.
“Iowa” tipi savaş gemileri “Güney Dakota” tipi savaş gemilerinin yüksek hızlı bir sürümü olarak yaratıldı. Aynı zamanda, rezervasyonları değişmedi. 32,5 düğümünün tasarım hızını elde etmek için, santralin gücünü artırmak gerekliydi, bu da gemilerin yer değiştirmesinde 10 bin ton artışa neden oldu. Bu artışın sadece ek 6 hızları için yetersiz bir fiyat olduğu düşünüldü, bu yüzden 9 üzerine yerleştirilen tasarımcılar namlu uzunluğu 406 kalibreli yeni 50-mm tabancalar gönderiyor. 32,5'teki hız nedeniyle, Iowa merkezleri dünyanın en hızlı savaş gemileri olarak kabul edildi. Aynı zamanda, bir 15 düğüm hızında, seyir mesafeleri, 17 000 miline (mükemmel bir gösterge) ulaştı. Denize elverişlilik de iyi oldu, bu göstergede öncekilerden daha iyiydi. Genel olarak, Amerikalı mühendisler, 50 yıldan daha fazla bir süre boyunca hizmette kalan (kesintilerle) dengelenmiş bir dizi özellik ile mükemmel bir savaş gemisi serisi oluşturmayı başardılar.
Iowa tipi savaş gemilerinin tasarımındaki tartışmalı noktalardan biri, Amerikalılar tarafından anti-mayın kalibresinin terk edilmesiydi. Bu dönemin savaş gemilerinin çoğu mutlaka en az bir düzine 152-mm silah ve bir başka 12-16 büyük kalibreli uçaksavar silahı pil aldı. Bu bağlamda Amerikalılar, 20 Iowa'yı, 127 koaksiyel kurulumlarında bulunan evrensel beş inçlik (10-mm) topçu silahlarıyla teçhiz ederek daha önce görülmemiş bir cesaret gösterdi. Bu silah mükemmel bir savunma aracıydı, bu kalibre ise düşman avcılarıyla savaşmak için yeterliydi. Uygulamada görüldüğü gibi, savaş başlığının yarısı ve mermilerin kütlesi başarılı bir şekilde büyük miktarda ateşleme hızı (dakikada 12-15 mermi) ve o anda mükemmel ateş için kullanılan MK.37'i kullanarak ateşin olağanüstü hassasiyeti ile başarılı bir şekilde telafi edildi. yüzey hedefleri.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, 19 dörtlü 40-mm "Bofors" ve 52 çift ve tek 20-mm "Oerlikon" ile desteklenmiş güçlü silahlar sayesinde, Iowa savaş gemileri, yüksek hızlı uçak gemisi bağlantılarının bir parçası olarak, bir hava savunması çekirdeğinin rolünü oynaması bir tesadüf değildir. Konunun teknik yönünden bahsedersek, 1940 yılında görevlendirilen Bismarck ve Iowa (1943-1944 yılları) arasında gerçek bir teknolojik uçurum yer alıyor. Bu kısa sürede, radyolojik konumlandırma ve yangın kontrol sistemleri (LMS) gibi teknolojiler ileriye doğru büyük bir adım attı.
Uygulanan teknik çözümler ve gemilere yerleştirilen potansiyel, Amerikan Iowa tipi savaş gemilerini gerçekten uzun süredir oynayan gemiler haline getirdi. İkinci Dünya Savaşı'nın sadece ikinci yarısında değil, Kore'deki savaşta da yer aldılar. Ve iki savaş gemisi - "Missouri" ve "Wisconsin", meşhur "Çöl Fırtınası" operasyonu sırasında Ocak ayından Şubat ayına kadar olan Irak'taki düşmanlıklara katıldı.
Battleship Iowa, 1944 Yılı
Aynı zamanda, 1945’e geri döndüğünde, II. Dünya Savaşı’nın ordunun savaş algılarını sonsuza dek değiştirdiği ve neredeyse bir yüzyıla son verdiği anlaşılıyor. hikayeler zırhlı gemiler. Japon superlinkor Yamato ve bir topçu savaşında herhangi bir düşman gemisini batırabilen Musashi kız kardeşliği Amerikan baskınlarının kurbanlarıydı havacılık. Bu zırhlıların her biri, büyük saldırılar sırasında yaklaşık 10 torpido vuruşu ve yaklaşık 20 hava bombası aldı. Daha önce, 1941'de, Amerikan deniz üssü Pearl Harbor'a saldırırken, Japon torpido bombardıman uçakları 5 Amerikan zırhlısını batırmayı başardı ve üç tanesine daha fazla hasar verdi. Bütün bunlar askeri teorisyenlere, şimdi denizdeki ana çarpıcı gücün artık savaş gruplarının bir parçası olarak düşman filosunun herhangi bir gemisini yok edebilen uçak gemileri olduğunu söyleme fırsatı verdi.
Yeni savaş gemilerinin avantajları Aşil'in topuğu etrafında dönüyordu. Çok önemli bir önem, ana kalibre toplarının gücüyle değil, aynı zamanda karmaşık telemetre ve radar tesislerinin kullanımıyla sağladığı ateşlemenin doğruluğu tarafından da kazanılmıştır. Bu sistemler düşman topçu ateşine ve hava saldırılarına karşı çok savunmasızdı. Ana kalibre topçularıyla savaş gemilerinin "gözlerini" kaybettikten sonra, savaşta çok az şey yapılabildi, doğru ateş yakmak neredeyse imkansızdı. Oynanan rol ve füze silahlarının gelişimi.
Savaş sonrası tüm yıllar boyunca, Amerika Birleşik Devletleri ve diğer devletler savaş gemilerini yavaş yavaş filodan çıkardılar, zorlu savaş gemilerini söküp hurdaya gönderdiler. Ancak, böyle bir kaderi Iowa tipi savaş gemilerinden geçti. 1949'te emekli gemiler tekrar hizmete alındı. Kore Savaşı sırasında kullanıldılar ve dört savaş gemisinin tamamı yer aldı. Topçu ateşi ile “nokta” hedeflerini bastırmak için savaş gemileri kullanıldı.
Voleybolu ana kalibre savaş gemisi "Iowa", 1984 yılı
1953'taki savaşın sona ermesinden sonra, gemiler tekrar emekli oldu, ancak uzun sürmedi. Vietnam Savaşı başladı ve Iowa tipi savaş gemilerinin “hizmetlerine” geri dönmeye karar verildi. Doğru, savaş şimdi sadece bir "New Jersey" gitti. Ve bu sefer savaş gemisi ABD Deniz Piyadeleri'nin Vietnam'ın kıyı bölgelerindeki operasyonlarını destekleyen meydanlarda topçu saldırıları için kullanıldı. Askeri uzmanlara göre, Vietnam Savaşı sırasında böylesi bir savaş en az 50 avcı bombacısının yerini aldı. Bununla birlikte, havacılığın aksine, görevleri onun kötü hava koşullarının yanı sıra düşman hava savunma sistemlerini gerçekleştirmesini de engellemedi. "New Jersey" savaş gemisi, kıyıdaki topçu ateşi ile savaşan askerlere destek vermeye her zaman hazırdı.
Iowa savaş gemilerinin ana mermisinin ağırlıkça yüzde patlayıcı yük (EX) 8 olan 1225 kg ağırlığında “ağır” zırh delici bir mermi Mk.1,5 olduğu düşünülmeye değer. Bu mermi uzun mesafelerde savaşmak için özel olarak tasarlandı, düşman gemilerinin güvertelerine nüfuz etmek için optimize edildi. Mermi, Güney Dakota savaş gemileri gibi daha menteşeli bir yörünge sağlamak için, mermiye 701 m / s'lik bir başlangıç hızı sağlayan düşük bir yük uygulandı. Aynı zamanda, tozun tam şarjı - 297 kg, başlangıçtaki uçuş hızını - 762 m / s olarak verdi.
Ancak, İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, bu savaş gemileri çoğunlukla kıyı hedeflerine saldırmak için kullanıldı, bu yüzden yüksek patlayıcı mermiler Mk.13 cephanelerine girdi. Böyle bir mermi 862 kg ağırlığındaydı ve patlayıcının nispi kütlesi zaten 8,1 yüzde idi. Yüksek patlayıcı mermiler ateşlenirken silah namlularının ömrünü artırmak için, mermiye 147,4 m / s'lik bir başlangıç hızı sağlayan bir kütle 580 kg'lık bir azaltılmış toz yükü kullanılmıştır.
Iowa tipi bir savaş gemisinin yanından Tomahawk BGM-109 roketinin lansmanı
1950-60’te, savaş gemilerine sadece küçük güncellemeler yapıldı. 20-mm'yi söküp, 40-mm otomatik silahlarını söktüler ve radar silahlarının kompozisyonunu değiştirdiler, yangın kontrol sistemini değiştirdiler. Roket gemileri çağındaki savaş gemilerinin değeri oldukça azalmıştır. 1963 tarafından, Amerikalılar filosundan, diğer savaş türlerinden 11'in çıkarıldığı ve 4 "Iowa" ABD Donanması'nın son savaş gemileri olan kovuldu.
Bu savaş gemilerini 1970-lerin sonundaki rezervden iade etmeye karar verdiler, gemilerin modernizasyonu 1980-ler'de yapıldı. Bunun yapılmasının birkaç nedeni var. En basit ve en bariz sebep, 406-mm silahlar için büyük mermi stoğuna rağmen, hala kullanılabilecek savaş gemilerinin güçlü topçu silahlarıdır. Zaten Soğuk Savaş'ın ortasında 1970'lerde, bazı uzmanlar Iowa tipi savaş gemilerinin yeniden başlatılması sorununu gündeme getirdi. Bu kararın gerekçesi olarak, mühimmatın hedefe ulaştırılma maliyetinin hesaplanması verildi. Amerikalılar pratiklik gösterdi ve 406 dakika içindeki 30-mm Iowa silahlarının, 270 yüksek patlayıcı 862-kg mermilerini, toplam 232,7 ağırlığına sahip 228,6'e fırlatabileceğini gördü. Aynı zamanda, Nimitz nükleer uçak gemisinin uçak kanadı, her bir uçağın üç çeşit tamamlaması şartıyla, düşmanın günlük 12'inde tonlarca bomba düşürebilirdi. Aynı zamanda, Nimitz için bir ton "mühimmat" sağlama maliyeti 1,6 bin dolar ve Iowa - XNUMX bin dolar savaş gemisi içindi.
Verilen mühimmat kitlesinin karşılaştırılmasının tamamen doğru olmadığı açıktır, çünkü uçak savaş gemisinden çok daha büyük bir mesafede saldırabilir. Ayrıca, daha fazla patlayıcı kütlesi nedeniyle, bombaların daha büyük bir lezyon alanı vardır. Buna rağmen, II. Dünya Savaşı'nın sonunda, Kore ve Vietnam'daki savaşlar sırasında, ağır gemi topçuları ile çözülebilecek ve en yüksek verimlilik ve daha düşük maliyetlerle çözülebilecek yeterli sayıda görev ortaya çıktı. Amerikan cephaneliklerinde 20 hakkında binlerce 406-mm'lik merminin yanı sıra savaş gemileri için 34 yedek varil biriktirmiş olması da rol oynadı. 1980-lerde, ultra uzun mermiler yaratılması bile planlanmıştı. 454 kg ağırlığında başlangıçta 1098 m / s uçuş hızına ve 64 km menziline sahip olmaları gerekir, ancak konu deneysel örneklerden daha ileri gitmedi.
"New Jersey" savaş gemisinde PKR "Harpoon" ve ZAK "Phalanx"
1980'lerde Iowa tipi savaş gemilerinin geliştirilmesi sırasında, 4 eşli 10 mm topçu birimlerinin 127'i, 143 tarafından onlardan çıkarıldı. Yerlerine, 109 füzelerinde mühimmatla yer hedeflerine ateş etmek için seyir füzelerini BGM-32 "Tomahawk" fırlatmak için sekiz zırhlı dört fırlatıcı Mk.4 yerleştirildi. Ayrıca, gemiler, her biri 141 gemi karşıtı füze RGM-4 "Zıpkın" için 16 kurulumunda Mk.84 4 konteynır üzerine kuruldu. En yakın uçaksavar ve füze savunması, 15 uçaksavar topçu kompleksi Mk.20 Vulkan-Phalanx tarafından sağlanacaktı. Her biri iki uçakta dengelenmiş ve özerk bir radar yangın kontrol sistemine sahip altı namlulu 61-mm silah M5 "Vulkan" dan oluşuyordu. Ayrıca, Stinger MANPADS için 1986 sabit pozisyonları, savaş gemilerinin üst yapılarına yerleştirildi. Gemilerin radar ekipmanı tamamen güncellendi. Savaş gemilerinin kıçında bir helikopter pisti çıktı. Ve Aralık ayında, Iowa’daki 1988 ayrıca Pioner UAV’nın başlatılması ve inmesi için bir cihaz kurdu. Aynı zamanda, savaş gemilerinin mürettebatı, 1510'te, Iowa'daki 1945 çalışanlarına ve 2788'te, mürettebat 151 dahil olmak üzere XNUMX çalışanlarından oluşan mürettebat önemli ölçüde azaldı.
Naval-manual.livejournal.com blogunda belirtildiği gibi, savaşlara yalnızca ABD’nin kıyı hedefleriyle etkili bir şekilde mücadele edebilecek büyük topçu gemileri olarak ihtiyaç duyulmadı. Mevcut savaş gemilerini restore etme fikri, 1970-ler'in ikinci yarısında ortaya çıktı ve Reagan yönetiminin 600 Gemileri programının bir parçası olarak uygulamaya kondu. 1970'in ortasında amiral James Holloway, filo sekreteri W. Graham Claytor (küçük), sekreter yardımcısı James Woolsey de dahil olmak üzere liderler Washington deniz bölgesinde fikir birliği sağladı - ABD Donanması SSCB'ye karşı denizde üstünlük için mücadele etmek zorunda kaldı. . Saldırı operasyonları Sovyet filosuna karşı en etkili seçenek olarak kabul edildi.
Teknik ve operasyonel seviyelerde, ABD Donanması o zaman iki nispeten yeni sorunla karşı karşıya kaldı: gemi karşıtı füzelerle donatılmış Sovyet yüzey gemilerinin sayısında önemli bir artış; ve düşmanlıkların olabileceği alanlardaki artış - şimdi Hint Okyanusu ve Karayipler, gezegendeki sıcak noktalara eklendi. ABD Pasifik Filosunun ikamet ettiği yerde aktif olması gerektiği fikrine uygun olarak (daha önceki planlar filonun ana güçlerinin Atlantik'e transferine izin verdi), bunların hepsi ABD filosundaki gemi sayısını arttırmak için gerekliydi. ABD Donanması, gerekirse, aynı anda beş yönde aktif askeri operasyonlar yürütmelidir (Kuzey Atlantik, Akdeniz, Sovyet Uzak Doğu, Karayipler ve Hint Okyanusu).
Savaş gemisi "Iowa" ile yüzey savaş grubu
Filo ayrıca uçak gemileri içermeyen daha küçük savaş grupları olan 4 yüzey savaş gruplarını (NBG) oluşturmayı da planladı. Dört Iowa tipi savaş gemisinin bariz rolü, bu grupların temel unsuru haline geliyordu. Amerikalılar grubun bir savaş gemisi, bir Ticonderoga tipi kruvazör ve üç Arly Burke tipi imha edici içereceğini planladılar. Seyir füzeleri ile donanmış bu tür NBG'ler Sovyet savaş gruplarına eşdeğer olacak ve orta derecede tehdit altındaki alanlarda bağımsız grev grupları olarak bağımsız hareket edebilecek. Güçlü topçu ve seyir füzeleri sayesinde kıyı hedeflerine karşı operasyonlar ve amfibi operasyonları desteklemede özellikle etkili olabilirler.
Amerikalı stratejistlerin planlarına göre, savaşın önderlik ettiği bu tür yüzey savaş grupları hem bağımsız olarak hem de uçak gemisi grev gruplarıyla birlikte hareket edebildi. Uçak gemilerinden bağımsız olarak hareket eden NBG, sualtı ve hava tehdidinin azaldığı bölgelerde (Hint Okyanusu ve Karayipler dahil) "yüzey savaşı" imkanı sağlayabilir. Savaş gemileri, onlara uçaksavar ve denizaltı karşıtı savunma sağlayan eskortlarına bağlı kaldı. Yüksek tehdit altındaki bölgelerde, savaş gemileri daha büyük bir taşıyıcıya dayalı grev grubunun parçası olarak hareket edebilir. Bu durumda, savaş gemileri bir kerede üç rol kaydetti - yüzey ve yer hedeflerinin saldırı, iniş için destek.
Aynı zamanda, iniş kuvvetinin ateş desteği (yer hedefleriyle mücadele), 1980'lerde Iowa tipi savaş gemilerinin ana görevlerinden biriydi, ancak görünüşte, onların sınırlanmasının ana nedeni değildi. O yıllarda Amerikan askeri komutanlığı düşünceleri kıyıda değil, açık denizlerde yoğunlaştı. Sovyet filosuyla savaş fikri, okyanusların çeşitli bölgelerinde kuvvet yansıtması yerine baskın hale geldi. Bu, savaş gemilerinin modernize edildi ve Sovyetler Birliği Donanması ile mücadelenin zirvesinde hizmete geri döndü - ve bu zirve geçtikten hemen sonra görevden alındı (belirleyici bir gerçek). Savaş gemisi Iowa, Ocak 26 1990, New Jersey'deki 2 Şubat 1991, Wisconsin'deki 30 Eylül 1991, Missouri 31 Mart 1992'unda rezerve edildi. Hatta son ikisi Çöl Fırtınası Operasyonu sırasında Irak'la mücadelede yer aldı.
Uçak gemisi "Ranger" liderliğindeki AUG'nin kompozisyonundaki "Missouri" savaş gemisi
1980'lerde gemileri hizmete geri getiren Amerikan filosu liderliği, NBG'lerin Iowa tipi savaş gemileri etrafında inşa ettiklerini, en azından Sovyet uçaklarının kitlesel kullanımı tehdidinin olmadığı bölgelerde, Sovyet yüzey gemileriyle mücadelede bağımsız bir araç olarak görüyordu. Diğer şeylerin yanı sıra, savaş gemilerinin, görünüşe göre, Amerikan uçak gemilerinin “kuyruğunda” asılı olan Sovyet Donanması'nın yüzey gemileriyle savaşma problemini çözmesi gerekiyordu. Bunun için AUG'ye dahil edilebilirler. Neyin ana olacağı sorusu silah - "Tomahawks", "Zıpkınlar" veya 406-mm toplar - açık kalır. Amerikan ve Sovyet savaş gemilerinin o yıllardaki yakın temasları, her iki taraftan da topçu kullanımına izin verdi. Bu durumda, zırhları ve yaşayabilirlikleri ile desteklenen savaş gemilerinin yüksek ateş gücü, oldukça değerli avantajlar haline geldi. 1980'lerde, modernize edilmiş ve füze silahları almış olan Amerikan savaş gemilerinin düzenli olarak yüzey hedeflerine topçu ateşi eğitimi vermekle meşgul olmaları bir tesadüf değildir. Bu anlamda, İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesi devleri, 1980'lerde tam olarak savaş gemileri olarak ABD Donanması'na geri döndü.
Bilgi kaynakları:
https://naval-manual.livejournal.com/17507.html
https://lenta.ru/articles/2005/07/06/battleships
https://youroker.livejournal.com/52063.html
http://wunderwafe.ru/Magazine/MK/2003_N1/18.htm
Açık kaynaklı materyaller