Kormakiti, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bugün ayakta kalabilen tek Hristiyan köyü, 1974'te Ankara birlikleri tarafından işgal edilen adanın bir parçası ve o günden bu yana 2004'ten beri AB üyesi olan Kıbrıs Rum Kesimi’ne bölünmüş durumda. Bu hayali devletin başkenti Kyrenia'yı geride bıraktıktan sonra denize bakan dolambaçlı bir yoldan oraya varıncaya kadar, liste fiyatının üçte birinde tasarımcı ürünleri satan dükkânlarla döşenmiştir. Fakat Maronit Katoliklerinin yaşadığı Kormakiti'de atmosfer değişir. Artık kışlaları, dikenli telleri, turistlerin her türlü hazzını sunan gazinoların parlayan tabelalarını göremezsiniz.
Her şey 40 yıl önce olduğu gibi kalır, Türkler 1940 yılında inşa Maruniler ve St. George Kilisesi, evlerini işgal ettiler, bu köyün ana meydanına hakim devam ediyor. Bitişiğinde Sacred Heart Fransisken Sisters manastır olan, 1936 yılında geldi ve işgalinden sonra gitmek için cesaret sahibi olmak için kahramanlar düşündü. "Onlar için olmasaydı," diyor köyden yaşlı bir kadın, Cristina, "şimdi burada olmazdık. Kız kardeşler hayatımızın tuzudur ".
"Zor bir seçim değildi," o Postione 74 yıl önce doğmuş Rosetta Visentin doğan Rahibe Bernadette,, Treviso eyaletinde parries. "İnsanlarımızı ve öğrencilerimizi kesinlikle terk edemedik." Rahibeler bahçeye bakıp küçük Maronitleri incelediklerinde yıkık bir binaya işaret ediyorlar. "Biz Şubat 1975 yılında dönmek başardık zaman bizi bekliyor kutsanmışlardı 150 çocuk vardı," diye Venedikli aksanı bir nebze kaybetmemiş Bernadette, diyor. "Saat beşte, sokağa çıkma yasağı ateşlenecekti. Bunlar zor zamanlardı. Liseye gitmek zorunda kalanlar Yunan kısmı için ayrıldı ve halkını sonsuza kadar karşıladılar. Onlar cenazeye gidiyormuş gibi ağladılar. " İletişim kurmanın tek yolu, Birleşmiş Milletler yardım paketlerindeki mesajları saklamaktı.
Okul, son çocuğun ilkokulunu bitirdiği 1985 yılına kadar açık kaldı. O zaman kaçınılmaz olarak köy boşalmaya başladı. İşgalden önce iki bin nüfusu vardı, şimdi 200 kişi kaldı, hepsi yaşlı. Ancak, Kormakiti'nin diğer köylerin yaptığı gibi sona erdiğini gösteren bir mucizedir. Agia Marina, askerlerin yaşadığı kışla tamamen birleştirildi. Asomatos'ta ise, birkaç ay öncesine kadar hala yaşlı bir kadın vardı, Emilia. Şimdi burada bile sadece askerler kaldı.
Paradoks Kormakiti, bölgedeki tüm tatil adını değiştirdi Türkler için Koruçam, son 10 yılda gençler geçmesine gelmesine izin iki devlet arasındaki sınırların açılması için yeni bir uyanış sayesinde yaşadı olduğunu menşe ülkede tatiller. Yani Paskalya'da, yaz aylarında ve hatta bazen hafta sonları bile 1000'den fazla insanın nüfusu oluyor. Öte yandan Yunan kısmının başkenti Lefkoşa'ya sadece 50 km. Ve Avrupa Birliği fonları sayesinde köyün bazı bölümleri restore ediliyor. Her şeyden önce, ana meydan, bir günlük buluşma yeri, daha sonra manastırın içinde yükselen 1400 kilisesi.
Buna rağmen Kormakiti hala yok olma riskini taşıyor. Üç rahibe ellerinden geleni yapıyorlar. Kardeş Elsa, 75 yaşında, bir hemşire ve her gün hastaları ziyaret etmeye gider. Diğerleri için, manastır, naklinin öğretildiği yaşlılar için bir okul açtı. Ama hatta "kız kardeşler" yaşlı. Örneğin beşik, geçen yıl bunu geri almamaya karar verdi. Kıbrıslı 85 yaşındaki Rahibe Piera, "Artık gücümüz yok" dedi. “Yani bunu çarşaflarla örttük ve bir cam kasayla korunmuştuk.” Kış kız kardeşler için en zor zaman çünkü manastırın ısınması yok. Ama gülümsüyorlar ve devam ediyorlar.
Bugün orduyla ilişkiniz nasıl? "Mükemmel" üç kızkardeşi temin ederim. "Türkler halkımıza asla zarar vermedi. Her zaman onlara yardım ettik ve onlara yardım ettik. Bazı küçük çatışma Ancak vardı: anten kablosu açıklanamaz kesip, daha da kötüsü, Kütle 31 Mayıs 2014 Değirmenlik polis tarafından kesildi o Ama en büyük korku, Erbil başkenti arabalar şapkası giderek artan bir şekilde Girne'ye seyahat ettiği Irak Kürdistanı'nın özerk bölgesi. Isis bu kadar uzağa gelecek mi? Rahibeler başlarını sallarlar: "Ne düşünüyorsun? Ne mutlu. "