Dünya birinciliğini elde eden en yaşlı oyuncu olduğumda çok sevinmiştim. İnişli çıkışlı çok dönemlerim oldu ve bunlardan ders aldım. Artık oyundan, 5 ya da 10 sene öncesine göre çok daha fazla keyif alıyorum. İşte bu yüzden zirveye ulaştığımda çok mutlu olmuştum. 15 yaşındayken, şu anda olduğum yerde olmanın hayalini kurardım. Ama düşündüğüm kadar kolay değilmiş.
Oynadığım ilk Grand Slam® finalinde çok gergindim çünkü ne beklemem gerektiğini hiç bilmiyordum. Ama kendi kendime, “Peki, bu fırsatı değerlendirmelisin çünkü hayatında kaç kere Grand Slam® finali oynayacağını bilmiyorsun.” diye düşündüm. Ve en iyilerden biri olduğumu tüm dünyaya göstermek üzere korta çıktım.
2011 yılı nedeniyle New York benim için çok özel. Kariyerimde bir dönüm noktası oldu. O seneye tüm maçları oyunun en başında kaybederek başladım. Çok zorlu bir dönemdi. Yılın son Grand Slam® ’i için New York’a geldiğimdeyse, tekrar bir çocuk gibi, büyük bir sabırla, keyif ve neşeyle tenis oynuyordum. O andan itibaren kendime ve oyunuma inandım. New York’ta kazanmak benim en büyük başarımdı.
Bu saati iki sene önce New York’tayken aldım. Mağazada sadece 10 dakika kaldım çünkü hangi saati istediğimi tam olarak biliyordum. Kariyerimin o noktasında, “İşte bütün bunları başardım, artık kendimi ödüllendirmemin vakti geldi.” diye düşündüm. New York’u seçtim çünkü kariyerimin en büyük atılımı orada gerçekleşti.
Saatim benim bir parçam gibi. Onu takmak bana güven veriyor çünkü saatin hikayesini biliyorum ve insanlara, belki de benim hikayemi bilmeyen kişilere onu gösterebildiğimde mutlu oluyorum.
Ayrıca, Rolex ailesinin bir parçası olmak çok anlamlı çünkü bu ailedeki herkes çok büyük başarılar kazandı ve bunun için mücadele veriyor. Herkesin iniş-çıkışları olur, ama onlar en çetin anlardan ders çıkarıyorlar ve asla vazgeçmiyorlar.