Tasarımcı Axel Vervoordt’un Çağdaş Venedik Palazzo
Tasarımcı, Venedik sarayındaki eşsiz dairesi için eski ve yeninin zahmetsiz bir karışımını birleştirdi.
Bu makale ilk olarak Architectural Digest'in Eylül 2008 sayısında yayınlandı.
Açıklamaktan korkmam gereken şeyi daha önce hiç görmedim. Ama Venedik'in ne olduğunu söylemenin imkansız olduğunu hissediyorum. "Bu Charles Dickens'ın arkadaşı John Forster'a Kasım 1844'te yazıyor. Neredeyse her şeyi anlatan adam bir yer karşısında şaşkına dönecek olsaydı, Venedik de olabilirdi. Yüzyıllardır bu şehre yabancılar geliyor. Dickens gibi onlar da şaşkına döndü ve aldatıldı. Baştan çıkarılmış, kafası karışmış, sinirlenmiş, tahrik edilmiş, övgü nehirleri (ve birkaç eleştiri akışı) yazmaya ilham verilmişlerdir. Aşkı bulmak veya kutlamak ya da kaybından kurtulmak için Venedik'e gittiler. Sağlıklı büyümeye ve ölmeye ya da gömülmeye geldiler. Muhtemelen, en azından kayıtlara göre hiçbir ziyaretçinin tarafsız hissetmediği bir şehirdir.
Belçikalı tasarımcı ve sanat ve antika satıcısı Axel Vervoordt, hayatlarının önemli anlarında Venedik'e dönen insanlar kategorisine giriyor. 60. yaş gününü gördü ve unutulmaz bir şekilde kutlamak istedi. Neden Büyük Kanal üzerindeki eski bir sarayda bir konut (dördüncü) kurmuyorsunuz? Ve o oradayken, neden Mariano Fortuny'nin eski evi ve stüdyosu olan Palazzo Fortuny'de kendine özgü bir sergi düzenlemeyesiniz?
Haziran 2007'den Kasım 2007'ye kadar süren "Artempo: Zamanın Sanat Olduğu Yer" sergisi, Fortuny'nin atmosferik arka planına karşı 300'den fazla çağdaş ve eski sanat eseri stüdyo; Vervoordt, bu nesneleri ve resimleri düzenlemenin temel amacının "birçok antik sanatın ne kadar modern olduğunu ve birçok çağdaş sanatın ne kadar eski olduğunu göstermek olduğunu söylüyor. Zamanın hareketini maddi nesneler aracılığıyla takip etmek istedim. "
Kendi kişisel zaman hareketinin son derece farkında olan Vervoordt, Venedik'in güçlü çekişmesini hissetti. "Sihirli bir kelime gibi, Venedik. İnsanlardan sizi Venedik'te görmeye gelmelerini istediğinizde evet diyorlar. Derin düşünebileceğiniz, arkadaşlarınızı eğlendirebileceğiniz, sanatçılarla tanışabileceğiniz, uzun, düşünceli tartışmalar yapabileceğiniz bir şehir; Venedik'te her zaman bir tür nazik büyünün altındasın. "
Vervoordt ve eşi May'in kendileri için buldukları daire, Palazzo Alverà'nın salon katında ya da piyano nobile, hala öncüllerinin inşa ettiği aileye ait. Kontes Alverà, Vervoordts'un alt katında yaşarken, kayınbiraderi, kont, üst katta yaşıyor; Bu yakınlık, Vervoordt apartmanının arkada sakin bir özel bahçeye bakması gerçeğiyle birlikte, tenha, katmanlı ve daha ziyade kuruluşun Jamesian tonu - yerin yazılı ya da hala kısa bir öykünün ortamı olduğunu hissetmemek zor. gel.
Erken bir Venedik sarayındaki bir daireyi dekore etmek, en hafif dokunuşları gerektirir. Vervoordt, "Genel olarak, mobilya ve nesneler açısından yaptığımız şeyin, koyduğumuzdan daha fazlasını çıkarmak olduğunu söyleyebilirim" diyor. "Mimari sıkıcı olduğunda, çok şey katarsınız. Bu kadar görkemli olduğunda, çok az harcarsınız. "
Büyük Kanal.
Örneğin, kanala bakan gondol girişini ilk gördüğünde, Vervoordt gevrek taşını boyutlandırdı. alçı duvarlara bitişik olan alınlıklar ve kapı kasaları, ev sahibini dokunmamaya teşvik etti. bir şey. "Bu tür güzel bir hasar" diye devam ediyor, "sen kurcalamıyorsun." Yine de üst katta biraz yeniden düşünmek isteyen boşluklar vardı. Eşiyle birlikte oturma odası olarak kullandıkları odayı düşünün. Başlangıçta bir yatak odası, kasvetli modern parke zemin ve beyaz duvarlarla donuk görünen muhteşem, canlı bir şekilde boyanmış tavanlara sahipti. Vervoordt, duvarları pişmiş toprak boyayarak ve geniş bir kavak zemini döşeyerek odanın odağını keskinleştirdi.
Oradan pek bir şeye ihtiyacı yoktu: Her zamanki gibi karısı tarafından iç mekanlarında seçilen pamuklu kumaş kaplı kanepeler; çağdaş çelikten ve 18. yüzyıl ceviz tahtalarından yapılmış alçak masalar, ayrıca Vervoordt tasarımları; 18. yüzyıl aynası; Jef Verheyen'in çağdaş soyutlamaları. Burada, "Artempo" da olduğu gibi, Vervoordt eskiyi yeniyle, rafine olanı ilkel olanla birleştirdi, böylece bitmiş oda en iyi anlamıyla zamanın dışında duruyor.
Bu ince kalibrasyon daire boyunca devam ediyor. Vervoordt resmi yemek odasını aldı ve onu daha gevşek, daha mütevazı bir kahvaltı salonu olarak yeniden düzenledi. Alplerde yetişen bir tür çam olan arolla'dan yapılmış kendi tasarımı bir masa ithal etti. Üretildikten sonra, uygun Vervoordt patinasını geliştirmek için masa her türlü hava koşulunda dışarıda bırakıldı. Piedmont bölgesinden bir 18. yüzyıl aynası, aksine, kendi eskimiş cilasıyla geldi; Dumanlı, gümüşi bir bulanıklıkla bahçe manzarasını yansıtır.
Vervoordt, kiralık bir apartman dairesinde bulduğu şeyi yapmaktan öteye gitmiyor: Sundurmasındaki bazı güzel şekilli kanepelere bir küçük Mayıs ayı Vervoordt, daha sonra bazı erken Fransız ve İtalyan parçalarıyla (bir masa, bir sandık) açkılı olarak eşleştirildi. Odun. Vervoordt, 19. yüzyıldan kalma çarpıcı freskleriyle yeni tahsis edilen yemek salonunda, palazzoya orijinal bir Venedik sandalyesi takımı bulduğu için şanslıydı. Daha fazla sandalye, kendi gümüş ve kaya kristal şamdanları ve Belçika'dan indirilmiş olsa da mekan için kolayca yapılmış olabilecek bir Venedik avizesi ekledi.
Vervoordts'un bu odada düzenlediği akşam yemekleri için bir seferde 48'e kadar rahatça oturabilen misafirlerden biraz daha iyi giyinmeleri isteniyor: "Hanımlar şenlikli, beyler yakışıklı. Bir sürü mum koyarız. Tarzla yemek yiyoruz - ve konuştuğumuz ve ciddi konuştuğumuz için, madde de var. Benim için çalış ve oyna birlikte; hepsi birbirine karışıyor - çünkü ben böyle yaratıldım, "diyor Vervoordt. "Tasarlamak, sergiler yaratmak, yeni yerler hakkında bilgi edinmek, insan toplulukları oluşturmak, bunların hepsi aynı tutkunun parçaları. Venedik yenidir, uzun ve zengin bir listedeki başka bir taksittir. "