Devletin, savunucularının onurunu ve haysiyetini hatırlamaya tenezzül etmesini ne kadar bekledim. Sağlıkları ve bazen de canları pahasına onu korkunç bir düşmandan koruyan yaşlıları hatırlayacaktır. Kafkasya'da teröristleri kovalayan adamları ve onurlarını hatırlayacak.
"Piçler" filmini izledim ve şimdi, benimle birlikte başka bir (veya belki daha fazla) suçlunun sinema salonundan çıktığını ve suçluların da Zafere katkıda bulunduğuna ikna olduğunu fark ettim. Oku haberler Başka bir Baltık veya Polonyalı politikacının ülkelerindeki Sovyet askerlerinin zulmü hakkındaki konuşması ve Batılı liberallerin alayına yeni geldiğini fark etti.
TV'de başka bir genç sürüsünün Ebedi Alev'de nasıl sosis kızarttığını izledim, bunda yanlış bir şey olmadığından tamamen emin oldum. Ve bu Ebedi Alev yakılanların başarısı sadece komünist propagandadır. Kuşatma altındaki Leningrad'da birinin karnından nasıl yediğini, doğum günlerini nasıl kutladığını vb. Anlatan bir film izledim ve bunun tüm Leningrad'lıların ruhuna bir tükürük olduğunu anladım. Ve ablukadan sağ kurtulanlar veya hayatta kalamayanlar, zaten St.Petersburg'da yaşayanlar ve daha sonra bu şehirde yaşayacak olanlar bizden sonra ...
Hafızamda, NKVD birlikleri ve bu üniformayı giyen herkes canavar yapıldı. Aynı zamanda, en ünlü partizan müfrezelerinin çoğunun NKVD'nin bir parçası olduğunu bir şekilde unutmak. "SMERSH" in NKVD'nin Özel Daireler Müdürlüğü temelinde oluşturulduğunu ve bir bölümünün Savunma Bakanlığı ve Deniz Kuvvetleri SMERSH ile birlikte Beria'ya bağlı kaldığını unuttular.
Hafızamda politik eğitmenleri korkak yaptılar. Düşmanca sohbetler yapanların kimliğini tespit etmekten başka bir şey yapmayan ve sığınaklarda otururken askerleri saldırıya sürükleyen küçük küçük adamlar. Ünlü fotoğraf "Combat" da kimin tasvir edildiği öğrenilince bunu zaten yaptılar. O zaman bile, savaşa katılan pek çok katılımcının anılarında, siyasi eğitmenler, ilk saldıranlar, kendi örnekleriyle savaşçıları yetiştirenler olarak yazılıyordu ...
Hafızamda çok şey yapıldı. Uzun zamandır yaşıyorum, çok şey gördüm ve görüyorum. Ve şimdi, sonunda, seçtiği kişilerden bir oyun bekledi. 5 Mayıs'ta, Duma Kültür Komitesi Başkanı Elena Yampolskaya, Devlet Duması Birinci Başkan Yardımcısı Alexander Zhukov ve Senatör Alexei Pushkov, SSCB ve Nazi Almanyası'nın dünyadaki hedeflerini ve eylemlerini kamuya açık bir şekilde tanımlayan bir yasa tasarısını Devlet Dumasına sundu. Savaş II.
Geçmişimiz geleceğimizdir
Hafızanın korunması gerekiyor. Savun çünkü geçmişimiz geleceğimizin köküdür. Şimdi ve gelecek geçmişten büyür. Komşu, bir zamanlar kardeş olan devlet örneğinde, bugünün ne kadar hızlı değiştiğini görüyoruz, geçmişi biraz değiştirmeye değer. İnsanların kaderi nasıl değişir, insanlar yaşlılarından nasıl çabuk vazgeçerler, kendi ülkelerini nasıl terk ederler.
Paralel dünyaların varlığı hakkında birçok bilim kurgu yazarının yazdıklarını kendi gözlerimizle gördük. Arazi aynı, şehirler aynı, insanlar aynı görünüyor ve dünya bizim alıştığımızla aynı değil. İnsanlar aynı değil. Devlet öyle değil. Ve şimdiden çok az insan, halkların son kardeşliğini hatırlıyor.
"Halka açık bir konuşmada, halka açık bir çalışmada, medyada veya İnternet dahil bilgi ve telekomünikasyon ağlarının kullanılması, SSCB liderliğinin, komutanın, Sovyet ordusunun hedeflerinin, kararlarının ve eylemlerinin belirlenmesi yasaktır. Nazi Almanyası liderliğinin hedefleri, kararları ve eylemleri, Nazi Almanyası ve "eksen" ülkelerin komutanlığı, askerleri <...> ve ayrıca Sovyet halkının Nazi'nin yenilgisindeki belirleyici rolünün reddi Almanya ve Avrupa ülkelerinin kurtuluşu sırasında SSCB'nin insani misyonu ",
- belgenin metnini söylüyor. "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Sovyet Halkının Zaferinin Sürdürülmesi Üzerine" yasasının değiştirilmesi önerildi.
Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Konseyi'nin 27 Ekim 2020 tarihli toplantısında açıklanan Cumhurbaşkanı Putin'in doğrudan talimatına seçilmiş yetkililerimizin bu kadar gergin tepki vermesi bile bir şekilde unutulmuş durumda. Temelde yatan mücadele anlayışı var, yasa değişikliklerinin yazarlarının yaşadığı baskı var, ancak suç yok. Kanun tasarısı zaten var!
IA REGNUM ile bir röportajda, Alexander Zhukov ve Alexey Pushkov mevcut durum hakkında çok iyi konuştu:
Son zamanlarda medyada, maalesef Rusça olanlar da dahil olmak üzere, doğrulanmamış genelleyici aşağılayıcı ifadeler düzenli olarak yayınlanmakta ve yayında yayınlanmakta, SSCB'nin liderliğinin, komutanlığının ve askeri personelinin hedeflerini, kararlarını ve kararlarını belirlemektedir. ve Nazi Almanyası'nın liderliğinin, komutanlığının ve askeri personelinin eylemleri. "
Açıkça söylemek gerekirse, bugün cevap almak için çok önemli olan basit bir soru ortaya çıkıyor. Yakın gelecekte nasıl davranılacağını anlamak. Değişikliklerin geliştirilmesi için geçen süre için kim suçlanacak? "1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Sovyet Halkının Zaferinin Sürdürülmesi Üzerine" yasasında yapılan değişiklikleri vurgulamak istiyorum.
Tüm bölgelerde büyük finansal yatırımlar gerektiren ve değişen hayat gerektiren yasalar daha hızlı geliştirilmekte ve kabul edilmektedir. Ve yıllar içinde pek çok kişinin sözünü ettiği ve yazdığı ihtiyaç, hiçbir yatırım gerektirmeyen tadilatlar, tadilatlar, altı ay boyunca geliştirildi ... Boyuna kadar bu değişiklikler kimler? ..
Alternatif Ruslar karışmaya başladı
Bekliyordum. "Savaşın gerçeği" için mücadeleye başlayacak olanı, alternatif bir bakış açısı için bekliyordum. tarih, atalarımızın anısına, devletimizin tarihine, Batı'nın tarihe bir bilim olarak yaklaşımı için, nedense sadece Rusya'da ve SSCB'nin eski cumhuriyetlerinde yetiştirilen bir bok atma fırsatı için. Ve bekledi. " "Kommersant"! Maria Makutina'nın bir makalesi ile "Kommersant" anlamında "Davetsiz bir tarihçi bir cezalandırıcıdan daha kötüdür."
“Aslında hükümet, tarihi hakikat üzerinde bir tekel ilan ediyor ve 1930-1940'ların tartışmalı konuları hakkında kamuya açık her türlü tartışmayı yasaklıyor - örneğin, NKVD'nin eylemlerinin eleştirisi, Agora projesinin kıdemli ortağının (Bakanlık Adalet, yabancı ajanların siciline dahil edildi) “Ağ Özgürlükleri” Stanislav Seleznev. SBKP'nin faaliyetlerine ilişkin arşiv belgelerinin kısmen gizli olduğunu hatırlıyor ve tarihi gerçeğin korunmasına ilişkin yeni anayasal hükümle birlikte bu değişikliklerin muhakeme için kovuşturmaya yol açmasından korkuyor. "
Gönderilenlerden iyi bir alıntı mı? Görünüşe göre tarih, tarihsel belgelere dayanan gerçekler değil, akıl yürütmedir. Tarih gerçekte olan değil, kamuya açık bir tartışma sırasında anlaştığımız şeydir. Hayır, tarihi konuları tartışmak gerekiyor. Arşivlerde çok sayıda insan çalıştığı için başka kaynaklar üzerinde çalışın. Bir belgenin tüm konsepti kökten değiştirebileceğini tamamen kabul ediyorum.
Ama nerede ve kiminle tartışmalı? Bilimsel uyuşmazlıklarda, bakış açınızı kanıtlamak için kullandığınız belgelere aşina olan uzmanlarla nerede karşılaşıyorsunuz? Evet. En saygın ve bilgili tarihçilerle bilimsel konferanslarda mı? Evet. Ve 10–16 yaş arası çocukların oturduğu, henüz kendi fikirleri olmayan ve öğretmenin söylediği her şeyi, internette yazılanları, sinemada görülenleri özümsedikleri bir okulda? Değil.
Gençlerin eğitiminde ulusal fikri, devletin ideolojisini tartışan çok sayıda kopya kırdık. Neden gençlerin "bizim yaşlarımızdaki gibi olmadığını" düşünüyorsunuz? Neden erkek ve kızlarımız aynı Büyük Vatanseverlik Savaşı hakkında söylediklerinin çoğunu anlamıyor?
Evet, çünkü okulda, kolejde, üniversitede farklı tarih okuyorlar. Kommersant'ın savunduğu çok alternatif hikaye. Eminim okuyucuların çoğu gençlerden bir kereden fazla korkunç bir söz duymuştur: “Ama savaş başlarsa savaşmaya gitmeyeceğim! Oligarklar için savaşmayacağım! Kendileriyle savaşsınlar! "
Ve bu bir poz değil. Bakış açısı budur. Bunlar gençlerin gerçek ruh halleridir. Hepsi değil, yeterince büyük bir kısım. Bastırılanların bile cepheye gitmeye neden hevesli olduklarını anlamıyorlar. Şanlı mareşallerimiz ve generallerimiz neden çoğunlukla Stalinist kamplardan geçti? Neden genel olarak "Stalin için" savaşmaya gittiler? Ne de olsa General Vlasov ve onun gibilerin yaptığını yapmak daha mantıklı olmaz mıydı?
İnsanların Stalin ya da Zhukov için değil, Sovyet iktidarı ya da komünist gelecek için değil, evleri için, köyleri ya da şehirleri için, aileleri için savaştıkları sözler sonunda onlar için anlaşılmaz hale geldi. Öğretmen ve tarih ders kitabı onlara farklı değerleri öğretti. Holodomor'u, baskıları, Çeka ve NKVD'nin elinde ölen milyonları hatırlıyorlar. "Halkın komünistlere karşı nefretini" hatırlıyorlar.
Örneğin, askerlerin saldırdığı sloganlar sorusu kadar basit görünen bir noktadaki tartışmalara her zaman hayret ediyorum. “Anavatan İçin!” Sloganını tamamen reddeden iyi eğitimli insanların yorumlarını kaç kez okuduğunuzu hatırlayın. Stalin için! ". Stalin'in cenazesindeki haber filmini hatırlayın. Bu gözyaşı lekeli yüzler. Bu gerçek yas. Bu bir oyun değil ve parti toplantısı kararının bir uygulaması değil. Öyleydi!
"Yazarlar, Sovyet liderlerinin ve ordunun kamuya açık konuşmalarında, medyada ve internette" hedef, karar ve eylemlerin "Nazilerin oluşturduğu" hedefleri, kararları ve eylemleri "ile özdeşleştirilmesini yasaklamayı önerdiler. Uluslararası Askeri Mahkemenin kararı. "
"Sovyet halkının Nazi Almanya'sının yenilgisinde belirleyici rolünü ve Avrupa ülkelerinin kurtuluşunda SSCB'nin insani misyonunu" da inkâr etmek imkansız olacaktır.
Ve bu makaleden bir alıntı.
Bunun gibi alternatif tarihçiler, ölen büyükbabamı ve büyükannemi, büyükbabaları ve çoğu okuyucunun büyük büyükbabalarını rasgele Nazilere sıraladılar. Dünyayı kahverengi vebadan kurtaranlara faşist denilebilir. Sırf faşistlerin emirlerini "Sovyet liderlerinden ve ordusundan" yerine getirdikleri için.
Ah, II.Dünya Savaşı sırasında Hitler'in her yerini yalayanlar bunu unutmak ister. Ve faşizmi gerçekten mağlup edenler çamurla karıştırıldı. İşgalci, işgalci, tecavüzcü ve katil olarak ifşa edildiler. Ve yine komşu devlete döneceğim. Sonuçta, orada çıkıyor. Görünüşe göre Zafer Günü yok edildi ve cezalandırıcıları kahramanlaştırdığı ortaya çıktı ve muzaffer insanları terpila halkına dönüştürdüğü ortaya çıktı.
"Bay Budnitsky'ye göre, yazarlar, örneğin Vasily Grossman'ın karakterleri Nazi ve Stalinist rejimler arasında paralellikler kuran Vasily Grossman'ın Life and Fate romanının yasaklanmasına kadar geniş yorumlarına yol açabilecek çok genel formülasyonlar önerdiler. "
Geçmişin kültürel mirasına ne önem veriyor? Kimse kitapları yasaklamayacak. Sadece kurgu olduğu için, tarihi bir belge değil. Bu tür kitapları okumak faydalıdır. Ama zaten geçmişe karşı yerleşik bir tavırla. Gerçek her zaman ortadadır. Ve adam kendisi arıyor.
Değişikliklerin yürürlüğe girmesini bekliyorum
Çocukluğumdaki bir sohbeti sık sık hatırlıyorum. O zamanlar faşizmin belini kıranlar 50 yaşında güçlü erkeklerdi. Ve bazen biz erkekler o zamanla ilgili 100 gram ön cephenin altında yaptıkları konuşmaları dinledik. Konuşma ceza şirketleriyle ilgiliydi. Ve birden göğsü birkaç dövüş madalyasıyla süslenmiş bir komşu, kendisinin ceza sahası olduğunu söyledi! Ve ilk "ZBZ" ceza şirketinden aldı.
Savaşın ilk günlerinde ve aylarında baskıları zaten biliyorduk ve bir özel subayın böyle bir kahramanı Sovyet karşıtı konuşma veya bir Alman broşürü için ceza kutusuna nasıl gönderdiği hakkında bir hikaye bekledik. Fakat…
“Evet, beni cezai bir suçtan ceza kutusuna gönderdiler. 42'nin sonunda cepheye gittim. Piyadeye. Bir keresinde bir askerin arkadaşının yeni botları olduğunu görünce kırık ayakkabılarımı bu botlar için değiştirmek istedim. Sadece değişmek istemedi. Bu yüzden aşçıdan bir torba makarna çalmak zorunda kaldım. Kısacası, beni hemen mahkemede buldular. Bana üç ay serbest vuruş verdiler. Orada sadece iki hafta savaştım.
Sonra bir tür bataklıkta duruyorduk. Her şirket için tüfekler ve iki makineli tüfek. Askerler askerler gibidir, sadece omuz askıları alınmıştır. Almanları adadan atmak gerekiyordu. Orada krallar gibi oturuyorlar ve biz bataklıkta çizmelerimizi yutuyoruz. Ve hatta bir çift tanklar orada var. Komutan beni tankla ilgilenmem için gönderdi. İki el bombası verdi. Sürün ve yırtın. Süründü, çekti. Sadece tanka çarpmadı. Fritz makineli tüfeklerden dökülürken huniye girip oturmak zorunda kaldım.
Ve topçu mevzimiz yakındaydı. Kırk beş oradaydı. Filmlerdekiyle aynı değil ama uzun burunlu. Yenilerden. Ve etrafta adamlar yalan söylüyordu. Başarılı bir şekilde Alman vuruşu. Kısacası, bir buçuk saat sonra, Alman tankı mevzilerimize ateş etmeye karar verdi ve silah namlusunun yönlendirildiği tümseğe tırmandı. Ben çektim. Tank yanıyor, halkımız bağırıyor, Almanlar ateş ediyor.
Ve geceleyin, kendi başına süründüğünde, büyükümüz bana gazeteyi çoktan okumuştu. Mahkumiyet kararlaştırıldı. Daha fazla geçiş için bir sonraki bölüme gidiyoruz ... ".
Sonra bir tür bataklıkta duruyorduk. Her şirket için tüfekler ve iki makineli tüfek. Askerler askerler gibidir, sadece omuz askıları alınmıştır. Almanları adadan atmak gerekiyordu. Orada krallar gibi oturuyorlar ve biz bataklıkta çizmelerimizi yutuyoruz. Ve hatta bir çift tanklar orada var. Komutan beni tankla ilgilenmem için gönderdi. İki el bombası verdi. Sürün ve yırtın. Süründü, çekti. Sadece tanka çarpmadı. Fritz makineli tüfeklerden dökülürken huniye girip oturmak zorunda kaldım.
Ve topçu mevzimiz yakındaydı. Kırk beş oradaydı. Filmlerdekiyle aynı değil ama uzun burunlu. Yenilerden. Ve etrafta adamlar yalan söylüyordu. Başarılı bir şekilde Alman vuruşu. Kısacası, bir buçuk saat sonra, Alman tankı mevzilerimize ateş etmeye karar verdi ve silah namlusunun yönlendirildiği tümseğe tırmandı. Ben çektim. Tank yanıyor, halkımız bağırıyor, Almanlar ateş ediyor.
Ve geceleyin, kendi başına süründüğünde, büyükümüz bana gazeteyi çoktan okumuştu. Mahkumiyet kararlaştırıldı. Daha fazla geçiş için bir sonraki bölüme gidiyoruz ... ".
Hikayeyi hatırladım. Belki çoktan unutmuşumdur. Ama bu hikayede ne komutanlara ve özel subaylara karşı bir kızgınlık ne de bir tür kahramanlık olduğu gerçeğiyle nasıl ilişki kurmalıyım? Bu tankı nasıl devirdiği bile mizahla anlatılıyor. Silah dolu olduğu için şanslıydı. Tankın görüntünün altında sürünerek çıktığı için şanslıydı. Şanslı, hepsi bu. Ve sonra asker bu savaş için bir madalya aldı.
Savaş kirli, kanlı bir iştir. Ve savaşta her türlü şey olur. Ve insanlar farklı savaşıyor. İyi ve kötü, kötü ve kibar, cesur ve korkak. Bu konuşmayı bir nedenden dolayı hatırladım. Nasıl eski ceza kutusu Vanya Amca olduğunu ya da "Ceza Taburu" filminde nasıl gösterildiğini anlayabilirsiniz.
Bir başarının nasıl beklenmedik olduğundan, bir askerin bir başarıya sıradan bir askeri iş olarak davrandığından bahsedebilirsiniz. Ya da talihsiz cezaların nasıl bir bataklığa fırlatıldığını ve Almanları güçlendirilmiş ve teçhizatlı mevzilerden bütünün desteği olmadan nasıl devirmeye zorlandığını konuşabilirsiniz. havacılık ve topçu.
Ve müfrezeden bahsedebilirsiniz. Vanya Amca onlara güldü. Savaşçılar orada açlıktan ölüyordu. Ceza sahasının aşçıları korktu ama onlar korkmadı. Böylece ön tarafta aç insan kalmasın diye beslendiler ve kalan çit verildi. Oraya Almanlardan yiyecek bile attılar. Ve onlara karşı kin beslemiyordu. Cezaların da korkakça olduğu oldu. Geri çekildiler. Burada, "Maxima" nın başlarının üzerindeki müfrezeyi suladılar. Ve bazen askerler kendilerini aynı siperlerde birlikte buldular.
"1941-1945 Büyük Vatanseverlik Savaşında Sovyet Halkının Zaferinin Sürdürülmesi Üzerine" yasasında yapılan değişikliklerin kabulü, yalnızca faşizmin galiplerinin anılarının bir savunması değildir. Bu aynı zamanda gelecek için bir temeldir. Bu, o çok ulusal fikrin formülasyonudur. Bu, kazananların psikolojisinin, Anavatan vatanseverlerinin psikolojisinin oluşumudur. Yetkililer, yani Anavatan, yani Rusya değil.
Bugün, Batı'nın ülkemizi bu şekilde yok etme ideolojisini nasıl şekillendirdiğini görüyoruz. Rusya'ya karşı zafer değil, Rusya'nın yok edilmesi. Bu yüzden nazikçe yanıt vermeliyiz. Ruslar her zaman kazandılar çünkü ortak bir fikirle, tek bir hedefle birleştiler. Biz her zaman yumruk olduk, avuç içi değil.
Yumruk her zaman avuç içinden daha sert vurur. Bir yumruk, bir tokattan daha ciddidir ...