Venezuelalılar Brezilya’dan kaçıyor, sefalet bekleniyor
Manuel ve karısı asla öksürmeyi kesmiyorlar ama mutlu: En azından bebeklerinin kızamıkları artık yok.
Bu günlerde küçük merhamet için minnettar olduklarını, ancak birkaç yıl önce petrol zengini Venezuela’nın orta sınıfının bir parçası olduklarını söyledi. Bugün Brezilya’nın Boa Vista kentinde sınırın ötesine sığınmak için siyasi ve ekonomik kargaşadan kaçan yüzlerce kişiyle yaşıyorlar.
Kaçanlar, bir zamanlar uykulu olan Boa Vista kasabasını, Roraima eyaletinin başkentini değiştirdiler.
Geçen sene bir spor salonunda bir sığınma evi açıldı, ancak barınak, kare, park ve sokak köşelerinde, sığınmak isteyen kontrol dışı Venezuela akını tutamadı.
Tancredo Neves spor salonu barınağında mülteciler hamaklarla veya küçük kulübelerde yaşıyorlar. Giysiler her yere asar ve bir şilte alırsanız şanslı sayılırsınız.
U.N. mülteci kuruluşuna göre, 180 kişilik yer var, ancak orada yaklaşık 600 kişi ikamet ediyor. Boa Vista belediye başkanının ofisi, Roraima eyaletine yaklaşık 40 bin Venezüella’yı dağıtıyor diyor.
Çoğu doğudaki Venezuela’dan geliyor, ülkenin batısından Kolombiya’ya kaçan şiddetli huzursuzluk ve ekonomik çöküşün Cumhurbaşkanı Nicolas Maduro’nun uğruna ülkeyi sarsması umuduyla yarım milyondan fazla kaçmıştı.
Tahta dumanının kokusu, birçok insanın pişirdiği spor salonu, tenekeleri doğaçlama çömlek olarak dolduruyor. Bazıları pilav, makarna ve sebze alır, ancak yiyecek alamayanlar bağışlanan gıdaların servis edildiği bir yardım mutfağına gider.
Kir ve kötü havalandırma ezici.
43 yaşındaki Katiuska, “Bu yemek yiyemezsin,” dedi kirli bir tenekede pişirilmiş çorba.
Dört ay önce kocası ve iki oğluyla birlikte “hayatlarımızı değiştirmek” için ayrıldı ancak Brezilya’da “yaşamak zorunda değiliz – sadece hayatta kalıyoruz” diye keşfetti.
Ağaçların altında bir mukavva barınağında yatıyorlar. Aslında daha iyi noktalarından biri, termometrenin 36 derece santigrat dereceye ulaştığı bir şehirde gölge oluşturuyor.
Ancak yağış mevsimi başladığında onları çok iyi yapmaz. Savunmasız göçmenler şu anda tropikal hastalıkları ihlal etme ve yayma riski giderek artmaktadır.
Belediye doktoru Raimundo de Sousa, “Venezüella halkının durumu bu tür barınaklarda daha da kötüye gidiyor çünkü sağlıksız ve hastalıkların yayılmasını teşvik ediyor” dedi.
Hâlâ moral tutmaya yönelik bir girişim var.
Bir grup ateşli silahla kahve kaynatan bir grup genç adam avluda dolaşan bir tavuğun da evsiz olduğunu belirtti.
“Bu tavuk sadece hayatta çünkü Venezuela’da değil”, çünkü insanlar yiyecek almak için mücadele ediyor, Luis, 19 dedi.
Gönüllü aşçılar, herkesin yemek yediğinden emin olmak için her şeyi yaptıklarını söylüyor. Hiçbir zaman kalanlar yoktur.
31 yaşındaki Monica Becker, oğlunu temizliyordu.
Puerto La Cruz’dan Venezuela’nın Karayip kıyısında, yaklaşık 1.000 kilometre uzakta gelirdi. İki oğluyla birlikte sınıra ulaştığı zaman, parası kesildi ve sadece bir kilise grubunun yardımıyla Boa Vista’ya vardı.
Becker, uyumak için bir mekana minnettar ancak tuvaletlerin daha iyi olmasını diliyor – merkezdeki herkes için sadece ikisi var ve koku güçlü.
Monica, Venezuela’da kalan annesi ve ağabeyi düşündüğünde ağlar. “Çocuklarımın açlıktan ölmesini istemedim, o yüzden buraya geldim.”
Bir başka göçmen olan Norbelys Linares, spor salonunda hayatın sefaletinden dolayı da bunalmış hissediyor.
Boa Vista’nın dar, fakir bir semtinde bulunuyor ve polisler dışarıda duruyor. Güvenlik kameraları taktılar ve kimin içeri girip çıktıklarını izlediler.
“Bu korkunç. Bunu kızlarım için istemiyorum, “dedi.
33 yaşındaki Linares, bir pazar kazanarak biraz kazanç elde ediyor ve yemek yiyor. Dokuz ya da 12 yaşındaki kızlarının eğitimi için eve göndermek için altı dolardan – kurtardığı, çoğu Venezuelalı’nın ücret ve yemek pullarında her ay kazandığı – tasarruf sağlaması durumunda.
“Yaşamda bir şey olabilmeleri için hala eğitim alabilirlerse yemek yememelerini tercih ediyorum” dedi.
Linares, ülkesinden ayrılmadan önce muhasebe eğitimi alıyordu. Şimdi onun umudunu, kızlarının hayatında daha iyi bir başlangıç yapmalarına yardımcı olabileceğidir.
Sırt çantasında bir bez bebek taşıyordu.
“Ben onlar için aldım,” dedi bebeği tebeşirle sararak. “En azından onları burada benim gibi hissettim.”