İlk Su-Xnumx ...
Su-35 adlı projenin kökleri yetmişlerin sonunda aranmalıdır. Su-27 üzerindeki ana çalışmanın tamamlanmasından kısa bir süre sonra OKB Tasarım Bürosu'nun ilk üretim versiyonunda. PO Sukhoi modernleşme yollarını aramaya başladı. Belli bir zamana kadar, uzmanlar başka işlerle doluydu ve bu nedenle modernizasyon projesi uzun bir süre boyunca ön safhalarda kaldı. Bununla birlikte, mevcut makineyi geliştirmenin ana yolları belirlenmiştir. Öncelikle, havadan ekipman ve silahların yükseltilmesi önerildi.
Aralık 29 SSCB başkanlığındaki OKB’nin söylediğine göre, SSCB Bakanlar Konseyi’nin yeni kararı Aralık 1983’te yayınlandı. Simonov'un mevcut Su-27'i yükseltmek için yeni bir proje geliştirmesi gerekiyordu. Ülkenin askeri ve siyasi liderliği, yabancı uçak üreticilerinin başarısını gördü ve bu nedenle de yerli teknolojiyi geliştirmek zorunda kaldı. Yeni göreve göre, güncellenmiş Su-27'in çözülecek görevler çemberini tutması gerekiyordu, ancak genel verimliliğini arttırması gerekiyordu.
İlk olarak, Su-27 güçlendirme projesi en bariz ve beklenen ismi Su-27М'ı aldı. Orijinal tasarımdaki küçük bir değişikliğe rağmen, proje, savaşçının özellikleri ve yetenekleri üzerinde en ciddi etkiye sahip olabilecek bir dizi tamamen yeni fikir ve çözümlerin kullanılmasını öngörüyordu.
1985'ta tasarım ekibi, Su-27M projesinin taslak versiyonunda çalışmaları tamamladı. Mevcut gereksinimlere göre, uçak üreticileri mevcut planörde ve ekipmanında büyük değişiklikler yaptılar. Projenin en dikkat çekici yeniliği, kanat önünde bulunan tam dönüşlü ön yatay kuyruk idi. Ayrıca, yeni uçak, çıkarılabilir bir kaporta ile donatılmış, daha büyük çaplı bir gövde burnu için dikkat çekiciydi. Önceden uçağın boyuna ekseninde lambanın önünde bulunan Vizir optik lokasyon istasyonu sağa kaydırıldı. Arttırılmış fren kapağı. Yeni ekipmanın montajı için gövdenin kuyruk rayı uzatıldı. Uçak gövdesinde, iç bölmelere erişim için yeni kapaklar, çıkarılabilir olmayan bir yakıt alıcısı, güçlendirilmiş bir şasi vb.
Yeni malzemeler kullanarak yeni tasarım planör yapılması önerildi. Artık alüminyum lityum alaşımlarından bir takım üniteler yapılması planlanmaktadır. Ayrıca, Su-27M projesi, kompozit malzemelerden yapılmış parçaların oranında hafif bir artış sağladı.
Gövdenin burnunun inceltilmesi, büyük boyutlarla ayırt edilen fazlı bir anten dizisine sahip umut verici bir radar yerleştirme ihtiyacı ile ilişkiliydi. Seçilen istasyon aynı anda en fazla 24 hedefi bulabilir ve 8'ine eşlik edebilir. Kuyruk fuarında mürettebatın durumsal farkındalığını artıracak küçük boyutlu bir arka görüş radarının kurulması planlandı.
Ek bir algılama aracı, termal görüntüleme cihazı ve bir lazerli uzaklık ölçer hedef belirleyicisine sahip optik konum istasyonudur. Tespit ve takip araçlarından elde edilen tüm veriler merkezi bilgisayara aktarılmalı ve saldırının hazırlanmasında kullanılmalıdır.
Su-27M navigasyon sistemi, genel olarak, önceki teknolojinin sistemlerinin görünümünü korumuştur. Radyo navigasyon cihazları, atalet kurs sistemi ve uydu sinyal alıcısı kullanılması önerildi.
Projenin ilginç bir yeniliği, tam teşekküllü bir havadan savunma kompleksi idi. Kompozisyonunda, elektronik keşif araçları ve roket fırlatma için optik sensörler mevcuttu. Gelen roketlerin sıkışması ve yanlış termal hedeflerin atılması için yeni bir istasyonun yardımıyla telafi edilmesi önerildi. Uçağın korunması, kompleksin tüm unsurlarının özel bir bilgisayara bağlandığı otomatik olarak gerçekleştirildi.
Ev içi uygulamada ilk kez, çok işlevli sıvı kristal ekranlar kullanarak kabin ekipmanları inşa edilmesi önerildi. Düğme çerçeveli ekranlar, pilota gerekli tüm bilgileri sağlamalıdır. Standart elektromekanik enstrümanlar ve göstergeler şimdi kopyalıyor ve sadece ekranları destekliyor. Ayrıca, daha fazla pilot kullanım kolaylığı için, ön cam üzerinde yeni bir geniş açı göstergesi geliştirilmiştir. Bir sözde tanıtmak gerekiyordu. Kask nişan sistemi, belirli tiplerin kullanımını kolaylaştırır оружия.
Prototip T-10M-2 Farnborough-1994 hava gösterisinde bir gösteri uçuşu gerçekleştirir. Wikimedia Commons resmi
Planörün bir miktar iyileştirilmesi nedeniyle, harici askıya almanın iki ilave noktası için bir sayı bulmayı başardık, bunun sonucunda sayıları 12'e getirildi. Su-27M, tüm cephane seri Su-27'i taşıyabilir. Ek olarak, mühimmat düzeneğinde son zamanlarda uçuş testleri için sunulan orta menzilli RVV-AE'nin havadan havaya füzelerinin perspektifini dahil etmek mümkündü.
1987'te Makine İmalat Fabrikasının pilot üretimi. PO Sukhoi, ilk deneyimli Su-27M'i kurmaya başladı. Bu makinenin temeli seri bir savaşçı aldı. Bir dizi gerekli iyileştirmeden sonra, Su-27 kendi adını T-10-1 aldı. Yakında, deneyimli ikinci Su-27M'in "inşaatı" başladı. Bu makinelerin yeni projeye tam olarak uymadığı belirtilmelidir. Bazı gelecek vaat eden cihazlardan yoksundu ve ayrıca standart kasa tasarımını korudular.
28 Haziran Uçuş Araştırma Enstitüsünde yılın 1988. AA Gromov, deneyimli bir T-10M-1’in ilk uçuşunu gerçekleştirdi. Bir sonraki yılın Ocak ayının 19'ine T-10M-2 avcısı katıldı. Bir süredir testlerde sadece iki prototip kullanıldı, ancak yakında seri ekipmanın seri hale getirilmesi devam etti. Yeni Su-27M uçaklarının hemen hepsi, temel modifikasyonun seri savaş uçaklarından yeniden yapıldı. Teknik ve teknolojik nedenlerden ötürü, prototipler bir şekilde veya diğerlerinden farklıydı.
Konfigürasyondaki farklılıklar, çeşitli yerleşik sistemler üzerinde çalışma gereksiniminden kaynaklandı. Örneğin, Moskova'da bir araya getirilen prototip T-10М-6, elden geçirilmiş bir elektrikli uzaktan kumanda sisteminin ilk taşıyıcısı oldu. T-10М-4 ürünü ayrı durdu. Statik testler için tasarlandığından bu uçak herhangi bir ekipman alamadı.
Rus Şövalyeleri grubuna transfer olduktan sonra Su-27М / Su-35 / Т-10М-12 prototipi. Fotoğraf Vitalykuzmin.net
1 Nisan 1992, Komsomolsk-on-Amur'da inşa edilen ilk T-10M-3 prototipi başladı. Doksanlı yılların başlarında Komsomolsk-on-Amur havacılık Yapım Derneği Yu.A. Gagarina, yeni ekipmanların gelecekteki seri inşaatı için hazırlıklara başladı ve bir süre prototip toplamak gerekiyordu. KnAAPO uçaklarının Moskova'dan bazı farklılıkları vardı. Bu nedenle, uçuş aralığını arttırmak için daha kapasitif yakıt tankları ile donatıldılar. Bir çift yeni yakıt tankı genişletilmiş omurgadaydı.
Prototip Su-27M'in üretimi, 1995 yılına kadar devam etti. Komşomolsk-on-Amur'da, Moskova Makine İmalat Fabrikasında, 12 uçaklarından oluşan pilot serisinden, üç makine (№1, №2 ve №6) toplandı. Tüm tekniklerin testleri LII havaalanında Zhukovski'de yapıldı.
... sonra Su-35
Su-27M projesi, orijinal tasarımın en ciddi şekilde işlenmesini sağladı ve bu nedenle, yılın Eylül ayında 1992'a yeni bir fabrika tasarımı - Su-35 atandı. Askeri harekat savaşçılarının belgeleri halen Su-27M olarak göründü. Müşteri ve geliştirici yakın gelecekte yeni teknolojinin seri üretimine başlamayı varsaydı, ancak bu olmadı. Sukhoi Tasarım Bürosu yeni uçağı yurtdışına satmanın olası bir ürünü olarak görmeye başladı ve uluslararası pazarda Su-35 adı altında tanıtılması gerekiyordu.
Ancak, olağanüstü sonuçlar göstermemesine rağmen, seri üretime devam edildi. 1995'te üç Su-27М / Su-35 serisi üretildi. Ertesi yıl, bu teçhizat, Silahlı Kuvvetler uzmanları tarafından çalışıldığı Devlet Uçuş Test Merkezine gönderildi. Üç uçağın GLIT’lerde kullanılması birkaç yıl sürdü. 2003'te, üç üretim Su-27М ve deneysel makineler T-10-3 ve T-10-12, Rus Şövalyeleri akrobasi ekibine devredildi.
Doksanlı yılların ortalarında, şu anki haliyle, Su-35'in öngörülebilecek geleceğin gereksinimlerini tam olarak karşılamadığı ortaya çıktı. İstenen savaş potansiyelini korumak için avcı için yeni bir modernizasyon gerekiyordu. Planör ve elektrik santrali genel olarak hem tasarımcılara hem de orduya yönelik olarak düzenlenmiştir, bunun sonucunda bir sonraki güncellemenin sadece elektronik eşya ve silahları etkilemesi gerekirdi.
Projenin yeni versiyonu, daha gelişmiş bir hesaplama birimi tarafından ayırt edilen aşamalı anten dizisine sahip umut verici bir radar H011 "Bar" kullanımı içeriyordu. İkincisi nedeniyle, izlenecek ve takip edilecek hedef sayısının arttırılması mümkün olmuştur. Daha güçlü verici ekipman, istasyonun menzilini arttırdı. Ayrıca, hava ve yer hedefleri üzerindeki çalışmaları birleştiren yeni bir dövüş modu.
Deney serisinin en son temsilcileri olan T-10М-11 ve Т-10М-12 uçaklarına yeni donanımlar yerleştirildi. Gelişmiş ekipmanın geliştirilmesi, 1995-96'ta başladı ve birkaç yıl sürdü. Bu çalışmaların sonuçları, bunun için yeni tip uçak ve ekipman yaratmak için kullanıldı.
Seksenlerin sonundan itibaren mevcut AL-31F'e dayanan yeni bir motorun gelişimi vardı. Gelecek vaat eden bir projede ana karakteristik özelliklerin geliştirilmesine ek olarak, değişken bir konfigürasyon memesinden dolayı itme vektör kontrolünün uygulanması önerilmiştir. AL-31FP motorlu ilk uçak, Su-35 №11 deneyimini yaşadı. İlk uçuşu, Nisan 2 tarihinde 1996'te gerçekleşti. Belli bir noktada, açıkçası, pazarlama nedenleriyle, prototip vektör kontrollü uçağın adı Su-37 olarak değiştirildi.
2000'te, bir Su-35UB (T-10UBM) savaş eğitim uçağının prototipi önce havaya uçtu. Bu projede Su-35, Su-37 ve Su-30MK savaşçılarındaki ana gelişmeler bir araya getirildi. Sonuç olarak, çeşitli görevleri çözebilecek, gelecek vaat eden bir çift araba ortaya çıktı. Hava mürettebatı için eğitim sağlayabilir, hava veya yer hedeflerine saldırma ile ilgili savaş görevlerini yerine getirebilir.
Doksanların başlarında, Su-27M / Su-35 uçaklarının seri üretimine ya da değiştirilmiş versiyonlarına başlama önerisi vardı. Ayrıca belli bir zamandan itibaren ihracata yönelik bu ekipmanın tedarik edilmesi planlandı. Bununla birlikte, Rusya Savunma Bakanlığı'nın mali sorunları ve üretim niteliğindeki bazı zorluklar bu planların uygulanmasına izin vermedi. Su-35'in seri üretiminin tamamı yalnızca üç 1995-96 makineyle sınırlıydı. Bu tür ekipman ihraç edilmedi.
Gerçek beklentilerin olmaması üzücü sonuçlara yol açtı. İki bininin başında, Su-35 projesini terk etmeye karar verildi. Mevcut teknolojinin bir kısmı hava kuvvetlerinin müzelerine ve yapılarına aktarıldı. Yeni ekipmanı test etmek için birkaç prototip platform olarak kullanıldı. Projenin daha da geliştirilmesi henüz planlanmamıştır.
Başka bir Su-35
2005'te, Su-35 projesine devam edilmesine ve seri üretim ve birliklere yönelik gerçek planlarla devam edilmesine karar verildi. Birkaç nedenden dolayı, orijinal Su-27М / Su-35 projesini değil, Su-35BM'nin değiştirilmiş versiyonunu kullanması amaçlanmıştır. Bu proje aslında Su-27 için geliştirilen veya donanımını temel alan yerleşik ekipmanları kullanarak eski Su-35'in derin bir modernizasyonunu sağladı.
Su-35BM uçağı, orijinal Su-27'e dayanarak bir planör aldı. Su kanadındaki ön yatay kuyruk tertibatının olmaması Su-35'ten farklıydı. H035 Irbis pasif fazlı anten dizisine sahip bir radar, optik-elektronik istasyonla desteklenmiş, hedefleme-yönlendirme kompleksinin temeli oldu. Ayrıca önemli ölçüde havadaki elektronik keşif ve elektronik savaşı güncellendi. Kabin, üç LCD ekran ve ön cam üzerinde holografik bir gösterge ile donatılmıştır.
Gövdenin arkasında iki adet turbojet motoru vardır: AL-41F1C. Bu ürünlerin en önemli özelliği, tam itme vektör kontrolünün uygulandığı kontrollü bir başlıktır. AL-41F1 motoruna kıyasla itme performansında bir miktar düşüşe rağmen, Su-35BM için ürünler yeterli performans gösterdi ve uçağa gerekli tüm yetenekleri verdi.
2007'te, yeni modelin ilk prototipi olan T-10BM inşa edildi. Birkaç ay süren zemin testinden sonra, bu örnek havaya çıktı. İlk uçuş, pilot pilot Sergei Bogdan'ın kontrolünde Şubat 19 2008'te gerçekleşti. İkinci prototip uçağı, aynı yılın Ekim ayında yapılan uçuş testlerine bağlandı. Birkaç ay sonra, üç Su-35BM kullanılarak testler yapıldı.
Ağustos ayında, 2009, MAKS uzay fuarında, Savunma Bakanlığı ve United Aircraft Building Corporation, yeni teknolojinin seri yapımı için ilk sözleşmeyi imzaladı. Su-35BM serisi, Su-35С adı altında piyasaya sürüldü. İki yıl sonra, iki üretim öncesi savaşçının devlet testleri başladı. Tüm spesifikasyonlar, tam ölçekli seri üretim yapılmasına izin verildi.
Yılın 2009 sözleşmesi, 48 yeni uçağının inşası için sağlandı. Bu serideki bütün arabalar 2015’in sonunda müşteriye teslim edildi. Aralık ayında, 2015, 50'e kadar teslimatı olan 2020 avcıları için ikinci sözleşme olarak ortaya çıktı. Su-35C'in yapımıyla ilgili yeni anlaşmaların imzalanıp imzalanmayacağı henüz bilinmiyor. İkinci Rus sözleşmesinden kısa bir süre önce, ilk ihracat anlaşması ortaya çıktı. Su-35C'nin ilk yabancı alıcısı, 24 uçağı almak isteyen Çin'di. Şubat ayında, 2018 makineleri olan 11, Endonezya tarafından sipariş edildi.
Bugüne kadar, Rusya'nın havacılık kuvvetleri, 68'ten sipariş edilen 35 Su-98С uçaklarını aldı. Ekipman üretimi oldukça yüksek bir hızda ilerliyor ve şu ana kadar siparişi belirtilen zaman dilimi içerisinde yerine getirme ihtimalinden şüphe etmek için hiçbir neden yok. Böylece, önümüzdeki on yılın başında, ordudaki neredeyse yüz yeni 4 ++ nesil savaşçı olacak.
Su-35'ten Su-35'a
Su-35'un adı, çeyrek asır önce ortaya çıktı ve başlangıçta yalnızca geliştirici tarafından kullanıldı. Bu başlık altında, hava kuvvetlerinin savaş potansiyeli üzerinde çok ciddi bir etkisi olabilecek, oldukça cesur bir görünüme sahip gelecek vaat eden bir makine teklif edildi. Bununla birlikte, zamanın bilinen nedenleri ve karakteristik sorunları nedeniyle, ilk Su-35 hiçbir zaman seriye girmedi ve bir noktada bu proje bile kapatıldı.
Son on yılın ortasında, kapalı bir projeye devam etmek, ancak yeni fikirler ve çözümler kullanmak için temel bir karar verildi. Bunun gerçek sonuçları birkaç yıl içinde elde edildi ve 2009'te seri üretim için ilk sözleşme belirlendi. Daha sonra, tamamlanmasıyla aynı anda, başka bir anlaşma imzaladılar.
Birkaç gün önce, deneyimli bir Su-10BM / Su-35С'in ilk uçuşunun yapıldığı günden itibaren 35 yılını döndü. Geçtiğimiz yıllarda, havacılık endüstrisi bir dizi karmaşık görevi çözdü ve tam kapsamlı bir seri yeni üretim seri üretti. Her yıl, silahlı kuvvetler birkaç yeni Su-35C alıyorlar ve yakın gelecekte sayıları yüze yaklaşacak. Tüm zorluklara ve sorunlara rağmen, Su-35 projesi, önemli ölçüde gözden geçirilmiş bir biçimde olsa bile, seri üretime girdi ve savunma kapasitesine katkıda bulundu.
Göre:
http://mil.ru/
http://ria.ru/
http://tass.ru/
http://sukhoi.org/
http://airwar.ru/
http://militaryrussia.ru/blog/topic-533.html
Ilyin V.E. XXI. Yüzyılın Rusya savaş uçakları. - M: Astrel / AST, 2000.
Belyaev V.V., Ilyin V.E. Rus modern havacılık: resimli bir rehber. - M: Astrel / AST, 2001.