Karınca yiyicinin tanımı ve özellikleri
Gezegenimiz sadece insana ait değil. Parlak, güzel bitkilerin yaşadığı, bizi çeşitli kuş ve balıklarla şaşırtıyor ve hayvan dünyasının sıradışı doğası ile bizi şaşırtmayı bırakmıyor. En şaşırtıcı hayvanlardan biri karıncayiyen.
Karınca yiyen, huysuz bir grup olan memelilerin ailesine aittir. Bu yüzden kuru bir şekilde ansiklopedik kaynaklarda onun hakkında yazılmış. Bu, algımızın hala alışılmadık olduğu ilginç bir hayvan. Yaşam alanı, Güney ve Orta Amerika'nın ormanları ve örtüleridir.
Kuvvetli aktivite için, karınca yiyen gece tercih eder ve uyuduğu gün boyunca kuyruğuyla kendini örter ve bir topun içine kıvrılır. Küçük türlerin antier'leri, avcıların pençelerine düşmeyecek şekilde ağaçlara tırmanır ve büyük ya da dev bir karınca yiyen doğrudan yere yerleşir. Saldırıdan korkmuyor, çünkü pençeleri 10 cm'ye ulaşan güçlü pençelerle kendini kolayca savunabiliyor.
Bu canavarın görünümü çok tuhaf. Güçlü pençeler, küçük, uzun bir kafa, küçük gözler, kulaklar da küçüktür, ancak ağızlık uzundur, içinde diş bulunmayan minik bir ağızla sona erer.
Karınca yiyen dişlerden yoksundur, ancak doğa ona bir zürafanın dilini ve hatta bir filin boyutunu aşan güçlü ve uzun bir dil sağlamıştır. Dar dil - bir santimetreden fazla değil, Karınca yiyen dili uzunluğu - 60 santimetre, bu hayvanın hemen hemen tüm yarısı kadardır (kuyruksuz). Dilin sonu sternumdan yetişir. Dahası, tükürük bezleri dili nemlendirir ve ona inanılmaz bir yapışkanlık kazandırır.
Ve bu güçlü organ, dakikada 160 kata kadar en yüksek hızda hareket eder. Hayvanın tüm damaklarını kaplayan boynuz anız, onun dilinden böcekleri sıyrmasına yardımcı olur.
Mide kaslıdır, yiyeceği, karınca yiyosunun özellikle yuttuğu küçük taşlar ve kum yardımıyla işler. Dil yapışkan, yapışkan ve karınca yiyen üzerinde avladığı tüm küçük böcekler anında ona yapışır.
Ve bu canavarın ana menüsü karıncalar ve termitler. Ancak, karınca yiyen hayvan karamsar değil. Karınca yuvası ve termit höyüğünün yokluğunda larvaları, kırkayakları, solucanları ve hatta sadece dilleri değil dudakları da kopardığı meyveleri kolayca emer.
Antikorlar temel olarak üç çeşidi birbirinden ayırır:
- Büyük anteater (dev) - Vücudunun cilası 130 cm’ye ulaşır,
- Orta (tamandua) - 65-75 cm arası,
- Cüce (ipek) - 50 cm'ye kadar.
Büyük dev karınca yiyen
Bu, tüm karınca yiyenlerin en büyük temsilcisidir. Kuyruğu tek başına en az bir metre uzunluğa ulaşır. Ön ayakları harika pençelere sahip dört parmakla donatılmıştır. Karınca yiyicinin böyle bir yürüyüşe sahip olduğu pençeleri nedeniyle - sadece bileğin dış tarafına dayanması ve pençeleri bükmesi gerekir.
Bu nedenle, karınca yiyiciden koşucu oldukça zayıftır. Bir karınca yiyeceğin karıncaya girmesi kaçmaktan daha kolaydır. Düşmanı korkutmak için, hayvan bir “dur” alır - arka ayakları üzerinde durur ve ön ayaklarını tehdit edici biçimde yükseltir. Pençe bacakları ile ciddi yaralanmalara neden olabilir.
Devin katı, vücudun her yerinde çok sert ve farklıdır. Kafada çok kısa, gövdede daha uzun ve kuyruğunda 45 cm ulaşır. Büyük Karınca yiyen sadece Güney Amerika'da yaşıyor. Günün herhangi bir saatinde aktif olarak hareket ettiği ıssız yerlere çekilir, ancak bir adamın yakınında sığınaktan sadece geceleri ayrılmaya çalışır.
Karınca yiyecinin kocaman, pençeli bacakları termit höyüklerinden geçmesine ve yediği karınca otlarını tırmıklamasına yardımcı olur. Karınca yiyenler iki üreme mevsimi geçirir - ilkbahar ve sonbaharda, dişi 1, 5 - 1, 7 kg'lık bir yavru doğurur. Altı ay boyunca taşıyor, ancak küçük karınca yiyenler sadece iki yıl sonra bağımsız hale geliyorlar. Bunca zaman onlar anneleriyle birlikte.
Orta Boy Anteater - Tamandua
Tamandua özel bir karınca yiyicidir, çünkü ön ayaklarında 4, arka bacaklarında beş parmağı vardır. Ağaçlarda yaşamayı tercih ediyor, çünkü uzunluğu ancak kuyruğu ile 60 cm'e ulaşıyor - 100 cm.
Dev türdeşinin yarısı büyüklüğündedir, buna çok benzer olmasına rağmen, ancak kuyrukta farklıdır. Kuyruğu kalın, güçlü, ağaç tırmanmaya teşvik eder. Güneydoğudaki Tamandua'nın kaplama rengi genellikle beyaz-sarı renktedir, siyah sırtlı (tişörtlü gibi), siyah ağızlıklı ve gözler etrafındaki halkalar.
Gençler tamamen beyaz - sarı renklidir, ancak ikinci yılın sonunda yetişkin bir hayvanın rengini almaya başlarlar. Ve kuzeybatı temsilcilerinin tek renkli bir rengi var - gri-beyaz, siyah ya da kahverengi.
Bu karınca yiyen, dev olanla aynı ülkelere yerleşir, ancak menzili biraz daha büyüktür ve Peru'ya ulaşır. Çalılık bölgelerde ve hatta kenarlarda bile ormanlık alanları tercih eder. Hem yerde hem de ağaçlarda, uyumak için yerleştirilebilir.
Uyumaya başladığında, bir dalda bir kuyruk yakalanır, bir topun içine kıvrılır ve yüzünü pençeleriyle kapatır. Tamandua, çoğunlukla ağaçlarda yaşayan karıncalarla beslenir. Heyecanlı bir durumda bu hayvanın çok hoş olmayan, güçlü bir koku yayması meraklıdır.
Cüce Anteater (İpek)
Bu karınca yiyen ağabeyinin tam karşıtıdır. Vücudunun uzunluğu bir kuyruk ile sadece 40 cm. Bu hayvanın ayrıca uzun bir ağızlığı ve güçlü, güçlü bir kuyruğu vardır - çünkü her zaman ağaçlarda yaşamak zorundadır. Ceketini altın, ipeksi, cüce karınca yiyen lakap takılmış.
Küçük boyutuna rağmen, bu hayvan layık bir “savaşçı”, düşmanlarına karşı savaşma duruşuyla karşı karşıya geliyor ve önü, pençeli bacaklarıyla saldırıyor. Ve yine de, neg'in yeterli düşmanı var, bu yüzden hayvan sadece gece yaşam tarzını yönetiyor ve dünyaya inmiyor.
Çiftler sadece çiftleşme ve yavru yetiştirme dönemi için oluşturulur. Yavruların oyukta geçirdiği ilk birkaç günden sonra, babasının veya annesinin sırtına tekrar basar.
Hem erkek hem de dişi yavruları eşit özenle toplar. Farklı tipteki karınca yiyenlerin bu ilginç temsilcileri, birbirlerinden benzer ve farklıdır. Nambat gibi ilginç bir karınca yiyen keseli karınca yiyen.
Marsupial karınca yiyen ve özellikleri
Marsupial karınca yiyen yırtıcı kesecilerin düzenine aittir. Avustralya’da yaşıyor. Batı Avustralya’dan gelen hayvanlarda sırt siyah çizgilerle kaplıdır ve Doğu Avustralya’nın sakinleri daha düzgün bir renge sahiptir. Bu, uzunluğu 27 cm'yi aşmayan ve ağırlığı 550 g'ı aşmayan küçük bir hayvandır. namlu uzatılmış, sivri, dil uzun ve ince.
Ancak Nambat, diğer karınca yiyenlerin aksine, dişlere sahiptir. Dahası, bu hayvan dünyadaki en dişlek avcılardan biridir - 52 dişe kadar sahiptir. Doğru, o diş kalitesiyle övünemez - dişler küçük, zayıf, asimetriktir. Gözler ve kulaklar büyük, keskin pençeli pençeler.
İlginçtir, "keseli" - isim tamamen doğru değil. Nambat'ta bir çanta yok ve dişinin 2 veya 4 getirdiği yavrular ağızlarını meme uçlarına sokuyor ve asılıyorlar. Artık hiçbir hayvanın sahip olamayacağı inanılmaz bir özellik.
Bir evcil hayvan olarak karınca yiyen
Bu hayvan o kadar ilginç ki, alışılmadık birçok sevgili evde başlıyor. Kural olarak, Tamandua'yı alırlar. Karınca yiyenler çok zeki hayvanlardır, sahipleri evcil hayvanlarına bazı komutları öğretmeyi, hatta buzdolabının kendisini açmayı bile başarabilir.
Ve elbette, üzülmemeleri gerekir, aksi takdirde evcil hayvan kendini savunmak zorunda kalır. Tırnaklarının o kadar tehlikeli olmadığından haftada iki kez kesmeleri önerilir.
Bu hayvanın içeriği oldukça zahmetlidir: özel bir kuş kafesi ile donatılmış olması gerekir, orada çeşitli halatlar, hamaklar, salıncaklar gerilirse daha iyidir. Bunun bir korkak olduğu unutulmamalıdır, bu nedenle sıcaklık +25 derece olmalıdır. Esaret altında, yengeçler, kıyılmış et eklenmesiyle sebze, meyve, peynir, öğütülmüş ürünleri hevesle yer. Tatlılar onlara zararlıdır.
Salvador Dali'nin, Andre Breton'un "Devasa Karınca yiyicinin Ardından" adlı şiirini okuduktan sonra, evde bile getirdiği karınca yiyeceğe o kadar ilgi duyduğu bilinmektedir.
Onu Paris caddelerinde altın tasmalı yürüdü ve hatta evcil hayvanıyla sosyal resepsiyona gitti. Karınca yiyen Dali romantik bir hayvan olarak kabul edilir. Karınca yiyenler olağanüstü hayvanlardır. Sayılarının sadece her yıl azalması çok üzücü.