Asil türden olan insan kendini değer belirleyici olarak görür, tasvip edilmeye ihtiyacı yoktur, o "bana zararlı olan, özünde zararlıdır" diye hüküm verir. O, varlıklara saygı kazandıranın kendisi olduğuna inanır, o değerler yaratır. Kendinde tanıyabildiği her şeye saygı duyar: Böyle bir ahlak insanın kendi kendisini yüceltmekten başka bir şey değildir. En önemli şey, her şeyin üzerine taşmak isteyen güç ve dolgunluk duygusu, yüksek gerilimin mutluluğu ve hediyeler vermek ve paylaşmak isteyen zenginliğin bilincidir.