Şimdi biliyoruz ki atmosferin katmanları, sıra Dünyanın katmanları. Eski zamanlardan beri hep aşağıda sahip olduğumuz şeyi açıklamak istendi. yerkabuğu. Mineraller nereden geliyor? Kaç çeşit kaya var? Gezegenimizin hangi katmanları var? Tarih boyunca ortaya çıkmış ve bilmek istediğimiz birçok bilinmeyen var.
Jeolojinin dünyanın yapısını ve farklı katmanlarını inceleyen kısmı, İç Jeodinamik. Gezegenimiz, Dünya'da yaşamı mümkün kılan çeşitli unsurlardan oluşur. Bu üç unsur: Katılar, sıvılar ve gazlar. Bu elementler, Dünya'nın farklı katmanlarında bulunur.
Dünyanın katmanlarını sınıflandırmanın birçok yolu vardır. Bir tür sınıflandırmada bunlara küreler denir. Bunların arasında atmosfer, hidrosfer ve jeosfer vardır. Gezegenimizin sahip olduğu tüm yapıyı ve farklı iç katmanları toplayan jeosferdir. Katmanlar ikiye ayrılır: Dış ve iç. Bizim durumumuzda, Dünya'nın iç katmanlarına odaklanacağız, yani Dünya'nın yüzeyi başlangıç olacak.
Indeks
Dünyanın katmanları
Dünyanın katmanlarını tanımlamaya başlamak için iki farklılaştırma yapmalıyız. İlk olarak, Dünya'nın farklı katmanlarının kimyasal bileşiminin kriteri belirlenir. Kimyasal bileşimi hesaba katarak buluyoruz Dünya'nın kabuğu, mantosu ve çekirdeği. Bu çağrı Statik model. Diğer kriter, söz konusu katmanların fiziksel özelliklerini hesaba katmaktır veya aynı zamanda mekanik davranış modeli olarak da adlandırılır. Bunların arasında buluyoruz litosfer, astenosfer, mezosfer ve endosfer.
Ama bir katmanın nerede başladığını veya bittiğini nasıl bileceğiz? Bilim adamları, malzemenin türünü ve malzemeyi bulmak için farklı yöntemler buldular. süreksizliklerle katmanların farklılaşması. Bu süreksizlikler, Dünya'nın iç katmanlarının, katmanın yapıldığı malzemenin türünün aniden değiştiği, yani kimyasal bileşiminin veya elementlerin bulunduğu halin (katıdan sıvıya) olduğu bölgelerdir.
İlk olarak, kimyasal modelden yeryüzünün katmanlarını sınıflandırmaya başlayacağız, yani Dünya'nın katmanları: Kabuk, manto ve çekirdek olacak.
yerkabuğu
Dünya'nın kabuğu, Dünya'nın en yüzeysel tabakasıdır. Ortalama 3 gr / cm yoğunluğa sahiptir.3 ve sadece içerir Tüm arazi hacminin% 1,6'sı. Yerkabuğu, birbirinden iyi ayırt edilmiş iki büyük alana bölünmüştür: Kıtasal kabuk ve okyanus kabuğu.
Kıta kabuğu
Kıtasal kabuk daha kalın ve daha karmaşık bir yapıya sahiptir. Aynı zamanda en eski ağaç kabuğu. Dünya yüzeyinin% 40'ını temsil eder. Killer, kumtaşları ve kireçtaşlarının öne çıktığı ince bir tortul kayaç tabakasından oluşur. Ayrıca granite benzer silis bakımından zengin plütonik magmatik kayaçlara sahiptirler. Dünya tarihi boyunca meydana gelen jeolojik olayların büyük bir kısmının kıtasal kabuğun kayalarında kaydedildiği merak konusu. Bu, kayaların tarih boyunca birçok fiziksel ve kimyasal değişikliğe uğramasından dolayı bilinebilir. Örneğin, bu, çok eski çağlara ait, l'e kadar ulaşabilen kayaları bulabileceğimiz dağlık alanlarda belirgindir.3.500 milyon yıl.
Okyanus kabuğu
Öte yandan, okyanus kabuğumuz var. Daha düşük kalınlığa ve daha basit bir yapıya sahiptir. İki katmandan oluşur: çok ince bir tortu katmanı ve bazaltlı başka bir katman (volkanik magmatik kayalardır). Bu kabuk, bazaltların sürekli olarak oluştuğunu ve yok edildiğini doğrulamanın mümkün olmasından dolayı daha gençtir, böylece okyanus kabuğunun kayaları daha yaşlıdır. 200 milyon yılı geçmiyorlar.
Yerkabuğunun sonunda süreksizlik var Mohorovicic (Kalıp). Bu süreksizlik, yer kabuğunu mantodan ayıran şeydir. Yaklaşık 50 km derinlikte yer almaktadır.
Dünyanın mantosu
Dünya'nın mantosu, kabuğun tabanından dış çekirdeğe kadar uzanan Dünya'nın parçalarından biridir. Moho süreksizliğinden hemen sonra başlar ve Dünyadaki en büyük katman. Bu Dünyanın tüm hacminin% 82'si ve tüm kütlesinin% 69'u. Mantoda, sırasıyla, iki katman ile ayrılmış Repetti'nin ikincil süreksizliği. Bu süreksizlik yaklaşık 800 km derinliğindedir ve üst mantoyu alttan ayıran şeydir.
Üst mantoda buluyoruz "Katman D". Bu katman aşağı yukarı 200 km derinlikte bulunur ve şu özelliklerle karakterize edilir: % 5 veya% 10'u kısmen erimiştir. Bu, manto boyunca dünyanın çekirdeğinden ısının yükselmesine neden olur. Isı arttıkça, manto kayaları daha yüksek bir sıcaklık kazanır ve zaman zaman yüzeye çıkarak volkanlar oluşturabilir. Bunlara denir "Sıcak noktalar"
Mantonun bileşimi şu testlerle öğrenilebilir:
- İki tip göktaşı: Birincisi peridotitler ve demirlerden oluşur.
- Tektonik hareketler nedeniyle mantodan dışarıya çıkarılan yer yüzeyinde bulunan kayaçlar.
- Volkanik bacalar: Magmanın içinden yükseldiği ve onları açığa çıkardığı büyük derinlikte dairesel deliklerdir. 200 km uzunluğunda olabilir.
- Mantodan geçerken sismik dalgaları kısaltan testler faz değişikliği olduğunu gösterir. Bir faz değişimi, minerallerin yapısındaki değişikliklerden oluşur.
Dünyanın örtüsünün sonunda buluyoruz Gutenberg süreksizliği. Bu süreksizlik, mantoyu dünyanın çekirdeğinden ayırır ve yaklaşık 2.900 km derinlikte bulunur.
Dünyanın çekirdeği
Dünyanın çekirdeği, Dünya'nın en içteki alanıdır. Gutenberg süreksizliğinden Dünya'nın merkezine kadar uzanır. 3.486 km yarıçapı olan bir küredir, dolayısıyla hacmi Dünya toplamının% 16'sı. Çok yoğun malzemelerden oluştuğu için kütlesi dünya toplamının% 31'idir.
Çekirdekte, katı olan iç çekirdek etrafında eriyen dış çekirdeğin konveksiyon akımları nedeniyle Dünya'nın manyetik alanı üretilir. Etrafında çok yüksek sıcaklıklara sahiptir. 5000-6000 derece santigrat ve eşdeğer basınçlar bir ila üç milyon atmosfer.
Dünyanın çekirdeği, iç ve dış çekirdek olmak üzere ikiye ayrılır ve aradaki fark şu şekildedir: ikincil Wiechert süreksizliği. Dış çekirdek 2.900 km derinlikten 5.100 km'ye kadar değişir ve erimiş haldedir. Öte yandan, iç çekirdek Dünya merkezine kadar 5.100 km derinliğinde ve yaklaşık 6.000 km'de ve sağlamdır.
Dünyanın çekirdeği esas olarak% 5-10 nikel ve daha düşük oranda kükürt, silikon ve oksijen içeren demirden oluşur. Çekirdeğin bileşiminin bilgisinin bilinmesine yardımcı olan testler şunlardır:
- Örneğin çok yoğun malzemeler. Yüksek yoğunlukları nedeniyle Dünya'nın iç çekirdeğinde kalırlar.
- Demir göktaşları.
- Yerkabuğunun dışındaki demir kıtlığı bize demirin içeride yoğunlaşması gerektiğini söylüyor.
- Çekirdeğin içindeki demir ile Dünya'nın manyetik alanı oluşur.
Bu sınıflandırma, Dünya'nın farklı bölümlerinin kimyasal bileşimini ve Dünya'nın katmanlarını oluşturan elementleri hesaba katan bir modelden alınmıştır. Şimdi Dünya'nın katmanlarının bölünmesini bileceğiz mekanik davranışının bir bakış açısını modellemekyani onu oluşturan malzemelerin fiziksel özelliklerinden.
Mekanik modele göre dünyanın bölümleri
Bu modelde, Dünya katmanları şunlara ayrılmıştır: Litosfer, astenosfer, mezosfer ve endosfer.
Litosfer
Sert bir katmandır. yaklaşık 100 km kalınlığında kabuktan ve üst mantonun en katmanından oluşur. Bu sert katman, dünyayı çevreleyen litosferik katmana.
Astenosfer
Üst mantonun çoğuna karşılık gelen plastik bir tabakadır. İçinde var konveksiyon akımları ve sürekli hareket halinde. Tektonikte büyük önemi vardır. Bu harekete, konveksiyon, yani malzemelerin yoğunluğundaki değişiklikler neden olur.
Mezosfer
Derinliklerinde bulunur 660 km ve 2.900 km. Alt mantonun ve Dünya'nın dış çekirdeğinin bir parçasıdır. Sonu Wiechert'in ikincil süreksizliği tarafından verilir.
Endosfer
Yukarıda açıklanan Dünya'nın iç çekirdeğini içerir.
Gördüğünüz gibi, bilim adamları üzerinde yaşadığımız gezegen hakkında daha fazla bilgi sahibi olmak için Dünya'nın içini çeşitli testler ve kanıtlarla inceliyorlar. Gezegenimizin iç kısmı hakkında ne kadar az şey bildiğimizi karşılaştırmak için, Dünya'yı bir elma gibi görselleştirmemiz gerekiyor. Teknolojik olarak ilerlettiğimiz her şeyle birlikte, ulaşılan en derin anket yaklaşık 12 km derinliğinde. Gezegeni bir elma ile karşılaştırmak, sanki soyulmuşuz gibi bütün elmanın son kabuğu, Merkezin tohumlarının karasal çekirdeğe eşdeğer olacağı yer.