saçma sapan iş dünyasına şüpheci bir gözle ve yanağında sağlam bir dille bakar.
Geldiğimi gördü.
Zorlu bir yolculuktan sonra Londra'nın Heathrow Havalimanı'na vardım ve nazik yüzlü bir kadın elinde 'Yükseltmeler Hakkında Sor' yazan bir tabela tutuyordu.
Benim ve kız arkadaşımın barış, sessizlik ve belki de biraz şımartma için yorgun ve çaresiz olduğumuzu nereden biliyordu?
Ve bu Virgin Atlantic çalışanı, fışkırmadan çok hoştu.
Ben farkına varmadan, onu ikiye bir teklifini kabul etmiştim ve Virgin'in Üst Sınıf dediği sınıftaydık.
Uçağın bu kısmına hiç girmediyseniz, koltuklar gövdeye 45 derecelik açıyla yerleştirilmiş bölmelerdir.
Romantik, değil.
Rahat, öyle.
Konfor, sadece personelin tutumu ile geliştirilmiştir.
San Francisco'dan Londra'ya ve geri dönüş yolculuğu boyunca, Virgin personeli olağanüstü derecede harikaydı.
San Francisco'da check-in yaptığımızda acente, Premium Economy'de bize daha iyi bir koltuk bulmak için gönüllü oldu.
Hatta yardım etmesi gereken bir meslektaşı bile var.
Birkaç dakika sonra, ilk check-in görevlisi bizi havaalanında yürürken gördü, dolaştı ve meslektaşının bize daha iyi bir şey bulup bulmadığını sordu.
Vardı ve bu, çoğu havayolu şirketinde pek alışık olmadığım proaktif bir müşteri hizmetiydi.
Her neyse, Üst Sınıfa dönelim.
Oldukça yıldız müşteri hizmetleri devam etti.
Sanat, bir yolcunun ihtiyaçlarının dikkatli bir şekilde öngörüldüğünü yalanlayan rahat bir tarzda yatıyordu.
Su bardakları sorunsuz dolduruldu.
Şarap bardakları, doldurulmasına gerek kalmadan döküldü.
Çok harika olacağını asla hayal etmediğim yiyecekler bile oldukça iyiydi.
Tavuk, mantar ve patates yemeğim restoran kalitesindeydi.
Açıkçası, Premium Ekonomi'nin dışa doğru yolculuğunda bize aynı düzeyde hizmet - aynı şatafatlı yiyecek ve şarap dizisi değilse bile - verilmişti.
Bu nedenle, yanlış olan ne olabilir?
VE SONRA ATMOSFER DEĞİŞTİ.
bu kelimeydi s*kmek bu beni uyardı.
Bunu oldukça yakından takip eden iki s*kmek ing s ve bir kaltak.
Hayır, bu belki tıbbi nedenlerle nöbet geçiren dengesiz bir yolcu değildi.
Bu, barda sarhoş olan bir grup İngiliz iş adamıydı.
Bakire Atlantik deneyiminin bir özelliği, gördüğünüz gibi, Üst Sınıf bardır.
Her uçakta bir tane var.
Herkesin gelip oturması ve ah, sosyalleşmesi için yarım daire şeklinde birkaç tabure sunar.
Oraya yakın oturuyorduk. Çok geçmeden, keşke olmasaydık dedik.
Bu adamlar ne kadar çoksa, o kadar sık erkek oluyor, değil mi? -- içti, Premium Ekonomi'ye geri dönmeyi daha çok diledim.
Orası genellikle oldukça huzurlu, belki de bar olmadığı için.
Bir süre sonra her şey biraz fazla oldu.
Sesler yükseldi, dil daha da kabalaştı ve sunulan görüşlerin cehaletini tarif etmeye bile çalışmayacağım.
Hayır, arkasından kelime gelse bile s*kmek kelimesinin hiçbir faydası yok. tesla .
Bir Uçuş Görevlisine yapabilecekleri bir şey olup olmadığını sordum.
'Gidip bir şey söyleyeceğim' dediler. (Evet, umarım yakında netleşecek nedenlerden dolayı Uçuş Görevlisinin cinsiyetini saklıyorum.)
Uçuş Görevlisi geri döndü.
'Onlara sakin olmalarını söyledim. Eğer yapmazlarsa, onları yerlerine geri göndereceğim.'
'Bu çok olur mu?' Diye sordum.
'Evet öyle. Her zaman. Ve tüm personel bundan nefret ediyor,' dedi Uçuş Görevlisi.
Görünüşe göre barı en az sevenler, bardaki davranışları denetlemesi gereken insanlar.
'Personel parmaklıkların kaldırılmasını her istediğinde, Richard hayır diyor' dediler.
Richard, barın markasına bir çeşit lezzet kattığına açıkça inanan Virgin'in kurucusu Richard Branson'dur.
SEVGİLİ BAKIR ATLANTİK, NEDEN BARINIZ VAR?
Virgin'in bar sahibi olma konusunda yalnız olmadığını biliyorum ama genel merkezine neden havayolunun barı olduğunu sorayım dedim.
Lütfen, bir içkiyi sevmediğimden değil. Sadece, yüksek sesle övünen First Class'ınızdaki cesaret verici gürültü ve belki de sarhoşluk, First Class reklamlarında her zaman gördüğünüz dinginliğe doğru garip bir adım gibi görünüyor.
Oturduğum yerden Virgin'e e-posta gönderdim.
'Müşterilerimizden gelen geri bildirimleri her zaman memnuniyetle karşılıyoruz ve şu anki görüşleri, barı uçağımızda bir sosyal alan olarak sevdikleri yönünde. Bir havayolu sözcüsü bana, müşteriler bunu yemek öncesi bir içkinin tadını çıkarmak, arkadaşlarıyla oturup yemek yemek, kabin ekibimizle sohbet etmek ve hatta bir iş toplantısı yapmak için pek çok nedenden dolayı kullanıyor” dedi.
Evet, ama neden başka birinin iş toplantısını dinlemek için çok para ödemek isteyeyim ki? (Sanırım içeriden öğrenenlerin ticaretine meyilli olmadıkça.)
Bir grup arkadaş barda akşam yemeği yiyecekse, gürültü seviyesinin artma eğiliminde olacağını düşünmez miydiniz?
Ve diğer yolcularla konuşmak için uçağa binen bu insanlar kim?
Onlar değil, benim, değil mi?
Yanlış bir tavrım var.
Bir grup erkeğin Tesla'yı becermeyi, Steve Jobs'ı sikmeyi ve harika bira içmeyi tartışırken, görünüşte bol miktarda alkolü yere atmasının nedenini anlamıyorum. medeniyetin zirvesi.
Bu bir öğlen uçuşuydu.
Bu adamlar barı birkaç saat boyunca gürültülü raketleriyle doldurdular. Kabin ekibi onları susturmak için çok uğraştı ve contalarımdan biri aşırı yük seviyelerinde olduğunu göstermeye başlayınca dağılmaya başladılar.
Evet, havayolunun size film izlemeniz için verdiği kaliteli kulaklıklar bir lütuftu.
Ama bunun yerine Virgin'in boşlukla neler yapabileceğini bir düşünün.
Branson bir barın gerekli olduğunda ısrar ediyorsa, neden tamamen yeni bir konsept başlatmıyorsunuz?
Fısıltı Barı.
Bu oldukça çekici olmaz mıydı?