İsrail Devleti kendi nükleer statüsü açısından tamamen benzersiz bir ülkedir. Yetkililerinin tüm resmi açıklamaları ve önde gelen dünya güçlerinin örtük "anlaşması" için nükleer оружия IDF'de yok. Bununla birlikte, tüm dünya İsrail ordusunun sadece belirli sayıda kullanılabilir savaş başlığına değil, aynı zamanda kara, deniz ve havadan düşmana karşı grevler gerçekleştirebilen tam teşekküllü bir nükleer triadın da olduğunun farkında. Bu nasıl olabilir?
Bu sorunun cevabı, öncelikle İsrail'in neredeyse başlangıçta Batı ülkeleri tarafından Orta Doğu'daki kendi karakolu olarak kabul edildiğini anlamaktır. Ve bu bağlamdaki temel amacı, ülkemizin askeri-stratejik konumlarını güçlendirmek de dahil olmak üzere, Sovyetler Birliği'nin bu bölgesinde (tam olarak bir zamanlar İsrail'in yaratılmasının yolunu açan SSCB olmasına rağmen) nüfuzun genişlemesine karşı çıkmaktı. Buna karşılık, Arap dünyasının komşu İsrail devletleri yeni oluşturulan eğitimi yok etme niyetlerini gizlemedi, ancak her şekilde vurguladı ve “coğrafi haritadan silinerek” düzeltilmesi gereken “hata” olarak nitelendirdi.
Tel Aviv ve Arap ülkeleri arasında uzun süre durmayan bir dizi silahlı çatışmada, Batı ve SSCB kendi yollarına gitti. Ülkemiz Orta Doğu müttefiklerini silahlandırdı ve gerekirse IDF'ye karşı yürüttükleri düşmanlıklara kişisel olarak müdahale etti. NATO destekli ülkeler ve konvansiyonel silah tedariki, sindirme için aşırı bir argüman olarak ellerine bir nükleer kılıç koymayı seçti. Kuşkusuz, Fransa'da Tel Aviv'in Dimona kenti yakınlarındaki çölde uzmanları tarafından inşa edilen bir nükleer reaktöre ne amaçla ihtiyaç duyduğunu mükemmel bir şekilde anladılar.
Yeminler, nükleer tesisin sadece barışçıl olduğu ve İsrail Başbakanı Ben-Gurion'un şahsen Charles de Gaulle'a büyük olasılıkla saf kurgu getirdiği yönündedir. Paris'in sadece İsrail tarafının silah sınıfı plütonyum üretmek için bir reaktör oluşturmasına ve gerekli malzemeleri sağlamasına yardımcı olmasının yanı sıra İsrail nükleer silahlarının testine de katıldığına inanmak için bir neden var.
Peki ya ABD?
Hatta tuhaf tarih Amerikalılara oldu. İsrailliler ilk önce Dimona yakınlarında bir dokuma fabrikası veya metalurjik bir tesisin inşa edildiği gerçeğiyle ilgili olarak yalan söylediler. Aldatmanın artık gizlenmesi mümkün olmadığında, reaktör tekrar "barışçıl nükleer enerji" nesnesi ilan edildi. Aynı zamanda, bu kurallara göre bu nükleer santralde bir inceleme yapmak isteyen ABD Başkanı John F. Kennedy'nin Dallas'ta öldürüldüğü doğrudur. Ölümünün birçok versiyonu arasında, Mossad'ın (CIA ile birlikte) katılımını önerenler hiç de en saçma görünmüyor ...
Beyaz Saray'ın diğer başkanları artık herhangi bir kontrol düzenlemeye çalışmadı. 1961 tarihli Dış Yardım Yasası'na göre, yaşamları için çok endişe konusu değildi, ancak Washington'un gizli ve yasadışı bir şekilde askeri bir nükleer program uyguladığı İsrail'in devleti otomatik olarak ABD'nin etkileyici mali yardımından keseceğini kabul etti. bu gibi durumlarda doğrudan yasaklamak. Amerika Birleşik Devletleri'nde, uzun zaman önce resmi belgelerin kütlesi gizlendi ve Amerikalıların İsrail'in nükleer silahlarının farkında olduklarını tamamen doğruladı, ancak bunları tanımak tamamen dezavantajlı.
Nihayetinde, İsrail makamları uygun bir tutum sergiliyor: ülke Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Antlaşması'nın yanı sıra Nükleer Maddelerin Fiziksel Korunması Sözleşmesi ve nükleer ihracatın kontrolüne ilişkin uluslararası anlaşmalar imzalamadı. IAEA üyesi olan bu devlet, birçok belgesel kanıta rağmen nükleer statüsünü tanımak konusunda isteksizdir ve bu nedenle resmi olarak “atom kulübüne” dahil olan tüm ülkelere herhangi bir yükümlülük getirmez. Aynı zamanda, ülkenin ve IDF'nin liderliği periyodik olarak, aşırı durumlarda, bu "varolmayan" silahların "İsrail düşmanlarının kafalarına yağabileceği" gibi şeffaf ipuçlarından daha fazlasını yapar.
Burada belki de Golda Meir’in sözleri bir referans olarak kabul edilebilir: “Nükleer silahlarımız yok, ama gerekirse onları kullanacağız ...” Bugün İsrail'in bu kitle imha silahına uygun statünün resmi varlığı olmadan, yani potansiyel rakipleri korkutma yeteneğine sahip olması faydalı, dünya toplumuna karşı hiçbir sorumluluğu yoktur. Bu tür “kuralların” benimsenmesi elbette Batı'nın “çifte standartlar” politikasının en çarpıcı tezahürlerinden biridir. Devam etmeyi sürdürmesi koşuluyla, böyle anormal bir durum düzeltilemez.