“Bunu bana hatırlamak için yapmaya devam et.” - Luke 22: 19
2013 anma töreninde ilk olarak Rabbim İsa Mesih'in sözlerine itaat ettim. Rahmetli eşim o ilk seneyi kabul etmeyi reddetti, çünkü kendimi layık hissetmiyordu. Amacın seçili bir azınlığa ayrılmış bir şey olarak görülmesi için yaşamlarını yitirmiş Yehova'nın Şahitleri arasında ortak bir tepki olduğunu görmeye başladım.
Hayatımın çoğunda aynı görüşü benimsedim. Rab'bin Akşam Yemeği'nin yıllık anma töreninde ekmek ve şarap geçerken, katılmayı reddeden kardeşlerime katıldım. Ancak bunu bir ret olarak görmedim. Bunu bir alçakgönüllülük eylemi olarak gördüm. Tanrı tarafından seçilmediğim için katılmaya layık olmadığımı alenen kabul ediyordum. Bu konuyu öğrencilerine sunduğunda, İsa'nın sözleri üzerinde asla derinlemesine düşünmedim:
“İsa onlara göre:“ En doğrusu SİZE söylüyorum, SİZİN İnsanoğlu'nun etini yemeniz ve kanını içmemeniz durumunda, kendinizde yaşamınız yoktur. 54 Etimi besleyen ve içen kanımın sonsuz yaşamı vardır, ve onu son gün dirilteceğim; 55 çünkü etim gerçek besindir ve kanım gerçek içecektir. 56 Etimi besleyen ve içtiğim kan, benimle birliktelik içinde ve ben de onunla birlikteyim. 57 Tıpkı yaşayan Baba beni gönderdiği gibi ve ben de Baba yüzünden yaşıyorum, o da benden besleniyor, hatta benim yüzümden yaşayacak. 58 Bu cennetten gelen ekmek. SİZİN ataların yemek yediği ve öldüğü zamanki gibi değil. Bu ekmekle beslenen sonsuza dek yaşayacak. ”” (Joh 6: 53-58)
Her nasılsa, sonsuz yaşamın bahşettiği et ve kan sembollerine katılmayı reddederek, son gün beni dirilteceğine, sonsuza dek yaşayabileceğime inandım. Onun etini mannasına benzeten 58. ayeti okurdum. tüm İsrealitler, hatta çocuklar bile ve yine de, Hristiyan antitypical uygulamasında sadece seçkin bir azınlığa ayrıldığını hissediyorum.
Mukaddes Kitap pek çoğunun davet edildiğini, ancak çok azının seçildiğini söyler. (Matta 22:14) Yehova'nın Şahitlerinin liderliği, yalnızca seçilmişseniz katılmanız gerektiğini ve seçimin, Yehova Tanrı'nın size onun çocuğu olduğunuzu söylediği gizemli bir süreç aracılığıyla yapıldığını söyler. Tamam, bir an için tüm mistisizmi bir kenara bırakalım ve gerçekte yazılanla devam edelim. İsa bize seçilmiş olmanın bir sembolü olarak katılmamızı söyledi mi? Tanrı'dan bir sinyal almadan katılırsak günah işleyeceğimiz konusunda bize bir uyarıda bulundu mu?
Bize çok açık ve anlaşılır bir emir verdi. "Beni anmak için bunu yapmaya devam et." Şüphesiz, öğrencilerinin büyük çoğunluğunun onu hatırlamak için “bunu yapmaya devam etmesini” istemeseydi, öyle söylerdi. Bizi belirsizlik içinde yüzüstü bırakmazdı. Bu ne kadar haksızlık olur?
Değerlilik bir Gereksinim midir?
Birçokları için Yehova'nın onaylayamayacağı bir şey yapmanın korkusu, ironik bir şekilde onaylarını almalarını engelliyor.
Paul ve 12 havarilerinin, amblemleri paylaşmada en değerli insanlar olduğunu düşünmüyor musunuz?
İsa 13 havariyi seçti. İlk 12'si bir dua gecesinin ardından seçildi. Değer miydiler? Kesinlikle birçok başarısızlıkları vardı. Ölümünden kısa bir süre önce kimin en büyük olacağı konusunda kendi aralarında tartıştılar. Şüphesiz, küstahça bir öne çıkma arzusu, değerli bir özellik değildir. Thomas şüpheciydi. Hepsi, en çok ihtiyaç duyduğu anda İsa'yı terk etti. Bunların en önemlisi, Simon Petrus, Rabbimizi üç kez alenen yalanladı. Peter hayatının ilerleyen dönemlerinde insan korkusuna kapıldı. (Galatyalılar 2: 11-14)
Sonra Paul'e geliyoruz.
İsa'nın hiçbir takipçisinin Hıristiyan cemaatinin gelişimi üzerinde kendisinden daha fazla etkiye sahip olmadığı söylenebilir. Değerli bir adam mı? Elbette arzu edilir, ama değerine göre seçilmiş mi? Aslında, Hıristiyanların peşinde Şam yolunda en değersiz olduğu zamanda seçilmişti. O, İsa'nın takipçilerinin en önde gelen zulmüydü. (1Co 15: 9)
Bu adamların tümü, layık oldukları zaman, yani İsa'nın gerçek bir takipçisine yakışan dikkate değer işler yaptıktan sonra seçilmedi. Önce seçim geldi, sonra ameller geldi. Ve bu adamlar, Rabbimiz'in hizmetinde büyük işler yapmış olsalar da, onların en iyileri bile, ödülü liyakatle kazanmaya asla yetmez. Ödül, hak etmeyenlere her zaman ücretsiz bir hediye olarak verilir. Rab sevdiklerine verilir ve kimi seveceğine o karar verir. Biz yok. Bu sevgiye layık hissetmeyebiliriz ve çoğu zaman böyle hissederiz, ancak bu onun bizi daha fazla sevmesini engellemez.
İsa bu havarileri kalplerini bildiği için seçti. Onları kendilerinden çok daha iyi tanıyordu. Tarsus'lu Saul, yüreğinde, Rabbimiz'in kendisini çağırmak için kör edici bir ışıkta açığa çıkaracak kadar değerli ve arzu edilir bir nitelik olduğunun farkında olabilir miydi? Elçilerden herhangi biri İsa'nın onlarda ne gördüğünü gerçekten biliyor muydu? İsa'nın bende gördüklerini kendimde görebilir miyim? Yapabilir misin? Bir baba, küçük bir çocuğa bakabilir ve o bebekte, çocuğun o noktada hayal edebileceğinin çok ötesinde bir potansiyel görebilir. Onun değerliliğini yargılamak çocuğun işi değildir. Sadece çocuğun itaat etmesi içindir.
Eğer İsa şu an kapınızın dışında duruyorsa, içeri girmeyi istiyorsa, evinize girmeye layık olmadığınızı düşünerek onu bankta bırakır mısınız?
"Bak! Ben kapının önünde duruyorum ve kapıyı çalıyorum. Eğer biri sesimi duyacak ve kapıyı açacak olursa, [evine] gelip akşam yemeğini onunla ve benimle birlikte alacağım. ”(Re 3: 20)
Şarap ve ekmek akşam yemeğinin yemeğidir. İsa bizi arıyor, kapımızı çalıyor. Ona açılacak, içeri girecek ve onunla yemek yiyebilecek miyiz?
Amblemleri almıyoruz çünkü biz buna değeriz. Katılıyoruz çünkü buna değer değiliz.