Büyük kılcal damar 75 yarda aşağıya doğru kapandı. İşte o zaman Ben yavaşça bana döndü, miğferini kaldırdı ve “ateş etmem gerekiyor” diye bağırdı.
Hindiyi göremedim ama Ben’in görebileceğini düşündüm ve kuşun bizi tanıdığından şüphelenirse, ateş etme zamanının geldiğini tam olarak anladım. Kısacası, şimdi oldu… ya da asla! Anlayamadığım şey, Ben’in ayağa fırlaması, kemo kaplamalarını açıp ayak bileklerine kadar indirmesiydi. İşte o zaman, Ben’in “Ateş etmem gerekiyor” diye fısıldadığında bana anlatmaya çalıştığı şeyi ne kadar yanlış anladığımı anladım. Yakın zamanda mide baypası geçiren bir adamdan gelmek iki kat daha fazladır.
Copiller, tabii ki bilinmeyen alanlara doğru yola çıktı ve beş kez dünya şampiyonu hindi arayan ve tüm zamanların en ünlü hindi avcısı Ben Rodgers Lee pantolonunu indirdi, yani.
Ağlayana kadar gülümsedim, bir zamanlar 400 kilo ağırlığındaki bu kocaman adamın beni öldüreceğini umarak. Ama yapmadı ve bu haftalık hata, bu gerçeğin bir kanıtıdır. Beni bir dakikalığına sıkıştırdıktan sonra Ben, o sahnenin ne kadar eğlenceli olduğunu anladı ve benimle gülmeye başladı. Tanrıya şükür.
O sırada Penn için Oklahoma’nın güneydoğusundaki Quachida Dağları’nda konuk bir “gazeteci” olarak avlanırdım ve itiraf etmeliyim ki Turkey Quarterly’nin Temmuz 2006 sayısı için yazdığım bu hikaye çalındı. O halde insan kendini nasıl soyabilir?
Ben’e o tuhaf an hakkında asla yazmayacağıma söz vermiş olsam da, yanından geçmenin onun için çok eğlenceli olacağını düşündü. “Beni umursama,” dedi Ben, onun popüler olmasına yardımcı olan eşsiz, gerçekçi Güney Trolü hakkında. “Ne istersen yaz. Gitmen gerektiğinde, gitmelisin. Bu kadar! ”
Alabama, Coffeeville’den Ben Lee ile de aynıydı. Kelimelerde ustalığı vardı. Eğer söylediklerini beğendiysen, tamam. Eğer yapmazsan, kırmalısın. Bu tavrı yüzünden bazıları onu bir övünç, bir trompetçi, bir hain olarak damgaladı. Belki öyleydi, ama onda hiç görmedim. Bana göre o sadece Ben Rodgers Lee ve onu tanımlamanın tek yolu bu. Onu damgalayanlar, benim bildiğim gibi onu gerçekten bilmiyorlardı. Ya da onunla tanıştığımda basitçe dağılmıştı; Bilmiyorum. Bununla birlikte, Ben Lee beni hiçbir zaman desteklemedi, onun mütevazı, kasaba dışında küçük bir kasaba yazarı olduğunu biliyorum.
Ben’in o sabah gün doğumundan hemen önce ne kadar zarafet ve bağışlayıcı olduğuna dair küçük bir örnek. Baykuş tüylerini durdurmak için mola vererek eski dağ yollarını gevşetiyorduk. Bir gün çöküyordu ve daha iyi bildiğim halde, Ben bağırdığında fotoğraf çekme dürtüsüne karşı koyamadım. Doğal olarak, kameranın flaşı tüm yamacı aydınlatır ve herhangi bir hindiyi varlığımız konusunda uyarır. Doğal olarak, Ben’in ne kadar mutlu olduğunu sadece hayal edebiliyorum. Geriye dönüp baktığımda, solucan kabuğumu dağdan atıp vücuduma bir taş atsa onu suçlamazdım.
Ama Ben bir şey söyledi. Sonuç? Bir tür fotoğraf, hayatımın geri kalanı için değer vereceğim. Bulabilirsem, bu sütuna eklemekten gurur duyarım.
Ne yazık ki, Ben kısa süre sonra dünyevi evinden çağrıldı. Gazete haberleri, 7 Ekim 1991’de pikap köprülerinden birinin bir nöbetçiye çarpıp onu ateşe verdiğini belirtiyor. Sadece hindi avcıları değil, spor dünyası da o sabah büyük bir lideri kaybetti. Engebeli bir pırlantaydı ve Seba-Jayki Kimya Şirketinde nöbet pozisyonundan yükseldi ve dünyanın en tanınmış ve sevilen outdoor sporcularından biri oldu.
Ama kabaca Penn’in dış kabuğu gibi, ruhunu umursamadım. Ben birkaç kez yaratıcısından bahsetti ve bir zamanlar benim kilisem büyük bir meşe ağacıdır. Kendimi başka hiçbir yer gibi Tanrı’ya yakın hissediyorum. Onunla konuşurum; Dışarı çıkmama izin verdiği için ona teşekkür ederim. ”
Ben, ölmeden çok önce bana şu kışkırtıcı sözleri söyledi, ne kadar haklıydı: “Sabah uyanmak ve bir öfke duymak gibisi yoktur. Yüce Tanrı istediği zaman iyi bir gün geçirebiliriz. ”
Amin, Kardeş Ben, Amin …
Hattiesburg’lu Bill Defotta, 1982’den beri gazete makaleleri yazan ömür boyu dışarıdan bir yabancı. Ona [email protected] adresinden e-posta gönderin.
“Tutkulu alkol bağımlısı. Kötü müzik fanatiği. Hayat boyu seyahat tutkunu. İnanılmaz kahve bağımlısı. Serbest yemek meraklısı. İletişimci.”