Rus balerin Natalia Osipova, yaklaşık 20 yıl önce uluslararası sahneye ilk çıkışından bu yana, insanların onu doğanın bir gücü olarak görüyor. Son zamanlarında kendine böyle sığınma. “Doğanın Gücü”, Cumartesi günü kapalı gişe, yalnızca bir gecelik bir gösteri için New York Şehir Merkezine içerdiği turne yazılımının adıdır.
Bu tür yıldız ve bilgisayar programları, Osipova’nın sorumlu olması ve dans etmek istediği eserler, balya parçaları veya çağdaş prömiyerler arasından seçim yaparak dağıtımını sergilemesi için dağıtımdır. Bu seçimler nedeniyle ve yoğun düet ve sololardan oluşan şovlar, onun mevcut sahnedeki (ve genellikle sahne genelleri) ortaklığına odaklandığından, amaçlı ve kasıtsız çocuklar kendini gösteren otoportrelerdir. “Force of Nature”da dansçı ve koreograf olarak yeni koca çağdaş dansçı Jason Kittelberger yer aldı. “Weight of It” adlı tek prömiyeri yaptı. Ancak bu program, Osipova’nın gittiği kadarki en geriye dönük programıydı.
Çoğu, şirket kanonik koreografları Frederick Ashton ve Kenneth MacMillan’dan ilham aldılar, on yıldır baş avcı olduğu Kraliyet Balesi’ne saygı duruşunda bulundular. Diğer ortakları Royal Ballet meslektaşlarıydı: Marcelino Sambé ve Reece Clarke.
Yine de New York taraftarları için ilk seçim eski anıları çağrıştırdı. 2009’da Amerikan Bale Tiyatrosu’nda burada ilk büyük izlenimini edindiği “Giselle” balesinin II. ve ünlü ağırlıksız zıplamaları, ancak alıntılar, onun tam balede ne kadar etkili ve çeşitli olabilir ancak olabilir.
İkinci seçim daha da geriye, Bolşoy Balesi’nin Sovyet gösteriişli eseri “Flames of Paris Pas de Deux” ile çıktığı döneme kadar uzanıyordu. Ancak bu sefer Osipova dans etmedi. Cömertçe ve pragmatik bir şekilde (doğanın güçlerinin bile dinlenmeye ihtiyacı var sahne), şu anda New York’taki Jacqueline Kennedy Onassis Okulu’nda okuyan 18 yaşındaki Ukraynalı savaşçı Yeva Hrytsak’a ve 19 yaşındaki üye Takumi Miyake’ye gitti. Amerikan Bale Tiyatrosu Stüdyo Şirketi’nin. Osipovanın patlaması yok, Hrytsak biraz zorlandı ama Miyake heyecan vericiydi: zıplamalarda şofben benzeri ve formdan zorlama dönüşlerde baş döndürücü.
Kraliyet Balesi seçimleriyle Osipova sahnesi, temellerinin tutkusunu ve aceleciliğini vurguluyor gibi. MacMillan’ın “Manon” filmindeki yatak odası düetindeki pervasızca romatizma kız çocuksuydu. Ashton’ın Isadora Duncan’ı çağrıştırırken (programın tek canlı müzik, canlı piyanist Oleksandr Grynyuk’un çaldığı Brahms valsleri ile), özgür ruhluluğunun biraz fazla gücü vardı.
Osipova, Kittelberger ile birlikte Sidi Larbi Cherkaoui’nin “Pure” adlı eserini seslendirdi. Burada bir kadın kendini boyuyor ve bir adam belki geçmişini kapatmak ya da yaralarını kuşatmak için bir bezle tenini anlatıyor. Burada dolanan birbirine düet, dağınık bir yürüyüş başlayan eğitimi temizlemene daha yakın kullanmak, ancak Cherkaoui’nin Kittelberger’in koreografisinin yuvarlanan, dövüş sanatları kılavuzlarında ağır kullanımları ortaya çıkarmaya yardımcı oldu.
Kittelberger’in “Weight of It” adlı eseri bir üçlüydü. Osipova, Kittelberger ve Sambé (burada özellikle mükemmel), bir parça ilmekli kumaşla çeşitli gruplar birbirine bağlanmıştı ve Osipova bazen erkekler arasında sallanıyordu. Hikaye en güçlü şekilde çıkışlarda, Kittelberger ve Osipova’nın bir yönü, Sambé’nin başka bir yönüyle önerildi.
Bu geçmişin ağırlığıyla ilgili yayılma? Kittelberger’in “Küller”inde Osipova kendini bir kilime sarmadan önce tepinmeler ve alkışlarla başarılı bir şekilde gençliğin coşkusunu çağırarak hafızaya çekilmişlerdir. Kendi kendine yükselen Kittelberger için yeni harcadığı bir bölüm gereksiz geldi.
Sonunda, “Doğanın Gücü”nün en canlı seçkisi, Osipova’nın 2019’daki City Center dersinin tekrarıydı: Alexei Ratmansky’nin “Valse Triste”si. O zamanlar, Osipova ve David Hallberg arasındaki hikayeli ortaklığın bir portresi vardır: Apolloncu Amerikalı, atılgan Rus’a zar zor ayak uyduruyor ve sıçradığında onu yakalıyordu.
Şimdi Hallberg’in yerini Clarke aldığından, daha çok Osipova’nın bir portresi gibi: bağımsızlığı, zorlamasız gücü, istediği Tolstoy’un vals yapan Natasha’sı gibi. Onu Bolşoy günlerinden beri bildiği Ratmansky, onu kendinden daha iyi görüyor.