Kayseritempo.org – Sibirya sınırından çok da uzak olmayan Ural Dağları’ndaki belirsiz bir müzenin sessiz bir odasının üzerinde yükseliyor. Paskalya Adası’nın devasa taş figürleri kadar gizemli olan Shigir İdolü, adıyla anılan, modern izleyiciyi şaşırtan huzursuz ruhlardan oluşan bir manzaradır. 1890’da altın madencileri tarafından bir turba bataklığından çıkarılan kalıntı veya geriye kalanlar, yeni kesilmiş karaçamdan yapılmış büyük bir levhadan oyulmuştur. Geometrik desenler (zikzaklar, köşeli çift ayraçlar, balıksırtı) arasına dağılmış sekiz insan yüzü vardır ve her biri önden ve arkadaki düzlemlerden çok iyi bakmayan gözler için kesik çizgiler içerir.
Ters bir gözyaşı damlası şeklinde bir kafaya yerleştirilmiş en üstteki ağız tamamen açık ve biraz sinir bozucu. Almanya, Aşağı Saksonya Kültürel Miras Bölümü’nde bir arkeolog ve araştırma başkanı olan Thomas Terberger, “En tepedeki yüz pasif değil” diyor. “Çığlık atsa da bağırsa veya şarkı söylese de, otoriteyi, muhtemelen kötü niyetli otoriteyi yansıtır. Hemen bir arkadaşınız değil, eski bir arkadaşınız da değil. ”
Arkeolojide, taşınabilir tarih öncesi heykele “hareketli sanat”
Mucizevi Shigir İdolü istisnası dışında, Taş Devri ahşap oymaları günümüze kalmamıştır. Heykelin yaşı, Rus bilim adamları tarafından yaklaşık 9.500 yaşında karbon tarihlendirildiği 1997 yılına kadar bir varsayım meselesiydi; bu, çoğu akademisyeni hayali olarak etkileyen bir yaştı. Şüpheciler, heykelin karmaşık ikonografisinin o dönemde avcı-toplayıcı toplulukların ulaşamayacağı bir yerde olduğunu savundu; Shigir Idol, basit hayvan tasvirleri ve av sahneleri içeren Avrupa ve Asya’dan çağdaş eserlerin aksine, semboller ve soyutlamalarla süslenmiştir.
2014 yılında, Terberger ve Alman ve Rus bilim adamlarından oluşan bir ekip hızlandırıcı kütle spektrometresi kullanarak idolün çekirdeğinden – odunu korumak için önceki çabalarla kirlenmemiş – örnekleri test etti. Daha ileri teknoloji, dikkat çekici derecede erken bir köken verdi: kabaca 11.600 yıl önce, Avrasya’nın hala son Buzul Çağı’ndan çıktığı bir zaman. Heykel, Mısır piramitleri ve Stonehenge’in iki katından daha eskiydi ve binlerce yıldır bilinen ilk ritüel sanat eseri idi.
Terberger’in Quaternary International’daki meslektaşları ile yazdığı bir çalışma, Shigir Idol tarihini 900 yıl öncesine taşıyarak tarih öncesi anlayışımızı daha da değiştiriyor ve onu Avrasya’daki erken sanat bağlamına yerleştiriyor.
Terberger, “İdol, ilk ormanların daha sıcak bir buzul geçişinden buzul sonrası Avrasya’ya doğru yayıldığı, büyük bir iklim değişikliği döneminde oyulmuştu” diyor. “Manzara değişti ve sanat – figüratif tasarımlar ve mağaralara boyanmış ve kayaya oyulmuş doğal hayvanlar – da, belki de insanların karşılaştıkları zorlu ortamlarla başa çıkmalarına yardımcı olmanın bir yolu olarak değişti.”
Tamamen kanıt yokluğuna dayanan ‘Neandertaller sanat yapmadı’ masalına benzer.
Batı bilimini sömürgecilikten ayırmaya yönelik bir gözle yazılan Terberger’in son makalesi, dünyanın sembolik ifadesi ve felsefi algıları da dahil olmak üzere hemen hemen her şeyin, 8.000 yıl önce Bereketli Hilal’deki yerleşik tarım toplulukları yoluyla Avrupa’ya geldiği şeklindeki etnosantrik fikre meydan okuyor. .
Terberger, “Viktorya döneminden beri, Batı bilimi üstün Avrupa bilgisinin ve bilişsel ve davranışsal olarak aşağı” öteki “nin hikayesi olmuştur,” diyor. “Avcı-toplayıcılar, o dönemde Doğu Akdeniz’de ortaya çıkan erken tarım topluluklarından daha aşağı görülüyor. Aynı zamanda, Urallar ve Sibirya’dan gelen arkeolojik kanıtlar hafife alındı ve ihmal edildi. Meslektaşlarımın çoğu için, Urallar çok terra bir kayıtsızdı [unknown land]. ”
Barselona Üniversitesi’nde araştırmaya dahil olmayan bir paleoantropolog olan João Zilhão’ya göre, araştırmanın mesajı, kanıt yokluğunun yokluğun kanıtı olmadığıdır.
“Bu, tamamen kanıt yokluğuna dayanan ‘Neandertaller sanat yapmadı’ masalına benziyor” diyor. Sonra kanıt bulundu ve masal ne olduğu ortaya çıktı. Aynı şekilde, ezici bilimsel fikir birliği, modern insanların yenilik yapma, iletişim kurma ve farklı ortamlara uyum sağlama yetenekleri de dahil olmak üzere anahtar yönlerden üstün olduğunu savunuyordu. Hepsi saçma. ”
Zilhão, Shigir Idol bulgularının, koruma önyargılarının Paleolitik sanat anlayışımızı ne ölçüde etkilediğini ortaya çıkardığını söylüyor. “Sanatın çoğu tahta ve diğer çabuk bozulan maddelerden yapılmış olmalı” diyor. “Bu da şunu açıkça ortaya koyuyor: Örneğin Üst Paleolitik dönemde mobil sanatın zenginliği hakkındaki tartışmaların [Late Stone Age] Almanya veya Fransa’nın güney Avrupa ile karşılaştırıldığında, büyük ölçüde anlamsız ve tundra (ağaçların olmadığı ve arkeolojik olarak görülebilen fildişi kullandığınız) ile açık orman ortamlarına (arkeolojik olarak görünmez olan ahşabı kullanacağınız yer) bir tundra eseri. ). ”
Leibniz Arkeoloji Araştırma Enstitüsü’nden Olaf Jöris de aynı fikirde. “Yeni Shigir kanıtı, arkeologları, ahşap kalıntılar daha çok korunmuş olsaydı arkeolojik kayıtların nasıl göründüğüne dair hayal kuruyor” diyor.
Bulunduğu Kirovgrad yakınlarındaki bataklıktan adını alan Shigir Idol, turbanın antimikrobiyal özelliklerinin onu koruduğu, uzun zamandır gitmiş bir paleo-göle devrilmeden önce belki yirmi ya da otuz yıl boyunca bir kaya tabanında dinlendiği varsayılmaktadır. bir zaman kapsülü. 19. yüzyılın ortalarında, çamurun altında altın keşfedildi ve toprak sahibi Kont Alexey Stenbok-Fermor, cevher için açık hava sahasında maden işçileri tuttu. Onlara, ortaya çıkardıkları diğer nesneleri kurtarmaları talimatını verdi.
İdol, 13 fit aşağıda keşfedildi ve 10 parça halinde çıkarıldı. Parçalar, 28 yıl sonra Rus İmparatorluğu’nun son çarı II. Nicholas, eşi Alexandra ve çocuklarının Bolşevikler tarafından idam edileceği Yekaterinburg’a 60 mil yol aldı. Yekaterinburg’da kontun bağışı, bugün Sverdlovsk Yerel Kültür Müzesi olarak bilinen Urallar Doğa Bilimleri Topluluğu’nda kemik ok uçları, oluklu kemik hançerler, cilalı bir geyik boynuzu ve diğer antik bataklık buluntularıyla sergilendi.
Müze müdürü, hevesli bir arkeolog olan demiryolu istasyon şefi Dmitry Lobanov’un ana parçaları, herhangi bir çağın lazımlık eğitimi veren ebeveynlerinin tanıyabileceği bir pozda bacakları sıkıca çapraz olacak şekilde 9 fitlik bir figür halinde bir araya getirmesine izin verdi.
Yeni çalışmanın ortak yazarı olan Rusya Bilimler Akademisi’nden arkeolog Mikhail Zhilin, “Bu bilimsel bir yapı değildi” diyor. İdol, arkeolog Vladimir Tolmachev’in kalıntıları bitmiş işe dahil etmeyi önerdiği 1914 yılına kadar bu rahatsız pozisyonda kilitli kaldı – yüksekliği neredeyse 17 fit 6 inç’e yükseltti. Alt yarının çoğu daha sonra kayboldu; Tolmachev’in bölümün eskizleri geriye kalan tek şey.
Yüzyıldan fazla bir süredir, Shigir İdolü bir merak olarak kabul edildi ve en fazla birkaç bin yaşında olduğu varsayıldı. 1997’deki radyokarbon analizi, sonuçları inanılmaz derecede eski bulan bazı bilim adamları tarafından alay ile karşılandı. Hatta bazı şüpheciler heykelin sahte olduğunu bile öne sürdü.
Terberger ve meslektaşları, karaçamın gerçek bir bilgi ağacı olduğunu kesin olarak göstererek, yeni çalışmalarında bu soruyu çözdüler. Kesildiğinde en az 159 yaşındaydı ve eski marangozlar onu şekillendirmeye başladı.
Terberger, “Halkalar bize ağaçların çok yavaş büyüdüğünü söylüyor, çünkü sıcaklık hala oldukça soğuktu” diyor. Araştırmacılar, karaçam kütüklerinin çürüme ve eğilme hızı göz önüne alındığında, idolün yeni kesilmiş bir ağaçtan yapıldığını belirlediler. Ve işaretlerin genişliklerinden ve derinliklerinden Zhilin, kesiklerin en az üç keskin keski tarafından yapıldığını çıkardı; bunların ikisi muhtemelen cilalı taş süslemelerdi ve muhtemelen bir kunduzun alt çenesi sağlam dişlerdi. Kunduz çeneleri konusunda Terberger, saygıyla aynı fikirde değil. “Genç Dryas olarak adlandırdığımız MÖ 10.700’den MÖ 9.600’e kadar olan hızlı soğuma döneminde, Transurals’da hiçbir kunduz olmamalıydı” diyor.
Gravürler ne anlama geliyor?
Eserin küratörü ve çalışmanın bir yazarı olan Svetlana Savchenko, sekiz yüzün ataların ruhları, dünya ile gökyüzü arasındaki sınır veya bir yaratılış efsanesi hakkında şifrelenmiş bilgiler içerebileceğini düşünüyor. Anıt benzersiz olsa da, Savchenko, kalıntıları günümüz Türkiye’sinde 1.550 mil uzakta bulunan, dünyanın en eski tapınağı olarak kabul edilen Göbekli Tepe’nin taş heykellerine benzerlik görüyor. Tapınağın taşları yaklaşık 11.000 yıl önce oyulmuştu, bu da onları Shigir İdolünden 1.500 yıl daha genç yapıyor.
Hollanda’daki Taş Devri Araştırma Vakfı’ndan bir arkeolog olan Marcel Niekus, Shigir İdolünün güncellenmiş ve daha yaşlı yaşının, “Avrupa’da benzersiz ve benzersiz bir bulguyu temsil ettiğini doğruladığını söylüyor. Kötü koruma koşulları nedeniyle zaman içinde kaç tane benzer parçanın kaybolduğu merak edilebilir ”.
O dönemde Avrupa’daki geometrik motiflerin benzerliği, “uzun mesafeli temasların kanıtı ve geniş alanlarda ortak bir işaret dilidir. İdolün muazzam boyutu, aynı zamanda, diğer avcı-toplayıcı gruplar tarafından görülmesi gereken manzarada bir işaret olarak, belki de bir bölgenin sınırını, bir uyarı veya karşılama işaretini işaret ettiğini gösteriyor gibi görünüyor ”.