Koşmayı hiç sevmezdim.
Çok anlamsız geldi. Amacı yoktu. Nedeni yoktu. Sonrasında ağrı günlerce sürebilir. Mecbur kalmadıkça neden kendimi buna maruz bırakayım?
Beni yanlış anlamayın Aktif olmayı seviyorum. Ama peşinden koşmak için 'anlamlı' bir top veya disk olmasını seviyorum. Takım sporlarının büyük bir hayranıyım. Koşma bir oyunun parçası haline geldiğinde, her şeyi unutuyorum.
Ancak Covid-19 ile tüm takım aktiviteleri tamamen durdu. İki aydır gidecek tek bir muayenehane yoktu. Ben de koşmaya karar verdim.
İlk birkaç ay buzağılar için çok zordu ama katılacak başka aktivitem olmadığı için devam ettim. Yaklaşık altı ay sonra koşuya çıkmak gerçekten dört gözle beklediğim bir şey. Şimdi çok daha yüksek bir hızda, daha uzun süre, neredeyse hiç acı hissetmeden koşuyorum. Koşmanın böyle hissettirdiğini bilseydim, yıllar önce başlamış olurdum.
Yıllardır ilk koşuma 31 Mart'ta çıktım. 7.5 km uzunluğundaydı ve 5: 11 / km hızla. Nasıl gittiğinden oldukça memnun kaldım. Bu ertesi güne kadardı. Zor yürüyebiliyordum ve on gün daha koşmak istemiyordum.
Sonraki hafta yaklaşık aynı hızda sekiz kilometre koştum ve bu sefer iyileşmem sadece üç-dört gün sürdü. Yaklaşık bir ay sonra her iki günde bir koşuyordum. Gerçekten çok hızlı koşmuyordum, ama her seferinde daha az acı veriyordu.
Birkaç koşumda on kilometre koşmanın güzel olacağını düşünüyordum. Bir koşucu için saygın bir sayı gibi geldi. Ama başaramadım. Sekiz kilometrelik işaretin etrafında, bacaklarım gizemli bir şekilde devam etme arzusunu yitirdi.
Üç ay sonra bacaklarım aktiviteye alışmaya başladı. Hala her zamanki sekiz kilometreyi koşmama rağmen, hız önemli ölçüde artmıştı ve şimdi 4:20 ile 4:45 / km arasındaydı. Ve bir koşudan iki veya üç gün sonra, başka bir tane yapmaya hazırdım, kendimi gayet iyi hissediyordum.
Ve sonra 2 Ağustos'ta büyük an geldi. Sonunda on kilometre koşmayı başardım. Ve sonrasında kendimi yorgun bile hissetmedim. Hız 48 dakikada (4:50 / dak) nispeten ılımlıydı, ancak vücudumun sonunda mesafeyi koşabilecek hale geldiği için çok mutluydum.
Birkaç ay koştuktan sonra, hayatımın erken dönemlerinde tamamen yanlış koşmaya yaklaştığımı fark etmeye başladım. Çok hızlı koşuyordum. Çok zor. Oynadığım sporlardan alışkın olduğum şey buydu. Futbolda neredeyse her zaman sprint yaparız. Ben de koşuya çıkarken de aynısını yapmam gerektiğini düşündüm.
Yılın en önemli yarışında olsaydım bu iyi bir strateji olabilirdi ve önemli olan tek şey bir sonraki koşuda ürettiğim zamandı. Ancak hedef yavaş yavaş gelişmek ve birkaç ay içinde olabildiğince hızlı olmaksa, muhtemelen farklı bir yaklaşım benimsemelisiniz.
İki saatin altında maraton koşan ilk kişi olan Eliud Kipchoge hakkında bir belgesel izlerken , alıştırmalarının ne kadar düşük bir zorluk derecesinde yapıldığı beni çok etkiledi. Koşarken konuşabiliyordu ve hiç nefes almıyor gibiydi. Ve biraz fazla hızlı koşar koşmaz, koçu ona bağırarak gelip yavaşlamasını söylerdi. Bütün bunlar ne içindi? Yavaş koşmak neden bu kadar önemliydi?
Koşmaya başlayana kadar bunun hakkında fazla düşünmedim. Sonra, koşmaya başlayan birçok arkadaşımın çoğu kez yapabileceklerinden çok daha yavaş bir hızda antrenman yaptığını fark ettim. Neredeyse her gün, genellikle 5: 00 / km hızla koşan bir arkadaşımın saatlerini yaklaşık 12-15 kilometre boyunca inceledim. Bunun o kadar etkileyici olmadığını düşündüm. Ama sonra yarı maraton için zamanını gördüm. Orada 3: 59 / km hızla 21 kilometre koştu. Peki neden bu kadar yavaş hızlarda pratik yapıyordu?
Görünüşe göre oksijenle çok ilgisi var. Maksimum seviyenize yakın egzersiz yapıyorsanız, anaerobik egzersiz yapıyorsunuz demektir . Bu, kaslarınızın yeterince hızlı oksijen almadığı ve glikoz kullanması gerektiği anlamına gelir. Bu sizi bir süre devam ettirecektir, ancak aynı zamanda laktik asit üretmenin yan ürünü ile birlikte gelir, bu da daha sonra ağrılı ve sert hissetmenize neden olur.
Ciddi koşucular , antrenmanlarının çoğunu maksimum kalp atış hızlarının% 80'inin altında yaparlar. Maksimum kalp atış hızınız 180 ise, bu, kalp atış hızınızın en fazla 140-145 olması gerektiği anlamına gelir. Bu yoğunlukta, vücudunuz yeterince oksijen alır ve sonsuza kadar devam edebileceğinizi hissediyor. Koşmaya başladığınızda, seçmek istediğiniz hız budur.
Çalışmanızı optimize etmek için bazen daha hızlı koşmak istersiniz. Ancak koşu antrenörü Andrew Kastor'a göre, seçkin maratoncular genellikle antrenman hacminin% 85-90'ını aerobik bölgede koşuyor . Elit koşucular daha yavaş koşarak başarılı olursa, geri kalanımızın da bunu yapmaması için hiçbir neden yok. Ve işin en güzel yanı, daha yavaş koşarak, aslında çok daha hızlı olacaksınız.2 Saatten Daha Kısa Sürede Maraton Koşmanın Sırları Nelerdir?
Makul bir hızda koşmanın en iyi sonuçları verdiğini anladıktan sonra, hızın arttığını da görmeye başladım. Bazı günler inanılmaz derecede hafif hissediyorum ve bu hafta 4: 07 / km hızla 41 dakikada 10 kilometre koştum. Komik olan şu ki, o gün hızlı koşmayı planlamıyordum bile, yeni başladım ve kendimi çok hafif hissettim, bu yüzden biraz daha fazla destek verdim. Sanırım daha hızlı gidebilirdim.
Bu yeni bilgiyi göz önünde bulundurarak, koşu için yeni favori stratejimi buldum. Çoğu zaman orta hızdaki koşulara gideceğim ve sonrasında harika hissedeceğim. Hiç yorulmadım ve ertesi gün başka bir koşu yapabilirim. Ardından, ayda birkaç kez, ilerlediğimi görmek ve biraz hız kazanmak için daha hızlı bir koşu yapacağım.
Amacım, yıl sonundan 40 dakikadan daha kısa bir sürede on kilometre koşmak ve bu stratejiden çok az çabayla ne kadar gelişme sağlayabileceğimi merak ediyorum.
Okuduğunuz için teşekkürler ve koşunuzda iyi şanslar! :)
Bu makaleyi beğendiyseniz, şunlardan da yararlanabilirsiniz:2 Saatten Daha Kısa Sürede Maraton Koşmanın Sırları Nelerdir? Ultralearning - 500 Saatlik Ultimate Frizbi Oynayarak Beceri Öğrenme Derslerinizi Önemli Ölçüde Geliştirmenin Kanıtlanmış Bir Yöntemi
COVID-19 salgınının Grand Rapids şehri ve sakinleri üzerinde derin bir etkisi oldu. Virüs 2020'nin başlarında ilk ortaya çıktığında, topluluktaki birçok kişi başlangıçta ciddiyetine ve yayılmasını kontrol etmek için katı önlemlere duyulan ihtiyaç konusunda şüpheciydi.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
16 yıllık günlük tutmanın ipuçları Zaman yolculuğu, günlük tutmanın olumlu bir kazasıdır. 16 yıl boyunca günlük tuttuktan sonra, hayatın gerçek özünü görmeme yardımcı olan şeyin, hakkında günlüğe kaydettiğim şeylerden ziyade günlük tutma eylemi olduğunu fark ettim.
Peki, düşünmek yerine ne yapabilirsiniz? Yapılandırılmış problem çözme yapın. Sorunları çözün ve bir eylem planına karar verin.
Küresel salgın ilk kez duyurulduğunda şaşırtıcı bir duyguydu. Korkunçtu ve yine de bir şekilde heyecan vericiydi - en hafif tabirle yeni bir deneyim.
Uzun zaman önce Rolfed almaya karar verdim. Algılanan tüm postüral kusurlarımla duruşumu kökten değiştirmenin ilginç bir yolu gibi görünüyordu.