Tanınmış 88 mm uçaksavar silahlarına ek olarak, Nazi Almanyası'nın hava savunma birimleri 105 ve 128 mm uçaksavar silahlarına sahipti. Bu tür uzun menzilli ve yüksek irtifa topçu sistemlerinin oluşturulması, bombardıman uçaklarının hız ve yüksekliğindeki bir artışla ve ayrıca parçalanma uçaksavar mermilerinin imha alanını artırma arzusuyla ilişkilendirildi.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, Alman ağır uçaksavar silahlarının çoğu, etkinliği artık modern gereksinimlere tam olarak uymayan 88 mm'lik silahlardı. 1944'ün başında, Berlin 1. Hava Savunma Bölümü komutanlığı liderliğe şunları bildirdi:
"8 bin metreden fazla baskın yüksekliği ile 8,8 cm Flak 36/37 uçaksavar silahları menzillerini tüketti."
Bu koşullar altında, 105-128 mm uçaksavar silahları, radarlarla birleştiğinde, Üçüncü Reich'in hava savunma sisteminde çok önemli bir rol oynadı. Bu uzun menzilli uçaksavar silahları, geceleri bile çok isabetli bir ateş gerçekleştirebilir ve düşman bombardıman uçakları daha büyük 88 mm'lik topların imha bölgesine girmeden önce onu açabilir.
105-128 mm uçaksavar silahlarının değeri, savaşın ikinci yarısında, İngilizler ve Amerikalılar Alman şehirlerine, stratejik olarak önemli endüstriyel tesislere ve ulaşım merkezlerine bir "hava saldırısı" başlattığında keskin bir şekilde arttı. İngiliz ve özellikle Amerikan ağır bombardıman uçakları genellikle 7-9 km yükseklikten bombardıman gerçekleştirdi. Bu bağlamda, onlara karşı mücadelede en etkili olan, yüksek balistik özelliklere sahip büyük kalibreli uçaksavar silahlarıydı.
Alman hava savunma sistemleri, örtülü nesneleri hava saldırılarından tam olarak koruyamamış olsa da, Alman uçaksavar silahlarının oldukça etkili davrandığı kabul edilmelidir. Ve müttefikler hedeflerine yalnızca çoklu sayısal üstünlükler nedeniyle ve çoğu zaman yüksek kayıplar pahasına ulaştılar.
Örneğin, Berlin'e yapılan 16 büyük baskın sırasında İngilizler, baskınlara katılan tüm uçakların% 492'ine tekabül eden 5,5 bombardıman uçağını kaybetti. İstatistiklere göre, düşen bir bombardıman uçağı için iki veya üç hasar vardı ve bunların çoğu daha sonra kurtarmanın imkansızlığı nedeniyle iptal edildi.
Amerikan ağır bombardıman uçakları gündüzleri baskınlar düzenledi ve buna bağlı olarak İngilizlerden daha önemli kayıplar yaşadı. Bilhassa bunun göstergesi, Alman hava savunma kuvvetlerinin baskına katılan bombardıman uçaklarının yaklaşık yarısını imha ettiği 17'te "uçan kaleler" B-1943'nin bilyalı rulman fabrikasına baskını oldu.
Uçaksavar topçularının rolü, bombardıman uçaklarının çok büyük bir yüzdesinin (müttefiklerin kabul ettiğinden daha fazla), sadece bombardımandan çıkmak veya uçaksavar yangın bölgesine hiç girmemek için herhangi bir yere bomba atması gerçeğinde de büyüktür. .
105 mm uçaksavar silahları 10,5 cm Flak 38 ve 10,5 cm Flak 39
1933'te Reichswehr komutanlığı, 105 mm evrensel uçaksavar silahının yaratılması için bir yarışma duyurdu. donanma... 1935'te Friedrich Krupp AG ve Rheinmetall-Borsig AG, 105 mm uçaksavar silahlarının aynı yıl karşılaştırmalı testlerden geçen iki prototipini sundu. Test sonuçlarına göre, Rheinmetall'ın 105 mm'lik topu en iyisi olarak kabul edildi. 1937'nin ikinci yarısında, bu silahın değiştirilmiş bir versiyonu 10,5 cm Flak 38 (Alman 10,5 Flugabwehrkanone 38) adı altında hizmete girdi. 1 Eylül 1939'a kadar 64 silah üretildi.
Dışarıdan, Flak 38, yükseltilmiş Flak 36'ya benziyordu. Ancak ikisi arasında birçok tasarım farklılığı vardı. 105 mm uçaksavar silahları, elektro-hidrolik tahriklerle yönlendirildi. Dört tabanca Flak 38 bataryası, bir benzinli motorla döndürülen 24 kW DC jeneratör ile donatıldı. Jeneratör, toplara monte edilen elektrik motorlarına güç sağladı. Her silahın dört elektrik motoru vardı: dikey kılavuz, yatay kılavuz, tokmak ve otomatik sigorta kurucu.
Savaş pozisyonunda, tabanca istiflenmiş pozisyonda 10 kg ağırlığındaydı - 240 kg. Taşıma için, 14 mm Flak 600/88/18 gibi, iki tek akslı döner arabaya sahip bir Sonderanhanger 36 konveyör kullanıldı.
10,5 cm Flak 38 taşıma konumunda
Tabanca, haç şeklindeki bir silah arabasından ateşlendi ve bu da, −3 ° ile + 85 ° arasındaki yükseklik açılarıyla dairesel bir ateş etmeyi mümkün kıldı. 11 kişilik mürettebat silahı 15 dakika içinde yürüyüş pozisyonundan atış pozisyonuna taşıdı.
10,5 cm Flak 38 atış pozisyonunda
Çekilmiş versiyona ek olarak, 105 mm uçaksavar silahları demiryolu platformlarına ve sabit pozisyonlara yerleştirildi. Atlantik Duvarı'nın tahkimatlarına birkaç düzine 105 mm uçaksavar silahı yerleştirildi. Düşmana karşı koymanın yanı sıra neredeler havacılıkgemilere ateş etmesi ve anti-amfibi savunma yapması gerekiyordu.
Ateşleme pozisyonunda 105 mm uçaksavar silahı
10,5 cm'lik Flak 38 silahı iyi balistik özelliklere sahipti. 15,1 kg ağırlığındaki bir parçalanma mermisi, 6 m / s hızında 648 63 mm (880 clb) uzunluğunda bir namlu bıraktı. Aynı zamanda, yükseklik 12 m idi.800 kg TNT patlaması içeren bir mermi, yaklaşık 1,53 ölümcül parça oluştuğunda, hava hedeflerinin güvenli imha bölgesi 700 m'ye ulaştı. 15 kg ağırlığında zırh delici bir mermi başlangıç hızı 15,6 m / s idi ve 860 m mesafede, normal boyunca 1500 mm zırh deldi. Ateş hızı: 135-12 mermi / dak.
1940'ta askerler, 105-mm Flak 39 uçaksavar silahlarını almaya başladı.
Bu tabanca, namlu tasarımında, arabada ve yönlendirme sisteminin elektrik motorlarının tipinde Flak 38'den farklıydı. Flak 39 namlusu, tüm namluyu değil, yalnızca en çok aşınmış parçalarını değiştirmeyi mümkün kılan entegre hale getirildi. Flak 39 namlunun üç parçadan oluşan serbest bir tüpü vardı: bir oda, bir orta ve bir ağızlık. Bölme ve orta kısımlar, odanın ön ucuna birleştirildi ve aralarındaki bağlantı bir manşonla örtüştü. Borunun orta ve namlu kısımları kanalın dişli kısmına bağlandı ve aralarındaki bağlantı üst üste gelmedi. Serbest borunun parçaları bir kabuk veya toplama borusuna monte edildi ve somunlarla sıkıldı. Kompozit namlunun avantajı, "sallanmaya" en duyarlı olan tek bir orta parçanın değiştirilmesi olasılığıydı.
10,5 cm Flak 39 uçaksavar silahı, özel bir elektrik jeneratörü olmadan yapmayı ve şehir elektrik şebekelerine bağlanmayı mümkün kılan endüstriyel frekanslı AC motorlara sahip bir elektrikli sürücü ile donatıldı.
Uçaksavar yangın kontrol radarı Würzburg
Flak 39 uçaksavar bataryasının ateşlenmesine rehberlik etmek için rehberlik sistemi kullanıldı, 8,8 cm Flak 37'de çalıştı. Özü, nişan ölçeği yerine, silahta çok renkli oklar bulunan iki çift kadranın görünmesiydi. Hedef, Würzburg uçaksavar yangın kontrol radarı veya bir analog mekanik bilgisayarla Kommandogerät 40 optik telemetre'nin radar veya optik uçaksavar yangın kontrol cihazları kullanılarak hesaplanmasının eşlik etmesi için alındıktan sonra, aşağıdakiler belirlendi: hedef, uçuş yüksekliği ve açısal koordinatlar - azimut ve yükseklik. Temel olarak, kabloyla tabancalara iletilen ateşleme verileri oluşturuldu.
Aynı zamanda kadranların üzerindeki renkli oklardan biri de hedefe belirli bir yükseklik açısını ve yönünü gösteriyordu. Silah mürettebatı, özel bir otomatik mekanik cihaz kullanarak ikinci okları belirtilen değerlerle birleştirdi, uçaksavar mermisinin uzak sigortasına veri girdi ve cıvataya gönderdi. Tabanca, elektrikli bir sürücü tarafından otomatik olarak belirli bir noktaya yönlendirildi. Ve bir atış vardı.
Toplamda, Şubat 1945'e kadar yaklaşık 4 FlaK 200/38 uçaksavar silahı üretildi. Önemli kütle ve karmaşık cihaz nedeniyle, 39 mm uçaksavar silahları uçaksavar taburlarında yaygın olarak kullanılmadı. tank ve piyade tümenleri. Ve çoğunlukla Luftwaffe'nin uçaksavar birimlerinde kullanıldılar.
Ağustos 1944'te, Luftwaffe'nin uçaksavar birimleri 2 FlaK 018/38 uçaksavar silahlarıyla silahlandırıldı. Bu sayının 39'i çekili versiyonda, 1'sı demiryolu platformlarına monte edilmiş ve 025'si sabit konumdadır.
Hava savunma kulesinde 10,5 cm Flak 39'un hesaplanması
105 mm'lik bir merminin patlarken, 88 mm'lik FlaK 41'den serbest bırakılandan daha geniş bir alanda parçalanma alanı oluşturduğu gerçeği dikkate alındığında, FlaK 39 için fırlatılan uçak başına ortalama mermi tüketimi 6 birim olmuştur. ve FlaK 000 - 41 birimleri için. Aynı zamanda, bu silahların atış menzili ve menzili çok yakındı.
FlaK 38/39 topçu birimi, ikiz 105 mm evrensel deniz yatağı 10,5 cm SK C / 33'ün parçası olarak kullanıldı. Ayrıca, erken sürüm kurulumlarında, FlaK 38'e benzer variller ve daha sonra FlaK 39 kullanıldı.
İkiz 105 mm evrensel topçu montajı 10,5 cm SK C / 33
Kurulum yaklaşık 27 ton ağırlığındaydı ve 15-18 mermi / dakika yapabiliyordu. Geminin atışını telafi etmek için elektromekanik bir dengeleyici vardı.
105 mm SK C / 33 ikiz, Deutschland ve Admiral Hipper gibi ağır kruvazörlere, Scharnhorst sınıfı savaş kruvazörlerine ve Bismarck sınıfı zırhlılarına monte edildi. Ayrıca, tek Alman uçak gemisi "Graf Zeppelin" e de kurulmaları gerekiyordu. Donanma üslerinin yakınında bir dizi 105 mm ikiz silah konuşlandırıldı ve ayrıca düşman baskınlarını püskürtmeye de katıldılar.
128 mm uçaksavar silahları 12,8 cm Flak 40 ve 12,8 cm Flakzwilling 42
12,8 cm Flak 40, Almanlar tarafından II.Dünya Savaşı'nda kullanılan en ağır uçaksavar silahıydı. Rheinmetall-Borsig AG, bu sistemin geliştirilmesi için 1936'da referans şartlarını aldı. Ancak ilk aşamada, bu konu öncelikler arasında değildi ve 128 mm uçaksavar silahının yaratılması konusundaki çalışmaların yoğunluğu, İngiliz bombardıman uçaklarının ilk baskınlarından sonra keskin bir şekilde hızlandı.
Başlangıçta, Luftwaffe'nin uçaksavar birimlerine ek olarak 128 mm'lik silahların (88 ve 105 mm uçaksavar silahlarına benzer şekilde) Wehrmacht'ın uçaksavar birimlerinde kullanılacağı varsayıldı. ve 128 mm uçaksavar silahı mobil versiyonda tasarlandı. Silahı taşımak için iki adet tek dingilli araba kullanmaya çalıştılar.
Bununla birlikte, kurulumun muharebe konumunda 12 tondan fazla ağırlığı ile nakliyesi ancak çok kısa mesafelerde mümkündü. Araçların üzerindeki yük çok fazlaydı ve silah yalnızca asfalt yollarda çekilebiliyordu. Bu bağlamda mühendisler namluyu söküp ayrı bir treyler üzerinde taşımayı önerdiler. Ancak prototipin testleri sırasında, böyle bir sökmenin uygunsuz olduğu ortaya çıktı - kurulum hala çok ağır kaldı. Sonuç olarak, monte edilmemiş silahı taşımak için özel bir dört akslı konveyör geliştirildi.
1941'in sonunda, altı adet 128 mm uçaksavar silahından oluşan ilk partinin deneme operasyonu sırasında, 17 tondan fazla nakliye konumunda bir kütleyle, bu silahın kullanım için tamamen uygun olmadığı ortaya çıktı. alan. Sonuç olarak, çekili uçaksavar silahları siparişi iptal edildi ve öncelik kalıcı olarak konuşlandırılan silahlara verildi.
Hesaplama ile 128-mm uçaksavar silahı Flak 40
Hava savunma kulelerinin ve özel metal platformların beton platformlarına uçaksavar 128 mm silahlar yerleştirildi. Uçaksavar bataryalarının hareketliliğini artırmak için, Flak 40 silahları demiryolu platformlarına monte edildi.
128 mm Flak 40 uçaksavar silahı etkileyici yeteneklere sahipti. 7 mm namlu uzunluğu ile 835 kg ağırlığındaki bir parçalanma mermisi 26 m / s'ye hızlandı ve 880 m'den fazla bir yüksekliğe ulaşabilir.Ancak uçaksavar mermileri sigortalarının tasarım özellikleri nedeniyle tavan 14'ü geçmedi m. + 000 ° 'ye kadar. Ateş hızı - 12 atış / dakikaya kadar.
Nişan alma, tedarik etme ve gönderme mekanizmalarının yanı sıra sigortayı yerleştirme mekanizmaları 115 V AC elektrik motorları ile çalıştırıldı.Dört tabancadan oluşan her uçaksavar bataryası, 60 kW'lık bir benzinli güç jeneratörüne bağlandı.
Parçalanma mermisi, patlatıldığında 3,3 kg TNT içeriyordu, yaklaşık 20 m'lik bir imha yarıçapına sahip bir parçalanma alanı oluşturuldu. 128 mm uçaksavar silahları için olağan parçalanma mermilerine ek olarak, küçük bir grup aktif - Atış menzili artırılmış roket mermileri ateşlendi. Ayrıca, bir merminin hedef ile arasındaki mesafe minimum olduğunda temassız bir patlamasını sağlayan ve bunun sonucunda hasar olasılığının keskin bir şekilde artmasını sağlayan radyo sigortaları oluşturma girişimleri de yapıldı.
Bununla birlikte, geleneksel parçalanma mermilerinde bile, Flak 40 uçaksavar silahlarının etkinliği, diğer Alman uçaksavar silahlarından daha yüksekti. Böylece, düşen bir düşman bombardıman uçağı için ortalama 3 000 mm mermi harcandı. 128-mm Flak 88 uçaksavar silahları, aynı sonucu elde etmek için ortalama 36 mermi kullandı.
128 mm uçaksavar silahlarının oldukça yüksek performansı, büyük ölçüde, onları kontrol etmek için en gelişmiş Alman radar ve optik sistemlerinin kullanılmış olmasından kaynaklanıyordu.
Radar FuMG 450 Freya
Hava hedeflerinin ön tespiti Freya radar ailesine verildi. Çoğu zaman bunlar, 450 MHz frekansta çalışan FuMG 125 tipi istasyonlardı. Tipik olarak, 100 km'den fazla menzile sahip bu tür radarlar, uçaksavar bataryalarından 40-50 km uzaklıkta bulunuyordu.
Radar tarafından hedefe azimut üzerinde verilen veriler ve hedef yükseklik açısı bilgi işlem merkezi tarafından işlendi. Bundan sonra, düşman bombardıman uçaklarının rotası ve uçuş hızı belirlendi. Gündüz Flak 40 bataryasının standart PUAZO'su, Kommandogerät 40 optik hesaplama cihazıydı.
Geceleri, hedefe yönelik ateş, Würzburg ailesinin radarları tarafından yönetildi. Parabolik antenli bu radarlar, izleme için bir hedef aldıktan sonra, hedefin menzilinin, yüksekliğinin ve hızının oldukça doğru bir şekilde ölçülmesini sağladı.
Seri olarak üretilen radarın en gelişmişi FuMG 65E Würzburg-Riese idi. 7,4 m çapında bir anteni ve 160 km'den fazla menzil sağlayan 60 kW darbe gücüne sahip bir vericisi vardı.
128 mm uçaksavar silahlarının seri üretimi 1942'de başladı. Flak 40'ın üretiminin oldukça karmaşık ve pahalı olduğu düşünüldüğünde, bu silahlar 105 mm Flak 38 / 39'dan daha az üretildi.
En önemli idari ve endüstriyel merkezleri korumak için 128 mm uçaksavar silahları kullanıldı. Ağustos 1944'te, Luftwaffe'nin uçaksavar topçu birimleri, 449'si sabit tesisler, 40'i demiryolu bataryalarının parçası ve 242'sı çekili silahlar olmak üzere yalnızca 201 Flak 6'ları numaralandırdı. Maksimum 128 mm uçaksavar silahı sayısı, hizmette 1945 birim varken Ocak 570'te ulaşıldı.
Güçlü 128 mm uçaksavar silahlarının benimsenmesi, Alman hava savunma sisteminin potansiyelini önemli ölçüde artırdı. Aynı zamanda, Müttefik havacılık baskınlarının yoğunluğunda bir artış bekleyen Alman komutanlığı, daha uzun menzilli ve güçlü uçaksavar silahlarının oluşturulmasını talep etti.
1942'nin ikinci yarısından itibaren, şarj odasının artan hacmi ve uzun namlulu 128 mm uçaksavar silahının geliştirilmesi gerçekleştirildi. Gerat 45 olarak bilinen bu topun, Flak 15'a kıyasla menzil ve tavanda% 20-40'lik bir artış sağlaması gerekiyordu. Ancak, namlu çıkış hızındaki keskin bir artış namlunun daha hızlı aşınmasına ve artan geri tepmeye neden oldu. silahın tasarımında bir artış gerektirdi. Gerat 45'in bitirilmesi ertelendi ve düşmanlıkların sonuna kadar yeni 128 mm uçaksavar silahını seri üretime sokmak mümkün değildi. Aynı kader, Friedrich Krupp AG ve Rheinmetall-Borsig AG tarafından geliştirilen 150 mm (Gerat 50) ve 240 mm uçaksavar silahlarının (Gerat 80/85) de düştü.
Flak 40'a dayanan koaksiyel 128 mm uçaksavar silahı oluşturma fikrinin daha uygulanabilir olduğu ortaya çıktı. Aynı menzile ve yüksekliğe sahip çift namlulu bir uçaksavar silahı, ateşin yoğunluğunu artırmayı mümkün kıldı.
12,8 cm Kabarık 40
1942'nin ortasında, Hannoversche Maschinenbau AG'nin Hanover'deki üretim tesislerinde, kabul edildikten sonra 128 cm Flakzwilling 44 adını alan 12,8 mm Gerat 40 ikiz uçaksavar toplarının montajı başladı.
İki 128 mm namlu yatay bir düzleme yerleştirildi ve ters yönlerde yerleştirilmiş yükleme mekanizmalarına sahipti. Ateşleme pozisyonundaki tesisin kütlesi 27 tonu aştı. Bunun için deneyimli bir 150 mm uçaksavar silahı Gerat 50'den bir araba kullanıldı. Kurulum, iki eksenli boji üzerinde kısmen demonte olarak (variller çıkarılmış olarak) taşındı. Otomatik şarj cihazının kullanılması sayesinde, toplam yangın hızı 28 dev / dak'ya ulaştı. Uçaksavar silahına 22 kişilik bir ekip hizmet verdi.
Sadece bu tür silahların bir döner tabla üzerine sabit olarak yerleştirilmesi için sağlanır ve dairesel bir ateş sağlar. Almanya'nın en önemli şehirlerini korumak için 12,8 cm'lik Flakzwilling 40'ın çoğu uçaksavar kulelerinin üst platformlarına yerleştirildi. Uçaksavar bataryası, düşman uçağı yolunda etkileyici bir yangın bariyeri oluşturmayı mümkün kılan dört çift kurulumdan oluşuyordu.
12,8 cm Flakzwilling 40'ın üretim hızı yavaştı. 1 Ocak 1943'e kadar 10 adet üretildi. 1943'ün tamamı için 8 ünite inşa edildi. Toplamda, 1945 ikiz uçaksavar silahı Şubat 34'e kadar teslim edildi.
12,8 cm Flakzwilling 40 temelinde büyük savaş gemilerinin silahlandırılması için KM40 kulesi oluşturuldu. Almanya'nın teslim edilmesinden önce herhangi bir Alman gemisine bu tür 128 mm'lik sistemleri kurmayı başaramamış olsalar da, birkaç KM40 kulesi Almanya'nın büyük limanlarını savundu.
SSCB'de 105 ve 128 mm Alman uçaksavar silahlarının kullanımı
Sovyet uzmanları ilk olarak 105'ta 38 mm Flak 1940 toplarıyla tanıştı. Almanya'dan satın alınan dört silah, Evpatoria yakınlarındaki bir uçaksavar topçu menziline teslim edildi ve kapsamlı testlere tabi tutuldu.
Alman Flak 38'ler, Sovyet 100 mm uçaksavar silahları L-6 ve 73-K ile birlikte test edildi. Alman ve Sovyet silahlarının balistik verileri çok farklı değildi, ancak "Alman" ın doğruluğu önemli ölçüde daha yüksekti. Ek olarak, Alman 105 mm'lik bir mermi patladığında, iki katından fazla ölümcül parça oluştu. Namlu bekası ve güvenilirliği açısından Flak 38, 100 mm uçaksavar silahlarımızı geride bıraktı. Alman silahının en iyi performansına rağmen, seri üretim için 100 mm 73-K uçaksavar silahı önerildi. Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlamasından önce, onu kabul edilebilir bir duruma getirmeyi başaramadılar.
Kızıl Ordu Almanya topraklarına girdikten sonra, düşman yer hedeflerine ateş etmek için 105 mm uçaksavar silahları kullanmaya çalıştı. Flak 38/39 toplarının menzili, onları Sovyet savunmasının derinliklerindeki hedeflere ateş etmek için kullanmayı mümkün kıldı ve zırh delici 105 mm mermiler herhangi bir Sovyet tankını yok edebildi. Bununla birlikte, bir sahra silahının yüksek maliyeti ve çok düşük hareket kabiliyeti nedeniyle, Almanlar, 105 mm uçaksavar silahlarından yalnızca son çare olarak yer hedeflerine ateş açtı.
12,8 cm Flak 40 ve 12,8 cm Flakzwilling 40'a gelince, sabit yerleştirme nedeniyle, ilerleyen Sovyet birliklerine ateş ettiklerinde yalnızca birkaç vaka güvenilir bir şekilde kaydedildi.
105 ve 128 mm uçaksavar silahlarının çoğunun son ana kadar pozisyonlarında olması nedeniyle, birliklerimiz birkaç yüz kullanışlı Flak 38/39 ve Flak 40'ın yanı sıra onlar için büyük miktarda mühimmat ele geçirdi. .
Savaş sonrası ilk on yılda, yenilemeden geçen 105 ve 128 mm uçaksavar silahları, SSCB Hava Savunma Kuvvetleri'nde hizmet veriyordu. Alman uçaksavar yangın kontrol cihazları yerine, ele geçirilen ağır uçaksavar silahlarıyla birlikte Sovyet PUAZO-4 kullanıldı.
Amerikan verilerine göre, Sovyet mürettebatı tarafından kullanılan 105 mm uçaksavar silahları, Kore'deki Amerikan uçaklarına karşı kullanıldı. 1950'lerin ortalarında, ele geçirilen 105 ve 128-mm uçaksavar silahları, Sovyet Ordusunda 100-mm KS-19 ve 130-mm KS-30 ile değiştirildi.
105 ve 128 mm Alman uçaksavar silahlarının diğer ülkelerde kullanımı
1960 mm Alman Flak 105 uçaksavar silahlarının 39'ların başına kadar kullanıldığı tek eyalet Çekoslovakya idi.
Savaş sırasında, Bohemya ve Moravya himayesi girişimleri, Nazi Almanyası silahlı kuvvetlerinin çıkarları için aktif olarak çalıştı. Çeklerin elleri tüm Alman tanklarının ve kundağı motorlu silahların% 25'ini, kamyonların% 20'sini ve tüfeklerin% 40'ını topladı. оружия Alman ordusu. Arşiv verilerine göre, 1944'ün başında Çek endüstrisi, Üçüncü Reich'e aylık ortalama olarak 100 kundağı motorlu top, 140 piyade silahı, 180 uçaksavar silahı tedarik ediyordu. Alman komutanlığının Çek fabrikalarını hava saldırılarından korumaya çalışması ve etraflarına büyük hava savunma kuvvetleri konuşlandırması oldukça doğaldır. Uçaksavar bataryaları dahil 88 ve 105 mm uçaksavar silahları, Freya ailesinin gözetleme radarlarından birincil bilgi alan FuMG-65 Würzburg D radarları ile birleştirilmiş: FuMG-44 ve FuMG-480.
FuMG-65 radarının Prag yakınlarındaki Leshany Müzesi fuarında anten direği
Mayıs 1945'te, Çekoslovakya topraklarında bir buçuk yüz ağır uçaksavar silahı vardı: 88-mm Flak 36/37 ve Flak 41 ve 105-mm Flak 39. Ardından, bu Almanların çoğu miras, amacına uygun olarak kullanılmış veya yurt dışına satılmıştır. Çekler ayrıca 10'e kadar hizmet veren 1955 Würzburg ve Freya radarına sahipler. Ülkede komünist rejimin kurulmasından ve Sovyet radar ekipmanlarının büyük ölçekli teslimatlarının başlamasından sonra, Alman radar istasyonları kapatıldı.
Bununla birlikte, Alman radarlarının hizmetten çıkarılmasından sonra, 88-mm Flak 41 ve 105-mm Flak 39'un servisi 1963'e kadar devam etti. SA-185M "Dvina" hava savunma sistemi ile donatılmış 75. uçaksavar füzesi tugayı "Prykarpattya" bu yıl savaş görevine başladı.
Bu yayının hazırlanması sırasında, Nazilerin Flak 38/39 ve Flak 40 uçaksavar bataryalarının diğer ülkelere tedariki hakkında bilgi bulmak mümkün olmadı. Bununla birlikte, Atlantik kıyısı boyunca konuşlandırılan 105 mm uçaksavar silahları, Fransa, Norveç ve Hollanda'daki Müttefikler tarafından ele geçirildi.
Fransa'da 105 mm'lik Alman uçaksavar silahı terk edildi
Savaş sonrası dönemde, 105 mm Alman uçaksavar silahları Fransız, Norveç ve Yugoslav kıyı savunma birimleriyle hizmet veriyordu. Bu silahlar teorik olarak uçaklara ateş etme kabiliyetine sahip olsalar da, uçaksavar yangın kontrol cihazlarının eksikliği uçaksavar potansiyellerini düşürdü.
105-mm uçaksavar silahı FlaK 38, Belgrad askeri müzesinde
10,5 cm SK C / 33 donanma genel amaçlı toplar, Fransız Donanması tarafından tazminat olarak transfer edilen iki İtalyan Capitani Romani sınıfı hafif kruvazörü yeniden donatmak için kullanıldı.
Destroyer "Chatoreno"
Eski İtalyan hafif kruvazörlerinin modernizasyonu sırasında, 135 mm kule topçusu 135 mm / 45 OTO / Ansaldo Mod monte eder. 1938, ele geçirilen 105 mm Alman toplarıyla değiştirildi. Kuleler 105, 1 ve 3 yerine üç ikiz 4 mm ünite kuruldu. 2. kule yerine 57 mm uçaksavar silahlarına sahip ikiz bir ünite ortaya çıktı. Fransızlar, İtalyan kruvazörlerini muhrip olarak yeniden sınıflandırdılar. "Chatoreno" ve "Guichen" muhriplerinin aktif hizmeti 1960'ların başına kadar devam etti.