Haccın Maneviyatı: İhram ve Telbiye
Haccın dramatik başlangıcıyla ilgili iki konu, samimi niyet (niyyah) ve mevakit (Hac'ın başlangıcı için sabit zamanlar ve yerler) kavramlarıyla daha da geliştirilmiş ihram ve telbiyedir.
İhram, Zilhicce'nin 8'inde hacca niyet eder ve tüm dikili elbiseleri çıkarır ve hac elbisesini giyer . Giysi, çok sade ve sade kumaştan yapılmış iki yaprak beyaz kumaştan oluşur. Biri baş hariç vücudun üst kısmına, diğeri vücudun alt kısmına sarılır.
Bu erkekler için elbise. Bununla birlikte, kadınlar için, onlar için de geçerli olan tüm ihram kısıtlamalarına rağmen, normal giyim olabilir.
Zülhüleyfe Mescidi (Arapça: مَسْجِد ذُو ٱلْحُلَيْفَة), Ebyâr Ali, Medine'de, Hz. Hudeybiye Antlaşması. Cami, Mescid-i Nebevî'nin 7 km (4,3 mil) güneybatısında yer alır ve Peygamber (s) tarafından Medine'den Hac veya Umre hacları yapanlar için mikat olarak tanımlanmıştır .
Telbiye, ihram elbisesi giyilirken belirli sözlerin söylenmesidir. Hac niyetinin bir parçasıdır ve çoğu hac durumunda Zilhicce'nin 10'unda Mina'ya ilk çakılın atılmasına kadar daha sonra söylenmeye devam eder . İmam Şafii'nin şöyle dediği rivayet edilir: “Biz onu (telbiye) her zaman (söz konusu üç günlük süre boyunca) söylemeyi severiz.” Hukuki önemine ve derecesine gelince, telbiye tavsiye edilmekten zaruri hale dönüşmektedir.
Telbiye'nin standart sözleri Peygamber'in sözleridir: “İşte buradayım, Allah'ım, buradayım. İşte buradayım. Ortağınız yok. İşte buradayım. Muhakkak ki hamd, lütuf ve saltanat yalnız Senindir. Ortağınız yok."
Peygamber (s.a.v.) de “İşte buradayım ey Hak İlahı” buyurdu. Ayrıca bazı kimselerin orijinal telbiyeye eklenmesini onaylamıştır: “İşte buradayım, ey çıkış yollarının sahibi. İşte buradayım ey mükemmellik sahibi”. Peygamber (s.a.v.)'in ashabından Abdullah b. Ömer de şöyle derdi: "İşte buradayım, sana bereketlendim, hayır senin elindedir, arzu ve amel Sana yöneliktir."
İhram ve telbiyenin hemen görünenden daha fazlası olduğunu söylemeye gerek yok. İki eylem, bir kişiyi daha yüksek bir anlam ve deneyim alanına götüren bir prosedür oluşturur. Hac (mavakit) başlangıcı için belirlenmiş zamanlar ve yerler, daha az önemli bir alanın sonunu ve daha büyük ve daha önemli bir alanın başlangıcını belirtir. Mevakit, geçiş noktası işlevi görür ve ihram, telbiye ile birlikte bunun bir kitabesi olarak işlev görür.
Mekke şehri kutsal bir şehirdir. Tüm şehirlerin ve köylerin, yani her türlü kentsel ve kırsal insan yerleşiminin anası olan ümmü'l-qura idi ve öyle kaldı . Onun asalet ve nuru, diğer bütün asalet ve nurların kaynağı demektir. Mekke sadece dünyadaki yaşamın merkezi değil, aynı zamanda evrenin ve tüm varlığın merkezidir. Muhammed (s.a.v.), Yüce Allah'ın, gökleri ve yeri yarattığı anda Mekke'yi -yani mukaddes bir şehir, mabet ve emniyet yeri- olmasını takdir ettiğini bildirmiştir. Sanki şehir, karasal yaşamın varoluşsal varlık nedeniymiş gibi.
Göksel yaratılış başarısının ardından, her şey Adem ve eşi Havva'nın Cennet'ten yeryüzüne indiği anda başladı. Adem, Allah'ın Evi ve insanlık için kurulan ilk ibadethane olarak Kâbe'yi inşa etmiş ve böylece hac törenini başlatmıştır. Ancak, tektanrıcılık, şirk ile değiştirilir değiştirilmez, Kâbe ve tevhidi hac ibadetleri çarpıtıldı, terk edildi ve sonunda unutuldu.
Daha sonra Hz. İbrahim ve oğlu İsmail - yine peygamber - Kâbe'nin yeniden inşası ve Hac müessesesinin ihyası ile görevlendirilmişlerdir. Cenab-ı Hak, İbrahim'e şöyle buyurdu: “İnsanlara Hac'ı (Hac'ı) ilân edin; yaya olarak ve her zayıf deve üzerinde size gelecekler; her uzak yoldan gelecekler” (el-Hac, 27).
O zamanlar Mekke çorak ve ıssız bir vadiydi. Bırakın oraya yerleşmeyi ya da ona aşık olmayı, oraya bir yolculuk yapmaya kimseyi çekebilecek hiçbir şey yoktu. Olanları rasyonelleştirmek ve doğa ya da toplum yasalarıyla ilişkilendirmek zordu.
İbrahim'in yeni doğan oğlu İsmail ile birlikte vadiye getirdiği ve onları orada bırakmak üzere olan karısı Hacer bile, sözler ve yargılar karşısında yitip gitmişti. Çaresizlik içinde İbrahim'e, Allah'ın kendisine tüm bunları yapmasını emretmiş olup olmadığını sordu, İbrahim de olumlu yanıt verdi. Sonra sakince cevap verdi: "O halde elbette bizi terk etmeyecektir."
Gerçekten de İbrahim'in, eşi Hacer'in ve oğlu İsmail'in hikayesinin olağanüstü olması amaçlanmıştı. Hikâye, insanlık için ilahi bir planı temsil ediyordu. Yine de, insanlığın kaderiyle ilgiliydi. Ayrıca, en önemli bölümlerinden bazılarının ima edildiği geleceğe açılan bir pencereydi. Bu nedenle, İbrahim normalde kutsal peygamberlerin babası olarak adlandırılır, ancak en yüksek göksel kürelerde o Tanrı'nın dostu olarak bilinir.
Buradan, kutsal peygamberlerin merkezde olduğu insanlık tarihini incelemenin, ilahi planın ortaya çıkışını keşfetmek anlamına geldiği sonucu çıkar. Aynı zamanda, iş başındaki Tanrı'nın İradesini okumak ve insan yerleşimlerinin annesinin ( ümmü'l-qura ) hiçbir şey olmaktan her şey olmaya ve dünyanın yanlış yönlendirilmiş ve yönsüz olmaktan rehberli ve amaçlı olmaya evrimini okumak anlamına gelir.
Bu, her hacının ihrama girerek ve telbiye ilân ederek girdiği aklî âlemin yanı sıra manevî dünyadır. Bir hacı, ihram yoluyla, tarihi mucizelerle ve mevcut ezici duyumlar ve işaretlerle (ayetler) dolu bu dünyaya kabul edilmek için kendisini nitelikli - ve saf - hale getirir. Eski elbisesini çıkarmak, onunla yeni dünyanın uygun bir deneyimi arasında durabilecek engelleri kaldırmayı temsil eder. Olumlu olarak, Hac'ın amaçlarından biri tarihi mümkün olduğunca haritalamak ve canlandırmaktır.
Bir hacının ihramlıyken ve genellikle hac sırasında uyması gereken bazı görgü kuralları vardır. Temizlik, güzelleşme, ihramın korunması, kişiler arası iletişim, çevre ile ilgilenme ve genel edep ve görgü ile ilgili diğer bazı unsurlar etrafında dönerler. Kuran, bu görgü kurallarını şöyle özetlemektedir: “Hacc, bilinen aylardır. Kim bu görevi üstlenirse, hacda ne müstehcenlik, ne kötülük, ne de çekişme (tartışma ve çekişme) olmasın. Hayır olarak ne yaparsanız, (kuşkusuz) Allah onu bilir. (Yanınıza) yolculuk için bir rızık alın, fakat rızkın en hayırlısı doğru davranıştır. O halde ey akıl sahipleri, Benden korkun” (Bakara, 197).
İhrama girmek ve münkerden uzak durmak insanı aslına olduğu kadar aslî benliğine de döndürür. Yapay ve genellikle ayrımcı unvanlardan, sembollerden, rutinlerden ve yaşam standartlarından vazgeçer. Hac'da bunlardan herhangi birine atıfta bulunabilecek hiçbir şey veya çok az şey yoktur. İnsanların hepsi bir ve aynıdır, bu suretle tevhidin derinliğini (Allah'ın birliğini) ve varlık, amaç, çağrı ve kader birliği ile hayatta nasıl tezahür ettiğini gösterir. İnsanlara gerçeğin basitliği ve pratikliği, batılın zahmeti ve ıssızlığı hatırlatılır.
Başka bir deyişle, insan insan ve kendisi olur. O, yalnızca dünyevi insanlık ailesinin - yanlış çizilmiş tüm sınırları ve yerleşik kriterleri geçici olarak silerek - değil, aynı zamanda sınırsız bilinen ve bilinmeyen yaratılış planlarını içeren evrensel ailenin bir üyesi olur. Sürekli olarak kim olduğu ve neyi başarması gerektiği hatırlatılır. Mutluluğa, başarıya ve farklılığa giden tüm yollar Hac'da yeniden çizilir. Çoğu şey kendileri değildir.
Bu şekilde, aslında Hac, gitmekten çok geri dönmekle ilgilidir. Harcamaktan çok yatırım yapmak (kazanmak) ile ilgilidir. Aynı zamanda, kutsal topraklar olan Mekke'nin (insan yerleşimlerinin anası) kişileştirdiği ideallerin sıcaklığına eve geri dönmeyi de ifade eder. Hacıların Allah'ın misafirleri olmasına şaşmamalı. Onlar Mekke'lerindedir. Onlar evde. Allah'ın mabedi olarak Mekke hürdür ve kimsenin malı değildir. Kimse üzerinde hak iddia edemez. Ondan sorumlu olanlar, onun hizmetçilerinden başkası değildir. Mekke herkesindir, tıpkı herkesin ona ait olduğu gibi.
İhram takıldığında ve içselleştirildiğinde, kişinin eksiklikleri ona maruz kalır. Tüm maskeler düşüyor ve tüm aldatıcı inançlar yok oluyor. Hac boyunca kişinin davranışsal yetersizlikleriyle mücadele etmesi beklenir. Bir yanda yeni bulunan benliği ile kapsayıcı gerçek, diğer yanda eski benliği (eski olumsuzluklar), egosu ve Şeytan arasındaki bir yıpratma savaşıdır. Eğer isterse ve hazırsa, bir hacıya savaşı kazanmak için ne gerekiyorsa verilir. Savaş ganimetleri mağfiret, yeni bir nefis, yeni bir hayat ve cennettir (Cennet).
Peygamber (s.a.v.) kabul edilmiş bir haccın mükafatının cennetten başka bir şey olmadığını bildirmiştir. Daha fazla ayrıntı vererek, kim Allah için hac yaparsa, cinsel ilişkide bulunmaz ve günah işlemezse geçmiş günahlarının bağışlanacağını söyledi. Peygamber (asm) bir başka rivayette de, haccı doğru bir şekilde yapan ve haccı kabul edilen (ne cinsel ilişki için eşine yaklaşmayan, ne de herhangi bir günah işlemeyen) kimsenin yeni doğmuş bir çocuk gibi günahsız çıkacağını bildirmiştir. anne). 3 Ve açıkçası, günahsız bir kişi için tek ödül Cennet olabilir.
Hacılar, Yaratıcılarının misafirleridir. İhram, etkinliğin resmi üniforması ve telbiye sloganı ve aynı zamanda ilahidir. Cömert bir Ev Sahibi olarak Yüce Allah'ın misafirlerine sunabileceği en güzel şey mağfiret ve mağfiret ile birlikte cennettir. Bu nedenle hacıların hayatında hacdan sonra olağanüstü bir ruh hali vardır. Hacda elde edilen statüyü korumak ve mümkün olduğu kadar temiz (günahsız) kalmaktır. Bazı insanlar paranoyak olur. Bir uçtan diğer uca giden bazı hacılar, bu olayı tekrar etme eğilimindeyken, diğerleri -ciddi bir hata ve yanlış okuma olsa da- haccı çok ileri yaşlarına kadar erteliyorlar, sonradan daha az yaşayabilmek için ve bu nedenle günahtan etkilenmeden kalma ve ölme şansı daha yüksektir.
İhramın anlamlarıyla yaşamak, özgürleştirici ruhun (ruhun) gücüne “evet”, engel olan maddenin (beden) yetersizliğine “hayır” demek gibidir. Bir bütün olarak, Hac, özgürleşmenin bir sömürüsüdür ve ihram onun aracı ve aynı zamanda doğrudan nişanıdır. Gerçek özgürlüğün değerini hisseden dönüşmüş bir hacı, sürekli olarak saflarda yükselerek onu sonsuza kadar beslemek ister. Bu nedenle, örneğin 19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında hac mevsimi olan Mekke , pan - İslam ve sömürgecilik karşıtı duyguların orta noktasıydı. Hilafet kurumunun koltuğuna dönüştürülmesi sıklıkla tavsiye edildi.
İhram kelimesi, "yasaklamak" anlamına gelen "ahram" kökünden türetilmiştir. Harrama, haram, muharrem, hurme ve ihtarâme kelimeleri de aynı kökle bağlantılı olup, bunlar "yasaklamak", "yasaklamak", "yasaklanmak", "kutsallık" ve "şeref vermek" anlamlarına gelmektedir. " sırasıyla. Bu arada, "hurmah" aynı zamanda "eş" anlamına gelir, çünkü kocası tarafından derinden saygı görür ve başkasına yasaklanır.
Buna göre ihram, mukaddes ve yasak bölgeye girmeden önce, dünyevi anlamda “kendini mukaddes veya haram (saf) kılmak” anlamına gelir; yani makro harama girmeden – katılmadan – önce deyim yerindeyse mikro haram (olmaya niyetli) olmak. Kusurlar ve kirlilikler, hoş karşılanmadıkları veya birleşme için uygun olmadıkları için geride bırakılmalıdır. Bu durum, Allah'ın Hz. Musa'ya (Musa) Allah'ın huzuruna çıkmak için mukaddes Tuwa vadisine vardığında şöyle buyurduğu gibidir: “Şüphesiz ben sizin Rabbinizim, o halde ayakkabılarınızı çıkarın; Muhakkak ki sen mukaddes vadi Tuva'dasın” (Ta Ha, 12).
Bu nedenle ihram, salt bir eylem veya süreçten ziyade bir zihin, ruh ve tüm varlığın bir halidir. Tecrübe edilmesi ve üzerine inşa edilmesi kadar yapılması gereken bir şeydir. Haccın bir bütün olarak temelidir. Bu yüzden “ahrama” fiili bu kadar kapsamlı hale geldi. “Yasaklamak” anlamı dışında, “ihramlı olmak”, “ihram giymek”, “kutsal topraklara girmek”, “yasak bir aya girmek”, “bir kimsenin veya bir şeyin güvenliği” ve “namaz (namaz) durumuna girmek”tir.
Mekke'nin kutsallığı ve hac zemininde, hacının özünde bulunan manevi ve insani niteliklerine dikkat çekilince, hacının kişisel kutsallığı da mutlak hale gelir. Önce insan (Allah'ın yarattıklarından) olarak, sonra da mümin (Allah'ın şuurlu kulu) olarak dokunulmazlık kaidesine yükseltilir. Aniden bir hacı, kenardan veya çeperden bir seyirci olmanın yanı sıra, bir kavram ve duyusal deneyim olarak aynı anda Hac'ın kalbine itiliyor. Onun nesnesi olur.
Peygamberimiz (sav)'in, müminin bu şerefli konumuna hac ve kutsal mekânlar çerçevesinde bizzat vurgu yapması elbette bir tesadüf değildir. Üstelik bunu oldukça güçlü bir şekilde yaptı. Peygamber (sav)'in Kabe'yi tavaf ederken Kabe'ye şöyle haber verdiği bildirilmektedir: “Ne kadar temizsin! Ve kokun ne kadar saf! Ne kadar harikasın! Ve senin kutsallığın ne kadar büyük! Muhammed'in canı elinde olan Allah'a yemin ederim ki, bir müminin kutsallığı (kutsallığı), Allah katında sizin kutsallığınızdan (yani Kabe'den) daha büyüktür. Bu, onun malının, kanının ve onun hakkında hayırdan başka bir şey düşünmememizdir.”
Peygamber (s.a.v.) de Veda Haccı'nda Arafe'de yaptığı tarihi hutbesinde şöyle buyurmuştur: "Şüphesiz kanınız, malınız ve namusu, bu gününüzün (yani Nahr gününün veya kurban kesmenin) mukaddes olması gibi, birbirinize haramdır. kurbanlık hayvanlar), sizin bu ayda (Zilhicce'nin mübarek ayı) ve bu şehrinizde (kutsal Mekke şehrinde).”
Muhammed Esed, “Mekke'ye Giden Yol” adlı kitabında, haccın özgürleştirici ve birleştirici özelliği üzerinde durmuştur. Her şeyden önce, Hac, insanların insani ve kutsal boyutlarının yakınlaşmasının karmaşıklığını sergileyen insancıl bir deneyimdir.
Muhammed Esed, örneğin, Mekke yolunda dinlenen hacılarla dolu bir çölün görüntüsünün, sayısız çadır, deve, sedye, bohça ve birçok dilin karışık olduğu büyük bir ordu kampına benzediğini söyledi - Arapça, Hindustani, Malay, Farsça, Somali, Türk, Peştu, Amhara ve Tanrı bilir daha niceleri. Bu gerçek bir uluslar toplantısıydı; ama herkes her seviyede ihram giydiği için, köken farklılıkları pek fark edilmezdi ve birçok ırk neredeyse tek bir ırk gibi görünüyordu.”
Ayrıca, otobiyografisinde Malcolm X, “Hacc hacının renkliliği ve gerçek maneviyatı düzgün bir şekilde duyurulur ve dış dünyaya iletilirse, İslam'ın dünya çapındaki dönüşümlerinin iki veya üç katına çıkabileceğini” gördüğünü söyledi.
Aynı şekilde Malcolm X şunları söyledi: “Dünyanın her yerinden tüm ırklardan, renklerden insanlar bir araya geliyor: Bana Tek Tanrı'nın gücünü kanıtladı… Hiç bu kadar samimi bir konukseverlik ve ezici bir güce tanık olmadım. İbrahim'in, Muhammed'in ve Kutsal Yazılardaki diğer tüm peygamberlerin yurdu olan bu Kadim Kutsal Topraklarda tüm renk ve ırklardan insanlar tarafından uygulanan gerçek kardeşlik ruhu. Geçen hafta boyunca, etrafımda her renkten insan tarafından sergilenen zarafet karşısında nutkum tutuldu ve büyülendim… Dünyanın her yerinden on binlerce hacı vardı. Mavi gözlü sarışınlardan siyah tenli Afrikalılara kadar her renkteydiler. Ama hepimiz aynı ritüele katılıyorduk,
Telbiye, ihramın temsil ettiği her şeyin ayrılmaz bir parçasıdır ve onu mükemmel bir şekilde tamamlar. Dilbilimsel olarak, “cevap (duyduktan sonra)”, “kabul etmek” ve “kabul etmek” anlamına gelir. Hac bağlamında, niyetin (niyyah) bir uzantısıdır. Böylece, ikincisi sessizce ve özel olarak söylenirken, birincisi tercihen açık ve yüksek sesle söylenir.
Telbiye, sevgili Yaradan'a daha da yaklaşmak ve onunla nihai bir birlik için bir duadır. Bu, kişinin tevhid inancının ve Yaradan'ın hükümleri uğruna mallarını ve benliğini feda etmeye hazır olduğunun bir tasdikidir. Bir hacı kendini bulur ve Allah'ın şu Kuran ayetindeki duyurusunun etkisini hisseder: “İnsanlardan Allah'a bir hac vardır; ona bir yol bulabilen kimse için o Beyt'i haccetmektir. Kim de inkar ederse, şüphesiz Allah'ın âlemlere ihtiyacı yoktur." (Alü İmran, 97)
Ayrıca Telbiye, Kabe'nin Sahibi ve Haccın Sahibi olan Allah'ın çağrısına icabet etmektedir. İbrahim insanlığa Hac ibadetini ve geleneğini duyurmak için çağrılmıştı. Hacı, kalbleri Mekke'ye, Mescid-i Haram'a ve hacca hasret olanlardan ve davete (İbrahim'e) ve davetine acele edecekleri bildirilenlerden olmak ister. Bunu dünyanın her köşesinden yapacaklar ve mevcut tüm ulaşım araçlarını kullanacaklar.
Bu da demek oluyor ki, bu çağrıya kulaklarını tıkayan -ve kalpleri kör eden- cansız ve duyuları zayıflamış demektir. Sonuç olarak telbiye, Allah'ın insanlar üzerindeki nimetlerine ve onlardan beklenen şükrü ifade eder. Bir hacı, her şey için, özellikle de İslam'ın gerçeği olan tüm nimetlerin kutsanması için Allah'ı tanımakta ve şükretmekte hızlıdır. Çünkü o, Allah'ın Elinde olandan başka hiçbir hayır ve mükemmellik olmadığını (yani yaşamaya değer bir hayat, üye olunmaya değer bir paradigma olmadığını) ileri sürerek inançsızlığın cansızlığını ve körlüğünü dolaylı olarak reddeder.
Coşkulu bir hacı, bu semavi hakikat beyanlarının kapsamına girmek ve bunların gerçekleşmesine vesile olmak ister. Hiçbir şekilde geride kalmak istemez. Bu beyanlar kalp tarafından idrak edilir, dil tarafından telaffuz edilir ve uzuvlarla gerçek dünyanın iniş çıkışlarına tercüme edilir. Ve bu üçü: kalp, dil ve uzuvlar, müminin eksenini oluşturur, bu da onu değerli maddi ve maddi olmayan hizalamaların geri kalanına bağlar. Telbiyenin açıktan, yüksek sesle ve esasen her yerde okunmasının teşvik edilmesi, onun dış ve kollektif boyutlarını kanıtlamaktadır.
Ebu Hamid el-Ghazzali'ye göre, "Kutsallaşma (ihram) ve mikattan itibaren telbiye (ileri) durumuna gelince, hacı bilsin ki, bu, Yüce Allah'ın çağrısına icabet etme duygusuna sahiptir. O halde, kabul edileceğinizi umduğunuz gibi, “Ne kabul (hizmetimde, yani telbiyeniz onurlandırılmadı) ne de kutsanmışsınız” denilmesinden korkun ki, ümitler arasında bocalayasınız. ve korkun, gücünüzün ve gücünüzün elinden alınıp tamamen Yüce Allah'ın Lütuf ve Cömertliğine bağımlı hale gelin. Zira telbiye zamanı, meselenin asıl başlangıcı ve tehlikenin yeridir.
Süfyan bin Uyayna dedi ki: “Ali bin el-Hüseyin -Allah onlardan razı olsun- bir keresinde hac yapmıştır. O, takdis mertebesine girip devesine iyice binince rengi soluklaştı; sonra titredi ve telbiyeyi okuyamayacak kadar titredi. Kendisine: "Niçin telbiye okumuyorsun?" denildiğinde. Bana: "Sen ne kabul edildin, ne de kutsanmadın" denilmesinden korkuyorum, dedi. Sonra telbiyeyi okuyunca bayıldı ve devesinden düştü. Bu, haccını tamamlayıncaya kadar başına gelmeye devam etti.”
Evrensel çağrıya cevap verdikten sonra, bir hacı için işler daha sonra kişiselleşir. Hacılar denizinde, o - her şey söylendiğinde ve yapıldığında - kendi başınadır. Haccın merkezi yönü devreye girer. Diğer yönler, önemli olmakla birlikte, tamamlayıcıdır ve birincisine ikinci derecede önem verir. Bir hacı, kapsamlı bir ızgaranın parçası olarak kendi kişisel davasına kendini adamıştır. Sevmek ya da ilgilenmek kolay, sevilmek ve önemsenmek zor olan bir özdeyişle, bu çağrıya verdiği yanıtın kabul edilip edilmeyeceğinden emin değil ve endişeleniyor, bu karşılıklılıktır. Yeryüzünde ve cennette bir anormallik olarak, tek yönlü ilişkiler asla yürümedi ve asla olmayacak.
Bu nedenle bir hacının Hac sırasında güçten kuvvete gitmeye çalışması ve ondan sonra tekrar eden yaşam zorlukları yoluyla, yanıtının duyulduğundan, Yaradan tarafından ev sahipliği yapılan manevi bayramda karşılandığından emin olmak için çalışması beklenir. Hac çabaları takdir edildi ve kabul edildi. Elbette bir kişinin haccının kabul edildiğinin göstergelerinden biri de, hacdan sonra hayatında, tavırlarında, tavırlarında ve ilişkilerinde olumlu değişiklikler hissetmesidir. Aynı şey başkaları tarafından da hissedilmelidir. Muzaffer bir hacı, yaptığı hac hakkında konuşmaz; onu yürür (yaşar).
Bir hacı, hacda çok sayıda insan gördüğünde, olayı yerin mütevazi başlangıçlarıyla ilişkilendirir. İbrahim'in oraya yönelik dualarına Allah'ın verdiği cevapları ve Hz. Muhammed'in çalışmalarının meyvelerini büyük bir son olarak algılar. Baş kahramanları kutsal peygamberler olmak üzere, insanlık tarihinin gidişatını belirleyen bu tür tarihsel gelişmelerle bağlantılı olmaktan dolayı çok mutludur.
Bütün peygamberlerin hac yaptığı tasdik edilmiştir. Bir hacının tekrarlayan ve yüksek sesle telbiyesi, dünyayı süsleyen en iyi şirketin bir parçası olmak için bir heyecan ve takdir işaretidir. Sanki telbiyenin sesleri zaman ve mekan engellerini aşıyor ve o şanlı şahsiyetlere ve onların mirasına ulaşıyor. Sanki sesler, ayrıca, tüm yaratılanlar tarafından duyulmak ve tasdik edilmek için tüm dünyada yatay olarak ve tüm evrende dikey olarak yankılanmaya yönlendirilmiştir. Bir hacı, bu peygamberleri ve onların zaferlerini “görür”. Onlara bizzat şahitlik eder. Tahmin edilebileceği gibi, Hac, bu zaferlerin inandırıcı kanıtlarını oluşturuyor.
Meselâ, Abdullah İbn Abbas'ın şöyle dediği rivayet edilmiştir: "Mekke ile Medine arasında Resûlullah ile beraberdik ve bir vadiden geçtik. Dedi ki: 'Bu hangi vadi?' 'Azrak Vadisi' dediler. Dedi ki: 'Bu vadiden geçerken, Musa Peygamber'in parmaklarını kulaklarına tıkadığını ve sesini Allah'a telbiye okuduğunu görür gibiyim.' Sonra dar bir geçide gelinceye kadar yol aldık ve dedi ki: 'Bu ne geçit?' 'Taniyyet Harşa' veya 'Laft' dediler. "Yunus Peygamber'i kırmızı bir deve üzerinde, yün cübbe giymiş, hurma liflerinden örülmüş devesinin dizginlerini tutmuş, bu vadiden geçerken telbiye okurken görür gibiyim" dedi.
Talbiya, bir hacı ile Yaratıcısı ve Üstadı arasındaki samimi bir iletişimdir. Bir hacı, kendisinden birinci tekil şahıs zamiri olan "Ben" ve Tanrı'dan ikinci şahıs zamiri olan "Sen" olarak bahseder. Bu, kişinin dualarında, ancak iletişim modlarının geri kalanında ve tüm yaşamda Tanrı ile arasında hiçbir şey olmaması gerektiği anlamına gelir. Her türlü engel derhal tanınmalı ve aşılmalıdır. Her hacı, bu derin kabul edilen şartı gerçekleştirmeyi ne kadar başarırsa başarsın, yine de, sadece Hac'ın değil, aynı zamanda kişinin diğer manevi çabalarının da hedefi olmalıdır.
Sonuç olarak Hac, “gelmek” ve “olmak” ile ilgili değil, “olmak” ile ilgilidir. Telbiyenin “İşte buradayım ey Sen (Allah), işte buradayım…” sözleri - ihramın imasıyla birlikte - dönüşümün başlangıç noktasını ve ilk aşamasını temsil eder.
Muhammed Esed, bu dönüşüm duygusuna sık sık değindi ve onu çeşitli başlıklar ve alt konular aracılığıyla incelikle ördü. Örneğin, bir noktada Mısırlı ve Kuzey Afrikalı hacıları Kızıldeniz üzerinden Mekke'nin kapısı olan Cidde liman şehrine taşıyan ve Muhammed Esed'in de yolcu olduğu bir geminin durumuna dikkat çekti. ilk Hac için. Durumun korkunç olduğunu, insanlık dışı bir boyuta ulaştığını, çünkü kısa Hac sezonunun kârları için açgözlü olan nakliye şirketinin, yolcuların güvenliğini, konforunu ve konforunu umursamadan gemiyi tam anlamıyla ağzına kadar doldurduğunu söyledi.
Ancak, hacılar umursamadı. Büyük bir alçakgönüllülükle, gözlerinin önündeki tek amaç olan yolculukla, bütün bu gereksiz zorluklara hiç şikayet etmeden katlandılar. Sanki acıya karşı bağışıklardı ve kendinden geçmişlerdi. Muhammed Esed şunları ekledi: “Bunu her kim gördüyse, bu hacılarda bulunan imanın gücünü tanımak zorundaydı. Çünkü acılarını gerçekten hissetmiyor gibiydiler, Mekke düşüncesine o kadar kapıldılar ki. Sadece haclarından bahsettiler ve yakın geleceğe baktıklarında duygulanım yüzlerini parlattı. Kadınlar sık sık koro halinde Kutsal Şehir (Mekke) hakkında şarkılar söylediler ve tekrar tekrar nakarat (telbiye) geldi: 'Lebbeyk, Allahümme, Lebbeyk!' (“İşte buradayım, ey Allah, buradayım)”.
Dr. Spahic Omer'in "Hac Maneviyatı" adlı son kitabından uyarlanan bir dizi makale.