Çevrecilik (Environmentalism) kelime anlamında tabiattaki denge ve doğal kaynakların yenilenebilirliği için endişe duymayı, hassasiyet göstermeyi ifade eder. Ancak, çevrecilik batı dünyasında 1960’lardan itibaren iç tutarlılığa sâhip istikrarlı bir siyasî güç olma yolunda ilerlemiştir. Hatta, bazı ülkelerde, bir dereceye kadar, geleneksel siyasî partilere alternatif hâline gelmiştir. Bu çerçevede alındığında, çevrecilik, ekonomik büyümeye, veya genellikle “hayatın kalitesi” kavramıyla ifade edilen yüksek hayat standartlarının muhafazasına doğanın korunmasından çok daha az önem verilmesi gerektiğini savunan bir siyasi konumlanmaya denk düşer. Pratikte, çevreciler, ekonomik verimliliği azaltacak olsa bile, kirliliğin kontrol altına alınmasını talep eder, yeni kirlilik yaratacak endüstrilerin kurulmasına nükleer enerjiye ve geniş-öiçekli endüstriye karşı çıkar.
Mamafih çevreciler içinde değişik grupların bulunduğu geniş bir yelpaze teşkil ederler. Bu yelpazede ılımlı çevrecilerden insanı canlılar dünyasındaki canlılardan herhangi biri gibi görerek insanlığın nüfusunun milyarlardan milyonlara düşürülmesini talep eden radikallere kadar bir çok grup ve görüş yer alır. Bundan dolayı çevreciler çeşitli siyasî hareketlere ilgi gösterir. Geleneksel partilerde yer alan çevreciler yanında yeşiller adıyla müstakil olarak siyasî teşkilatlanma gerçekleştiren, yeşil sosyalizme kayan, komünist anarşistlerle birlikte hareket eden çevreci gruplar da mevcuttur.