Neler yaşıyor olduğunun, kim olduğunun ve ne yaptığının hiç bir önemi yok? Anlamak istemedikçe anlamazsın. Bir kez daha, sana anlatıyorum Tuncay. Hiç bir haltın bir önemi yok hayatında.
Amcan mı ölmüş? Günlerdir kafanda saçma salak düşüncelerle mi dolaşıyorsun? Ağlayacak bir omuzun ne önemi var değil mi? Hayat devam ediyor nasıl olsa değil mi?
Kimse nasılsın diye sormuyor mu? Çare yabancılar da mı sandın? Kim sikliyor ki seni? Ailen mi? Hah. Daha dün ağlıyordun sahile karşı.
Kim geldi yanına? Kim sordu halini, hatrını? Babanla en son ne zaman konuştun? Sevilmiyorsun. Alışmıştın hani? Yine mi yalan söylüyosun kendine?
Sorularıma daha ne kadar sessiz kalıp ağlayacaksın? Üzüldüğünü gören kimse yok. Sen yalnız ölecek olanlardansın. Bunu anlaman için kaç insanın sana sırtını dönmesi gerekiyor? Çünkü hayatın bu acıklı şekilde devam edecek.
Yine mi ağlıyorsun? Durma. Sanki bir şeyi iyileştirecekmiş gibi. Sanki, sanki senden bir sik olurmuş gibi.