-
var sanki böyle bir durum. çocukların hayvanlara karşı acıma duygusu büyüklerden daha çok. ama bu mantıklı düşünemedikleri zaman kötü sonuçlar doğmasına neden olabiliyor.
biraz önce komşumuzun çocuğu elinde şeffaf bir poşet, içinde ise bir güvercinle dolaşırken gördüm. "napıyorsun?" diye sordum, "abi bunu kedi yiyecekti, zor kurtardım, poşete koydum gezdiriyorum" diye cevap verdi. "poşetin ağzı neden bağlı? " dediğimde "kaçmaması için" dedi. aldım elinden, poşetin ağzını açtım, boğulmuş mu diye kontrol ettiğimde garibim bana baktı " abi kurtar beni bu manyaktan, ver kedilere gitsin" der gibi baktı. poşetten çıkartıp baktığımızda kedi biraz yaralamıştı. neyse ki mahallemizde iyi bir veteriner ablamız var. kendisi hayvan ayırt etmeden ve para beklemeden ilgilenir. ona emanet ettik. o halleder.
-
toplum, sistem, aile vs tarafından içerisine henüz herhangi bir kötülük sokulmadığı ve öğretilmedi için sanırım
ikisi de doğal olarak birbirlerine sevgi besliyorlar başlangıç olarak
-
eğer çocuk, büyüme sürecinde ailesinden empati duygusunu öğrenememişse hayvanlara ve etrafındakilere karşı daha vahşi olur. empati ve etik sonradan öğrenilen bir şeydir ve sağlıklı bir medeniyet için olmazsa olmazdır. bunları öğrenmemiş çocuk, gayet vahşi davranışlar sergileyebilir ve sergiler de. dünya toz pembe, çocuklar masum değil. bu konuda çocukların ne kadar vehşileşebilecekleri ile ilgili tonlarca örnek var. ayrıca benim de çok sevdiğim bir roman... (bkz: sineklerin tanrısı)