Başkan Yardımcısı Aaron Barr ve Alexander Hamilton'un düelloda buluştuğu 1804 Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ünlü düello. İkincisi yaralandı ve ertesi gün öldü ...
Acele ettim. Hizmetçiye emreder
Lepage ölümcül sandıklar
Onun ve atların peşinden git
Tarlaya iki meşe ağacına doğru sürün.
"Eugene Onegin" A.S. Puşkin
Lepage ölümcül sandıklar
Onun ve atların peşinden git
Tarlaya iki meşe ağacına doğru sürün.
"Eugene Onegin" A.S. Puşkin
Öykü yangın оружия. Daha yakın zamanlarda, insanlar en mükemmel vahşilerdi. Böylece aynı soylular, hatta eğik bir bakış bile, sadece kanla yıkanan bir hakaret olarak kabul edildi.
Düelloların evrensel olarak yasaklanmış olması şaşırtıcı değildir, çünkü onlar herhangi bir savaş olmaksızın kraliyet hizmetkarlarının hayatını talep ederken soylular sadece kralın çıkarları için ölmüş olmalıydı.
Böylece, Fransa Kralı IV.Henry, ölüm acısı üzerine düello yapmayı yasakladı. Ve sonra Kings Louis XIII ve Louis XIV onun örneğini izledi (A. Dumas'a göre çok başarılı olmasa da).
Düellocular, Prusya Kralı II. Frederick'in kararnamesiyle eşit derecede ağır cezalandırıldı.
Ancak bu asaleti durdurmadı.
Le Sayfa 1842-1868 tarafından düello seti Tabancaların kalibresi 12 mm, yivli namlular. Aksesuarlarla tamamlandı: bir doldurma çubuğu, bir mermi, bir barut şişesi, bir toz ölçüsü ve bir temizlik. En önemlisi barut ölçüsüdür, çünkü tabancaları yüklerken namludaki toz miktarına özel dikkat gösterildi. Saniyeler, gerekli miktarı birbirinin önünde ölçerek, ücretlerin aynı olduğundan emin oldu. Düello başlamadan hemen önce, doldurulmuş tabancalarla bir tabanca seti düello alanına teslim edildi. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
"... Ve ölümden sonra, bacaklarından asın!"
Rusya'da, yeni bir Rus aristokrasisinin yaratılması Peter I tarafından başlatıldı.
Ve teoride, en iyisi Batı'dan alınmalı ve en kötüsü yalnız bırakılmalı. Ama her zaman böyle bir arzu fiili, çölde ağlayan birinin sesi olarak kaldı. Yani her şey ödünç alındı.
Bu nedenle, Peter düello yapmayı en azından bazı çerçevelere sokmaya özen göstermek zorundaydı. Bu nedenle "Askeri düzenlemelerde" "düelloların patenti ve kavgaların başlaması" nı sağladı.
Ancak 1715'te Peter düello yapmayı yasakladı.
Ve sadece yasaklamakla kalmadı, bunu belirtti
"Bir düelloda öldürülenler de ölüm cezasına çarptırılır."
Askeri makalesinde şöyle yazıyordu:
"Bununla ilgili tüm meydan okumalar, kavgalar ve kavgalar kesinlikle yasaktır <...>
Buna kim karşı suç işliyorsa, tabii ki hem arayan hem de dışarı çıkan kişi idam edilmeli, yani asılmalıdır, biri yaralanacak ya da öldürülecek ya da her ikisi de yaralanmasa da bundan uzaklaşacaktır.
Ve eğer ikisi ya da biri böyle bir düelloda arta kalırsa, ölümden sonra ayaklarıyla asılacaklar. "
Buna kim karşı suç işliyorsa, tabii ki hem arayan hem de dışarı çıkan kişi idam edilmeli, yani asılmalıdır, biri yaralanacak ya da öldürülecek ya da her ikisi de yaralanmasa da bundan uzaklaşacaktır.
Ve eğer ikisi ya da biri böyle bir düelloda arta kalırsa, ölümden sonra ayaklarıyla asılacaklar. "
Gollner'ın Suhl'dan düello tabancası. Kalibre 12,7 mm, yivli namlu, çiçek motifli gümüş ile zengin bir şekilde kakma ve ayrıca üreticinin adı ve Gotik harflerle "In Suhl". Kilidin üzerinde altın işlemeli "Goellner / In Suhl" adlı kakmalar. Tetik korumasında altın kaplamalar ve bireysel detaylar var. Ceviz suyu. 1830-1840 civarı Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
"Ölüm çifti"
İlk başta düellocuların ana silahı soğuk olanı olmasına rağmen - hala şövalye dönemine ait bir gelenek, insanlar kısa süre sonra tabanca kullanımının büyük ölçüde düellocuların olanaklarını eşitlediğini fark ettiler: yaş ve fiziksel uygunlukları arasındaki fark artık eskisi kadar önemli değil.
Ve doğru atış yapmayı öğrenmek, kılıçlarla ustaca eskrim yapmaktan daha kolaydı. Bir asil ve hatta daha da fazlası bir subay, doğru bir şekilde ateş edebilmek zorunda kaldı. Bu nedenle, XNUMX. yüzyılın ikinci yarısında, diğerleri arasında hakim olanın tabanca düelloları olması şaşırtıcı değil. Üstelik kamuoyu eskisi gibi düellocuları destekliyor ve yasayı desteklemiyor. Yani, insanlar o zamanlar vahşiydi.
Bir ihtiyaç var - buna bir yanıt da var. Zaten 1. yüzyılın sonunda, düello tabancalarının tasarımı, görünüşleri gibi tamamen geliştirildi. Eski süvari tabancaları cuirassiers ve reiter'lar gibi, her zaman çiftler halinde yapılmışlardı ve ikizlere benziyorlardı. Ve onları ayıran tek şey sandıklardaki 2 veya XNUMX sayılarıydı.
Düello yasasına göre tanıdık silahlardan ateş etmek yasaktı. İkinciden alınan tabancanın tetik kalitesini denemesine bile izin verilmedi. Ve kişi kendi silahını ancak en uç durumlarda kullanabilir - yaşam ve ölüm için bir düello ("ölümcül hakaret" nedeniyle). Ancak bu genellikle saniyeler arasında tartışılırdı. Ve bunu teklif eden kişinin rakibi buna katılmak zorundaydı.
Su geçirmez kilit ve schneller
Düello tabancalarını diğerlerinden farklı olacak şekilde tasarlama geleneği, İngiltere'den usta tabancalar tarafından oluşturuldu.
Onlardan önce Avrupalı silah ustaları bu alanda çok çalıştı. Ve özellikle Fransızlar. Kurallara göre, düellodaki tekleme atışa eşdeğer olduğundan, çakmaklı kilidi tekleme olmayacak şekilde iyileştirmeye çalıştılar.
Bu nedenle, düello tabancalarında çakmaklı kilitlerin maksimum mükemmelliklerine ulaştığı görülmektedir. Ancak son söz İngilizler tarafından söylendi.
Aynı zamanda toz rafının kapağı görevi gören çakmaktaşı alt kısmının, o kadar sıkı ve tam olarak yapışmaya başladığı su geçirmez bir kilit yarattılar ve yağışlı havalarda bile çekim yapmak mümkün hale geldi ve yağmur. Mermi mutlaka deriye sarılmış ve bir ramrod (özel bir tahta çekiç darbeleri) ile namluya sürülmüştür. Ve önemli değil - pürüzsüz veya yivli. Sadece mermi yivli namluya daha sert girdi.
Rippon'un düello tabancasında su geçirmez kilit. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
Kurallar, hem yivli hem de düz tabanca kullanımına izin verdi. Keşke eşleştirilmiş olsalardı. Bazı tabancalar yumuşak bir tetikle donatılmıştı. Bununla birlikte, düellocular schneller olmayan tabancaları tercih ettiler.
Onunla olan heyecan, yine de sayılan rastgele bir atış yapmayı kolaylaştırdığından. Düellocu iyi nişan almadan önce kolayca ateş edilebilir. Bu nedenle, düello uzmanlarına göre, bu durumda kaba bir iniş tercih edildi.
"Kalbinde dokuz gram ..."
Ergonomi de önemli bir rol oynadı - tabanca tutuşunun şekli, onu tutmaya ve namluyu daha iyi kontrol etmeye yardımcı oldu. Bütün bunlar çok isabetli bir atış yapmayı mümkün kıldı.
Böylece A.S. On adımlık bir mesafeden Puşkin, bir kurşunla bir kart ası vurabilirdi. Yani Natty Bumpo ve Monte Cristo Kontu kitabından daha kötüsünü vurmadı.
Bir barut yükü ve oldukça ağır bir mermi, yıkıcı bir güç sağlamalıydı.
İkincisi yuvarlak, kurşun, 12-15 mm çapında ve 10-12 g ağırlığa sahipti.
Şarj odasındaki toz ağırlığı 8,8 g'a ulaşabilir.
60'larda. XX yüzyılda, özel bir uzman komisyonu Lermontov'un ölümünün koşullarını inceledi, ardından XIX yüzyılın birkaç düello tabancası test edildi. Delici güçleri açısından, mermilerinin TT tabancanın mermisinden sadece biraz daha düşük olduğu ortaya çıktı. Ancak 25 m mesafeden sekiz çam tahtasını delebildiği biliniyor.
R. Wogdon'un düello tabancası, yaklaşık 1775 11 inç namlu, 13 mm kalibreli. Cilalı çelik detaylı ceviz dipçik. Gül ağacından yapılmış, boynuzlu orijinal bir ramrod. Kilit üzerinde ve namlu üzerinde gümüş işlemeli oval madalyon üzerinde imza "Vogdon". Klasik Wogdon düello tabancası 1820'lerde dönüştürüldü ve bir kapsül tabancaya dönüştürüldü. Wogdon, zamanının en ünlü düello ustasıydı. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
Düello tabancalarının böylesine mükemmelliği ve ateş etmenin geleneksel olduğu (ve özellikle Rusya'da) küçük mesafeyle, sadece düelloların neden her seferinde katılımcılardan birinin ölümüyle bitmediğini merak edebilir.
Olası tek açıklama, çakmaklı bir tabancayı ateşlemenin tuhaflığıdır.
Tetiğe bastıktan hemen sonra, tetik çakmaktaşı vurdu, rafta bir toz parlaması vardı ve namludaki tozun tutuşması ve atış gerçekleşmesi için bir süre (çok kısa da olsa) geçti. Bunca zaman, tabancayı doğru yönde tutmak çok zordu: rafta bir parıltıyla, el istemeden seğirdi ve ondan bir duman bulutu genellikle hedefi gizledi.
Her ülkede düello yapan ünlü ustalar vardı.
İngiliz Joseph Menton ve Mortimer ailesi, İngiltere'de mükemmel düello çiftleri ürettiler.
Almanya'da, neredeyse iki yüzyıl boyunca tabanca yapma sanatında mükemmelleşen Regensburglu Küchenreitors ailesi biliniyordu.
Fransa Nicolas Boutet ve tabii ki Henri Le Page tarafından yapılan tabancalarla ünlüydü.
"Lepage" demek "düello tabancası" demek gibiydi. Puşkin onun hakkında şöyle yazıyor:
"Ölümcül sandıklar atlayın."
Bir zamanlar, yani 1829'da Le Page'in tekerlek kilitleri olan bir düello çifti yapması ilginçtir.
Bu neydi? Ustanın hevesi mi yoksa emri mi? Yoksa geçmişin ustalarıyla rekabet mi etmek istedi?
Kim bilir…
Bir çift Joseph Manton tabanca, 1814 civarı 1828-1830 civarı kapsüle dönüştürüldü. Namlu uzunluğu 10 inç, kalibre 12 mm. Detaylar ince işlenmiş ve mavileştirilmiştir. Cilalı Şam çeliği varilleri. Boynuz kapaklı ceviz kulplar. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
Bu arada, Le Pages aile şirketi 1743'te kuruldu.
1822'ye kadar silahlarını önce kraliyete sonra da Fransa imparatorluk sarayına tedarik etti.
Le Pages sadece mallarının kalitesiyle ve özellikle düello tabancalarıyla değil, aynı zamanda ince işçiliğiyle de ünlendi. Mükemmel bir maskeleme, kakma, oyma ve kazıma ile kaplandılar ve hassas tadı, en sıradan ürünü bir sanat eserine dönüştürdü.
Bu nedenle, House of Le Pages'in düzenli müşterilerinin yüksek sosyete mensuplarının yanı sıra pek çok yabancı hükümdar ve çok asil yabancı kişiler olması şaşırtıcı değildir.
Joseph Manton'ın çift namlulu tabanca seti. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
Bu arada, düellolarla ilgili resmi düzenlemelerin oldukça geç ortaya çıkması ilginçtir.
150 yıldır insanlar ya sözlü olarak aktarılan kuralları kullandılar ya da not defterlerine elle kopyaladılar. Ve her ülkede farklıydılar.
Ve böylece, Parisli "Jokey Kulübü" onlar üzerinde çalışmaya karar verdiğinde, 1836 yılına kadardı. Resmi düello yasasının, tabiri caizse, geliştirilmesinde Fransa'nın çok önde gelen 76 kişisi yer aldı. Daha sonra onlar tarafından imzalandı ve basılı olarak yayınlandı.
Dahası, burada, ne yazık ki, birden fazla kez olduğu gibi, tüm gezegenin en iyi şekilde değil, açık ara önde olduğu ortaya çıktı.
Batı'da düello birçok yönden resmi bir ritüelse, o zaman Richelieu'nun zamanında Fransa'da olduğu gibi bizim soylularımız bu tür kavgaları ciddiye aldı.
Rusya'da, aslında, yasallaştırılmış cinayetti. Düşündüğümüz asgari mesafe üç adım olduğundan ve altı veya sekiz adımlık mesafe pratikte normdu.
Avrupa'da en az 15 adım attılar. Ve genellikle mesafe 25-30 adım olarak ayarlandı.
Marsilya'dan düello tabancası L. Omber. Namlu 10 inç uzunluğunda, sekizgendir. Kalibre 11 mm. Abanoz kundağı, altın tel işlemeli tetiği ve diğer metal detayları olan güzel bir Fransız düello tabancası. Fotoğraflar Alain Daubresse'nin izniyle www.littlegun.be
Doğru, XNUMX. yüzyılın ortalarından beri Avrupa'da (ve hatta burada Rusya'da) ahlak yumuşadı.
Ve onlarla birlikte, düello kuralları yavaş yavaş yumuşatıldı. Rusya'da subayların çevresi arasında olmasına rağmen, düellolar gerçekleşti ve XNUMX. yüzyılın başına kadar oldukça yasal olarak gerçekleşti. (Örneğin A. Kuprin'in "Düello" sunu hatırlayın).
Ama sonra zaten normal tabancalardan ateş ediyorlardı. Ve düello tabancaları yavaş yavaş müzelere göç etti.
Önümüzdeki iki makalede size Rusya'daki en ünlü birkaç düellodan bahsedeceğiz.
Devam edecek ...