bir ahmet erhan
şiiri. kendisiyle 2017 nisanında tanıştım, pek kıymetli arkadaşımın doğum günüm için yazdığı cümlelerin arasında ahmet erhan'ın bu şiiri de vardı. "bir şiirin olsun" diyerek bana bu şiiri armağan etmişti:güneşin altında mutluluk var
bir işçinin, elinde ekmekle evine döndüğü o yerdir
mutluluk
akşamüstü, çocukları cıvıldayıp dururken
derin bir iç çekiş, tatlı bir yorgunluk
ve yüzüne yayılan gülümseme birden...
mutluluk, kelebek olup uçmasıdır ipek böceğinin
ırmağın denize kavuşturmasının bir adı olmalı
mutluluk, beşikte uyuyan ilk çocuğuna bakmasıdır
bir annenin
duyarak memelerine dolan sütün çılgınlığını.
mutluluk, bir acının bilincine varıp da onu dönüştürmektir
yaşamın sonsuzluğunda karar kılan bir umuda
sevgilinin boynuna dokunduğunda duyulan ürpertidir
öpülan ilk dudak, içilen ilk sigaradır belki
denizden yükselen kokudur sabah karanlığında
kabullenmektir yani yaşamı, acısı ve sevinciyle
aynı boyutta
yalnızca yaşamaktır belki de kim bilir...
ne yerdedir, ne göktedir o- değil mi abidin?
mutluluğun resmini yaptın mı bilmem
ama ben onun şiirini yazmak isterim...
ahmet erhan, 1981.
"mutluluk, bir acının bilincine varıp da onu dönüştürmektir yaşamın sonsuzluğunda karar kılan bir umuda" bugün bu şiiri yeniden okuduğumda beni en fazla etkileyen, en çok inanmak istediğim kısmın bu dizeler olduğunu söylemeliyim.
düzeltme: imla.