Uzun zamandır üstat Odshodan aktarımlar
yapmamıştık şimdi sıra ona geldi, konu ise duygular üzerine olacak
Duygu bir saflıktır; aşırı hassasiyet bir
kandırmacadır. Sen bir numara öğrenmişsindir. Mesela Kadın ağlarsa kazanacağını
bilir.
Bazen gözyaşı gelmeyebilir, çünkü ağlamak
kolayca yönlendirilemez. Fakat o onu getirmeye çalışır, rol yapar, oyun oynar
kadın.
Bu gözyaşları sahtedir.
Gözlerden akıyor bile olsalar sahtedir. Çünkü
onlar gelmiyor, onlar getiriliyor.
Aşırı hassasiyet kurnazca yaratılmış,
yönlendirilmiş duygudur.
Rasyonellik şöyle bir şeydir; tıpkı aşırı
hassasiyetin duyguların çarpıtılması olması gibi rasyonellik de mantığın
çarpıtılmasıdır.
Şayet sen rasyonelsen, gerçekten rasyonelsen
bir bilim adamı olacaksın.
Eğer sen gerçekten duygusalsan bir şair
olacaksın.
Bunlar güzel şeyler.
Ancak, yine de diyalog daha kolay olsa da
mümkün olmayacaktır. Rasyonellik ve aşırı hassasiyet ile bu çok zordur.
Fakat mantık ve duygu ile o kadar da zor
değildir.
Yine de zorluklar olacaktır. Fakat şefkat,
birbirini anlamak için bir çaba olacaktır.
Duygular düşünceler kadar zihinseldir. Ve
senin kalp olarak adlandırdığın şey, kafan kadar kafanın içindedir.
Sen çok kolay duygusallaşabilirsin.
Ağlayabilirsin ve gözlerinden büyük inci
taneleri gibi gözyaşları dökülebilir. Fakat ruhsal hiçbir şey yoktur.
Gözyaşları herhangi başka bir şey kadar
fizikseldir.
Çünkü gözler bedenin parçasıdır ve duygular
fiziksel enerjideki bir karmaşadır.
Ağlarsın ve gözyaşı dökersin;
İyi bir ağlamadan sonra kendini elbette rahatlamış
hissedeceksin ve epey rahatlayacaksın. Dünyanın her yanındaki kadınlar bunu
bilir.
Onlar bunun işe yaradığını çok iyi bilir.
Onlar ağlar ve gözyaşı döker ve rahatlarlar.
O ruhsal bir boşalımdır.
Ancak bunda manevi hiçbir şey yoktur. Ancak
insanlar her şeyi karıştırmaya devam ederler: Ruhsal olmayan şeylerin ruhsal
olduğunu düşünmeye devam ederler.
Zihin ifade etmek için eğitilmiştir, kalp
ihmal edilmiştir.
Bu yüzden sürekli olarak o kalbi vurgulamaya
devam ettiği sürece Halil Cibran’la aynı fikirde olamam.
Kalp bir ara istasyondur, varış istasyonu
değilidir.
Son istasyon senin varlığındır; yol orada
biter.
Çünkü başka gidecek hiçbir yer yoktur.
Asla bir hayvanı savaşa giderken göremezsin.
Elbette arada bir kavgalar olur fakat onlar bireysel kavgalardır.
Doğu’nun tüm kargalarının Batı’nın tüm
kargalarıyla savaştığı yahut Hindistan’ın tüm köpekleriyle Pakistan’ın tüm
köpeklerinin savaştığı dünya savaşları değildir.
Öyle değildir. Köpekler bu kadar aptal
değildir, kargalar da.
Evet bazen kavga ederler ve bunda yanlış
hiçbir şey yoktur. Eğer onların özgürlüğü ihlal edilmişse kavga ederler fakat
kavga bireyseldir.
O bir dünya savaşı değildir.
Savaşlar ve dünya savaşları
insanların işidir.
Savaşan insanlardır
Şimdi sen ne yaptın? İnsanlığı bastırdın ve
bireylerin arada bir öfkelenmesine —ki bu doğaldır— izin vermedin.
Toplamda ortaya çıkan nihai sonuç herkesin
öfkesini toplamaya devam etmesi, öfkesini bastırmaya devam etmesidir.
Sonra bir gün, herkes o kadar çok zehirle
doludur ki bu bir dünya savaşı olarak patlak verir.
Her on yılda bir dünya savaşına ihtiyaç
vardır.
Ve bu savaşların sorumlusu kimdir?
Senin sözde azizlerin ve ahlakçıların,
iyilikseverlerin, senin hiçbir zaman doğal olmana izin vermemiş olan
insanların.
Yarın kaldığımız yerden devam.
ANLAYANA !!!