Modern izleyiciler için 1960'ların ne kadar çalkantılı olduğunu unutmak neredeyse kolaydır. 1963'te Sivil Haklar lideri Medgar Evers, kendi evinin garaj yolunda suikasta kurban gitti. Aylar sonra, Birmingham’ın 16'sına bir bomba yerleştirildi.inciSokak Baptist Kilisesi dört genç kızı öldürdü. O Kasım ayında, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Dallas'tan geçerken yüzlerce kişinin önünde suikasta kurban gitti.
Malcolm X'in Audubon Balo Salonu'nda suikasta kurban gittiği Şubat 1965'e hızla ilerliyoruz. Bir ay sonra, 'Kanlı Pazar' da Edmund Pettus Köprüsü'nde oy hakkı için yürüyen barışçıl protestocular şiddetli bir şekilde saldırıya uğradı. 1968'de, Dr. Martin Luther King, Jr. ve Robert F. Kennedy, sadece bir ay arayla öldürüldü.
Bu arada Vietnam öfkelendi, vücut sayısı her iki tarafta da yükseldi, hem Güneydoğu Asya manzarasını hem de hem zihin hem de bedenleri kırılmış olarak eve dönen erkekleri yaraladı. Bunlar 'öne çıkan noktalardan' sadece birkaçı.
Sokaklarda devrim, çarşaflarda devrim oldu. Amerikan Rüyası tarafından hayal kırıklığına uğratılan, “geleneksel” değerlerden kaçan, uyuşturucularla uğraşan, saçlarını büyüten ve özgür aşk ideallerini benimseyen bir nesil. Ancak televizyonun ortaya çıkışı, yurtdışında biriken bedenlerde ve evdeki ayrılmış şehirlerde cehalet gibi görünmemek anlamına geliyordu. Ve böylece, açın, ayarlayın, bırakın.
Ama hepsinin altında şiddet hep kaynıyordu. 1969'da nihayet kaynadı.
Charles Manson'un mirası, her zaman Hollywood'un üzerinde yükseldi ve acımasız cinayetle göz kamaştırıcı ve çekici müttefikler yapan sinsi bir ağ ördü. 50 ileinciÖnümüzdeki Ağustos ayında yaklaşan Manson Cinayetleri'nin yıldönümünde, Hollywood'un, arka kapıyı kötülüğün içeri girmesine yetecek kadar açık bırakanın kim olduğunu deşifre etmek için bir kez daha çay yapraklarını ayırması kaçınılmazdı.
Bu girişimler kısmen iki film şeklinde gelir, Charlie diyor , şuradan Amerikalı psikopat yönetmen Mary Harron ve Quentin Tarantino’nun merakla beklenen Bir Zamanlar… Hollywood'da . (Üçüncü bir Manson merkezli film, Sharon Tate'in Laneti , kabaca, Tate'in cinayetlerle ilgili önsezileri olduğunu, dolaylı olarak onu suçladığını ve burada tartışılmayacağını öne sürüyor.) İki film, Manson ve takipçileri için son derece farklı yaklaşımlar gösterse de, her ikisi de sayısız soruya hayati cevaplar sunuyor '' Ağustos 1969 sonrasında şaşkına döndüm.
Charlie diyor
İçinde Charlie diyor Harron, izleyiciyi üç Manson Kızıyla, Leslie Van Houten (Hannah Murray), Patricia Krenwinkle (Sosia Bacon) ve Susan Atkins (Marianne Rendón) ile suçlarını ve onları Kaliforniya'da hücre hapsine götüren yolu düşünürken tanıtıyor. Vacaville Kadın Hapishanesi. Kadınlarla yaptığı konuşmalarda, yüksek lisans öğrencisi Karlene Faith (Merritt Weaver), meslektaşlarının çoğu aynı fikirde olmasa da, kadınları kendi başlarına kurban olarak görmeye gelir.
Manson ve takipçileri 1970'lerde Tate-LaBianca cinayetleriyle resmen suçlandığında, pek çok Amerikalı görünüşte sıradan genç kadınların böylesine acımasız şiddet eylemleri gerçekleştirdiklerini keşfettiklerinde hem şok oldu hem de şaşkına döndü. Bu nasıl mümkün olabilir? Harron'un yanıtlamaya çalıştığı bir soru Charlie diyor ve bunu, Van Houten’in The Family’ye girişinden, kendi beyin yıkaması ve Manson’un kendi başarısız yıldızlık hayalleri aracılığıyla nihayetinde şiddetle sonuçlanan sayısız geri dönüşler aracılığıyla yapıyor.
Başlangıçtan bakıldığında, Aile yeterince ilginç görünüyor. Genişleyen Spahn Ranch, hem sığınak, hem de inziva yeri ve muhteşem manzaralar sunmaktadır. Aile, yemek için dalarak, birbirlerinin çocuklarını büyüten ve birbirleriyle ilgilenen birbirine sıkı sıkıya bağlı bir gruptur. Ve sonra Charlie var. Sevgili ve cesur Onbirinci Doktorundan çok uzak olan Matt Smith, bu tanıdık karizmayı, sıcak ve davetkar ve alternatif olarak sadist ve acımasız olmak arasında denge kurabilen düzgün konuşan Manson olarak çekici bir performansa kanalize edebiliyor.
Van Houten’in grupla ilk gecesinde Charlie, kadınları aile üyelerinden birini, Charlie’nin güçlenme ve aşkla ilgili iyi hisli konuşmaları sırasında ağlamayı kesemeyen utangaç bir genç kadını kucaklamaya ikna eder. Kadından tüm grubun önünde çırılçıplak soyunmasını talep ediyor ve sonra herkese gelip onu kucaklamasını ve ona güzel olduğunu söylemesini emrediyor.
Ancak sesinde bir miktar otorite varken Charlie, kadınları sevgiyle hareket etmeye zorluyor. Kadınlar kıza coo ve titizlerken, Charlie gözlerinin içine bakar ve ona kendisinde bir sorun olmadığını, kusurlu olanların ebeveynleri olduğunu söyler. Seyirci, kamp ateşi ışığının yumuşak parıltısında, genç kadının sırtını tırmalayan bir skolyoz izinin sivri uçlu izini görüyor.
Vücut pozitifliğini benimseyerek ve bunu grup sevgisiyle pekiştirerek, Charlie genç kadının özgüvenini geri kazanabilir ve karşılığında bu güçlendirmenin kaynağı olarak kendi bilgeliğini ve otoritesini lehimleyebilir. Birçoğu her zaman yersiz hisseden yıkılmış evlerden kaçan bu genç kadınlar, muhtemelen ilk kez kendileri hakkında iyi hissedebilirler, ancak ancak Charlie (ve sırayla, Aile) öyle düşündüğü sürece.
Daha sonraki bir sahnede, Aile gecesi yatağa kalktığında ve uyuşturucuyla dolu bir orjiye doğru inmeye başladığında, Charlie kadınları sözlü olarak memnun edemediği için Tex Watson'ı (Chace Crawford) hafifçe azarladı. Tex'e talimatlar verirken tüm Ailenin önünde partnerine oral seks yaptırmadan önce, onların zevkleri de onun kadar önemli, diyor Charlie.
Burada, cinsiyet pozitifliği ve cinsel eşitlikten söz ederken, Manson kendisini zamanın baskın karşı kültürü ile hizalayarak, söylediği her şeyin doğru olması gerektiği fikrini pekiştiriyor. Bu, yavaş ama ustaca inşa edilen, katman katman mutlak bir güvendir, böylece Manson bundan sapmaya başladığında, sorgusuz sualsiz kabul edilir. Filmin başlığında da yansıtıldığı gibi, sorun değil çünkü her şeyden önce Charlie öyle diyor.
Bu sahnelerle birlikte, üç Manson kadınının Charlie'ye gösterdiği hayranlık daha net bir şekilde odaklanmaya başlar. Charlie onlara sadece bir yuva, kendilerini dahil ve önemli hissedebilecekleri bir yer sağlamadı, aynı zamanda özgüvenlerine de yatırım yaptı. Kadınlara takma adlar verir, Susan Sadie olur, Patricia'nın adı Katie ve Leslie, Lulu adını alır. Charlie sayesinde artık yeni bir kimlikleri, yeni bir aileleri, yeni bir yaşamları ve amaçları var.
Harron, Tate-LaBianca Cinayetlerinde Manson kızlarını asla affetmez. Bunun yerine, filmin kendi mağduriyetlerini keşfetmesi bir bahane olmaktan çok bir neden olarak hizmet ediyor. Kadınlar, Charlie'nin kehanetlerine göre, nihai yarış savaşı Helter Skelter'ın yakında çıkacağına ve Charlie'nin çobanlığı sayesinde Ailenin hayatta kalacağına ve gelişeceğine kesinlikle inanıyordu.
Suikastlar, ırksal kargaşa ve ayaklanmalar, üniversite öğrencilerinin kampüste vurularak öldürülmesi ve polis ile protestocular arasındaki kanlı çatışmalarla dolu bir on yılda, ülkenin daha da büyük bir savaşa dönüşmesi fikrini hayal etmek o kadar da zor değildi. Ve böylece, gerçekten sevdiğin, sana bu kadar çok şey vermiş olan kişi, hayatta kalma şansını artırmak için senden bir suç işlemeni isteseydi, tereddüt etmeden evet diyecektin.
Sadece aylar sonra, Charlie'den ayrılmış ve Vacaville'in duvarlarının içine gömülmüş kadınlar, yüksek sesle konuşulduğunda kulağa ne kadar saçma geldiğini anladılar. Ve ancak o zaman suçlarının ciddiyeti, gerçek dehşeti, kederi ve ağırlığı onların üzerine gelir. Charlie yalan söyledi.
Bir Zamanlar Hollywood'da
Manson, Charlie diyor Sharon Tate, yansıtılan bir sahne dışında çoğunlukla yok. Bir Zamanlar… Hollywood'da Bu, Manson'un müzik yıldızı olma hayallerini reddeden plak yapımcısı Terry Melcher'in Cielo Drive'dan başka bir konut için ayrıldığını bildiğini ortaya koyuyor.
Savcı Vincent Bugliosi'nin 1974'teki duruşmaları anımsamasında açıkladığı gibi, can alıcı bağlantı buydu: Kahramanlar Skelter Manson'u cinayetlerden mahkum etmek için gerekliydi. Aile, insan gücünü sağlarken, bunun nedenini Charlie sağladı. Manson'ın 10050 Cielo Drive'da yaşayan Tate'i keşfettiği benzer sahneleri dahil ederek, hem Harron hem de Tarantino, kaderinden kimin sorumlu olduğunu fazlasıyla açıklığa kavuşturuyor: Charles Manson.
İçinde Bir Zamanlar… Hollywood'da Manson'u tek gördüğümüz zaman bu. Bunun yerine Tarantino, ekran zamanını farklı ama önemli bir soruyu araştırarak geçirmeyi tercih ediyor: Tam da Sharon Tate kimdi? Yüzeysel olarak, bariz bir cevap gibi görünse de, cevaplar genellikle indirgeyicidir. Manson Cinayetlerinin kalıcı mirasında, Tate genellikle iki şey olarak bilinir: cinayet kurbanı ve Roman Polanski’nin hamile karısı.
Ancak Tate çok daha fazlasıydı ve Tarantino, zamanının çoğunu Tate'in sıradan ama yine de önemli şeyler yaptığını göstererek geçirerek hayatını kutluyor. İşte Sharon evde Paul Revere ve Raiders'ı patlatırken bir bavul hazırlıyor. Mini etekli bir Sharon, son filminin gün ortası gösterimine gizlice girmeden önce kocası için kullanılmış bir kitap alır. Yıkım Ekibi ve kalabalığın ekrandaki maskaralıklarına verdiği şaşkın tepkilere hayret ediyor. Daha sonra hamile bir Sharon kreşini bir kadın arkadaşına göstermeye başlar. 9 Ağustos'ta arkadaşlarıyla akşam yemeğine çıkıyor ve evet, kirli filmlerin de film prömiyerleri olduğunu keşfetmekten mutlu bir şekilde şaşırıyor.
Tate, Playboy Malikanesi'nin etrafında mutlu bir şekilde dans ederken, geçmiş yılların yıldızlarıyla dolaşırken ya da tatlı kürkler ve büyük güneş gözlükleriyle kaplı LAX'ten çıkarken, her adımını belgelemeye değer olarak ona vaftiz eden flaş ampulleriyle Hollywood'un cazibesi kesinlikle oradadır. Zamansız ölümünün kargaşasında çok sık kaybolan, Tate’in yıldızının kesin bir şekilde yükselişte olduğu gerçeğiydi. Yakın çekim için hazırdı ve Tarantino nihayet onu ona vermeyi hedefliyor.
Tarantino, cinayetlerin rezil ettiği bazı yerleri geri almaya çalışıyor. 'PIG' kelimesinin kanla karalanmış olduğu beyaz Hollandalı ön kapı, bunun yerine geri çekilen ve azarlanan Charles Manson'a sıkıca kapandığı görülüyor. Abigail Folger'ın Patricia Krenwinkel'den kaçmak için boşuna uğraştığı arka bahçe, akşamdan kalma Roman Polanski'nin taze bir fincan kahve ile yere yığıldığı ve huysuz bir şekilde köpeğiyle oynadığı sahnedir.
Sharon Tate'e hayat ve yer verirken, Bir Zamanlar… Hollywood'da Manson Ailesi söz konusu olduğunda, Harron’un filminden kesinlikle daha az sempatik bir yaklaşım sergileyerek hiçbir yumruk atmıyor. Rick Dalton, Los Angeles çevresinde dalış yapan ve otostop yapan hippilere burnunu kaldırsa da, Cliff Booth Spahn Çiftliği'ne gelene kadar The Family'nin daha iğrenç ve uğursuz tarafını görmedik.
Burada, gölgelerde pusuya yatan kadınlar, Booth'un harap olmuş film setinde yürürken, sinekler gibi toplanmaya başlayan diğer üyelere fısıldamak için tembel tembel bir şekilde seyrediyorlar. Spahn'ın evinde Squeaky, Booth'a açıkça yaşlı adamın uyuduğunu söyler, bu Booth'un anlaşılabilirliğine rağmen belirsiz bir şekilde doğru olduğunu gösterir.
Ama ona da ağırbaşlı bir şekilde bakılmıyor. Ev pis ve kısmen diğer aile üyelerinin ot içip TV seyretmesi için ortak bir oda olarak kullanılıyor. Squeaky o sabah erken saatlerde 'beynini mahvetti' ve o gece onunla televizyon izlemeyi planlıyor. Ona zarar vermiyor ama onu da sevmiyor. Booth'un dediği gibi, gerçek çok daha karmaşık.
İki Ailenin Hikayesi
Belki de karmaşada kayboldu Charlie diyor ama kesinlikle canlı bir şekilde mevcut Bir Zamanlar… Hollywood'da Gerçek şu ki, Manson fiziksel olarak orada olmasa bile, Ailenin sürekli olarak ruhları ortama çekip beyinlerini yıkamak için arayan dolandırıcılar olduğu gerçeğidir. Pussycat, Booth'a ilk gelişinde, 'Charlie gerçekten seni kazacak,' diyor. Ve neden bu tam olarak?
Belki de, ondan önceki Dennis Wilson gibi, Booth'un, Manson'ın yararlı bulacağı süslü bir araba ve Hollywood bağlantılarıyla birlikte gelmesi nedeniyle. Tarantino, ne kadar geçerli olursa olsun, onların telkinlerinin nedenlerini açıklığa kavuşturmakla ilgilenmiyor. Bunun yerine, Manson'un kadınları onun kadar kaygısız ve güvenilmezdir. Katlanmaya kabul edilse bile, tek gözün açık uyumalısın.
Her ikisi de Bir Zamanlar… Hollywood'da ve Charlie diyor 60'ların vaatlerinin 50 yıl önce Ağustos'ta iki geceden fazla bir süre bu kadar ani bir şekilde nasıl ve neden geldiğine dair bilmeceyi denemek ve çözmek için gerekli incelemeler. Ancak gerçek, ortada, iki şeyin aynı anda doğru olabileceği, midemizin çukurunda her zaman bir huzursuzluk hissine neden olan karanlık alanın bir yerinde yatıyor.
Manson Ailesi'nin geride bıraktığı katliama bakmak ve öfkeden başka bir şey hissetmek kolaydır. Nasıl olur da Sharon Tate'e yalvararak 'Sana merhamet etmiyorum' diyen Susan Atkins kendi başına bir kurban olabilir? Mağduriyet atfetmek, işlediği suçlara suç ortaklığını ortadan kaldırır mı?
Tarantino'nun gözlerinde öyle ve Atkins'e büyük bir saygısızca davranıyor, acımasızca burnunu ve dişlerini kırıyor, onu iyi bir ölçü için Rick'in alev makinesiyle çıtır çıtır kızartmadan önce çığlık atan bir gulya çeviriyor. Harron, bunun yerine, Atkins’in kendini Hıristiyanlığa kaptırdığı ve görünüşte bir fanatik bağlılığı diğeriyle takas ettiği hapishanedeki pişmanlık reformuna odaklanır.
Charlie diyor Bize Manson Ailesi'nin, kimlik arayışımızın bazen bizi en karanlık yollarda, bizi içimizden çürüten yollarda nasıl tökezlediğini hatırlatan, uyarıcı bir karmaşıklık hikayesi olarak kaldığını hatırlatır. Kurbanlık pek çok şekil ve yüz alabilir ve herkes için şefkat bulmamız gerekirken, aynı zamanda Tate’in mirasının her zamankinden daha parlak bir şekilde parlama zamanıdır. Ve bu kalıcı bir sözdür Bir Zamanlar… Hollywood'da Bu da bize, ne kadar zaman verilirse verilsin, çevremizdeki insanlara gerçekten dayanabilecek bir sevgi ile dokunabileceğimizi hatırlatır. Ve bu hatırlamaya değer.