Okulda okurken, doğuştan bana verilen tercihler hakkında hiçbir zaman düşünmedim, ancak başkalarının bilmediği çok şey olduğunu anladım. Ancak toplumda meydana gelen olayların etkisi çok iyi geldi. Örneğin, Kruşçev'in altında, kırıntıdan hamuru gibi bir şeyi şekillendirmenin mümkün olduğu çok “iyi bir ekmek” vardı ve sonra “bu” sıkıca taşlandı.
Şimdi 6, İngilizce'deki birçok konuyu inceleyen uzman okul, girişin üzerinde elektronik bir skor tahtasına sahip bir dil spor salonuna dönüştü: “Dikenlerin arasından yıldızlara doğru!”
Sokak arkadaşlarımın kulübelerine bakarak evime daha çok değer vermeye başladım. Ve özellikle kitaplık. Ve orada olan sadece değildi ve kitaplar bile kanepedeydi, büyükbabam rafta, ahırda ve dolabın içindeydi. Yılın ve ötesinde Niva dergileri 1899 vardı - “ileri geri”. "Bilim ve teknoloji" yılın 1929 ve 1937-oh, "Işık" 50-x ve çok daha fazlası. 1962 ile “Genç Teknisyen” ve “Genç Doğa Bilimcisi” taburcu oldum ve 1968, “Gençlik Tekniği” ve “Model Tasarımcısı” ndan taburcu oldum. Bu arada, aynı 1968'ten itibaren, sokakta yetişkinlerin “Kosygin reformu” olarak adlandırdığı ciddi sosyal değişiklikler yaşadık. Daha önce başlamış olmasına rağmen, bu sene sonucu şahsen gördüm. Fabrikamda çalışan ve ailemden ikisi de dahil olmak üzere çalışan ailelerin hepsi yeni binalarda yeni daireler aldı ve ebeveynleri, 300 p. Onları ziyarete geldim ve şaşkına döndüm: Suntadan cilalı mobilyalar (o yıllarda vatandaşlarımız olma hayali ve normu!), Yeni TV ve tüm bu caz. Aslında bu, dostluğumuz sona erdi. Oynamak için hiçbir yerimiz yok ve hatta bundan - zaten sonuçta büyüktık. Birbirine yürümek çok uzaktaydı. Bu yüzden şimdi yazdığım bütün yazıya okudum. “Gardırop sona erdiğinde” akrabalarına döndü ve gardıroplarını yeniden okumaya başladı. Jules Verne, Dumas, Sabatini, Haggard, Mayne Reid, Dickens, Zola'nın “Germinal” ve “Bayanlar Mutluluk” romanları (“bu” hakkındaydı) elbette, Maupassant, Balzac, Alexander Belyaev, Ivan Efremov, Anatoly Dniprov, Sheckley , Lemm, Wells, Strugatsky, Vladimir Savchenko, Sergey Snegov - yazmam büyük olasılıkla kolaydı, o zaman okumadım. Ama ben neyi sevmedim? Nedense iyi kitapların ücretsiz satışında oldukça azdı. Özellikle omurgada ve kapakta karakteristik süslü bir altın desenli “Macera Kütüphanesi” dizisinden kitaplar. Kütüphaneye girmek veya almak zorunda kaldılar.
Sovyet döneminde, bu okulumuzun yanında, onlar için bir teknik okul ya da bir kolej vardı. Tırnovo. Girişte ne tür bir erkek ve kız olduğunu hala hatırlıyor. Şimdi burada bir iş inkübatörü.
Ve hepsi bu kütüphanenin kitaplarıyla başladı. Daha doğrusu, ben hala 9 sınıfındayken annemin sonunda ikinci kez evlendiği ve uzun süre seçmesine rağmen, ancak seçtiği gerçeğinden. GRU ve Polonya Ordusu'ndan emekli albay, bir sürü emir (ve hangileri!), Şık bir daire, eşyalar ve onunla aynı doçent, sadece bir derece olmadan. Bu arada, büyükbabamın adı Soratynov olmasına rağmen, annenin ilk evliliğinin Şevçenko olduğu (okuldaki her aptal ve enstitüde de bana: “Taras Grigorievich'in bir akrabası değilsin” - ugh! ) ama evlat edinen babamın adını giyiyorum. Ve onu seçtim, bu arada, gelecekteki eşim. "Kendine ne demeyi tercih edersin?" Ona düğünden önce söyledim - Elena Shevchenko veya Elena Shpakovskaya? “Elena Shpakovskaya bir şekilde daha muazzam” dedi. Bir kadın ne ister - Tanrı ister! Yani bir soyadımız var ve örgütlüyüz. Proleter enternasyonalizmi ülkesinde anti-Semitizmin bu kadar renkli bir biçimde gelişmesini beklemiyordum.
Girişten aynı bina. Cumartesi akşamı vurulduğu için terk edildi. Genellikle çok fazla araba var. Fakat gördüğünüz gibi bazı işkolikler hala çalışıyor! Arabalar onları bekliyor!
Ama burada koleje gitmek zorunda kaldım ve annem ve babam alındı ve güneye dinlenmeye bırakıldılar, "kimse seni sormaya gitmediğimi söyleyemedi ve sen çekilişe girdin!", Ve sonra ikamet yerlerini tamamen değiştirdi. Ve büyükbabası ve büyükbabası olan eski bir ahşap evde tek başıma durdum, sürekli bakıma ihtiyacı olan ambulanslar, hastaneye gitmek için dişliler ve çok daha fazlası için hastaneye gitmek için. Aslında, uzun zaman önce buna alışmıştım, çünkü annem kariyerini ve kişisel yaşamını düzenliyordu, bence okulda geçirdiğim bütün yıllar hiç yoktu. Minsk'te tazeleme kurslarında yarım yıl, Leningrad'da yarı yılda bir, daha sonra Moskova'da yüksek lisans okulunda üç yıl ve tekrar Rostov-on-Don'da kurslar, daha sonra Riga, sonra da ... nasıl hazırlanacağını ve yönetileceğini öğrendim. Ve enstitüye girdikten sonra etrafımda kaç tane kız gördüm ... kızlar! Özellikle, 50'te insanlar öğrencilerdir - hem şehirden hem de köyden 25 kızlar. Tabii ki, birçoğu eteklerinde timsahlar, tenleri yok, yüzleri yok, akılları yok, hayal gücü yoktu. Fakat onlardan biri, bir şekilde hemen tanıdım, henüz okumadığım kitaplar da dahil olmak üzere, bir sürü macera kütüphanesi vardı !!!
Tesisin kalıntıları onları yönetiyor. Frunze. Bir zamanlar burada hayat azalıyordu, avizeler parlıyordu, merdivenlere halılar döşeniyordu. Ve şimdi girişte bir anıt bile yok. Zaman zaman gözden kaybolmak ve sökülmek. Ancak bu mavi ağaçların altında, arabalardaki bebekler çok iyi uyuyorlar ve sol ve sağ köpekler üzerindeki çimler üzerinde oynuyorlar.
Evine eşlik etmeye başladı, ziyarete gitti ve babasının fabrikamızda ustabaşı olduğunu ve buradan büyük bir apartman dairesi, yazlık bir ev, bir araba ve coveted macera kitaplığım olduğunu öğrendi. Okudu - her zamankinden daha kötü (ve enstitüye nasıl girdiği belli değil mi?) Ama bir şekilde öğrendi. Doğal olarak, düşüncelerimde bile “öyle bir şeyim” yoktu, ama genç kan kaynamaya başladığında, kendimi timsahlar arasında hem zeki bir kız hem de güzellik olarak buldum ve çekmemeye başladım, ikinci kurstan hemen sonra onunla evlendim. Bu arada, hiç pişman değilim - bu 43, mükemmel bir uyum içinde yaşıyoruz.
Fakat ailesi “alt sıra” idi - babası bir bilimsel araştırma enstitüsünde basit bir mühendisdi, patronu değil, annesi ilkokul öğretmeni idi. Karım bana üniversitemize ne kadar zor geldiğini söyledi. Beşinde ama düzenli bir okulda iyi çalıştı. Dil sınavını çok iyi geçemedim, ama puanla geçtim. Ancak onu almadılar, başka bir kızı - fabrika müdürünün kızı! Ancak tesiste çalışacağınızı söylediler - bir yıllık kurslara çıkacağız ve onlardan üniversiteye doğrudan bir yol alacak! Fabrikaya gittim, ya da araştırma enstitüsüne gittim, laboratuar asistanı olarak çalıştım, kurslara geldim ve bana “sadece çalışanlar için” diyor ve laboratuar asistanı mühendis! Babamın onu sarıcı-sarımcılarda teşhis etmeyi başarması iyi oldu ve bu yüzden işçilere yönelik kurslarda kendini buldu. Bir yıllık bir çalışmadan sonra, sosyal asansör onu, enstitümüzün ilk yılına götürdü; Kader, evet? Buna giderken pek çok engel vardı, ama ... hepsi ortaya çıktığı gibi, tek bir ana hedefe yol açtı!
Bitki girişinin modern görünümü. Çocukluğumda 40000 çalışanlarının çalıştığı Frunze. Bitki bisiklete biniyordu, ama biz sadece bisiklet bırakacağına şaka yaptık, SSCB nüfusunun tamamı sadece Penza bisiklet sürecekti. Ve ek olarak tüm Vietnam ...
“Macera kütüphanesiyle” gelince, şuydu: üniversitemizden mezun olduktan sonra, “uzmanlık alanını” alan öğretmen hikayeler ve İngilizce ”, öğretmeni öğretmek için köye gitmedi. Küçük bir çocukla gittik ve uzun süre güldük: “Lenin ve Krupskaya çar aleyhine gitti ve onları köye yolladı! Ve dağıtım yerinde görünmüyorsa, orada da yüksek öğretim diplomaları ve hatta ceza kovuşturması tehdidi altında bulunduk. Güzel bir “ücretsiz yüksek öğrenim” e sahibiz.
Ama biziz ve o da tam üç yıl çalıştığı ve oradaki herkesle ilişkileri mahvettiği bir şehir okulunun öğretmenine girdi. Sonra babam ona ... fabrikasına bir mühendis verdi! Peki, tarih öğretmenlerinden hangileri İngilizce'yi cehenneme çevirir? Ama ... düzenlenmiş. Ve çalışmaya başladı. Ve ölene kadar çalıştı, hemen sonra kovuldu.
Şimdi çekecek sadece korku filmleri var. En azından kapıların kontrplağa çarpması iyi!
Bu zamana kadar, yüksek lisans okulunu tamamlamıştım, Halkla İlişkiler ve Reklamcılık bölümünde çalıştım ve onunla sokakta buluştum ve bu durumu öğrendikten sonra, lider işçi olarak bizimle birlikte çalışmayı teklif ettim. Tanrı maaşın ne olduğunu bilir, ama ... çok fazla boş zaman, rahat çalışma koşulları, iyi bir takım. Çocuğu olan bir kadının başka neye ihtiyacı var ve evli kim?
Çalışmaya başladı. Ve ... "Burada kötü olduğunu" ilan et. Onun da yüksek bir eğitimi var (!!!) ve tüm bu profesörler sana kimsem gibi bakıyorlar. Ona dürüstçe söylüyorum: “ve sen onlarla karşılaştırıldığında hiç kimse değilsin”. Kırgın! Ve sonra bırakmasını teklif etmem gerekti, çünkü kişi çalışmasını iyice boğmuştu ve hatta programı yanlış yaptı.
Obüs D-3, bu teşebbüsün fabrika işçilerinin Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki zafere katkısına tanıklık ediyor.
Sonra? Daha sonra kurslar liftersh ve iş liftershey vardı. Fakat biri asansörde sıkışıp kaldıktan sonra, işinden kovuldu. Şimdi emekli ve temizlikçi bir kadın olarak çalışıyor, bir kez daha her şeyi gördüğünü ve “kız kardeşi kız kardeşlerini Tanrı'ya dağıttığını” kanıtlıyor. Birisi, kendi isteğine göre, bir süredir sosyal asansör çalışır, ancak aslında siz kimse değilseniz, o zaman, dükkan yöneticisinin eski babasına rağmen, o gönderilir. Yani, baba hayatta iken, her şey yolundaydı, baba yoktu ve “çiftlik sona erdi” - hemen her şey kötüye gitti. Tabii ki, kişi için üzülüyorum, ama ona nasıl yardım edebilirsiniz? Hiçbir şekilde!
Bitkinin etrafındaki tüm alan ... katı "çökme bölgesi". İlginçtir, bitkinin topraklarında bir su kulesi bulunur (fotoğrafta kırmızı ile daire içine alınmış). İlginç olan ne? Ve Kaliningrad bölgesindeki Zelenogradsk kentinde aynı kulenin, ilk önce otele, en üstte ve ikinci olarak da, tüm döner merdivenleri orjinal “Cat Museum” a çevirdi. Bitkinin nihayet yıkıma uğrayacağını, yerine ne inşa edileceğini ve bu kulenin neye dönüşeceğini merak ediyorum. Bu proje ucuz olmasa da bizzat burada şık bir "Eğlence Parkı" düzenlemeyi öneriyorum.
Ve burada, “Mesleği seçerken genç bir adamın yansımaları” (1835) adlı makalesinde, “Meslek seçerken genç bir adamın yansımaları” (XNUMX) adlı makalesinde, son derece iyi yazdığı zaman, ne kadar haklı olmadığını söylemek uygun. ve koşullara müdahale. Bu nedenle, muhtemelen, bu onun makalesi ve bugün sadece genç erkeklere değil kızları da okuması için gerekli. Alaka düzeyini kaybetmedi! *
* Marx K. ve Engels F. İlk eserlerden. M., 1956. - S. 1 - 5.
Devam edecek ...