Susuz Santa Monica gibi
Babam bana Kahire'ye taşındığımızı söylediğinde beş yıldır Berlin'de yaşıyorduk. Bu büyük bir sürpriz değildi; gazeteciler her birkaç yılda bir yeni yabancı bürolara yönlendirildi. Ama şüpheliydim. Daha önce tatil için bir kez Mısır'a gitmiştik. Herkesin gıda zehirlenmesi var. Kardeşim ayakkabılarını camide çıkarmazdı çünkü çalınacaklarından emindi. Kahire'deki 3 yıldızlı otellerin, Avrupa'daki 3 yıldızlı otellerden çok farklı olduğunu öğrendik. O zamanlar Kahire'nin anılarım, Batılıların çoğunun muhtemelen bugün nasıl hayal ettikleriydi: Kalabalık, sıcak, kirli ve rahatsız edici.
Altı yıl boyunca eve çağırdıktan sonra, Kahire'deki anılarım farklı bir hikaye anlatıyor.
İlk birkaç hafta sadece ben ve babamdı. Annem Amerika'daydı, birinci sınıfta kardeşimi üniversiteye bıraktı, yeni 11. sınıfa başladım. Mobilyalarımızın ve kutularımızın henüz Berlin'den gelmediğini hatırlıyorum, bu yüzden Quiznos'u alıp televizyonun hemen önündeki büyük boş oturma odasının ortasında küçük, cılız iki kişilik bir kanepeye oturup sandviçlerimizi yerdik , İngilizcede her şeyin tekrarını izliyor. Ofisi bizim apartman dairemizdeydi, bu yüzden bazen oyun izlemek gibiydi; asistanı sahneye sola girecek, şoförümüz sahneden sağa çıkacak ve internet adamı Hassan içeri girip çıkacaktı. Sahneyi bitirin.
O zaman kırılgandı. İşler bir dakika iyi olurdu ve sonra mutfakta bir hamamböceği olurdu, bir lambayı açtığınızda bir ampul paramparça olurdu, güç bir günlüğüne sönecekti ya da babam bunun yerine kalabalık metroya gitmemizi önerecekti bir taksi ve ufalanırdım, ağladım ve neden buraya taşınmamız gerektiğini sordum. Ailem beni mutlu etmek için geriye doğru eğildi. Berlin'i 18 ayda altı kez ziyaret ettim, Lulu adında bir yavru kedi aldık ve annem Noel'den hala Kahire'den nefret edersem, benimle Berlin'e geri döneceğine söz verdi. Ona aşık olmamak için elimden geleni yaptım. Ama bu asla işe yaramıyor, değil mi?
Diğer zamanlarda ise, hamamböceği ve ampullerden daha fazlaydı. Erkekler seni takip etti, bazen daha da kötüsü. Dünyada, yürüdüğünüz her fakir kişiye yardım etmek için yeterince gevşek bir değişiklik yoktu. Biz her gün öğle yemeği için Ahmed vardı ama o hala sokakta uyuyan, şehirde hiçbir aile ile hasır sepetler satan bir gençti.
Dünyanın en liberal şehirlerinden biri olan Berlin'den, kısa kolluların kaşlarını çattığı Kahire'ye gelmek zordu. Ve babam bunun olacağını biliyordu. Bu yüzden yeni mahallemiz Maadi'nin yerini değiştirmeden önce ona sorduğumda, bunu “susuz Santa Monica gibi” resmetmesini söyledi. Bugün gülüyoruz çünkü Kahire susuz Santa Monica gibi değildi. Hiç. Daha iyiydi.
Son zamanlarda bitlerin ve parçaların büyüdüğünü hatırladığım gibi, zihnim Kahire'ye yöneliyor. Neden hala ehliyetimin olmadığını düşündüğümde olduğu gibi. Berlin'de birine ihtiyacım yoktu ve Kahire'de şoförümüz Sayed vardı. Tanıdığım herkesin şoförü vardı. Sayed büyüdükçe gözleri kötüleşti. Dizleri daha da kötüleşti. Bazen babam onu bir iş gününden sonra eve götürürdü. Nazikti ve 90 derecelik sıcağında yünlü kazaklar giydi. Yolun kenarında karpuz satan erkekleri geçtiğimizde, sohbet etmek için meyve ve sebzeler hakkında konuşmaya başladı. Güzeldi. 'Salatalık' için 'coo-coo-cumbers' dedi. Kahire'yi ve büyülü kaosunu sevdiğimi söyleyebilirdi ve bu onu mutlu etti. Birçok Amerikalı bunu yapmadı.
Sayed beni ve arkadaşlarımı baloya götürdü. Zamalek'teki Kıtalararası'daydı, hemen Nil'de. O yaz radyoda olan her şeyi akciğerlerimizin tepesinde söyledik ve Sayed bizimle güldü. Balo elbisemi sıfırdan yapılmış, adını hatırlayamadığım bir kasabadaki dairesinde çalışan bir terzi tarafından aldım. Arkadaşım beni kumaş bölgesine götürdü ve terziye ne istediğimi göstermek için çöp adamlar çizdim. Müslüman ve her zaman daha yüksek bir yakada ısrar ediyordu. 19 yaşındaydım ve straplezde ısrar ettim.
Balo tarihim ayağa kalktı. Ama bu onun hatası değildi. Aptalca bir şey yaptım ve muhtemelen benimle de baloya gitmezdim. Büyük bir arkadaş grubumuz vardı ve lise idi, bu yüzden drama sıkıntısı yoktu. Ama yakın kaldık ve konuşmak için okuldan sonra nargile giderdik. Bize Barbies dediler. Bence bu bir hakaret demekti ama biz onu kucakladık. Beş kişiydik, bulunduğumuz yere varmadan önce hepimiz birkaç kez dünyayı dolaştık. Hala birbirimizi yılda birkaç kez görüyoruz.
Şehrin zamanın geçmediği kısımları vardı. Toz, çöp, solmuş reklam panoları, piramitler onları otoyoldan görecek kadar yakın. Bütün şehir bir Sepya filtresindeydi. Erkekler gallabeas giydi ve yolun kenarındaki eşek arabalarından karpuz satacaklardı. Kahire zaman zaman İncil'i hissediyordu. Durmanı ve kendinize ne kadar küçük olduğunuzu hatırlatmanızı sağlar. Şimdi Amerika'da olduğum için, dünyanın geri kalanının ne kadar eski olduğunu özlüyorum. Bunu ne kadar aldık. Mezuniyet gününde, kapaklarımızı havaya piramitlerin önüne attık ve ardından şampanyaların sonraki partilerde bizi beklediği SUV'larımıza atladık.
Oh, partiler. Bazen gece Charles Nehri boyunca sürme bir Uber'deyken, gözlerimi biraz şaşıracaksam, Nil'in gece boyunca geç saatlerde yaptığı gibi, Barbies ve ben şehir merkezindeki kulüplere çürük bir taksi yarışına yığılmış gibi görünüyor . Mısırlılar buradan çıktı. Amerikalılar genellikle Maadi'de kaldı; bizim anne daha sıkı ve şehir merkezinde gece, hızlı arabalar ve ücretsiz votka demek.
Mısırlılar dediğimde okula gittiğimleri kastediyorum. Sürücüleri bütün gün okuldayken onları bekleyenler. Mezun olduktan sonra Londra, Montreal veya Paris'e taşınanlar. Gecekondu kasabalarında, Ölüler Şehri'nde, sokaklarda veya şehirdeki yıpranmış dairelerde yaşayan milyonlarca insan değil. İkisi arasındaki boşluk bir çöldü. Ama bir şey paylaşıyorlar: Mısırlılar nerede olursanız olun kendinizi evinizde hissetmenizi sağlar. Bir karton evde yaşayan bir aile sizi çay içmeye davet edecektir. Ve zengin Mısırlılar, onları iyi tanımasanız bile, aile gibi hissettirmek için kendi yollarından gidecekler. Bence bu yüzden Mısır bunca yıldan sonra hala ev gibi hissediyor. Sadece Mısır değil, onu ev olarak adlandıran insanlar da aynısını yapmanızı istiyor.
Sonra Devrim oldu. Yoksa oluyor. Babam Tahrir Meydanı'na gittiğini söylediğinde üniversitede okudum çünkü bir protesto söz konusu. Sonunda çok çılgın olacağını düşünmüyordu ama her ihtimale karşı orada olmak zorundaydı. Bir ay sonra doğum günümdü ve hükümet uydu ve telefon hatlarını kestiği için beni uydu telefonundan aradılar. O yaz Kenya'ya taşınmaları gerekiyordu; dairelere bakmak için Nairobi'ye bile gittiler. Fakat Devrim devam etti ve ailem de onu korumaya devam etti. Korktum ama televizyonda göründüğü kadar kötü olmadığını söylediler. Barbies'lardan biri ve ben bir süre çocuk tiyatrosu yüzünden konuşmadık. Beni, ailemin iyi olduğunu söyleyen ailesiyle konuştuğunu söylemek için beni aradı. Bazı şeyler erkeklerden daha büyük.
Kahire'nin şimdi farklı olduğunu duydum. Yabancı aileler gidiyor, şoförler işsiz, Batılılar ziyaret etmekten korkuyor, “terörist” kelimesi manşet oluyor ve umut etmek daha zor. Sanırım zaman geçtikçe onu daha çok özlememe neden oluyor. Bir yeri ya da bir kişiyi kaçırmak gibi bir şey değil. Bu, asla bulunduğunuz yerde asla evde olmadığınız bir duygudur, çünkü evde zaman bir an vardı.
İnsanlar bana Kahire'de yaşamanın nasıl bir şey olduğunu sorduğunda, onlara gerçeği söylüyorum: Sevdim. Elektrik kesintileri, hızlanan taksiler, sepet satan çocuklar, Quiznos ve Nil'deki bulanık geceler arasında Kahire benim evim oldu. Ama ne hissettirdiğini, o zamanda o yerde olmanın nasıl bir şey olduğunu tanımlamak zor. Sanırım iyi zamanlanmış bir şaka gibi, sadece orada olmalısın. Çünkü Mısır'ım şimdi eski Mısır.
Yayınlanan 22-04-2020