Biri bana anlatsın!
Evet, biri bana anlatsın; sendikalarımızın nasıl bir zihniyete sahip olduğunu biri bana anlatsın. Bu nasıl bir zihniyet, nasıl bir tutum, nasıl bir mücadele anlayışıdır? Orta eğitim öğrencileri 5 aydır karne heyecanıyla yatıp karne heyecanıyla kalkıyor. Başarılı bir performans çizebilmek, güzel notlar alabilmek için çalıştılar, çabaladılar. Neden? Hayatta başarılı olabilmek, kariyerlerine sağlam adımlarla yürüyebilmek için. ‘Karne’ heyecanı yaşamak için. Aldıkları notları aileleriyle paylaşıp takdir toplamak için. Şu ana kadar vermiş olduğum ‘sebeplerin’ bir öğrenci için ne demek olduğunu iyi bilirim. Hemen sayayım; ektiklerini biçmenin gururunu yaşarlar: Almış oldukları güzel notlar aylardır devam eden yoğun çalışma temposunun meyveleridir aslında. Bu meyveler onların gururları, hayattaki en somut, en yapıcı ve en tatlı başarıları olur. Peki başka? Tabiki özgüven! “Baba bak karnemde sadece bir dokuz var” veya “baba karnem hep on” yada “anne tahmin et en düşük notum kaç; sekiz!”. Evet, aile içerisindeki bu diyaloglar öğrencilerin özgüvenlerini artırır, aldıkları güzel notlarla övgülerle karşılanırlar, bu övgüler onlara büyük bir özgüven olarak geri döner. Ve heyecan! Sınıfta otururken öğretmenin kendisini çağırmasını beklemesi, kalp atışlarını kulaklarında hissetmesi ve O AN; karneyi eline alıp heyecanıyla başbaşa kalmak! İşte öğrencilik budur; herzaman olduğu gibi orta eğitimde de güzeldir. Hatta orta eğitimde bambaşkadır. Çünkü o heyecanın daha çok paylaşılmaya ihtiyacı var; orta eğitim bunu gerektirir.