ve hayatlarımız paramparça oldu.
Alıntı. © İzin alınarak yeniden basılmıştır. Her hakkı saklıdır.
Snow Patrol'ün "An Olive Grove Facing the Sea" adlı şarkısı sonsuza dek beynime katılacak. Arabamı San Francisco'nun batı tarafından güneydoğu tarafındaki çukur yollarda dokurken tekrar tekrar oynadı. Şarkıyı kapatamadım çünkü telefonum torpido gözündeydi ve ulaşması kolay değildi.
Divisidero'da bir stop lambasında telefonum çaldı. Koltuğa dalmadan önce tereddüt ettim. Cevap vermek bilmek anlamına geliyordu. James'siz bir dünya mı istiyordum?
Hayır.
Cevaplamam için bir emir gibi, daha yüksek sesle tekrar çaldı. Torpido gözünü açtım ve telefonu şarj kablosundan çıkardım. "Merhaba?" Fısıldadım. Lütfen, lütfen, lütfen söyleme. Bunu söyleme.
Bu James Sutton'ın karısı mı?
"Evet."
"San Francisco General'e gelebilir misin? Kaza geçirdi. "
Minivanımın ön cam silecekleri, çarpan kalbimle çılgın bir uyum içinde yendi. "O iyimi?"
Üzgünüm, bu bilgiyi telefonla veremem. Bir doktorla konuşman gerekecek. "
Ölmüştü. Başımı araba koltuğuna yasladım. Biri korna çaldı ve gaza çok sert vurdum, minivanımı kavşağa fırlattım. "Şimdi geliyorum."
Gözyaşlarım yoktu; beynim yalnızca kocamla birlikte olmaya odaklanmıştı. James'e geleceğimi söyle.
Kocamın ölmüş olup olmadığını öğrenmek için beş kişilik bir sıra bekledim. İstediğim her şeyin bitip bitmediğini öğrenmek için bekledim.
Etrafımda sessiz sohbetler dönüyordu ve onları zihnimin koruyucu örtüsünden duymaya zorlandım. İyi olurum James düzelecek. Her şey yoluna girecekti.
"İsim?" Ürdün, diye cevapladı iri yarı bir adam. Tıkır tıkır tık. Tıkır tıkır tık. "Doktor bir dakika içinde çıkacak. Oturun."
Arkamdan bir miktar soğuk hava çarptı ve koruyucu perdeyi uçurdu. Başımdan ayak parmaklarıma kadar rahatsız edici bir uyuşma yayıldı ve bir adım öne geçtim.
Önümdeki kadının koyu, sütyen askısı uzunluğundaki saçlarında ince gümüş şeritleri vardı. İleri gittiğinde saçları sırtına doğru sallandı.
James'in işine bugün gelmeyeceğini söylemeliyim. Telefonuma baktım.
Kimi aramalıyım? James'in bugün gelmemesi kimin umurunda?
Aklıma gelen tek isim, birkaç kez tanıştığım CEO'nun asistanıydı ve James'ten hoşlanıyor gibiydi. Cevap verdiğinde ona James'in vurulduğunu söyledim ve durumunu sordu.
Belki ölmüştür. Sadece midemdeki devasa çukur ağlamamı engelledi.
Nefesi kesildi.
"Benim sıram." Kapattım.
Masa görevlisi James'in adını bilgisayarına yazdı ve odaklanmış bakışlarımla buluşmayı reddetti.
"Bir dakika içinde bir doktor çıkacak."
Turuncu, plastik bir kova koltuğa doğru tökezlediğimde Joe ve Molly sürgülü cam kapılardan içeri fırladılar. Joe, bir buçuk metrede minik Molly'nin üzerinde yükseldi ve sık sık odalara girerek Molly'yi geride bıraktı.
"O burada mı?" Joe'nun gürleyen baritonu dolu bekleme odasını doldurdu. Bir kız okulunda lise İngilizcesi öğretti. Gün ortasında mı ayrılmıştı? James ve ben onu rahatsız etmiş miydik?
Dudaklarımı birbirine bastırdım ve burnumdan nefes verdim. Ben doktoru bekliyorum.
Sandalyelerde bir araya toplandık. Molly elimi sıktı ve Joe uzaya baktı. James onların tek çocuğuydu, ama en önemlisi, hepimizi bir arada tutan yapıştırıcıydı. Molly ve Joe'nun yaptığı her şey James içindi ve varsayılan olarak ben ve oğlanlar içindi.
Tate nerede? Oğlumun kayıp olduğunu anladım.
Molly gülümsemeye çalıştı ama ağzının köşeleri yeterince yukarı kalkmadı ve ela gözleri düzdü. "Bay. Hanley'de var. Leo ve Ryan'ı da elinde tutacak. " Bay Hanley, Molly'nin yıllarca birlikte çalıştığı, daha büyük yürekli, iri yarı bir adam olan Katolik okul müdürümüzdü. Ailemiz dışında çocuklarımla daha fazla güvendiğim kimse yoktu. Onları akşam yemeğine Hamburger Haven'a götüreceğine söz verdi.
Bunu sevecekler. Çocuklar her zaman onları yağlı kaşığa götürmem için bana yalvardı ve ben her zaman tiksintimden reddettim.
Bekleme odasını acil servisten ayıran ağır, metal kapı açıldı ve saçları sıkıca geriye çekilmiş orta yaşlı bir doktor odayı değerlendirdi. Sutton? Odayı taradı ve bakışları bana odaklandı. Sutton?
Molly sırtımı nazikçe itti ama kalkmadı. Joe ayağa kalkmaya başladığında onu geride tuttu. Önce onu bırak.
James ölmüş olsaydı, bilmek istemedim. Elimde tutabildiğim sürece onun olasılığını istedim. Ben hareket etmedim
"Bayan. Sutton? " Kafam karıştı. Ben Bayan Sutton değildim, o Molly'di. Önce onunla konuşmak istediler mi?
Molly beni ileri itti ve ben de doktora doğru tökezledim. Sinirli bir adamın yatağa kelepçeli olduğu ve hastanenin derinliklerinden bir kadının bağırdığı soğuk, steril koridora girerken kapı yavaşça arkamızdan kapandı. Titreyen bacaklarım beni tutmayı reddetti. Soğuk duvara yaslandım ve kesik kesik nefesimi sakinleştirmek için savaştım. Yapamadım İstemediğim bir şeye doğru yürüyemedim.
Bana doğru gelen trajediden kaçma ihtiyacı büyüdü. Çıkıştan çıkarsam, günü yeniden başlatabilir miyim? James'e onu sevdiğimi ve onu işe götürmekte ısrar ettiğimi söylerdim. Bir baştan yapabilseydim bazı şeyleri düzeltirdim.
Doktor bana geri döndü. "Kocanız birden çok yaralandı, ama iyileşecek."
Ölmemiş miydi? Doktorun sözlerini anlamaya çalışarak gözlerimi sıkıca kapattım. James yaşıyor muydu? Nefes vermem aceleyle geldi ve nefes aldığımda rahatlama tüm boş yerlere yerleşti, ama yine de hareket edemedim.
Doktor yumuşak bir sesle, O iyileşecek, söz veriyorum, dedi.
Tamam, nasıl? Tamam, hiç yürümemede olduğu gibi? Birkaç çizikte olduğu gibi tamam mı? " O sabah gönderdiğim yolla geri dönmesini istemek açgözlü miydi?
"Bileklerini incitti, her iki omzunu da yerinden çıkardı, yolda şiddetli kızarıklık oldu ve sırtına otuz dikiş atıldı ama iyileşecek. Doktor açık bir kapının önünde durdu. Dinleniyor ama iyileşecek. Olduğundan daha korkunç görünüyor. " Kafasına vurdu. Kaskı olduğu için şanslı. Yapmasaydı, farklı bir konuşma yapıyor olurduk. "
Kapıya yaklaştım ve doktor bana şaşkın bir bakış attı. "Hafif bir sarsıntı geçirebilir," dedi. Ama bunun çok ciddi bir şey olduğunu sanmıyorum. Hemşire semptomlar ve bakım konusunda size rehberlik edecek. "
Yanından odaya baktım ve nefesimi tuttum. Bütün dünyam bembeyaz bir çarşafın altında soğuk, steril bir masanın üstündeydi. Parlak ışıklar James'e baktı ve etrafında düzinelerce makine döndü.
O anda, hayatımın değiştiğini biliyordum, çünkü tüm sözde gücüm, yaptığım tüm saçmalık A tipi şeyler beni yüzüstü bıraktı. James'i yüzüstü bıraktım ve bizi yüzüstü bıraktım.
Tanıştığımız günden beri James benim hayatımdı, ben de onun. Ara sıra erkekler gibi başkalarının içeri girmesine izin verirdik, ama günün sonunda, hep bizdik. Çocuklar bir gün büyüyüp kendi ailelerini kurmak için ayrılacaklardı, ama James ve ben sonsuza dek birbirimizi seçmiştik.
O hastane odasında, sonsuza dek daha uzun bir şansımız oldu.
Çenem titredi ama ağlamadım. James beni terk etmemişti ve iyileşecekti.
"İçeri girebilirsin," dedi doktor kafa karışıklığıyla.
"Hayır."
Korkunç göründüğünü biliyorum ama o iyi. Gerçekten mi." Beni ileri götürdü ama kurşunlu bacaklarım beni yerinde tuttu. Yanınızda başka biri var mı? Onları almalı mıyım? "
Ağladığımı sıktığım dişlerin arkasına hapsettim ve başımı salladım.
Doktor kapı çerçevesine yapışıp bırakarak uzaklaştı. James'in göğsü kalktı ve boğazımdan gırtlaksı bir hıçkırıkla dizlerimin üzerine çöktüm. O hayattaydı. Kırık ve çürük ama yaşıyor.
Molly sırtıma dokundu. İyileşecek. Yüzümü kolumla sildim ve geçebilmesi için hareket ettirdim. Başka bir hayatta, Molly hemşire olurdu. Üç berbat hamileliğim boyunca çarşaflarımı değiştirerek, kusmuk kabımı boşaltarak ve elimden geleni yediğimden emin olarak benimle ilgilenmişti.
Joe arkasında durdu ve kendimi topladıktan sonra odada onlara katıldım. James'in odaklanmamış gözleri tekrar kapanmadan önce hızla açıldı. Nemli, solgun teni beyaz çarşafla uyumluydu ve saçları tuhaf açılarda sıkışmıştı.
James beni terk etmemişti.
Rahatlama içimdeki dehşetle savaştı. James'i kollarıma sarmak ve asla bırakmamak istedim, ama James iyi görünmüyordu. Kırık, kırılgan görünüyordu ve tanıdığım güçlü, sağlam kocaya benzemiyordu. Ona dokunsam, onu kırar mıydım?
Doktor, "Terhis kağıtlarını hazırlayacağım," dedi. Kaşlarımı birbirine çektim.
"Zaten? Korkunç görünüyor. "
"Dinlenmek ve vakit geçirmekle iyi olacak." "Ama sence de ..."
İyi olacak Bayan Sutton.
Terhis belgelerini beklerken Molly, James için telaşlandı. Kayıp Eşya Hastanesinden kalanlara giysilerini dikkatle değiştirmesine izin verdim. James'in arabaya doğru koşmasına yardım ederken izledim çünkü dikişleri tekerlekli sandalyede oturmasını engelledi. Joe'nun sedanlarının arka koltuğunda mide tarafı aşağıda James'i ayarlamasını bekledim.
Kocama yardım etmek için hiçbir şey yapmadım.
James'in parçalanmış eşyalarının bulunduğu plastik bir poşetle eve tek başıma giderken, "Denize Karşı Bir Zeytinlik" diye bağırdım ve doktorun güvencesine rağmen James'in iyi olmadığı hissine kapıldım.
Biri nasıl bir kamyon tarafından ezilip iyi olabilir?
Always Yours, Bee (2 Mart 2021) tüm büyük perakendecilerde ön sipariş için hazır .
Mia, Waterford Romanlarının ve yakında çıkacak olan The Has-Beens romanının kötü şöhretli gizlice dinleyen yazarıdır . Her Zaman Senin, Bee onun ilk anısı. Kocası, oğulları, kedileri ve Cavapoo Harlow ile Kuzey Virginia'da yaşıyor.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Bir zamanlar… 19 yaşında bas gitar için alışverişe gittim. Büyük markalı bir mağazadan alacağınız bir şeyden daha fazlasını istedim.
Dün - çok sevindim - Jane Brody'nin New York Times için "Kişisel Sağlık" sütununda "Yabancılarla Konuşmanın Yararı" başlıklı yazısı. Aslında, önemli yabancılarla ilgili.
Bilardo konusunda kötüyüm ama dinlemede iyiyim. Üniversitedeyken, Hoboken, New Jersey'deki erkek arkadaşımı ziyaret etmek için trene binerdim.
Tiyatro kostüm sihirbazlığı bize bir hikaye anlatıyor Times Meydanı bilet acentesi Nisan 1968'de kötü haberi paylaştı. Kendi Şeyiniz satıldı.