Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
Alev Yağmuru, babasını hatırlamıyordu.
Alev Göğü savaşta öldüğünde o çok gençti.
Hatırladığı şey, birkaç yıl sonra Alev Göğü’nün fedakarlığını bir fırsat olarak kullanarak evrenin birleştiği andı. Alevli Kanat İttifakı’nın alkışlarla nasıl kurulduğunu ve evrendeki tüm akıllı yaşam formlarının, sokaklarda birlikte yürürken 'karma-cıl' kimliği altında nasıl birleştiğini hatırlıyordu. 'Yaşam ve özgürlük için, herkese sevgi.' Çocukluğunu sokakları esir alan bu sıcak tezahüratların arasında dolaşarak geçirmişti.
Başka bir deyişle, ittifak kuşağının bir parçasıydı.
Monarşinin sembolü ve önceki nesilde yetişenler için bir nostaljiyi canlandıran kişiyken sevdiği dünya ve bildiği tek şey ittifaktı.
En iyi eğitimi alarak büyümüştü. Artık prenses olmadığı için yalnız bir yetimden farklı değildi. Ancak Alevli Kanat Kabilesi'ndeki herkes ona kendi çocuğuymuş gibi davranmıştı ve o zamanlar Alev Cehennemi bile ona iyi davranırdı.
Bu yüzden monarşinin yeniden gelmesini istemesi için hiçbir nedeni yoktu.
Onun istediği şey, ittifaka katkıda bulunabilecek ve ittifakın ona yaptığı iyiliğin karşılığını verebilecek olağanüstü bir savaşçı olmaktı.
Yani tek kelimeyle, mutluydu.
‘Ama... İşler nasıl bu hale geldi?'
Bir savaşçı olarak görevler tamamlamaya başladıktan sonra, çocukluk ve gençlik çağını atlattıktan sonra her şey bir karmaşa haline gelmişti.
Çünkü ittifakın ve savaşın gerçek görünüşü düşündüğünden çok farklıydı.
'Herkes için sevgi' sloganı bir noktada tamamen ortadan kalkmıştı.
İttifakın 'Yaşam ve özgürlük için' selamını duyduğunda alay ederdi.
İttifakın amacı, canavarlara karşı verilen savaşta başarılı olmaktan kilit kabileleri korumaya değişmişti.
Eğer kilit kabilelerin kayıplarını azaltabilirlerse o zaman civarlarda yaşayan türlerin yok olması önemli olmazdı. Hatta katliam yapmaya bile başlamışlardı ve buna 'madencilik' adını vermişlerdi ve bunu canavarlara kaynak vermeyeceklerini söyleyerek haklı çıkarmaya çalışmışlardı.
Alev Yağmuru buna adapte olamamıştı.
Bir kez katlandığı zaman sonrasında daha ciddi bir durumla karşılaşacaktı. Zaman geçtikçe daha da mutsuz olmuştu.
O andan itibaren suçları birer birer artmıştı.
Başkaldırma.
Ayaklanma.
Çizgiyi aşan yetkiler.
Eğer başkası olsaydı bunlar için birden çok kez infaz edilirdi. Ancak denetimli serbestlik düzeyinde cezalar aldıktan veya her seferinde yaygın rütbelere hizmet ettikten sonra serbest bırakılıyordu. Ancak o zaman sahip olduğu etkiyi fark etmişti.
Alevli Kanat Kabilesi üyeleri onu hep sevmişti.
Onun amacına katılmayanların sayısı giderek artmasına rağmen, hâlâ seviliyordu.
‘Prensesimiz neden kendi türünden çok diğer türler için daha fazla endişeleniyor?'
‘Prensesi seviyorum. Ancak siyaseti Alev Cehennemi’ne bırakmanın en iyisi olduğunu düşünüyorum.'
‘Ağabeyim son seferde öldü! Çünkü prenses geri çekilme emrini görmezden geldi...'
Nesil ne kadar gençse Alev Yağmuru tarafından üzülmüş ve karşılığında Alev Cehennemi’nin pozisyonunu güçlendirmiş insanların sayısı o kadar fazlaydı ama hepsi buydu.
Eski nesil, Alev Yağmuru için tereddütsüz desteklerini veriyordu.
'Hey! Ne olursa olsun prensesin hareketlerine memnuniyetsizlik gösteremezsiniz!'
‘Kraliyet ailesi ortadan kaybolsa bile damarlarındaki eşsizlik ortadan kalkmadı. Yakında öğreneceksiniz.'
‘O bir prenses. Hareketlerini doğru veya yanlış olarak değerlendirebileceğimiz düzeyde değiliz.'
Monarşinin kaldırılmasını kabul etmişlerdi, çünkü Alev Göğü’nün ölümünden sonra girdap gibi bir durumun içine kapılmışlardı. Alev Yağmuru yeterince güçlü hale gelirse ve isterse her zaman monarşinin geri gelmesini savunmaya istekliydiler. Bu, Alev Cehennemi’nin canını en çok sıkan şeydi.
Aslında, Alev Yağmuru ve Alev Cehennemi’nin siyasi amaçları bile büyük ölçüde farklıydı.
‘Alevli Kanat Kabilesi, tüm evrendeki en yüce türdür! Neden bizden bir kişinin hayatının başka bir türün bütününden daha önemli olduğunu anlamıyorsunuz? Eğer herkes hayatta kalır ama kabilemizin soyu tükenirse o zaman savaşı kaybettik demektir. Ama eğer herkes ölür ve soyumuzdan biri hayatta kalırsa o zaman bu zaferdir.’
Alev Cehennemi, Alev Yağmuru’nu birçok kez ikna etmeye çalışmıştı ama o, düşündüğü şeyden vazgeçmemişti. Sonunda, Alev Cehennemi bunu kendi başına çözmüştü.
‘Artık bir şey demeyeceğim.’
Alev Yağmuru iktidara gelirse türlerinin soyunun tükeneceğine inanıyordu. Geri adım atmamıştı.
Disiplin faaliyetleri ve ricaları devam etmişti ve Alev Yağmuru’nun sahip olduğu etkiyi ve gerçek niyetinden emin olduktan sonra, daha soğuk olan Alev Cehennemi’nin ifadesi tehlikeli bir alamet haline gelmişti.
Bunu bildiği için Alev Yağmuru yalnız kalmaya karar vermişti.
Alev Göğü’nün kızı olduğu için onun için ölebilecek birçok insan olması gerçeği. İttifakın politikalarına karşı düşüncesi. Bunlar ittifak içinde bir iç savaşa teşvik edebilecek zararlı tohumlar olabilirdi.
Bir iç savaş patlak verirse Alev Yağmuru tarafı kaybederdi. Bu ittifakın kuvvetleri için de büyük bir kayıpla sonuçlanacağından hem Alev Yağmuru hem de ittifak için iyi olmazdı.
O andan itibaren, Alev Yağmuru anavatanına dönmemişti. Sadece bir savaş alanından diğerine gitmişti. Sarf Malzemeleri savaşlarına katılıp en düşük rütbeli savaşçılarla arkadaş olmuştu. Ayrıca boş yere ölebilecek insanları da kurtarmıştı. Kabilesindeki nüfuzunu bu şekilde en aza indirmişti ve kendi inandığı şeyi takip etmişti.
Sonra Alev Cehennemi gittikçe daha zor görevler vermeye başlamıştı, sempatikliğini kullanarak bunları reddetmiyordu ama sanki ona orada ölmesini söylüyor gibiydi.
Alev Yağmuru her şeye katlanmıştı. Alev Cehennemi’nin bir gün kendisinin samimiyetini anlayacağına inanıyordu. Sessiz bir şekilde ısrarla güçlenmişti ve böylece Alev Cehennemi’nin onayını alıp bir Yüce Kanat olmuştu. Böylece ittifakı biraz değiştirebilecekti. Bu onun hayaliydi.
'Ancak artık bu şekilde yaşamıyorum.'
Önceki sefer sırasında, Alev Cehennemi’nin değişmeyeceğini fark etmişti.
Kendi başına olmaya çalışsa bile yapamamıştı ve onu takip edenler ölmeye devam etmişti. Yöntemi yanlıştı. Eğer onların ölmesini önlemek istiyorsa Alev Cehennemi’ne karşı başını eğmeyecekti, bunun yerine onu istediği gibi kullanmasını engellemek için yeterli gücü olduğunu göstermesi gerekiyordu.
'Yolumu engelleyen her şeyi yakmalıyım.'
Aklına bunu koyan Alev Yağmuru kurnaz bir şekilde ürperdi.
***
Canavarlar evreni yıkılmış boyutlardan kalıntılarla doluydu.
Karma-cılların yaşadığı evren gibi gezegenler ve yıldızlar vardı. Bununla birlikte, sonsuz bir su akışı üzerinde yüzen bir gezegen, belki o suyun altında ölü bir kaplumbağa vardı, hatta üzerinde bir paçavra gibi asılı olan iki boyutlu ince bir evren bile olabilirdi. Yırtılmış uzaylar ve çeşitli evrenlerden nesneler karışarak gerçeküstü bir görüntü oluşturmuşlardı.
Alev Yağmuru bu uzayda aklını başını toplamıştı.
Alev Cehennemi, ona iki görev vermişti; kraliçenin olası yerlerini kontrol etmek ve doğmamış ölümcül rütbe canavarı yok etmek.
İkisi arasında, önce kraliçenin potansiyel yerlerini aramayı tamamlamıştı. Orada hiçbir şey yoktu. Daha önce hissettiği muazzam enerji görünüşe göre silinip gitmişti. Her ne kadar biraz kaygılı hissediyor olsa da devam etmekten başka seçeneği yoktu.
Önünde, ölümcül rütbe bir canavarın bulunduğu Kahur Kabkun vardı. Onunla birlikte gelen astları yoktu. Çünkü kraliçenin olası yerini gizlice aramak için yalnız gelmişti.
Alev Yağmuru geçen zamanı saydı. Astlarının geleceği zaman yaklaşıyordu. Planı, astları geldiğinde canavarların dikkatini çekip ölümcül rütbe canavara karşı sürpriz bir saldırı başlatmaktı.
'Kaç kişinin toplandığını merak ediyorum.'
Operasyon zamanına yaklaştıkça Alev Yağmuru’nun vücudu gerginlik nedeniyle sürekli titriyordu.
‘Aşkınlık seviyesinin yeterlilik aşamasını geçtim. Aşkınlık seviyesinin zirvesindeyim. Yüce Kanatlara karşı çok büyük farkla yenilmeyeceğim.’
Son kez 'Beyin'deyken alevleri beyaza dönmüştü ve gücü başka bir seviyeye yükselmişti. Yine de korkmuştu.
Kendisini artık bir şeylerden kaçmamaya ve her şeye gücü ile karşı koymaya karar vermiş olsa da burada başarısız olmaktan ve ona inanan herkesin ölmesinden korkuyordu.
'Ne olursa olsun kazanmak zorundayım.'
Alev Yağmuru titreyen vücudunu sıkıca tuttu. Sonra bir heyecan tutamı, korkusuna nüfuz etti.
'Kazanabilirim. Bu sefer kazanırsam bu zaferi her şeyi değiştirmek için bir dayanak olarak kullanabilirim.'
Alev Yağmuru derin bir nefes aldı. Vücudundan yayılan ışık dağıldı ve geriye sadece ısı kaldı. Böylece, çeşitli evrenlerin kalıntıları arasında yüzen devasa, sarmal bir yılanın ağzına sızdı. Burası ölümcül rütbe canavarın büyüdüğü Kahur Kabkun'du.
***
“Kuaaah!”
[Kiyeeeeh!]
Kahur Kabkun'un içinde tam bir kaos vardı. Savaşçılar ve canavarlar, birbirlerine karışmış halde yoğun bir şekilde savaşıyorlardı.
Bunu görünce, Alev Yağmuru şaşırdı.
'Vay be... Çok kalabalık.'
Kahur Kabkun'da toplanan savaşçıların sayısı beklentilerinin fazlasıyla üstündeydi. Canavar sürüsüne karşı yenilmemişlerdi.
'Çok fazlalar...'
Aynı zamanda hareket ettiğini ve dolduğunu hissetti.
Bu plan birçok yönden öncekinden farklıydı. Pasif bir kalple her zaman kendi başına dolaşan kişi, bu sefer kişisel olarak yardım istemişti. Alev Cehennemi mi? Politik konum mu? Bunları görmezden gelmeye karar verdi.
Kendisini hâlâ takip eden Alevli Kanat Kabilesi halkına, düşünceleri onunla aynı olan kişilere ve en önemli dört kabileden yakın olduğu kişilere mesaj göndermişti. Dedi ki,
'Bana yardım edin. Bu can sıkıcı savaşı bitirmek için yeni bir birlik oluşturacağım.'
Ve onlar da cevapladılar.
Beklediğinden fazla sayıda kişi ile.
En tehlikeli görevleri yapmak için en düşük yerlerde kendi başına geçirdiği zamanlar boşa gitmemişti. Orada arkadaşlar edinmişti. Mücadelesini gören herkes ve ondan iyilik gören kişiler burada toplanmıştı.
Alev Yağmuru’nun şu an yaptığı her şey kazanmak uğrunaydı. Müttefiklerini koruyabileceği büyük bir zaferdi.
Uzaktaki bir kara deliği ve yanındaki büyük et topaklarını gördü. Onlara doğru ilerleyen savaşçılarla yüzleşmek için yanındaki koruyucuların sayısı düşük kalıyordu.
Alev!
Hâlâ ışık yaymıyordu. Alev Yağmuru, sadece ısı halinde gizleniyordu ancak sıcaklığı artmaya devam ediyordu.
Şıp.
Aşırı sıcaktan dolayı etrafındaki uzay bir dondurma gibi eridi. Eriyen uzayın içine girdi.
Yeniden ortaya çıktığında topakların tam önündeydi.
[Ahh?]
[Bir şey yaklaştı.]
[İmha edin.]
Topakları koruyan canavarların sayısı az olsa da hepsi elitti. En yüksek rütbeli üç canavar ve çok sayıda yüksek rütbeli canavar vardı.
Ancak Alev Yağmuru bir şeyin garip olduğunu hissetti.
'Hepsi bu kadar mı?'
Alev Yağmuru kendini gösterdi. Elinde Sonuç Silahı 'Alev Yağmuru’nun Şanı' vardı. Bir Sonuç Silahı, aşkın seviyenin son aşamasında olan savaşçıların simgesiydi. Kendi başına bir kader haline gelebilen bir silahtı. Karma silahlar arasında en güçlü olan yüce bir silahtı.
Aleeev!
Sadece kılıcın dış görünüşü meydana çıkarmıştı ancak beyaz alevler, her birinin önünde göremediği ani bir sağanak yağmur gibi açığa çıkmıştı.
[Kaaaack!]
En yüksek rütbeli bir canavar anında eridi ve ortadan kaybolurken diğer ikisi yarı yanmış vücutları ile kaçtı. Görevleri et topaklarını korumak iken şelale gibi dökülen alevlere yaklaşmaya cesaret edemediler.
“Bunu çabucak bitirelim ve gidelim.”
Nişan aldı ve et topaklarına 'Alev Yağmuru'nun Şanı'nı salladı, büyük bir yay oluşturdu. Beyaz alevler dışarı fırladığında dilimlenmiş alan yandı. Muazzam et topakları alevler tarafından parçalandı ve kül haline geldi.
Ölümcül rütbe canavarın yoğun enerjisi bile ortadan kayboldu.
'... Hah?'
Ama Alev Yağmuru, bir şeyin tuhaf olduğunu hissetti.
'Bu gerçekten son muydu?'
Düşman kuvvetlerini hafif bir operasyonla parçalamış olsa da bu çok kolay olmuştu.
Başını yana çevirdiği gibi-
Pshhh...
Çevresini örten beyaz alevler birden dışarı çıktı. Et topaklarının bulunduğu yerden tamamen kırmızımsı kahverengi pis bir hava yükseldi ve Alev Yağmuru’nu tamamen kuşattı.
Zayıf bir ses duyduğunu hissetti.
[... Sahip olduğun her şey... Sona erecek... Şanın ve kaderin bile...]
Daha sonra ortadan kaybolan canavarın yoğun enerjisi etrafını kuşattı ve hızla gerildi.
Ancak o zaman Alev Yağmuru, kraliçenin potansiyel konumunda hissettiği büyük enerjinin neden kaybolduğunu anladı.
“Bu güç ile canavarı zorla tamamladılar... Çoktan uyanmış.”
Tek gördüğü onu çevreleyen kırmızımsı kahverengi pis havaydı. Alev Yağmuru rakibine dikkatle bakamadı.
Parmaklarının uçları titredi. Kendi kendine sordu, ‘Tarihin en güçlü savaşçısı olarak bilinen Alev Göğü ölümcül rütbe canavarı öldürerek öldü. Böyle bir canavar ile başa çıkabilir miyim?'
Sadece tek bir cevap vardı.
'Bunu yapmak zorundayım. Kaderime inanıyorum.'
Herhangi bir şekilde ona yardım edebilecek kimse yoktu. Dudaklarını ısırdı ve 'Alev Yağmuru’nun Şanı'nı kullanarak bir kez daha beyaz alevler püskürttü.