Münafıklık iki anlamda kullanılmaktadır.
Birincisi; inançla alakalıdır. Küfrünü gizleyip, inandığını söyleyen veya inanmış gibi davranış sergileyen kimse bu anlamdaki münafıktır. Münafık dendiğinde ilk akla gelen de budur.
İkincisi; amelî münafıklıktır. Bu çeşit münafıklık daha çok iki yüzlülük yapmak, farklı yerlerde farklı davranış sergilemekle kendini gösterir.
Hadiste "Sözünü yiyen, yalan söyleyen ve emanette hıyanet edenlerin münafıklıklarını" bu amelî anlamda değerlendirmek icap eder.
Bir Müslüman kendinin maddi ve manevi kurtuluşunu düşündüğü kadar diğer Müslümanların hatta bütün insanların da kurtuluşlarını düşünmelidir. Bu, Peygamber Efendimizin (asm), sahabe efendilerimizin ve diğer büyük zatların özelliklerindendir.
İhlas ve isar hasletleri, sadece kendini değil, diğerlerini de düşünmeyi gerektirir. İsar, Kur'an'ın sahabenin şahsiyetinde övdüğü bir haslettir:
"Kendileri ihtiyaç içinde bile olsalar, kardeşlerini kendi nefislerine tercih ederler."(Haşr, 59/9)
Bu açıdan sözünü ettiğiniz cümleler, sırf şahsını düşünüp, ümmetin perişan halini düşünmeyen kimsenin gereken samimiyeti göstermediği anlamında kullanılmış olabilir. Yoksa itikadi anlamda münafık olduğu anlamına gelmez.
İlave bilgi için tıklayınız: