1967'de Colorado Eyalet Üniversitesi'nde bahçecilik alanında yüksek lisans öğrencisi olan David Cheever, Dünya Pazarları için Kesme Çiçek İhracatçısı olarak Bogota, Kolombiya başlıklı bir dönem ödevi yazdı. Gazete, Kolombiya'nın başkenti yakınlarındaki savanın, Amerika Birleşik Devletleri'nde satmak üzere çiçek yetiştirmek için ideal bir yer olduğunu öne sürdü. Savan, deniz seviyesinden yaklaşık 8.700 fit yükseklikte ve Ekvator'un 320 mil kuzeyinde ve hem Pasifik Okyanusu'na hem de Karayip Denizi'ne yakın, And eteklerinden yayılan yüksek bir ovadır. Cheever, bu koşulların, yıl boyunca günde yaklaşık 12 saat, az sıcaklık değişimi ve tutarlı ışık ile hoş bir iklim yarattığını yazdı - her zaman mevcut olması gereken bir mahsul için ideal. Eski bir göl yatağı olan savan ayrıca yoğun, kil bakımından zengin topraklara ve gölün 100.000 yıl önce çekilmesinden sonra kalan sulak alan, kol ve şelale ağlarına sahiptir. Ve Cheever, Bogotá'nın Miami'den sadece üç saatlik bir uçuş olduğunu kaydetti - Doğu Yakası müşterilerine ABD çiçek endüstrisinin merkezi olan California'dan daha yakın.
Mezun olduktan sonra Cheever teorilerini uygulamaya koydu. O ve üç ortağı, Bogota'nın El Dorado Uluslararası Havalimanı'na yakın seralarda montaj hattı uygulamaları ve modern nakliye teknikleri uygulayan Floramérica adlı Kolombiya'da bir iş kurmak için her biri 25.000 dolar yatırım yaptı. Şirket karanfil ile başladı. İlk ekimimizi 1969 yılının Ekim ayında, 1970 Anneler Günü için yaptık ve tam da parayı vurduk, diyor emekli olan ve Medellin, Kolombiya ve New Hampshire'da yaşayan 72 yaşındaki Cheever.
Küresel bir endüstrinin bir okul görevinden doğması sık görülen bir durum değildir, ancak Cheever'ın kağıt ve ticari çabaları Kolombiya'da bir ekonomik devrim başlattı. Birkaç üretici daha Amerika Birleşik Devletleri'ne çiçek ihraç etmişti, ancak Floramérica bunu büyük bir işletmeye dönüştürdü. Floramérica'nın ilk çıkışından sonraki beş yıl içinde, en az on çiçek yetiştiren şirket daha savanada faaliyet gösteriyor ve Amerika Birleşik Devletleri'ne yaklaşık 16 milyon dolarlık kesme çiçek ihraç ediyordu. Dünya Bankası, 1991 yılına gelindiğinde, endüstrinin bir piyasa ekonomisinin nasıl çalıştığına dair bir ders kitabı öyküsü olduğunu bildirdi. Bugün ülke, Hollanda'dan sonra dünyanın en büyük ikinci kesme çiçek ihracatçısı ve 1 milyar dolardan fazla çiçek gönderiyor. Kolombiya şu anda ABD pazarının yaklaşık yüzde 70'ine hakim; Bir süpermarkette, büyük bir mağazada veya havaalanı büfesinde bir buket alırsanız, muhtemelen Bogota savanasından gelmiştir.
Bu büyüme, 20. yüzyılın büyük bölümünde siyasi şiddet ve 1980'lerden bu yana kokain ticaretinin harap ettiği bir ülkede gerçekleşti ve ABD'den önemli bir yardım aldı. Kolombiya'daki koka tarımını sınırlamak ve iş fırsatlarını genişletmek için ABD hükümeti 1991'de Kolombiya çiçeklerine yönelik ithalat vergilerini askıya aldı. Sonuçlar, ABD'li yetiştiriciler için felaket olsa da dramatikti. 1971'de Amerika Birleşik Devletleri, başlıca çiçeklerden (güller, karanfiller ve krizantemler) 1,2 milyar çiçek üretti ve sadece 100 milyon ithal etti. 2003 yılına gelindiğinde ticaret dengesi tersine dönmüştü; Amerika Birleşik Devletleri iki milyar büyük çiçek ithal etti ve sadece 200 milyon büyüdü.
Cheever'ın beyin fırtınası yapmasından bu yana geçen 40 yıl içinde Kolombiya çiçekleri, gıda veya elektronik gibi başka bir küresel endüstriyel ürün haline geldi. Bu, birkaç yıl önce Anneler Günü'nden (Amerika Birleşik Devletleri'nde Sevgililer Günü'nden sonra ikinci en büyük taze çiçek satın alma olayı) önce yerel süpermarketimdeki çiçek sergisinin önünde durduğumda belirginleşti. Maryland banliyösünde bulunan pazarım, beş galonluk kovalarda yüzlerce önceden birleştirilmiş buketin yanı sıra taze, demetlenmemiş güller, gerbera papatyaları ve alstroemeria zambaklarından oluşan etkileyici bir sergiye sahipti. 14.99 dolarlık bir buket gözüme çarptı: yaklaşık 25 sarı ve beyaz gerbera papatyası ve tek bir morumsu gülün etrafına dizilmiş bir bebek nefesi. Ambalajın üzerindeki bir çıkartma, aracın yaklaşık 2.400 mil uzaklıktaki Kolombiya'dan geldiğini gösteriyordu.
Bu kadar narin ve çabuk bozulan (ve bir zamanlar bu kadar egzotik olan) bir şey nasıl bu kadar ileri gidip hala böyle bir pazarlık olabilir? Amerikalıların satın aldığı ucuz ithal ürünlerin, genellikle onları yapan insanlar ve yapıldıkları ortamlar üzerinde büyük bir zararı olduğu bir sır değil. Anneler Günü buketimle ne satın alıyordum? Cevap arayışım beni Bogota'nın 25 mil kuzeybatısındaki bir barrioya götürdü.
Cartagenita'da otobüsler tekerlek izleri ve çukurlar üzerinde gürleyerek, kül blok evlerle çevrili dik yamaçlarda yavaşça yukarı ve aşağı hareket eder. turizm otobüslerde akan akuamarin yazıyla boyanmıştır, ancak artık turlar için kullanılmamaktadır. Çiçek çiftliklerine işçi taşıyorlar.
Cartagenita, yaklaşık 120.000 kişilik bir şehir ve Kolombiya'nın en büyük çiçek merkezlerinden biri olan Facatativá'da bir mahalle. Cartagenita'nın sadece birkaç caddesi asfaltlanmış ve evler şehir evleri gibi birbirine bağlı, ancak herhangi bir plan yok, bu yüzden bazen biri diğerinden daha uzun veya daha kısa duruyor. Barrio, açık merada birkaç blok sonra aniden sona eriyor. Bir çiçek işçisi ve sendika lideri olan Aidé Silva, 20 yıl önce oraya taşındı. Burada bir evim var. Kocam inşa etti, bana söyledi. Floramérica'da çalıştı ve öğleden sonraları ve Pazar günü geldiğinde herkes o küçük evi inşa etmeye çalıştı. O zamandan beri, binlerce çiçek işçisinin ucuz arazi satın aldığını ve aynısını yaptığını söyledi. Cartagenita, bir işçi sınıfı mahallesinin canlılığına sahiptir. Akşamları işçiler eve geldiğinde, bazıları evlerine ve apartmanlarına giderken, bazıları barlarda ve açık hava marketlerinde takılmak için bir vızıltı var.
Çoğu Kolombiya'nın gerilla savaşları ve kırsal yoksulluk nedeniyle yerinden edilmiş 100.000'den fazla insan, savana yayılmış seralarda çalışıyor. Bir uçaktan bakıldığında, seralar bir Escher çizimini anımsatan geometrik gri-beyaz desenler oluşturuyor. Yakından bakıldığında, ahşap çerçevelere zımbalanmış plastik kaplamadan yapılmış çıplak kemik yapılar olduğu ortaya çıkıyor. Ancak düşük kira görünümü aldatıcıdır; işlemler son derece karmaşıktır.
M.G. adlı bir çiftlikte. Danışmanlar, çoğu kadın olan yaklaşık 320 işçinin (normal sayının üç katı - bu Anneler Günü'nün ilk günüydü), 14 paralel sıralı iki uzun taşıma bandı boyunca dizildiği, genişleyen bir montaj hattının üzerindeki bir platformda durdum. her iki tarafta iş istasyonları. Bant üzerinde düzgün demetler ortaya çıkmadan önce, iş birçok küçük, ayrı göreve (ölçme, kesme, demetleme) bölündü, bunlar daha sonra köpüklü bir mantar önleyici solüsyona batırılıp kutulandı. Oluklu metal duvarlarda Latin pop müziği yankılanıyordu. İşçiler günde 300.000 gül çiçeğini işliyordu.
Kolombiya'da yetiştirilen çiçeklerin çoğu Avrupa laboratuvarlarında, özellikle de fideleri ve çelikleri yetiştiricilere gönderen Hollanda laboratuvarlarında yetiştirilmektedir. Örneğin tek bir gerbera bitkisi birkaç yıl dayanabilir ve her birinin olgunlaşması 8 ila 12 hafta süren yüzlerce çiçek üretebilir. Yetiştiriciler, mevsime veya tüketicinin ruh haline bağlı olarak yeni bitkileri döndürerek renkleri sürekli değiştirir. M.G. için çalışan Catalina Mojica, şu anda eğilimin tek renkli, mor üzerine mor olduğunu söyledi. İş gücü ve çevresel sürdürülebilirlik konularında danışmanlar. Modanın iki yıl gerisindeyiz - genellikle Avrupa modası. Gerçekten de, iki yıl önce, birkaç önde gelen Avrupalı giyim tasarımcısı, çizgilerinde moru kullanmıştı.
Çok uzun zaman önce, Amerikalılar çiçeklerini ABD çiftliklerinde yetişen çiçekleri satın alan mahalle çiçekçilerinden aldılar. Çiçekçiler sipariş üzerine buketler ve aranjmanlar hazırladı. Elbette hala yapıyorlar, ancak bu yaklaşım giderek daha tuhaf görünüyor. Bu günlerde, çoğu Amerikalı'nın tipik olarak süpermarketlerden satın aldığı buketler yurtdışında yetiştiriliyor, monte ediliyor ve paketleniyor. C.I.'de Agroindustria del Riofrío çiftliği, M.G. Danışmanlar, düzinelerce buket toplayıcı, şişkin gerbera yığınları, alstroemeria ve bebeğin nefesi dalları tarafından neredeyse yutuluyor, hepsi de zebra çizgili plastik sargı içinde tam olarak düzenlenip paketleniyordu.
Montaj hattının yanında yaklaşık 34 derece Fahrenheit'te tutulan geniş depolar vardı. Tüm çiçek endüstrisinin bu sayıya bağlı olduğunu söylemek hafife alınmaz. Çiçek satmak, özünde, ölümü alt etme girişimidir ve donmaya yakın sıcaklıklar kaçınılmaz olanı geciktirebilir. Bir çiçek kestiğinizde ışık, karbondioksit ve sudan besinleri fotosentezleme yeteneği kısa sürede sona erer. Depolanan yiyecekler tükenir ve çiçek solar. Çiçekleri suya koymak bu süreci yavaşlatır, ancak bir seferde yalnızca soğuk sıcaklıklar onu haftalarca durdurabilir. Çiçeklerin çiftlikten mağazaya askıya alınmış animasyonda kalmasını sağlamak için soğuk zincirlerin (soğuk depolar ve yol boyunca her noktada kamyonlar) geliştirilmesi gerekiyordu.
Soğuk odalarda, içinde çiçek bulunan kutular, onları soğuk hava ile dolduran soğutma ünitelerine bağlanır. Daha sonra plastiğe sarılı ve kamyonlara yüklenen ve Miami'ye bağlı uçaklara sürülen paletler üzerinde istiflenirler. (Miami'nin en büyük ithalatçılarından biri olan The Queen's Flowers Corporation, tipik bir günde 3.000 kutu Kolombiyalı çiçek veya beş traktör römorku alıyor. Ve sevkiyatları yoğun sezonlarda üç kat artıyor.) Yaklaşık 48 saat sürüyor. çiçeklerin Kolombiya'daki bir tarladan Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bir depoya ulaşması ve bir perakendeciye ulaşması bir veya iki gün daha.
Bu endüstriyel makine, belirli bir maliyetle monte edilmiştir. Çiçek işi büyüdükçe, emek ve çevre örgütleri araştırmacıları, gelişmekte olan ekonomileri simgeleyen türden sorunları belgelediler. Başından beri, savana göç eden on binlerce iş arayanın çoğunluğu kadındı ve bunların çoğu bekar annelerdi. Çoğu işçi, şu anda ayda yaklaşık 250 dolar olan asgari ücreti aldı. Birçoğu erkek patronlar tarafından cinsel taciz edildiğini bildirdi; ara vermeden uzun saatler çalışmak; ve işveren tarafından sağlanan herhangi bir tedavi veya izin olmaksızın tekrarlayan stres yaralanmaları. Daha 1994 yılında, Kolombiyalı bir sosyolog, cumartesi günleri seralarda çalışan 9 yaşındaki çocukları ve çiftliklerin hemen hemen tüm alanlarında haftada 11 yaş ve üstü çocukların 46 saat çalıştığını tespit etti.
Kolombiya, Fransa ve İngiltere'den bilim adamları tarafından yaklaşık 9.000 çiçek işçisi ile 1981 yılında yapılan bir anket, çalışmanın insanları, çoğunlukla mantar ilaçları ve böcek ilaçları olmak üzere 127 kadar farklı kimyasala maruz bıraktığını buldu. (Pestisit kullanmak için bir teşvik: ABD Tarım Bakanlığı ithal çiçekleri böcekler için kontrol eder, ancak kimyasal kalıntılar için kontrol etmez.) Kolombiya Ulusal Sağlık Enstitüsü (NIH) tarafından 1990 yılında yapılan bir araştırma, pestisitlere maruz kalan hamile Kolombiyalı çiçek işçilerinin daha yüksek oranlara sahip olabileceğini öne sürdü. düşükler, erken doğumlar ve doğuştan kusurlu bebekler.
Kolombiya'nın çiçek endüstrisi, hayati bir doğal kaynak olan tatlı su kullanımında da müsrif davrandı. Hollanda'daki Twente Üniversitesi'ndeki bilim adamları tarafından Kenya çiçek endüstrisi üzerine yapılan bir araştırmaya göre, tek bir gül çiçeği üretmek için üç galon kadar su gerekiyor. Bogota bölgesi yılda 33 inç yağış alıyor, ancak çiçek çiftlikleri ve diğer kullanıcılar savanada 5.000'den fazla kuyu açtıktan sonra yeraltı suyu seviyeleri düştü. Bir mühendislik çalışması, kaynakların, akarsuların ve sulak alanların ortadan kalktığını bildirdi. Bogota genişlemeye devam ederken, şehir ve çiçek endüstrisi aynı azalan arz için rekabet edecek.
1990'larda Kolombiya çiçek endüstrisinin Amerika ve Avrupa pazarlarındaki başarısı uygulamalarına dikkat çekti; Bunu işçilere karşı sert muamele ve doğal kaynakların tükenmesi hakkında bir dizi rapor izledi. Aynı zamanda tüketiciler, ürünlerinin nasıl üretildiğiyle daha fazla ilgilenmeye başladılar ve bu nedenle Kolombiya'nın çiçek çiftlikleri tepki vermeye başladı. Kitabın yazarı Catherine Ziegler, özellikle farklı kuruluşların herkese olumsuz tanıtım yapmasının bir sonucu olarak zamanla kesinlikle iyileştiğini söylüyor. Favori Çiçekler , küresel endüstri hakkında.
1996'da Kolombiya, çocuk işçiliğini ortadan kaldırmak için halen devam etmekte olan bir dizi girişime başladı ve uluslararası işçi grupları, kesme çiçek işinde bunun büyük ölçüde azaldığını bildirdi. Kolombiya NIH'deki çevre sağlığı laboratuvarında bir bilim adamı olan Marcela Varona, çiçek ihracatçıları birliği Asocolflores'e (toplamın yaklaşık yüzde 75'i) ait çiftliklerin, daha tehlikeli tarımsal kimyasal sınıflarının yerini almak üzere hareket ettiğini söylüyor. (Ancak araştırmacılar, geçmişte tehlikeli kimyasallar kullanan çiçek işçilerinin yıllarca etkilenmeye devam edebileceğini belirtiyorlar.)
Ayrıca çiçek endüstrisi, katılımcı çiftliklerin sürdürülebilir su kullanımı hedeflerini karşılamasını ve kimyasal uygulamalar için uluslararası kabul görmüş güvenlik yönergelerini takip etmesini gerektiren gönüllü bir sertifika programı olan Florverde'yi yarattı. Ziyaret ettiğim birkaç çiftlikte, sera çatılarındaki plastik örtü yağmur suyunu toplamak için uzatılmış ve yeniden şekillendirilmişti. Programın direktörü Ximena Franco Villegas, Florverde'ye katılan çiftliklerin yağmur suyunu toplayarak ve kullanarak yeraltı suyu kullanımını yarıdan fazla azalttığını söylüyor.
Aynı zamanda, Asocolflores çiftliklerinin yarısından biraz daha azı Florverde'ye katılıyor ve hükümet gözetimi zayıf kalıyor. Minnesota Üniversitesi'nden antropolog ve kitabın yazarı Greta Friedemann-Sanchez, endüstri kendi kendini düzenler, bu nedenle ne yaptığının sahibine ve etiğine bağlı olduğunu söylüyor. Çiçek Birleştirme ve Ev Yetiştirme: Kolombiya'da Emek ve Toplumsal Cinsiyet . Yeterli tuvalet, banyo, dolap, kafeterya, işçilerin satın alabileceği sübvansiyonlu bir öğle yemeği, tüm organik materyalleri geri dönüştüren, zararlı ve mantarların biyolojik kontrolünü yapmaya çalışan ve iş kanunlarına uyan tesisler var. Bir de bunların hiçbirini yapmayan firmalar var.
Benzer şekilde, iş uyuşmazlıkları da devam etmektedir. Untraflores'in Facatativá genel merkezinde, çiçek işçileri sendikası Aidé Silva 2000'lerin başında örgütlenmeye yardım etti, sektörde 19 yıl geçirdikten sonra, 2009'un sonlarında kurumsal bir yeniden yapılanma sırasında işini kaybettiğini söyledi - işvereninin söylediği bir eylem, Flores Benilda, işçilerin maaş ve sosyal yardım kesintilerini protesto etmek için bir çiftliği kapatmasının ardından sendikayı feshetti. Ayrıca Silva, Benilda'nın işçilerin 20 yıldır katkıda bulunduğu 840.000 dolarlık bir çalışan destek fonunu boşalttığını ve yalnızca yaklaşık 8.000 dolar kaldığını söyledi. Benilda, yorum taleplerine yanıt vermedi.
Küresel ekonomik krizin de etkisi oldu. Untraflores'in siyasi danışmanı Alejandro Torres, doların düştüğünü, peso'nun yeniden değerlendiğini, diğer ülkelerdeki rekabetin ve süpermarketlere odaklanmanın arttığını söyledi. Küresel çiçek pazarlarındaki bu değişiklikler maliyetler yarattı ve bunlar işçilere yükleniyor. Binlerce işçi işten çıkarıldı ve bazı çiçek çiftlikleri sözleşmeli işçi lehine işçi kiralamaktan uzaklaştı; Torres ve Silva, düzenlemenin çiftliklerin işverene devletin sosyal güvenlik ve tıbbi yardımlarından pay ödemesini durdurmasına izin verdiğini söylüyor.
Buna karşılık Catalina Mojica, M.G. Danışmanlar aslında çalışanları elde tutmak için çalışıyor. Mojica'nın çalışma koşulları hakkında veri toplamaya odaklanması ve örneğin yerel yetkililer ve gazetecilerle konuşmaya istekli olması, sektör için bir değişikliği temsil ediyor; çiftlik sahipleri, ticari operasyonları hakkında ketum olma eğilimindeydiler ve nadiren yabancılarla görüşüyorlardı. İnsanlarla bir araya gelmiyorlar ve BS diyorlar. Bazı mülk sahipleri yerel hükümet yetkililerini tanımıyor, [emek ve çevre gruplarını] tanımıyorlar. Hala çok acemiyiz. İnsanların yaptığı bir şey değil.
Çiçek çiftliklerinde çalışan bir sürdürülebilirlik danışmanı olan María Clara Sanín, bizim için pahalı olan, endüstriden taşınan insanlar - bu yüzden burada insanları mutlu etmemiz gerekiyor, diyor. Bogota'nın batısında yaklaşık 400 kişinin çalıştığı bir çiftlik olan Flores de Bojacá'da, şikayetleri yönetime iletebilecek seçilmiş bir çalışan konseyi var. Çiftlikte bir kreş, güzel bir kafeterya ve güllerin dikenlerini soyan makineler vardır; bu iş genellikle elle, özel eldivenlerle yapılır ve tekrarlayan stres yaralanmalarının başlıca nedenidir.
Sonuçta, birçok çiçek işçisi kendi paylarını iyileştirdi. Sanín'in firması Enlaza, yakın zamanda M.G.'de yüzlerce kadınla anket yaptı. Danışmanlar ve çoğunun daha önce geçimlik çiftliklerde veya hizmetçi olarak, çiçek endüstrisinden daha düşük ücret ödeyen işlerde çalıştığını tespit etti. Antropolog Friedemann-Sanchez, kendi geliri olan kadınların kocalarına bağımlı olanlardan daha fazla özerkliğe sahip olduğunu söylüyor. Asıl soruma -Kolombiyadan bir buket alsaydım neyi satın alırdım?- kendi sorularından biriyle yanıtladı: Eğer çiçek almazsanız, tüm bu kadınlara ne olacak?
Sektörün bu çelişkili görüntülerini çözmeye çalışırken, Argenis Bernal adlı bir çiçek işçisinin bana hayatı hakkında anlattıklarına geri döndüm. 15 yaşındayken çiçek çiftliklerinde çalışmaya başladı. İyi bir işçi olduğu için hasatla görevlendirildiğini, kesme makinelerini uzun çiçek tarhları arasındaki patikalarda kullandığını, gül, karanfil, gerbera ve diğer yığınları biriktirdiğini söyledi. çiçek açar.
Fideleri ektikleri andan sapların kesildiği ana kadar tüm zamanınızı kambur olarak geçiriyorsunuz, dedi. Bütün gün iş bu.
Yaklaşık on yıl sonra hasadı durdurmak zorunda kaldığını söyledi. Şimdi 53 yaşında ve omurgamla ve tekrarlayan hareketlerle ilgili bu sorunlarım var. Halen günde sekiz saatini Flores Condor'un sahibi olduğu Facatativá'nın dışındaki bir çiftlikte, ana bitkilerin gövdelerine yeni karanfil tomurcukları ekerek geçiriyor.
Orada sıkışıp kaldım çünkü emekli maaşı almaya hak kazanana kadar sadece birkaç yılım var, diyor. O ve dört çocuğu olan kocası, oğullarından birini bölgesel bir topluluk kolejinde bir işletme yönetimi programına yerleştiriyorlar. Genç kızları da orada okumayı umuyor.
Küresel pazar her zaman daha ucuz çiçekler talep edecek ve Kolombiyalı çiftlikler, komşu Ekvador ve yükselen çiçek gücü Kenya da dahil olmak üzere diğer ülkelerdeki yetiştiricilerle rekabet etmek zorunda. Bununla birlikte, çiçek yetiştiricilerinin giderek daha fazla dikkate alması gereken başka bir faktör daha var: Kolombiya'daki çiftlikleri sertifikalandırmak için çalışan Adil Ticaret çiçekleri, VeriFlora ve Rainforest Alliance dahil olmak üzere bağımsız çiçek sertifika programları.
Bu tür programlar, müşterilerin çiçeklerinin kaynağına çok dikkat ettiği Avrupa'daki Kolombiya işinin anahtarı olmuştur. ABD'de sertifikalı çiçek ticareti kıyaslandığında çok küçük -Anneler Günü buketimde herhangi bir sertifika bildirimi yoktu- ama büyüyor. Merkezi Emeryville, California'da bulunan VeriFlora sertifika standartlarının yaratıcısı Linda Brown, sürdürülebilirliğin tüketicilerin aradığı bir özellik olduğunu söylüyor. 10 ila 20 yıl sonrasına baktığınızda, sürdürülebilirlik insanların iş yapma şekli haline gelecek.
David Cheever'a gelince, o, mezuniyet belgesiyle başlattığı devrimde olaylı bir yolculuk yaptı. Kendisi ve meslektaşlarının farklı olduğunu ve başladıktan kısa bir süre sonra, Temmuz 1971'de Floramérica'dan ayrılmaya zorlandığını söylüyor. Eve gittim ve bütün öğleden sonra ağladım, diyor. Ancak karanfil yayma işine başlayarak kendi başarısını yaratmaya devam etti. Kendimi bir girişimciden çok misyoner olarak hissediyorum, diyor.
John McQuaid çevre sorunları üzerine kapsamlı yazılar yazmıştır. Ivan Kaşinski kitaba katkıda bulunan biri sonsuz Ekvador .
Kolombiya'nın seralarında, çoğu savaş veya yoksulluk nedeniyle yerinden edilmiş 100.000'den fazla insan çalışıyor.(Ivan Kashinsky)
Sürekli güneş ışığı ve ucuz işgücü ile Kolombiyalı çiftlikler, ABD pazarına hakim olan 1 milyar dolarlık ihracat sağlıyor. Burada gösterilenler, Medellín yakınlarındaki Floramérica'daki gerbera papatyalarıdır.(Ivan Kashinsky)
Colorado'da bir öğrenci olan David Cheever, Medellín yakınlarındaki bir çiftlikte Kolombiya'nın çiçek yetiştirme potansiyelini belirledi.(Ivan Kashinsky)
Kesme çiçekler tarladan M.G.'deki bunun gibi bir montaj hattına gidebilir. Danışmanlar çiftliği, 48 saat içinde bir ABD deposuna. Sevgililer Günü'ne ve diğer büyük çiçek alım etkinliklerine öncülük eden M.G. Danışman firma günde 300.000 gül işleyebilir.(Ivan Kashinsky)
Aidé Silva çiçek işçilerinin durumunu hafifletmek için bir işçi sendikasının örgütlenmesine yardım etti.(Ivan Kashinsky)
Bir sendika yetkilisi olan ve burada merkezde gösterilen Alejandro Torres, taşeron işçiliğinin yükselişini esefle karşılıyor.(Ivan Kashinsky)
İşçi irtibat görevlisi Catalina Mojica, sağda, firmasının çoğu bisikletle gidip gelen çalışanlarına danışıyor.(Ivan Kashinsky)
Güzel çiçekler üretmek için endüstriyel yöntemler kullanan M.G. Danışmanlar, çoğunluğu kadın olan işçiler için risk oluşturabilecek kimyasal gübreler ve tarım ilaçları kullanıyor.(Ivan Kashinsky)
Rio Frio montaj hattındaki bu kadınlar gibi işçiler için tekrarlayan stres yaralanmaları nadir değildir.(Ivan Kashinsky)
Çiçek endüstrisi, bu Bogota satıcıları gibi birçok Kolombiyalı için geçim sağlarken, Kenya ve Ekvador'dan gelen rekabetle karşı karşıya.(Ivan Kashinsky)
Gül yaprakları dini törenler için satılmaktadır.(Ivan Kashinsky)
Patricia Gomez, M.G.'de güllerle dolu bir serada çalışıyor. Danışmanlar.(Ivan Kashinsky)
Cristina Beleran, Rio Frio'daki bir serada çiçekleri böcek, hastalık ve genel kalite açısından inceliyor.(Ivan Kashinsky)
Bir işçi, M.G.'de sarı gerberaları kimyasallarla püskürtmeye hazırlanıyor. Danışmanlar.(Ivan Kashinsky)
İşçiler, Palo Quemado pazarında satmak için şafakta ayçiçeklerini boşaltıyor. Kaliteli kesimi ihraç etmeyen çiçekler, ulusal pazarda işlevini yerine getiriyor. Buketler ve demetler bir veya iki dolara satılır.(Ivan Kashinsky)