Yeni araştırmalar ciddi hastalıkları olan insanlar yaşam dışı kararlarını klinik olmayan bir çalışanla tartıştıklarında daha iyi sonuçlar ortaya koymaktadır.
Araştırmacılar, bulgular, ciddi bir hastalığı olan hastaların, bakım tercihlerini tıbbi şartların dışında biriyle tartışırken bakımlarına ilişkin kararların daha kolay olduğunu gösteriyor.
İleri derecede kanserli ve eğitimli klinik olmayan bir çalışanla bakım için kişisel hedefler hakkında konuştuğu hastalar, doktorlarla tercihleri hakkında konuşma, bakımlarından daha fazla memnuniyet duyma ve son yaşamlarında, Stanford'dan araştırmacılar için daha düşük sağlık maliyetleri sağlama konusunda daha olasıydı Üniversitesi Tıp Fakültesi raporu.
Tıp profesörü yardımcı doçenti Manali Patel ve meslektaşları, 213 hastalarıyla kişisel bakım istekleri hakkında konuşmaları ve bu bilgileri sağlayıcılarla paylaşmalarını teşvik etmesi için sağlık çalışanı kullandı.
Görünen müdahale JAMA Onkoloji, hastaların Stanford'un Klinik Mükemmeliyet Araştırma Merkezi'nde görevli olduğu zamanlarda yaptığı ve klinik olmayan işçilerle bu tartışmaları tercih ettiklerini söyleyen önceki araştırmalara dayanıyordu.
“Bakım hedefleri sohbeti prognozla ilgili değil. Patel, hastanın isteklerini ve yaşamlarını nasıl deneyimlemek istediklerini anlamak bütünsel bir yaklaşım ”diyor. “Bu konuşmayı yapmak için daha yüksek seviye eğitime ihtiyacınız yok. Sadece çok destekleyici bir kulağa ihtiyacınız var. ”
Ömür sonu ile ilgili sorular
Patel ve araştırmacıları, Aşama İşleri Palo Alto Sağlık Bakım Sisteminde, 15 ya da tekrarlayan kanser teşhisi konduktan sonra 3 ay boyunca hastaları takip ettiler. Yarısı, sağlık görevlileriyle altı aylık bir süre boyunca bakım hedefleri hakkında konuşmak için rastgele atandı.
Uzman sağlık çalışanı, Patel'in 80 saatlik çevrimiçi bir semineri ve hastanenin palyatif bakım ekibiyle dört haftalık bir gözlemsel eğitimi içeren Patel'nin oluşturduğu bir eğitim programına katılmıştır. Birkaç telefon görüşmesi ve kişisel görüşme sırasında, çalışan hastaları aşağıdaki gibi soruları ele alan yapılandırılmış bir program aracılığıyla yönlendirdi:
- “Kanser hakkındaki anlayışınız nedir?”
- "Senin için önemli olan ne?"
- “Hasta olabileceğiniz bir zaman düşündün mü?”
- “Bu durumda vaktinizi nasıl geçirmek istersiniz?”
Birlikte, bakım tercihleri belirlediler, bir vekil karar verici belirlediler ve önceden bir yönerge hazırladılar.
Patel, “İşçiyi, bu soruları birden fazla zaman diliminde ele alması ve acil durum departmanı ziyareti ya da kötü tarama sonuçları gibi beklenmeyen olaylar gerçekleştiğinde konuşmayı tekrar ziyaret etmesi için eğittik” dedi.
“Bir hastanın nasıl hissettiği ve bugünkü arzuları olarak ifade ettikleri, bir hafta sonra nasıl hissedebileceklerinden farklı olabilir, eğer aldıkları kemoterapiden gerçekten korkunç bir yan etkisi olsaydı ve kendilerini bu bölgede buluyorlarsa aileleriyle vakit geçirmek yerine iki hafta hastaneye yattı. ”
Daha yüksek memnuniyet
Çalışmada sağlık çalışanı ile görüşmelere katılan hastaların elektronik sağlık kayıtlarında, konuşmaların başlamasından sonraki altı ay içinde yaşam sonu bakım tercihlerini belgeleme olasılıkları daha yüksekti (kontrol grubundaki 92 ile karşılaştırıldığında yüzde 18 ). Araştırmacılar, bu belgeyi hastaların konuyu doktorları ile tartıştığını ölçmek için kullandı.
Müdahale grubundaki hastalar aynı zamanda onkoloji bakımlarını daha yüksek olarak değerlendirmiş ve kontrol grubundaki ortalama 9.16 ile karşılaştırıldığında, 10 dışındaki ortalama 7.83 memnuniyet puanını vermiştir. Ayrıca, bakımla ilgili karar vermeleri konusunda sorgulandıklarında daha yüksek memnuniyet puanları aldılar.
Patel, “Bu, müdahaleye katılan hastaların gerçekten zor konuları tartışmak için teşvik edilmesine ve etkinleştirilmelerine rağmen sağlayıcıları ile daha iyi bir deneyime sahip olduklarını gösteriyor” diyor. “Bu, hastaların prognozları konusunda dürüst ve açık iletişime önem verdiğini belirten diğer çalışmaların gösterdikleri ile tutarlıdır.”
Düşük bakım maliyetleri
Araştırmacılar ayrıca sağlık bakım maliyetlerini de izlemiş ve iki gruptaki hastalar arasında kullanmıştır.
15 ayda birkaç önemli fark bulmuşlardı; Ancak, çalışma sırasında ölen hastalar için, son 30 gün belirgin bir şekilde farklılaştı. Sağlık çalışanlarıyla bakım hedeflerini tartışanlar, acil servise gitme ya da kontrol grubunun üyelerine göre hastaneye yatma olasılığının altı katı, bakımevi hizmetlerini kullanma ihtimalinin iki katıydı. 30 ölüm günlerinde ortanca sağlık maliyeti, kontrol grubu için 1,048 ile karşılaştırıldığında $ 23,482 idi.
Genel olarak, sağlık uzmanı olmayan kişilerle konuşmaya katılan hastalar, diğer araştırmalarla izlenen bir bulgu olan bakımevini kontrol grubundan daha yüksek oranlarda kullandılar.
“Sürekli olarak, tedavi edilemez bir kanseri olduğunu anlayan hastaların daha az agresif bakım seçmeleri daha muhtemel ve aynı sonucu burada görüyoruz” diyor. “Hastaların iletişimi ve dinlenmesi ortak bir tema gibi görünüyor, çünkü sağlayıcılar hastaları dinlediğinde ve hedeflerine uygun bakım gördüklerinde, özellikle yaşamın sonunda daha iyi sonuçlar elde ediyor gibi görünüyor.”
Çalışmaya destek, Kaliforniya Sağlık Vakfı, Gaziler İşleri Sağlık Hizmeti Dönüşüm Özel Bakım Ofisi ve Ulusal Sağlık Enstitüleri ile Stanford'un Tıp ve Sağlık Araştırma ve Politikası bölümlerinden geldi.
Kaynak: Stanford Üniversitesi
İlgili Kitaplar:
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = hayatın sonu; maxresults = 3}