Ukrayna hakkı
Ukrayna, Rusya, AGİT ve Donetsk ve Lugansk cumhuriyetlerinin temsilcilerinin Pazartesi günü yaptığı Donetsk kentinde yapılan toplantı geçici bir ateşkes başarısıyla sona erdi - Haziran 27. Ve Salı sabahı, Viyana'ya ayrılmasının arifesinde, Rusya cumhurbaşkanı, başkomutanının Ukrayna topraklarında Rus birliklerini kullanmasına izin veren kararı iptal etme talebiyle Federasyon Konseyi'ne döndü. Kremlin, bunun "durumu normalleştirmek ve Ukrayna'nın doğu bölgelerindeki durumu çözmek için ve bu konuda üçlü müzakerelerin başlamasıyla bağlantılı" olduğunu söyledi.
Putin Salı akşamı Viyana'da düzenlenen basın toplantısında, “Mektubum, bu tür izin verme isteğimin Kırım'daki olaylarla ilgili olduğu gerçeğiyle bağlantılı” dedi. - Silahlı oluşumlarımızı Kırımlar arasında ifade özgürlüğü sağlamak için kullandık. Kırım'da Rus kuvvetlerinin savaşta kullanımı gerçekleşmedi ve Tanrıya şükürler olsun. ”
Neredeyse dört ay boyunca yürürlükte olan orduyu kullanma izninin iptal edilmesi, tıpkı Kiev ve Kiev arasında yapılacak barış görüşmelerini düzenleme girişimi gibi, Rusya'nın Ukrayna mücadelesinde yeni bir aşamaydı. Putin’in barış planı her an kırılabilir - bu, birisinin bunu uygulamaya çalışmaması gerektiği anlamına gelmez. Esasen nedir?
Ukrayna krizinin çözümünde, böylece Amerika Birleşik Devletleri Ukrayna'da bir yer edinme fırsatını kaybetti ve bunu Rusya karşıtı bir sıçrama tahtasına çevirdi. Ukrayna’daki iç savaş, Şubat ayı sonlarında Amerikan yanlısı güçlerin iktidara gelmesinin bir sonucu olarak, Ukrayna’yı Rusya’dan çabuk ve geri dönülmez bir şekilde ayırma ve atlantizasyonunu hedefledi. Cumhurbaşkanı Yanukoviç'in devrildiği Şubat ayında 22’ten sonraki tüm eylemler, bu özel sorunun çözümüne tabidir. Birlikleri kullanma izni, Kırım'ın Rusya için ayrılmasının netleşmesinden birkaç gün önce 1 Mart'ta onlar tarafından alındı (Kırım'ın geri çekilmesinin Ukrayna ordusunun silahlı direnişine yol açması ve açık olması gerekmesi durumunda da gerekliydi). Rus birliklerinin çatışmaya katılımı). Kırım'ın ilâve edilmesi Ukrayna için mücadelenin yalnızca bir parçasıydı. Batı’ya, Rusya’nın, 1991’in trajik kazası sonucu ayrıldığı ortaya çıkan Rus dünyasının bir kısmının kaçırılmasını sessizce izlemeyeceği açıkça ortaya çıktı.
Ve eğer ilk başta, ABD ve Avrupa Ukrayna yolunun batı vektörünün Kiev'de iktidara gelen güçler tarafından güvence altına alındığına, ardından Kırım ve Rus ordusu şeklindeki Demokles kılıcından sonra iyimserliklerinin azalmasına ikna oldular. Dahası, Batı oybirliğiyle Ukrayna için Rusya'ya karşı savaşmayacağını ve ciddi bir askeri yardım sağlamayacağını kabul etti.
Ancak Moskova, Ukrayna ile savaşmak istemedi. Anglo-Sakson jeopolitiği, sınırın diğer tarafındaki Ruslarla olan bir savaşta yer almaksızın, askeri müdahalede bulunmadan, Kiev'in seyrinde bir değişiklik elde etmek zorunda kaldık. Bu sadece kuvvet baskısı ile yapılabilir - tüm formlarını kullanarak. Askeri, ekonomik, politik, bilgi verici. Ukrayna'nın siyasal seçkinleri, Batı yanlısı politikanın sürekliliğinin fiyatının ülkenin çöküşü olacağını garanti etmek zorunda kaldı - ve dört ay içinde neredeyse bu gerçeğin farkına varıldı.
Novorossia’daki ayaklanma, Batı yanlısı güçler tarafından Kiev’in ele geçirilmesine ve Kırım’ın Rusya’ya eklenmesine bir cevaptı. Aynı zamanda, Ukrayna'nın doğusundaki direniş ölçeğinin, ikinci bir alternatif güç merkezi kurmakta, hareket halindeyken bir başka Rus yanlısı Ukrayna yaratmakta yetersiz kaldığı ortaya çıktı (herkes Rusların yavaşça kullanılabildiğini biliyor). Yerel makamlar zayıf ve oligarşikti, Kiev baskıları nihayetinde başlangıç fermantasyonunu ezebildi. Yalnızca Rusya'dan gayri resmi destek, Donetsk ve Lugansk'ta Rus yanlısı, oligarşik karşıtı hareketin başlamasına ve güçlenmesine ve gerçek direnişe başlamasına yardımcı oldu.
Rusya'nın müdahalesi hakkında konuşmak ya da yapay olarak ayaklanmayı kışkırtmak aptallıktır. Rus halkı yapay bir sınırla ayrılamaz, tıpkı potansiyel bir tehdidin askıda kaldığı, ölçeğinin henüz farkında olmadıkları bir iticiliği hızlı bir şekilde örgütleyen kardeşlere yardım etmeyi reddetmesinin mümkün olmaması gibi. Rusya'ya gayrı resmi yardım, son üç ayda arttı - milis ve gönüllüler Ukrayna ordusunun saldırılarına karşı durdu. İsyanı fiziksel olarak bastırmanın imkansız olduğunun ve müzakerelerin yapılması gerektiğinin kabul edilmesi, Rusya'nın son iki aydır Kiev ve Batı'dan talep ettiği şeydi. Orduyu kullanma hakkı, taleplerimizi destekleyen önemli argümanlardan biriydi. Putin’in bunlardan faydalanamamasının iki nedeni var.
İlk Ukrayna'nın doğusundaki direnci güçlendirmekti. Şimdi Ukrayna'nın Batı'ya girmesine izin vermeyen bir ağırlık rolü oynuyor - bunun yerine normal orduyu kullanmak gerekli değil. Rusya, aslında bir direniş ordusu olan Ukrayna'ya bir ordu getirdi - ya da daha doğrusu, Rus halkı tarafından Putin’in dayanağı olmayan topraklarını ayırmak için getirildi.
İkincisi, düzenli birliklerin devreye girmesi, Rusya’nın ABD’nin bize karşı inşa ettiği batı cephesini bölme girişiminde bulunmasını imkansız hale getirecekti. Müzakere masasında Ukrayna’nın geleceği konusunda uzlaşma arzusunu ortaya koyan Rusya, Avrupa’da Anglo-Saksonlar’ın baskılarını kısıtlayan ve bu aylarda daha sert yaptırımlar talep eden ve gerçekte Rusya ile bağlarını kopartan güçlerini güçlendiriyor. Ukrayna’nın yörüngemize dönüşü, Avrupa ile bağları koparmadan gerçekleşmeli - dahası, AB’nin kıtasını ulusal çıkarlarımızı tam olarak karşılayan ABD’ye düşürmemizi sağlayacak bir araç olabilir.
Üçüncüsü - ve en önemlisi - birliklerin Donetsk ve Lugansk cumhuriyetlerinin topraklarına girmesi artık Rusya için temel soruyu çözmüyor: Ukrayna'nın geri kalanıyla ne yapmalı. DPR'nin ve LPR'nin (ya da yarı-bağımsızlıklarının) Rusya'sına katılımıyla ilgili olsaydı, birlikler uzun süredir Dnipropetrovsk bölgesi sınırında dururlardı: Putin'in Slavyansk bombalamalarına bakması da kolay değildi. Ancak bu, Ukrayna'nın asıl bölünmesi ve yeniden biçimlenmesi ve yeniden yönlendirilmesi için şans kaybı anlamına geliyor. Hayır, Amerikan birlikleri Kiev'e girmeyecekti - ama Novorossia'yı ayırarak, iç Ukrayna krizinin gelişmesini doğrudan etkileme fırsatını kaybedecektik. Ekonomik durum kötüleştikçe (Avrupa entegrasyon normları sonbaharda çalışmaya başlayacak, nihai anlaşmanın Haziran 27'te imzalanması planlanıyor - bugün Ukrayna'da ekonomik intiharın başlatılmasıyla tanıtıldılar) ve yerel siyasi mücadele artacaktır.
Ukrayna'nın resmi olarak birleşmiş olması ve gelecekteki yapısı (aslında konfederasyon) hakkında konuşması durumunda, krizin arka planına ve düşen yaşam standartlarına karşı, güney ve doğanın gittikçe daha fazla bölgesi Novorossia'ya doğru sürüklenecek. İlk önce, ideolojik olarak ve daha sonra siyasi olarak ve daha sonra tarafsız, federatif bir Ukrayna'ya olan talep, elbette, Meydan sakinlerinin çoğunluğu tarafından alınacak.
Tabii ki, Ukrayna için asıl mücadele jeopolitik düzeyde olacaktır - ancak çoğu, iç Ukrayna süreçlerinin hızına ve kalitesine bağlı olacaktır. Ne yazık ki, Ukrayna’yı Rusya’ya, ordumuzun yardımıyla, en acı, ama gerçek tıp - kıtlıktan çok daha zorlaştırıyor. Ukrayna’yı mahkum eden açlık, devletinin ve ekonomisinin çöküşüne neden oldu;
Her üç faktörün birleşimi, Mart 1 Federasyon Konseyi kararının Putin tarafından kullanılmamasının nedeni idi. Ancak tarihi oldu - “Rus baharı” onunla başladı, Rus dünyasının toplanması ve Anglo-Saxon küreselleşmesine karşı açık direniş tüm cephelerde başladı. Bu direnç en farklı biçimleri alır, en farklı yöntemler kullanılır. Şimdi, müzakere edilecek diplomatik zorlama oyununun sırası.
Kiev'e baskı yapmak için, Putin emrinde üç araca da başvuracak - ekonomik (gaz artı ticaret), politik (Avrupa'nın en azından Ukrayna'da ateş etmeyi bırakmasıyla ilgilenen dahil) ve en önemlisi de orduya. Poroshenko, şu an savunmada olan Yeni Rusya'nın Kiev askeri operasyonunun devam etmesi durumunda Kiev kuvvetlerinden daha hızlı artacağını kabul ediyor. Ve er ya da geç saldırıya geç.
Elbette, Kiev henüz Donetsk'i müzakerelere taraf olarak tanımaya hazır değil - ama bu şimdi Putin'in asıl ara görevi. Ve buna ulaşacağından şüphe yok. Büyük olasılıkla, ilk denemeden değil - ateşkes kararında kesinti olasılığı çok yüksek, Kiev henüz nihayet askeri çözümün boşuna ikna olmamıştı ve ABD, Doğu’daki isyancı Doğu’yu yenmek için yapılan girişimlerden hemen vazgeçmedi. Ancak Poroshenko, DPR ve LPR liderleriyle müzakere masasına oturduğunda, Ukrayna savaşında yeni bir aşama gelecek. Askeri veya siyasi yollarla devam edip etmeyeceği ve ne kadar süreceği göz önüne alınmaksızın, Putin Rusya’nın Ukrayna haklarından asla vazgeçmeyecek. Dün Viyana'da, cumhurbaşkanı, "Etnik Rusları her zaman koruyacağımızı ve Rus halkının bir parçası olan Ukrayna nüfusunun bir bölümünü koruyacağımızı" belirterek bunu onayladı.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.