Sevgili Fred,
Koruyucu meleklerim, ruh rehberlerim, atalarım, edebi temsilcilerim ve birçok arkadaşım ve tanıdığım yirmi yıldan fazla bir süredir beni bu kitabı yazmaya çağırdı. İnsanların - bana yakın olanlar ve tamamen yabancılar tarafından kolayca gösterilen utanmaz merakına hayran kaldım. Bana en çok 'Gerçekten öyle miydi?' Diye soruluyor. yani televizyon kişiliğiniz. Genellikle ilk yanıtım basitçe 'Evet!'
Önceleri, muazzam popülerliğinizi tam olarak kavradım ve aynı zamanda, alışılmadık ve muazzam sabrınızı da öğrendim. Benim için o kadar şaşırtıcı ki, biz ülke çapında seyahat ederken, akşam yemeğinde bile, yabancıların sizi selamlamasına, yemeklerini kesmesine ve hayat hikayelerini anlatmasına izin vermenizi izlerdim. Yemek yemeyi bırakır ve sabırla isminizi ve onların isteyebilecekleri yumuşak bir mesajı imzalamak için sabırla beklersiniz. Asla sinirlenmedin ya da sinirlenmedin.
Hayranlarınızdan gelen sorular nadiren durup 'Gerçekten öyle miydi?' Bu yüzden, sık sık giydiğinizi gördüğüm gibi sabırlıyorum ve dinlemeye hazırlanıyorum.
Onunla çalışmak nasıldı? devam ediyorlar. O kadar iyi mi? Hiç sinirlenir mi? Hristiyan mıydı? 'Kiliseye gidip vaaz mı verdi?' Eşcinsel miydi? Bu son soruyu çoğunlukla özel olarak soran erkekler veya babalardır.
'O gerçekten bir Navy SEAL miydi?' Evli miydi? Çocukları var mıydı? Onunla ne kadar süre çalıştınız? 'Gösteri nerede çekildi?' 'Nerede yaşadı?' Bazen bilmek isterler, 'Karısı nasıldı?' Onunla nasıl tanıştın? Çok para kazandın mı? Bu sorulardan bazılarını kolayca cevaplayabiliyorum. Diğerleri daha karmaşıktır.
Çocuklar bana seni sorduğunda, adamın kendisi ve Make-Believe Mahallesi hakkında daha az şey bilmek istiyorlardı: tramvay, farklı kuklalar, piyanist. Bazı çocuklar Mahalle'nin gerçek olup olmadığını sordu, ancak çocuklardan en çok sorduğum soru şu oldu: 'Televizyondan nasıl çıktın?'
Pek çok hayranınızdan gelen sorular beni bu kitabı yazmaya kısmen motive etti, ancak diğer neden de benzersizliği. Yazmaya başlamadan önce on iki kadar biyografi, dua kitabı, sizden alıntılar ve şarkı kitapları ile oturdum. Sizi kapsamlı bir şekilde araştırdım ve sizin tarafınızdan veya sizinle ilgili diğer yayınlara baktım. Yapmaya çalıştığım şeyle karşılaştırabilmek için her şeyi inceledim. Ayrıca kişisel arşivlerimi gözden geçirme sürecine de başladım. Eski mektuplarımızı tekrar okudum, fotoğrafları inceledim ve yıllar boyunca topladığım gazete kupürleri ve hatıraları buldum. Bu kitapta çağırmak istediğim adam hakkında derin bir izlenim uyandırmak istedim. Mümkün olduğunca sık, programınızı öğrenmiş olan çok sayıda eğitimci ve akademisyenle ya öğrencileriyle ya da kendi çocuklarıyla konuşarak zaman geçirdim. Bazı durumlarda torunları, yeğenleri ve yeğenleri ile.
Tüm bunlardan sonra, özellikle göze çarpan bir şeyin olduğu sonucuna vardım: Diğer yayınların hiçbiri, otuz yıldan fazla bir süredir sizinle yakın bir şekilde çalışan tiyatrodaki siyah, gey veya rütbeli bir kişi tarafından yazılmamıştı! Bu nedenle, o yıllara kimsenin sahip olmadığı benzersiz bir bakış açısı getirebileceğimi hissettim. Benim bakış açım, yerel bir restoranda tek seferlik bir karşılaşmadan veya hatta bir araştırma kütüphanesinde geçirilen saatlerden çok daha fazlasını sunabilir. İlişkimiz sürekli, yoğun ve dirsek arasıydı. Benim için akıl hocası, hayran ve vekil baba rolünü yerine getirdin.Fred, sen bir gerçek bana kişi. Başkalarının bunu bilmesi benim için önemli.
Ama bir şey eksikti. Senin ve benim üzerimdeki etkin hakkında yazdığım sırada, baştan başlamam gerektiğini fark ettim. benim başlangıç. Sadece müziğin bizi bir araya getirmesi değil, aynı zamanda küçük bir çağda beni nasıl kurtardığı. Keşke bu anıdaki bazı hikayeleri siz ölmeden önce anlatabilseydim.
Fred, sen bir gerçek bana kişi. Başkalarının bunu bilmesi benim için önemli. Tanrı biliyor senin de herkes gibi başarılarına ve başarısızlıklarına sahipsin. Ama örnek yoluyla aşağıda yaşamamayı öğrettin hayal kırıklığı vadisi . Hepimizin ayağa kalkıp yeniden başlamayı öğrenmesi gerektiğini. Bunu uyguladınız ve özellikle biyolojik ailemle ilgili olarak pratik yapmama yardım ettiniz. Bana affetmeyi ve sevgiyi öğrettin. Senin için affetmek ve aşk eylem fiilleriydi ve her seferinde bir gün gerçek anlamlarını yaşamak zorunluydu. Senin sayende babamla, üvey babamla ve annemle - ölümlerinden sonra bile uzlaşma arayışına girdim.
Ancak bana verdiğin en güzel hediye, hiçbir kaza olmadığını ve alışılmadık arkadaşlığımızın olması gerektiğini kabul etmeme yardım etmekti. Ölümden sonra hayata ve zamanı geldiğinde bir yerde yeniden birleşeceğimize inandın. Buna ben de inanıyorum.
Tekrar buluşana kadar,
Francois
__________________________________
Memur Clemmons: Bir Anı artık Catapult'tan edinilebilir.