16.06.2009 - 01:00 | Son Güncelleme: 16.06.2009 - 01:00
Zavallı kadın çıldıracak gibiydi
Hacer küçücük odanın içinde çaresizce çırpınıyordu. Yaşar mahmur gözlerle etrafına bakındı: - Nereye gitmiş peki?
Hacer küçücük odanın içinde çaresizce çırpınıyordu. Yaşar mahmur gözlerle etrafına bakındı: - Nereye gitmiş peki? Genç kadın çıldıracak gibiydi. Kendinden beklenmeyen bir cesaretle feryat etti: - Senin yüzünden, çocuğum senin korkundan gitti. Vicdansız, ne biçim bir babasın sen? İki küçücük yavruya sahip çıkamadın, bize sahip çıkamadın, kendi bildiğinde, kendi bencilliğinle davrandın hep, bizi hiçe saydın! Yaşar şaşkın bir şekilde bakıp kaldı karısına. Hiç ummadığı bir patlamayla karşı karşıyaydı. Birkaç saniyelik bir duraklamadan sonra gözleri deli gibi açılmış bir halde fırladı yerinden. Zavallı kadını saçlarından tuttuğu gibi fırlattı bir köşeye: - Sen benimle nasıl konuşuyorsun ha? Bu ne cesaret be kadın? Hacer acıyan canına aldırmadan haykırdı: - Yalan mı? Öldür haydi, öldür beni de, neyim kaldı ki kaybedecek? Canlarım gitti işte, bir değersiz kendi canım kaldı, beni de öldür! Yaşar anlaşılmaz bir şeyler söylenerek ceketini giydi. Birkaç dakika sonra Hacer sokak kapısının sesini duydu. Gitmişti kocası. Zavallı kadın düştüğü yerden kalktı. Mantosunu giydi. Başını duvara vurduğu için korkunç bir ağrı saplanmıştı beynine. Âdeta sürüklenerek yürüdü sokaklarda. Karakolun önüne geldiği zaman takati tükenmişti. Hızla tek katlı, sarı boyalı karakol binasından içeri girdi. Müracaatta oturan polis memuruna yaklaştı: - Benim oğlum kayboldu memur bey! Benim oğlumu bulun yalvarırım... Memur gözü yaşlı kadına acıyarak baktı: - Dur bacım, otur şuraya, ne oldu hele anlat. Kesik kesik hıçkırıklar içinde olanı biteni anlattı Hacer. Biraz sonra ifadesi alınmıştı. Memur tutanağı imzalattıktan sonra onun yüzüne baktı: - Şimdi evine git bacım, biz oğlunu arayacağız. Babasıyla da konuşacağız. Biz gelip sana haber veririz. Merak etme bulunur oğlun. Bizden haber bekle... Hacer yalvaran gözlerle baktı: - Gitmeyeyim buradan memur bey, buracıkta oturur beklerim ben. - Olmaz bacım, burada beklenmez. Şimdi doğruca evine git. Haydi. Bitkin ve çaresiz bir halde sokağa çıktı. Ağlıyordu. Evinin önüne geldiği zaman hıçkırıkları daha da arttı. Kapının önüne çömeldi ve ileri geri sallanarak ağlamaya devam etti. Komşusu Nezihe onu pencereden görmüştü. Deli gibi fırladı evinden, koşarak yanına geldi: - Kız Hacer, ne oldu sana? Yoksa yine kocan mı? - Hakan, Hakanım kaçtı Nezihe Abla, oğlum gitti. Nezihe donup kalmış, hayretle açılan gözlerini Hacere dikmiş, kulaklarına inanamamıştı. > DEVAMI YARIN