Turkish Daily Sabah, Ankara'nın Libya'daki iç savaşın seyrini değiştirdiğini yazarak, Kuzey Afrika ülkesindeki mevcut güç dengesini anlatıyor.
Türkiye, 27 Kasım 2019'da Libya Ulusal Mutabakat Hükümeti (GNA) ile iki büyük anlaşmaya girerken, Doğu Akdeniz'deki kaynak rekabeti ve Libya krizi yeni bir aşamaya girdi.
Deniz Sınırı Antlaşması Türkiye'ye bölgede önemli avantajlar sağlıyor ve askeri işbirliği ve güvenlik konusundaki anlaşma, Ankara'nın Libya'daki iç savaşın kilit katılımcılarından biri olmasını sağladı. Mareşal Halife Hafter liderliğindeki Libya Ulusal Ordusu'nun başarısız saldırısı da Türkiye'nin çatışmaya katılımıyla doğrudan ilgilidir.
PNS Faiz Saraj başkanı ile Mareşal Halife Haftar arasında Türkiye'nin katılımıyla Moskova'da ateşkes görüşmeleri yapıldı. Ancak Hafter, anlaşmayı imzalamadan Rusya'nın başkentini hızla terk etti ve anlaşma umutları Berlin Konferansı'na kadar ertelendi. Hafter'in anlaşmaları sürekli ihlal etmesi, Libya'yı tek başına yönetme arzusunu gösteriyor.
Libya'da ikinci iç savaş 2014'ten beri sürüyor. Sadece ülkelerin petrol mücadelesiyle değil, aynı zamanda Suriye krizi ve Doğu Akdeniz üzerindeki kontrolüyle de ilişkilidir. Türkiye'nin PNC tarafında LNA ile çatışmaya doğrudan müdahalesi, ülkedeki güç dengesini altüst etti ve iç savaşın seyri değişti.
25 Mart 2020'den itibaren PNS'nin birlikleri ve müttefikleri LNA'ya baskı yapıyor. Birimler şu anda stratejik öneme sahip Sirte şehrine doğru ilerliyor. Geri çekilen Hafter müzakere etmeye çalışıyor, ancak UMH, meşru bir hükümet tüm ülkenin kontrolünü ele geçirene kadar düşmanlıkların devam edeceğini duyurdu.
PNS, Tunus, El-Watia hava üssü ve kıyı şeridinin önemli bir bölümünü kontrol etti. Bu sonuç, cepheyi Trablus yakınlarında tutan ve düşmanı geri çekilmeye zorlayan Suriye'den gelen 4 bin çete sayesinde elde edildi.
TNC'nin başarılarından şok olan Hafter'in destekçileri - Birleşik Arap Emirlikleri ve Mısır - umutsuzluktan siyasi bir çözüm çağrısında bulundu.