Kazak bölgelerinin içinde, Kazaklar da devrimci özgürlüklerden sarhoş değildi ve bazı yerel değişiklikler yaparak, herhangi bir ekonomik ya da sosyal ayaklanma yapmadan önceki gibi yaşamaya devam etti. Askeri birliklerdeki cephede, ordunun emri, askeri düzenin temellerini tamamen değiştirdi, Kazaklar tarafından şaşkınlıkla karşılandı ve yeni koşullarda düzen ve disiplini sürdürmeye devam etti, en çok da eski komutanlarını ve şeflerini seçti. Emirlerin uygulanmasında herhangi bir reddedilme olmadı ve komuta kadrosuyla kişisel hesaplar da oluşmadı. Ancak gerginlik giderek arttı. Kazak bölgelerinin ve öndeki Kazak birimlerinin nüfusu, istemeden psikolojilerini yansıtmak ve devrimci liderlerin çağrılarını ve taleplerini dikkatlice dinlemelerini sağlamak için aktif devrimci propagandaya maruz kaldı. Don Kazakları alanında, en önemli devrimci eylemlerden biri ataman Kont Grabbe'nin görevden alınması, Kazak kökenli bir ataman olan General Kaledin’in yerine getirilmesi ve eskiden, İmparator’un I. İmparatorluğu’nun geleneğine kadar, kamu temsilcilerinin Askeri Çember’e çağrılmasıdır. çok şok olmadan devam etti. Kazach olmayan nüfusla, psikolojik olarak Rusya'nın geri kalanının nüfusu ile aynı devrimci yol boyunca ilerleyen akut bir ilişki sorunu vardı. Önde, Kazak askeri birimleri arasında, güçlü bir propaganda gerçekleştirildi, ataman Kaledin'i karşı devrimcilikle suçlayarak Kazaklar arasında kesin bir başarıya imza attı. Petrograd'taki Bolşeviklerin iktidarı ele geçirmesine, yalnızca coğrafi isimlerin değiştiği Kazaklara hitap eden bir kararname eşlik etti ve Kazakların, generallerin yükünden kurtulacağı ve her şeyde askerlik ve eşitlik ve demokratik özgürlüklerin ciddiyetinin ortaya çıkacağı söz verildi. Kazaklar buna karşı hiçbir şey yoktu.
Şek. 1 Don Kazaklarının Bölgesi
Bolşevikler savaş karşıtı sloganlar altında iktidara geldi ve kısa sürede vaatlerini yerine getirmeye başladılar. Kasım 1917'de Halk Komiserleri Konseyi, tüm savaşan ülkeleri barış müzakerelerine başlamaya davet etti, ancak İtilaf ülkeleri reddetti. Ardından Ulyanov, Almanlar tarafından işgal edilen Brest-Litovsk'e Almanya, Avusturya-Macaristan, Türkiye ve Bulgaristan delegeleriyle ayrı barış görüşmeleri için bir heyet gönderdi. Almanya'nın nihai talepleri, özellikle vatansever olmayan Bolşevikler arasında bile delegeleri şok etti ve tereddüt etti, ancak Ulyanov bu koşulları kabul etti. Rusya'nın yaklaşık 1 milyon km²'lik bir alanı kaybettiği "müstehcen Brest Barış" sonucuna varıldı, orduyu ve donanmayı terhis etme, Karadeniz'in gemilerini ve altyapısını Almanya'ya aktarma sözü verdi filo6 milyar marka tazminat ödemek, Ukrayna, Belarus, Litvanya, Letonya, Estonya ve Finlandiya'nın bağımsızlığını tanımak. Batı'da savaşa devam etmek için Almanların elleri çözüldü. Mart ayı başlarında, tüm cephedeki Alman ordusu, bir barış antlaşması altında Bolşevikler tarafından verilen toprakların işgali için ilerlemeye başladı. Ayrıca, anlaşmaya ek olarak, Almanya Ulyanov'a Ukrayna'nın Ulyanov'un da kabul ettiği bir Almanya eyaleti olarak kabul edilmesi gerektiğini duyurdu. Bu konuda yaygın olarak bilinmeyen bir gerçek var. Rusya'nın Brest-Litovsk'teki diplomatik yenilgisine sadece Petrograd müzakerecilerinin yolsuzluğu, tutarsızlığı ve maceracılığı neden değildi. Joker burada kilit bir rol oynadı. Anlaşmalı taraflar grubunda yeni bir ortak ortaya çıktı - pozisyonunun güvencesizliğine rağmen, 9 Şubat'ta (27 Ocak 1918) Almanya ile Petrograd'dan bir heyetin arkasında Almanya ile ayrı bir barış anlaşması imzalayan Ukrayna Merkez Konseyi. Ertesi gün, Sovyet heyeti "savaşı durdurun, ancak barış imzalamayın" sloganıyla müzakereleri kesintiye uğrattı. Yanıt olarak, 18 Şubat'ta Alman birlikleri tüm cephede bir saldırı başlattı. Aynı zamanda, Alman-Avusturya tarafı barışı daralttı. Sovyetleşmiş eski ordunun tamamen yetersiz kalması ve Kızıl Ordu'nun sınırlı Alman saldırısına bile dayanamaya başlaması ve Bolşevik rejimini güçlendirmek için bir mühlet ihtiyacına bağlı olarak, Rusya 3 Mart'ta Brest Barış Antlaşması'nı da imzaladı. Bundan sonra, "bağımsız" Ukrayna Almanlar tarafından işgal edildi ve gereksiz yere, onlar kukla hetman Skoropadsky üzerine koyarak, Petliura "tahttan" attı. Böylece, unutulmadan batırılmadan kısa bir süre önce, Kaiser Wilhelm II önderliğinde İkinci Reich, Ukrayna ve Kırım'ı ele geçirdi.
Bolşevikler Brest Barışı'nı tamamladıktan sonra, Rusya İmparatorluğu topraklarının bir kısmı Orta ülkelerin işgal bölgelerine dönüştü. Avusturya-Alman birlikleri Finlandiya, Baltık Devletleri, Belarus, Ukrayna'yı işgal etti ve orada Sovyetleri ortadan kaldırdı. Müttefikler, Rusya’da neler olup bittiğine dair keskin bir göz tuttu ve çıkarlarını eski Rusya’ya bağlayarak çıkarlarını sağlamaya çalıştı. Ek olarak, Bolşeviklerin izniyle ülkelerine gönderilen Rusya'da iki milyona yakın mahk werem vardı ve İtilaf gücü için savaş esirlerinin Almanya ve Avusturya-Macaristan'a geri dönmesinin önlenmesi önemliydi. Rusya'nın müttefiklerle bağlantısı için, Vladivostok'un Uzak Doğu'sundaki Murmansk ve Arkhangelsk'in kuzeyinde bulunan limanlar. Bu limanlarda, Rus hükümetinin emriyle yabancılar tarafından teslim edilen büyük mülk depoları ve askeri teçhizat yoğunlaştırıldı. Birikmiş kargo, 2'e kadar bir milyon tondan fazla ve yarım milyar rubleydi. Kargo, yerel revkomi de dahil olmak üzere utanmadan çalındı. Mal güvenliğini sağlamak için bu limanlar yavaş yavaş Müttefikler tarafından işgal edildi. İngiltere, Fransa ve İtalya'dan ithal edilen siparişler kuzey limanlarından gönderildiğinden, 12 Ltd.'deki İngilizler ve 11 LLC'deki müttefikleri tarafından işgal edildi. Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya'dan yapılan ithalat Vladivostok'tan geçti. 6 Temmuz 1918, İtilaf Sahibi Vladivostok'u uluslararası bir bölge ilan etti ve şehir Japonya'nın 57 Ltd.'deki ve 13 000'teki diğer müttefikleri tarafından işgal edildi. Fakat Bolşevik iktidarını devirmediler. Yalnızca Temmuz 29'te, Vladivostok'taki Bolşeviklerin gücü, Rus General MK Diterikhs'in önderliğinde Beyaz Çekler tarafından devrildi.
İç politikada, Bolşevikler tüm sosyal yapıların tahrip olduğuna dair kararnameler yayınladı: bankalar, ulusal sanayi, özel mülkiyet, toprak mülkiyeti ve çoğu zaman ulusallaşma kredisi altında yağmalama, hiçbir devlet liderliği olmadan gerçekleştirildi. Ülke, Bolşeviklerin burjuvaziyi ve "çürümüş aydınları" suçladığı kaçınılmaz bir yıkıma başladı ve bu sınıflar yıkım sınırında acımasızca teröre maruz kaldılar. Bugüne kadar, bu yıkıcı gücün Rusya’da iktidara nasıl geldiğini tam olarak anlamak imkansız, bu gücün bin yıllık bir ülkede ele geçirilmesi tarih ve kültür. Sonuçta, aynı önlemlerle, uluslararası yıkıcı güçler, Fransa'nın fermente edilmesinde iç patlama meydana getirmeyi umarak, bu amaçla 10 milyon frank'ı Fransız bankalarına devretti. Ancak Fransa, yirminci yüzyılın başlarında, devrim sınırını çoktan tüketti ve onlardan bıkmıştı. Ne yazık ki devrimciler için, ülkede proletaryanın liderlerinin sinsi ve geniş kapsamlı planlarını çözebilecek ve onlara direnebilecek güçler vardı. Bu konuda Askeri İncelemede, “Amerika Batı Avrupa’yı dünya devriminin hayaletinden nasıl kurtardı” makalesinde daha ayrıntılı olarak yazılmıştı.
Bolşeviklerin darbe yapmasına ve ardından Rusya İmparatorluğu'nun birçok bölgesinde ve kentinde gücü hızla ele geçirmelerinin temel nedenlerinden biri, cepheye gitmek istemeyen sayısız rezerv ve eğitim taburunun desteğiydi. Lenin’in, “Kerenzchyna” sırasında çürüyen Rus ordusunun geçişini önceden belirleyen ve zaferlerini sağlayan Bolşeviklerin tarafına geçişini önceden belirleyen, Almanya ile savaşa derhal son verilmesi sözünü verdi. Ülkenin çoğu bölgesinde, Bolşevik hükümetin kurulması hızlı ve barışçıl bir şekilde geçti: 84 eyalet ve diğer büyük şehirlerden silahlı mücadele sonucunda sadece on beş Sovyet gücü kuruldu. Başkanlıklarının ikinci gününde “Barış Kararnamesi” ni kabul ederek Bolşevikler, Rusya genelinde “Ekim ayından 1917’a kadar 1918’tan Rusya’ya“ Sovyet gücünün zafer yürüyüşü ”nü sağladılar.
Kazakların ve Bolşeviklerin yöneticilerinin ilişkileri, Kazak Birliği birliklerinin ve Sovyet hükümetinin kararnameleriyle belirlendi. 22 Kasım 1917, Kazak Kuvvetleri Birliği, Sovyet hükümetine aşağıdakileri bildirdiği konusunda bir kararname sundu:
- Kazaklar kendileri için bir şey aramıyor ve kendi bölgelerinin dışında bir şey gerektirmiyor. Ancak, milletlerin kendi kaderini tayin etmesinin demokratik ilkeleri tarafından yönlendirildiği için, yerel milletlerin herhangi bir dış veya dış etkiye sahip olmadan serbestçe anlaşmasıyla oluşan, ulusal olandan başka hiçbir otoriteye tolerans göstermeyecektir.
- Kazak bölgelerine, özellikle Don'a karşı cezai birimler göndermek, kamu düzeni sağlamak için enerjik çalışmaların yapıldığı varoşlarda iç savaş getirecektir. Bu taşımacılığın bozulmasına neden olacak, malların, kömürün, petrolün ve çeliğin Rusya şehirlerine tesliminde engel teşkil edecek ve Rusya'nın ekmek sepetini bozacak yiyecek işini kötüleştirecek.
- Kazaklar, askeri ve bölgesel Kazak hükümetlerinin rızası olmadan, Kazak bölgelerinde herhangi bir yabancı birlik bulunmasına karşı çıkıyor.
Kazak Birliği birliklerinin barış ilanına cevaben, Bolşevikler, güneye karşı askeri operasyonlar açma kararı aldı;
- Karadeniz Filosuna dayanarak, Donetsk kömür bölgesini işgal etmek için Kızıl Muhafızların silahlanma ve organizasyonunu gerçekleştirin.
- Kuzeyden, Başkomutanın karargahından, filoları güneye başlangıç noktalarına getirin: Gomel, Bryansk, Kharkov, Voronezh.
- Zhmerinka bölgesinden doğuya hareket edecek en aktif kısımlar, Donbass'ı işgal etmek için.
Bu kararname, Kazak bölgelerine karşı Sovyet iktidarının fratrik iç savaşının mikropunu yarattı. Bolşeviklerin çok ihtiyaç duyduğu için Kafkasya yağı, Donetsk kömürü ve güneydeki banliyölerin ekmeği vardı. Başlamış olan kitlesel kıtlık, Sovyet Rusya'yı zengin güneye doğru itiyordu. Don ve Kuban hükümetlerinin emrinde, bölgeleri korumak için iyi organize edilmiş ve yeterli güç yoktu. Cepheden dönen birimler savaşmak istemedi, köylerden dağılmaya çalıştı ve genç Kazaklar ön hattı askerleri yaşlılarla açık bir mücadeleye girişti. Birçok köyde bu mücadele şiddetli bir karakter kazandı, her iki taraftaki katliamlar acımasızdı. Ancak önden gelen Kazaklar çoktu, iyi silahlanmışlar ve mezarlar savaş tecrübesi kazanmıştı ve köylerin çoğunda zafer, Bolşevizm tarafından şiddetle enfekte olmuş ön cephe gençliğine bırakılmıştı. Kısa süre sonra Kazak bölgelerinde güçlü parçaların yalnızca gönüllülük temelinde yaratılabileceği anlaşıldı. Don ve Kuban'da düzeni sağlamak için, hükümetleri gönüllülerden oluşan müfrezeleri kullandılar: öğrenciler, öğrenciler, öğrenciler ve gençler. Birçok Kazak subayı bu tür gönüllü birimler oluşturmak için gönüllü oldu (Kazaklar arasında partizan olarak adlandırılırlar), ancak merkezde bu iş iyi organize edilmedi. Bu tür ayrılmaların oluşumu için izin isteyen hemen hemen herkese verildi. Nüfusu kâr amacı ile soyan birçok maceracı, hatta soyguncusu bile vardı. Bununla birlikte, Kazaklık alanlarına yönelik ana tehdidin cepheden dönen alaylar olduğu ortaya çıkmıştır, çünkü geri dönenlerin çoğu Bolşevizm tarafından kirlenmiştir. Gönüllü kırmızı Kazak birimlerinin oluşumu da Bolşevikler iktidara geldikten hemen sonra başladı. Kasım sonunda, Petrograd Askeri Bölgesi Kazak birimlerinin temsilcilerinin bir araya gelmesiyle, 1917 Kazak Bölümü, 5, 1 ve 4 Don Kazaklarının 14, XNUMX ve XNUMX'in Kazakları’ndan devrimci ayrılıklar yaratmalarına karar verildi ve bunları Don, Kuban ve Tervien’i bozguna uğrattılar. güç. Ocak ayında, Kamenskaya köyündeki 1918, 46 Kazak alaylarından gelen delegelerin katılımıyla ön cephe Kazaklar kongresi düzenledi. Kongre, Sovyet gücünü tanıdı ve Don General’in A.D.’ini ilan ederek Donvoenrevkom’u yarattı. Kaledin, Bolşeviklere karşı konuşuyor. Don Kazaklarının komutanları arasında, Bolşevik fikirlerinin destekçileri iki baş memur, birlik memurları Golubov ve Mironov ve Golubov’un en yakın yardımcısı Podorunkov oldu. Ocak ayında Don Kazak Alayı 1918'i Romanya Cephesi'nden Don'a döndü. Birlik Ordusu F.K. seçildi. Mironov, alay Sovyet gücünün kurulmasını destekledi ve ataman Kaledin’in önderliğindeki karşı-devrimin yenilmesine kadar eve gitmemeye karar verdi. Ancak Golubov, Don'da en trajik rol oynadı, Şubat ayında Novocherkassk'ı, onları kışkırtan iki alay ile işgal etti, Askeri Çember toplantısını dağıttı, ordunun Atamanı General Nazarov'u tutukladı ve öldürdü. Kısa bir süre sonra, devrimin bu “kahramanı”, mitingdeki Kazaklar tarafından vuruldu ve yanında büyük miktarda para olan Podtyolkov, Kazaklar tarafından yakalandı ve cümleleriyle asıldı. Mironov'un kaderi de trajikti. Kırmızıların yanında savaştığı çok sayıda Kazak yakaladı, ancak emirlerinden memnun olmadıkça, Kazaklarla Don'la savaşmaya devam etmeye karar verdi. Mironov kırmızı tutuklandı, vurulduğu Moskova'ya gönderildi. Ama sonra olacak. Bu arada, Don büyük bir kargaşaydı. Kazak nüfusu hala tereddüt etmişse ve sadece stanitsasın bir bölümünde yaşlıların mantıklı sesi yararlandıysa, Kazaşlı olmayan nüfus tamamen Bolşeviklerin yanında yer aldı. Kazak bölgelerinde ikamet eden olmayan nüfus her zaman, büyük miktarda toprağı olan Kazakları kıskanmıştır.
Güneydeki diğer silahlı kuvvetler, Rostov'da bulunan kurulan Gönüllü Ordunun çıkarılmasıydı. 2 Kasım 1917, General Alekseev Don'a geldi, Ataman Kaledin ile temasa geçti ve Don'da gönüllü gruplar oluşturmak için izin istedi. General Alekseev’in amacı, silahlı kuvvetlerin güneydoğu üssünü, kalan savaş görevlilerini, hurdacıları, yaşlı askerleri bir araya getirmek ve Rusya’da düzen kurmak için gerekli bir orduyu örgütlemek için kullanmaktı. Fon eksikliğine rağmen Alekseev, çalışmaya hazır bir şekilde başladı. Barochnaya Caddesi'nde, hastanelerden birinin binası, gönüllülüğün beşiği olan bir memurun yurduna dönüştürüldü. Yakında ilk bağış alındı, 400 ruble. Hepsi bu kadar, Kasım ayında, Rus toplumu savunucularını seçti. Fakat insanlar Don'a gidiyorlardı, onları ne beklediği hakkında hiçbir fikirleri yoktu, karanlıkta, sürekli Bolşevik denizi boyunca. Asırlık Kazak geleneğinin serbest bıraktığı geleneklerin ve Don'la ilgili popüler söylentilerin isimlerinin parlak bir fener olarak kullanıldığı liderlere yürüdüler. Onlar yorgun, aç, düzensiz, ama ruh içinde kaybolmamış olarak geldiler. Köylü kılığına girmiş olan Aralık 6'i (19) demiryoluna Don General Kornilov'a sahte pasaportla ulaştı. Volga'ya ve oradan da Sibirya'ya gitmek istedi. General Alekseev'in Rusya'nın güneyinde kaldığını ve Sibirya'da çalışma fırsatı bulacağının daha doğru olduğunu düşünüyordu. Bu durumda birbirleriyle karışmayacaklarını ve Sibirya'da büyük bir anlaşma yapmayı başardıklarını savundu. Açıklığa koştu. Ancak Moskova'dan Novocherkassk'a gelen Ulusal Merkez temsilcileri, Kornilov'un Rusya'nın güneyinde kalması ve Kaledin ve Alekseev ile birlikte çalışması için ısrar etti. General Alekseev'in tüm mali ve politik meselelerin sorumluluğunu üstlendiğine göre, Genel Kornilov, Gönüllü Ordunun örgütlenmesi ve emrini üstlendiğini kabul eden Genel Kaledin, Don Ordusu'nun oluşumunu ve Don Ordusu'nun işlerinin yönetimini sürdürdüğünü belirtti. Kornilov, Rusya'nın güneyindeki çalışmalarının başarısına çok az güveniyordu; burada Kazak birliklerinde beyaz bir dava oluşturmak zorunda kalacak ve askeri atalara bağlı olacaktı. Dedi ki: “Sibirya'yı tanıyorum, Sibirya'ya inanıyorum, orada geniş çapta iş yapmak mümkün. Burada Alekseev tek başına olayla kolayca başa çıkabilir. ” Tüm kalbi ve ruhu ile Kornilov Sibirya'ya koştu, serbest bırakılmasını ve Gönüllü Orduyu kurma çalışmalarına büyük bir ilgi göstermeden davranmasını istedi. Kornilov’un Alekseev’le sürtünme ve yanlış anlamaları olacağı korkusu ortak çalışmalarının ilk günlerinde haklı çıktı. Kornilov'un Rusya'nın güneyinde terkedilmesi, “Ulusal Merkez” in büyük bir siyasi hataydı. Ancak Kornilov ayrılırsa birçok gönüllünün arkasından ayrılacağına ve Novocherkassk'ta başlatılan işin parçalanabileceğine inanıyorlardı. Refah ilerlemesinin oluşumu yavaştı, günde ortalama 75-80 gönüllü kaydı yaptı. silâh Don depolarında yeterli değildi, Rostov ve Novocherkassk'tan geçen asker kadrolarını eğitmek veya aynı kadrodaki alıcıları satın almak için evlerine seyahat eden askerlerden uzaklaştırmak gerekiyordu. Fon eksikliği oldukça zor bir iştir. Don birimlerinin oluşumu daha da kötüleşti. Generaller Alekseev ve Kornilov, Kazakların Rusya'da düzeni geri almak istemediklerini ancak Kazakların topraklarını koruyacağından emin olduklarını anladılar. Ancak, güneydoğudaki Kazak bölgelerindeki durum çok daha karmaşıktı. Cepheden dönen alaylar, gerçekleşen olaylarda tamamen tarafsızdı ve hatta Bolşeviklerin kendileriyle yanlış bir şey yapmadıklarını ilan ederek Bolşevizme yönelme eğilimi gösterdi.
Ek olarak, Kazak bölgelerinde yerleşik olmayan bir nüfusla ve Kuban ve Terek bölgelerinde de yaylalara karşı sert bir mücadele yaşandı. Askeri atamanlar, cepheye gönderilmeye hazırlanmakta olan iyi eğitimli genç Kazak ekiplerini kullanma ve düzenli gençlik çağrısı çağrısı yapma fırsatını buldu. General Kaledin bu konuda yaşlı adamların ve ön saflardaki askerlerin desteğini almış olabilir: “Kendimize hizmet ettik, şimdi başkalarını çağırmalıyız” dedi. Taslak yaşından itibaren Kazak gençliğinin oluşumu, o zamanlar Don'un düzenini korumak için yeterli olan 2-3 bölümlerine neden olabilirdi, ancak bu yapılmadı. Aralık sonunda, İngiliz ve Fransız askeri misyonlarının temsilcileri Novoçerkassk'a geldi. Ne yapıldığını, ne yapılması planlandığını sorduktan sonra, yardım edebileceklerini açıkladılar, ancak şimdiye kadar yalnızca 100 milyon ruble tutarında, ayda 10 milyon diliminde parayla. İlk ödemenin Ocak ayında yapılması bekleniyordu, ancak hiç alınmadı ve sonra durum tamamen değişti. Dobroarmy'nin oluşumu için ilk fonlar bağışlardan oluşuyordu, ancak bunlar esasen Rus burjuvazisinin açgözlülüğü ve cimri ve bu şartlar için düşünülemez olan diğer vasıflı sınıflardan dolayı yetersizdi. Rus burjuvazisinin cimri ve avarisinin basitçe efsanevi olduğu söylenmeli. 1909’e geri döndüklerinde, Devlet Duma’nın kulaklarla ilgili tartışmaları sırasında, P.A. Stolypin kehanet sözlerini söylemişti. Dedi ki: “... Rusya'dan daha açgözlü ve utanmaz bir yumruk ve burjuva yok. "Yumruk dünya-yiyen ve burjuva-dünya-yiyen" ifadesi sırasında Rus dilinde tesadüf değil. Sosyal davranış biçimlerini değiştirmezlerse, büyük şoklar bizi bekliyor ... ”dedi. Suya baktı. Sosyal davranışlar değişmedi. Beyaz hareketin hemen hemen tüm organizatörleri, mülk sınıflarına maddi yardım için temyizlerinin düşük yararına işaret ediyor. Bununla birlikte, Ocak ayının ortalarında, küçük bir Gönüllü Ordu (yaklaşık 5 bin kişi) çok militan ve ahlaki açıdan güçlü bir ordu olduğu ortaya çıktı. Sovnarkom, gönüllülerin çıkarılmasını veya dağıtılmasını istedi. Kaledin ve Krug, “Don'dan bir sorun yok!” Diye yanıtladı. Bolşevikler, karşı devrimcileri tasfiye etmek için sadık birliklerini Batı ve Kafkas cephelerinden Don bölgesine zorlamaya başladı. Don'u Donbass, Voronezh, Torgovaya ve Tikhoretskaya tarafından tehdit etmeye başladılar. Buna ek olarak, Bolşevikler demiryolları üzerindeki kontrolü sıkılaştırdı ve gönüllülerin akışı keskin bir şekilde düştü. Ocak ayının sonunda Bolşevikler Bataysk ve Taganrog'u aldı, Ocak 29'ta at üniteleri Donbas'tan Novocherkassk'a taşındı. Don kırmızıya karşı savunmasızdı. Ataman Kaledin şaşırdı, kan dökülmesini istemedi ve yetkisini Şehir Duma ve demokratik örgütlere devretmeye karar verdi, sonra da hayatını gönlüne vurdu. Faaliyetlerinin üzücü ama mantıklı bir sonucuydu. İlk Don Çemberi birincisine seçilmiş bir ataman verdi, ancak ona güç vermedi.
Bölgenin başına, her bir bölgeden seçilen 14 büyüklerinin Askeri Hükümeti verildi. Toplantıları, bir il duma özelliğine sahipti ve Don'un tarihinde hiçbir iz bırakmadı. Kasım 20’te, hükümet, Don Bölgesi’nin hayatını düzenlemek için Aralık 29’te bir Kazak ve köylü nüfus kongresi toplanan çok liberal bir bildiriyle nüfusa başvurdu. Ocak ayının başlarında, eşlik bazında bir koalisyon hükümeti kuruldu, Kazaklara 7 sandalyesi olmayan 7 sandalyeleri verildi. Demagog-entelektüellerin ve devrimci demokrasinin hükümete katılması nihayetinde gücün felce uğramasına neden oldu. Ataman Kaledin, Don köylülerine ve yerleşik olmayanlara, ünlü "paritesine" olan güvenini mahvetti. Don bölgesi nüfusunun muhtelif parçalarını birbirine yapıştırmadı. Don, iki kampa bölündüğü zaman, Kazaklar ve Don köylüleri, yerleşik olmayan işçiler ve zanaatkarlar ile birlikte. Son istisnalar dışında sonuncusu Bolşevikler'di. Bolşeviklerin geniş vaatlerinden etkilenen bölge nüfusunun% 48'ini oluşturan Don köylülüğü, Don gücünün önlemlerinden memnun değildi: zemstvos'un köylülerin ilçelerine katılması, kendilerinin, yedinci yetiminin bitiminde olduğu gibi, köylülerin yedinci yüzyılınca, Yeni sosyalist unsurun etkisiyle, Don köylülüğü, Kazak topraklarının genel bir bölümünü talep etti. Sayısal olarak en küçük çalışma ortamı (% 10-11%) en önemli merkezlerde yoğunlaştı, en huzursuzdu ve Sovyet gücüne duyduğu sempatiyi gizlemedi. Devrimci-demokratik entelijansiya, eski psikolojisini aşmadı ve şaşırtıcı bir şekilde körlemeyle, bütünüyle Rusya ölçeğinde demokrasinin ölümüne yol açan yıkıcı politikasını sürdürdü. Menşeviklerin ve Sosyalist-Devrimcilerin bloğu bütün köylü ve yerleşik olmayan kongrelerde, her türlü düşüncede, konseyde, sendikada ve parti içi toplantılarda hüküm sürdü. Ataman, hükümet ve Çember'e güvensizlikle ilgili kararların, anarşi, suçluluk ve haydutluğa karşı tedbirlerin alınmasına karşı protesto gösterilmeyeceği tek bir toplantı yapılmamıştı.
Açıkça ilan ettiği güçle tarafsızlığı ve uzlaşmayı vaaz ettiler: "Bizimle olmayan o bize karşı." Kentlerde işçi sınıfı ve köylü yerleşimleri, Kazaklara yapılan ayaklanmalar azalmadı. İşçi ve köylülerin bölünmelerini Kazak alaylarına koyma girişimleri felaketle sonuçlandı. Kazaklara ihanet ettiler, Bolşeviklere gittiler ve Kazak memurlarını onlarla birlikte işkence ve ölüme götürdüler. Savaş, sınıf mücadelesinin karakterini edindi. Kazaklar, Kazak haklarını Don işçilerinden ve köylülerden korudular. Ataman Kaledin'in ölümü ve Novocherkassk Bolşeviklerinin işgali, Büyük Savaş ve iç savaşa geçişte güneyde sona eriyor.
Şubat 12’te, Bolşevik müfrezeleri, Novocherkassk ve ordu ustabaşı Golubov'u, Nazarov'un bir zamanlar hapishaneden kurtardığı ve yeni ataman'ı vurdukları için “teşekkür” te işgal etti. Şubat ayında 9 (22) gecesinde Rostov'u tutma umudunu yitiren 2500 savaşçılarından Dobronarmiya şehri Aksai'ye bıraktı ve sonra Kuban'a taşındı. Bolşeviklerin Novoçerkassk'taki gücünün kurulmasından sonra terör başladı. Kazak üniteleri küçük gruplar halinde şehir genelinde sağduyulu bir şekilde dağılmış, şehirdeki baskın ikamet etmeyen ve Bolşeviklerin elindeydi. Dobroarmiya ile bağlantı kurma şüphesiyle memurların acımasız infazları yapıldı. Bolşeviklerin soygunları ve soygunları Kazakları gardiyanlarına zorladı, Golubovsky alaylarının Kazakları bile bekledi. Gücün yerleşik olmayan ve Don köylüleri tarafından ele geçirildiği köylerde, yürütme komiteleri Kazak topraklarını bölmeye başladı. Bu acımasızlıklar kısa sürede Novocherkassk'a bitişik stanitsas'ta Kazak ayaklanmasına neden oldu. Don’daki Kızıllar’ın başı, Poditykov ve Antonov'un cezai işten çıkarılmasının başı Rostov’a kaçtı ve yakalandı ve idam edildi. Novocherkassk'in Nisan ayında Beyaz Kazakların işgali, Rostov'un Almanlar tarafından işgaline ve Gönüllü Ordusunun Don Bölgesi'ne geri gönderilmesine denk geldi. Ancak 252 stanitsas'tan Donskoy birlikleri sadece 10 Bolşeviklerden kurtarıldı. Almanlar, Rostov ve Taganrog'u ve Donetsk bölgesinin tüm batı kısmını sıkıca işgal etti. Bavyera süvarilerinin karakolları Novocherkassk'tan 12 verstları duruyordu. Bu şartlar altında Don dört ana görevle karşı karşıya kaldı:
- Derhal kurtarılan köylerin delegelerinin katılabileceği yeni bir Çember toplandı.
- Alman makamlarıyla ilişkiler kurmak, niyetlerini bulmak ve onlarla müzakere etmek
- Don Ordusunu yeniden kurmak
- Gönüllü Ordu ile ilişkiler kurmak.
Nisan 28, Don hükümetinin genel bir toplantısını yaptı ve Sovyet birliklerinin Don bölgesinden çıkarılmasında yer alan köylerden ve askeri birliklerden delegeler düzenledi. Bu Çemberin bileşimi, tüm Ordu için soruları çözme iddiasına sahip değildi ve bu nedenle çalışmalarını Don'un kurtuluş mücadelesinin örgütlenmesiyle sınırlı tuttu. Meclis, kendisini Don'un kurtuluşunun Çemberi ilan etmeye karar verdi. 130 insanı vardı. Demokratik Don'da bile en popüler meclis oydu. Çevreye gri denirdi çünkü üzerinde hiçbir aydın yoktu. Korkak entelijansiya, mahzenlerde ve bodrum katlarında oturmuş, yaşamında kendisini sarstı veya komisyon üyelerinden kaçındı, belediye hizmetine kaydoldu ya da eğitim, yemek ve finans kurumlarında masum olmaya çalıştı. Hem seçmenlerin hem de milletvekillerinin kafalarını riske attığı bu sıkıntılı dönemde seçimler havasında değildi. Çember parti mücadelesi olmadan seçildi, daha önce değildi. Çember seçildi ve yalnızca Kazaklar seçildi, tutkuyla kendi yerli Don'larını kurtarmak istedi ve bunun için hayatlarını vermeye hazırdı. Bunlar boş laflar değildi, çünkü seçimlerden sonra delegelerini gönderdikten sonra seçmenler silahlarını söküp Don'u kurtarmaya gittiler. Bu Çemberin politik fizyolojisi yoktu ve tek bir amacı vardı: Don’u Bolşevik’lerden kurtarmak için elbette ve ne pahasına olursa olsun. O gerçekten popüler, uysal, akıllı ve iş dünyasıydı. Ve bu gri, palto ve paltovy kumaşından, gerçekten demokratik olan Circle, Don halkının zihni tarafından kurtarıldı. Zaten tam askeri çember 15 Ağustos 1918 konvokasyon zamanı gelince, Don Land Bolşeviklerden temizlendi.
Don’un ikinci acil görevi, Ukrayna’yı işgal eden Almanlarla ve Don Ordusu’nun topraklarının batısındaki ilişkilerin çözülmesiydi. Ukrayna ayrıca Don topraklarının Almanlar tarafından işgal edildiğini iddia etti: Donbass, Taganrog ve Rostov. Almanlara ve Ukrayna'ya yönelik tutumlar en akut sorundu ve Nisan ayının 29 adlı The Circle, Don'daki görünüşlerinin nedenlerini bulmak için Kiev'deki Almanlara yetkili bir genel elçilik göndermeye karar verdi. Görüşmeler sakin koşullarda gerçekleşti. Almanlar bölgeyi işgal etmeyeceklerini ve işgal ettikleri köyleri temizlemeye söz verdiklerini söyledi. Aynı gün Daire, partizanlar, gönüllüler veya savaşçılardan değil, itaatkar yasalardan ve disiplinden gerçek bir ordunun örgütlenmesine karar verdi. Öyleyse, yıllardır neyin etrafında ve çevresinde ataman Kaledin hükümeti ve konuşmacı-entelektüellerden oluşan Çember'i yıktı ve Don'un kurtuluşunun gri çemberi iki toplantıya karar verdi. Don Ordusu yalnızca projedeydi ve Gönüllü Ordusunun komutanlığı zaten onu ele geçirmek istedi. Ancak Çember açıkça ve somut bir şekilde cevap verdi: “İstisnasız herkesin yüksek emri, Don Kazakları topraklarında çalışan askeri kuvvetlerin birliklerin atamanına ait olmalı ...”. Böyle bir cevap Denikin'i tatmin etmedi, Don Kazakları karşısında insanlarla ve maddi kısımlarla büyük bir ikmalde bulunmalarını ve yakınlarda “müttefik” bir ordunun olmamasını istedi. Çember yoğun çalıştı, sabah ve akşam toplantılar yapıldı. Düzeni geri almak için acele ediyordu ve eski rejime geri dönme çabası yüzünden suçlamalardan korkmuyordu. 1 May Circle şöyle karar verdi: "Dış ayrım işaretleri takmayan Bolşevik çetelerin aksine, Don'un savunmasına katılan tüm birimler derhal askeri görünüşlerine büründü ve omuz askısı ve diğer rütbe giyerler." Kapalı oylama sonucunda 3 Mayıs 107 oy kullandı (13, 10 çekildi), Binbaşı General P.N. ataman seçildi. Krasnov. General Krasnov, Daire’nin kendisi için belirlenen görevleri yerine getirme olasılığı için Don Ordusu’na getirilmesi için gerekli olduğunu düşündüğü yasaları geçmeden önce bu seçimi kabul etmedi. Krasnov, Çember'de şunları söyledi: “Yaratıcılık hiçbir zaman bu kadar takım olmadı. Raphael Madonna, Raphael'i yarattı, sanatçıların komitesi değil ... Don'un ülkesinin sahipleri sensin, ben senin menajerinim. Her şey güven hakkında. Bana güvenirseniz, önerdiğim yasaları kabul edersiniz, kabul etmiyorsanız, bana güvenmediğiniz anlamına gelir, ordunun zararına verdiğiniz gücü kullandığım için korkuyorsunuz. O zaman konuşacak bir şeyimiz yok. Güveniniz olmadan orduyu yönetemem. ” Krasnov, Daire üyelerinden birinin sorusunda, ataman tarafından önerilen yasaları değiştirmeyi veya değiştirmeyi teklif edip etmemeyi teklif edip etmeyeceğini söyledi: “Yapabilirsiniz. 48,49,50 makaleler. Kızıl hariç herhangi bir bayrak, Yahudi beş köşeli yıldız dışındaki herhangi bir armayı, Uluslararası hariç marşını önerebilirsin ... " Ertesi gün, Çember ataman tarafından önerilen tüm yasaları gözden geçirdi ve kabul etti. Çember eski Petrine öncesi unvanı “Büyük Don Ordusu” nu restore etti. Yasalar, imparatorun haklarının ve ayrıcalıklarının ataman'a geçirdiği farkla, Rusya İmparatorluğu'nun temel yasalarının neredeyse tam bir kopyasıydı.
Don Kurtuluş Çemberinin gözlerinden önce, vurularak öldürülen ataman Kaledin ve atış ataman Nazarov'un kanlı hayaletleri vardı. Don molozlara yattı, sadece yıkılmadı, Bolşevikler tarafından kirlendi ve Alman atları Kazaklar nehrine kutsal olan Sessiz Don'un suyunu içti. Eski Çemberlerin çalışmaları buna yol açtı ve Kaledin ve Nazarov kararlara karşı savaştılar, ancak güçleri olmadığı için kazanamadılar. Ancak bu yasalar ataman birçok düşman yarattı. Bolşevikler kovulduktan hemen sonra, entelijansiya mahzenlerden ve bodrumlardan çıkarak liberal bir uluma tırmandı ve düzenledi. Bu yasalar, içlerinde ayrılıkçılık arzusunu gören Denikin'i de tatmin etmedi. 5 May Circle dağıldı ve ataman orduyu yönetmek için tek başına kaldı. Aynı akşam, komutanı Esul Kulgavov, Hetman Skoropadsky ve İmparator Wilhelm'e el yazısıyla yazılmış mektuplarla Kiev'e gitti. Mektubun sonucu, Alman delegasyonunun Mayıs ayında Ataman 8'e gelmesi, Almanların Don'a yönelik herhangi bir agresif hedef belirlemediğini ve Don Bölgesi'nin tam olarak restore edildiğini görür görmez Rostov ve Taganrog'dan ayrılacağını belirterek ortaya çıktı. Mayıs 9 Krasnov, Kuban başkanı Filimonov ve Gürcistan heyeti ile bir araya geldi ve Mayıs 15, Alekseev ve Denikin ile Manychskaya köyünde bir araya geldi. Toplantıda Don Ataman ile Şerefiye Komutanlığı arasında hem taktik hem de Bolşeviklerle savaşma stratejisi arasındaki derin farklar ortaya çıktı. Asi Kazakların amacı, Don topraklarının Bolşeviklerden kurtarılmasıydı. Kendi toprakları dışında savaş açmak niyetinde değillerdi.
Novocherkassk ele geçirildiğinde ve Don kurtarma çemberinin etrafındaki ataman seçildiğinde, tüm silahlı kuvvetler altı ayak ve farklı sayılarda iki süvari alayından oluşuyordu. Küçük memurlar köylerdendi ve iyiydi, fakat yüzlerce ve kumandan kıtlığı vardı. Devrim sırasında birçok hakaret ve aşağılanma yaşadığı için, başta kıdemli komutanlar Kazak hareketi konusunda bir güvensizlik yaşadılar. Kazaklar, paramiliter elbiselerinde, botları yoktu. % 30'e kadar destekler ve sandaletler giymiş. Çoğu giyilen apoletler, şapkalar ve şapkalar, onu kırmızı koruyucudan ayırmak için beyaz çizgiler giyerdi. Disiplin kardeşçe oldu, memurlar aynı kazandan Kazaklar ile yediler, çünkü çoğu zaman akrabalardı. Karargâh küçüktü, ekonomik nedenlerle raflardaki köylerden bütün lojistik meseleleri çözen halka açık isimler vardı. Savaş geçiciydi. Siperler ve surlar inşa edilmedi. Çok az gecekondu aracı vardı ve doğal tembellik Kazaklara kazma girişiminde bulundu. Taktik basitti. Şafakta saldırı sıvı zincirlerle başladı. Bu sırada, karmaşık bir rota düşmanın kanadında ve arka tarafında döner. Düşman on kat daha güçlüyse, saldırı için normal kabul edildi. Bir kavşak sütunu ortaya çıkar çıkmaz, Kırmızılar geri çekilmeye başladı ve sonra Kazak süvarileri onlara vahşi ve ürpertici bir inekle koştu, devrildi ve yakalandı. Bazen savaş yirmi çeşitlik sahte bir geri çekilmeyle başladı (bu eski bir Kazak Venter). Kırmızı peşinden koşmak için koştu ve bu sırada kavşaklarda bulunan sütunlar arkalarında kapandı ve düşman kendini bir atış çantasında buldu. Bu tür taktiklerle, 2-3'teki alaylarla çalışan Albay Guselshchikov, binlerce insanı 10-15'teki tüm Red Guard bölümlerini ufalayıp topçularla ezdi ve ele geçirdi. Kazak geleneği memurların devam etmesini istedi, bu yüzden kayıpları çok büyüktü. Örneğin, General Mamantov komutanı üç kez ve hepsi zincirlerle yaralandı. Saldırıda, Kazaklar acımasızdı, esir Kırmızı Muhafızlara da acımasızca davrandılar. Özellikle sert, Don'a hain olarak kabul edilen tutsak Kazaklardı. Burada baba oğlunu ölüme mahkum eder ve ona elveda demek istemezdi. Bazen ve tam tersi. O zaman, doğuya kaçan Kırmızı güçlerin kareleri Don topraklarında ilerlemeye devam etti. Ancak Haziran ayında, demiryolu hattı Kızıllardan arındırıldı ve Temmuz ayında, Bolşevikler Khopersky bölgesinden çıkarıldıktan sonra, Don'un tüm bölgesi Kazaklar tarafından Kazaklar tarafından serbest bırakıldı.
Diğer Kazak bölgelerinde bu durum Don’tan daha kolay değildi. Rusya nüfusunun dağıldığı Kafkas kabileleri arasında özellikle zor bir durum vardı. Kuzey Kafkasya azgındı. Merkezi hükümetin çöküşü burada her yerde olduğundan daha ciddi bir şok yarattı. Kraliyet iktidarı tarafından uzlaştırıldı, ancak asırlık anlaşmazlıkla modası geçmemiş ve eski suçları unutmamış, çok kabile nüfusu ajite oldu. Birleştiren Rus elemanı, nüfusun yaklaşık% 40'i iki eşit gruptan oluşuyordu, Terek Kazakları ve ikamet etmeyenler. Ancak bu gruplar sosyal koşullarla ayrıldı, toprak hesaplarını düşürdü ve Bolşevik birliği ve gücü tehlikesine karşı koyamadılar. Ataman Karaulov hayatta iken, birkaç Terek alayı ve bir miktar güç hayaleti kaldı. Aralık'ta, 13, Bolşevik askerlerin Soğuk kalabalığının istasyonunda, Vladikavkaz Sovyeti'nin emriyle ataman arabasını açtı, uzun bir çıkmaza girdi ve arabaya ateş etti. Karaulov öldürüldü. Aslında Terek'te güç, Güney Kafkasya'dan sürekli bir akıntı içinde akan ve Kafkasya cephesi askerlerinin çetelerine sürekli olarak aktı ve Terek-Dağıstan sınırına yerleşmiş Kafkas otoyollarının tamamen tıkanması nedeniyle kendi bölgelerine giremedi. Her yere korku, kan ve yıkım getirerek nüfusu terörize ettiler, yeni sovyetler yerleştirdiler veya varolanların hizmetini kiraladılar. Bu akıntı, Rus halkının ikamet etmeyen (toprağın susuzluğundan dolayı) Rus nüfusunu ele geçiren, en güçlü orkestra şefi olarak hizmet etti, Kazak entelijensiyasına (iktidardaki susuzluk nedeniyle) zarar verdi ve Terek Kazaklarını (“insanlara karşı” korkusundan dolayı) utandırdı. Dağcılara gelince, sosyal ve toprak eşitsizliğinin çok kötü bir şekilde yansıdığı yaşam biçiminde son derece muhafazakardılar. Gelenek ve göreneklerine göre, ulusal konseyleri tarafından yönetiliyorlardı ve Bolşevizmin fikirlerine yabancıydı. Ancak dağcılar, merkezi anarşinin uygulamalı taraflarını hızla ve isteyerek algılayıp şiddet ve yağmalamayı yoğunlaştırdılar. Geçen asker trenlerini etkisiz hale getirerek çok sayıda silahları ve mühimmatları vardı. Kafkas ordusunun temelinde, ulusal askeri oluşumlar oluşturdular.
Şek. Rusya'nın 4 Kazak alanları
Ataman Karaulov'un ölümünden sonra, bölgeyi dolduran Bolşevik müfrezelerine ve komşularla tartışmalı meselelerin ağırlaştırılmasına yönelik ezici mücadele - Kabardeyiciler, Çeçenler, Osetliler, İnguşlar - Terek Ordusu, RSFSR'nin bir parçası olan bir cumhuriyete dönüştürüldü. Kantitatif olarak, Terek bölgesindeki Terek Kazakları, nüfusun% 20'ini, ikamet etmeyenleri -% 20,% Ossetian'lar -% 17, Çeçenler -% 16,% Kabard'lar -% 12 ve% 4'i oluşturdu. Diğer ülkeler arasında en aktif olanı en küçüğüdür - güçlü ve iyi silahlanmış bir dekolman yapan İnguş. Herkesi soydular ve Vladikavkaz'ı Ocak ayında yakalayıp yağmaladıkları sürekli korku içinde tuttular. 9 Mart 1918, Dağıstan'da, Terek'te olduğu gibi, Sovyet'in gücü de kurulduğunda, Halk Komiserleri Terek Kazaklarını kırmak ve özel avantajlarını yok etmek için ilk hedefi belirledi. Yaylaların silahlı seferleri stanitsaya gönderildi, soygun, şiddet ve cinayet yapıldı, toprak alındı ve İnguş ve Çeçenlere transfer edildi. Bu zor durumda Terek Kazakları ruhunu düştü. Dağ halkları silahlı kuvvetlerini doğaçlama yaparak yaratırken, 12'in iyi organize olmuş alaylarına sahip olan doğal Kazak ordusu, Bolşeviklerin isteği üzerine ayrıştırıldı, dağıldı ve silahsızlandı. Bununla birlikte, kırmızıların aşırılıkları, yılın Haziran 18'inin 1918'inin Bicherahov önderliğinde Terek Kazaklarının ayaklanmasına başlamasına neden oldu. Kazaklar Kızıl askerleri yener ve kalıntılarını Grozni ve Kızlyar'da engeller. Mozdok'taki Temmuz 20'te Kazaklar, Sovyet gücüne karşı silahlı bir ayaklanma başlatmaya karar verdikleri bir kongrede toplandı. Tertians, Gönüllü Ordusu'nun emriyle temas kurdu, Terek Cossacks, 12 000'e 40 silahlı bir dövüş ünitesi oluşturdu ve kararlı bir şekilde Bolşeviklerle savaşmanın yolunu açtı.
Sovyetlerin gücünden bağımsızlık ilan eden Ataman Dutov'un öncülüğünde Orenburg Ordusu, soygun ve baskıya başlayan işçi ve kızıl askerlerin işten çıkarılmasına uğrayan ilk kişi oldu. Orenburg Kazak Genel Komutanlığı Sovyetleriyle savaşın gazisi I.G. Akulinin şöyle hatırladı: “Bolşeviklerin aptalca ve sert politikası, Kazaklar'ın beklenmedik nefretleri, Kazak tapınaklarının kötüye kullanılması, özellikle katliamlar, talepler, köylerde soygun ve tazminat - Bu, Sovyet iktidarının silahlarının özüne açılmaya başladı. . Bolşevikler, Kazakov'u cezbedemediler. Kazaklar toprağa sahipti ve Şubat ayının ilk günlerinde vasiyeti en geniş özyönetim biçiminde iade ettiler. ” Sıradan ve cephe hattı Kazakları havasında, bir dönüm noktası yavaş yavaş ortaya çıktı, yeni hükümetin şiddetine ve keyfiliğine karşı çıkmak için giderek daha aktif hale geldi. Eğer Ocak 1918’ta, ataman Dutov, Sovyet birliklerinin baskısı altındaysa, Orenburg’u terk etti ve neredeyse üç yüz aktif avcısı vardı, o zaman 4 nisan gecesi, Orenburg’da 1000’ten daha fazla bir saldırı oldu. şefin eline geçti.
Ural Kazaklar alanında, ordunun küçük boyutuna rağmen, direnç daha başarılı bir şekilde ilerledi. Uralsk, Bolşevikler tarafından işgal edilmedi. Bolşevizmin doğuşundan bu yana, Ural Kazaklar ideolojisini kabul etmediler ve Mart ayında yerel Bolşevik devrimci komiteleri kolayca dağıldı. Asıl sebepler, Urallar arasında yerleşik olmayan hiç kimsenin olmadığı, çok fazla toprağın bulunduğu ve Kazaklar'ın dini ve ahlaki ilkelerini daha sıkı tutan eski inananlar olduğu idi. Asya'daki Rusya'nın Kazak bölgeleri genel olarak özel bir yere sahipti. Hepsi kompozisyonda çok azdı, birçoğu tarihsel olarak özel şartlar altında devlet önlemleri, devletin zorunluluk amaçları için oluşturulmuş ve tarihsel varoluşları önemsiz terimlerle belirlenmiştir. Bu birliklerin köklü Kazak gelenekleri, devlet olma biçimlerine ilişkin tutumları ve yetenekleri olmamasına rağmen, hepsinin ilerleyen Bolşevizme düşman olduğu ortaya çıktı. Nisan ayının ortasında, Transbaikalia'daki Mançurya'dan 1918, Ataman Semyonov'un birlikleri, 1000'a ait binlerce Reds'e karşı 5,5 süngüleri ve kılıcı etrafında bir saldırı başlattı. Aynı zamanda, Trans-Baykal Kazakların ayaklanması başladı. Mayıs ayına kadar, Semenov birlikleri Chita'ya yaklaştı, ancak derhal ele geçiremediler. Transbaikalia’da Semenov Kazakları ve çoğunlukla eski siyasi mahkumlardan oluşan ve Macarları ele geçiren kırmızı mühimmatlar arasındaki kavgalar, çeşitli başarılarla devam etti. Ancak Temmuz ayı sonlarında Kazaklar kırmızı birlikleri yendi ve Ağustos ayındaki 28 Chita'yı aldı. Kısa süre sonra Amur Kazakları Bolşevikleri başkentlerinden Blagoveshchensk'ten çıkardılar ve Ussuri Kazakları Habarovsk'u aldı. Böylece atalarının emri altında: Zabaikalsky-Semenov, Ussuriysky-Kalmykov, Semirechensky-Annenkov, Ural-Tolstova, Sibirya-İvanov, Orenburg-Dutov, Astrakhan-Prens Tundutov, belirleyici bir savaşa girdiler. Bolşeviklere karşı verilen mücadelede Kazak bölgeleri yalnızca toprakları ve hukukun üstünlüğü için savaştı ve eylemleri, tarihçiler tarafından tanım gereği, partizan savaşının doğasındaydı.
Şek. 6 Beyaz Kazaklar
Sibirya tren yolu boyunca büyük bir rol oynadı, Çek Cumhuriyeti ve Slovak savaş esirlerinden Rus hükümeti tarafından oluşturulan Çekoslovak lejyonlarının birliği, 45 LLC 'ye geldi. Devrimin başlarında, Çek ordusu Ukrayna'daki Güney-Batı Cephesinin arkasında duruyordu. Avusturya-Almanların gözünde, eski savaş esirleri gibi lejyonerler haindiler. Almanlar Mart 1918’ta Ukrayna’ya saldırdıklarında, Çekler onlara güçlü bir direniş gösterdiler ancak Çeklerin çoğu Sovyet Rusya’daki yerlerini görmediler ve Avrupa cephesine geri dönmek istediler. Bolşevikler ile yapılan bir anlaşma uyarınca, Çek Cumhuriyeti, Vladivostok'taki gemilere binmek ve onları Avrupa'ya göndermek için Sibirya'ya gönderildi. Çekoslovakya'ya ek olarak, Rusya'da çoğunlukla kırmızıya sempati duyan birçok yakalanan Macar vardı. Macarlarla birlikte, Çekoslovakyalılar asırlık ve şiddetli bir düşmanlığa ve düşmanlığa sahipti (bu bağlamda, J. Hasek'in ölümsüz eserlerini hatırlayamazsınız). Macar kırmızı birimleri yolundaki saldırı korkusundan ötürü, Çekler, Bolşevik’in tüm silahları teslim etme emrine uymayı kesinlikle reddetti, bu yüzden Çek lejyonlarının dağılmasına karar verildi. 1000 kilometrede tren grupları arasında mesafe olacak şekilde dört gruba ayrıldılar, böylece Çek'lilerle birlikte trenler, Volga'dan Transbaikalia'ya kadar Sibiryaya uzanıyordu. Çek lejyonları Rus iç savaşında muazzam bir rol oynadılar, çünkü isyanlarından sonra Sovyetlere karşı mücadele keskin bir biçimde yoğunlaştı.
Şek. Transsib yolunda 7 Çek Lejyonu
Anlaşmalara rağmen, Çekler, Macarlar ve yerel devrimci komiteler arasındaki ilişkilerde çok yanlış anlaşılmalar vardı. Mayıs 25’in bir sonucu olarak 1918, 4,5, Mariinsk’te binlerce Çek isyan edildi ve Mayıs 26’te Macarlar Çelyabinsk’te binlerce Çek’te bir 8,8 isyanı başlattılar. Ardından Çekoslovak birliklerinin desteğiyle, Bolşeviklerin gücü Novikolayevsk'te 26 May, Penza'da 29 May, Syzran'da 30 May, Tomsk ve Kurgan'da 31 May, Omsk, 7, 8, Haziran Ayı, 18, 5, Haziran ayında oldu. Kurtarılan bölgelerde Rus askeri birimlerinin oluşumu başladı. Temmuz 25 Rus ve Çekoslovak birlikleri Ufa'yı işgal etti ve Temmuz YNK, 1918'i aldı. 1920 yılının sonunda Çekoslovak lejyonları kendilerini Uzak Doğu'ya kademeli olarak çekmeye başladılar. Ancak, Kolchak ordusunda savaşlara katılarak, sonunda çekilmeyi bitirecek ve sadece 8 yılının başında Vladivostok'tan Fransa'ya gidecektir. Bu şartlar altında, Rus beyaz hareketi Volga bölgesinde ve Sibirya'da başladı, Bolşeviklere karşı iktidara geldikten hemen sonra mücadeleye başlayan Ural ve Orenburg Kazak birliklerinin bağımsız eylemlerini saymadı. Haziran 9'te, Samara'da Kızıllardan kurtarılan bir Kurucu Meclis Komitesi (Komuch) kuruldu. Kendisini, Rusya’nın bütün topraklarına yayılmış olan ve ülkenin kontrolünü yasal olarak seçilmiş Kurucu Meclis’e devretmek üzere olan geçici bir devrimci güç olduğunu ilan etti. Volga bölgesinin yükselen nüfusu Bolşeviklere karşı başarılı bir mücadele başlattı, ancak kurtarılan yerlerde yönetim Geçici Hükümet'in kaçan parçalarının elindeydi. Hükümeti oluşturan yıkıcı faaliyetin bu mirasçıları ve katılımcıları aynı zararlı işi gerçekleştirdiler. Aynı zamanda, Komuch kendi silahlı kuvvetlerini yarattı - Halk Ordusu. 350 Haziran ayında Samara'da, 21 erkeğindeki bir dekolman Teğmen Albay Kappel'e komuta etmeye başladı. Haziran ortasındaki yenilenen kadro Syzran, Stavropol Volzhsky (şimdi Togliatti) alıyor ve aynı zamanda Meleklerin yanında kırmızıya ağır bir yenilgi getiriyor. Temmuz 1918 Kappel, Sovyet şehir komutanı Guy'ın şehri savunan üst kuvvetlerini yenerek Simbirsk'i ele geçirdi. Sonuç olarak, Ağustos 750’un başından itibaren, Kurucu Meclis bölgesi, 500’te Syzran’dan Zlatoust’a, batıdan doğuya, kuzeyden güneye, 7’de Simbirsk’ten Volsk’a verst. Ağustos 650, Kappel birlikleri, kendilerine gelen kızıl nehir filosunu ezdikten sonra, Kazan'ı Kama'nın ağzına götürdü. Orada, Rus İmparatorluğu'nun altın rezervlerinin bir kısmını (madeni paralarda 100 milyon altın ruble, kredi işaretleri, altın çubuklar, platin ve diğer değerli eşyalarla XNUMX milyon ruble) ve ayrıca silah, mühimmat, ilaç, mühimmat içeren devasa depoları ele geçirdiler. Bu, Samara hükümetine sağlam bir finansal ve maddi temel kazandırdı. Kazan'ın yakalanmasıyla birlikte, Genelkurmay Başkanlığı’nın başkenti Genel Komiser’in başı olan I. I. Andogsky, Bolşevik karşıtı kampa girdi.
Şek. 8 Kahraman Komucha Teğmen Albay Kappel V.O.
Yekaterinburg’da, Omsk’ta, Sibirya hükümeti, Çita’da Trans-Baykal ordusunu yöneten Ataman Semyonov’un hükümeti kuruldu. Müttefikler Vladivostok'u ele geçirdi. Ardından General Horvain Harbin'den geldi ve üç adede kadar otorite kuruldu: Müttefiklerin atalarından General Horvath ve demiryolu kurulundan. Bolşevik karşıtı cephenin doğuda bu şekilde parçalanması bir birleşme gerektirdi ve tek bir yetkili devlet otoritesi seçmek için Ufa'da bir toplantı yapıldı. Bolşevik karşıtı güçlerin bir kısmındaki durum olumsuzdu. Çekler Rusya'da savaşmak istemediler ve Almanlara karşı Avrupa cephelerine gönderilmelerini istediler. Birlikler arasında ve halk arasında Sibirya hükümetine ve Komuch üyelerine güven yoktu. Buna ek olarak, İngiltere temsilcisi General Knox, sıkı bir hükümet kuruluncaya kadar İngilizlerin tedarikinin durdurulacağını söyledi. Bu şartlar altında Amiral Kolchak hükümete katıldı ve sonbaharda bir darbe yaptı ve tüm gücünün devri ile hükümetin başı ve yüksek komutan olarak ilan edildi.
Rusya'nın güneyinde olaylar şu şekilde gelişti. Gönüllü Ordusu, Novocherkassk'in 1918’inin başında kızardıktan sonra Kuban’a çekildi. Ekaterinodar'a yürüyüş sırasında ordu, daha sonraları “buz yürüyüşü” olarak adlandırılan kış kampanyasının tüm zorluklarına katlandı ve sürekli mücadele etti. Mart 31’te (Nisan’ın 13’i) Yekaterinodar’ın yanında öldürülen General Kornilov’un ölümünün ardından ordu, Kazaklar’ın Bolşevik’lere karşı isyan ettiği ve bölgelerini temizlemeye başladıkları bir çok sayıda mahk withmla Don topraklarına girdi. Ordu, yalnızca mayıs ayına kadar, Bolşeviklere karşı daha fazla mücadele etmek için dinlenmesini ve tazelenmesini sağlayan şartlara girdi. Gönüllü Ordusu'nun emri ile Alman ordusu arasındaki ilişki uzlaşmaz olmasına rağmen, silahlanma araçlarına sahip değildi ve gönüllü ordusuna Alman ordusundan aldığı silahları, mermileri ve mühimmatı göndermesi için ataman Krasnov'a acımasızca yalvardı. Ataman Krasnov, renkli ifadesinde, düşman Almanlardan askeri teçhizat alan, onları Don'un temiz sularında yıkadı ve Gönüllü Ordusunun bir kısmını transfer etti. Kuban, hala Bolşevikler tarafından işgal edildi. Kuban bölgesinde, Geçici Hükümetin çöküşü nedeniyle Don'da meydana gelen merkezle olan boşluk daha erken ve daha keskin olmuştur. Bölgesel Kazak'ın Protesto Hükümeti'nin belirleyici bir protestosuyla Ekim ayının 5'i bile, bölgenin Kazak'ın bağımsız bir Kuban cumhuriyetine tahsisi konusunda bir karar aldı. Aynı zamanda, sadece Kazak, dağ nüfusu ve yaşlılık köylülerine özyönetim organını seçme hakkı verildi, yani, bölge nüfusunun neredeyse yarısı oy haklarından mahrum kaldı. Sosyalist hükümetin başında askeri bir ataman, Albay Filimonov vardı. Kazak ile ikamet etmeyen nüfus arasındaki uyuşmazlık gittikçe daha fazla ciddi hal aldı. Yalnızca yerleşik olmayan nüfus değil, aynı zamanda ön safdaki Kazaklar Rada ve hükümete karşıydı. Bolşevizm bu kitleye geldi. Önden dönen Kuban birimleri hükümete karşı savaşa girmedi, Bolşeviklerle savaşmak istemedi ve seçtikleri hükümetlerin emirlerine uymadı. Don’u “parite” temelinde modelleme girişimi, aynı iktidar felçiyle sonuçlandı. Her yerde, her köyde, köyde, yerleşik olmayanlardan gelen kırmızı bir gardiyan toplandı, ön sıra Kazakların bir kısmı, merkeze zayıf bir biçimde bağlıydı, ancak politikalarını izleyerek onlara katıldı. Bu disiplinsiz, ama iyi silahlı ve şiddetli çeteler, Sovyet gücünün ekimine, toprağı yeniden dağıtmaya, tahıl artılarını geri çekmeye ve sosyalleşmeye ve basitçe iyi niyetli Kazakları, Bolshevri, dindar olmayan, zeki olmayan, zulmetli, zavallı, müstehcen, müstehcen, zulmü olmayan, müstehcen erkeklerin zulmüne dayanan soygunları yağmalayan ve alay eden bir soygunla suçlanıyor. Ve her şeyden önce silahsızlanma. Kazak köylerinin, rafların ve bataryaların tüfeklerini, makineli tüfeklerini ve silahlarını tamamen dirençsiz bırakmaları şaşırtıcıdır. Yeisk Departmanı'nın duruşları Nisan ayı sonlarında isyan ettiğinde, tamamen silahsız bir milis oldu. Kazaklar, yüzlerce 10 tüfeğine sahip değildi, gerisi ellerinden geldiğince silahlıydı. Bazıları uzun sopalara hançerler ya da tırpanlar, diğerleri yaba, diğerleri mızraklar, bazıları ise sadece kürek ve baltalar aldı. Cezai işten çıkarmalar ... Savunmasız köylere karşı Kazak silahları çıktı. Nisan ayının başlarında, diğer şehirlerin tüm köyleri ve 85 köylerinden gelen 87 Bolşevik'tir. Ancak köylerin Bolşevizmi tamamen dışsaldı.
Yürütme komitelerinin diğer şehirlerden ele geçirildiği yerlerde, her hafta yeniden seçilen kararlarının sabote edilmesi söz konusuydu. Kazak demokrasisinin eski zamanlardaki yapısının ve yeni hükümetle yaşam mücadelesinin coşkusu ve coşkusu olmadan inatçı ama pasifti. Kazak demokrasisini koruma arzusu vardı, ama cesaret yoktu. Bütün bunlar, ayrıca, Dinyeper kökleri bulunan Kazaklar bölümünün Ukrayna yanlısı ayrılıkçılığına da büyük ölçüde karışmıştı. Rada'nın başında bulunan Ukrayna yanlısı lider Luka Bych, “Gönüllü Ordusuna yardım etmek için Rusya'yı tekrar Kuban'ın emilimi için hazırlamak” dedi. Bu şartlar altında Ataman Şkuro, Konsey'in buluştuğu Stavropol bölgesinde bulunan ilk partizan müfrezesini topladı, mücadeleyi hızlandırdı ve Konseye bir ültimatom sundu. Kuban Kazaklarının ayaklanması hızla ivme kazandı. Haziran ayında, 8 bininci Gönüllü Ordusu, Bolşeviklere karşı tamamen isyan eden Kuban'a karşı ikinci kampanyasına başladı. Bu sefer White şanslıydı. General Denikin, Kalnin’in Beyaz Kil ve Tikhoretskaya 30’in altındaki bininci ordusunu, ardından Sorokin’in bin ordusu olan 30’in Yekaterinodar’ı yakınlarındaki şiddetli savaşta sürekli olarak yendi. Temmuz 21 beyazı Stavropol ve Ağustos 17 Ekaterinodar'ı işgal etti. Taman Yarımadası'nda engellenen, 30'in "Red the Reds" grubu Kovtyukh komutasındaki, "Taman Ordusu" olarak adlandırılan Kovtyukh komutasındaki, grupla mücadele eden Karadeniz kıyısı boyunca, Kalnin ve Sorokin'in mağlup edilmiş ordusunun kalıntılarının kaçtığı Kuban Nehri'ni kırar. Ağustos ayının sonunda, Kuban ordusunun toprakları Bolşeviklerden tamamen kurtuldu ve beyaz ordunun sayısı 40 bin süngü ve kılıçlara ulaştı. Bununla birlikte, Kuban topraklarına giren Denikin, aşağıdakileri talep ederek Kuban baş ve hükümetine yönelik bir kararname çıkardı:
- Kuban’dan Bolşevik’lerden hızlıca ayrılması için tam bir gerginlik
Kuban askeri kuvvetlerinin tüm birincil birimleri bundan böyle ulusal görevleri yerine getirmek için Gönüllü Ordusunun bir parçası olmalıdır.
- gelecekte serbest bırakılmış Kuban Kazakları tarafından hiçbir ayrılıkçılık tezahür ettirilmemelidir.
Gönüllü Ordusunun emri ile Kuban Kazaklarının iç işlerinde böyle keskin bir müdahale olumsuzdu. General Denikin, belirli bir bölgeye sahip olmayan bir orduyu, kontrolü altındaki insanları ve hatta daha da kötüsü politik bir ideolojiyi yönetti. Don Ordusu'nun komutanı General Denisov, kalbindeki gönüllülere bile “gezinen müzisyenler” dedi. General Denikin'in fikirleri silahlı mücadeleye odaklandı. Bunun için yeterli kaynağa sahip olmayan General Denikin, Don ve Kuban’ın Kazak bölgelerinin mücadele için kendisine bağlı olmasını istedi. Don daha iyi koşullarda ve kesinlikle Denikin’in talimatlarına uymuyordu. Alman ordusu, Don’un Bolşevik’in tahakküm ve terörden kurtulmasına yardım eden gerçek bir güç olarak algılandı. Don hükümeti, Alman komutanıyla temas kurdu ve verimli bir işbirliği kurdu. Almanlarla ilişkiler tamamen iş biçimine dönüştü. Don parasının 75 koparklarındaki Alman işaretinin kur oranı belirlendi, bir buğday ya da çavdar ekmeğinde 30 kartuşlarıyla Rus tüfeğinin oranı yapıldı, diğer tedarik anlaşmaları yapıldı. Don ordusu, ilk bir buçuk ay boyunca Alman ordusundan aldı: 11 651 tüfek, 88 makineli tüfek, 46 birliği, 109 binlerce top mermisi, 11,5 milyonlarca tüfek mermisi, onbinlerce asil ve mermi topluluğuna ait olan gönüllü silah ve mermiler, tüfek kartuşları Aynı zamanda, engelsiz bir rakiple olan barışçıl ilişkilerin tüm utancı, yalnızca ataman Krasnov'a düştü. Yüksek Komuta gelince, o zaman, Don Ordusunun yasalarına göre, yalnızca Askeri Ataman'a ve seçiminden önce seyahat eden Ataman'a ait olabilir. Bu tutarsızlık, Don'un Donör Ordusundan tüm Donyalıların iadesini talep etmesine neden olmuştur. Don ve Dobromrmiya arasındaki ilişkiler müttefik değil, diğer yolcularla ilişkilendi.
Taktiklere ek olarak, beyaz harekette strateji, politika ve savaş amaçlarında büyük farklılıklar vardı. Kazak kitlelerinin amacı, topraklarını Bolşeviklerin işgalinden kurtarmak, bölgelerinde düzen kurmak ve Rus halkına kendi kaderlerini düzenleme fırsatı sunmaktı. Bu arada, iç savaş biçimleri ve silahlı kuvvetlerin örgütlenmesi, XIX yüzyılın döneminde askeri sanatı geri getirdi. Birliklerin başarıları daha sonra, yalnızca birlikleri doğrudan kontrol eden komutanın niteliklerine bağlıydı. XIX yüzyılın iyi komutanları, ana güçler dağılmadı ve bir ana hedefe yöneldi: düşmanın siyasal merkezinin ele geçirilmesi. Merkezin ele geçirilmesiyle ülke hükümetinin felci var ve savaşın yürütülmesi karmaşık. Moskova'da oturan Sovnarkom, Oka ve Volga nehirleriyle sınırlı olarak, Muscovite XIV-XV yüzyıllarının konumunu hatırlatan son derece zor şartlarda idi. Moskova her türlü sarf malzemesinden kesildi ve Sovyet yöneticilerinin hedefleri, temel yiyecek ve bir parça yardım alma ile sınırlıydı. Liderlerin acınası çağrılarında, Marx'ın fikirlerinden kaynaklanan yüksek motivasyonlar artık yoktu, bir zamanlar ulusal lider Pugachev'in konuşmalarında ses çıkardıkları gibi alaycı, figüratif ve basit geliyorlardı: “Git, her şeyi al ve yoluna çıkan herkesi yok et” . Komiser Bronstein (Troçki), 9 Haziran 1918 konusundaki konuşmasında basit ve net hedeflere dikkat çekti: “Yoldaşlar! Kalplerimizi endişelendiren tüm sorular arasında, basit bir soru var - günlük ekmeğimizin sorusu. Tüm düşüncelerimize, tüm ideallerimize, şimdi bir endişe hâkim, bir endişe hâkim: yarın nasıl hayatta kalacağım. Herkes istemeden kendini, ailesini düşünüyor. Görevim, aranızda yalnızca bir kampanya yürütmemek. Ülkenin gıda durumu hakkında ciddi bir şekilde konuşmamız gerekiyor. İstatistiklerimize göre, 17'te ekmek üreten ve ihraç eden yerlerdeki fazla ekmek yılı, 882 LLC LLC 'nin kanunlarıydı. Öte yandan, ülkede yeterli ekmek bulunmayan alanlar var. Sayırsanız, 322 LLC LLC 'nin kandırdığı bulunmuyor. Yani, ülkenin bir bölümünde fazla kilo 882 LLC LLC var ve diğer 322 LLC LLC kabarcığı yeterli değil ...
Sadece Kuzey Kafkasya'da, artık 140 000 000'ten daha az tahıl fazlası yok: açlığı gidermek için, tüm ülkeye ayda 15 000 lira ihtiyacımız var. Bunun için düşünün: 140 000 000 yalnızca Kuzey Kafkasya'da bulunan fazlalık sterlini, tüm ülke için on ay yeterli olabilir. ... Şimdi her birinize ekmek için bir kampanya hazırlayabilmemiz için hemen pratik yardım sağlayacağına söz verelim. ” Aslında, soygun için doğrudan bir çağrıydı. Tam tanıtım eksikliği, kamusal yaşamın felsefesi ve ülkenin bütünüyle parçalanması nedeniyle, Bolşevikler insanları normal şartlar altında tek bir yer olan liderlik pozisyonları için seçtiler - bir hapishane. Bu şartlar altında, Bolşeviklere karşı mücadeledeki beyaz komuta görevinin, diğer ikincil görevlerin dikkatini dağıtmadan Moskova'yı ele geçirme en kısa hedefi olması gerekirdi. Ve bu ana görevi başarmak için, halkın en geniş kesimlerini, başta köylüleri çekmek gerekliydi. Gerçekte, tam tersi oldu. Moskova'ya gitmek yerine, gönüllü ordu Kuzey Kafkasya'da sıkıca kapatıldı, Ural-Sibirya beyaz birlikleri Volga'yı alamadı. Köylülere ve ekonomik ve politik halk için faydalı olan tüm devrimci değişimler beyazlar olarak kabul edilmedi. Sivil temsilcilerinin serbest kalan bölgedeki ilk adımı, Hükümet ile Halkla İlişkiler Komitesince mülkiyet ilişkileriyle ilgili olanlar da dahil olmak üzere verilen tüm emirlerin yürürlükten kaldırılması kararnamesiydi. Nüfusunu bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde tatmin edebilecek yeni bir düzen kurma planı olmayan General Denikin, Rusya'yı ilk devrim öncesi konumuna geri getirmek istedi ve köylüler işgal altındaki topraklara eski sahiplerine ödeme yapmak zorunda kaldılar. Ondan sonra, beyazlar köylüler tarafından faaliyetlerinin desteğine güvenebilir mi? Tabii ki hayır. Kazaklar ayrıca Don Kazaklarının ötesine geçmeyi reddetti. Ve haklıydılar. Voronej, Saratov ve diğer köylüler yalnızca Bolşeviklerle savaşmakla kalmadı, aynı zamanda Kazaklara da karşı çıktılar. Kazaklar, zorluk çekmeden, Don köylüleri ve kasaba dışındaki insanlarla başa çıkabildiler ancak Rusya'nın bütün köylü merkezini yenemediler ve bunu mükemmel anladılar.
Rus ve Rus olmayan tarihin bize gösterdiği gibi, kardinal değişiklikler ve kararlar gerektiğinde, sadece insanlara değil, ne yazık ki Rus zamansızlığı sırasında ortaya çıkmayan olağanüstü kişilikleri de ihtiyacımız var. Ülkenin yalnızca kararnameleri vermekle kalmayacak, aynı zamanda zekâ ve yetkiye sahip bir güce ihtiyacı vardı, bu kararnameler halk tarafından, tercihen gönüllü olarak yapıldı. Bu güç devlet biçimlerine dayanmaz, ancak kural olarak yalnızca liderin yeteneklerine ve otoritesine dayanır. Gücü onaylayan Bonaparte, herhangi bir form aramamış, ancak iradesine uymaya zorlamayı başarmıştır. Fransa'yı hem Korolev vergisi temsilcilerine hem de sansot pantolonlardan gelenlere hizmet vermeye zorladı. Beyaz ve kırmızı harekette bu kadar pekiştirici kişilik yoktu ve bu, sonraki iç savaşta inanılmaz bir bölünmeye ve acılığa neden oldu. Ama bu başka bir hikaye.
Kullanılan malzemeler:
Gordeev A.A. - Kazaklar Tarihi
Mamonov V.F. ve diğerleri - Uralların Kazakları Tarihi. Orenburg-Chelyabinsk 1992
Shibanov N.S. - XX yüzyılın Orenburg Kazakları
Ryzhkova N.V. - Yirminci yüzyılın başlarında savaşlarda Don Kazakları-2008
Brusilov A.A. Anılarım Askeri Yayıncılık. M.1983
Krasnov P.N. Büyük Don ordusu. "Vatansever" M.1990
Lukomsky A.S. Gönüllü Ordunun Kökeni M.1926
Denikin A.I. Bolşeviklere karşı mücadele Rusya’nın güneyinde nasıl başladı?