Nil’in yukarı taraflarında, mavilikten çok da uzak olmayan bir şehirde dev bir Mısırlı ölümden döndürüldü.
Boyu 12 metreyi aşkındı ve köpeğinkine benzeyen bir kafası vardı. Elbette bir tanrıydı Anubis.
Onu derenin içinde neredeyse suya gömülmüş olarak buldular, sanki uyuyor gibiydi. Bazı köylüler onu uyandırdı, sanki kafası karışmış gibiydi, başını tutuyordu ve konuşmaya başladı, etrafındaki köylüleri dinledi, muhtemelen Antik Mısır diliydi, şimdi de sanki şaşırmış gibiydi ve köylülere bakıyordu, ortada ondan korkacak hiçbir şey yoktu.
Anubis bir süre onlarla kaldı, sanki düşünceli gibiydi, anımsamaya çalışıyordu, meditasyon yapıyordu; bazıları onu ibadet ederken görmüştü. Hiçbir şey yemiyordu.
Köylülerin çabucak kavradığı işaret diliyle, onlarla iletişim kurdu ve onları anladığında mimikleriyle cevap verdi.
Haki üniformaları içinde birtakım Sudanlı devlet memurları çevredeki tarımsal uğraşı teftiş etmek için arabalarıyla geldiğinde köylüler Anubis’in güvenliği için endişelenmeye başladı. Anubis, köylülerin ricasına sessiz sedasız boyun eğdi ve dev adımlarıyla gözden ıraklaştı, öğleden sonrasını ıssız kırlarda geçirdi. Akşam memurlar ayrıldıktan sonra ihtiyatlı bir şekilde omzunda yarım düzine ağaçla geri döndü. Aniden muazzam bir şenlik ateşi yakıldı, köylülerin görüp görebileceği en büyük ateşti ve Anubis antik dilde köylülere şarkılar söyledi, muhteşem sesine çok uzaklardan vahşi hayvanlar eşlik etti, Anubis sanki ay gibiydi.
Çeviri: Elif Merve
Post Öykü 1