Kölelerin bedava çalışmaları, Roma’da ekonomiyi ve sosyal yapıyı oluşturuyordu. Kölelerin gerçekleştirdiği hizmetler sadece işçilik ya da ırgatlık ile bitmiyor, her türlü işi gerçekleştiriyorlardı. Bir Roma zengininin ortalama 500 kölesi olmalıydı. Sarayda bu sayı on binlere kadar çıkabiliyor ve bu kölelerden bazıları çok büyük güçler elde edebiliyordu. Roma’daki kölelik nüfusun yüzde 25’ini oluşturuyordu. Kölelik yaşamı kimileri için tam bir eziyetti: madenlerde ve tarlalarda ölene kadar çalıştırılıyorlardı, ölümlerinden sonra ise yerlerine yenileri getiriliyordu. Aralarında azat edilip özgürlüklerini kazananlar vardı, ama sahip oldukları hizmet etme psikolojisinden kolay kolay çıkamıyorlardı.
Capua’da, M.Ö. 73 yılında bir gladyatörlük okulunda eğitim gören Spartaküs, diğer köleler ile birlikte kaçtı. Kaçışın nedeni efendilerinin eziyetiydi. Kaçıs planı 200 kişi ile yapılmıştı, oysa sadece 78 kişi bunu başardı. Kaçanlar Vezüv Dağı’na sığındı. O sırada efendilerinden kaçan başka köleler de onlara katılmıştı, bu onların odak noktası olmasında ilk adımdı. Spartaküs’ün ordusu zaman geçtikçe büyüdü. Ordunun son halini 70.000 ile 120.000 arası kişi barındırdığı söyleniyor. Ordu, savaşarak kuzeye, Galyasınırına kadar ilerlemişti. Ordunun burada dağılması beklenirken gerisingeri dönerek İtalya’yı yağmalamaya devam ettiler. Spartaküs’ün ordusu büyüktü ama askeri düzenden yoksundu. Roma generali Crassus, kurduğu bir pusu ile Spartaküs’ü ve ordusu ezip geçti. Hayatta kalanlar Roma’dan Capua’ya, Appianyolu boyunca çarmıha gerilerek dizildi. 6000 hayatta kalan olduğuna göre 185 kilometrelik yol boyunca 27-32 metre aralıklarla bu özgür insanlar ölümlerine terk edildiler.