ABD uzun süredir dünyanın en güçlü ülkesi konumunda.
Çin'in dünyanın baskın ekonomilerinden biri olarak yükselişinden sonra bile, ABD hala dünyanın en büyük ekonomisidir.
ABD, dünyanın en güçlü ekonomisi mi, yoksa herhangi bir tarihsel özellik var mı?
Tarihsel olarak (ve Stratfor.com'dan çok şey çalıyorum), ABD imrenilecek bir konumdaydı:
ekonomi dostu coğrafya (büyük birbirine bağlı gezilebilir nehir sistemleri, büyük güvenli limanlar, tarım dostu topraklar)
askeri olarak dost (1870'lerden sonra) dünya pozisyonu (doğudan veya batıdan ağır bir askeri tehdit yok ve kuzeyden neredeyse hiçbiri yok)
Ekonomik büyüme dostu politikalar (kendi seçimine dayanan göç; daha düşük vergiler; daha düşük düzenleme).
Avustralya'nın en büyük tarihçilerinden biri olan Geoffrey Blainy, yaklaşık 2 sayfa kadarını şu bölüme ayırdı: İzolasyon Paradoksu. ABD veya Avustralya gibi yerlerin başlangıçta yavaş ilerlediklerini çünkü izole olduklarını söyledi: kimseyle ticaret yapmıyorlar, kimseyle inovasyonu paylaşmıyorlar, inovasyona bile ihtiyaçları yok, çünkü inovasyon sadece gerektiğinde kıvılcımlanır. Bununla birlikte, Blainy aynı zamanda, başlangıçta engelleyici olsa da, tecrit etmenin uzun vadede faydalı olduğunu, çünkü tıpkı Büyük Britanya ve Kanal gibi izole edilmiş bir ulusa saldırılamayacağını da söyledi.
Varmaya çalıştığım şey, Amerika'nın izolasyonunun onun kurtuluşu olduğudur. Her iki dünya savaşında da Amerika uzun süre tarafsız kalmayı başardı ve buna istekliydi ve sonuç olarak savaşlarda Avrupa'dan daha az harcadı ve daha fazla kazandı. Bir başka örnek de Büyük Britanya. 1800'lerde İngiltere izolasyonist politikalar izledi ve dünyadaki en büyük imparatorluktu. 1. Dünya Savaşı'na kadar Büyük Britanya tecridi ikna edemedi; Almanya donanmasını inşa ediyordu ve İngiltere iki güç standardını koruyamadı ve düşüşteydi.
Günümüzde Amerika'nın izolasyonu garanti edilmiyor. Amerika'nın dünya çapında o kadar çok yükümlülüğü var ki, bir savaş çıkarsa Amerika devreye girecek. ABD'nin ekonomik sorunlardan izolasyonu da yok. Hatta bazıları ABD'nin düşüşünün başında olduğunu söylemeye cesaret edebilir.
Kanıtlara dayanarak, tecrit büyük bir ulusun birçok yapı faktöründen biri gibi görünüyor; Amerika ve İngiltere, izolasyon nedeniyle başarılı oldular ve her ikisi de izolasyon kaybı nedeniyle düşmüş gibi görünüyor.
İkinci Dünya Savaşı öncesi ve sonrası kişi başına düşen GSYİH büyümesi: 1940 civarındaki ani artışa dikkat edin.
Amerika Birleşik Devletleri, bölgelere göre dünyanın en büyük beş ülkesinden biridir. Diğerleri Rusya, Kanada, Çin ve Brezilya. Bu beş ülke arasında Amerika Birleşik Devletleri ılıman, tarımsal ve endüstriyel olarak uygun iklimlerde en büyük arazi miktarına sahiptir. Rusya ve Kanada (çoğunlukla) çok kuzeyde, Çin ve Brezilya çok daha büyük oranda çöl veya ormana sahip.
Amerika Birleşik Devletleri aynı zamanda nüfus bakımından dünyanın en büyük beş ülkesinden biridir. Diğerleri Çin, Hindistan, Endonezya ve Pakistan'dır. Brezilya ve Rusya altıncı ve yedinci. Bu nedenlerle, "BRIC" ülkeleri, ABD'ye potansiyel rakipler olarak artık önemli.
Bunlardan yalnızca Çin, hem nüfus hem de arazi alanında ABD'yi yenebilir (Hindistan'ın da saygın, ancak eşleşmeyen bir arazi alanı vardır). Şimdilik, en azından ABD nüfusunun kalitesi daha iyi; daha zengin, daha eğitimli, daha girişimci vb. Amerika, (genel olarak) yurtdışından "en iyi ve en parlak" kişileri çeken bir göçmen ülkesidir. Çin ve Rusya, yabancı fikirleri iten ve onları ABD karşısında dezavantajlı duruma getiren "kapalı" ülkeler oldular. (ama daha fakir) insanlar daha küçük bir arazi alanında.
Dünya şimdi bir "yakınsamaya" doğru ilerliyor. Doğal avantajları göz önüne alındığında, Amerika uzun süre en azından bir "rakip" olacaktır. Daha ne kadar bir numara kalacağımız belli değil.
Dünya Savaşı'nın sonunda sadece İngiliz ve Fransız sömürge imparatorlukları değil, Fransa ve İngiltere de ABD'ye bağımlıydı ve büyük bir ekonomik borcu vardı.
Takip eden on yıllar boyunca Amerika Birleşik Devletleri, tüm dünyadaki yetenekli profesyonellere ve aynı zamanda yetenekli olmayanlara iyi fırsatlar sundu. Buna araştırmacılar, mühendisler, doktorlar ve kendi ülkelerinde ortaya çıkma olasılığı olmayan daha birçok meslek dahildir.
2005 yılında bile en yüksek göçmen nüfusuna sahipti.
ABD ayrıca en yüksek askeri harcamaya sahip, bu da hammadde satın aldıkları diğer ülkelerin politikalarını etkilemesine izin veriyor. Bu, birçok insanın Amerikan İmparatorluğu terimini kullanmasına neden oldu.
Daha sonra yeni bilişim teknolojileri, internet ve e-ticaret sayesinde ekonominin dönüşümünün merkezi olmuştur.
Son yıllarda ABD şirketleri, endüstriyel üretimi Çin'e ve çağrı merkezleri ve bilgisayar yazılımı geliştirme gibi hizmetleri Hindistan'a dış kaynak sağlamaya başladı.
ABD, askeri gücü nedeniyle dünyanın en güçlü ülkesidir.
Ve en ileri askeri güçtür çünkü en ileri temel bilime sahiptir.
Ve en ileri temel bilime sahiptir, çünkü Amerika onu harap olmuş Almanya'dan miras almıştır.
Almanya, Kutsal Roma İmparatorluğu'nun kurulduğu yaklaşık 800'den beri en gelişmiş ulustu.
Ve 1930'larda çoğu Alman bilim insanı, Romalı bilim adamlarının 9. yüzyılda Almanya'ya taşınmasına benzer şekilde ABD'ye taşındı.
ABD Nasıl Dünyanın Tek Süper Gücü Oldu?
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonraki dönem, Amerika Birleşik Devletleri'nin dünyanın önde gelen askeri ve ekonomik gücü olarak ortaya çıktığını gördü.
Dünyanın her yeri ABD çıkarlarının koruması altına girdi.
ABD ayrıca kendisini dünyada büyük bir "ahlaki güç" olarak görüyordu. Pek çok Amerikalı, yaşadıkları dönemin oldukça meşru bir şekilde "Amerikan Yüzyılı" olarak tanımlanabileceğini düşünmekten hoşlanıyordu.
Resim Kaynağı: oddstuffmagazine.com/wp-content/uploads/2012/06/USA.jpg
Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla birlikte ABD, dünyadaki tek süper güç haline geldi.
Ekonomik Üstünlük:
İkinci Dünya Savaşı ABD ekonomisine hiçbir zarar vermemişti. Aslında Büyük Buhran'ın yarattığı sorunlar savaş sırasında aşılmıştı. Savaş sonrası dönem, eşi benzeri görülmemiş bir ekonomik refah dönemiydi. 1940'tan 1987'ye kadar, GSMH yaklaşık 100 milyar dolardan yaklaşık 5.200 milyar dolara yükselirken, nüfus yaklaşık 132 milyondan yaklaşık 240 milyona yükseldi. Amerikan halkının refahı, genellikle “tüketici kültürü” veya “tüketimcilik” olarak tanımlanan şeyin büyümesine yansıdı.
Çok çeşitli tüketim mallarının üretim ve tüketiminde benzeri görülmemiş bir büyüme oldu. Motorlu araba bu tüketim kültürünün bir sembolü haline geldi. Küçük veya büyük her teknolojik yenilik, mevcut ürünü eskimiş ve değersiz hale getirdi. ABD, kendi engin doğal kaynakları ve dünyanın diğer birçok bölgesindeki çeşitli doğal kaynaklar üzerinde uyguladığı kontrol sayesinde bu “tüketiciliği” sürdürebildi.
Ekonominin büyümesine, daha önceki dönemlerde olduğu gibi, ekonominin artan merkezileşmesi eşlik etti. Ekonominin çoğu nispeten az sayıda şirket ve şirket tarafından kontrol edildi. Silahlanmayla bağlantılı sanayilerin büyümesinde muazzam bir artış oldu ve birkaç büyük şirketin yararına olan savunma teçhizatı satın almak için büyük miktarda devlet fonu harcandı.
Barış zamanında ordunun ve endüstrinin artan “interfüzyonu” birçok Amerikalıyı alarma geçirdi ve ABD Başkanı Eisenhower, Ocak 1961'de görevden ayrılırken ülkeyi, ABD tarafından 'garantisiz nüfuz' edinilmesine karşı uyardı. askeri-sanayi kompleksi”.
ABD'de, siyasi liderler ile yüksek düzeydeki devlet bürokrasisi ve askeri kuruluş ile şirketler ve büyük finansal kurumlar arasındaki ilişki, kapitalist ekonomiye sahip diğer demokratik ülkelerin çoğundan daha yakın olmuştur.
Çoğu zaman, hükümet bir açıkla karşı karşıya kaldığında, şirketler üzerindeki vergileri artırmak yerine tıbbi bakım ve diğer sosyal refah programlarındaki harcamalarda kesintiye gitti. Son yıllarda, Amerika Birleşik Devletleri'nin ekonomik üstünlüğünde bir düşüş yaşandı. 1948'den 1952'ye kadar ABD, halk arasında o zamanki ABD Dışişleri Bakanı'nın adıyla anılan Marshall Planı olarak bilinen Avrupa Kurtarma Planı kapsamında Batı Avrupa ülkelerine yaklaşık 12 milyar dolar sağlamıştı.
Bu plan, Avrupa ekonomilerinin çok kısa bir süre içinde savaş öncesi seviyelerine dönmesine yardımcı olmuştu. Sonraki yıllarda Batı Avrupa ülkelerinin ekonomileri çok hızlı bir şekilde gelişti. Japonya da dünyada önemli bir ekonomik güç olarak ortaya çıkmış ve Japon malları yalnızca dünya pazarında değil, ABD iç pazarında da ABD mallarıyla rekabet etmeye başlamıştır.
ABD'nin üstünlüğündeki düşüş, sanayi üretimine ilişkin verilerden açıkça görülecektir. 1950'de ABD'nin dünya sanayi üretimindeki payı 1980'de yüzde 60'ın üzerindeyken, yüzde 45 civarındaydı. Batı Avrupa ve Japonya, ABD'nin en büyük ekonomik rakipleri haline geldi.
ABD'nin dünya üstünlüğüne olan inancı, ilk olarak 1957'de Sovyetler Birliği, uzaydaki ilk uydusu olan Sputnik'i fırlattığında sarsılmıştı. Bunu üç yıl sonra uzayda ilk Sovyet insanlı uçuşu izledi.
Bu ‘şoklar’ ABD'nin Sovyetler Birliği tarafından geride bırakıldığını düşündüğü alanlarda yoğun çabalara yol açtı. Uzay araştırma programı için geniş kaynaklar sağlandı. ABD, 1969'da iki ABD astronotunun ayın yüzeyine inip yürüdüklerinde büyük bir başarı elde etti.
Anti-Komünist Histeri:
Soğuk Savaş, uzun yıllar ABD'deki yaşamı olumsuz yönde etkiledi. ABD'de “tanrısız komünizm” ile ilgili bir “paranoyak saplantı” ortaya çıktı. Anti-komünist ve anti-radikal histeri, ABD'nin Soğuk Savaş görüşüne uymayan her görüşün "Amerikalı olmayan" ve yıkıcı olarak damgalanmasına yol açtı.
Truman'ın başkanlığı sırasında (1945-52) hükümet yetkililerinin sadakati araştırıldı ve binlerce insan işinden atıldı. Binlerce okul, kolej ve üniversite öğretmeni, "Amerikalı olmayan" olarak kabul edilen fikirleri öğrettikleri için işlerinden atıldı.
Birçok film yazarı ve yapımcısı hapse atıldı ve birçoğu eski komünist bağlantılarını ifşa etmeyi reddettiği için Hollywood'daki kara listeye alındı ve işlerinden men edildi. Radikal karşıtı histeri, 1952 ve 1956'da iki kez cumhurbaşkanı seçilen Eisenhower'ın başkanlığı sırasında birkaç yıl devam etti.
1953'te Julius ve Ethel Rosenberg, dünyanın dört bir yanından gelen protestolara ve itirazlara rağmen, atom sırlarını Sovyetler Birliği'ne iletmek suçlamasıyla idam edildi. Halk arasında atom bombasının babası olarak bilinen J. Robert Oppenheimer (ABD Atom Bombası projesinin başındaydı), güvenlik izni verilmedi.
Hidrojen Bombası projesine karşı çıkmıştı ve komünistlerle geçmişteki bağlantılarını gizlemekle suçlandı. Birleşik Devletler'de komünizme karşı bu haçlı seferinin lideri Senatör Joseph McCarthy'ydi.
1950'den 1954'e kadar, birçok masum insanı hain olarak damgalayarak ve Dışişleri Bakanlığı'na ve orduya 'hainlere' yataklık etmekle bile suçlamalarda bulunarak 'Amerikan kamusal yaşamını terörize ettiği' olarak tanımlanıyor. Kendisi 1954'te gözden düştü ve histerinin kurbanlarının çoğu rehabilite edilmemiş olsa da histeride kademeli bir düşüş oldu.
Dış Müdahaleler:
Komünizmin ‘çevreleme’'si, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki dönemin büyük bölümünde ABD dış politikasının hedefi olarak kaldı. ABD'nin Latin Amerika'daki politikası aşağı yukarı eskisi gibi devam etti ve ABD, solcu ve dolayısıyla Amerikan karşıtı olduğundan şüphelendiği birçok Latin Amerika ülkesinde rejimleri devirmek için ya askerlerini gönderdi ya da isyancılara aktif olarak yardım etti.
1960 yılında ABD Başkanı seçilen John F. Kennedy, ABD iç politikasında yeni bir dinamizm dönemini başlattı. Ancak, ABD'nin Vietnam'daki savaşa doğrudan müdahil olmaya başlaması, Domuzlar Körfezi fiyaskosu ve Küba'da Sovyet füzeleri üzerinde çatışma yaşanması onun başkanlığı sırasında gerçekleşti.
1963'te ABD Başkanı Kennedy ve Sovyetler Birliği Başbakanı Kruşçev'in atmosferde, uzayda ve su altında nükleer denemeleri yasaklayan bir anlaşma imzalamasıyla büyük bir barış girişimi başlatıldı. Başkan Kennedy 22 Kasım 1963'te öldürüldü.
Tek suikastçisi olduğuna inanılan adam, kısa süre sonra polis nezaretindeyken öldürüldü ve milyonlarca insan bu cinayeti gerçekleştiği anda televizyon ekranlarında gördü. Daha sonra, bir yargı komisyonu tarafından Başkan Kennedy'nin öldürülmesinin arkasında yalnızca bir kişinin olduğu yönündeki görüş hakkında şüpheler ortaya çıktı.
Vietnam'daki savaş, ABD'nin utanç verici yenilgisiyle sonuçlandı. Lyndon Johnson'ın ABD Başkanı olduğu dönemde (1963-69) savaş kızışmaya başlamıştı. Richard Nixon'ın başkanlığı sırasında (1969-74) daha da tırmandı.
Kamboçya bombalandı ve Kamboçya hükümeti devrildi ve orada bir askeri generalin yönetiminde ABD yanlısı bir hükümet kuruldu. ABD, savaşı Çinhindi'nin üçüncü ülkesi olan Laos'a da genişletmişti.
Başkan Nixon, Çin ile ilişkileri normalleştirme sürecini başlattı ve Çin, 1971'de Birleşmiş Milletler'e kabul edildi. 1972'de Nixon Çin'e gitti. Daha önce değinilen SALT görüşmeleri Sovyetler Birliği ile başlamıştır. 1973'te ABD, Vietnam'daki savaşı sona erdirmeyi ve birliklerini geri çekmeyi kabul etti.
Bununla birlikte, savaş iki yıl daha devam etti ve Kuzey Vietnam birlikleri ve Güney Vietnam Ulusal Kurtuluş Cephesi birlikleri, son savaştan kısa bir süre sonra Nisan 1975'te Güney Vietnam'daki ABD yanlısı rejimin başkenti Saygon'a girdiğinde sona erdi. ABD uçakları ve helikopterleri şehri terk etmişti. ,
Vietnam'daki savaş, halk arasında Watergate skandalı olarak bilinen büyük bir skandalın ardından Nixon'ın başkan olarak istifa etmesiyle sona erdi. 1972'de yeniden cumhurbaşkanı seçilmişti, ancak kısa süre sonra ciddi yolsuzluk suçlamalarıyla, casusluk cihazlarının yerleştirilmesine izin vermek ve Demokrat Parti ofisinden dosya çalmakla suçlandı. Dolandırıcı olmadığını iddia etmesine rağmen, görevden alınma ihtimaliyle karşı karşıya kaldı ve istifa etti.
ABD'nin pek çok popüler olmayan rejime desteği, bazen ABD için sorunlar yarattı ve ABD yasalarına göre yasa dışı olan eylemlere yol açtı. ABD, Filipinler'de Ferdinand Marcos ve Haiti'de genellikle Papa Doc olarak anılan Jean-Claude Duvalier rejimlerini uzun süredir desteklemiş ve desteklemişti.
Ancak bu rejimler o kadar sevilmeyen hale geldi ki, ABD bu diktatörlerin devrilmesini desteklemek zorunda kaldı. İran örneğinde, ABD önce fiyaskoyla sonuçlanan maceralı bir adım attı ve daha sonra ABD yetkilileri İran'la kendi yasalarına göre yasadışı olan ilişkilere girdi.
ABD'nin Asya'daki en önemli destekçilerinden biri olan İran Şahı, 1979'da İran'da meydana gelen bir devrimin ardından ülkeyi terk etti. İran hükümeti ABD'den tedavi için ABD'ye gelen Şah'ı teslim etmesini istedi.
İran hükümeti Şah'ı yargılamak istedi. ABD'nin reddetmesi üzerine İranlılar birçok Amerikalıyı rehin aldı. Nisan 1980'de, 1977'de başkan olan Jimmy Carter, rehineleri kurtarmak için ABD komandolarını gönderdi.
Komando eylemi felaketle sonuçlandı. Rehineler nihayet 1981'in başlarında, ABD'nin daha önce ABD hükümeti tarafından dondurulan ABD bankalarındaki İran varlıklarını iade etmesiyle serbest bırakıldı. 1980'lerde, Ronald Reagan'ın (1981-88) başkanlığı sırasında büyük bir skandal patlak verdi. Yüksek ABD yetkilileri, isyancıları Nikaragua hükümetine karşı desteklemek için yasadışı anlaşmalara girmişti. Bu yetkililerin cumhurbaşkanının onayıyla yasadışı anlaşmalara girdiğine inanılıyordu.
1989'da George Bush başkanken (1989-92), ABD birlikleri Panama'ya gönderildi. Panama'yı yöneten General Noriega devrildi ve uyuşturucu kaçakçılığı suçlamasıyla yargılanmak üzere ABD'ye getirildi. 1991 yılında diğer bazı ülkelerin askerlerinin desteğiyle ABD, Kuveyt'in Irak tarafından işgal edilmesinin ardından Irak'a savaş açtı.
Birleşmiş Milletler tarafından yetki verilen savaş, Irak'ın Kuveyt'i işgaline son verdi. ABD liderliğindeki birlikler galip geldi, Irak işgal edilmedi. Ancak savaşın Irak halkı için ciddi sonuçları oldu.
Irak'ta mevcut tek ihraç ürünü olan petrolün satışına getirilen kısıtlamalar da dahil olmak üzere birçok kısıtlama getirildi. 2003 yılında Irak, bu kez kitle imha silahları geliştirme bahanesiyle ABD ve müttefikleri tarafından yeniden işgal edildi ve o zamandan beri ABD işgali altında.
Yoksulluk:
ABD'deki sonraki yönetimlerin mücadele etmek zorunda olduğu bir konu, yoksulluğun devam etmesidir. Dünyanın en müreffeh ülkesinde, nüfusun yaklaşık yüzde 15'i (30 milyondan fazla insan) 1980'lerde resmi olarak yoksul olarak sınıflandırılmıştı.
Farklı ‘ırk’ gruplarındaki yoksulluk oranı, ABD toplumunda devam eden ‘ırk’ eşitsizliği yansıtıyordu. 1980'lerde, Afrika kökenli Amerikalıların yaklaşık yüzde 33'ü, Hispaniklerin (veya Meksika, Porto Riko, vb.'den İspanyolca konuşan sakinler ve göçmenler) yaklaşık yüzde 20'si ve ABD'deki Beyazların yüzde 12'si yoksuldu. Kentsel alanlarda evsizlik bir başka önemli sorun olmuştur.
Sivil haklar Hareketi:
Savaşın sona ermesinden sonra çeyrek yüzyıldan fazla bir süredir ABD'yi sarsan ve önemli bir sorun olmaya devam eden sorun, ırk eşitliğidir. İkinci Dünya Savaşı öncesi dönemde Afro-Amerikan halkının baskısını ve eşitlik hareketini tartıştık.
1950'lerde güçlü bir sivil haklar hareketi ortaya çıktı ve takip eden yirmi yıl boyunca önemli başarılar elde etti. Bu hareketin ana hedefleri, Afro-Amerikan halkına karşı ayrımcılığın ve ayrımcılığın sona erdirilmesi, oy kullanma hakkının kullanılması ve yoksulluklarının sona erdirilmesiydi. ABD silahlı kuvvetleri bile ayrımcılık politikası izliyordu. Bu Truman'ın başkanlığı sırasında sona erdi.
ABD'nin güney eyaletlerinde okullar, kolejler ve üniversiteler, otobüsler ve trenler, kafeler, oteller, tiyatrolar ve diğer halka açık yerler ayrılmıştı. Siyahların seçmen olarak kayıt olmalarına bile izin verilmedi. 1896'da Yüksek Mahkeme, ayrımcılığı yasallaştırdı ve "ayrı ama eşit" doktrinini ortaya koydu. 1954'te ABD Yüksek Mahkemesi bu doktrini reddetmiş ve "Kamu eğitimi alanında ayrı ama eşit doktrininin yeri olmadığı sonucuna varıyoruz" dedi.
Ayrı eğitim tesisleri doğası gereği eşitsizdir”. Bu, Afrikalı Amerikalı çocukların tamamen Beyaz olan okullara kabul edilme çabalarına yol açtı. Bu çabalar bazı eyaletlerin valileri tarafından zorla bastırılmaya çalışıldı. 1957'de Arkansas'taki Little Rock kasabasındaki bir okula kabul edilmek üzere 17 Siyah çocuk seçildi.
Eyalet valisi, çocukların okula girmesini engellemek için okul dışına korumalar yerleştirdi. Daha sonra federal hükümet, valinin ve eyalet muhafızlarının yasaları ihlal etmesini önlemek için Little Rock'a 1000 paraşütçü göndermek zorunda kaldı.
Bu paraşütçüler okul yılı boyunca orada kaldılar. Benzer bir gelişme, 1962'de bir Afrikalı Amerikalı öğrencinin Mississippi Üniversitesi'ne kabul edilmesiyle gerçekleşti. Sivil haklar hareketinin en güçlü lideri Martin Luther King'di. Mahatma Gandhi'den derinden etkilenerek, Afrikalı Amerikalıların ayrımcılığına karşı şiddet içermeyen bir protesto hareketi başlattı.
Protesto, Afro-Amerikalıların otobüsleri boykot etmeye başladığı Alabama eyaletindeki Montgomery'de başladı. Otobüs şirketleri boyun eğmek zorunda kaldı ve otobüslerdeki ayrımcılığı sona erdirdi. Hareket başka alanlara da yayıldı ve yeni biçimler aldı.
Örneğin restoranlarda ‘oturma’ başlatıldı. İnsanlar tecrit edilmiş restoranlara gidip kendilerine servis yapılmasını isterler ve reddedilince orada oturmaya devam ederdi. Bu harekette öğrenciler çok önemli bir rol oynadı. Hem Afrikalı Amerikalılar hem de Beyazlardan oluşan gruplar, ırk ayrımcılığına ve ayrımcılığa karşı şiddet içermeyen bir şekilde protesto etmek için “özgürlük gezintileri” olarak adlandırılan şeye gittiler.
Afrika kökenli Amerikalıların seçmen olarak kaydedilmesi için de güçlü bir hareket başlatıldı. Bu hareketlere katılanlar, polis ve beyaz serserilerin elinde muazzam zorluklar ve hatta fiziksel yaralanmalar yaşadı. Birçok cinayet işlendi. Ünlü şarkı 'Üstesinden geleceğiz', bu özgürlük binicilerinin tema şarkısıydı.
1963'te Washington DC'deki Lincoln Anıtı yakınında büyük bir kitlesel miting düzenlendi. Bu mitingde Martin Luther King heyecan verici “bir rüyam var” konuşmasını yaptı. Takip eden yıllarda, medeni hakların yasal haklar olarak kurulmasına yardımcı olan medeni haklara ilişkin birçok mevzuat kabul edildi.
Ancak yasal haklar tek başına çok etkili olmadı ve sivil haklar hareketi giderek radikal bir hareket haline geldi. Birçok sivil haklar lideri de savaş karşıtı harekete aktif olarak dahil oldu. bir militan
Black Power adlı siyah hareketi de zemin kazanmaya başladı. 1968'de Martin Luther King öldürüldü. Suikast, ABD'nin birçok şehrinde ırk ayaklanmalarına yol açtı. Martin Luther King, ölümünden sonra Jawaharlal Nehru Uluslararası Anlayış Ödülü'ne layık görüldü. Benzer hareketler, yaklaşık 2 milyon olan Amerikan Kızılderilileri ile nüfusu yaklaşık 22 milyon olan Hispanikler arasında da ortaya çıkmıştır.
Savaş Karşıtı Hareket:
1960'larda ABD'de özellikle gençler ve aydınlar arasında yeni radikal gruplar ortaya çıkmaya başladı. Yükselişlerinin arkasındaki önemli bir faktör, güçlü bir savaş karşıtı hareket yaratan Vietnam Savaşıydı. Üniversitelerde savaş karşıtı gösteriler yapıldı. Binlerce öğrenci askere alınmayı reddetti. Birçoğu Kanada'ya ve diğer ülkelere kaçtı.
Üniversite kampüslerinde çok sayıda şiddet olayı yaşandı ve birçok yerde polis bu gösterileri bastırmak için kaba kuvvete başvurdu. Ir. bir üniversite, Kent State Üniversitesi, dört öğrenci polis tarafından öldürüldü. Yeni radikal gruplar daha sonra barış, silahsızlanma ve çevre koruma gibi çeşitli küresel meselelerle giderek daha fazla ilgilendiler.
ABD Doları En Güçlü Dünya Para Birimidir
ABD ekonomisinin göreli gücü doların değerini destekliyor. Doların en güçlü para birimi olmasının nedeni budur. 2018 itibariyle ABD'nin dolaşımda 1.671 milyar doları vardı. Bu değerin yarısı kadarının yurt dışında dolaşımda olduğu tahmin ediliyor. Bu faturaların çoğu eski Sovyetler Birliği ülkelerinde ve Latin Amerika'da. Genellikle günlük işlemlerde sabit para birimi olarak kullanılırlar.
Döviz piyasasında dolar hakimdir. Forex ticaretinin yaklaşık %90'ı ABD dolarını içerir. Dolar, Uluslararası Standartlar Organizasyon Listesi'ne göre dünyanın 185 para biriminden sadece biridir, ancak bu para birimlerinin çoğu yalnızca kendi ülkelerinde kullanılmaktadır.
Teorik olarak, bunlardan herhangi biri dünyanın para birimi olarak doların yerini alabilir, ancak o kadar geniş çapta işlem görmedikleri için değiştiremezler.
Dünya borcunun yaklaşık %40'ı dolar cinsinden ihraç edilmektedir. Sonuç olarak, yabancı bankaların iş yapmak için çok fazla dolara ihtiyacı var. Bu, 2008 mali krizi sırasında belirginleşti. Amerikan dışı bankaların yabancı para cinsinden 27 trilyon dolarlık uluslararası yükümlülükleri vardı. Bunun 18 trilyon doları ABD dolarıydı. Sonuç olarak, ABD Merkez Bankası dolar takas hattını artırmak zorunda kaldı. Dünya bankalarının doların bitmesini önlemenin tek yolu buydu.
Mali kriz doları daha da yaygınlaştırdı. 2018'de Almanya, Fransa ve Büyük Britanya bankaları, kendi para birimlerinden daha fazla dolar cinsinden borç tuttu. Ek olarak, başka bir krizi önlemek için çıkarılan banka düzenlemeleri doları kıtlaştırdı ve Federal Rezerv federal fon oranını artırdı. Bu, dolar borçlanmayı daha pahalı hale getirerek para arzını azaltır.
Doların gücü, hükümetlerin doları döviz rezervlerinde tutmaya istekli olmasının nedenidir. Hükümetler uluslararası işlemlerinden para kazanırlar. Ayrıca bunları yerel para birimleri için kullanan yerel işletmelerden ve gezginlerden alırlar.
Bazı hükümetler rezervlerini yabancı para birimlerine yatırır. Çin ve Japonya, ana ihracat ortaklarının para birimlerini kasıtlı olarak satın alıyor. Amerika Birleşik Devletleri, Çin'deki en büyük ihracat ortağı ve Japonya'daki en büyük ikinci ihracat ortağıdır. İhracatlarının rekabetçi bir şekilde fiyatlandırılması için para birimlerini karşılaştırıldığında daha ucuz tutmaya çalışıyorlar.
ABD Neden Dünyanın Rakipsiz Süper Gücü Kalıyor?
Amerika Birleşik Devletleri'nin kaçınılmaz düşüşü hakkında sık sık yapılan gevezelik neredeyse tartışmasız bir gevezelik haline geldi. Amerika Birleşik Devletleri hakkında her hafta daha fazla kötü haber bu görüşü doğruluyor gibi görünüyor. Ülke, aşırı partizanlaşmış bir Kongre, 16 günlük bir hükümet kapanması, zayıf ekonomik toparlanma ve geniş NSA casus skandalı ile yönetilemez görünüyor. Uluslararası bir araştırmada, Amerikalılar mutlulukta 11., ekonomide cesaret kırıcı 24. sırada yer aldı. 8. sınıf öğrencileriyle ilgili bir başka araştırma, Singapur ve Güney Kore'deki yüzde 47 ve 48'e kıyasla, Amerikalı öğrencilerin yalnızca yüzde 7'sinin matematikte ileri düzeyde puan verdiğini buldu. Başkanımız, Forbes güç derecelendirmesine göre, Vladimir Putin'in arkasından bile ikinci sırada geliyor.
Yine de Amerika Birleşik Devletleri dünya lideridir ve muhtemelen on yıllarca orada kalacaktır. Açık ara dünyanın en büyük yumuşak gücüne sahip. Amerika Birleşik Devletleri hala her yıl dünyadaki herhangi bir ülkeden çok daha fazla (1 milyon) göçmen alıyor. Amerika Birleşik Devletleri, yüksek teknoloji (Silikon Vadisi), finans ve işletme (Wall Street), sinema (Hollywood) ve yüksek öğrenimde (Şanghay'ın Jaotong Üniversitesi araştırmasında dünyanın en iyi 20 üniversitesinden 17'si) dünya lideridir. Amerika Birleşik Devletleri Birinci Dünya ticaret profiline sahiptir (tüketim ve teknoloji mallarının büyük ihracatı ve doğal kaynakların ithalatı).
180 milyar dolarla, en yakın rakibinin neredeyse iki katı olan DYY için hala dünya lideridir. Yılda 560 milyar dolar harcayan ABD, dünyanın en güçlü ordusuna sahip. GSYİH'si (16 trilyon dolar), Çin'in GSYİH'sinin iki katından fazladır. İlk yeni ulus olarak, yarı demokratik veya demokratik olmayan ülkelerle dolu bir dünyada dünyanın en uzun işleyen demokrasisine sahiptir. Hisse senedi piyasası, tüm zamanların en yüksek seviyesinde, hala küresel ekonominin Amerikan liderliğini yansıtıyor.
Ayrıca, küresel liderlik için ABD'ye kim meydan okuyacak? Avrupalılar? Japonlar? Ruslar? Bugün AB'de yüzde 12 işsizlik var - Yunanistan ve İspanya'da yüzde 26'ya ulaşıyor - neredeyse sıfır ekonomik büyüme, üye ülkelerin çoğunda azalan bir nüfus. Japonlar azalan ve hızla yaşlanan bir nüfustan, göç eksikliğinden, 1988 seviyesinin hala 20.000 puan altında olan bir Nikkei Endeksi ve GSMH'nin yüzde 240'ına eşit borçtan muzdarip. Son yirmi yılda zayıf bir ekonomik büyümeden bahsetmiyorum bile. Rusya, yaklaşmakta olan Olimpiyatlara ve Edward Snowden'a ev sahipliği yapmak için manşetleri kapmış olsa da, süper güç değil. Rusya, bir Üçüncü Dünya ülkesinin ticaret profiline, Amerika Birleşik Devletleri GSYİH'sının yüzde 15'inden daha az olan Kanada'nın bir GSMH'sine, yumuşak gücü olmayan, Silikon Vadisi, Hollywood, Wall Street veya yüksek dereceli üniversitelere sahiptir.
Peki ya Çin veya Hindistan? Her ikisi de son birkaç on yılda büyük ilerlemeler kaydetmiş olsa da, ciddi sorunlardan da muzdaripler. Çin'in çoğu zaman yoksul olan kırsal kesimde 650 milyon insanı ve GSYİH/kişi (6.100 $) ile dünyada 87. sırada yer alıyor ki bu, Amerikan GSYİH/kişisinin ancak yüzde 12'si. Çin, kitlesel resmi yolsuzluktan, tek parti Komünist yönetiminden, yaratıcılık eksikliğinden ve grotesk sosyal tabakalaşmadan muzdarip. Muazzam hava, su ve toprak kirliliği sorunları yılda 1.2 Çinli'yi öldürüyor. Çin'in tamamen modern bir ülke olmadan önce, liderlerinin sıklıkla kabul ettiği gibi, muhtemelen 2050 olacak.
Hindistan'a gelince, 830 milyon insan (nüfusun neredeyse yüzde 70'i), 160 milyondan fazla insanın suya, elektriğe veya sanitasyona erişiminin olmadığı, büyük ölçüde yoksul kırsal kesimde yaşıyor. Hindistan, en fazla okuma yazma bilmeyen bireyle dünyaya liderlik ediyor - tüm kadınların yüzde 35'i okuma yazma bilmiyor. Nüfusun en az yüzde 25'inin elektriği yok. Hindistan'ın zayıf bir altyapısı var, GSYİH/kişi (1.500 $) dünyada 138. sırada, bu da Amerikan rakamının ancak yüzde 3'ü ve büyük yolsuzluğa sahip. Son olarak, hızlı nüfus artışı (son on yılda eklenen 180 milyon kişi) geleceği için kötü bir işarettir.
Eski bir siyasi deyişin dediği gibi, kimseyi kimsesiz yenemezsiniz. Ve şu anda ufukta, en azından önümüzdeki on ya da yirmi yıl boyunca, ne kadar hasta olursa olsun, ABD'yi sollayacak ve hatta ciddi şekilde ona meydan okuyacak kimse yok.
Jonathan Adelman, Denver Üniversitesi Josef Korbel Uluslararası Çalışmalar Okulu'nda profesördür.
Başkan Trump'ın tekrarlanan iddiası: 'Ülkemizin tarihindeki en büyük ekonomi'
Şimdi, üç ay boyunca, 40 farklı yerde, yanlış ve yanıltıcı iddialar veri tabanımıza göre, Başkan Trump, ekonominin ABD tarihindeki en büyük, en iyi veya en güçlü olduğunu ilan etti. Bu iki günde bir oran. Batı Virginia'daki miting gibi bazı durumlarda - tüm kampanya mitingleri gibi kesintisiz olarak Fox News'de yayınlanan bir miting - ifadeyi dört defaya kadar tekrarladı.
Bu tür bir başkanlık palavrası bizi bir muammayla baş başa bırakıyor. Bir tarihçinin The Fact Checker'a önerdiği gibi, sadece aşırı ısınmış bir retorik göz ardı edilebilir. (Bir başkası şaka yaptı, “Bu soruları bir ekonomi tarihçisine değil, bir hahama sormalısın.”) Ancak, tutarlı tekrar yoluyla ifadenin kendi hakikat biçimi haline geldiği bir nokta var mı? Başkan bunu o kadar sık dile getirdi ki, üç aylık sürenin sonunda kendisinden bile alıntı yaptı: "Şu anda ekonomimizin ülke tarihindeki en güçlü olduğu söyleniyor."
Bu nedenle, bu konuyu incelememiz gerekiyor gibi görünüyor.
Gerçekler
Başkan, Fox News'in hevesli bir izleyicisi ve Sean Hannity ve Lou Dobbs gibi bazı favorilerinin ev sahipliği yaptığı programlarda düzenli olarak iyi ekonomik haberler lanse ediliyor.
“Trump ekonomisi hala sıcak, hisse senetleri bugün yeni zirvelere ulaşıyor. Consumer confidence soaring to levels not seen in nearly two decades,” Dobbs announced Aug. 28. A day earlier, Dobbs echoed another favorite talking point of the president. “He campaigned, remember, for minority votes, asking what have you got to lose? Everyone now is winning with this president. . He's done more for the minorities in this country than any president in frankly decades.”
Interestingly, though, a review of transcripts over the past three months finds that neither Hannity nor Dobbs would go so far as to echo the president’s line about this being the greatest economy in U.S. history. On July 31, Hannity came the closest, but with an important caveat: “This is the single greatest economy that we have had in 10 years.”
There's little argument about that. Ten years ago, the United States was in the midst of the Great Recession, which ended in June 2009.
The economy certainly is pretty strong right now, with the unemployment rate low and stock market indices at record highs. We will lay aside the issue of whether Trump can claim credit for the state of the economy because of his tax bill and deregulatory efforts, or whether he merely inherited a winning hand from President Barack Obama. We will keep our focus on whether it is indeed the strongest in U.S. history.
There are several metrics one could look at — and which the president has mentioned at times — but the current economy falls short, according to experts.
Unemployment rate. The unemployment rate in August was 3.9 percent, and it dipped as low as 3.8 percent in May. But the unemployment rate was as low as 2.5 percent in 1953. In fact, it was below 3.9 percent for much of 1951, 1952 and 1953. The unemployment rate was as low as 3.4 percent in 1968 and 1969 and was 3.8 percent in 2000.
Still, jobless claims, a more volatile figure, fell at the end of August to the lowest level since 1969.
When Trump campaigned for president, he used to twist the labor force participation rate in a misleading example of a flagging economy. But the labor force participation rate has not greatly improved under Trump. The retirement of the baby-boom generation is a major factor. Moreover, the labor force participation rate for men of prime working age (25 to 54) has remained stuck at about 88.9 percent, compared with 97 percent in the 1950s and 1960s.
Gross Domestic Product. This is another statistic Trump often cites. The GDP is the broadest measure of the economy. and during the campaign he promised to achieve an annual growth rate of 4 percent. In the second quarter, the rate was 4.2 percent, but that’s still below the 5.1 percent and 4.9 percent achieved in two quarters in 2014, or the 4.7 percent increase in a quarter in 2011.
It may be a stretch to achieve an annual growth rate of 3 percent for all of 2018 in 2017, growth was 2.3 percent. In 1997, 1998 and 1999, the GDP grew 4.5 percent, 4.5 percent and 4.7 percent, respectively. But even that period paled against the 1950s and 1960s. Growth between 1962 and 1966 ranged from 4.4 percent to 6.6 percent. In 1950 and 1951, it was 8.7 and 8 percent, respectively, and then was 4.1 and 4.7 percent in 1952 and 1953.
Economic historians pointed to these data points to say the president’s claim is off base.
“He is completely wrong. Growth was much higher in the early 1960s at close to 5 percent per year and unemployment was below 3 percent,” said Michael D. Bordo, director of the Center for Monetary and Financial History at Rutgers University, adding that the tech boom in the 1990s was also a period of rapid growth. He said even higher economic growth was probably achieved in the 1870s, when Ulysses S. Grant was president.
“Real GDP growth was faster in the ’50s and ’60s," said Robert J Gordon of Northwestern University. “Most important, real income growth was equally rapid across the bottom and top of the income distribution between 1947 and 1980, while from 1980 to 2017 it has been heavily concentrated at the top. “ He added that “wages are still stagnating, average hourly earnings [growth] of 2.8 over last year is about the same as the consumer price index, so real wages haven’t grown at all. That’s very different than the period before 2007 and particularly the years before 1973.”
Douglas Irwin, a Dartmouth College professor who wrote a history of trade policy, said that although the economy is not growing as fast as in some previous periods, “the economy is doing pretty darn good by historical standards.” He noted that real per capita income is at an all-time high. While the trend line in the United States has generally been up, except in recessions, he said that is a “remarkable feature" of the U.S. economy that few other countries have matched.
Robert D. Atkinson, president of the Information Technology and Innovation Foundation and author of “The Past and Future of America’s Economy: Long Waves of Innovation That Power Cycles of Growth,” said the GDP is not a valid measure of “the strongest economy” in the first place.
The US military is the world's strongest. Half of Americans think it's not.
By any metric — military spending, number of worldwide bases and alliances, quality of technology — America's military is by far the world's most powerful. Yet the majority of Americans don't see it that way. In a Gallup poll released in February, only 49 percent of Americans said that the US had the strongest military in the world. That was the first time ever that a Gallup poll has found less than a majority saying America wasn't the world's strongest power.
Since 1993, Gallup has asked Americans whether "America is number one in the world, militarily" or whether "it is one of several leading powers." This year is the first when the two results were tied, though it's been close before:
This finding makes the Republican strategy on foreign policy make a whole lot more sense. For virtually the entire election cycle, Trump has been blaming Obama for torpedoing America's strategic position, hollowing out its military, and making the world a more dangerous place.
They're picking up on a real vulnerability. Two-thirds of Americans, according to Gallup, think America should be number one, and not just "among the leading powers." Many Americans who think their country is now just one great power among several aren't happy about it, and some blame Obama and the Democratic candidates who largely back his foreign policy.
There is, no doubt, a bit of a cycle here: The more Republican candidates talk about America's military weakness, the more Americans (especially Republican partisans) come to believe that US military strength has declined.
But the bigger question is why Americans' faith in the country's military strength appears to have weakened even önce the 2016 campaign began.
The broader trend: US weaker under Democrats, stronger under George W. Bush
These changes don't reflect shifts in America's actual strategic position: Since the end of the Cold War, America has unquestionably been the world's strongest power, with no country even approaching peer status. Rather, public attitudes likely reflect the past three presidents' approach to the military, in terms of both rhetoric and actual policy.
There are basically two trends in the above chart. Bill Clinton and Barack Obama started out their presidencies with polls showing strong American belief in US military primacy, which then declined. Under George W. Bush, it was the opposite: Americans became more confident in US military dominance as his presidency continued.
Bush's foreign policy was practically centered on the idea that the US military, properly deployed, could transform the world — eliminate terrorism, topple rogue regimes, and turn Iraq's dictatorship into a democracy.
Clinton and Obama, by contrast, were both far more hesitant about starting major wars — and thus, rhetorically, less prone to playing up the ability of the US military to fundamentally change the world. Obama especially has emphasized the limits of American power to solve problems like ISIS, even in the face of widespread public fear about the group.
Americans pick up on this. They interpret "the US military can't solve all problems" as "America is losing its military edge," and thus start seeing America as just one great power among many.
Hence, American strength is perceived to be lower under Clinton and Obama than Bush, and even lower under Obama than Clinton. Americans are overreacting to what their presidents say and do, and ignoring the fundamental reality behind the headlines in the process.
Millions turn to Vox to understand what’s happening in the news. Our mission has never been more vital than it is in this moment: to empower through understanding. Financial contributions from our readers are a critical part of supporting our resource-intensive work and help us keep our journalism free for all. Please consider making a contribution to Vox today from as little as $3.
World's 25 most powerful countries from US to Egypt
The US remains the world's most powerful country while others have seen their positions fall amid rising instability, according to this year's global power rankings.
Published by US News and World Report, they look at how the influence of a nation, as well as its political, economic, and military power.
They come as part of the media organisation's annual “Best Countries” study, which evaluated 80 countries based on responses from 21,000 people.
Tavsiye edilen
Here are the 25 most powerful nations, according to this year's rankings.
US News describes Egypt as “one of the world’s earliest and greatest civilisations.”
Most of the country's economic activities take place along the Nile River Valley. Tourism, manufacturing, and agriculture are important industries, but political uncertainty has slowed economic growth.
Singapore has one of the world's busiest ports and US News describes it as a “bustling metropolis.” The country has experienced huge economic and population growth in recent years.
Spain has fallen one place since last year, as its economy continues to falter and unemployment remains high.
A crisis caused by Catalonia voting for independence created more instability in the country, which is known for its art and culture and is very popular with tourists.
Pakistan has fallen by two places as instability, corruption and the conflict with India continues. The country is one of the world's youngest, with the majority of citizens aged under 22.
Known as a very tolerant country, the Netherlands has increasingly been grappling with the issue of immigration. The high-income nation is the one of the world's leading agriculture exporters.
The International Court of Justice and the International Criminal Court are headquartered in The Hague.
Qatar has risen three places since last year, with oil and gas making it one of the world's wealthiest countries. It has a high standard of living, and its media is among the freest in the Middle East.
In 2022, it will be the first Middle Eastern country to host the World Cup, although charities have criticised the country for deaths on construction sites and what they say is forced labour.
Its commitment to human rights and sustainability has made Sweden a respected international leader. With free college and healthcare, the country has one of the world's longest life expectancies.
Political turmoil from Europe's migrant crisis led to an increase in populism in Italy, a new government, and the potential for a future financial crisis.
But the economy remains one of the largest in the Eurozone and US News note its strong cultural influence on the world, from art to food.
A small country known for its neutrality, Switzerland has one of the highest GDPs per capita in the world. Swiss people have won more Nobel Prizes and registered more patents per capita that most other nations.
A wealthy nation, Australia has a high life expectancy and ranks highly for quality of life.
India is the world's largest democracy and until recently had one of the fastest-growing economies. But it is also one of the world's poorest countries, with a population of 1.3 billion people. It has become an important center of IT services and is known for stunning architecture.
Turkey has been affected by years of regional fighting and terrorism, including an unsuccessful military coup in 2016. It sits at the border between Europe and the Middle East, where conflicts also rage in neighbouring countries.
The OECD expects Turkey to be one of its fastest-growing members in coming years.
Iran has moved up in the list compared to 2017. The country, which has one of the largest economies in the Middle East and is of interest to global powers thanks to its oil reserves. It is governed by an authoritarian regime and has been criticised for repressing its people.
The second-largest country in the world, Canada is a significant energy exporter and has large oil reserves. The country has a policy of multiculturalism, which prime minister Justin Trudeau has recently used to contrast the country with the neighbouring US, where racial tensions have been increasing.
South Korea has become the world's seventh-largest exporter, thanks largely to foreign investment. Conflict with North Korea has meant that it receives support from the world's superpowers.
10. The United Arab Emirates
Oil exports have allowed the UAE to have a GDP on par with the leading Western nations, according to the CIA's World Factbook. The country is one of the most liberal in the region.
Saudi Arabia has most of the wealth and land of the Arabian Peninsula within its borders. It has special status within the Muslim world as the home of Mecca, and its oil reserves have let it become one of the wealthiest nations in the Middle East. The country has started to loosen of some its long-standing restrictions on women, such as driving.
Despite its strained relationship with many of its neighbours and its population of only eight million, Israel has a large presence on the global stage, thanks in part to its close relationship with the US. Despite the Palestinian conflict, the country has a strong economy.
Japan is one of the world's most technically advanced nations and has the world's third-largest economy. The country is among the world's biggest producers of cars, electronics, and steel, and it recently invested more heavily in its military amid escalating tensions with North Korea.
France has one of the world's largest economies and is often listed as the world's most-visited country. But it has been faced with a rise in terrorism and shifting public attitudes to immigration, while joblessness has been hitting the country's youth.
The United Kingdom has fallen one place since the 2018 rankings as anxiety increases about its role on the global stage after its vote to leave the European Union (EU). London is a major financial centre and the influence the country gained through the British Empire still boosts its global clout.
Germany has moved up in this year's rankings, overtaking the United Kingdom. The most populous nation in the EU, the country also has one of the world's largest economies.
The political leadership has been challenged over its open-door policies for migrants, and Chancellor Angela Merkel's poor showing in the 2017 elections weakened her position.
China has seen rapid economic progress, but many still live below the nation's official poverty level, The World Bank states. Its growing global influence has meant the country has come under more criticism for its human rights policies, including censorship and limited media freedom.
The world's largest country by landmass also has one of the world's largest economies. Russia invests heavily in military power – it spent 5.4 per cent of its GDP on defence in 2016 – and tensions between and Western nations have increased over issues such as the 2014 annexation in Crimea and interference in the 2016 US presidential election.
The country is the world's dominant economic and military power, and its cultural imprint covers the world. The US has also traditionally taken a leading international role, such as in organisations like Nato and the UN. But domestic challenges, including racial tensions, inequality, and a divided electorate, are harming the country.
US election 2020: Why racism is still a problem for the world's most powerful country
The stories of police brutality and discrimination against African Americans this year are similar to those of 20 years ago, writes the BBC's Clive Myrie. A new breed of civil rights activist is trying to bring about a reckoning with America's racist past.
I remember my first US presidential election well. My first taste up close of the mechanics of the most powerful democracy on earth, grinding into gear to fulfill the promise of its people, that all their voices matter and will be heard. That ordinary people can control their own destiny.
The year was 1996 and those were relatively innocent times. Left and right, Democrat and Republican, liberal and conservative - they tended to try to work together to find the common ground upon which they could stand, rather than exploit and widen the fissures that might separate, in order to gain political advantage.
In those heady days, when co-operation was more often the norm than a rarity, there were clear understandings on the need to improve race relations. An understanding that America was still failing to uphold its own ideals. Can we truly say there is a clear understanding of that now? An appreciation of the inequality of American society when it comes to race and discrimination?
I'm hopeful we can still say that, but it took the brutal death of George Floyd to jolt Americans from a position of seeming complacency, where a president could feel confident enough to say that "there are very fine people on both sides" after anti-racism protesters clashed with a group of white supremacists in Charlottesville in 2017.
Why is racism still such a problem for the most powerful country on earth?
Youɽ think a Civil War might have been the last word on the issue. The slave holding states of the Old South did battle with the northern states in 1861, fighting for the right to extend slavery into the vast lands of the West as America grew. The South lost and President Abraham Lincoln's Emancipation Proclamation freed the slaves.
But the South was never admonished for having slaves in the first place. History quickly rewrote the Civil War as a "quarrel between brothers".
For the North, what was vital was re-admitting the old Confederacy back into the bosom of the family. Racist views and bigotry - no problem, just don't disturb the Union.
There was no attempt to change the hearts of Southern racists. In fact, as long as the Union remained intact, racists could act as they pleased. They could lynch, and loot and burn. They could murder and rape. They could threaten and intimidate. They could bully.
Hence the rise of segregation, the intimidation of black voters, indeed the denial of the right to vote for black people. And through it all, the mindset was left untroubled - the notion that white might is right, and black people should be treated as second-class citizens.
Of course, that mindset was embedded deep in many of the nation's police forces, which grew out of groups set up to catch runaway blacks slaves as well as maintain law and order.
It's the mindset that led President Woodrow Wilson, in office from 1913 to 1921, to oversee the re-segregation of multiple federal agencies. This is the same president who publicly backed the Ku Klux Klan.
It's the mindset that at the turn of the 20th Century saw the vilification of black people as wide-eyed "happy negroes" content with their lot as poor share croppers and shoe shiners.
It's the mindset that saw the erection of hundreds of Confederate statues of Southern civil war leaders, that are now the subject of controversy today. Men venerated as patriots, when they fought a war to break up the Union - men who should have been treated as traitors, not heroes.
Ah, I hear you cry. All that is ancient history, things have changed.
It is easy for white Americans to compartmentalise the past. To see the injustices of yesteryear as having no relevance to events today. African Americans don't have that luxury. The past is the present, the racism is the same.
I know this because having reported from America for nearly a quarter of a century, I'm seeing the same stories of police brutality, discrimination in housing and jobs, and black voter suppression, as I saw back in Los Angeles in the 1990s.
Suspicious deaths in police custody followed by rudimentary inquiries, followed usually by the exoneration of the officers involved. It's a pathetic cycle of indulgence that allows, even condones and encourages, bad behaviour.
There's another example of the past being the present.
I've already mentioned my first US presidential election in 1996. It was a blowout for Bill Clinton against a hapless Bob Dole for the Republicans.
A big issue in the campaign was urban crime and the Clinton administration's controversial 1994 Crime Bill that critics say increased mass incarceration and led to the disproportionate jailing of tens of thousands of black men. Joe Biden helped get that legislation on the books, and his involvement has come back to haunt him.
It's meant some African Americans view the Democratic Party candidate suspiciously, despite his time serving eight years as vice-president to Barack Obama. And it's part of the reason a minority of African American men say they'll vote for Donald Trump in this election.
Polls suggest African Americans overwhelmingly back Democrats in elections. But in the 2016 race for the White House, many failed to show up at the polls for Hilary Clinton, choosing instead to stay at home, and thereby helping to hand Donald Trump the presidency.
I've been talking to a new breed of young, engaged African American civil rights activist, fired up to turn out the vote. People like Percy Christian in Phoenix, Arizona, arrested on a peaceful civil rights March and jailed for seven days.
Separation Anxiety in Pets
Separation anxiety in pets is a real thing and recognizing the warning signs is important.
Since March, Covid-19 required most of the world to quarantine in their homes. Majority of people ended up working from home for nearly five months. This meant pet owners were constantly with their pets giving them attention, playing with them, letting them out etc. Therefore, when the world slowly started to open up again and pet owners began returning to normal life work schedules away from the home, pet owners noticed a difference in the way their pet acted. Many pets develop separation anxiety especially during this crazy time when majority people were stuck inside barely leaving the house.
Separation Anxiety in Pets Can Lead to:
Chewing, Digging and Destruction
What Causes Separation Anxiety:
A number of things can cause separation anxiety in pets. A clear reason right now is due to covid-19 requiring individuals to stay home for extended periods of time. Then these individuals were able to return to their daily lives leaving pets along for extended periods of time. Another reason is some adoptable dogs may have separation anxiety when first adopted because they fear their guardian may leave. Another cause is if a pet experiences a sudden change in its normal routine for example covid-19 it can in return cause separation anxiety in them. Be aware that also moving can cause separation anxiety so if your dog and you move around a lot it can trigger separation anxiety in your pet.
How to Maintain Separation Anxiety:
If your pet has a mild case of separation anxiety try turning when you leave into something exciting for your pet. This can mean offering them treats before you leave so they start to associate you leaving with getting a treat. It can also be helpful to leave them puzzle like toys like the brand KONG offers toys that you can put treats into or put food like peanut butter, or cheese in. This toy will distract your pet for a while, and they get a reward when they play with the toy. These toys try to offer only to your pet when you leave the house. This will train your pet to start to enjoy the time when you leave because they know they will be given a reward.
If you pet has a moderate case of separation anxiety it can take more time to get them accustomed to you leaving. This means taking the process of leaving them way slower. Start only leaving your pet for short periods at a time and continue to reward them. As they begin to get used to it increase the period of which you are gone. Over time your pet will start to recognize that it is oaky you are gone because they receive rewards. For dogs who have severe anxiety especially when they notice you put on shoes or grab your keys. For these pets try to associate these items with you not always leaving. Try to use these items but not leave to show your pet they are not to be feared of these items. If you have a pet who typically follows you around try to do things like telling your dog to sit and stay outside a bathroom door while you enter that room. Gradually increase the time you leave your pet on the other side of the door. This trains a pet that they can be by themselves and will be okay. This process will take a while so remain calm and patient with your pet. This process should start out in a room but should overtime get up to you being able to leave your house and go outside without your pet following. Continue to watch for signs of stress in your pet like pacing, trembling, panting etc. If any of these signs and others appear take a step back and move slower. During this overall process it is important you take it slowly so try to not really leave your pet at all which can be very difficult. Try to arrange if you do need to leave that someone like a friend can stop by and be with your pet or try using a doggy daycare service just so your pet is not totally alone.
Some Other Tips:
When greeting your pet after being gone say hello in a calm manner and then ignore them until they begin to remain calm. Same thing with saying goodbye remain calm and do not give into them being wild and crazy. To calm them try having them perform a task they know like sit or down. Another tip is to possible crate train your pet. If your pet associates their crate with being a safe place this can ease their anxiety when you do go to leave. It can also be helpful if you do not crate your pet to provide a safe room that your pet typically fees the most comfortable in. Another tip is to provide plenty of mental stimulation for your pet like treats and toys. Also try giving your dog some sort of exercise before you leave every day. Leaving hidden treats and food for your pet to find throughout the day will also keep them busy and entertained. If none of the above tips help, try seeking help from a professional in pet behaviors. They will be able to determine a regimen to help you and your pet get better. Medication may also be necessary for severe cases so to speak to a veterinarian about the different options for your pet.
Separation anxiety can be common in pets especially after the year everyone has had. Look for signs of separation anxiety in your pets and notice the different ways you can assist your pet in getting better. Also remember to never punish your pet for any anxious behaviors. Do your best to not discipline and instead use these tips to avoid future behaviors. Separation anxiety can be maintained with patience.