küçük, ufaktım, söyleyemezdim babam oto elektrikçi
diye. serbest meslek der geçerdim. utanırdım.
büyüyüp de iş hayatına atılıp, başkasının emrinde çalışınca, bir sürü orospu çocuğunun yüzüne istemeden gülmek durumunda kalınca, bir gün bile beleşçi polisleri dükkanına sokmamış esnaf babamın, kendi dükkanında yalnızca kendi istediklerine gülebilme özgürlüğünü, her gün "ya allah" diye dükkanı açıp gün sonunda "kısmet" deyip kapatışını kıskandım. ve büyüdüm artık, babam serbest meslek sahibi değildi, araba tamircisiydi.