(bkz: insanın hayvana işkence yapma hakkı
)
doğada ve insan toplumlarındaki sahipsiz hayvanların hiçbir haklarının olmadığı muhakkak. eğer ki birey isterse, sokakta gördüğü bir böceği veya köpeği alıp ona evinde işkence edebilir. peki bunu neden yapmıyor; daha ilginci, neden böyle bir fikir ona korkunç ve iğrenç geliyor?
.
eve alıp işkence yapmak uğraştırıcı bir süreç, aklı başında bir insan, yok yere bir hayvana işkence yapmak için bununla uğraşmayacaktır.
fakat insanın hayvana işkence yapma hakkı
başlığında da görüldüğü gibi, ortada bir neden yokken bu fikir bir çok insana korkunç ve iğrenç geliyor. bunun nedeninin (bkz: sempati yeteneği
) olduğunu düşünüyorum.
insanın hayvana işkence yapmasını engelleyen en büyük kısım sempati, diğer kısmı da uğraşmak istememeleri.
insan, sosyal bakımdan gelişirken kazandığı sempati yeteneğinin yan etkisi olarak, işe yaramaz canlılarla da sempati yapabilme yeteneğini kazanmış. bir köpek ile sosyal ilişki kurmak kişinin hiçbir işine yaramıyor olsa da, kişi bilinçaltından köpekle sempati kuruyor ve köpeğe işkence yapma fikrinden dahi korkuyor, iğreniyor.
.
sempati , işkence yapmayı bir noktaya kadar engelliyor fakat çıkarlar konuştuğunda sempati yeteneği yetersiz kalıyor.
(bkz: beslenmek için öldürmek
)
(bkz: factory farming
) gibi dünya geneline yayılmış büyük sektörler, sempatinin verdiği rahatsızlığın sonucu elde edilen büyük çıkarları*
, sempatinin verdiği rahatsızlığı çekmeden elde etmek isteyen insanların taleplerini başarılı bir şekilde karşılayabildikleri için vardırlar, varlıklarını sürdürmektedirler ve sürdürecekdirler.