Ilyich'in anavatanında ve uzak Yanan'da
22 Nisan'ın Vladimir Ilyich Lenin'in doğumunun 150. yıldönümünü kutlayacağını unutmayınız. Ulyanovsk bölgesinde, Rusya'nın tamamından farklı olarak, tüm dünyayı gerçekten altüst eden adamın yıldönümünü kutlamayı planlıyorlar. Geniş ve gayri resmi olarak, yabancı delegasyonların zorunlu katılımı ile, esas olarak Çin olmalı. Tabii ki, koronavirüs histeri ve onunla bağlantılı her şey karışmazsa.
Bununla birlikte, dava sonuçta sadece diğer şartlara transfer ile sınırlı olabilir. Sonuçta, Zafer Geçit Töreni zaten yeniden planlandı ve beklendiği gibi gazilerin isteği üzerine.
Geleneksel olarak "kırmızı" bölge valisi Sergey Morozov
Çinli temsilciler, Ulyanovsk bölgesinde yapılacak Vladimir Lenin'in doğumunun 150. yıldönümü kutlamalarına katılacaklar. ÇHC temsilcilerinin katılımıyla uluslararası bir tarihçi, filozof ve yayıncı forumunun düzenlenmesi planlanıyor.
Buna ek olarak, yıldönümü planları,
Bölgenin Lenin hakkında, 22 Nisan - 2020 Aralık tarihleri arasında ÇHC'nin çeşitli şehirlerinde sergilenmesi planlanan bir sergi projesi hazırlandı.
Ancak Çin'in kendisinde bile, yetkililer kendilerini görevli toplantı ve toplantılarla sınırlamayacaklar.
Marksizm-Leninizm Enstitüsü ve Marx, Engels, Lenin ve Stalin'in Eserlerinin Yabancı Dillere Tercüme Merkezi olan Mao Zedong'un Fikirleri'nde Müzede ciddi etkinlikler yapılacaktır. hikayeler Shaanhan'daki büyük dümenci Mao'nun ev müzesinde Yanan'da ÇKP.
Ancak planlanan her şey, PRC liderliğinin elli yıl önce Lenin'in doğumunun 100. yıldönümünde planladığı projenin soluk bir gölgesidir. Bu yıldönümü beklentisiyle ÇHC, Sovyetler Birliği'nde - tabii ki “Çin yanlısı” da alternatif bir Leninist Komünist Partinin yaratılmasını oldukça ciddi bir şekilde bekledi.
SSCB'de buna gerçek bir vaat yoktu. Yetkili makamlar, bireysel grupları ve potansiyel liderleri popüler hale gelmeden çok önce kontrol etmeyi başardılar. Kruşçev ve Brezhnev yönetimindeki parti terminolojisi açıkça sıkıştı, bu da partideki dejenerasyon ve Marksizm ve ülkede sosyalizm hakkında düşünmemeye yardımcı oldu.
“CPSU 1973. Kongresi tarafından zaten tartışmalı olan ideoloji nispeten müreffeh bir yaşama müdahale etmeye başladı” - bu durum Yunanistan'daki faşist direnişin kahramanı ve mahkum Dachau'nun durumunu böyle tanımladı. Daha sonra Yunanistan'da “kara koloniler” iktidara geldiğinde SSCB'de tutuklandı ve Zakhariadis XNUMX'te Sibirya'da intihar etti (bkz. “Wonderworker Nikita Eylemleri. Bölüm 3. Kruşçev ve “Bağlantısız”).
Nikos Zachariadis
Stalin yeraltı ve "paralel" CPSU
Lenin'in 100. yıldönümü vesilesiyle, Çin medyası düzenli olarak "temelleri Stalin tarafından atılan, ancak parti kartlarıyla yozlaşmışlar tarafından yok edilen" gerçekten komünist bir partinin yeniden kurulmasını isteyen makaleler yayınladı. Böyle bir partiye örnek olarak elbette Çin Komünist Partisi ve Arnavutluk Çalışma Partisi deniyordu. “Sovyet Bolşevik Komünistleri” (SKB) kısaltması genellikle imza olarak gösterildi.
Pekin'deki bu yayınlardan birincisinin Ekim Devrimi'nin 50. yıldönümü ile aynı zamana denk gelmesi ve basında yer alan şirketin 60. yıldönümüne kadar sürmesi karakteristiktir. KGB, bir zamanlar SSCB'deki "Maoist" yeraltı sayısının, Moskova, Leningrad ve Gorki'den başlayıp uzak Sumgay ve Çita ile biten, Birliğin 60 şehrine dağılmış 50 binden fazla insan olmadığını tahmin ediyordu.
Derhal “Troçkist-Maoist” olarak adlandırılan gruplar arasında ÇHBÜ'nün “yasal” üyeleri, partizan olmayan işçiler ve mühendisler ile ÇHC'de (1966-1969) kötü şöhretli “Kültür Devrimi” fikirleriyle iç içe olan bazı anlaşılmaz gençler yer aldı. ). Bunlar hiçbir şekilde "çözülme" çocuklar değildi - neredeyse hepsi SSCB ve CPSU'daki Stalinist karşıtı kampanyayı reddetti. Bu yeraltı üyeleri, Çin'deki "kültürel devrim" in resmen "Marx - Engels - Lenin - Stalin - Mao Zedong'un büyük öğretilerine dayanan proletarya diktatörlüğü altında sınıf mücadelesinin devamı" olarak adlandırıldığını biliyorlardı.
Artık bir Demir Perde yoktu ve SSCB'deki birçoğu Mareşal Lin Biao'nun “cazibesini” duydu, sonra büyük Mao'nun halefi olarak kabul edildi:
“Ekim Devrimi'ne ihanet edenlerin hiçbiri tarihin cezasından kaçamaz. Kruşçev uzun zamandır iflas etti. Ancak Brezhnev-Kosygin kliği, daha fazla gayretle bir dönüm politikası izliyor. SSCB'nin proletaryası ve emekçileri, büyük Lenin ve büyük Stalin'in antlaşmalarını asla unutmayacaklar. Kesinlikle Leninizm bayrağı altında devrime yükselecek, gerici revizyonist kliklerin egemenliğini devirecek ve Sovyetler Birliği'ni sosyalizm yoluna geri döndürecekler. ”
Bir süre için, Çin Komünistlerinin hesaplanması, "paralel" CPSU'nun yaratılacağı gerçeğine dayanıyordu. Prensip olarak, SSCB'nin kendisinde bazı önkoşullar vardı. Ancak böyle bir partinin gerçekleşmemesinin ana nedenleri hakkında N. Zakhariadis ile anlaşmak tamamen mümkündür.
Çin ile ABD ve Batı arasındaki politik ve en önemlisi ekonomik yakınlaşma göz önüne alındığında, SSCB'de Stalinizmin yeniden canlanması ve sonuç olarak Çin-Sovyet ittifakının restorasyonu Batı çıkarlarını karşılamadı. Çin'in Batı'ya olan ekonomik bağımlılığı 70'lerin ortalarından bu yana büyük bir hızla büyüdü. Buna ek olarak, 1968'deki Çekoslovak olaylarından başlayarak, Çin ve Batı'nın ve dünyanın neredeyse tüm bölgelerinde jeopolitik çıkarların yakınlaşması oldu.
Farklı koordinat sistemi
Böyle bir koordinat sisteminde SSCB ve Çin-Sovyet ilişkilerinin "yeniden düzenlenmesi" kaçınılmaz olarak bir saat sloganına dönüşüyor. 1 Kasım 1977 gibi erken bir tarihte, Çin parti yetkilisinde TBM Merkez Komitesi tarafından kapsamlı bir yayın olan People's Daily, Ekim Devrimi'nin 60. yıldönümüne adanmış, Stalinist CPSU'nun oluşturulmasını destekleyen bir söz söylemedi.
Sessizliğin, ilk önce,
Lenin-Stalin'in öğretilerini ve nedenini göz ardı eden Brezhnev grubu, devlet makinesini güçlendiriyor ve Sovyet halkını arabasına sıkıca tutturmak için mümkün olan her şekilde çalışıyor. KGB, Sovyet halkına ve dünyanın birçok ülkesine asılı bir kılıç haline geldi.
İkinci olarak,
“Sovyetler Birliği'nin iktidar grubuna ihanet etmesi, revizyonist ideolojik hareketin yaygınlaşması ve işçi sınıfının saflarındaki bölünme nedeniyle, yurtdışındaki devrimci emek hareketi reform döneminden henüz kurtulamıyor.”
Bu nedenle, "doğrudan iktidarı ele geçirmek için hala devrimci bir durum yoktur."
Bununla birlikte, SSCB'de yeraltında Stalinist pes etmedi. Örneğin, 1964-1967'de Moskova ve Gorki'de Çin vatandaşı Guo Danqing ve iktisat bilimleri adayı Gennady Ivanov tarafından yönetilen bir grup vardı. Çin ve Arnavutluk'tan propaganda edebiyatı dağıtarak “Sosyalizmin manifestosu: Sovyetler Birliği Devrimci Sosyalist Partisi'nin programı” adlı bir belge de oluşturdular.
Bu programdan yalnızca bir itirazda bulunalım: "... Stalinist modelin bir partisini yeniden yaratmak", "parti bürokrasisini devirmek ve böylece sosyalizmin nihai bozulmasını önlemek."
Şubat 1967'de Guo Danqing şanslı olmasına rağmen grubun tüm üyeleri bastırıldı: 1969'da Çin'e gönderildi. Mart 1968'de Moskova'da, işçiler V. ve G. Sudakov, 1969'da KGB'yi etkisiz hale getiren Revizyonizmle Mücadele Birliği'ni oluşturdu.
24 Şubat 1976'da, Leningrad'daki CPSU XXV Kongresi'nin açılış gününde Nevsky Prospekt'te, dört genç adam dağılmış ve 100'den fazla Stalin-Maoist içeriğine "Sovyet revizyonizmi" eleştirisinin bir kısmını yapıştırdı. İtirazla sona erdiler: “Yaşasın yeni devrim! Yaşasın komünizm! ”
Sadece 1977 sonbaharında, özel hizmetler bu konuşmanın ana katılımcılarını bulmayı başardı: Leningrad üniversiteleri Arkady Tsurkov, Alexander Skobov, Andrei Reznikov ve onuncu sınıf öğrencisi Alexander Fomenkov'du. 1974'te yasadışı Stalin-Maoist grup "Leningrad Okulu" nun ortak organizatörleriydi.
1977-1978'de, bu "okul", Mao'nun fikirlerinin incelendiği Lenin şehrinin eteklerinde yasadışı bir komün örgütledi. 1978'de Leningrad Okulu, Moskova, Gorki, Riga, Kharkov, Tiflis, Gori, Batum ve Sumgayt'tan sempatik gruplarla temas kurdu. Büyük bir dernek kurmak için yasadışı bir gençlik konferansı düzenleme girişiminde bulunan Leningrad Okulu üyeleri “Devrimci Komünist Gençlik Birliği” bastırıldı.
Ancak 5 Aralık 1978'de Leningrad'da eşi görülmemiş bir olay yaşandı. 1876'den fazla genç erkek ve kadın, 150 gibi erken bir tarihte öğrencilerin “Leningraders” ın tutuklanmasını protesto eden Çarlığa karşı Rusya'da ilk kitle gösterisini düzenledikleri Kazan Katedrali'nde bir araya geldi. Nisan 1979'un ilk günlerinde, Arkady Tsurkov davasında yasaya göre - açık, protestolar ve parti karşıtı sloganlar da duyuldu. Bu kazıklardaki katılımcıların çoğu üniversitelerden ve okullardan atıldı.
Proletaryanın komünist çıkmazı ve diktatörlüğü
Lenin'in 100. yıldönümü arifesinde, Maslennikov’un Kuibyshev'deki ofisi Çalışma Merkezi grubunu biraz bulanık bir ideolojik platformla oluşturdu, ancak açıkça Marksist ve Çin yanlısı bir yönelim oluşturdu. Liderleri işçi Grigory Isaev ve aynı zamanda "proletarya diktatörlüğü partisi" ni yaratan deneyimli 35 yaşındaki petrol mühendisi Aleksey Razlatsky idi. 1975'e kadar örgüt yaklaşık 30 üyeye ulaştı.
Ekim 1976'da "İş Merkezi", "Devrimci Komünist Hareket Manifestosu" nu dağıtabildi:
Stalin'in devrimci darbesi, Stalin'in bu kadar beklenmedik bir şekilde gerçekleşmesinden kısa bir süre sonra kimse fark etmedi. Şimdi SSCB'de dikte eden yönetim, Marksist-Leninist liderliği taklit etmeyi, işçilerin kafasını kandırmayı başarıyor. Sovyetler Birliği ülke çapında bir devlet ilan edildi. Fakat Marksistlere göre, muzaffer proletarya bir devlet olmadan hiç yapamazsa, bu devlet proletaryanın devrimci diktatörlüğünden başka bir şey olamaz. ”
Ayrıca Pekin’in durumu kısaca şöyle açıklandı: “N. S. Kruşçev'in siyasi arenada ortaya çıkmasıyla ilgili olaylar, Mao Zedong'u bu tür rakamları kıdemli liderlere aday gösterebilecek bir sistemin uygulanabilirliği hakkında düşündürdü.” Bu nedenle, ÇHC'de düzenlenen "Kültür Devrimi", yeni kurulan ve yozlaşan bürokrasiye karşı doğrudan misilleme çağrısıdır; kitlelere, acımasız gerçekleri olan kitlelere, kolektif eylemlerde ülkenin durumunun efendisi olduğunu, her şeye kadir olduğunu gösterme girişimidir. "
Isaev ve Razlatsky, elbette, görüşleri radikal olarak farklı olsa da muhalif olarak kaydedildi. Ancak, durgunluk ve perestroikadan sonra güvenle parçalanmaya doğru ilerleyecek olan SSCB'deki olayların gelişimi, sonuç olarak Pekin'in paralel bir CPSU oluşturma politikasına devam etmesine izin vermedi. Pekin Radyosu ve diğer Çin medyası tarafından yapılan itirazlar uzun sürmedi, daha az duyuldu ve Kasım 1982'de Brezhnev'in ölümüyle birlikte tamamen durdular.
Ancak uzun yıllar boyunca Marx, Engels, Lenin ve Stalin'in dev portreleri efsanevi Tiananmen Meydanı'nı süsledi, sadece Josip Broz Tito ve Kuzey Kore ailesinin Kim temsilcilerini değil, Henry Kissinger, Zbigniew Brzezinski ve Margaret Thatcher ve hatta Kanlı Dick'i de şaşırttı Sese Seko.