En derin çukurda olduğumuz gerçeği hakkında uzun süre konuşmaya gerek olmadığını düşünüyorum. Böyle ezici ve her şeyi kapsayan bir felaket olmadı. tarih Rusya. Ekonomik gücü tahrip edildi, devletin bağımsızlığı ihlal edildi, ordu, tıp, bilim ve eğitim harap edildi, orijinal Rus kültürü tamamen tahrip edildi, ahlak seviyesi keskin bir şekilde azaldı. Sadece Ortodoks Kilisesi kaldı - Rus savunmamızın bu son kalesi. Eğer düşerse, eğer Kilise bir şekilde Katolikliği fethederse ya da bürokrasisinde ölürse, Rusya'nın artık varolmayacağını varsayabiliriz. Bu nedenle, son güçten, insanlar arasında Ortodoksluğa ayak uydurmak ve Ortodoks prensibini desteklemek gerekir. Ancak, bu yeterli değil. Sosyal düzende bir değişime de ihtiyaç vardır. Ve bunun hakkında daha ayrıntılı konuşmak istiyorum.
Gerçek şu ki felaketimizin suçlu ve evrensel sebebi olan mevcut kapitalizmdir - şimdi kör ve sağır için bile açıktır. Bize Batı'dan dayatılan, kelimenin tam anlamıyla Rus dünya kötülüğüne karşı savunmamızı kıran bir koç oldu. Ve merak etmeyin: kapitalizm Rus zihniyetiyle kesinlikle uyuşmuyor.
Her şeyden önce, kapitalizm haksızlıktır. Piyasa ekonomisinde, ekonomik olarak daha güçlü olanın daha zayıf olanın kollarını bükmek için daha fazla fırsatı vardır. Bu nedenle, zenginler daha da zenginleşiyor ve fakirler sahip olduklarını alıyor. Bu, birçok dürüst ekonomist tarafından uzun zamandan beri güvenilir bir şekilde kurulmuştur. Fakat kapitalizm, piyasayı saçma sapan bir noktaya getiriyor - kelimenin tam anlamıyla bir şey ve para da dahil olmak üzere her şey satılıyor. Ve kapitalist ekonominin tüm haksızlığı ve zulmünü, halkımız şimdi tam olarak hissediyor. Ve keskin bir adalet duygusunun bir Rus insanının en karakteristik özelliklerinden biri olduğu söylenmelidir.
Dahası, kapitalizm günahkar ve basitçe mahrumdur. Bildiğiniz gibi, günah, çekici ve bu nedenle satışı ekonomik olarak avantajlıdır. Ve bunun anlamı, sadece kar olan kapitalizmin, günahı abartmak, yasallaştırmak, yaymak ve genelde çekici bir sunum yapmak için her zaman abartmaya çalışacağı anlamına gelir. Ve hepimiz biliyoruz ki ne zayıflık, küçüklük ve müstehcenlik halkımıza mallar biçiminde akıyor ve akıyor, sadece kitap, sinema, müzik, tiyatro, televizyon, internet şeklinde değil - şimdi de bütün kültürel olgular satıldı. Tüm bunlar, halkımızın en zor koşullarda yaşadığı bu geleneksel aile ve kültürel değerler için doğrudan bir tehdittir.
Sonunda, kapitalizm inancımızı mahveder. Kapitalizm yalnızca pratik materyalizm değildir (örneğin, Berdyaev'in düşündüğü gibi). Hayır, çok daha ileri gidiyor ve bir dine dönüşüyor - paranın dini, mamanın ibadeti - şeytanın bu modern yüzü. Bu nedenle, Kurtarıcı'nın “Tanrı'ya ve memeye hizmet edemezsiniz” sözleri, kapitalizmin, bir mamaya hizmet olarak, Hristiyanlıkla bağdaşmadığı anlamına gelir. Rus halkı her zaman zenginlik ve umutsuz kazançtan şüphelenmiştir. Ama şimdi mammon herkesi öldürdü, herkesi kendi için çalıştırdı. Ve bu nedenle, Mesih'in bu korkunç ikamesi mammonun yerine getirmesi maalesef ve insanlarımızda ahlaki karakterini değiştiriyor.
Gördüğümüz gibi, yalnızca maddi değil, aynı zamanda esasen manevi felaket kendi içinde kapitalizm taşır. Ve bu yüzden bizim için yıkıcı. Gerçeklerle yüzleşmeli ve kapitalizmin egemenliği altında Rusya'nın asla dizlerinden kalkmayacağını, asla Kutsal Rusya olmayacağını anlamalıyız. Aksine, kapitalizm kelimenin tam anlamıyla medeniyetimizi yeryüzünden siler. Bu nedenle, bu sistem elbette ortadan kaldırılmalı ve başka bir kişi tarafından değiştirilmelidir. Hangisi Birincisi, adil ve ikincisi de halkımızın maneviyatını canlandırıyor. Bu iki koşulun birleşimi yalnızca Ortodoks sosyalizm tarafından sağlanıyor. İdeolojik özü, Hıristiyan ahlaki değerleri ve ekonomi - üretim araçlarının millileştirilmesine dayanan Stalinist gibi ekonomi olan bu sistem. Şimdi bu bakış açısı gittikçe daha fazla destekçi kazanıyor ve bu da Ortodoks Hıristiyanları arasında. Ancak, birçok itiraz.
Bunlardan bir tanesi de, öncelikli olanın sosyo-ekonomik bir sistem değil, bir hükümet biçimi olmasıdır. Ortodoks monarşisi, birçok kilise insanının sosyal idealidir. İçinde bütün sorunların çözümü aranıyor. “Keşke Çar varsa biz de görevlendirilmiş olan - ve ne yapılacağına ve ekonomik yapının ne olması gerektiğine karar verecek” diyorlar. Bu oldukça saf bir görünüm. Gerçek şu ki, herhangi bir kraldan önce, bir sosyal düzen sorunu ortaya çıkacak. Çünkü monarşik bir sistem yok, ancak kapitalist bir sistem ve sosyalist bir sistem var ve şu andaki aşamada sadece bu ikisinden birini seçmek mümkün. Her iki durumda da monarşinin kaderini tahmin etmek zor değildir. Kapitalist seçim, mülkün oligarşların ve dolayısıyla gerçek gücün elinde kalması anlamına gelir. Oligarşinin kendisi iktidarını yönetmek ve çoğaltmak istiyor ve bu nedenle monarşiyi yok ediyor ya da onu oyuncak bebek gibi dekoratif, güçsüz ve güçsüz kılıyor. Bu, hiç şüphesiz, Rusya tarihi dahil, tüm Yeni Çağ tarihiyle gösterilmiştir. Buna karşılık, sosyalizmde hükümdar, ülkenin bütün ekonomik kaynaklarının asıl sahibidir ve bu nedenle, halkın yararına ve büyük bir Rusya inşa etmek için her fırsatı kullanabileceği gerçek anlamda otokratik bir güce sahiptir. Stalin örneğini nasıl hatırlayamıyorsunuz? Gelecekte yalnızca sosyalizmin, gerçek otokrasinin canlanmasının temeli haline gelebileceği ortaya çıktı. Dolayısıyla, toplumsal değişimin amacı verimli bir sosyal sistemin oluşturulmasıdır; güç, bu yaratılışın yalnızca aracıdır.
Ancak şunu söylüyorlar: “Peki, Ortodoksluk ve sosyalizm nasıl birleştirilebilir? Bu çok saçma. Ne de olsa, Bolşevikler tapınakları yıktı, rahipleri öldürdü ve böyle devam etti. " Cevap vereceğim Evet, kilisemiz Bolşevikler altındaki en acımasız zulümlerden geçti. Yaklaşık yüz bin aktif inanan bastırıldı; bunun yaklaşık% 40'i kamplarda vuruldu ya da öldü. Ve bu vahşice günahın susması ya da küçümsemesi en büyük adaletsizliği olurdu. Rab katilleri cezalandırdı - bildiğimiz gibi Bolşevik davası imha edildi.
Ancak, fatura ne yazık ki, kilise tarafına sunulabilir. Gerçek şu ki, uzun zamandır Ortodoks teologlarımız, İncil'i ve Patristik mülk doktrinini çarpıttı, bunun sonucu olarak özel mülk için özür dilemeye başladılar. Bu çarpıtmalar, XIX'in sonlarında - XX. Yüzyılın başlarında - özellikle güçlüydü. Ardından ateist sosyalizmi eleştiren birçok makale teolojik dergilerimizde yayınlandı. Ancak, tartışma: “sosyalizm kamu mülkü ise, o zaman çürütmek için özel mülkiyeti savunmak gerekir” ilkesine göre yürütülmüştür. Sonuç olarak, tüm kampanya yüzyıllarca adaletsiz mülkiyet ilişkilerinin bir gerekçesi haline geldi. Aslında Kilise, o dönemde aktif olarak Rusya'da gelişen kapitalizmi korumaya başladı. İncil hakikatinin bu ihlali de bir günahtır. Tabii ki, bu cinayet ve zulümden tamamen farklı bir doğa günahtır. Ancak Kilise, Tanrı'nın doğruluğunun koruyucusu olduğu için, bu günah önemsiz olarak nitelendirilemez. Ve Rab, aynı günahı ve aynı Bolşevikler aracılığıyla, yanlış toplumsal konum nedeniyle, Kilise, zulme yol açan sınıf düşmanlarına düştü.
Sosyalizm ile Hristiyanlık arasındaki tarihsel olarak kurulan bu çatışmadan çıkmanın yolu nedir? Birincisi: karşılıklı suçlamaları bırakmak ve sıfırdan bir diyalog başlatmak gereklidir. Kilise bir Hıristiyan affedici suçlu olmalı. Ve Komünistlerin, saflarıyla Kilise ile yakınlaşmaya şiddetle karşı çıkan Troçkist ateistler arasından sıyrılmaları gerekiyor.
O zaman Rusya, Hıristiyan sosyalizmi inşa etmenin gerçek yoluna girebilir. Bu yol göründüğü gibi Rab’nin kendisi tarafından belirtiliyor. Ve her taraftan Rusya bunu uygulamaya çalıştı. Bir zamanlar - Ortodoksluğun tarafında, Ortodoks İmparatorluğunu yaratmış; diğeri sosyal adaleti kuran sosyalizmdendir. Ve sadece bu fikirleri bir araya getirme konusundaki trajik yetersizliği, henüz Ortodoks sosyalizmi gerçekleştirme fırsatı vermedi.
Ancak, başka yolumuz yok.