Çocuklarınızın başarısını övmeyin, çabasını övün
Sınav sonuçları açıklandı. Bazılarına üniversite yolu göründü bazıları “yerleşemedi”.
Klasik bir söz söylenir bu durumlarda. Söylenmesi gerektiği söylenir: “Dünyanın sonu değil ya!” Yerinde bir sözdür; doğru. Dünyanın sonu değil demek yetmiyor ama. Dünyanın kendisi bu. İniş çıkışları var hayatın. Başarıları başarısızlıkları. Gecesi gündüzü. Kışı yazı. Yokuşu düzü.
Pedagojinin altın kuralı şudur: “Çocuklarınızın başarısını övmeyin, çabasını övün!”
Başarı anlıktır; geldiği gibi geçer de! Aniden gelen başarı geçmesin diye fazlasıyla yorulur çocuk. Sürekli kaygı halinde kalır. Her daim başarılı kalmanın bedelini ağır bir duygusal şiddetle öder. Ya da boş verir; bir kez yakalanmış başarıyı yeter görür. Sonra vazgeçer; onun hatırasıyla yetinir.
Oysa çaba gerçektir; ayakları yere basar. Çabada insan kokusu vardır; başarıda insan korkusu vardır. Başarı ve başarısızlık ekseni bıçak sırtına koyar çocuğu. Başarı dünyanın hepsini vaat eder, başarısızlık dünyanın sonunu getirir. Dünyanın hepsi yoktur başarının ucunda oysa. Kim ister çocuğu iki kıyamet arasında salınıp dursun!
Başarı, yazı sever, kışı yok sayar. Başarı düzü kabul eder, yokuşu aşağılar. Çaba, hayatın kendisi gibi, yokuşları ve düzleri beraber sever, kışları ve yazları birlikte kucaklar. Çocuklarınızı başarılı olması şartıyla övmeyin. Çocuklarınızı başarılı olmanın şartı olan çabalarıyla övün.
Dr. Senai Demirci