Juliette Gréco gibi bir isim geçiyordu, bir deneyeyim dedim, onunla da tanışmış oldum.
Edip Cansever diyor ki, "bu dünyada yaşamak can sıkıcı bir şeydir." Ben de diyorum ki, "Edip Cansever haklı." Mert olsa da derdi ki "Bu dünyada bir sorun yok Cessie, sorun bizleriz. O yaşamı biz zorlaştırıyoruz veya tatsız bir hale getiriyoruz."
Bu gün Nohut'la konuştuk. Ara sıra arıyor beni, konuşuyoruz. Kedi aldılar bir tane, ondan bahsediyor. Bazen sitem ediyor. Bazen bana öfkeli olduğundan bahsediyor, ona öfkeli olup olmadığımı soruyor. Ona öfkeli değilim. Öfkelendiğimde de bu minicik bir öfke oluyor, hemen geçiyor. Onun öfkesine gelince, esasında kendisine kızıyor o bence. Çünkü düşününce bana kızması için bir neden göremiyorum. Gerçekten.
Bu gün bana "Beni neden bıraktığını anlayabilmiş değilim aslında." dedi. Oysa hatırlarsak ben de o beni bıraktı sanıyordum. Ona "Biz bütün bir hayatı beraber geçirmemiz düşüncesinden deli gibi korkuyorduk." dedim. Bu yeterliydi sanırım, bu işin olmayacağını anlamamız için...
Başka bir konuya geçiyorum, sonrasının Nohut'la pek alakası yok. Dolaylı, çok çok dolaylı olarak belki.
Aşk konusunda konuşmak bizim işimiz değil belki. En azından benim işim değil, hiç anlamıyorum bu konulardan ama dedik ki Mert'le, insan kendisini sevemeden bir başkasını sevmeye kalkışınca yüzüne gözüne bulaştırıyor galiba. Kendisine veremediği sevgiyi bir başkasından temin etmeye çalışıyor herhalde. Almak ve hep almak ama hiç vermemek üzerine kurulu bir sevgi anlayışı çıkıyor ortaya. Karşı taraf da böyle duygular içindeyse, insanların birbirinden bir şeyler koparmaya çalıştığı bir ilişki oluyor herhalde, ödün vermeler üzerine kurulu. Karşı taraf salt vermeye yatkın ve meyilliyse sanırım gittiği yere dek sömürülüyor ve artık yeterli gelmediğinde de anlam veremiyor. "Neden ben?" diyor, "Neden terk edildim? Bu güne dek onun istediği her şeyi yaptım."
Doğrusu nasıl olurdu diye soruyorum kendime. Herhalde her şeyden ve herkesten -sevilen kişiden bile- bağımsız bir sevgi olurdu doğrusu. İnsanın kendisini sevmesi gibi, kendisini sevdiği gibi sevmesi olurdu.
Atilla İlhan yanlış yaşamak ile ilgili bir şiir yazmış, ismi de bu zaten, Yanlış Yaşamak...
"hep yanıldık mı kim bilir
inanmak gelmiyor içimden" diyor
"yine yanlış mı yaşıyoruz
karanlığımızı avuçlarımıza öksürerek"
"ölüversek mi ne" diyor
"en büyük yanlışlığı benimseyerek"
"yanıldıkça lüzumsuzluğumu anlayıp
insan yaşadığından utanıyor
uykularımızda yalnızlık korkuları
dışımız en küstah yanlışlıklar
içimiz en başka türlü ayıp"
diyor.
dePresno’nun Bergen Rehberi - Norveç’in en hızlı yükselen isimlerinden dePresno yeni EP yayınlamışken biz de kendisi ile Bergen hakkında minik bir sohbet ettik! dePresno’nun Hem mimar...
1 saat önce