“Şekerleme ile gerçekten ölçtüğümüz şey güç değil… Bundan daha önemli. Bu görev, çocukları durumun kendileri için çalışmasını sağlayacak bir yol bulmaya zorlar. İkinci
lokumunu istiyorlar, ama nasıl alabilirler? ” -Walter Mischel
Öz disiplini, hedeflerimize ulaşmak için kendimizi yönetme yeteneği olarak düşünebiliriz. Walter Mischel’in Marshmallow deneylerinde, bir çocuğun bir tedaviye ne kadar süre dayanabileceğini test etti, eğer o zaman gerçekten istediği iki davranışı alacağı anlamına geliyor. Başka bir deyişle, çocuğun amacına ulaşmak için dürtülerini kontrol etmek için öz disiplini var mı?
(Ve evet, bunlar aslında ikinci tedaviyi İSTENEN ve görüşmeciye kendilerine vermeleri için güvenen çocuklardı. Bu deneyden geçerli sonuçlar çıkarabilir miyiz hakkında sorularınız varsa, son yazımızdan başlamak isteyeceksiniz: Çocuğunuzun Kendini Kontrolü Var Olursa Olmaz?)
Hatmi deneyiyle ilgili beni ilgilendiren kısım, dört yaşındaki bir çocuğun (ikinci bir muamele isteyen ve deneyciye güvenen), muameleyi yememeleri için kendilerini kontrol edebilmeleri, daha mutlu yetişkinler haline gelmeleridir.
Bunun nedeni, bu çocukların amaçlarını yerine getirmek için dürtülerini yönetebildikleri için. Oyun alanımızda bir iş tutmaya kadar, hedeflerimizi gerçekleştirmek istiyorsak, duygularımızı ve dürtülerimizi yönetme becerimiz çok önemlidir . Ve art arda yaşamdaki özlemlerini gerçekleştiremeyen yetişkinler kesinlikle daha az mutlu.
Bu konuyu netleştirmek için, bu özelliği “öz disiplin” yerine “duygusal düzenleme” olarak düşünmek isteyebiliriz. (Mischel’in kendisi, bu deneyin – ve tüm “kendi kendini kontrol etme” – “sıcak” duyguları, aksi halde bizi hedeflerimize ulaşmamdan mahrum bırakmaya yetecek kadar iyi yönetebildiğini söyledi.)
İyi haber şu ki, ebeveynlerin çocuklarının kendi kendini düzenleme konusunda daha iyi beyinleri geliştirmelerine yardımcı olma yolları var (yani kendi kendini kontrol etme).
Adımlara bakalım.
1. Öz kontrolün temeli güvendir.
Çocukların ihtiyaçlarına cevap veren ebeveynler güveni arttırır. Aç bebek ağlayarak uyandığında ve ebeveyn onu aldığında ve onu beslediğinde, yiyeceğin geleceğine güvenmeyi öğrenir. Sonunda, bu çocuk, sonunda vaat edildiği tedaviyi alacağına gerçekten güvenecek, bu yüzden bu dakikada yemesi gerekmeyecek. Ve kendi sabırsızlığını yatıştırır ve stresli durumlarda kendini yönetmek için endişelenir . Ebeveynler, çocuklarının kaygılarını her yatıştırdıklarında ve güvenlik ve kabul hissi uyandırdıklarında göreceli olarak daha olgun olan bu aşamaya erişmelerine yardımcı olur .
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Marshmallow testi, çocuğun deneyciye daha fazla güvenmesi için manipüle edildiğinde, çocuk marshmallow’u yemek için daha uzun süre bekleyebilir. Çocuk deneyciye daha az güvenirse, lokumu daha erken yerler. Değil mi?
2. Çocuklar duygusal düzenlemeyi modellememizden öğrenirler.
Dramayı küçülten ve çocuklarının sinirlerini yatıştıran ebeveynler, çocuğun daha kolay sakinleşen bir beyin inşa etmesine yardımcı olur. Bir çocuk ne zaman sakinleştirilirse , beyni duygularını yatıştırmak ve düzenlemek için sinir yollarını güçlendirir , bu da sonunda kendisini rahatlatmasına izin verir.
Buna karşılık, ebeveynler kendi duygularını yönetemediğinde ve öfkeyle tepki verdiğinde ya da çocuklarının zorlayıcı davranışlarını kişisel olarak aldıklarında, çocuk yaşamın acil durumlar ile dolu olduğu ve korunma ve saldırı için harekete geçmesi gerektiğine dair net bir mesaj alır. Kolayca yükselen ve sakinleşmesi daha zor olan uyanık bir sinir sistemi kurar, bu onun duygularını ve davranışlarını kontrol etmesini zorlaştırır.
Bu nedenle, çocuğunuzun kendini kontrol etmesini öğrenmesine yardımcı olmak için yapabileceğiniz en önemli şeylerden biri, kendi duygularınızı düzenlemektir, böylece çocuğunuzla birlikte sakin ve sabırlı kalabilirsiniz.
3. Beynin kendi kendini kontrol etme kapasitesi pratikle artar.
Yeni yürümeye başlayan çocuklar, kendilerine bırakılan bir tedaviye karşı koyamazlar, oysa dört yaşındakilerin% 30’u ve neredeyse tüm yetişkinler. Farkı ne yaratır? İki yaşında zorlukla geliştirilen ve 25 yaş civarında olgunluğa ulaşan prefrontal korteks, ancak prefrontal korteksin ne kadar hızlı geliştiği ve her yaşta ne kadar iyi çalıştığı konusunda geniş bir değişiklik vardır. Prefrontal korteksi nasıl güçlendirirsiniz? Uygulama!
Bazı insanlar “daha akıllı” olan çocukların bekleyebilecekleri olduklarını teorik olarak ifade etmişlerdir. Fakat “akıllılık” statik değildir ve sadece doğuştan gelen bir yetenek değildir. Çocuğun yapmayı her SEÇTİĞİNDE güçlendiğini bildiğimiz dürtülerinizi kontrol edebilmenize bağlıdır. Tekrarlanan herhangi bir eylem beyni güçlendirir. Yine: Uygulama!
Beyin tekrarlanan deneyimlere dayanarak değişir. Çocuklar gönüllü olarak daha fazla istedikleri bir şey için istedikleri bir şeyden vazgeçtikleri zaman, ön disiplinle ilişkili olan ön kortekste sinir yollarını oluştururlar.
Dikkat etmek istediği bir şeyden vazgeçmesine hiç gerek kalmazsa, kendisini kontrol etme pratiği kazanamaz. Çocuk kendi disiplinini yalnızca bir hedefi olduğunda – örneğin, yakında iki şekerleme (ya da belki de annesinin onayı) – bu onun hemen arzusundan daha önemlidir – örneğin, hemen bir şekerleme (ya da belki küçük kız kardeşini yok etmek için.) Bu yüzden , çocuklarını kendilerini uygun sınırlara göre yönetmelerini istemeyen izin veren ebeveynlik , çocukların kendi kendini düzenlemelerini öğrenmelerine yardımcı olmaz.
4. Self-Control, daha çok istediğimiz bir şey için istediklerimizden vazgeçmeyi tercih ediyor.
Bunun çocuğun hedefi olmadığı sürece olmadığına dikkat edin. Bir şeyden vazgeçmeye zorlandığı zaman, öz disiplini kullanmıyor. Prefrontal korteks daha fazla istediği bir şeyden vazgeçmek istediğinde (bu durumda, iki muamele görür) her zaman kendini kontrol etmeyi uygular (bu durumda, iki muamele görür.) Küçükken, çocuklar günlük yüzlerce dürtüden vazgeçerler (kapma süpermarket hattındaki şeker çubuğu, odaya bardağı fırlatıp yere işiyordu.)
Bir çocuk, bir şeyler yapmak istediğinde neden dürtüsünün üstesinden gelmeyi seçti? Çünkü acil dürtüsünden daha çok istediği bir şey var. Bir şey, ebeveynle olan sıcak bağlarıdır, bu bağ onun ihtiyaçlarını karşılayabildiği kadar değerli ve kendini anlama duygusunu içerdiği sürece. Zaman içinde, yapıcı seçimler yaparken, kendisini belirli bir şekilde hareket eden biri olarak görmeye başlar. ( “Yemek yemeden önce ellerimi yıkayan biriyim … sinirlendiğimde sözlerimi kullanan … ödevimi kim yapıyor.” ) Zamanla, kendini disiplinini motive eden şey (veya ne istediğini) ani dürtüsünden daha fazla) ustalık ve pozitif kimlik duygusudur .
5. Self-kontrol Self ile başlar.
Çocuğun şu anda istediği şeyden vazgeçmeyi tercih etmesi gerektiğine dikkat edin; zorlanmış hissedemez. Bu SELF disiplinidir, yani motivasyon içsel olmalı.
(Ebeveynlik meselelerinin çoğuyla ilgili olarak hemfikir olduğum Alfie Kohn, “öz disiplinin” teşvik etmek için arzu edilen bir özellik olup olmadığını sorguluyor. Bunu, benim yaptığımdan çok farklı bir şekilde tanımlıyor, ancak: “birinin genel olarak kabul edilen şeyleri başarma isteğini paylaşması “Hedefler dışımızdan geldiği için tanımladığım gibi“ KENDİ ”değil.
Bu nedenle bir ebeveyn olarak çocuğunuzun kendini kontrol etmesini “sağlamak”, beynin kendini kontrol etmesine yardımcı olmaz. Bunun yerine, çocuğunuzun kendini kontrol etme egzersizi yapmak istediği durumları bulun. Örneğin:
- “Simon Says” veya benzeri oyunlar oynayın.
- Çocuğunuz tutkularından birini izlemenin önünde bir engelle karşılaştığında, inancınızı ” Evet, bu zor … Zor şeyler yapmaya değer … Zor şeyler yapabilirsiniz! … Daha önce zor şeyler yaptınız. x ve y ….. Bu zor şeyi yaparken size destek vermek için buradayım! “
6. Empatik Limitler, çocuklara öz disiplinde pratik yapma olanağı sağlar.
Çocuğumuzun kabul ettiği bir limit koyduğumuzda, kendi kendini kontrol etmekte. Tabii, oynamaya devam etmeyi tercih ederdi ama banyoya giriyor çünkü bütün gece oynamaktan daha çok istediği bir şey var. Hayır, banyoya sıçratmamak. İstediği şey, ailesiyle olan sevgi dolu ilişki.
Öyleyse ceza öz disiplini desteklemiyor, çünkü çocuk aslında yaptığı şeyi durdurmayı seçmiyor; O zorlanıyor.
İzin verilebilirliğin öz disiplini desteklemediğini, çünkü çocuğun kendini durdurma ihtiyacı duymadığını unutmayın. Çocuğunuzun kabul etmesini WILLING, böylece anlayışı ile bir sınır belirlemek çocuğunuzun kendini disiplin geliştirmesine yardımcı olur.
7. Beklemek iyi bir uygulamadır – bir noktaya kadar.
Pam Druckerman tarafından Bringing Up Bébé’de popüler olan yaygın bir yanılgı var ; Fransa’daki çocuklar, Amerikan çocuklarından daha iyi öz kontrolü öğreniyorlar çünkü ebeveynlerinin dikkatini çekmek ve katı programları takip etmek için erken eğitilmişler . Fakat Mischel, Marshmallow testini hiçbir zaman Fransız çocuklarla yapmamıştır, bu yüzden Amerikan çocuklarından daha iyi yaptıklarına dair hiçbir kanıt yoktur. Fransız yetişkinlerin Amerikalı yetişkinlerden daha fazla disiplinli olduğunu iddia eden hiçbir çalışma yoktur. Aslında, Fransız çocukların ya da yetişkinlerin herhangi birinden daha iyi bir öz kontrolüne sahip olduğunu gösteren bir araştırma yoktur.
Ayrıca katı programların duyarlı ebeveynliğin zıddı olduğunu ve duyarlı ebeveynliğin sağlıklı duygusal gelişim ile ilişkili olduğunu biliyoruz, bu yüzden en azından Druckerman’ın teorisinin bir kısmı köklü bilime dayanmıyor.
Ancak Druckerman’ın “bekleme” becerisi konusunda kısmen haklı olduğunu düşünüyorum.
Kendini kontrol etme egzersizi yaptığımız her seferinde, hedeflerimizi gerçekleştirmek için onu çizme yeteneğimizi geliştirdiğimizi biliyoruz. Druckerman’ın belirttiği gibi, “bekletme” pratiği alan çocukların beklemeye tahammül etmeyi, beklemeye değeceğine güvenmeyi ve beklemeye yönelik stratejileri öğrenmeyi öğrendikleri doğrudur. Yine de önemli bir uyarı var.
Beklemek, yalnızca ilk önce yukarıda 1 ve 2 numaralı gözlemlediğimiz takdirde çocukların kendi kendini kontrollerini geliştirmesine yardımcı olur. Başka bir deyişle, ebeveyn çocuğu gelişimsel olarak yapabildiğinden daha uzun süre bekletirse (# 1’deki gibi sakin değildir), ihtiyaçlarının karşılanması konusundaki kaygısı onunla boğuşur ve istediğini elde etmek yerine çığlık atması gerektiğini öğrenir. kendini kontrol etmeyi öğrenme. Eğer ebeveyn çocuğa beklemek için bağırıyorsa (yukarıdaki # 2’deki gibi), çocuk acil durum olduğunu öğrenir, bu da kendi kendini kontrol etme girişimlerini sabote eder.
Dahası, ebeveynin çocuğu desteklemek için sevgiyle erişilebilir olması gerekir, böylece beklemenin kaygısının üstesinden gelebilir. Başka bir örnek almak için:
“Çok acıktınız, biliyorum … Makarna neredeyse pişiyor … Gelelim, kevgiri alalım, böylece onu tüketelim.”
Bu, çocuğa yemeğin gerçekten geldiğini güvence altına alır ve kendine özgü dikkat dağıtma becerisini öğretir (bu, hatmi testini geçen okul öncesi öğrenciler tarafından kullanılan birincil bir beceridir). Bunun yerine ebeveyn “Sızlanmayı kes, açlıktan ölmezsin – yapabildiğim kadar hızlı hareket ediyorum!” çocuk ebeveyni ihtiyaç duyduğu bir şeyi stopaj olarak deneyimleyebilir ve beklemesini öğrenmesi için hiçbir yardımda bulunmaz.
Sonunda beslendiğini öğreniyor mu? Evet, ama bu yol boyunca biraz endişe duymadan olmaz, bu da ona bu şekerlemeye karşı koyamaz. Ve kendisini ebeveyni ile sık sık mücadele ederken yaşadığı için, ebeveynlerin etkisine açık kalmak için hiçbir teşviği yoktur – öyleyse neden yapabildiği her marshmallow almıyor?
Beklemede en önemli nokta, çocuğumuzun rahatsızlık duymasına empatik olarak yardımcı olarak öz kontrolün geliştirilmesini teşvik etmemize rağmen, çocuklar onlara işkence ettiğimizi düşünürse geri tepiyor. Neyse ki, hayat çocuklarımıza düzenlemeden olmadan beklemede bolca pratik yapıyor, çünkü:
8. Çocuklar kendi dünyalarını kontrol etmeye çalışırken doğal olarak kendi kendilerini kontrol etmeyi öğrenirler.
Çocuklar, kendileri için önemli bir şey tarafından motive edildiklerinde öz disiplin geliştirirler. Başka çocuklarla oynamak, duygularını ve dürtülerini yönetmelerini gerektirir. Çerezlerin hazırlanması, çerezlerin pişirilmesine kadar beklemelerini gerektirir. Futbolda iyi olmak, tekrar tekrar tekme atmalarını gerektirir.
Bir çocuk kendini ne zaman yönetmek zorunda olursa, kendisine yardım edecek bir strateji öğrenir. Örneğin, tedaviye direnebilecek çocuklar, başka bir şeye konsantre olma konusundaki dikkatlerini yeniden odaklamada yetkindir. Araştırmacı odadan çıktığında, dikkatini dağıtır. Hatmi uzun bir bakıştan sonra, bir çocuk onu görmezden gelir, bunun yerine en ilginç oyuncağı raftan çeker. Bunu nasıl öğrendi? Kötü bir şeyi isteme deneyimini tekrarlayarak, kendisini almak için kendisini düzenlediğini söyledi.
Çocuğunuzun lokumunu yiyebileceği konusunda endişeli misiniz?
Senin için iyi haberlerim var.
Mischel, “önemli bir insan alt grubunun dört yaşındaki hatmi görevini yerine getirmediğini, ancak yüksek gecikmeli yetişkinler haline geldiğini” kabul ediyor. Araştırmacılar hala nasıl yaptıklarını bulmak için uzunlamasına çalışmalar yürütüyorlar. Ancak, öz-denetimin tamamen duygularımızı düzenlemeyi öğrenme ile ilgili olduğunu biliyoruz, bu da düşüncelerimizi ve davranışlarımızı düzenlememize izin verir. Mischel’in dediği gibi
“Dünyayı kontrol edemiyoruz, ancak ona nasıl cevap vereceğimizi kontrol edebiliyoruz. Gücün sadece dikkatinizi ve düşüncelerinizi nasıl kontrol edeceğinizi öğrenmenin bir meselesi olduğunun farkına vardığınızda, gerçekten onu arttırmaya başlayabilirsiniz.”
Bu yüzden, ölüm dört yaşında atılmaz. Beyin bir kas gibidir – nasıl kullanıldığına bağlı olarak yaşam boyunca güçlenir. Duygusal olarak duyarlı olan, empatik sınırlar koyan, duygusal düzenlemeyi modelleyen ve çocukları tutkularını sürdürmeye teşvik eden ebeveynler, disiplinli çocukları yetiştirecektir ve bu, çocuğun dört yaşında lokum testini geçip geçmediğine bakılmaksızın muhtemelen bu doğrudur.
Ebeveynlerin kendi öz disiplinleri çocuğun öngördüğü gibi görünüyor mu? Emin ol. Ama bu başka bir çalışma.
Kaynak
Dr Laura Markham