09.05.2014 16:18:08
Hz. Pir Mevlana'dan Şöyle Bir Öykü Aktarılır:
"Sana hizmet etmem, ayakkabılarını yamamam, saçlarını tarayabilmem için, söyle neredesin Tanrım!" diye sormuş çobanın biri. "Kâfir!" demiş ona, oradan geçmekte olan Musa! "Saçmalıyor ve dine karşı geliyorsun. Tanrı’nın bunlara ihtiyacı yok. Bu tür ihtiyaçları olduğunu söylemekle, ona hakaret etmiş oluyorsun." Mahcup çoban, çöle doğru kaçmış. O sırada Tanrı, Peygamberini azarlamış: "Az önce hizmetkârlarımdan birini benden ayırdın. Sen birleştirmek için gönderildin, ayırmak için değil... her birine, kendine özgü bir yaradılış, farklı bir dil verdik. Onun için övgü olan, sana göre ayıp sayılabilir; onun için bal olan, sana zehir gelebilir... Ben, her türlü saflığın ve ahlaksızlığın üstünde yer alıyorum. Varlıkları, onlardan yararlanmak için değil, onlara iyilikte bulunmak için yarattım... Onların övgüleri beni değil, asıl kendilerini arındırıyor. Benim için önemli olan dış görünüş ve sözler değil, insanın yüreği ve içidir. Çünkü aslolan yürektir, sözcükler ise birer kazadır." Gene Rûmi şöyle demişti: "Yokluk ve noksanlık her varlığın içindeki Güzelliğin yansımalarıdır."( Kral Bilge ve Soytarı adlı kitaptan.)
Şeyh-ül Ekber Muhyiddin İbn Arabi ise;
"bir zamanlar benim dinimden olmadığı için komşumu suçlardım.
ama şimdi kalbim bütün biçimlere açık...
o artık ceylanlar için bir çayır,
keşişler için bir manastır,
puta tapıcı için bir mabet,
hacı için bir kabe,
tevrat levhaları,
kur'an kitabıdır.
ben aşk dinini vazediyorum.
ve hangi yöne yönelirse yönelsin,
bu din benim dinim,
benim imanımdır."
demiştir ve yukarıdaki şiirle Arabi'nin sanırım baktığı aynada neyi gördüğü,aşağıdaki ifadeleriyle birleştirince daha net anlaşılıyor:
"Görünen suretler ayrı olduğu halde, her surette belirip görünen O'ndan başkası değildir. Şu halde, tek hakikat bir ayna gibidir. O aynaya bakan herkes, o aynada Allah hakkındaki inancının hayaline bakar ve onu doğrular. Ama o aynada kendi inancından başkasını görürse, onu inkar eder. Oysaki ayna tektir, aynada görünenler ise çoktur. Hatta aynada görünenler, bir bakıma vardır, bir bakıma göre de yoktur."( İbni Arabi- Günümüz İnsanına, Fusus'l-Hikem, s.274)
Burada ufak bir ekle Mantık-ut Tayr adlı kitapta geçen Zümrüdü Anka kuşunun öyküsünü hatırlayabiliriz. Tasavvuf yolculuğunun anlatıldığı kitapta,"Binlerce kuş olarak çıktıkları yoldan sadece otuzu Simurg'un dergâhına varabilir. Sonunda Simurg'u gördüklerinde ise Simurg'un kendileri olduğunu fark ederler; dergâh aslında bir aynadan ibarettir."Simurg kelime anlamıyla zaten 30 kuş demektir.
Hünkar Hacı Bektaş Veli ile bu büyük felsefenin özeti olan yazıyıı bitirelim: "İnsanın tanrı ile bütünleşmesinin yolu, iç zenginliğini sağlamasıdır. Ve bunun yolu da erdemli olmasıdır."
Tüm bu büyük mutasavvıfları okuyunca iyi ki bu İslamım diyor insan.
Ayrıca aşağıda linkini verdiğim, yukarıdaki mutasavvıflardan esinlenerek hazırlanan "Bab'Aziz" adlı güzel film de, aynı düşünce yapısını çok başarılı bir şekilde aktarıyor:
http://www.youtube.com/watch?v=50vfIsCH8NQ
Bu filmin yönetmeni şöyle demiş:
"Ben bu filmle babamın yüzünü silmeye, temizlemeye çalıştım. islam'ın batı tarafından sunulan yüzünü değil, bilinmeyen, es geçilen ve unutturulan yüzünü göstemeye çalıştım."
Bu erdemli çabası takdire şayan ama hatayı aramak için yanlış tarafa bakıyor. Batı'ya bu şansı veren, İslam'ın bu yüzünü unutan ve hatta kimi zaman bu yüzüne düşman olan yine İslam aleminin kendisidir. Film belki de Batılılardan önce, İslam aleminden kimilerinin aynada neyi yansıttıklarını görme şansını verir.