Belleğinde sürekli çocukluğundan gelen o ses çınlayıp duruyordu, kimbilir bir öğretmeni mi, yoksa rahipler okulundan birisi mi sarf etmişti o sözleri, bilmiyordu: Bütün insanlar kardeştir, demişti o ses. Ama doğru değildi, şiddet dağıtan bir kişi kardeş olamazdı, en önde daima vatan gelirdi, geri kalan boş laftı ve biz şimdi bunu burada gebertmezsek, onlar bizi geberteceklerdir, albaylar da böyle diyor zaten, ya öldürürsün, ya geberirsin, eninde sonunda bir savaştı bu, yapılması gereken şeylerdi, kemerini sık ve titremeyi bırak, düşünme, hiçbir şey hissetme ve en önemlisi onun yüzüne sakın bakma, bunu yaparsan yandığının günüdür.
— Ateş!