Dört klasik müzik festivali. Üç çocuk. Yanında cesur bir dedesi olan iki bitkin ebeveyn. Bir yataklı minibüs.
Eğlenceli olacak, karım bana söz verdi. Şaşırtıcı bir şekilde, öyleydi.
Bazı meslektaşlarım son birkaç haftadır Avrupa’nın güçlü festivallerine – Fransa’nın Aix-en-Provence kentindeki prömiyerlere ve Avusturya’nın Salzburg kentinin cazibesine – katılırken, pandeminin daha karanlık günlerinden sonra programlamanın yeniden canlanması mümkün. maceraperest burada, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki yaz tekliflerini daha iyi tanımak için yeni bir şans.
Sonuçta onlardan çok var. İster Boston Senfonisi için Tanglewood, ister Cleveland Orkestrası için Blossom, Chicago dışındaki Ravinia veya Los Angeles’taki Hollywood Bowl olsun, büyük orkestralarımızın birçoğu kendi tatil evlerinden yararlanıyor. Alt sıralarını piknikçilerle doldurmakta o kadar şanslı olmayan diğerleri, her zamanki salonlarında oynuyor ya da çeşitli iklimlerde kısa konutları bir araya getiriyor.
Sonra Ojai, Ravinia ve Spoleto ve Caramoor ve Bard ve Cabrillo ve daha birçok festival var; Bütçeniz genişliyor ve mideniz güçlüyse, Moab’ın dışındaki nehir kıyısındaki bir mağarada “Zamanın Sonu Dörtlüsü”nü dinlemek için Colorado’dan aşağı bir jet botu bile alabilirsiniz.
Rockies’te bir müzik festivaline katılmak, Vail’deki bunun gibi milli parkları ve tatil köylerini ziyaret etmekle dinlemeyi birleştirme şansı sunuyor. Kredi… New York Times için Andrew Miller
Fırsatlar sonsuzdur, ancak Junior Rangers’ımızın talep ettiği gibi, ses manzaralarını manzara ile birleştirmek isteyen herkes için dağlarda bir yolculuk keşfedilmeyi bekliyor.
Ailem ve ben – 6, 3 yaşlarındaki ve tam olarak 1 olmayan çocuklar da dahil olmak üzere – Rocky Mountain Ulusal Parkı’na kolayca ulaşılabilen Boulder’daki gelecek vaat eden Colorado Müzik Festivali ile başladık. O zaman Denver’ın batısındaki kayak merkezlerine tırmanmak mantıklı geldi – önce Bravo’ya! Vail, ardından Aspen Müzik Festivali ve Okulu için bir sonraki vadiye. Jackson Hole, Wyo., aslında o kadar da uzak görünmüyordu. Orada, Grand Teton Müzik Festivali, aynı adı taşıyan parkın hemen dışında, bir saat kuzeyde Yellowstone Milli Parkı ile oynuyor. Neden?
Tabii ki, bununla gidebilirdik ve bu muhtemelen akıllıca olurdu. Yine de güneye, Utah Canyonlands’den Santa Fe Opera’ya doğru çekici bir rota var. Cazip.
Ailenin geri kalanı eve uçarken, “Tristan und Isolde” ve “M. Kelebek” son zamanlarda orada. Peki ya Temmuz ayında 12 gün boyunca ziyaret ettiğimiz diğer dört festival?
Hepsi oldukça farklıdır, bilet fiyatı ne olursa olsun, bazılarında zaman geçirmek pahalı olsa bile, farklı atmosferlerde ayrı izleyicilere hizmet eder. Her birinin bir yaz festivalinin ne ve kimin için olması gerektiğine dair kendi fikri vardır ve her birinin kendi yolunda değerli olduğu ortaya çıktı.
Colorado Müzik Festivali
Ona uzaktan bakın ve bu 44 yaşındaki, beş-bir-bir haftalık festivalin temel aldığı Colorado Chautauqua’nın oditoryumunu Wagner’in Bayreuth’taki tapınağı ile karıştırabilirsiniz. 1898’de inşa edilmiş, Boulder’un güneybatı kanadında yer almaktadır, her tarafında yürüyüş parkurları olan Flatiron kaya oluşumları onun arkasındadır. Oraya doğru zamanda gidin ve hemen hemen tepenin aşağısındaki oyun alanından bir provayı duyabilirsiniz. Ben John Adams’a kulak misafiri olurken, en gencimiz salıncaktan sahada dolaşan geyiği izledi.
Felaket bir şekilde köhne olan ahşap salon, yaylı çalgılar dörtlüsü için olduğu kadar festival orkestrası için de rahat bir akustik sunuyor ve yakından dinleyen bir dinleyici kitlesini kendine çekiyor. Yakın zamanda Denver’daki Colorado Senfonisini devralan müzik direktörü Peter Oundjian’ın bu festivali öncelikle yerel bir etkinlikten daha geniş erişime sahip bir şeye dönüştürmeyi umduğu sağlam bir platform.
Adams gibi arkadaşların varsa buna inanmak yeterince kolay bir görev. Çağdaş puanlar, bu sezon Wang Jie ve Wynton Marsalis’in komisyonlarını içeren daha geleneksel akşamlarda bile noktalanıyor ve biraz sıra dışı çalışmaları kanonun temel taşlarıyla karıştıran bir programlama yeteneği var.
Yine de ziyaretim, Adams’ın kendisi hiçbir yenilik sunmadan da olsa, besteci olarak rezidansta düzenlemeye katıldığı yeni bir müzik haftasının başlangıcına denk geldi. Attacca Quartet, Philip Glass ve Gabriella Smith’in eserlerine ziyafet vermek için bir gece için geldi, ancak dinlediğim üç konserden iki orkestra programı bu festivalin erdemlerini en çok açığa vuran şeylerdi.
İkincisini alın: Samuel Adams’ın Barok formları akıllıca kıran ve Samuel’in babası John sahneye çıkmadan önce solist Helen Kim tarafından şaşırtıcı bir şekilde çalınan kılık değiştirmiş bir keman konçertosu olan Timo Andres’in kısa bir prömiyeri olan “Dark Patterns”, “Dark Patterns” kendi, nabız gibi atan “City Noir” i yönetmesi için.
Adams podyumda gözle görülür bir şekilde eğlendi ve bunun iyi bir nedeni var: Festival topluluğu takdire şayan. Oyuncular çoğunlukla bölgesel orkestralardan geliyor – örneğin rüzgar solistleri arasında Arizona, Connecticut, Hawaii ve Florida’dan normal sezon müdürleri var – ve her yaz müthiş bir bağlılıkla ve virtüözlük sıkıntısı olmadan oynamak için bir araya geliyorlar.
Onlar da hemen hemen her şeyi oynayabilirler. Dinlediğim ilk program, Beethoven’ın piyano konçertolarını Ralph Vaughan Williams’ın eserleriyle ilginç bir şekilde eşleştiren üç programdan biriydi. Oundjian, “İmparator” Konçertosunda oldukça cüretkar bir solist olan Jan Lisiecki’ye yoğun bir şekilde canlı, enerjik destek aldı, ancak asıl şok, orkestrasının Vaughan Williams’ın II. Hala düşünüyorum, haftalar sonra.
Bravo! Vail
35. sezonunu kutlayan nefis arkadaş canlısı Bravo! Vail tamamen farklı bir ilişki türüdür. Bağışçılarının ceplerinin derinliklerine inerek, altı yoğun haftalık performanslar için şehre üç büyük orkestranın yanı sıra bir oda topluluğu getiriyor. güçlendirici Gerald R. Ford (evet, o).
Toplulukların açıkça değer verdiği bir gezinti. Dördüncüsü yıldan yıla değişir; bu sezon Saint Paul Oda Orkestrasıydı. Ancak Dallas Senfoni Orkestrası 2024’e kadar görünmek için kaydoldu, Philadelphia Orkestrası 2026’ya kadar ve New York Filarmoni 2027’ye kadar sözleşmeli.
Ormanlık dağlarda beşiği olan, amfitiyatro bir botanik bahçesine bitişik ve bir dereye dayanan büyülü ortamın şüphesiz bununla çok ilgisi var ve oyuncular ve aileleri, kayak merkezinin bol olanaklarının tadını çıkarmak için zamana sahipler.
Ama Philadelphia’lıların ilk yardımcı konser şefi Juliette Kang, provalara verilen bir ara sırasında bana, kendisinin ve meslektaşlarının, atmosferin yeterince rahat olduğu ve kimsenin beni umursamadığı pavyonda oturmayı reddeden cesur insanlardan ilham aldığını söyledi. Brahms’ın Dördüncüsü sırasında, kademeli çim için sahnenin arkasındaki çiçekleri çizen altı yaşındaki. Bebeğimizin Bruch’ta hiçbir şikayette bulunmadan gevezelik ettiği bir yerde, yıldırım uyarıları rutin olarak göz ardı edilir ve hiçbir miktarda yağmur, dikkatli patronları saklanmak için kaçmaya göndermez; Burada sadece golf şemsiyeleri değil, brandalar da gereklidir.
Sanat yönetmeni Anne-Marie McDermott, bu yaz üç prömiyerin ana sahneye ulaştığını gören bir devreye alma projesine cesaretle başlamış olsa bile, klasikler ve pop müzikler çoğunlukla bu izleyicilerin gök gürültülü fırtınalar için cesur olduğu şeylerdir – Teksaslılar Beethoven’ın yanı sıra Beatles’ı da getirdiler. Ve oda müziği ve ücretsiz topluluk konseri dizileri repertuarda daha coşkulu bir şekilde dolaşıyor.
Filarmoni, gelecek Lincoln Center sezonunun programlarını test etmek için Vail’deki zamanını sık sık kullanırken, Philadelphialılar, her akşam için sunulan tek prova göz önüne alındığında, önceki sezondan parçaları tekrarladılar. Dinlediğim iki konser için podyumda olan baş konuk şefleri Nathalie Stutzmann, performansların dağ havasında daha doğal nefes aldığını gördüğünü söyledi; onunkilerde en ufak bir memnuniyet kokusu bile yoktu.
Vail’in amfitiyatrosu, kayak pistlerini andıran dört bölmeli çatısı ile adil bir ses sunuyor ve ayrıntılar konusunda biraz çekingen olsa da, Philadelphians’ın hala Philadelphians gibi ses çıkarmasına yetecek kadar gövdeye sahip. Tufan lanet olsun, Stutzmann duyduğum en dürüstçe hareket eden Çaykovski Altıncılarından birini teslim etti.
Aspen Müzik Festivali ve Okulu
Müzikal turist için Aspen ile ilgili sorun, adının yanlış bir isim olmasıdır.
1949’da Chicago’lu işadamı Walter Paepcke’nin uykulu bir Colorado kasabasını hem ruh hem de zihin için bir sığınak haline getirme planının bir parçası olarak kurulan bu saygıdeğer çaba, en iyi şekilde gelişmekte olan seçkin müzisyenler için bir bitirme okulu olarak düşünülebilir; önemli maliyetler için ücretsiz yolculuk bursu.
Pek çok konuk sanatçı resitaller için geçiyor olsa da, burada sekiz haftalık geniş bir sezondaki yüzlerce performansın çoğu, öğrencilerin kıskanılacak fakülteden öğrendiklerini kullandıkları için öncelikle pedagojik bir amaca sahiptir. Renée Fleming, şimdi opera programını şef Patrick Summers ile yönetiyor.
Bir başka deyişle festival öğrencilere hizmet ediyor ve bunun tersi daha az oluyor.
Aspen, 2016’da tamamlanan 75 milyon dolarlık muhteşem bir kampüs yenilemesine rağmen eskisi kadar yayılmıyor. Saati birkaç on yıl geriye alsanız burada bin öğrenci bulurdunuz; bu yıl yetkililer, konut sıkıntısı nedeniyle tüm orkestrayı programdan kesmek zorunda kaldı ve öğrenci grubunu 500 civarında bıraktı. Aspen’in CEO’su Alan Fletcher, bu sayının norm haline gelip gelmeyeceğinin henüz belli olmadığını söyledi.
2000 yılında açıldığında Aspen’in ana mekanı olarak önceki iki yapının yerini alan Benedict Müzik Çadırı, müzik direktörü Robert Spano’nun genellikle eklektik zevkleri göz önüne alındığında korkutucu bir şekilde ağırbaşlı olan programlama kadar bir yenilenme ile yapabilirdi; şehrin gösterişli ihtişamının yanında, çadır dağınık görünüyor. Biletler ayrıca içerideki sert mavi banklarda oturmak için ucuza gelmiyor, ancak herkes – aileler dahil – dışarıdaki çayırlarda ücretsiz olarak dinleyebilir.
Fletcher’ın sahneden söylediği, okulun önde gelen topluluğu Aspen Festival Orkestrası’nın Pazar öğleden sonra bir özelliği, duyduğum konser için yapmaya değerdi.
Fakülte, öğrencileri yanlarında oynarken asıl koltukları alır; mezunlar genellikle solist olarak geri dönerler, bu durumda ilgi çekici bir Brahms Çift Konçertosunda dikkatleri mükemmel genç çellist Sterling Elliott ile paylaşan her zaman popüler kemancı Gil Shaham. Çadırın akustiği uzak olmasına ve konuk şef John Storgards’ın Saariaho’nun “Ciel d’Hiver” ve Sibelius’un 6 No’lu Senfoni’sindeki şefliği garip bir şekilde sert olmasına rağmen, oyun standartları yüksekti.
Grand Teton Müzik Festivali
Jackson Hole sakinlerinin, Grand Tetons’un önünde ilk veya dördüncü evlerinin tadını çıkaracak kadar şanslı olup olmadıklarından emin değilim, Walk Festival Hall’da, mutlu bir şekilde iddiasız, 700. -Teton Köyü’ndeki gondolların yanında koltuklu kapalı tiyatro.
2006’dan beri burada müzik direktörü olan Donald Runnicles, saçma sapan bir festivale sahip saçma sapan bir adam. Bu yıl bir piyano dizisi başlasa ve katılmanız gereken haftalık oda müziği geceleri olsa da – eğer karımın aksine, dağın tepesinden gün batımını izlemekten kendinizi alıkoyabiliyorsanız – ana cazibe, bir abonelikle çalışan Festival Orkestrası’dır. -sezon programı, programları iki kez uygulama ve iyice prova yapma.
Gösteriyor. Bu, ülkenin dört bir yanından oyunculardan oluşan başka bir topluluk: Bazıları burada Boston ve Chicago senfonileri kadar prestijli orkestralardan geri çekilirken, bir kısmı genellikle Metropolitan Operası da dahil olmak üzere opera çukurlarında oynuyor ve hatta birkaçı konservatuar profesörleri. performans becerilerini geliştirmek için buraya gelin. Müzisyenlerden bazıları tüm sezon boyunca kalır, ancak çoğu sadece iki veya üç hafta idare edebilir. Sürekli değişen kadro sorun yaratabiliyorsa – program kitabında beş konser yöneticisi ve 15 korno listeleniyor – aynı zamanda çalmaya bir şevk katıyor.
Kendi neslinin en underrated müzisyenlerinden biri olan Runnicles, onu nasıl kullanacağını biliyor. Duyduğum tüm Rusya programı, politik bir ifadenin bile müzikal değeri açısından dikkatle düşünüldüğü, hatasız bir kalitedeydi.
Genellikle bestecinin Joseph Stalin’in ölümünden sonra kurtuluş ilanı olarak düşünülen Shostakovich’in 10 Numaralı Senfonisi’nin güçlü, iri kemikli bir anlatımından önce, ailesi Ukrayna’da kalan Pittsburgh Senfoni kemancısı Marta Krechkovsky solo şarkıyı çaldı. Myroslav Skoryk’in Rus işgalinden bu yana özgürlüğe bir ilahi olarak yaygın olarak kullanılan “Melodi”sinde. Bu bağlamda duyunca, Shostakovich daha da acil hale geldi.
Prokofiev’in 2 No’lu Keman Konçertosu’nun daha şaşırtıcı bir yorumunu veya dürüst olmak gerekirse, solist Augustin Hadelich’in katkıda bulunduğundan daha şaşırtıcı bir yorumunu duymak için mücadele etseniz de, konserde orkestra sesine daha fazla odaklanmayı isteyebilirdiniz. .
Grand Teton’ın programlamasında genel olarak biraz daha çeşitlilik isteyebilirsiniz, ancak yeni müziği – örneğin, John Adams’ın “Absolute Jest” ve Stravinsky’nin “Petrushka”sını nasıl bir araya getirdiği konusunda bir el becerisi var – ve koymak için küçük bir başarı değil. Mahler’in “Diriliş” Senfonisi ve Puccini’nin “La Bohème”i, ayıların geceleri dolaştığı bir yerde.
Ancak böyle saçma sapan şeyler söylemek, asıl noktayı kaçırmak olur; her festivalin bir Ojai olması gerekmez. Bravo gibi Grand Teton’un sunduğu şeyler! Vail ve Colorado Müzik Festivali kendi tarzlarında, muhteşem bir ortamda iyi müziğin daha basit bir neşesi. Yapabilseydim, yazımı nerede geçireceğimi biliyorum.
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.