Neden Düşük Kalıntılarımı Gömmeye Karar Verdim
Düşük yaptıktan sonra, kadın ve vücudu arasında bir ihanet duygusu oluşur. Ne de olsa, ona sadece tek bir basit görev konusunda güvendik - bir insanı başarılı bir şekilde tasarlamak ve doğuma kadar büyütmek. Güvenimize zaten ihanet eden bu beden artık çocuğun vefatını kabul etmeyecek kadar inatçı olduğunda durum daha da kötüleşebilir.
Böylece, içinizde büyüyen bebeğin artık hayatta olmadığı haberiyle oturuyorsunuz ve küçük bedenini D & C'nize kadar, rahim ağzının sıyrılması için rahim ağzını genişletme süreci olana kadar taşımaya devam etmelisiniz. Vücudunuz fetüsü doğal olarak geçmeyi reddettiğinde gereklidir. Kadın Sağlığına Göre,Düşük yapan kadınların yaklaşık yüzde 50'sinin D & C'ye ihtiyacı olacak. Ben o yüzde 50 arasındaydım. Bu zor süreci tamamladığınızda soru hala kalır, bebeğime ne olur? Benim için yanıma almaya karar verdim.
Tuhaf değil, keder
D & C'den sonra, bir zamanlar büyüyen bebeğimin kalıntılarını eve getirmemem için bana yalvaran annemle telefonda oturdum. Lütfen, yalvardı, yapma, bu seni üzecek. Her gördüğünüzde düşüneceksiniz. Fark etmediği şey, benim için ve düşük yapan kadınların çoğu için, kalıntılar olsun ya da olmasın, kaybı günlük olarak düşünmeye devam edeceğimdi.
Göre Amerika Psikoloji Derneği düşük yapan kadınlar, ilerleyen yıllarda depresyon ve anksiyete açısından daha yüksek risk altındadır. Doğru okudun- yıl . Bu, bizim haftamızda pek çok kişinin inandığı gibi iç karartıcı bir engel olmadığı anlamına gelir, çoğu kişi için herhangi bir ölüm gibi uzun bir yas sürecini gerektiren bir kayıptır.
Yine de düşükle, yas tutmanın gizli bir süreç olmasını gerektiren bir tabu doğası var . Birinin amcası veya komşusu öldüğünde yapacağınız gibi, doğmamış bir çocuğun ölümüne adanmış üzücü bir Facebook statüsünü nadiren görürsünüz. Yas tutma, farklı insanlar için farklı biçimler alır. Benim için bu, eve zehirli atık olarak işaretlenmiş plastik bir kap getirmek ve onu gömmek için iyi bir yer bulmak anlamına geliyordu.
Jizo, mücevherler ve sadece bunun üstesinden geliyorum
Yarı pişmiş ceninimi dondurucuda, yarım litre fındıklı kaju dondurmamın yakınında tuttum. Dürüst olmak gerekirse, onunla ne yapacağımdan emin değildim. Bildiğim tek şey, o gün topladıkları diğer neredeyse bebeklerle birlikte çöpe atılmasını istemediğimdi. Kulağa sert geliyor, ama bunun gibi zamanlarda, zihnim böyle çalışıyor. Bu yüzden böyle bir pozisyondaki herhangi bir kadının yapacağı tek mantıklı şeyi yaptım, daha önce hiç tanışmadığım kadınlarla dolu bir Facebook grubuna sordum.
Tepki çok fazlaydı, ama en önemlisi birden çocuğumu anma çabalarımda kendimi o kadar yalnız hissetmedim. Çocuğumun kalıntılarını mücevherlere dönüştürecek çeşitli işletmelerle bağlantılar da dahil olmak üzere çok sayıda öneri geldi. Bu fikirden ne kadar etkilenmiş olsam da, insanlar bana böyle bir parçayı nereden bulduğumu sorduğunda nasıl yanıt vereceğim fikrini hazmedemiyordum. Nedense Ölü fetüsün kalıntıları, Etsy'den aldığım yüzüğün aynısına sahip değil.
Sonra başka bir yorum gözüme çarptı. Bir kadın benimle Jizo kavramını paylaşmıştı. Jizo, Karma biriktirecek vakti olmadığı için bebeğinizin ruhunu cennete kaçırmak olan küçük, çocuksu bir heykelin yer aldığı bir Japon törenidir. Chozen Körfezi ve Amerikan Mizuko kuyos NPR'ye söyledi Japonya'daki Jizo heykelleri genellikle çocuksu görünür. Böylece heykele adak kurarken, çocuğa da heykelin bir şekilde bir araya geldiği bir adak sunuyorsunuz. Çünkü artık tutacak ya da bakacak o çocuğa sahip değilsin.
İçimde bir damla Japon kanı olmasa bile, bu mantıklıydı. Ancak tören, kalıntılarını tutamayan kadınlar için daha uygun görünüyordu. Yine de dondurucumdaki plastik kap için bir şeyler yapmam gerekiyordu. Sonunda, bunu halletmeye karar verdim.
Bir parçam, bir parçan
March of Dimes web sitesinde, hamile olduğunu bilen kadınlar arasında, Yüzde 10-15 düşükle sonuçlanacak olan gebeliklerin% 'si. Çoğu kadın gibi, hayatımın istatistiksel bir trajediden etkileneceğini hiç düşünmemiştim, ama oradaydım, o yüzde 10 ila 15 arasında bir yerdeydim.
Bebeğimi burada Meksika'da sevdiğim bir dağın dibine sahile götürdüm. Bu dağı seviyorum çünkü her sabah geleneksel Aztek kıyafetleri giymiş bir adam güneşi doğurtmak için dağa tırmanıyor ve davul çalıyor. Aztek güneşçisinin yüzde 100 başarı oranına sahip olsam bile rahatladım. Ayrıca o plastik kapta ne olduğunu bildiğimde kendimi biraz daha iyi hissettim, sadece bebeğimin parçaları değil, aynı zamanda benden de parçalar içeriyordu.Yani tüm bu kan sonsuza dek dünyayı lekelediğinde, hep birlikte olurduk.
O törenden bir tür kapanışla uzaklaştığımı söylemek isterim, maalesef durum böyle değil. Yine de yardımcı olduğunu söyleyebilirim ve bu bir başlangıç.