Dört Ortak Ebeveynlik Stili
Ebeveynlik uzmanı Diana Baumrind tarafından yaygın olarak tanımlanan dört farklı ebeveynlik stili vardır. Bu tarzlar otoriter ebeveynlik, küçümseyici ebeveynlik, ihmal edici ebeveynlik ve otoriter ebeveynlik olarak bilinir. Bu stillerin her biri arasında önemli farklılıklar vardır ve diğer üçünden önemli ölçüde daha iyi olan bir stil vardır. Hangi türün en iyi ebeveynlik stili olduğunu anlamak için; ancak, önce hepsini görmemiz gerekiyor.
Ebeveynlik stilinin bir türü, otoriter ebeveynlik stilidir. Bu tarz, ebeveyn kurallarına ve yönergelerine yüksek saygı ve uyum beklentileri ile karakterizedir. Otoriter ebeveynliğin sorunu, ebeveyn kurallarının ve yönergelerinin, ebeveyn onları değiştirmek istediğinde sıklıkla değişmesidir, bu nedenle çocuk kendisinden ne beklendiğini asla bilemez. Durum haksız ve tehditkar olarak nitelendirilebilir. Otoriter ebeveynler tarafından yetiştirilen birçok çocuk sürekli korku içinde yaşar. Daha az özgüven gösterme eğilimindedirler ve sosyal olarak geri çekilirler. Bazı çocuklar, ebeveynlerine açıkça meydan okuyarak, evi daha erken yaşta terk ederek, çok daha erken yaşta uyuşturucu, alkol ve cinsel davranışlara bağımlı hale gelerek, ebeveynlerinin onaylamayacağını bildikleri bir partnerle flört ederek veya evlenerek isyan edebilirler. yetişkinlikte genellikle ebeveynlerinden uzaklaşabilirler.
Dört ebeveynlik stilinden ikincisi, izin verilen ebeveynliktir. Bu tarz genellikle ebeveyn ve çocuk arasında sıcak, sevgi dolu bir ilişki ile karakterize edilir, ancak düşük davranış beklentilerinden yoksundur. Başka bir deyişle, hoşgörülü bir ebeveyn, çocuğunu herhangi bir standarda zorlamak şöyle dursun, genellikle ondan talepte bulunmaktan korkar. Bu tür bir ebeveyn günün sonunda sadece çocuğu memnun etmek ister ve çocuk ne isterse onu yapar. Aşırı hoşgörülü ebeveynler tarafından yetiştirilen çocuklar, dikkat eksikliği, olgunlaşmamışlık ve duygusal düzenleme ile ilgili sorunlardan muzdarip olma eğilimindedir. Çocuklar dürtülerini kontrol edemezler ve kendi davranışlarının sorumluluğunu alamazlar. Başı belada olan bir çocuk, kendi hatası olsa bile başkasını suçlar. Büyüdükleri yere yakın yaşamaya ve kalmaya meyillidirler, hala erken yetişkinliğe bağımlıdırlar.
Özensiz ebeveynlik, başka bir ebeveynlik stili türüdür. Bu tarz en iyi şekilde hoşgörülü ebeveynliğin ötesinde bir adım olarak tanımlanabilir. İhmalkar bir ebeveyn, çocuğa yiyecek ve barınak sağlayabilir, ancak genellikle çocuğun yaşamına duygusal olarak dahil olmaz. Bunun iyi bir örneği, çocuklarına günün nasıl geçtiği, arkadaşlar veya eğitim hakkında asla soru sormayan ebeveynler olabilir. İhmal edilen bir çocuğun ev dışında ciddi sorunları olabilir, ancak ihmalkar bir ebeveyn, potansiyel olarak trajik bir şey olana kadar bunları asla bilmeyecek. Çoğu zaman çocuklar, ihmalleri nedeniyle ebeveynlerine kırgınlık duyarak büyürler ve yetişkinliklerinde genellikle onlardan uzaklaşabilirler.
Son ebeveynlik tarzı ve kesinlikle ideal kabul edilen, otoriter ebeveynliktir. Bu tür ebeveyn, çocuğun davranışına yüksek beklentiler yerleştirir ve çocuğun bu beklentiler hakkında konuşmasına izin verir. Çocuğa dayatılan ebeveyn kuralları ve talimatları adildir ve açıkça ifade edilmiştir. Yetkili ebeveyn, çocuğa sebep ve sonuç, karar verme ve bağımsızlık hakkında bilgi verir. Yetkili ebeveynler, kendilerini ifade edebilen, kendinden memnun ve başkalarına karşı cömert olan başarılı çocuklar yetiştirirler. Bu, akranları tarafından sevilmelerine ve saygı duyulmalarına neden olur ve genel olarak çok yönlü yetişkinler olmalarına izin verir.
Ebeveynler, çocuklarını otoriter bir ebeveynlik tarzında yetiştirmeye çalışmalıdır.