Geçtiğimiz yılın sonunda Suriye'ye yönelik bilgi savaşı başlatıldığı ve tüm hızıyla sürdüğü zaman, az sayıda insan bu küçük Orta Doğu devletinin bir yıl daha süreceğine inanıyordu. Pek çok analist, ya devletin isyancıların silahlı çetelerinin saldırısına maruz kalacağını (ancak, bu çetelere “insanlar” ve “demokrasi savaşçıları” diyerek farklı bir şekilde konuştuğunu ya da “insancıl” NATO bombaları tarafından bombalanacağını tahmin ediyordu. başka: “uçuşa yasak bölge”).
Ve yılın sonunda 2012. Suriye’nin durduğu gibi durduğunu görüyoruz. Ekonomik ablukaya rağmen, Batı’nın ve birçok Arap medyasının iftirası, onbinlerce paralı askerin gönderilmesi - dünyanın dört bir yanından suçlu bir övgü - bu küçük ama dirençli ülke bir yıl daha hayatta kaldı. Yıl, ölüm ve kaosun pençelerinden kopmuş. Boğazını ve acımasız mücadeleyi sıkılaştırma yılı. Birçok gözyaşı yılı, aynı zamanda zaferler yılı.
Yeni Yıl yaklaşıyor ve Şam'da güller açıyor ve yasemin henüz tam açılmadı. Düşen sarı yapraklar kaldırımların üzerinde uzanır ve aynı zamanda birçok yeşil ağaç vardır. Sonbahar yağmurlarından suyla dolu olan Barrada nehri başkentte neşeyle akıyor - bu son zamanlarda kuru olan dere değil, ancak taze meyveli mandalina ağaçları bodrumda büyüyor. İşte batılı ülkelerin ölüm cezasına çarptırılmak istedikleri çiçek açan bir şehir.
Şam bazen korkunç patlama seslerinden titredi. Terörizm barışçıl bir yaşama girer, böylece kimse minarelerini ve kiliselerini, nehrin kenarındaki ağaçları veya bir ay içinde açması gereken yeni çiçekleri görmezdi ...
Aralık 27 Şam banliyölerinde El-Sbeine'de terörist bir saldırıydı. Teröristlerin sık sık yaptığı gibi, yine mayınlı bir arabayı havaya uçurdular ve o sabah, sokakta yeterince insan olduğu zaman. 4 insanlar öldü, 10 yaralandı - çoğunlukla sınıfa giden öğrenciler ve okul çocukları.
Terör eyleminde bir başka girişim daha Tadamun mahallesinde kentte yapıldı. Ayrıca bir araba bombası kullanarak. Fakat bu sefer sadece teröristler ölüler arasındaydı.
Bu yıl hem Şam'da hem de Suriye'de birçok trajik olay yaşandı. Birçok oğlu kaybetti. Çok şey yok edildi ve iyileşme yıllar alacak.
Çok korkunç şeyler görmem gerekti: Humus şehrinde NATO paralı gangsterleri tarafından diri diri yakılan insanlar, teröristler, okullar, konut binaları, “özgürlük” tarafından tahrif edilmiş harap mahalleler, yanmış ve yırtılmış kitaplar, kandaki çocuk oyuncakları, Yeryüzünde sivillerin üzerindeki haydutların korkunç misillemeleri, insanların cesetleri teröristler tarafından atıldıkları çukurdan çekildi ... Lazkiye ve Tartus gibi sakin şehirlerde bile, bir trajedi geldi: meydanlarında bu yerlerde doğan düşmüş kahramanların portreleri var ve çoğu zaman yeni portreler eklenir; bunlardan doğanın bu açılığına artık dönmeyen erkeklerin denize ve ebeveynlerine delici bir şekilde bakıyorlar. Ülke, yalnızca özel değil, aynı zamanda bir asker olarak düşen Savunma Bakanı da dahil olmak üzere memurları, Temmuz 18’ta, şiddetli bir patlamanın, Şam’ı kendisine yönelmekte olan paralı çetelerden kurtarmak için bir toplantıya ara vermesiyle kesildi.
Fakat çok fazla neşe vardı: Haydutlara karşı başarılı özel operasyonlar, meşru başkanın desteğine yönelik kitlesel gösteriler, her yerel zaferden sonra yurtsever sloganlar atan askerler.
Ve asıl mesele, yazarların sözde “muhalefetin” Şam'daki Yeni Yılı karşılayacağını iddia ettikleri binlerce kasvetli tahminde bulunmasına rağmen ülkenin hayatta kalmasıdır (bu “muhalefetin zaferinin” toplu katliam, kaos ve yıkım, birçok özel tahminci anlamına gelir. sessiz kaldı).
Bundan sonra ne olacağını tahmin etmek zor. Demokratikleştiriciler, Doğu’ya saldırılarını durduracaklar mı ya da vergi mükelleflerine yüz milyonlarca dolarlık mükellef devletlere karşı anlamsız ve acımasız bir savaşa harcayacakları “unuttukları” kendi sosyal problemlerinde mide olacaklar. Asiler başka nasıl pompalanacak? silâh Öğrenciler sınıftayken okulların bombardımanından önce bile durmayan bu vahşilerin ellerine verilecek. Suriye karşıtı komplo yöneticileri hangi provokasyonlara devam edecek, yeni bir şey icat edecekler mi ya da Yugoslavya, Irak, Libya ve Afganistan'da zaten yaptıklarını kopyalayacaklar mı?
Ancak bir şey açıktır - Suriye'nin birçok insanın tahmin ettiğinden daha uzun sürdüğü gerçeği - bu, acımasız küresel faşizme karşı kazanılan önemli bir zafer, bu, uzun zaman önce iyileşeceği karnına bir darbe oldu.
Ve bu, zengin olan en antik kentin zaferidir. tarih ve kahramanca gelenekler. Bu, güç istemeyen Cumhurbaşkanı Beşar Esad'ın kendisinin bir zaferidir, ancak kendisinin sorumluluğunu üstlenmesi gerekiyorsa, bu haçı benzeri görülmemiş bir saygınlıkla taşıyor. Bu, Suriye ordusu için, ordudan yasal olarak kurtulabilenlerin bile ailedeki tek oğulları olduğu bir zafer. Bu, Suriye halkının zaferi - “özgürlük” sloganları tarafından kandırılamayan gerçek, sadık insanlar. Bu bizim zaferimiz, bu aşamada müttefik katliamını meşrulaştırmaya izin vermeyen Rusya halkının zaferi. Bu, Çin ve Venezüella, Küba ve İran, Belarus ve Ekvador, Bolivya ve DPRK halklarının, Suriye'ye karşı en kararlı ve istikrarlı bir şekilde saldırganlığa karşı çıkan ve en sadık müttefikleri olanlara karşı kazandığı bir zafer.
Suriye'nin, yeni faşizmin saldırısını istikrarlı bir şekilde yansıttığı gibi, işe alınan pisliklere karşı kahramanca mücadele ettiği gibi, gelecek yıl boyunca da devam etmesini diliyoruz. Kalıntılardan doğabilecek tüm güzel şeylerin son zaferini ve restorasyonunu diliyoruz!