1948'de, Fédération Internationale des Échecs (FIDE), 2. Dünya Savaşı'ndan sonra ilk Satranç Dünya Şampiyonasını düzenledi. Kazanan Mikhail Botvinnik oldu. Diğer Dünya Satranç Şampiyonları Vasily Smyslov, Mikhail Tal, Tigran Petrosian ve Boris Spassky idi. Hepsi Sovyetler Birliği'ni temsil ediyordu.
Ancak 1972'de Spassky, Yüzyılın Maçı'nda Robert James Fischer ile karşılaştı ve kaybetti. Soğuk Savaş'ın ortasında, Vietnam savaşı hala devam ediyor.
Eski Satranç Dünya Şampiyonu Garry Kasparov, Bill Kristol ile (Sovyet Rusya'da I. Satranç ve Politika, Bill Kristol ile Konuşmalar, 2016) bir röportajda şunları söyledi:
Bu yüzden Spassky yenilgisi - Boris Spassky'nin 1972'de Bobby Fischer'ın tacı Sovyet Satranç Okulu'nun elinden aldığı yenilgi. 1948'den beri, bilirsiniz, satranç unvanı kesinlikle Sovyet oyuncularının elindeydi. Bu olay, Atlantik'in her iki yakasındaki insanlar tarafından Soğuk Savaş'ın ortasında ezici bir an olarak değerlendirildi. Birleşik Devletler için büyük bir entelektüel zafer ve bilirsiniz, Sovyetler Birliği için son derece acı verici, neredeyse aşağılayıcı bir yenilgi, çünkü Bobby Fischer harika bir oyuncuydu ama yalnız bir savaşçı gibiydi. Brooklyn'den güçlü Sovyet Satranç Okulu'na giren bir adam.
Kasparov buna bir ezilme anı.
Bu aynı zamanda Wikipedia tarafından "maçın küresel öneminden" bahseden alıntıdır. Ve Soğuk Savaş zaman çizelgesi de bunu içeriyor. Ancak maç makalesinin Aftermath bölümünde (hemen hemen satrançla ilgili) daha fazla bir şey yok. Yani Kasparov'un alıntısı elimizdeki tek şey ve o 1963'te doğdu, i. e. Fischer maçı kazandığında 9 yaşındaydı.
1972 Dünya Satranç Şampiyonası, ABD ve Sovyetler Birliği arasındaki ilişkiyi etkiledi mi ve eğer öyleyse, nasıl?
Minimal, öyle görünüyor. Aldatma ve geçici 'övünme hakları' bir yana, şampiyonluk, Başkan Nixon'ın Mayıs 1972'de Moskova'yı ziyareti, SALT I / II ve 1973 petrol krizi. ABD - Sovyet yumuşama dönemi zaten devam ediyordu ve 1970'lerin sonlarına kadar devam edecekti. Detente, Fischer - Spassky hesaplaşmasını kolaylaştırmış olabilir, ancak hesaplaşma, o zamanlar ne kadar büyük bir haber olsa da, yumuşama üzerinde fark edilebilir bir etki yaratmadı.
New Yorker'ın makalesinde Oyun Teorisi: Spassky ve Fischer tekrar ziyaret edildi David Edmonds ve John Eidinow'un kitabını inceleyen Bobby Fischer Savaşa Gidiyor: Sovyetler Tüm Zamanların En Olağanüstü Satranç Maçını Nasıl Kaybetti?, profesör ve Tarih için Pulitzer Ödülü sahibi Louis Menand şunları kaydetti:
Dünyanın ilgisinin olası bir nedeni Soğuk Savaştı ve kitaplarının çoğu için Edmonds ve Eidinow maçın Soğuk Savaş yönlerini oynuyor. Bu, sonunda tüm fikri iskonto ettiklerinde biraz şaşırtıcı hale getiriyor.
Kitabın yazarlarının sözleriyle (Edmonds ve Eidinow),
… şampiyonluk yumuşamanın yüksek çiçek açması sırasında gerçekleşti… Fischer-Spassky'nin hemen hemen tüm hesapları maçı jeopolitik terimlerle ifade etse de, bu açıdan garip bir şekilde yanıltıcıdır. Karşılaşma halk tarafından görülüp basına bir soğuk savaş hesaplaşması olarak yazılmış olabilirdi ama Kremlin'de ve Beyaz Saray'da Doğu-Batı hesaplaşmaları gündemde değildi.
Makaleye göre, yazarlar resmi düzeyde ne Amerikalıların ne de Sovyetlerin kendi 'temsilcilerine' aşık olmadıklarını savunuyorlar:
Amerikalı yetkililer, kendi taraflarında, Fischer'a esas olarak korku ve tiksinti ile bakıyorlardı. [Sonra Ulusal Güvenlik danışmanı Henry] Kissinger'ın müdahalesi, büyük stratejiden ziyade oyuna olan kişisel ilgiden kaynaklanmış gibi görünüyor. Dışişleri Bakanlığı, Reykjavik'teki Amerikan maslahatgüzarını Fischer adına hiçbir hükümet kaynağı harcamamaları konusunda bilgilendirdi ve maslahatgüzarın en derin arzusu Fischer'i adadan bir an önce çıkarmaktı…
Öte yandan Spassky, tipik bir Sovyet dönemi atletinden çok uzaktı. O bir vatanseverdi, ama bir Rus vatanseveriydi. Bolşeviklerden nefret ediyordu ve Sovyet sistemine çok az saygı duyuyordu (yine de bir sporcu olarak başarılarına inandığı ödülleri almaya özen gösteriyordu). Sovyet yetkilileri tarafından verilen tavsiyeleri görmezden gelmek ona zevk verdi ve İzlanda'da işleri kendi bildiği şekilde yapma ısrarı yüzünden saniyelerini ve diğer bakıcılarını hayal kırıklığıyla perişan etti.
Ayrıca, görünüşe göre, ne Amerikalıların ne de Sovyetlerin 'elden' bir şey denediğine dair hiçbir kanıt yoktu; Görünüşe göre iki taraf da Soğuk Savaş açısından risklerin özellikle yüksek olduğunu düşünmüyordu:
Edmonds ve Eidinow şiddetle spekülasyon yapıyorlar, ancak KGB'nin veya Fischer'ın ekibindeki herhangi birinin el altından bir şey yaptığına dair herhangi bir kanıt bulamıyorlar. Ayrıca, biraz isteksizce, maçtaki resmi Sovyet müdahalesinin alışılmadık derecede yoğun olmadığı ve basında çıkan haberlerin tamamen ideolojik olmadığı sonucuna varıyorlar. Bu, tam olarak not ettikleri gibi, bir süper güç yumuşama dönemiydi.
Kaybetmenin bir sonucu olarak,
Moskova'ya döndüğünde, Spassky ve ekibi aşağılayıcı bir otopsiye maruz kaldı ve Spassky'nin seyahat ayrıcalıkları askıya alındı (uluslararası rekabette başarısızlığa karşı standart bir Sovyet tepkisi).
Öte yandan Fischer,
ABD'de ulusal bir kahraman olarak kabul edildi - Richard Nixon ona bir tebrik telgrafı gönderdi ve onu Beyaz Saray'a davet etti.
Ama bu kısa sürdü ve
Birkaç gönülsüz halka göründükten sonra… Fischer radar ekranından çıktı.
Yani dünya bir süredir "bağlı" iken, sadece satranç oyunu etkilenmiş görünüyor.Satranç profili diğer ülkelerde olduğu gibi Amerika'da yükseldi.Fischer 1975'te unvanını kaybetti ve Anatoly Karpov unvanını kaybetti. sonraki 10 yıl boyunca (1975-85) satranç sahnesine hakim oldu.
Siyasi olaylar üzerinde etkisi olan bir spor etkinliği arıyorsanız, muhtemelen en iyi aday El Salvador ve Honduras arasındaki 1969 Futbol Savaşı olacaktır, ancak burada bile söz konusu futbol maçı daha çok başka bir semptomdu, altta yatan, neden olur. Hindistan-Pakistan kriket rekabeti de ilgi çekicidir, ancak burada spor genellikle ilişkileri alevlendirmekten çok sakinleştirmeye hizmet etti (yoğun rekabete rağmen).