Hiroku, drama ile ilgili tüm araştırmalar için bir terimdir, ancak dar anlamda, Almanya'da savunulan Theaterwissenschaft (dramaoloji) felsefesine saygı göstererek Japonya'ya nakletme çabalarında kök salmış akademik bir isimdir.
Günümüzde tiyatro üzerine kuramsal araştırmalar genellikle Edebiyat Fakültesi'nde ulusal edebiyat, yabancı edebiyat, estetik ve sosyoloji gibi çeşitli bölümlere dayanarak yürütülmektedir. Ancak Almanca konuşulan dünyada, 20. yüzyılın başından bu yana, üniversite araştırmalarında, tiyatro araştırmalarının özerkliğini tanıtmak için bağımsız çalışmalar ve bölümler kurulmuştur. Sistem, 1923'te Berlin Üniversitesi'nde Drama Araştırmaları Enstitüsü'nü kuran Drama'nın savunucusu Hermann Max Herrmann (1865-1942) tarafından icat edildi ve burada kendi tiyatro tarihini oluşturdu. . Başka bir deyişle, tiyatro tarihinin dramanın tarihi değil, sahnelenen tiyatronun kendisi olduğu gerçeğine bağlı olan ve geçmiş performansları restore etmek için bir zorluk haline getiren bir yöntemdir. Tiyatro tarihi araştırmalarının tarihi, Viyana Üniversitesi Drama Araştırmaları Enstitüsü'nün kurucusu Heinz Kindermann (1894-) tarafından toplam 10 cilt (1957-74) “Avrupa Tiyatro Tarihi” ile sonuçlanmıştır. Öte yandan, Münih Üniversitesi'nde drama kurslarından sorumlu Arthur Kutscher (1878-1960) unutulmaz. Tiyatro tarihinden uzaklaşmak yerine, oyuncuların performansını vurguladı ve tiyatro çalışmaları konusunun tiyatronun orijinal ifade aracı olan “Mimik” olduğu konusunda keskin bir argüman çizdi. Edebiyat sanatçısı E. Steiger ile “dramatik şeyler” kavramı üzerinde yüzleşerek dramanın özelliklerini vurgulama başarısı harikadır. Diğer drama bilginleri arasında H. Dinger, C. Hagemann, J. Petersen, H. Knutzen ve C. Niesen bulunmaktadır.
Bu arada, dramanın bağımsızlığını teşvik eden arka plana baktığınızda, en az iki faktör not edilir. Birincisi, 19. yüzyılın sonlarındaki edebi düşünce. O zaman ortaya çıkan doğa bilimciliğine değer veren yönetmen A. Antoine Ve O. Brahm Tiyatro, gerçeğin araştırıldığı bir yere dönüştü ve seyirciler için tiyatro, yeni estetik önem kazanmak ve yeni kararlar almak için eşsiz bir nesne haline geldi. Diğeri tiyatro mekanizmasının dramatik gelişimi ve beraberindeki prodüksiyon teknikleridir. A. sahne ekipmanları ve aydınlatma Appia EG Craig Felsefe ve yön M. Reinhard Bu parlak uygulama dramanın özerkliğini canlı bir şekilde etkiledi. Bu tarihsel eğilimler göz önüne alındığında, drama çalışmalarının drama araştırmalarının sonu olma eğilimi gösteren edebi sanatlardan kurtuluşu savundukları doğaldı.
Tiyatro çalışmaları “canlı” tiyatro performanslarına odaklanır ve tiyatro tarihini ve sistematik tiyatro teorisini kapsamlı bir şekilde inceleyen bir bilimsel araştırma misyonuna sahiptir. Başından beri, drama çalışmalarına geri dönmeyen bireysel drama araştırmaları çeşitli alanlarda üretilmiştir ve drama felsefesi altında bile, tarih bölümünde veri birikiminin sonuçları önemlidir. Bununla birlikte, bir araştırma yöntemi oluşturmak zordur, çünkü “canlı” bir drama olarak kavranacak eşsiz nesne, bir daha asla tekrarlanmayan tek seferlik bir performans olarak kabul edilir ve drama, diğer bölümler tarafından metodoloji açısından emilir. Yapılabilir. Almanya'da drama bilimi krizi sürekli olarak konuşuluyor, ancak Japonya'da kendi araştırma alanları ve sorunları hakkında bir fikir birliği yok ve drama çalışmaları için bir tiyatro sisteminin kurulması hala bir araştırma aşamasında.