II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, piyadelerin nasıl kullanılacağı sorusuna temel olarak farklı iki yaklaşım ortaya çıktı.
Bunlardan birincisi, bir makineli tüfekle birliklerin ve tüfek kartuşu için kendinden yüklemeli bir keskin nişancı tüfeğinin, özel bir ara kartuş için bir hafif makineli tüfek ve zayıf bir kartuş için bir tabanca ile donatılmasıydı. Sovyet Ordusunda kabul edilen bu kavram, askerlerin büyük bir kısmını, 600 m'ye (piyade söküm hattı) kadar olan bir mesafedeki askeri saldırı tüfeği ile savaşmak için silahlandırmaya ihtiyaç duyuyordu. Bahis, 200-400 m ile fazla amaçlı olmayan ateş üzerinde yapılmıştır, daha uzak mesafedeki tüm hedefler, zırhlı araçların ateşinden etkilenmiştir.
Bu yaklaşım, acemilerin çok karmaşık işlerin nasıl yapılacağını bilmediği küresel bir savaşta kitlesel bir ordu için tasarlandı silah. Ayrıca üçüncü dünya ülkelerinin liderleri tarafından da beğenildi: partizanlar (ve partizanlardan pek de farklı olmayan hükümet birlikleri), hedeflenen ateş ve hassasiyet aralığının ateşin yoğunluğuyla daha küçük olduğu, bu silah için en uygun mesafelerde AK'nin avantajlarını tam olarak kullanabildiler.
İkinci yaklaşım, birliklerin bir makineli tüfek ve tek bir tüfek kartuşu için otomatik bir tüfek, ayrıca bir hafif makineli tüfek ve bir tabanca ile silahlandırılmasıydı.
Konsept, düşmanı kesin ve çabuk akıcı bir şekilde çok uzaklara vuran iyi eğitimli bir askere dayanıyordu. Yaklaşan bir yaklaşma durumunda, tüfek otomatik ateşe geçti. Savaş araçlarının mürettebatı, destek birimlerinin askerleri kısa mesafedeki öz savunma tabancaları ve makineli tüfekler ile donanmıştır. Bu fikir NATO ülkelerinde ve bir dizi üçüncü dünya ülkesinde uygulandı.
Tüfekler: M14, FN FAL, G3, CETME, çoğunlukla tek yangın için tasarlandı, yalnızca performans kalitesi bakımından Sovyet SVD'sinden daha düşüktü. Eh, kartuş biraz daha zayıf.
Bu konsept, 60-70-lerde, bu tüfekler yerine yeni bir silah kalibresi olan 5,56х45 mm ile büyük değişiklikler yapmıştır. Bunun nedenleri, 50-60-savaşlarının Batılı stratejistler için biraz beklenmedik olmalarıydı. Özellikle, Afrika ve Asya partizanları açık alanlarda uzun mesafeli yangınla mücadele etmediler, ancak son savaştan kalan ve SSCB'den cömertçe tedarik edilenlerin büyük bir bölümünde, hafif makineli tüfek ateşi için uygun olan kısa mesafelere hemen yaklaştı. Bu durumda patlamalara maruz kaldığında otomatik tüfek, çok düşük doğruluk sağlamıştır.
Bu nedenle, Vietnam Savaşı'nın resmi Amerikan istatistiklerine göre, vakaların ezici çoğunluğunda yangın teması 25 metreye kadar bir mesafede gerçekleşti. Bu durumda, öldürülen Viet Cong’un 50’inde 000’in kartuşu tükenmiştir! Şans eseri değil, ve Afrika’daki bir Avrupa paralı askerinin sembolü tüfek değildi, efektif bir yakın çekim makineli tüfek Uzi. Bununla birlikte, kıtaya yayıldığı zaman partizanlar PCA, Stan ve Vigneron'u AK-47 olarak değiştirdiler. Gerilla savaşında rekabet dışıydı. Aynı Vietnam’da Amerikan askerleri isteyerek “yerli” M14 ve M1 karabina yerine “Kalash” ile yakalandılar.
Sam Amca'nın Yastığından
Vietnam, küçük silahlarla ilişkili olanlar da dahil olmak üzere askeri makinenin tüm sorunlarını ortaya çıkaran Amerikan ordusu "doğruluk momenti" haline geldi. AK-47'in özelliklerine benzer bir saldırı tüfeği kullanma konusu tüm aciliyetle birlikte arttı.
Bu arada, Sam Amca tam olarak depoda ihtiyaç duyulanı buldu. 50’in sonlarına doğru Amerikan tasarımcı Eugene Stoner hafif bir saldırı tüfeği geliştirdi. Fakat aslen M15 olarak adlandırılan AR-16'in talep edilmediği ortaya çıktı. O zaman küçük kollara hakim yaklaşım ve mevcut tasarım kusurları nedeniyle, tanınması uzun yıllar ertelendi. Ancak mutluluk olmazdı, ama talihsizlikler yardımcı oldu: 1957-mm МХNUMX 7,62-mm tüfeği, 14'ta hizmete girdiğinde, özellikle de yakın dövüşte, yangının etkinliğini gösterdi. On yıl sonra orduyu silahlandırmak gerekliydi.
Stoner gerçekten devrimci bir karar verdi - saldırı tüfeği küçük kalibreli olmalı. Bu nedenle, yeni silah patlamaları sırasında daha fazla doğruluk sağlamalı ve giyilebilir cephane miktarı sağlamalıdır (küçük kalibreli kartuş neredeyse yarısı kadardır). Böylece, Eugene Stoner'in beyninden, kalibre indirgeme eğiliminin başladığı yerel AK-74'un doğduğu sonucuna varıldı. Bu güne kadar, destekçiler ile küçük kalibre rakipleri arasında bir anlaşmazlık olmasına rağmen, trendin istikrarı şüphesiz Amerikan tasarımcının kararının gerekçesini doğrulamaktadır.
1959’te, Colt AR-15’i Armalit’ten üretme hakkını elde eder ve tüfeğin ticari versiyonunu üretmeye başlar. Aynı zamanda ümit vaat eden askeri silahların seçimi için rekabetçi testler yapıldı.
Rekabetin görevi şuydu: tüfeğin ağırlığı, 2,7 kartuşları için bir dergi ve 20-450 m'ye ilk aşamadan en az bir kurşun isabet edebilen ve çelik ordunun kaskının her iki tarafını delebilen 500kg'dan fazla değildi.
Test sonuçları çok başarılıydı. AR-15, 14 zamanlarında doğrulukta МХNUMX değerini aştı ve aynı işlerin çözümü için bir buçuk kat daha az kartuş harcadı. Toplam ağırlığı 1,2kg (silah ve mühimmat için tanımlanmıştır) olan bir asker 7,5 kartuşlu M14 veya 100'li AR-15 (M16) taşıyabilir. Yararları açıktı.
1961 sonbaharında, AR-15 Güney Vietnam'daki saha denemelerine gönderildi. Tüm şartlar yerine getirildi ve ABD Hava Kuvvetleri tarafından kabul edilen tüfek 15 Mayıs 1962.
1963’te, tüm iklim bölgelerinde, ordunun çeşitli kollarında test etmek amacıyla 85 000 tüfeklerinin temini için Colt ile sözleşme imzalandı. Silahların güvenilirliğini azaltan bazı eksiklikler belirlendi ve ortadan kaldırmak için önlemler alındı. Dolayısıyla, özellikle, kirlendiğinde kapatılmadığı takdirde cıvatayı elle ön konuma geri döndürmek için alıcıda bir itici belirdi. Bu değişikliklerin ışığında, M16A1 adını alan tüfek, tüm Ordu ve Amerika Donanması tarafından kabul edildi. Şirket, Vietnam'daki Ordu ve Deniz Piyadeleri ihtiyaçları için 700 000 tüfek siparişi aldı.
Daha az kötülük
Ancak güncellemeden sonra bile, M16 hala mükemmel olmaktan uzaktı. Hala çalışma koşullarına duyarlıydı. M16 gövdesinin kılcal özelliklere sahip olduğu ve nemi biriktirdiği ve koruduğu ortaya çıktı (bundan kaçınmak için özel koruyucu başlıklar kullanılması önerildi). Ek olarak, kartuşlardaki barutun değiştirilmesi nedeniyle, ateşleme hızı çarpıcı bir şekilde artmıştır - dakikada 1000 çekimine, bu da ateşlemede çeşitli gecikmelere yol açmıştır.
Şimdiye kadar, birçok Vietnam gazisi, en uygun olmayan anda başarısız olan tüfeğin yoldaşlarının ölümünden suçlanmak olduğuna ikna oldu. Buna rağmen, M16А1 ürününün tanıtımı hızlandı. Özellikle seçilebilecek bir şey olmadığı için: İkinci Dünya Savaşı ve Kore Savaşı’ndaki Amerikalılara hizmet veren Garand tüfeği tamamen kullanılmazdı ve M14’in üretimi durdu.
Zaten 1978'ta M16А1 modernizasyon programı başladı ve yeni bir model olan М16А2, 1982 yılında hizmete girdi. Başlıca farklılıklar şunlardı: daha ağır ve daha uzun namlu, sabit patlamalarla otomatik ateşleme (her biri üç atış), namlu çıkış freninin yeni bir tasarımı - bir kompansatör, yeni bir görüş ve tabanca kabzasının ve önkolunun modifiye edilmiş bir konfigürasyonu.
“МХNUMXА16 orduda görünmeye başladığında, herkes çok memnundu: üzerinde yapılan gelişmeler, kendimize önerdik, Stoner’ın silahıyla ilk tanıştığımızda farkedilmiş bir şeydi. Sonunda, bir insana yakışır bir silah ortaya çıktı ve tecrübeli çavuşlar "uçak avını", 2 bahçeleri için bir mermiyi diğerine sürükleyerek mahkum edildi. Silah gerçekten de “iyi” olarak adlandırılabilirdi: ağır namlu sayesinde nihayetinde gerçekçi olmayan patlamalarda uzun süre ateş etmek mümkün olmuştu, geri dönüşler eski versiyondan neredeyse yarı yarıya daha zayıftı; daha büyük kütle.
Görme normal ayar vidaları aldı, şimdi herhangi bir asker silahı hedefleyebilir. Doğruluk, tipik olarak, 2 yarısı ile 3,5-100 inç civarındaydı, ancak ayrı ayrı sandıklar, aynı mesafedeki 1 1 \ 2'ı dağıttı. 300-400 yardalarında atış yapmak artık deneyimli atıcıya melankoliye neden oldu - hedefleri parçalara ayırmak çok kolay oldu. Bu, 30 kartuşlarındaki daha dayanıklı ve daha güçlü bir naylon dergi ile kolaylaştırılmıştır. A2 kitinde bulunan süngü serin görünüyordu, ancak ondan duyulan anlam önceki uzun değişikliklerden çok daha azdı.
İki delikli görme de belki işe yaramazdı: alacakaranlıkta çekim yaparken bile, 800 bahçelerinin işareti gibi başarısız bir şaka gibi görünüyordu. Üç atış kesip alan USM de doğru olarak adlandırılamaz: Fort Bragg'da, ikinci atış gününde işe alınan her kişi üç atış kesti.
Ancak kesme detayı nedeniyle tek çekim çok daha az uygun hale geldi, iniş düzensiz, daha zor ve sonunda başarısız oldu. Bu nedenle, şimdi orduda ve üstünde birçok tüfek donanma böyle bir cihaz yok. Merminin enerjisi hala oldukça yeterli olmasına rağmen, 800 metrede bir filin büyüklüğü olmadığı sürece hedefe vurabilirsiniz. Öte yandan, merminin daha önce yaklaşık sıfıra eşit olan geri çekilme etkisi fark edilir bir şekilde iyileşti ”dedi.
Ancak yeni değişiklik mükemmel değildi. Tüfeğin dezavantajları, geri dönüş yayının düşük güvenilirliği, parçaların aşırı minyatürleştirilmesi, kirlenmeye duyarlılık olarak kabul edilir.
Önemli modernleşmeye rağmen, bugün için М16А2 ve А3, Amerikalı uzmanların görüşüne göre, Rus AK74М’ın güvenlik, sırayla ateşlemenin doğruluğu, bozulma eylemi ve kompaktlık konusunda yetersiz olan gelecek vaat eden bir modeli temsil ediyor.
İlk yakalanan М16, zaten yılın 1967'unun sonunda Sovyet test laboratuarlarına girdi. Çalışmalar bir dizi olumlu nitelikleri ortaya çıkardı: Bir merminin yüksek katliam etkisi, iyi ergonomi, yüksek ateş verimliliği. Ancak aynı zamanda, özellikle zor koşullarda, son derece düşük servis gücü ve otomasyonun güvenilir şekilde çalıştığı kaydedildi. Sonuç olarak, uzmanlar şunları vurguladı: tüfek, el ele savaş için uygun değildir ve sağlam bir temele kazara düşme, savaş kullanımına devam etmeyi imkansız hale getirebilir.
Sonsuz rakipler
Kural olarak, M16 ailesi tüfekler hakkında yapılan herhangi bir konuşma kaçınılmaz olarak en yakın rakipleri olan Kalaşnikof saldırı tüfeği ile karşılaştırılmasıyla sona ermektedir. Politika ve silah piyasası neredeyse ayrılmaz olduğu için, bu argümanlar çoğu zaman buna karşılık gelen bir tonu alır. Önyargı ve ulusal angajman suçlamalarından kaçınmak için, МХNUMX ve АК ile Amerikan uzmanı - daha önce belirtilen Dan Shani'yi karşılaştırma fırsatı sunacağız: “AK zamanından beri, AK16'e alternatif oldu. AK, Mauser-16'ten bu yana muhtemelen en güvenilir kitle piyade silahları modeli olan sıradan bir silah olarak adlandırılamaz. AK, ABD Ordusunda aktif olarak sınandı ve hatta bazı yerel çatışmalar sırasında Donanmanın özel kuvvetleri tarafından bile kullanıldı.
Çeşitlilik için ve başta Sovyet yapımı AK-47 olmak üzere AK'lardan çekim yapma şansımız olduğunda, bu silahlar bir tür sapan ve ilkel vahşilerin yayına benziyordu, o kadar basitti ki düzeltildi ve kesildi, ancak 300 bahçelerinde 7,62 mermileri tuğlayı tamamen deldi, Döşeme ve kolayca arkasına saklanarak avcı öldürebilir. Bu etkilemek başarısız oldu.
AK modern üretim, M10A16 maliyetinin neredeyse 3-y kısmına değer. Ancak, listelemeye değer olmayan pek çok olumlu özelliğe rağmen, AK'nin kullanımının çok yönlülüğünü sınırlayan bazı özellikleri vardır. Böylece, tamamen çelik bir yapı silahın gücünü arttırır, kaynağı ve bakım kabiliyetini arttırır, ancak ateş gücünü arttırmak için gerekli kütle rezervinin silahını mahrum eder. Güncellemeden sonraki M16, yani, kıçı uzatmak ve namluyu ağırlıklandırmak, yalnızca 300 gramını daha ağırlaştırmaya başlarsa, AK'lerde yapılan benzer gelişmeler, askeri silahlar için kabul edilemez olan ağırlığını arttırır; Saiga MXN ve RPK makineli tüfek örneğinden görülebileceği gibi, AK'lerde yapılan benzer gelişmeler, ağırlıklarını askeri silahlar için kabul edilemez hale getirir.
Sovyetler Birliği'nde Kalaşnikof'un hafif alaşımlı bir alıcıyla saldırı tüfeklerinin yaratıldığından eminim, ama elbette Rusların silahlarını ayarlamak istedikleri sert testlerden geçemediler ...
AK gruplandırması, vahşi ve sefaletin tamamen Avrupa’nın doğusundaki Avrupa'da olduğuna inanan şişirilmiş hindiler kadar kötü değil. AK-47 yeterince hassas değildi, yani yüksek hassasiyetli silahlar.
100 bahçelerinde, öğütülmüş bir alıcıyla karşılaştığım AK'lerin çoğu, bir askeri silah için yeterli güç olan bir 2-2,5-3,5 inç'i güvenle çarptı. Sonuçlar daha iyi olabilirdi, AK daha rahat ve daha da iyi olabilirdi - buna ek olarak 1,5 çoklu kolimatör. AK 7,62'ten oldukça kesin bir ateş 400 metreye kadar ateşlenebilir, bu noktada AK-47 mermilerindeki delikler 7 inç dairenin etrafına dağılmıştır. Bence bu hiç fena değil. Daha iyi silahlar kalibre 5,45. Ondan 600 yarıma kadar hedeflere kolayca vurabilirim ve optik ile doğru çekim yapmak 400 yardada gerçekken, dağılım 4-5 inç'i geçmiyor. Güçlendirilmiş bir alıcıyla yapılan AK-74M'in, .223 Rem kalibreli (calibre 5,56 x NATO 45 - yaklaşık S.) değiştirilmesinden bahsetmeden değil, daha iyi sonuçlar vereceğini varsaymalıyız.
AK'ye atfedilen diğer “kusurlar”: mağazaya bitişik olma zorluğu, kayma gecikmesinin olmaması, uygunsuz bir görüş, bir sigorta, kısa bir popo - bunlar kusur değil, özelliklerdir. Depo, M-16A2 veya HK G33 mağazası kadar doğal olarak birleşemez, ancak silahı olan bir asker, 500 metrelik çamurun içinden geçerken ve sonra da bir hendek kazarken, bir hendek üzerine oturduğunda bile, HER ZAMAN bitişiktir. bu tarlaları koy, su ...
Bu gerçek bir örnektir ve M16 kutusunun alıcı penceresinden pisliği çıkarmak zorunda kalırsanız, oradaki lanet olası mağazayı itmek için, muhtemelen, bunun mümkün olduğunu ve başka bir şekilde ... o zaman çaba ya da beceri. Bu, kamera sabun kutusuna bir film yerleştirmekten daha zor değildir ve icat edecek bir şey yoktur.
En kısa sürede anında yanan bir yangın olasılığı varsa, AK sigortasını açmaya gerek yoktur. Silah, beton bir zemine uygulanmış olsa bile ateş etmiyor, iniş yeterince güvenilir ve ihtiyaç duyulmadan başarısız olmayacak. Bu, ateşin alevlenmesi için bilinen bir zorluktur - ama aynı zamanda basit bir beceri ile de düzeltilir. AK, hassas bir şekilde ve bu tür bir iniş ile çekilebilir ve uzun menzilli, doğru atış için diyoptriden daha az uygun olan görüş, anında küçük ve orta mesafelerde ateş taşımanıza olanak sağlar. Bu tür durumlarda diyoptri, tüm dünyayı engeller ve buna pek de uygun denemez.
Kapı gecikmesi genellikle amatör bir öğedir. М16'te, basit bir kurulumdan hızla başarısız oluyor. Benim düşünceme göre, hiçbir gecikme ilk kartuşun bükülebileceğinden daha iyi olamaz, böylece dışarı atılması gerekir. Popo AK çok kısa, ama sıkı bir ceket ve teçhizatla vurmanız gerektiğinde, önkol ve kolların "inceliği" nin yanı sıra, belirgin bir şekilde daha az hissediyor.
МХNUMXА16'e gelince, hemen açılmaya başlayan birçok kusuru vardır. Bunlardan biri, M3 ve M113А2 tavanlarını bu kadar yüksek (ABD zırhlı araçlar - SS) yapan boyutlardır ve M2 motorları uzun süre yetmedi.
Bu arada, Körfez'deki ilk çatışmaların deneyimi, yangın temaslarındaki fiili atış menzilinin 300 yardalarını aşmadığını gösterdi. Bu durum, 2 Dünyasından bu yana komutanlarımızın zihnini işgal eden ve kısmen Vietnam'ın dağlık bölgelerinde dövüş tecrübesiyle desteklenen “uzun piyade silahı” kavramını boşa çıkardı.
Şahsen, .20 inç namlulu “uzun” bir tüfeğin, M14,5 modifikasyonunda olduğu gibi, inç uzunluğunda 4 namlulu ve katlanır bir kıçlı olan diğerleri için “özel” bir dağ tüfeği birliği olması gerektiğini düşünüyorum.
Bir diğer çok önemli dezavantaj genel yapısal kırılganlıktır. Sadece sonbaharda yeryüzündeki grevlerden değil (aynı zamanda nadir olmayan), aynı zamanda bir zırhlı aracın vücudunda rastgele şoklar varken, rampaların korkuluklarında, alıcıdaki diğer askerlerin tüfeklerinde çatlaklar vardı. Çoğu zaman sadece alıcı değiştirilerek tedavi edildi. Bu, yalnızca devletin sadık 200 dolarlarının kaybı değil, aynı zamanda atölyede bir hafta ve yeni bir ayarlama anlamına geliyordu. Ve sık sık olur, normal askeri silahlarla olması gerektiğinden çok daha sık olur.
AR-15'in genel olarak güvenilirliği ve özellikle ordu tüfekler hakkında çok şey söylendi. M16'imin zor bir durumda beni asla başarısızlığa uğramadığını söyleyebilirim. Ama! Genel olarak, silahın güvenilirliği nispeten düşüktür. Tecrübeli ellerde, M16 asla kire batmaz, atıcı içinde en üste olsa bile, asla suyu yudumlamaz, daima temizlenir ve yağlanır. Ancak deneyimsiz bir savaşçı her zaman silahı haksızlığa uğratacak şekilde getirmenin bir yolunu bulacaktır. Basra Körfezi'nde pek çok örnek vardı ... Kum M16 mekanizmasına girdiğinde, ateş etmeyi her zaman durduramazdı, ama çok yakında bir arıza nedeniyle tamamen başarısız olabilirdi. Bundan kaçınmanın harika bir yolu var - iç mekan dışındaki tüfekleri parçalarına ayırmayın. Ancak bunu doğrudan HAMVEE'de (ordu aracı "Hummer" - yaklaşık SS) veya bir çadırda yapmak gerektiğinden, toz gerekli miktarda düştü.
Sonuç olarak - tüfek uzun bir özerk kampanya için uygun değildir. Bir başka “kickshaw”: M16'in gövdesine salındığında su, küçük çaplı, geniş uzunluğa ve tuhaf tipteki tüfeklere bağlı olarak her zaman tek bir hareketle sallanmamaktadır. Sonuç olarak, namlu birkaç (iki veya üç) atıştan sonra başarısız olur ve değiştirilmesi gerekir. AK-74'in neredeyse aynı kalibre ile bu eksiklikten yoksun olması ...
Çoğu zaman M16А2’in, kirliliği taşıma kabiliyetinden daha hassas olduğu profesyonellerin silahı olduğunu duymak gerekir.
Hafifçe söylemek gerekirse, öyle değil. Savaş, tamamen sivillerin aşırı çağırdığı tüzüğün altına çok az düşen bölümlerden oluşuyor. Bir savaş sırasındaki bir profesyonel bir silahla birlikte büyümeli, aynen 100% 'de güvenilir olmalı ve savaştaki en önemli şeyin tüfeğin durumunu takip etmek olduğuna ikna olamazsınız. Aksine, M16'a sınırlı bir ordu tüfeği olarak kullanılabilecek iyi bir spor tüfeği denilebilir. ”
Beklentiler
Sadece Dan Shani gibi pratisyenler tarafından değil, aynı zamanda ABD gibi birçok ülkeden silah ustaları tarafından da, son modernizasyondan sonra bile, М16 eski olarak kabul edilir.
Ancak, yeni bir saldırı tüfeği yaratmaya yönelik çok sayıda girişim istenen sonuca yol açmamıştır. Ve bu nedenle, sanıldığı gibi, М16А3, ABD Ordusu ile uzun süre hizmette olacak. ABD özel kuvvetleri, şimdiye dek bütün vatanseverliklerine rağmen, yabancı silahları giderek daha fazla kullanıyor: Alman MP-5 hafif makineli tüfek, Uzi, G3, İsrail Galili veya hatta bugün Afganistan ve Irak'taki AK .
Aynı zamanda, M16, M16A1, A2, A3 tüfekleri, Honduras, Guatemala, İsrail, Lübnan, Libya, Fas, Meksika, Yeni Zelanda, İran, Umman, Panama, Tayvan da dahil olmak üzere 27 ülkelerinin ordularıyla hizmet vermektedir. Güney Kore, Kanada ve Çin'de bazı değişikliklerle üretilmektedir. Ek olarak, МХNUMXА16 UK SAS'ın seçkin birimlerinde hizmet vermektedir. Gerçek şu ki, İngiliz Enfield saldırı tüfeği L3А85 daha da kötü: Silahın güvenilirliği izin verilen normların altında. Örneğin, “Çölde Fırtına” sırasında tıkanma mekanizmalarına karşı yüksek hassasiyet gösterdi ve uzanırken çekim yaparken, alev tutucudan çıkan gazlar bir toz bulutu ortaya çıkardı. Kosova'daki operasyon sırasında, İngiliz askerlerinin silahlarının büyük ölçüde arızalanması, onları acımasızca bir bölümünü Amerikan tüfekleriyle donatmaya zorladı.
Her neyse, ancak М16 ve onun ardından yapılan değişiklikler, dünyadaki prevalansta AK'den sonra ikinci sırayı aldı. Burada, gerçeğin, bir ya da başka bir silah satın alırken, devlete yalnızca askeri ölçütler tarafından değil, aynı zamanda çok daha büyük ölçüde siyasi düşünceler tarafından yönlendirilmesi gerektiği açıklığı getirilmelidir. Ne de olsa, askerler tarafından silahlandırılan silahlar ülkenin genel oryantasyonuna tanıklık ediyor.
Küçük silahların ABD askeri-teknik düşüncesinin gelişiminde hiçbir şekilde ana yön olmadığı belirtilmelidir. Son yıllarda askeri uzay silahları bir öncelik olmuştur havacılık ve roketçilik ve diğer birçok alan - Amerikalıların başarılarının çok daha etkileyici olduğu.
Ancak, Afganistan ve Irak'taki son olaylar, jeofizik silahların, uydu savaşçılarının veya gizli bombardıman uçaklarının güvenilir bir saldırı tüfeğinin yerini alamayacağı ya da dediğimiz gibi, otomatik bir tüfekle ikna edici bir şekilde olduğunu göstermiştir.