23 Ekim,
Orijinal makale 23 Ekim’de New York Times Dergisinde “Old masters at the Top of their Game” adıyla yayınlandı.
Buradaki portreler, kendileri hakkında isimleri ve ünleri dışında bir şey bilmediğim, 80lerinde ve 90larında olan erkek ve kadınlara ait. Niye hala sevgilerinin emeklerini bulabiliyorlar ve niye hala bu ustalalar çalışmaya devam ediyorlar? Durmak bilmeksizin yeni birşeyleri keşfetmenin veya oluşturmanın amacı ne? Niye tatminkar bir şekilde dinlenmiyorlar?
Bunun kısa cevabını Dr. Samuel Johnson, James Boswell’e 1777 yılında yazdığı bir mektupta veriyor: “Bir insan ertesi sabah asılacağını bildiği zaman, zihni muazzam şekilde yoğunlaşıyor” Daha uzun bir cevap ise 19. yüzyıl Japon Sanatçısı Hokusai’den geliyor, 75 yaşında “Fuji dağının yüz görünümü” adlı eserinin ilk baskına şu notları ekliyor:
“6 yaşında beri nesnelerin şeklini çizme saplantım vardı. 50 yaşına gelince birçok tasarım yayınladım ama 70 yaşımdan önce ürettiklerimin hiç biri kayda değer değil. 73 yaşındayken birazcık gerçek doğanın, hayvanların ve bayırların, ağaçların ve kuşların, balıkların ve böceklerin yapısını anlamaya başladım. 80 yaşına gelince biraz daha ilerleme kaydetmiş olmalıyım. 90 yaşında etrafımızdaki gizemlerin içinde dalmış olmayı umut ediyorum. 100 yaşında ise çok muazzam dereceye erişmem lazım ve 110 yaşına gelince, tek yaptığım şey hayatta herşeyi sezebilmek olmalı ve benim kadar yaşayanlar sözümü tutup tutmadığıma baksınlar”
Hokusai 1849 yılında 80’li yaşlarının sonuna doğru vefat etti ve bütün tutanaklara göre yaptığı ilerlemeden memnun değildi. Pek şaşırmadım. Ben 6 yaşındayken yazmayı sevdim, 12 yaşındayken, 21 yaşıma gelince yazının zanaatkarı olacağımı düşünüyordum. Doğum günü geldi ve geçti. 30 yaşına gelmeden iyiki yayınlanmamış olan bir romanın taslağını 7 kez yazmıştım, kendimi 40 yaşına gelince ne yaptığımı bileceğim için teselli ediyordum. Bu da gerçekleşmedi ve 45 yaşına gelince denemelere başladım ki böylece bir çok tonda ve bakış açısında, yani kelimelerle oynanabilecek en iyi aracı kullanmaya başladım. Deneme “ne biliyorum” ile başlıyor ve yazar demek istediğini cümlelere, bazen mecaz ile, dökene kadar devam ediyor.
50 yaşlarımda birazcık ilerlemenin işaretlerini görmeye başladım, yazılarımı yoğun bir şekilde gözden geçirmeye başladım, kötü bir fikrin artıklarını çöpe atmak yerine. Sıfatları kelimelerle değiştirmek, doğru kelimeleri bulmak için 6 veya 7 taslakla düzeltmeler yapılıyor. Bilgisayar kullanmayı tercih etmiyorum çünkü hemen yazı haline kelimelerin manaları ve ağırlıkları yok. Kalemle yazarken, kelimelerin şekillerini ve seslerini hissediyorum ve yetmiş yaşına yaklaşırken başarının yakınlarda olduğunu düşündüm.
Şimdi 79 yaşındaydım ve yüzlerce deneme yazdım ve 10 katı kadarda taslak yazdım ve anlamaya başladım ki başarısızlık kendinin ödülüdür. Umut edilen iş ile elde edilen iş arasındaki farkı kapatmak için verilen çabada insanın kendi hapisinden çıkması için verdiği emek bulunuyor… (devamı orijinal makalede)
T. Boone Pickens, 86, BP Capital Management başkanı, Manhattan’daki Lowell Hotelinde.