Bunu okuyan birçoğunuzun okuldaki "yetenekli çocuklar" olduğuna bahse girerim. Erken yaşta okumayı öğrenmiş olabilirsiniz. Belki de tam cümleleri ve daha sonra paragrafları yazan ilk kişiler arasındaydınız.
Liseye gittiğinizde, muhtemelen almanız gereken çeşitli dersleri sevmişsinizdir. Dükkan (Endüstriyel Sanatlar dedik), Küresel Çalışmalar, İspanyolca ve Yaratıcı Yazarlık gibi dersler aldım.
Yine de korktuğum bir sınıf vardı: spor salonu ya da burada genellikle ABD'de olduğu gibi, Beden Eğitimi ya da Beden Eğitimi
P.E. was the one class where I was at a disadvantage. At only a couple of inches over 5 feet and 110 pounds going into high school, I was never going to be the star of the class. I didn’t understand why I had to take P.E. at all. I was clearly heading to college and would use my brain, not my body, to carve out a career. What’s the point of being in a gym with a bunch of jocks, I thought?
Looking back, though, my P.E. coaches taught me quite a bit more than how to play sports badly. Here are three important life lessons I learned from them.
Our first class module of the fall semester was badminton. Coach Clayborn explained to us how to handle the racquet, how to hit the birdie (or shuttlecock as it was sometimes called), and showed us what parts of the court were inbounds and out-of-bounds.
After that Coach created a schedule for round-robin singles play. Eventually, we’d move on to doubles, but he wanted to assess our abilities individually at first.
After my first 4 matches, I had a perfect record — that is to say, a perfect 0 wins, 4 losses. I knew I wasn’t destined to be class champion, but I’d hoped I’d beat one of the other equally uncoordinated kids once in a while.
A few points into my 5th match, Coach Clayborn blew his whistle and ordered my opponent off the court. “Paul, I want to play a couple of points with you,” he told me.
Coach started off serving. He served the birdie right to me, and I whacked it as hard as I could back. However, I didn’t get enough velocity on it, and it didn’t clear the net.
“Let’s try that one more time,” Coach said, serving me another one. Again, I whacked the daylights out of the birdie, and this time it cleared the net. Coach didn’t hit it back. Rather, he just stood and watched my return whiz well past the backcourt out-of-bounds line.
“Okay, now you serve me one,” Coach Clayborn requested. “Try to give it to me right in the middle of my side of the court. I’ll return the serve, then you hit it back to me and try to win the point.”
I served it right in the middle as Coach requested. Coach gave the birdie the tiniest of taps with his racquet. It just barely made it over the net, then dropped like a rock on my side. I was way out of position, and I dove forward. Too late — the birdie hit the floor before I got there. Point for Coach!
And, Coach had a point. “I understand what you’re doing, Paul. You’re trying to slam it home every time. And sometimes that’ll work, and if badminton were a sport on TV you’d make the highlight reel. But that won’t win you matches. Sometimes giving it a soft touch is all you need.”
It’s important to use the right amount of force for the situation at hand.
In the late 1980s when I was a teenager, there were few places more intimidating than a car sales lot. Salespeople of the day were constantly in your face, not giving you a moment to think, following two steps behind you around every inch of the lot. Their personality was the equivalent of whacking the badminton birdie with all your might, every time.
As an introvert myself, I learned to deal with people with a softer touch. I discovered that I didn’t have to be loud. Nor did I have to constantly talk. With a few well-placed words, I found I could get people to come to me. I could still get the information I needed with one-tenth of the effort, just as Coach Clayborn could score points with one-tenth of the effort I was expending.
Another advantage of approaching life with a soft touch is that when you occasionally do go all-out, hard-core with your words and actions, people will respect it more.
Years ago, I was in a Texas Hold’em poker tournament where the prize was an iPad. I’d bought my mom one the Christmas before, and now I wanted one for myself. Midway through the tournament, I realized I needed to accumulate chips quickly to make it to the final showdown. I’d played with a slow touch, making small, inquisitive bets here and there, folding if I looked beat.
Twice in two hands, I had an opponent make a huge bet, and I said, “All in!” right behind them. They were not accustomed to such behavior from me, and assumed I had an extraordinarily strong hand. In both cases they folded, and I got their chips. A couple of hours later, I had a new iPad to carry home.
Hayatınızda yumuşak bir dokunuş uygulamanın yardımcı olacağı bir alan düşünebiliyor musunuz? Çok daha az çabayla daha fazlasını başarabileceğiniz ve birkaç kez tam baskı uyguladığınızda, çabanız son derece saygıyla algılanacaktı?
Ertesi yıl Beden Eğitimi dersimizin kış modülü basketboldu. Sınıftaki 30 çocukla, beş kişilik altı takıma ayrıldık. 2-5 dakikalık yarı oynadık.
Kutsal inek, hepimiz berbat mıydık. Örneğin 11'den 9'a kadar bir final skoru, çok yüksek skorlu bir oyuna işaret ediyordu. Ayrıca sahada olmayan 20 çocuk bizi izliyordu. O yıl koç olan Bayan Rodgers, tribünlerdeki çocuklara bizi alkışlamalarını söyledi. "Tezahürat" ı "gülmek" olarak yanlış duymuş olmalılar, çünkü çoğunlukla yaptıkları buydu.
Bir gün ekibim Bush Domuzları yerde Tweety Birds oynuyordu. Sahanın etrafında koştum, ne yaptığım hakkında neredeyse hiçbir fikrim yoktu. Serbest atış çizgisinin hemen solunda durduğumda, akıl almaz bir şey oldu.
Takım arkadaşlarımdan biri topu bana verdi!
Ne yapayım ne yapmalıyım ne yapmalıyım? Bir hava topu fırlatıp sınıf arkadaşlarımın alay konusu olma riskini almak istemedim. O anda, hemen, hemen, hatta daha erken olmasa da, toptan kurtulmak zorunda kaldım!
Sarı bir forma gördüm ve takım arkadaşım Bernard olduğunu anladım. Genel yönünde attım. Onu yakaladı, döndü, arkalığın üzerine yatırdı ve ağın içinden geçti. Puan!
Bayan Rodgers oyunu geçici olarak durdurmak için düdüğünü çaldı. "Bernard, bu çok güzel bir atıştı," dedi.
“But the reason you got such a nice look at the basket is that Paul set you up with that pass. Don’t you think you should walk over and give Paul a high-five?”
Wait, what??? I did something right? In P.E. class?
Bernard walked over and we slapped hands. Mrs. Rodgers explained to the class that what I had done was an “assist.” Players who produce those, she said, were as valuable to the team as players who produce baskets.
Anytime you find yourself basking in the spotlight of accomplishment, take a moment to think to yourself, “Who helped me? Would it have been possible for me to get this done without the assistance of others?”
Then make sure those others get proper recognition for their share in getting the job done.
Birkaç yıl önce, ben hala bir web geliştiriciyken, bir ekip toplantısı yaptık. Baş bilgi sorumlusu bir ilerleme durumu güncellemesi verdi ve şirketin beklediği önemli bir projeyi uygulamaya koyduğumu kaydetti. Diğer geliştiricilerin önünde "Yönetici paketi sana teşekkür ediyor Paul," dedi.
"Pekala, teşekkür ederim" diye cevapladım. Ancak şunu belirtmek isterim ki, Matthew bana birkaç şey göstermemiş olsaydı, projemin bu hafta konuşlandırılmayacağını. Tarihleri toplayabilen, çıkarabilen ve karşılaştırabilen bir kitaplık biliyordu. Bu kütüphaneyi kullanmak beni tekerleği yeniden icat etmekten alıkoydu. Geliştirme süremden birkaç gün kısaldı. "
CIO, "O zaman da teşekkür ederim, Matthew," dedi.
İster işte ister sosyal bir grupta olsun, asistlerin hakkını vermek size büyük bir itibar kazandırır. İnsanların sizinle çalışmak istemesini sağlar. Yaptığınız iş için spot ışığı üzerinize düştüğünde, onların da parlamasını sağlayacağınızı biliyorlar.
Asistler için kredi vermenin liderlik veya yönetim pozisyonlarına giden yolu açtığını da görebilirsiniz. Gerçek liderler, başarıları konusunda bölgesel değildir. Başkalarına hak ettikleri değeri verdiklerinde, bunun kendi ışığını azaltmadığını, hatta aydınlattığını anlarlar.
Voleybol oynamayı öğrendiğimizde, Beden Eğitimi koçumuz Bay Lovelace, rekabete dayalı bir hareket görmemizin birkaç hafta süreceğini bize bildirdi.
Bay Lovelace, sınıfa “Yaz Olimpiyatlarının okul yılı başlamadan hemen önce gerçekleştiğini anlıyorum” dedi. “Birçoğunuz voleybol turnuvasını izlediniz ve o sporcuların her türlü çılgın hareketleri yaptıklarını gördünüz. Dünyanın en iyisiyseniz, bunu yapabilirsiniz. Sen dünyanın en iyisi değilsin. Siz acemisiniz. "
Haftalarımızı antrenmanlar yaparak, topu birbirine atarak geçirdik. Ağda ileri geri vurarak bire bir antrenmanlar yapardık. Bir kişinin diğerini ayarlayacağı iki kişilik alıştırmalar yapardık - ancak takım arkadaşının sadece zıplamasına ve topla buluşmasına izin verildi. Eve çarpmak yok. Gösteriş yapmak yok.
We all had to pass a test on how to serve to the proper area of the court. We also had an exercise where Mr. Lovelace would hit balls to us. Based on whether or not we thought the ball would land out of bounds, we would either return it or let it land.
Finally, Mr. Lovelace broke us into teams and let us play. “I realize you all wanted to play sooner,” he explained. “But trust me, if I were to bring in a beginner team who’d just started playing without mastering key skills, any six of you would beat the pants off the six of them.”
We never stop being beginners. That’s the beauty of life — there’s always something new to learn and experience.
Whenever you undertake something new, whether it’s for work or for personal pleasure, don’t spend too much time watching the highlights of the top people in the field. You won’t be able to do what they do for years. Instead, sit down and figure out, “what are the key skills I need to master to get good at this?”
Most of my life, I worked in IT departments. One job, however, was a webmaster position I took within a marketing department. Therefore, I spent some time thinking, “what are the core skills every marketer should know?” I observed each member of my team and learned commonalities. I didn’t hesitate to ask questions.
What I did not try to do in my first 6 months was show up with big ideas. I recognized that I needed to have an understanding of marketing fundamentals before I could explain how my ideas fit within the framework of a marketing department.
Since many of you write on this platform as well as read, let’s take a moment to consider — what would be the fundamentals of publishing here?
I feel like I owe my coaches an apology for all the times I thought I didn’t learn much from them. In actuality:
Feel free to share your lessons learned in the comments. Special thanks to Coach Clayborn, Mrs. Rodgers, and Mr. Lovelace.
Let’s keep in touch! Feel free to sign up for my newsletter. Here’s another life lesson I learned from an unexpected source:
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
Nasıl harika bir menti olunacağına ve uzun süreli bir mentor ilişkisinin nasıl kurulacağına dair çok fazla bilgi var. Peki ya masanın diğer tarafında olmak istediğinizde? 2019'dan beri altı ayda bir iki kişiye mentorluk yapıyorum ve bu harika bir ödüllendirici deneyim oldu.
Çevrimiçi ödeme sahtekarlığının ortaya çıktığını ve yeni olmadığının herkes için açık olduğunu düşünüyorum. Alıcı konumundaki herhangi birinin bir dolandırıcılığa düşmekten korktuğu veya halihazırda düşmüş olduğu veya dolandırıcılara yakalanmış birini tanıdığı açıktır.
Yaz sonu ve sonbahar nostaljik mevsimlerdir. Sokak lambaları ışıklarını yağmurlu sokaklara saçıyor ve ayakların altındaki yapraklar - alacakaranlığın gölgelerinde soluk kırmızı-turuncu - geçmiş günlerin bir hatırlatıcısı.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.
26 Temmuz'da Kilise, Meryem Ana'nın ebeveynleri olan Aziz Joachim ve Anne'yi inançları ve azimleri için anıyor. İşte ailemin hikayesi - hayatlarını sadelik içinde yaşayan ve bize yedi çocuğuna yaşam boyu eğitim veren basit bir çift.