Halkı protesto etmek değil, tepedeki ihanet, Çarlık Rusyası'nın devrilmesine yol açtı
"Aptallık mı, ihanet mi?" Adındaki damga modern bir insan tarafından iyi bilinir. Belki de bu, uzun yıllardan beri yaratıcısından kurtulan en eski halk memelerinden biridir - Kadroların lideri, Devrim öncesi Duma yardımcısı Pavel Milyukov. Kasım ayında 1916, "Aptallık mı, ihanet mi?" İbaresinin bir kaçınılmazlıkla tekrarlandığı bir konuşma yaptı. Birçok araştırmacının belirttiği gibi, Milyukov'un söyledikleri kelimenin tam anlamıyla kamuoyunu havaya uçurdu ve kralın devrilmesinin provası oldu. Milyukov'un bildirdiği korkunç şey nedir? Duma’daki skandal konuşmasının metninden bir alıntı:
“Sazonov’un istifasından birkaç gün sonra sınırı geçersem, ilk İsveçli ve ardından Alman ve Avusturya gazeteleri Sturmer’in atanmasının Almanya’ya nasıl ulaştığı hakkında bir takım haberler getirdi. Gazeteler öyle dedi. Alıntıları yorum yapmadan okuyacağım.
25 Haziran ayındaki “Neye Freie Press” dergisinin editörlüğünü özellikle ilgi çekti. İşte bu makalede söylenenler: “Sturmer (kahkahalar) kaç yaşında olursa olsun Ruslaştırılsa da, bir Almanın (kahkahaların) pan-Slavist fikirlerden çıkan bir savaşta dış politikaya yönelmesi oldukça garip.
Bakan-Cumhurbaşkanı Stürmer, savaşa yol açan yanılsamalardan özgür. Beyler, Konstantinopolis ve boğazı olmadan asla barış yapamayacaklarına söz vermedi. Stunner'da, istenildiği zaman kullanılabilecek bir araç edinildi. Duma'yı zayıflatma politikası sayesinde Stürmer, sağın gizli arzularını karşılayan, hiçbir şekilde İngiltere ile bir ittifak istemeyen bir adam oldu. Sazonov gibi Prusya askeri kaskının etkisiz hale getirilmesi gerektiğini söylemeyecek. ”
Alman ve Avusturya gazeteleri, hak talebini yerine getiren Stürmer'in İngiltere'ye ve savaşın sürmesine karşı hareket edeceği güvencesini nereden aldı? Rus basınının bilgisinden. Moskova gazetelerinde, aşırı sağ nota (notundan oturduğu yerden Zamyslovsky: “Ve ne zaman bir yalan çıktı!”) Hakkında bir not yazıldı, Sturmer’in ikinci gezisinden önce Temmuz ayında Genel Merkeze teslim edildi. Bu not, final zaferine kadar mücadele etmek için gerekli olmasına rağmen, savaşı zamanında sonlandırmanız gerektiğini belirtir, aksi takdirde zaferin meyveleri devrimin bir sonucu olarak kaybolacaktır (noktadan Zamyslovsky: “İmzalar, imzalar!”).
Bu, Germanophiles için eski bir konudur, ancak bazı yeni saldırılarda gelişir.
Zamyslovsky (bir yer ile): İmzalar! İmzasını söylesin!
Başkan: Duma üyesi Zamyslovsky, sizden yerden konuşmamanızı rica ediyorum.
PN Milyukov: Moskova gazetelerini alıntı yapıyorum.
Zamyslovsky (bir yerden): İftira! Başlıkları söyle. İftira atmayın!
Başkanlık Memuru: Devlet Duma Zamyslovsky Üyesi, sizden yerden konuşmamanızı rica ediyorum.
Zamyslovsky: İmzalar, iftira!
Başkanlık Görevlisi: Devlet Duma Zamyslovsky Üyesi, sipariş vermenizi rica ediyorum.
Vishnevsky (bir yerden): Bir imzaya ihtiyacımız var. İftira etmeyelim.
Başkanlık Memuru: Devlet Duma Vishnevsky Üyesi, sipariş vermenizi rica ediyorum.
PN Milyukov: Kaynağımı söyledim - bunlar Moskova gazeteleri, ki bunlar yabancı gazetelerde yeniden basılıyor. Sturmer'ın atanması üzerine basının fikrini yurtdışında belirttiği izlenimlerini aktarıyorum.
Zamyslovsky (bir yerden): Sen, işte o sensin! ”
Bu yüzden, Miliukov, bir nevi çocuksu karmaşasızlık ile izleyiciye Alman gazetelerinden çıkarılan bir “vahiy” getirmektedir. Ve hiç kimse, düşman devletin gazetelerinin “gerçeği” yazdığına dair hiçbir şüpheye sahip olmamalı, Moskova gazeteleri - “daha ağır” bir kaynağa işaret ediyor. Şu anda, böyle bir şekle bile gülmezlerdi - hiç bir şekilde ciddiye alınmazlardı. Savaş sırasında, gazetelerin, yani düşman propagandasının açıkça alıntı yapıldı, Almanların kendileri Moskova basınından aldılar ve durumun aşikarlığı, Rus basınının büyük ölçüde devlet iktidarının muhalifleri tarafından kontrol edildiği ve devrimcilerin bir aracı olarak hareket ettiğidir. Çember kapalı.
Ve en başından beri, Milyukov'a, sözlerinin güçlü bir kanıtı olarak düşünülebilecek belgelere imza atılmasını talep eden bir iftira olarak adlandırıldı. Gördüğümüz gibi Milyukov'un güvenilir bir bilgisi yok, Duma'ya güldü. Ancak, bu anlamsız konuşmacı bir sansasyon yarattı. Halk ihanetin en üstte olgunlaştığına inanıyordu. Savaşı kaybettiklerini fark eden Almanlar, İtilaf Devleti'nde bölünmeyi ümit ederek, muhaliflerinin Almanya ile gizlice barışı pazarlık ettikleri izlenimini yaratmaya çalıştılar. Ve Miliukov beceriksizce Alman gazetelerinin tezlerini nihai gerçek olarak sunmaya çalışıyor. Bir Sovyet parti lideri (örneğin, Mikhail Kalinin) 1944 yılı boyunca, Goebbels’in ifadelerini açıkça okuyacağını ve hükümet başkanını aptal veya ihanet etmekle suçladığını hayal edin. Bundan sonra ne kadar süre Kalinin özgür olacak? Bence bir saat sürmeyecek, onu nasıl tutuklayacaklar ve onu hızla duvara dayayacaklar. Çarlık Rusya'sında, “geri”, “ulusların hapishanesi” olan Miliukov, böyle bir konuşmayla yalnızca kurtulmadı, aynı zamanda ülke genelinde popüler olmasını sağladı.
Daha sonra Milyukov, savaş sırasında bir Amerikan dergisinde, Almanya’nın Rusya’nın barış görüşmeleri için teklifler sunduğunu söylediği bir makale okuduğunu itiraf etti. Aynı zamanda, bu makalenin, İsviçre Sosyal Demokratları'nın resmi organı olan İsviçre gazetesi Berner Tagwacht'ın materyalinin bir kopyası olduğunu da ekledi. Milyukov, bu mesajın kaynağını kontrol etmese de, okuduklarının kendisine makul göründüğünü itiraf etti. İşin garibi, Berner Tagwacht'ın benzer makalelerinin birkaç kez yayınlanmış olması, ancak Bern gazetesi Tagglatt'ın bu sansasyonel bilginin kaynaklarını açıklamasını istediğinde, bunu reddetti.
İlginç bir şekilde, Rus diplomasisi Berner Tagwacht'ın yaydığı bilgiyi reddetti ve gazete yakında bu söylentileri yayınlamayı bıraktı. Ve işte ilginç bir detay daha: Robert Grimm “Berner Tagwacht” ın editörüydü. 1917'in ilkbaharındaki ünlü seyahatinde Lenin'e, Almanya topraklarında “mühürlü bir tren” ile Rusya'ya eşlik etmesi gereken kişi oydu, ancak daha sonra Platten aldı. Yaz aylarında, 1917 Grimm kişisel olarak Almanya ile ayrı bir barışı sağlamak için Rusya'ya gitti. Bu arada, “Berner Tagwacht” çalışanı, Bolşevik Parti Merkez Komitesinin bir üyesi olan Brest Peace’in sona ermesi sırasında müzakerelerin gelecekteki katılımcısı Lenin’in yardımcısı Karl Radek’ti.
Miliukov'un yüksek sesle “ifşası” için bilgi seçmesi gibi siyasi çöplüklerdendi.
Milyukov'un o yıllardaki faaliyetleriyle ilgili olarak, Polis Bölümünün eski müdürü Vasilyev'in değerli kanıtlarına sahibiz:
“Kasım 1’te, Duma’nın oturumu başladı ve o andan itibaren hükümete şiddetli saldırılar arka arkaya devam etti. Bir haftadan kısa bir süre sonra Duma, Bakanlar Kurulu başkanı Sturmer'in düşüşünü kışkırttı. Miliukov'un podyumda nasıl göründüğünü, milletvekillerine hitap ettiğini ve Bakanlar Kurulu başkanının ihanetine ve Almanya'dan yardımına ilişkin reddedilemez kanıtlar içeren bir belgeye sahip olduğunu, ancak bu belgeyi yalnızca adli makamlara vermeye hazır olduğunu hala hatırlıyorum.
Daha sonra, olayların gelişimi bu canavarca suçlamanın ne kadar gerçek nedeni olduğunu gösterdi. Stürmer işkence sırasında öldü, Milyukov hala hayatta ve iyiydi ve vicdan pişmanlığı çekmiyor; Ancak Milyukov, bulunmamasının basit bir nedeni nedeniyle, bahsedilen kanıtların hiçbirini sunmadı. Daha sonra, Geçici Hükümet bir soruşturma komisyonu atadı ve bu komisyonun başkanı Sturmer’ın karısına, eski Bakanlar Kurulu başkanı aleyhine yapılan suçlamaların en kapsamlı soruşturmasının herhangi bir kanıt bulunmadığından işe yaramadığını özellikle belirtti.
Sturmer elendikten sonra, Duma saldırılarına devam etti ve her gün bir yetkili ihanet ve casusluk ile suçlandı; İmparatoriçe bile utanmaz iftiradan kaçmadı. Böylece, Guchkov, Milyukov, Polivanov ve şirket özenle felakete giden yolu hazırladılar. Storner'ın halefi, A.F. Trepov, ama o da çaresizdi ve Duma zulmünü ve entrikaını sürdürdü.
İngiliz Büyükelçisi Buchanan’ın himayesinde olan Miliukov, akşamlarını genellikle İngiliz Büyükelçiliği’nde geçirdi. İngiltere Dışişleri Bakanlığı, belgelerin arşivlerinden yayınlanmasına hiç izin vermezse, bu, Milyukov'un “yurtseverliğini” yeni ve özellikle olumlu bir şekilde aydınlatır.
Karakteristik olarak, Aralık ayındaki 1916’te, Dışişleri Bakanı Pokrovsky, Duma’da Rusya’nın zafere savaşı sürdürme yönündeki değiştirilemez niyeti hakkında bir konuşma yaptı: “... hegemonya. Hepimiz, savaşı muzaffer bir sona erdirmemiz için hayati bir ihtiyaçla aynı derecede iç içe geçiyoruz ve bu şekilde düşmanlarımızın hiçbir püf noktasını durdurmamıza izin vermeyeceğiz (Şubat ayından önce Ayrapetov'un "On the Eve. Generaller, Liberaller ve Girişimciler Çalışması").
Şimdi kim bu Pokrovski'nin sözlerini hatırlıyor? Belki de hiç kimse, dar bir uzman grubu dışında, fakat Miliukov'un saçmalıkları hala halk tarafından "çarlık çıkmazının" kanıtı olarak kullanılıyor.
Savaşta kazanılan zaferden sonra, devrimci çete mahkeme ve cezaevi tarafından bekletildi, ancak bu onları aceleci bir isyan hazırlamaya zorladı. Devlet karşıtı öfkelerinde çok ileri gittiler ve şimdi geri dönüşü yoktu. Oyun tam geçti: ya onlar ya da kral. Ve burada doğal bir soru ortaya çıkıyor: kral neden devrimcilere sert önlemlerle uğraşmadı? Hiçbir komplo dehası değildi. Aşırı avlanmak ve onları vurmak zor olmaz. Nicholas bunu neden yapmadı? Affedilmez yumuşaklık veya psevdogumanizm mi gösterdi? Saçmalık hepsi bu. Çar salak değildi ve Rusya'nın "iyi dilekçiler" in nasıl geçtiğini ve ne tür bir kan denizini hazırladığını tam olarak anladı. Ve olay bu.
20. yüzyılın başlarında, İngiltere'nin ana jeopolitik rakipleri Almanya ve Rusya idi. Ve sadece rakipler değil, ölümcül düşmanlar. İngiliz kuruluşu onları ortadan kaldırmayı planladı. Ama hangi sırayla hareket etmek? Londra’nın sorunu, Almanya’nın yıkılmasının Rusya’nın kabiliyetlerini çarpıcı biçimde arttırmasıydı - ve bunun tersi. Ve aynı zamanda Almanya ve Rusya'yı ortadan kaldırmak için Britanya İmparatorluğu'nun bile gücü yoktu. Rusya'yı etkileyecek iki kaldıraç vardı - yerel beşinci bir sütun ve doğrudan bir askeri istila. Eğer Nicholas II devrimcileri yok ederse, o zaman İngilizler Rusya'ya karşı savaş açarak Almanya'nın müdahalesinin yapılmamasını güvence altına alabilir ve böylece ellerini serbest bırakabilir.
Sonuç olarak, tek başına Rusya, ülkemizi askeri ve ekonomik potansiyel olarak aşan ve nüfus açısından karşılaştırılabilir olan Almanya ve Avusturya-Macaristan'a karşı savaşacak. Bizim için böyle bir savaş felaket olurdu. Bu gibi durumlarda Rusya karşıtı bloğa kolayca katılabilecek Türkiye'yi de unutmayın.
Evet, Almanya’nın Rusya’ya karşı kazandığı zafer pahalı olacak ve İngilizler biraz nefes alabilecekti. Ancak, yine de, orta vadede, keskin bir biçimde yoğunlaşan Alman gücüyle görüşmek zorunda kalacaklardı. Yani, bu seçenek İngilizlerden çok memnun değil. Londra’nın önce Rusya’yı önce Almanya’ya, sonra da son anda Rusya’ya karşı beşinci sütununu kullanması daha karlı olacaktır. Nicholas II bunu çok iyi anladı, ancak savaştan önce ve savaşın başında da devrimcileri yok etmek imkansızdı: sonuçta, İngilizler, Rus-Japon savaşı sırasında olduğu gibi, ajanlarının her zaman devrimci terör ve sabotaj yapmasını emredebilirdi.
Almanya'nın güç dolu olduğu bir durumda, ülkemiz için çok tehlikeliydi. Ancak, İtilaf'ın (ve dolayısıyla Rusya'nın) kazandığı zafer zaten belirginleşecek, Almanya'nın potansiyeli büyük ölçüde aşılacağı zaman, devrimciler mutlu olmazlardı. Ancak İngilizler bu seçeneği kolayca saydı. Oyun burada yarışmaya başladı ve kralın inanılmaz bir karmaşıklık görevi olduğu anlaşılmalıdır. Devrimcilere isabet etmenin tam anını seçmek çok zordu. Bu durum tam olarak “dün - erken, yarın - geç” durumunda. Ama “bugün” ne zaman gelecek? Kesinlikle bilinmeyen ...