Uluslararası istikrar bazen dış politika belirsizliklerini ve
çelişkilerini gerektirir.
Ümit Yazıcıoğlu
Uluslararası
ilişkilerde, siyasi aktörlerin muğlak, tutarsız davranışları sıklıkla tartışma ve tartışma konularıdır. Bazı eleştirmenlere göre, ABD Başkanı Joe Biden'ın son Suudi Arabistan'dan küresel enerji
piyasasında işbirliğini talep etmek için yaptığı ziyaret, yönetiminin otokrasiye karşı koyma ve temel dış politika değerleri olarak insan haklarını savunma taahhüdüyle çelişiyordu.
Diğer eleştirmenlere
göre, Güney Kore Devlet Başkanı Yoon Suk-yeol'un ABD Temsilciler Meclisi Başkanı Nancy Pelosi'nin Tayvan ziyaretine verdiği belirsiz yanıt, Yoon'un Çin'e karşı iddialı olma kampanyası taahhüdü ile
tutarsızdı. Diğer eleştirmenlere göre, Batı Avrupa'nın Ukrayna'yı Rusya'nın işgalinden koruma taahhüdü, eski Batı Avrupa tarafından baltalanıyor.
Genellikle yeni
kurulan hükümetler, seleflerinin muğlak, çelişkili dış politikaları olarak tasvir ettikleri şeyleri eleştirir, ardından yeni dış politikalarının bunun yerine net ve ilkeli olacağını ilan
eder. Ancak nihayetinde hükümetlerin çoğu, ideolojik yönelimlerinden bağımsız olarak, dış politika taahhütlerinden uzak veya sapan kararlar alırlar.
Güney Kore'de,
seleflerinin Kuzey Kore'ye yönelik katılım politikalarını savurgan harcama olarak eleştiren Lee Myung-bak hükümeti, Koreler arası Kaesong Sanayi Kompleksi aracılığıyla Kuzey Kore'ye yardım akışına
izin vermeye devam etti. Selefi tarafından imzalanan 2015 Kore-Japonya Kadın Rahatlığı Anlaşmasının yasallığını sorgulayan Moon Jae-in hükümeti, sonunda belgeyi resmi bir ikili anlaşma olarak
kabul etti.
Dış politika
tutarsızlıkları ve çelişkileriyle suçlanmak hükümetler için risk oluşturmaktadır. Politika güvenilirliğinin kaybı, iç siyasi tepkilere ve uluslararası işbirliğinin askıya alınmasına neden
olabilir. Bununla birlikte, belirsizlikler ve çelişkiler, uluslararası ilişkilerin yalnızca yaygın değil, belki de gerekli nitelikleridir.
Belirli bir dış
politikayı uygulamaya çalışan bir hükümet, büyük olasılıkla bu politikaya karşı çıkan iç ve dış aktörlerden gelen zorluklarla karşılaşacaktır. Bu tür muhalefete karşı hükümet, diğer hayati dış
politika hedeflerini gerçekleştirmeyi tehlikeye atabilecek politika maliyetleriyle karşılaşma riskiyle karşı karşıyadır. ABD, Batı'dan uzaklaşmak için bu ülkeleri yabancılaştırma riskini göze
alarak, Küresel Güney'deki ülkelere Rusya'ya karşı güçlü yaptırımlara katılmaları için baskı yapmalı mı?
Güney Kore, Çin ile
ekonomik ortaklığı pahasına ABD ve Japonya ile üçlü bir güvenlik ittifakı kurmalı mı? Bazı muhafazakârlar, belirli dış politika hedeflerinin diğerlerinden daha önemli olduğunu savunurken,
jeopolitik gerçeklik, hükümetlerin çoğu zaman rakip dış politika çıkarlarını ve hedeflerini dengelemek zorunda kalmasıdır.
Gerçekçi olmayan dış
politika hedeflerinin devletlerin "ikiyüzlü" politika davranışlarının nedeni olduğuna dair geçerli bir eleştiri var. Örneğin, nükleer silahların yayılmasını önleme hedefi, uluslararası toplumu
Hindistan, Pakistan ve İsrail gibi fiili nükleer silah sahibi devletlerin tanınmasını reddetmeye zorladığı için eleştirildi.
Maliyeti
reddetmek,
Ne yazık ki, yerel ve
uluslararası kısıtlamalar çoğu zaman ülkelerin uzun süredir devam eden dış politika hedeflerini reddetmesini engeller. Örneğin, ABD'nin Kuzey Kore'yi nükleer silahlardan arındırma hedefinden
resmi olarak vazgeçmesi veya uluslararası demokrasinin ve insan haklarının teşvik edilmesinin önemini göz ardı etmesi olası değildir.
Sonuç olarak,
ülkelerin aşırı maliyetler yaşamadan dış politika hedeflerine bağlılıklarını nasıl bildirebilecekleri, kaçınılmaz bir politika sorunu olmaya devam ediyor. Risklere ve eleştirilere rağmen,
politika belirsizlikleri ve çelişkiler, hükümetlerin belirtilen politika hedefleri ile politika kısıtlamaları arasındaki boşluğu doldurma çabalarını göstermektedir.
Hükümetler, beklenen
maliyetleri test etmek için tanımsız bir taahhüt düzeyi ile bir politika hedefi için desteği engelleyebilir. ABD'nin Tayvan'ı savunma taahhüdü, ancak Tayvan'ın bağımsızlığını resmen
desteklememesi; Güney Kore'nin Hint-Pasifik Ekonomik Çerçevesine (IPEF) katılımı, ancak Dörtlü üyeliğine yönelik çekincesi, bazı eleştirmenlerce stratejik belirsizlikler olarak görünebilecek
politika tartışmalarının örnekleridir.
Hükümetler ayrıca
karşı önlemler yoluyla dış politika maliyetlerini dengelemeye çalışabilir. El Kaide lideri Ayman el-Zawahiri'nin ABD ordusu tarafından yakın zamanda öldürülmesi, ABD'nin Afganistan'dan stratejik
olarak çekilmesiyle çelişiyor gibi görünebilir, ancak bu aynı zamanda Biden yönetiminin ABD'nin Ortadoğu'daki güvenlik taahhüdünün aşırı düşüşünü dengeleme girişimi olabilir. bölge.
Bazı analistler,
belirsizliklerin ve çelişkilerin uluslararası istikrarı tehdit eden jeopolitik belirsizlikler yarattığı konusunda uyarıyor. Batı'nın Ukrayna'ya yönelik güvenlik taahhüdünün karışık sinyalleri,
Rusya'nın "özel askeri operasyonlarını" motive etmiş olabilir. ABD ve müttefikleri stratejik netlik göstermezlerse, Doğu Asya'da da benzer güvenlik krizleri yaşanabilir. Ancak, aktörlerin
uyumsuz amaç ve çıkarlara sahip olduğu jeopolitik anlaşmazlıklarda, politika belirsizlikleri, krizleri önleyen ve uluslararası istikrarı koruyan yaratıcı çözümler olarak da hizmet
edebilir.
Özenle hazırlanmış
bir belirsizlik, uluslararası aktörlerin uzlaşmanın maliyetlerini bulanıklaştırarak karşılıklı "yüz kurtaran" fikir birliğine varmalarına izin verir. "Gayrı resmi karşılıklılık" ve "zımni uyum",
uluslararası aktörlerin uyması için açık tavizlerden daha az maliyetli olabilir. Uluslararası aktörler, "hastalık ver, sonra ilaç ver" Kore atasözünden yola çıkarak, jeopolitik etkileşimlerinde
stratejik dengeyi ayarlamak için saldırgan ve uzlaştırıcı politika davranışlarını değiştirebilirler. Dış politika davranışındaki dalgalanmalar, uluslararası anlaşmazlıkların ciddi şekilde
bozulmasından veya katı bir şekilde çıkmazda kalmasından caydırılmasında olumlu bir role sahip olabilir.
Dış politikadaki
belirsizlikler ve çelişkiler, "kurallara dayalı uluslararası
düzenin" istikrarını baltalıyor mu? Yoksa kurallar ve ilkeler üzerindeki çatışmaların tehdit ettiği uluslararası istikrarı koruyan nüanslar mı
sağlıyorlar? Her ikisi de olası sonuçlardır. Uluslararası istikrarı güçlendirmek için muğlaklıkları ve çelişkileri kullanan aktörler ile başarısız olan aktörler arasındaki temel fark,
birincisinin, beyan ettikleri politika hedef ve ilkelerine istisnalar yapmada "biraz gevşeklik" sağlama serbestliğine izin veren bir güvenilirlik taşıması olabilir.
Uluslararası istikrarın paradoksu, güvenilirlik ve çelişkilerin "bir madalyonun iki yüzü" olması olabilir. Uluslararası aktörler, dış politikalarının inandırıcı olmayan yönlerini ikna edici bir
şekilde uygulamak için güvenilirlik kazanmalıdır.
30 Eylül 2022 Lüksemburg