Hayat stresli olabilir. Zorluklar sunabilir ve yapar. Aynı zamanda haz ve kahkaha, hem de üzüntü ve gözyaşı getiriyor. Hayat, bizim için mevcut olan tüm duygu ve deneyimlerin bir birleşimidir. Bu deneyimlerden bazıları neşeyle kabul ediyoruz, bazıları kaçmak ve saklanmak istiyoruz, bazıları ise bizi düzleştiriyor ya da 'ölüme' kadar sıkıyor.
İlginç ifade "ölmekten sıkıldım". Veya birisinin "boyunda ağrı" olmasına ne dersin? Ya da "seni deli eden" insanlar?
Bu ifadeleri kullanmaya ve duymaya o kadar alışkınız ki, gerçekte ne dediğimizi fark etmeyebiliriz. Daha sonra atıfta bulunduğumuz "boyundaki ağrı" kişi ya da işi, daha sonra ağrılı omuzlara, tekrarlayan baş ağrısına ya da sırt ağrısına dönüşüyor. "Seni deli eden" insan, yüzünde ve hayatında stres ve gerginlikte ortaya çıkıyor. Bununla birlikte, kim bir kişinin "boyunda ağrı" olduğuna veya "sizi çıldırtığına" veya bir şeyin "bizi ölümüne sıkıcı" olduğuna kim karar verir? Yaparız.
Algılarımızla Şeyleri Görüyoruz
Soğuk kış günlerinde Kuzey Kanada'daki evimdeki pencerede duran bir çocuğu hatırlıyorum ve o sırada "en sevdiğim" ifadesini tekrarlıyor: "Burası çok sıkıcı". Yine de, geçmişe bakıldığında, sıkıcı bir durum olduğunu görüyorum çünkü kaderimi saran pencerede durmayı seçtim, başka bir şey yapmayı tercih etmek yerine. Kış sadece kendisi olmaktı. Kışa direnerek hayatımın sıkıcı olmasını seçen ve tadını çıkarmanın yollarını aramayı seçen bendim.
Aynı şekilde, boyunda bir acıyı "markaladığımız" kişi, sadece oldukları kişidir. Evet, nasıl düşündükleriyle aynı fikirde olmayabiliriz. Evet, çoğu zaman başkaları hakkında düşüncesiz olabilirler. Evet, bazen kaba ve iğrenç olabilirler. Ancak, bir seçeneğimiz var - onların “boyunda acı” ya da “mutsuz bir ruh” olup olmadığına karar verebiliriz. Onları nasıl göreceğimize karar veriyoruz. Mutsuz, işlevsiz bir ailenin meyvesi (belki ekşi bir tane) olduklarını ve bu nedenle tüm öfkelerini alıp etraflarındaki insanlara korku duyduğunu anlayabiliriz. Davranışlarını “doğru” yapmaz, ama tavrımızı öfke ve suçlamadan çok şefkatli hale getirir.
Hayat Seçimler Hakkında
Bütün hayatımız seçimlerle ilgilidir. Sabah kalktık. Biz huysuz, sessiz, neşeli, enerjik, vs. olup olmayacağımızı seçiyoruz. Başka bir seçeneğiniz olmadığını söyleyebilirsiniz, her zaman yorgunsunuzdur. Yine de nasıl yoruluruz? Belki de geç saatlere kadar televizyon izleyerek kalarak. Veya belki de iki işte çalışıyoruz, böylece başka bir yeni araba, yeni elbise, yeni TV, yeni ve daha iyi hale getirebiliriz. Belki de yorulduk çünkü hayatımızdan ve içindeki insanlardan sürekli şikayet ediyoruz. Günün her anında yaptığımız tüm seçimler hayatımızı yaşama şeklimizi arttırıyor.
Eğer evime gelirsen, benim çok "şakacı ve yayılmayan" bir hizmetçi olmadığımı göreceksin. Bu benim tercihlerim yüzünden - akşamları ve hafta sonları çalışmadığım zamanlarda, zeminleri fırçalamak yerine rahatlamayı seçiyorum. Bu benim seçimim. Diğer insanlar ise, lekesiz bir eve, lekesiz bir köpeğe, lekesiz bir yaşama sahip olmayı seçti ve daha sonra yorgun olma ve kendileri için zamanın olmamasından şikayetçi. Hepsi bir seçimdir.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Her gün yaptığımız en önemli seçenek, yaşadığımız hayattan memnun olup olmayacağımızdır. Ne yaparsak yapalım, her zaman bu seçeneğe sahibiz. Bir fast food mekanında asgari ücretle çalışan kişi bile, işinden zevk alma ve müşterilere bir gülümsemeyle ve neşeli bir sunumla davranma ya da düşük ücretli işlerde harcanan her an huysuz ve yalvarma konusunda bir seçeneğe sahip. Düşük ücretli iş bir gerçek olsa da, seçtiğimiz tutum değişkendir. Anın tadını çıkarmayı seçebiliriz - yine de "daha iyi" bir gün ve daha iyi bir iş için sabırsızlanıyoruz - ve şu anda sahip olduklarımızdan en iyi şekilde yararlanın.
Ne zaman acayip, huysuz veya karamsar olmayı seçtiğimizde, tek yaptığımız şeyleri daha da kötüleştirmektir - pencerenin önünde karamsar ve bıkkın bir çocuk gibi. Hayatımız ne kadar korkunçsa, ne kadar korkunç olduğunu hissedersek, o kadar korkunç gibi davranırız ve o kadar korkunç hale gelir. Bunun tersi de geçerlidir. Hayatta kalmaktan hoşlanıyoruz, ne kadar fazla yaşarsak hayatımıza o kadar sevinç gelir ve hayatta kalmaktan daha çok zevk alırız.
Neye Sahip Olduğuna veya Neye Sahip Olduğuna Odaklanmak?
Toplumumuzda, odağımızı sahip olduğumuz şeyden zevk almaktan, sahip olmadığımız şeylere odaklanmaktan ve gittikçe daha fazlasını istemek gibi bir şeye değiştirdik. İstediğimiz şey daha "eşya", ya da daha fazla aşk, ya da daha fazla zaman ya da daha fazla neşe ya da daha fazla güzellik ya da daha fazla sağlık olsun, hala sahip olmadığımız şeye odaklanıyoruz.
Reklam mesajları bizi teşvik ediyor mu yoksa söylemeliyim, bu yöne. "İhtiyacın var" ve o yeni arabaya, o yeni elektrikli süpürgeye, o yeni TV'ye, o yeni ne olursa olsun. Şu anda sahip olduğunuz her şey pasif, güncel değil ve kesinlikle yeni ve geliştirilmiş sürüm kadar iyi değil. Şimdi sahip olduğun her neyse, yeterince iyi değil ve daha fazla neşe, daha fazla seks, daha fazla aşk, daha fazla para, daha fazla rahatlık, daha fazla başarı kazandıracak başka bir şeyle değiştirilmelidir.
Her zaman daha fazlası ... Tüm bu davranışların hayatımıza daha fazla stres, daha fazla baskı, daha fazla borç, daha fazla "daha fazla şey", daha fazla "daha fazla şey" dert etmesi gerektiğini unutmamız dışında.
Belki de daha fazla şey istemeyi bırakmanın ve sahip olduklarımızı takdir etmeye başlamanın zamanı gelmiştir. Ayağı olmayan adamla tanışmadan ayakkabısı olmadığı gerçeğini uyandıran adam hakkındaki hikayeyi duydun mu? Belki de şu an sahip olduğumuz şeyle ne kadar kutsandığımızı aramaya başlamalıyız. Belki de fazlasıyla yeterli olduğumuzu anlamamız ve fazlasıyla yetersiz olanlara bakmaya başlamamız gerekir. Belki de terazileri dengelemeliyiz ve gittikçe daha fazla istemek yerine zenginliğimizden vermeye başlamalıyız.
Şükran Günü Yaşam Tarzı Vermek
Belki Şükran Günü'nde (ve hayatımızın her günü) sahip olduğumuz her şeye odaklanabilir ve sahip olduklarımıza minnettar ve minnettar olabiliriz. Dünyadaki pek çok insan sahip olduğumuzun onda birine sahip değil. 3 ve 4 yatak odalı evlerde yaşıyoruz. Diğerleri bir odada on kişi yaşıyor. Günde üç öğün yemek yiyip aralarında bol miktarda atıştırmalık yiyoruz. Diğerleri ise çocuklarını açlıktan koruyacak kadar yetmez. Dolaplarımız dolu ve taşmadığımız kıyafetlerle taşıyoruz - diğerleri paçavra kullanıyor.
Tüm bu şeyler için çok çalıştınız diyebilirsiniz. Bu doğru. Fakat birçoğumuz artık hayatımızdan zevk almıyor, çünkü faturalarımıza ayak uydurmakla çok meşgulüz. Birçoğumuz güneş ışığını ve şarkı söyleyen kuşları takdir etmeyi unutuyoruz, çünkü işten pazara koşarken çok stresliyiz. Birçoğumuz “başarılı bir hayata” öyle sarılıyoruz ki, kişisel başarının iç huzuru içinde olduğunu, çevremizdeki insanlara sevgiyi ve yüreğimizde bir güvenlik hissi olduğunu unutuyoruz.
Belki de "daha fazla istemek" yerine "daha takdir edici varlıklar" oldukça, aradığımız huzuru ve mutluluğu bulacağız.
Önerilen Kitap Innerself:
Barış Hacı: Hayatı ve İşi Kendi Sözleriyle
Barış Hacı tarafından.
Peace Pilgrim, 1953'ten 1981'teki ölümüne kadar Amerika'da sürekli yürüdü ve konuştu. “Sığınana kadar yürü ve yiyecek verene kadar oruç tut” diye basit ama güçlü bir barış mesajı verdi. Birkaç arkadaşı daha sonra yazılarını topladı ve deneyimlerini ve inançlarını bu birinci şahıs hesabına konuştu. Barış Hacı, dokuz dilde basılmış yarım milyondan fazla kopyasıyla manevi bir klasik haline geldi. Haber kupürleri, sorular ve cevaplar, fotoğraflar, indeks içerir.
Yazar hakkında
Marie T. Russell kurucusu. InnerSelf Dergisi (1985 kuruldu). Ayrıca, haftalık bir Güney Florida radyo yayını olan Inner Power'ı üretti ve 1992-1995'tan, özgüven, kişisel gelişim ve refah gibi temalara odaklandı. Makaleleri dönüşüme ve kendi içsel neşe ve yaratıcılık kaynağımızla yeniden bağlantı kurmaya odaklanıyor.
Creative Commons 3.0: Bu makale, bir Creative Commons Atıf-Benzer Paylaşım 4.0 Lisansı altında lisanslanmıştır. Yazarın niteliği: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Makaleye geri dön: Bu makale ilk olarak göründü InnerSelf.com