Din Yanlış Çıkınca
Eski şair ödüllü Robert Haass bir keresinde şiire başladı: “Tüm yeni düşünce, kayıpla ilgili / Bu, tüm eski düşünceye benziyor.” Gerçekten de, sanki Amerikanların yıllardır reddedilmesinden bahsediyor gibiyiz. hiçbir yerde laminasyon, din hakkında yazılı olmaktan daha çekici değildir.
“Çok fazla” din, laikler diyor; “Yeterince değil”, inananları her biri diğerini saldırgan olarak algılayarak iman eder. Eski, Hristiyanlığın aşındırıcı, “bilim karşıtı”, yüceltilmiş, yanlış düşünen ve sadece utanç verici olduğu konusunda ısrar ediyor. Güçlü dini dürtülerin ortadan kaldırılabileceğini ve böyle saf bir Amerika'nın gelişeceğini düşünüyorlar. Yine de Ross Douthat’ın yazdığı gibi Kötü dinTüm aşırılıkları için ateistler, Amerikan kültürüne daha sadık bir şekilde inandılar.
Belki de bu, Douthat gibi muhafazakar bir Katolik için şaşırtıcı bir imtiyaz gibi görünüyor, ama onun görüşüne göre, tanrısız ve tanrı korkusundaki korkular o kadar önemli değil: Amerikalıların çoğu Richard Dawkins'i ve en son papalık ansiklojisini okumuyor. İki popüler olmayan anakronizmi dağıtmak, Kötü din Ülkenin kültürel çöküşünün arkasındaki ana gücün, Hıristiyan ortodoksisinin yerinden edilmiş heresies'i çoğalttığını savunuyor.
Douthat, kitap boyunca sert "ya da / ya da" ikili dosyalara faul yapar, bu ortodoksiyi, tüm doktriner karmaşıklığı ve çelişkileriyle birlikte, teolojik tartışmalarda genellikle "ne" ya da "her ikisini" dediğini hatırlatır. Theodor Adorno, modern sanatın “boynuzlarını sallamaya çalışan bir hayvan gibi aldatsızlığını ortadan kaldırmak istediğini”; Douthat’ın söylediği gibi, “sahte Hıristiyanlıklar”, enkarnasyondan dirilişe kadar gizemleri ve paradoksları ortadan kaldırarak modern meydan okumalara cevap verir. Okuyucuyu, günümüzde hem liberal hem de muhafazakar kiliseleri içine alan kimlik politikaları tarafından sık sık mahrum bırakılan, Hristiyanlık’taki yüce ve alçakgönüllülüğü büyülemeye çalışıyor.
Aynı zamanda Douthat, tuğla ve harç kurumlarının dayandıkları inancın bir uygulaması değil, zarafeti olduğu “manevi ama dini olmayan setin” yaygın inancını reddeder. Bu yapılar olmadan, kendi kendine biçimlenen “arayış”, kolayca kolayca başka bir egoizm biçimi haline gelebilir ve zorlu bir “inanıyorum” yerine terapötik bir “hissettiğim” e yol açar. Ortodoks inancının inandırıcı, ezoterik bir arayışı haline gelmiyor. Douthat'ın tanımındaki her sapkınlık, Hristiyanlığın daha sert gerçekleri, günah, fedakarlık ve ıstırap üzerindeki vurgusu; ve her biri “haçsız bir Mesih yok” olduğu basit azarlamayı hak ediyor.
Yine de Douthat'ın sapkınlık anlayışı mahkum etmekten daha çekingendir: Niye bu kadar iyi niyetli reformcuların Hristiyanlığın daha lezzetli bir versiyonunun modern çağdaki inancı telafi edemeyeceğini düşünüyor. Maalesef, bu tür çabalar, sadece dengelenmiş bir “güzelliğin maneviyatı” ile değil, aynı zamanda açgözlülüğün, özellikle açgözlülüğün ve narsisizmin teşviki ile sonuçlanmaktadır. Refah müjdesi huckster'lara Tanrı'nın ibadetini servetle ödüllendireceğine söz ver. Dua istediğini elde edebilir, O'nun isteğine uymana yardım etmek yerine. Böyle bir tanrı sadece dilekleri veren bir cinstir ya da “gerçekten iyi stok ipuçlarına sahip bir kolej arkadaşı” dır. Douthat'ın “İçerideki Tanrı” teolojisi (Deepak Chopra ve Ye Dua Et Sev's Elizabeth Gilbert, onu kozmik bir kuvvete duyarsızlaştırarak Tanrı'nın ötekilerini çözmeye çalışın. Bu korkunç, güzel ilahi güç, etrafımızda, doğal dünyada ve ruhun iç kısımlarında. Ancak, Tanrı'nın kışkırtıcı deneyimlerini onları alçakgönüllülük ve özveriyle dizlerine getiren daha önceki Hıristiyan mistiklerinin aksine, Yeni Agers “ruhaniliği ego'nun kendi arzuları ve dürtüleri için uygun bir parlaklık olarak kullanıyor”. Spektrumda, heresies inananları birincil kılar. aktör, tanrı değil.
Dürüstlüğün Hıristiyan sapkınlığı taksonomisi Oprah'ın tüketicinin kendini gerçekleştirmesinden Glenn Beck'in milliyetçi sivil din markasına kadar aşırı görünebilir. Heretiği çoğu, Hristiyan mirasına bağlı olmayan, kendilerini gerçek Hristiyan veya asi özgür ruhları olarak gördükleri için etiketi reddedecekti. Fakat şematik zayıflıklar bir yana, Kötü din Bu ruhsal uygulamaların, sosyal olarak toksik etkilerle birlikte, daha geniş bir kültüre olan zorluklarla birlikte bir solipsizm ve sabırsızlığı açığa çıkarmasının ikna edici bir ifadesidir.
Evet, Douthat, Amerika'nın her zaman bir sapkınlık ülkesi olduğunu ve Hıristiyanlığın ilk yüzyıllardan beri sayısız sapkınlığa verdiği yanıtla şekillendiğini kabul ediyor. Sağlam bir ortodoks yanıtla bir araya geldiğinde, sapkınlık dini kurumları gerekli ders düzeltmelerine yöneltebilir. Ancak bugün, kendine güvenen bir çekirdekten geri çekilme olmadığında, sapkınlık çok kolay bir şekilde gerçeği gizlice görüyor. Daha fazla Amerikalı, manevi pratikler pazarında dolaşmak için dini birliği sürdürdüğü için, ülkenin 20. yüzyılın ortalarındaki orta günlerinde yapılan güçlü bir Hıristiyan merkezinin katkılarını unutabilirler: okulların, hastanelerin ve yardım kuruluşlarının genişleyen ağları, arkasındaki ekümenik işbirliği Medeni Haklar hareketi. Dürüst olmak gerekirse, Fulton J. Sheen, Reinhold Niebuhr ve Billy Graham gibi figürlerin biyografilerini Hıristiyan yakınsama anını göstermek için birlikte örüyor.
(Hristiyan ortodoksisinin yükselişi ve ardından parçalanması konusundaki hesabının “bir dönemin yorumlanması, kapsamlı bir tarih değil,” olduğunu yinelemek için acı çekiyor. Pek çok çocukçu bir inceleme uzmanı, bilimsel bir protokolün ihlali nedeniyle kendisini eğrilmiş olmasına rağmen bir fikir ve eğilim eseri işçiliği konusunda açık ve gazetecisinin hikaye anlatma becerisi kitabın gücüdür.)
Elbette, bu yükselen kültürel otorite dönemi kısa sürdü ve kiliseler dağınık bir toplumsal kargaşanın ve iç zayıflığın bir araya gelmesiyle devrildi. Douthat, her biri daha sonra vakuma girecek olan sapkınlıklara ilham veren beş ana faktörü tanımlamaktadır. Kiliselerin kocalar tarafından beslenen politik aktivizmi partizanlaştı ve onun manevi tanığının zararına kutuplaşmaya başladı. Bugünün sosyal adalet solu ve sosyal-muhafazakar hak, her biri bu dünyadaki politik kazanımlara odaklanabiliyor, öyle ki inancın doğaüstü çekirdeğini oyuyorlar.
Cinsel devrim, kiliselerin eski çağlardaki iffet ve medeni sadakat öğretilerini mahvetti. Douthat, doğum kontrolünün Hıristiyan inanılırlığı üzerindeki etkilerini yayınlanmasına benzetiyor. Türlerin Kökeni. Sadece cinsel günahı daha uygun hale getirdiği için değil, Hıristiyan ahlakının artık hamilelik ve çocuklar hakkında laik bir ihtiyatla düzgün bir şekilde hizalanmadığı için. Ve Nietzsche'nin ahlaki devriminin karşısındaki bir ayna gibi, Hıristiyanlığın mütevazı ve kısıtlamaya karşı kışkırtması sadece arkaik değil, aynı zamanda psikolojik olarak zararlı bir baskı oldu.
Küreselleşme, Amerikalıları, Hristiyanlığın hakikatle ilgili eşsiz satın alımını sorgulayan kökten farklı dini uygulamalar dünyasına sundu: televizyon ve uçak yolculuğu yoluyla yabancı kültürlere maruz kalmak, egzotiklerin iştahını ateşledi. Aniden, Sunday School'un humdrum banliyö Hristiyanlığı, kilise pikniği ve yağma ilahileri, “çoğu arasında yalnızca bir seçenek ve beyaz Şovenizm ve Batı emperyalizmiyle uzun süren birlikteliğinin yol açtığı bir seçenek” idi. Burada, Hristiyan otoritesine karşı isyan, daha geniş bir şekilde beslendi. Amerikan hegemonyasıyla ilgili “kendini beğenme ve kendinden şüphe etme” ye düşkünlük. Sonuçta, “kendilerini arayanların” kendilerini çağırmak için geldikleri, dindar inanç kültürlerinden, Budist meditasyondan, Kızılderili doğadan ibadet, karma ve reenkarnasyondan ödünç aldıkları manevi melezleri modaya çekebilecekleri bir tür dinsel inanç barı oldu. (Bu açık pencereyi dünyaya eşlik eden büyük zenginleşmenin mutlaka Kiliseyi sakatlayan yaygın görecelilikle sonuçlanması gerekmediğine dikkat çekmek gerekir.)
Amerikan refahı da, Hristiyanlığın yalnızca kaçınılmaz değil aynı zamanda, acıyı yok etmeyen ama bizde acı çeken bir Tanrı olan bir köprü olan acı çekmeye vurgusunu baltaladı. Savaş sonrası mahrumiyet ve kayıp hatıraları azalırken, Amerikalılar alışkın hale geldi ve daha sonra maddi rahatlık hissetmeye başladı. Çok geçmeden bu hazır kolaylık, Hıristiyan münzeviliğini sapık ve mazoşist olarak yeniden tasarladı. Zenginliklerin titizleştirici yakınlığı, dinî mesleklerin fırsat maliyetlerini artırdı: sadece on yıl önce yoksulluk yeminini alan rahipler ve rahibeler, o zamandan beri, tüketicilik durmadan önce, o kadar farklı bir hayat yaşamıyorlardı. Ancak, seçili veya koşulsuz, bir bolluk çağında yoksulluk ve kitlesel bir orta sınıf, bir öfke gibi görünüyordu - ve bu duyarlılık, ancak doğru öfke tarafından taşındı, Beatitudes'den çok uzaktı. Şimdiye dek kutsanmış yaşam, kültürde geniş çapta kutlanan bir seçim olmaktan ziyade, olumlu bir şekilde nevrotik bir feragatname gerektiriyor gibi görünüyor.
Birlikte ele alındığında, bu zorluklar, geleneksel kiliselerin tökezlemesini sağladı, artık toplumsal çatışmaları yargılamak ve kültürü şekillendirmek için artık kamusal alana güvenle koymuyor, ancak konaklama ya da direniş duruşlarına zorlanıyordu. Birincisine teşebbüs eden liberal kiliseler, yakınlarından çok az şey isteyen bir inanç, ılık ibadetlerin bile, onları baskıcı ya da fazla bir amaç olmadan vurduğunu ortaya çıkardı. Öte yandan, tepki verenler kendilerini dünyayı kendi kiliselerinin dışında şekillendirmek için çok zorlanmış buluyorlar.
Douthat, Unitarian Universalistlerden megachurch Evanjelistlere kadar, çoğulcu bir çağda canlılığı Hristiyanlığa geri döndürmek için geniş bir başarısızlık girişimi dizisini anlatıyor. Yeni revizyonist ve göreceli tarihsel İsa bursu biçimleriyle yıpranmaya başlayan akademisyenler için özel bir hürmeti var. Elaine Pagels'in çalışmaları, belki de dini pazarda daha iyi rekabet edebilecek modernite dostu, paradoksal olmayan cisimleri tasarlama projelerinin en belirgin örneğidir. Hristiyanlığı düzelttiklerini ve canlandırdıklarını ya da sadece ortodoksiyi devirdiklerini düşünüyorlardı, “heretik” i bir onur rozeti olarak kabul ettiler, zamanlarının dini kurumlarının güç mücadelesi ve patronaj yoluyla değil, rakiplerin erken bir bataklığından ortaya çıktığına ikna ettiler. ilahi rehberlik. Bu “kendi İsa'yı seç” hareketini bir nevi boyarken trahison des clercs“Bir dini geleneğin krizden kurtulabileceği düşüncesi, çünkü bir grup aydın, kutsal metinlerini radikal bir şekilde yeniden yorumladı, ancak bir entelektüelin muhtemelen inanabileceği bir kibir türü” dedi.
Yeni düşünürlerin John Courtney Murray ya da Reinhold Niebuhr'un sevdiklerinden ne kadar uzaklaştığına dikkat çeken Douthat, eski muhafızların gündelik insanların çağdaş ruhsal kaygılarını gidermek için geleneksel teolojideki derin temellerini kullandığını belirtti. Douthat’a örneklerini taklit etmek istediğine bahse girerim. Onun orta yaştaki büyüklüğünün, büyüklüğünün, kültürlü umutsuzlar tarafından sürekli olarak iyilik körüklemekten ziyade “sık sık düşmanca bir dünyada, Hıristiyanlığı savunmak için motivasyonlarında yattığının farkında” dedi. New York Times cesaretini sınamış, onu daha gizli bir özür dileyen, bir tür gizli habercisi yapmış. Hristiyan Paul’un “dünyada, ancak onda olmadığı” şeklinde öğüt verdiği gibi, Douthat, akademik ve entelektüel sözleşmeler tarafından şekillendirildi, ancak entelektüel kibirlere karşı daha olumsuz dürtülerine direniyor. Ortodoksluğun kültürel elektrik santralinden tozlu müze eserine düşmesini gösteren Douthat, eğitimli seçkinlerin kötüye kullanılmasının belirleyici olduğunu düşünüyor. Kilise çatışmaya yabancı olmamasına rağmen, bu revizyonistler, etrafta tartışılan eski ihtilafların yaşandığı Hıristiyan merkezinin geçerliliğini veya varlığını reddetti.
Douthat'ın eleştirmenleri, anormal bir Hristiyan egemenliği anı için onu nostaljide insan ticareti yapmakla suçladı. Fakat ortodoksinin teolojik gerçekliği ve sosyal malları için tersine çevirerek, sunulan birçok alternatifin kusurlarını, inananlar ve şüphecilerle aşılayabilecek bir şekilde özenle kataloglayarak, verilen veya reddedilenler için çok sık alınan bir geleneğe değer kazandıracaktır. . Manevi solukların soldan ve sağdan aşağıya doğru düşmesiyle birlikte, ortodoksinin gizemleri, zorlukları, bu kitabın özeti olarak hizmet edebilen Chesterton'un ifadesinde olduğu gibi, “donuk keşifler yayılıyor ve secde ediyor, vahşi gerçeği sarılıyor ama dik tutuyor” . ”Bu gerçek, eskisi gibi vahşi ve karşı kültürlü. Nitekim, bu kitap boyunca Douthat'ın yazdığı yazı önceki çalışmalarında olduğundan daha fazla tutku ve belirgin zekâ barındırıyor; Argümanları, karakteristik açıdan karmaşık yazı stilinin önerdiğinden daha cesur ve iddialı.
Muhtemelen yayıncının, iyimser bir son verme talebine ve “Düşüş kitabındaki bir Amerika'nın bir dizi reçete ile bitmesi gerektiği” iddiasına kapılmadan - Ülkenin bu kadar faydalı olacağını düşündüğü geleneksel Hıristiyanlığın yenilenmesi için muhtemel kaynakları isimlendirdi: kiliseleri yıkmış olan postmodernizm, Müjde'ye olan ilgiyi canlandırmak için yeterli rahatsızlık yaratabilirdi; dini manzara daha küçük ama daha dindar kiliseleri kapsayacak şekilde küçülebilir; Çağdaş sanatçılar, nihilistik ve yıkıcı eğilimlerden bahsetmekten bıkıp, iyi, doğru ve güzelin etkileyici etkileriyle daha fazla ilgilenen film ve kurgu sunabilir. Ancak “ileriye giden yollar” sonucu, şimdiki zamanları Roma İmparatorluğu altındaki ilk kiliseninkilere benzeyecek kadar karanlık. Douthat'ın çılgınca popüler ve ruhsal olarak sığ olan sözde Hristiyanlık kataloğundan geçti, okuyucu karamsarlığını destekleyemez, ancak paylaşamaz. Bazı açılardan, Hıristiyan evanjelizmi, daha önceki çağlardaki unchurched nüfusu arasında, günahlarının erdem olduğu konusunda ısrar eden halk arasında olduğundan daha kolaydı, sayısız heterodoksisi, Hıristiyan mirasının daha enkarne edilmesidir. Tüm açık sözlülüğü için kitabın özür dilemesi sağır kulaklara düşebilir; Ancak, bu sapkınlıklar dünün cennetlerinden daha zayıf düşmanlardır.
Noelle Daly, editör yardımcısıdır. Amerikan İlgi.