İnsan prehistoryasının büyük bir kısmı için, dünyanın dört bir yanındaki insanlar üçleme uyguladılar: canlı bir insanın kafasında bir delik açmayı içeren ve keskin bir aletle kemik tabakalarını delerek, keserek veya kazıyarak bir ham cerrahi prosedür.
Bugüne kadar, dünyanın dört bir yanındaki arkeolojik bölgelerde üçlü işaretler taşıyan binlerce kafatası ortaya çıkarıldı.
Ancak görünen önemine rağmen, bilim adamları hala atalarımızın neden üstünlük sağladıkları konusunda tam olarak anlaşmıyorlar.
Afrika ve Polinezya'daki 20. Yüzyıl sonlarının antropolojik açıklamaları, en azından bu durumlarda, ağrı tedavisinde - örneğin kafatası travması veya nörolojik hastalığın neden olduğu ağrı - için trepanlamanın yapıldığını göstermektedir.
Trepanation'ın tarih öncesi de benzer bir amacı olabilir. Birçok trepanned kafatasları, genellikle trepanasyon deliğinin yapıldığı kafatasının aynı bölgesinde, kranial yaralanmalar veya nörolojik hastalık belirtileri gösterir.
Ancak, tıbbi durumları tedavi etmenin yanı sıra, araştırmacılar uzun zamandır eski insanların oldukça farklı bir nedenden ötürü trepanasyon(AYİN) yaptıklarından şüpheleniyorlar:
Engin netleştirme ilk kanıtı yaklaşık 7.000 yıl önceye dayanır. Antik Yunanistan, Kuzey ve Güney Amerika, Afrika, Polinezya ve Uzak Doğu gibi çeşitli yerlerde uygulandı. İnsanlar muhtemelen uygulamayı birkaç yerde bağımsız olarak geliştirdiler.
Trepanasyon, birçok kültür tarafından Orta Çağların sonuna kadar terk edilmiş, ancak uygulama 1900'lerin başlarına kadar Afrika ve Polinezya'nın izole edilmiş birkaç yerinde devam etmekteydi.
19. yüzyılın ilk üç aşamalı bilimsel çalışmaları yayınlandığından beri, bilim adamları eski insanların ruhların bedene girip çıkmalarına ya da bir inisiyasyon ayininin bir parçası olarak geçmelerine izin vermek için bazen üçleme yaptıklarını iddia etmeye devam ettiler.
Bununla birlikte, inandırıcı kanıtları bulmak zor. Tıbbi nedenlerden dolayı bir üçleme yapılması olasılığını tamamen ortadan kaldırmak neredeyse imkansızdır, çünkü bazı beyin durumları kafatasında iz bırakmaz.
Bununla birlikte, Rusya'nın küçük bir köşesinde arkeologlar şimdiye dek keşfedilen ritüel üçlemenin en iyi kanıtlarından bazılarını ortaya çıkardılar.
Hikaye 1997'de başlıyor. Arkeologlar, Rusya'nın çok güneyinde, Karadeniz'in kuzey bölgelerinin yakınında, Rostov-on-Don kentine yakın bir tarih öncesi mezarlık kazı yapıyorlardı.
Alan, 20 ayrı mezar arasında dağılmış 35 kişilik iskelet kalıntılarını içeriyordu. Mezarların tarzına dayanarak arkeologlar, Kalkolitik veya "Bakır Çağı" olarak bilinen bir dönem M.Ö. yaklaşık 5.000 ila 3.000 arasında bulunduğunu biliyorlardı.
Mezarlardan biri, iki yetişkinin - iki kadın ve üç erkek - bir ila iki yaşları arasındaki bir bebek ve orta yaştaki bir kız çocuğunun iskeletlerini içeriyordu.
Aynı tarih öncesi mezarda birden fazla iskelet bulmak çok da alışılmadık bir durum değil. Fakat kafataslarına yapılan şey şuydu: iki kadın, iki erkek ve genç kız, hepsine güvenmişti.
Kafataslarının her biri, birkaç santimetre genişliğinde ve kabaca elips şeklinde, kenarlarında kazıma izleri bulunan tek bir delik içermekteydi. Üçüncü insanın kafatası, oyulmuş, ancak gerçek bir delik bulunmadığının kanıtlarını gösteren bir depresyon içeriyordu. Sadece bebeğin kafatası lekesizdi.
Mezarın içeriğini analiz etme işi, şu anda Rusya'nın Rostov-on-Don eyaletindeki Güney Federal Üniversitesi'nde antropolog olan Elena Batieva'ya düştü . Delikleri hemen trepanasyon olarak tanıdı ve kısa sürede bu trepanasyonların alışılmadık olduğunu fark etti.
Hepsi neredeyse tamamen aynı yerde yapıldı: kafatasındaki bir noktaya “itiraz” dendi. Obel kafatasının tepesinde ve arkaya doğru, kabaca yüksek bir at kuyruğu toplanabileceği yerde.
Tüm kaydedilen trepanasyonların% 1'inden azı, obelion noktasının üzerinde bulunur. Üstelik, Batieva, bu tür sıkıntıların antik Rusya'da daha az yaygın olduğunu biliyordu. O zamanlar farkında olduğu sürece, sadece bir başka kayda değer kayma vakası vardı: 1974'te kazı yaptığı yere oldukça yakın bir arkeolojik alanda ortaya çıkan bir kafatası.
Açıkçası, tek bir itaat trepanasyon bulmak bile dikkat çekicidir. Ancak Batieva beşine bakıyordu, hepsi aynı mezara gömüldü. Bu ve benzeri görülmemiş.
Obelion üçlemenin nadir olmasının iyi bir nedeni var: çok tehlikelidir.
Obelion noktası, beyindeki kanın beynin ana giden damarlarına akmadan önce toplandığı üst sagittal sinüsün hemen üzerinde yer alır. Kafatasını bu konumda açmak, büyük kanama ve ölüm riskini taşır.
Bu, Rusya'nın Bakır Çağı sakinlerinin bu üçleme işlemlerini gerçekleştirmek için iyi nedenlere sahip olmaları gerektiğini göstermektedir. Ancak kafataslarından hiçbiri, üçlemenin gerçekleştirilmesinden önce veya sonra herhangi bir yaralanma veya hastalık geçirdiğine dair herhangi bir işaret göstermedi.
Başka bir deyişle, bu insanların hepsi tamamen sağlıklıyken korunmuş gibi görünüyordu. Bunların üç boyutlu bir ritüel kanıtı mıydı?
Bu ilginç bir olasılıktı. Ancak, Batieva izi bırakmak zorunda kaldı. Güney Rusya'nın her yerinden tahlil etmek için daha fazla iskelete sahipti ve gizemli ancak birkaç kafatasından tutuklanmayı göze alamıyordu.
Batieva, pes etmeden önce, daha tuhaf bir itaatın keşfedilmesi ancak bildirilmemesi durumunda, Rusya'nın yayınlanmamış arkeolojik kayıtlarını araştırmaya karar verdi.
Şaşırtıcı bir şekilde iki vuruş aldı. Obelion trepanasyonlu iki genç kadının kafatasları yıllar önce keşfedilmişti: biri 1980'de diğeri 1992'de. Her biri Rostov-on-Don'dan 31 milden (50km) daha az bir yerde keşfedilmişti ve hiçbiri, ne olduğuna dair hiçbir işaret göstermedi. tıbbi bir nedenden dolayı trepanned.
Bu, Batieva'ya, hepsi de güney Rusya'nın küçük bir bölgesinde kümelenmiş ve potansiyel olarak hepsi yaklaşık aynı yaşta olmak üzere toplam sekiz olağandışı kafatası verdi. On yıl sonra, daha da fazlası aydınlandı.
2011 yılında uluslararası bir arkeolog ekibi 137 insan iskeletini analiz ediyordu. Son zamanlarda, Rusya'nın modern sınırına yakın olan Rusya'nın Stavropol Krai bölgesinde, Rostov-on-Don'un Rostov-on-Don'un güneyindeki 310 mil (500km) doğusundaki üç ayrı Bakır Çağı mezarlık alanından kazılmıştı.
Arkeologlar, eğilimleri keşfetmek için yola çıkmamışlardı. Bölgenin tarih öncesi sakinlerinin genel sağlığını öğrenmek için oradaydılar. Ancak 137 kafatasının arasında dokuz tane göze çarpan delikler bulmuşlar.
Bunlardan beşi standart trepanasyon örnekleriydi. Delikler, kafatasının ön ve yanlarında çeşitli farklı konumlarda yapılmış ve kafataslarının tümü, yaralanmaların etkilerini tedavi etmek için üçlemenin yapıldığını öne süren fiziksel bir travma geçirdiğinin belirtilerini göstermiştir.
Ancak diğer dört göze çarpan kafatasının hiçbiri herhangi bir hasar veya hastalık belirtisi göstermedi. Dahası, dördüncüsü de tam olarak itiraz noktasının üzerine çekilmişti.
Araştırmacılardan biri olan - Alman Arkeoloji Enstitüsü'nün (DAI) antropologu Julia Gresky - çoktan Batieva'nın Rostov-on-Don bölgesinden gelen olağandışı kaygılarını anlatan makalesini okumuştu.
12 kafatası, bulundukları her yerde kayda değer keşifler olurdu. Ancak, hepsinin Rusya'nın aynı küçük köşesinde keşfedilmesi, bir bağlantının muhtemel göründüğü anlamına geliyordu. Eğer bir bağlantı olmasaydı, bu tür nadir üçlemlerden oluşan bir grubun yalnızca güney Rusya’da ortaya çıkma ihtimali çok düşük olurdu.
Gresky, Bateiva ve meslektaşları, bu fikrin kanıtlanması zor olsa da, bu olağandışı eğilimlerin kümelenmesinin, Güney Rusya’nın ritüel trepanasyon için bir merkez olabileceğini öne sürdüğünü savunuyor.
Moskova'daki Rusya Bilimler Akademisi'nden Maria Mednikova , Rusya'nın üçlemesi konusunda uzmandır. Kranyumun belirli, tehlikeli bölgelerindeki eğilimlerin bir tür “dönüşüm” elde etmek için yapılmış olabileceğine inanıyor. Bu yerlere güvenerek, toplumun sıradan üyelerinin sahip olamadığı eşsiz beceriler kazanabileceğini düşündüğünü söylüyor.
Neden sadece görünüşte sağlıklı olan bu 12 insanın bu kadar alışılmadık ve tehlikeli bir şekilde ele geçirildiğini tahmin edebiliriz. Fakat kendilerine yaslanma delikleri sayesinde, insanların yaslanmalarını aldıktan sonra kaderi hakkında şaşırtıcı bir miktar çıkartabiliriz.
12 kafatasından biri, Rostov-on-Don yakınlarındaki bölgelere gömülmüş 25 yaşın altındaki bir kadına aitti. İyileşme belirtileri göstermedi, bu durum, sevilme sırasında veya kısa bir süre sonra öldüğünü gösteriyor.
Ancak, diğer kafataslarının sahipleri operasyonlarında hayatta kalmış gibi görünüyor. Kafatasları, kazıma deliklerinin kenarlarında kemik iyileşmesi gösterdi; ancak kemik hiçbir zaman delikler üzerinde tamamen gelişmedi.
12 kafatasından üçü, üçleme deliğinin etrafında yalnızca hafif iyileşme belirtileri gösterdi, bu da sahiplerinin operasyondan sadece iki ila sekiz hafta sonra yaşadıklarını gösterdi. Bu bireylerden ikisi 20 ila 35 yaş arası kadındı. Üçüncüsü, cinsiyet tespit edilemeyen 50 ila 70 yaşları arasındaki yaşlı bir insandı.
Diğer sekiz kafatası daha gelişmiş iyileşme gösterdi. Bugün kemik iyileşmesi hakkında bildiklerimize dayanarak, bu kişiler muhtemelen operasyonlarından sonra en az dört yıl hayatta kaldılar.
Bu sekiz hayatta kalanlar, garip bir şekilde üç kafatasları ilk 20 yıl önce Batieva'nın dikkatini çeken Rostov-on-Don yakınlarındaki toplu mezardan beş kişiyi de içeriyordu.
İki erkek, iki kadın ve bir ergen kız, yıllarca süren delikleriyle hayatta kaldı. İskeletini temel alan 14 ila 16 yaşları arasında olan kız, 12 yaşından büyük olmadığı ve muhtemelen daha küçük olduğu zaman, çoktan korunmuş olmalı.
Bu 12 kişinin hastalıklardan veya kafa travmasından muzdarip olması hala mümkündür. Bu durumda, temizlik işlemi en az sekizinde işe yarayabilir.
Ancak Batieva ve meslektaşlarının haklı olmaları da mümkün ve bu insanlar ritüel bir amaç için güvenildi. Bu doğruysa, yalnızca hayatlarının geri kalanında ne gibi yararlar elde ettiklerini - veya aldıklarına inandıklarını - tahmin edebiliriz.