The Lancet Planetary Health dergisinde yayınlanan yakın tarihli bir makale, salgınları önlemek için bir önlem olarak yarasaları ve yaşam alanlarını rahatsız etmekten kaçınmak için evrensel bir anlaşmayı savunuyor.
Yarasalar, hem 2003’teki SARS koronavirüs salgınında hem de COVID-19 salgınında virüsün kaynağı olarak tanımlandı. Bulaşmanın, enfekte olmuş bir yarasayla doğrudan temastan mı, bir mağarada veya benzer bir ortamda yarasa vücut sıvılarına maruz kalmaktan mı yoksa yarasanın bulaştığı başka bir hayvandan mı kaynaklandığı belirsizliğini koruyor. Büyük ihtimalle asla bilemeyeceğiz.
Laboratuvar kazası yoluyla yayılan bir virüs bile, yine de orijinal olarak bir yarasadan gelirdi. Ancak harekete geçmek için tüm ayrıntıları bilmemize gerek yok.
Yarasaların, insanlar da dahil olmak üzere diğer türlere bulaşabilen çok çeşitli virüslerin deposu olduğu bilinmektedir. Bunlar kuduz, Marburg filovirüsleri, Hendra ve Nipah paramiksovirüsleri, Orta Doğu Solunum Sendromu (MERS) Coronavirüsü gibi koronavirüslerin kaynağıdır ve meyve yarasalarının Ebolavirüslerin kaynağı olduğuna güçlü bir şekilde inanılmaktadır.
Yeni bir analiz, insanlığın yarasaları kendi hallerine bırakmayı kabul ettiği küresel bir tabunun değerine işaret ediyor -onlardan korkmayın veya onları kovalamayın ya da itlaf etmeyin (yalnızca onları dağıtmaya ve zoonotik yayılma olasılığını artırmaya hizmet eden faaliyetler)- ancak ihtiyaç duydukları yaşam alanlarına sahip olmalarına ve rahatsız edilmeden yaşamalarına izin verin.
Bir zerre önleme gerçekten de bir kilo tedaviye değerse, o zaman yazarlar insanlığın basitçe yapması gerektiğini vurguluyor. başka bir salgına yakalanma riskimizi azaltmak için en temel, sağduyulu yukarı akış adımlarını atın; tehlikeli virüslerin hayvanlardan insanlara gerçekten geçebildiği arayüzde.
“8 milyar insanın yaşadığı küreselleşmiş bir dünyada, etrafımızdaki vahşi yaşam ve ekosistemlerle olan karşılıklı bağlantımızı artık göz ardı edemeyiz. WCS’nin Uluslararası Politikadan Sorumlu Başkan Yardımcısı Dr. Susan Lieberman, zoonoz kökenli bir sonraki salgını önlemek istiyorsak insanlığın doğayla ilişkisini değiştirmeliyiz ve bu, yarasalarla başlayabilir” diyor.
Basitçe söylemek gerekirse, insanlık, özellikle yaban hayatı ve özellikle yarasalar olmak üzere doğayla kopmuş ilişkisini değiştirmelidir. İhtiyacımız olan insan davranışsal değişikliklerini uygulamanın maliyetleri, başka bir küresel pandeminin maliyetlerine kıyasla (daha da yıkıcı olabilir). Yaban Hayatı Sağlığı ve Sağlık Politikası Profesörü Steven A. Osofsky, çalışmanın baş yazarı. “Bununla birlikte, yarasa avlamayı, yemeyi ve ticaretini gerçekten durdurabilir, mağaralarından uzak durabilir, yarasaların yoğun olduğu alanlardan besi hayvanlarını uzak tutabilir ve doğal yaşam alanlarının ormansızlaşmasını, bozulmasını (hatta eski haline getirmeyi) durdurabilirsek, başka bir salgın olasılığını tartışmasız bir şekilde azaltabiliriz.”
Yazarlar, yarasaların hayatta kalmasına ve gelişmesine izin vermenin, yarasaların sağladığı sivrisineklerin ve diğerlerinin kontrolü gibi ekosistem hizmetleri şeklinde milyarlarca dolar temettü ödeyeceğini vurguluyor. zararlı böceklerin yanı sıra çok çeşitli önemli mahsullerin tozlaşması. İnsanlığın diğer hayvan türleri ile olan ilişkilerinin gerçekten de yakından incelemeyi hak ettiği sonucuna varıyorlar, ancak yarasalara ve ihtiyaç duydukları habitatlara saygı duymak, gerçek bir salgın önlemenin en düşük asılı meyvesidir – COVID-19 salgınının üçüncü yıl dönümünü geride bıraktığımıza göre geç olması hiç olmadığı kadar önemli bir mesajdır.
Referans: “Pandemi riskini azaltmanın acil bir yolu: (değil) alçakta asılı meyveyi (yarasa) ele geçirmek” yazan Steven A Osofsky, Susan Lieberman, Christian Wal zer, Helen L Lee ve Laurel A Neme, 5 Haziran 2023, The Lancet Planetary Health.
DOI: 10.1016/S2542-5196(23)00077-3