We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Yanımda oturan adam gömleğimi çıkarmamı emrettiğinde, gecenin hangi yöne gittiği belli değildi.
Düştüm İzakaya işten sonra bir şeyler içmek için ve o ana kadar işler tipik bir Japon mırıldanma tarzında bastırılmıştı. Bu yerin adı Kaze to Matsu'ydu, yani “Wind and Pines”, Japon pub'larının çoğunun karakteristik şiirine sahip bir başlık (Izakaya) isimler. Sadece Japon mutfağı üzerine yaptığım çalışmalardan, buzdolabımda sirke ile marine edilmiş uskumru filetosu bulunduğundan ve şimdi adamın gömleğinin kabile dövmeleriyle sarılmış bir omzunu açığa çıkardığından bahsetmiştim, Japonya için kesinlikle alışılmadık bir şeydi.
"Hadi değiştirelim." Ön tarafına dikilmiş iki bol cepli siyah bir polo olan gömleğini bana doğru itti. Kravatımı çekiştirdim ve düğmelerin izini sürdüm. Adam kendini Matsumia olarak tanıtmıştı. Konukların ve personelin kendisine ödediği saygıya dayanarak, sahibi olduğunu tahmin ettim. Başım polo tişörtün boynundan çıktığında, yakamı iliklemişti.
"Çok güzel" dedi. "Demek bir İngilizce öğretmeni böyle hissediyor." Polo gömlek ceplerini endişeyle düzelttim. Bana döndü. Saatin üzerindesin. Git git!"
"İzakaya şefi olmanın ilk kuralı: Kendinize bir içki alın!"
Yaklaşık altı aydır Japonya'da İngilizce öğretiyordum ama günlük iş tesadüfi bir işti. Yemek yapmayı öğrenmek için oradaydım. Restoran çıraklıkları çalışma vizesi vermediğinden, Shizuoka Şehrindeki bir İngilizce konuşma okulunda çalışmak için kendimi bir takım elbise ve kravatla kaçırmıştım. O noktaya kadar, bir restoranın mutfağına sızmaya en çok yaklaştığım şey, bir bar taburesini işgal etmek ve maaş çeklerimi yiyecek ve alkole dönüştürmekti. Barın arkasına sıkışmış dar kokpit mutfaklarından birine pilotluk yapmayı hayal ettim. Aşçılar, bir elinde demir sote tavası ile alev patlamaları, diğerinde tiz topları karıştıran kahraman figürlerdi.
Dairemdeki mutfak fincan rameninde hayatta kalmayı kolaylaştırmak için tasarlandı, ancak başka pek az şey vardı. Aslında, herhangi bir gerçek pişirme işlemine karşı o kadar korunmuştu ki, elektrikli brülör 20 dakika sonra kapanıyor ve 40 dakika daha servisi reddediyordu - ya da dairenin alevler içinde olmadığı tatmin edilene kadar. Yine de küçük aktivite spazmlarında, balık ızgara yaparken, kök sebzeleri kaynatırken, yemek kitaplarını çevirirken ve temelleri öğrenirken elimden gelenin en iyisini yaptım. Amerika'da bir suşi barının arkasındaki iki yıllık deneyimden yararlandım ve apartman mutfağımın sınırlamalarına rağmen, şimdi daha önce bilinmeyen taze balıklara ve Japon ürünlerine çılgınca derin bir erişimim oldu. Süpermarkete yapılan her yolculuk, bir şekerci dükkanındaki bir çocuğun varoluşsal neşe ve olasılığına sahipti.
Durumu gerçekten değerlendiremeden, Matsumia beni barın arkasında gezdirdi. Barda bütün ev sahibi bana bakarken, soluk sarkıtların altında dururken, spot ışığı altında bir kurbağa gibi gözümü kırpıştırdım.
Matsumia ayağa kalktı, şimdi takım elbise ceketimi giydi ve gömleğin üst yaka düğmesinden çıkarken ağzını tıkadı. Hayali bir hatip pelerini açtı - kalkma, içindeki pedagoga ilham vermişti. "İzakaya şefi olmanın ilk kuralı: Kendinize bir içki alın!" Sanki sert bir kemik yapısından yokmuş gibi sarkan, genç yaşlarından yeni çıkmış bıyıklı bir çocuk olan yerleşik barmene döndü. Tomi, göster ona.
Tomi tezgahını yaktı ve barın diğer ucundan bana seslendi, "Hey, hadi Gaijin.” Gaijin Kelimenin tam anlamıyla “dışarıdaki kişi” anlamına gelir ve Japonca yabancı için kullanılan kelimedir. Tomi beni bira musluğunun bulunduğu uzun bir kutuya doğru işaret etti. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki barlarda üç ila yüz bira musluğu bulunurken, Japonya'daki çoğu bira musluğu sadece bir tane kuruyor. Konuklar sadece "nama, "Bu" taze "anlamına gelir ve barmen evde her şeyden bir bardak getirir.
Bira musluğunun arkasındaki duvar bir cam eşya mozaiğiydi. Tomi’nin elleri görünüşte otonom hareketler yaptı, yüksek bir raftan bir bardak bira kaptı ve içine bir dizi bira açtı. Bu arada, sanki "Bundan daha kolay ne olabilir?" Kesin bir kanıtım yok, ancak Japon hava akımı sistemlerinin ABD'de olduğundan çok daha fazla karbonasyon enjekte ettiğinden şüpheleniyorum. Tomi cam üzerinde ne tür devirler yaptığına bakılmaksızın, köpürmeden önce sadece yarı yarıya inerdi. Rahatsız bir şekilde kafasını dışarı attı ve dökmeye devam etti. İki veya üç seferden sonra, bir inçlik mükemmel köpük kafalı bir bardak içti.
Musluğun kendi bardağıma girmesine izin verdim, ancak içilebilir bir bira almadan önce iki litre köpük dökmem gerekti. Atık Matsumia'yı rahatsız etmedi. Beni öylesine yüreklendiren sözlerle neşelendirdi: "Köpük içemezsin, Gaijin. Tekrar deneyin!"
Sonunda doğru anladım ve hemen koroda boğuldum "Nama!"Bar misafirlerinden. Tomi'ye sık sık bakıp yemek siparişlerini boşa harcadım. Barın arkasındaki dar koridor, bira musluğu, fırın aralığı, fritöz ve köşede asılı duran dişsiz, sırıtan semender gibi aksesuarlar ile bir tiyatro sahnesinin tüm karizmasına sahipti. Benzer şekilde, arka duvar, tencere ve tavaların, pirinç ve susam poşetlerinin, soya sosu ve sake şişelerinin ve baharat kutularının ne kadar sıkı paketlendiğine dair boyanmış bir set olabilirdi. Bar tezgahı bile günün ürünlerinden dokunmuş sepetlerle ustaca hazırlanmıştı - domates, biber, dulavratotu ve zencefil kökü, daikon ve mantar gibi mücevherler gibi renkler. Bar taburesi seyircisi gösteride içti, emirler yağdırdı ve yüzümün etrafında toplanan gergin ter boncuklarına rağmen küçük sohbetler yaptı.
- - Bugün ne taze?
- Ne kadar zamandır Japonya'da yaşıyorsun?
- Neden Japonca konuşabiliyorsun?
- Shizuoka’nın havası güzel, ha?
- Gözlerin gerçekten mavi mi yoksa bu renkli temas noktaları mı?
Birkaç saat içki içip müşterilerle sohbet ederek geçirdim. Matsumia beni bağırmaya çağırdı "Irashaimase!"," İçeri giren herkese tipik bir karşılama selamı. Barın arkasındaki soluk, mavi gözlü, kahverengi saçlı figüre geri döndüklerinde kahkahalarla boğuldu.
Tomi bana nasıl yeşil çaylı highball yapılacağını gösterdi. Shochu, pirinçten, tatlı patatesten veya buğdaydan damıtılan votka benzeri bir likör. Şasiyi kırmızı şarapla ve kuru biberi tatlı patatesle karıştırdım Shochu. Matsumia, aksini gösteren beceriksiz kanıtlar karşısında, yeni gelenlere yetkin bir barmen olduğuma dair güvence verdi.
Matsumia saat 2'ye doğru gömlek yakasını çekiştirdi ve düğmeleri çıkarmaya başladı. Bu sert gömlekten sıkıldım. Geri dönelim. " Takım elbiseme girdim ve son bir içki için bir tabureye yerleştim.
Her hafta sonu Kaze'de Matsu'da çalışmaya başladım. Pazar, Gaijin Günü olarak tanındı.
Bardağımı dolu tutmak için Matsumia’nın emriyle yarım düzine bira içmiştim. Kaze'den Matsu'ya aradığım açık kapı buydu. Yine de, gerçekten geçtiğimi hissetmedim; Henüz hiçbir şey pişirmeyi öğrenmemiştim. Artı, gecenin sıcacık pusunun ortasında bile, eğlence, hokkabazlık yapan bir maymun şovu gösterisi olarak barın arkasında desteklendiğimin farkındaydım. Milyonlarca insanla çevrili olsa bile, bir Batılı için Japonya’nın yüksek bağlam kültüründe kendini yalnız hissetmesi, kültürel kapının her demir çubuğunda kendisini "dışarıdan bir insan" yapan soğuk hissetmesi kolaydır. Yine de bir giriş bulduğumu hissettim. Gösteriyi bir röportaj olarak düşünmek yardımcı oldu.
Ertesi sabah vermem gereken dersler vardı, bu yüzden bahanelerimi uydurdum ve hesabımı çözdüm. Matsumia beni kapıya götürdü. Yazın meydana gelen pusu sağanaklarından biri olan hafif bir yağmur yağmaya başlamıştı. Matsumia birdenbire kasvetli ve ebeveyn oldu. Kapının yanındaki raftan bir şemsiye almam için ısrar etti. "Müşteriler sarhoş. Fark etmeyecekler, diye sırıttı. Öğrendiğim minik minnettarlık ve veda yayını çalışarak şemsiyeyi geri vermek için geri döneceğime söz verdim.
O zaman bu bir söz. Kendine iyi bak." Kapının üzerine dökülen uzun perdenin arkasında kayboldu.
O Perşembe gecesi geri döndüm ve Tomi ile barın arkasında çalışan Matsumia ile "switch" rutini tekrar etmeden önce, baharatlı fermente kalamar ve erik lapası ile bir akşam yemeği yedim. Bu sefer daha fazla cesaret topladım ve sordum nama Bir şeyi basitleştirmeyi öğrenebilirsem döküyor. Mastumia omuz silkti.
"Bana patates yap Shochu, kayalar ve sonra Tomi sana öğretecek. " Birkaç buz küpünü bir bardağa soktum, liköre sıçradım ve önüne koydum. Ne içmek istersin? Diye mırıldandım patates Shochu kulağa da iyi geliyordu. Matsumia’nın gözleri parladı. "Shibui… "" Havalı "ile" klasik "arasında bir anlama geliyor. Devam et, dedi. "Ve Tomi, ona omleti nasıl yapacağını göster bir.”
Ben karıştırırken Tomi bana baktı Shochu kayalar camına. "Tuhafsın Gaijin. Patates değil Shochu çok mu kokmuş? " Viski gibi koktuğunu söyledim. Evet, aynen, dedi. "Kokmuş."
Yemek iki çırpılmış yumurta ile başladı ve Tomi bana biraz rendelenmiş zencefil, taze soğan ve bir tutam soya sosu karıştırmamı söyledi. "Dinle, Gaijin. " Şişirdi ve sonra sahte bir sınıf tarzı dersi yuvarlayarak bana soya sosu, sake, şeker ve tuzu kaynayan su dolu bir tencereye karıştırmamı söyledi. Buna, karışımı yapış yapış bir çorbaya dönüştüren bir patates nişastası bulamacı ekledik.
Bitmiş yemek, suya batırılmış pişmiş bir omletti bir. Matsumia bir tane daha istedi Shochu akşam yemeği için onunla birlikte gitmek. Sabahın 3'üne kadar barda kaldım, sohbetimiz Amerika'nın genişliğini ve Japonya'nın mutfak kanonlarını dolaşırken Tomi ve Matsumia ile yavaş yavaş sarhoşluğa sürüklendim.
Geçici bir yoldaşlık anı yaşadım. Bir an için gaijin değildim.
Barı temizlerken, balık filetolarını selofanla sardığımızda ve yerleri temizlerken, kısacık bir dostluk anı yaşadım. Bir an için değildim Gaijin. Beraber yemek yemiştik, içiyorduk ve lokantalarda yaşayan yemek severlerin korsan birlikteliğini paylaştık. Elbette farklı göründüm ve aksanla konuştum ama yemek yapacağım için bir, fermente kalamar yiyin ve patates için Shochutüm kültürel tuzaklar gözden kayboldu.
Her hafta sonu Kaze'de Matsu'da çalışmaya başladım. Pazar, Gaijin Günü olarak anıldı; Matsumia, tezgahın diğer tarafında içerken barı kendi başıma yönetmeme izin verirdi. Birkaç hafta sonra, uskumru, istiridye ve deniz salyangozu seçmem için ona balık pazarına eşlik etmemi istedi. Bundan birkaç hafta sonra, günün hisselerini satın almam için beni oraya yalnız gönderdi. Bir çuval istavrit, zencefil sürgünleri ve buharda pişirilmiş tofu topları için soya peyniri ile geri döndüğümde, o ve Tomi bir kanamanın eşiğine geldi. "Ne tuhaf Gaijin," dediler. Japon olmadığına emin misin?
Sözler, bir kilidin açılma tıklaması gibi çınladı. Şüphesiz şimdi beni farklı gördüler; hem beni izole eden hem de peşinde olduğum mutfak sırlarını barındıran kapı gıcırdamaya başlamıştı. Yine de çok açılmaya hazır değildi. O gece gelen ilk parti, bir doğum günü için bir grup genç kadındı. Bir masaya yerleştiklerinde, Matsumia beni bir komplocuya götürdü, yüzü yaramazlıkla loş bir şekilde aydınlatıldı.
"Hey, GaijinGit o kızlara mutlu yıllar söyle. İngilizcede. Bu bir ... hizmet olacak! " Onun neşesi karşısında ağzının köşeleri titredi.
Kapının, bir insanın girebileceği kadar geniş açılabilmesi için daha yapılacak uzun bir yol vardı. Ve bu kadar ileri gitmek mümkün olmayabilir bile. Ama yine de istediğimi alıyordum ve oturup yönetebildiğim her açılışta öğrenmekten mutlu oldum.