Avrupa'daki düşmanlıkların başlangıcında, İngiliz tanksavar birimlerinin ana silahı, 2 kiloluk 40 mm tanksavar silahıydı.
Savaşta 2 kiloluk tanksavar silahı
Prototip 2 pound top QF 2 pounder, 1934 yılında Vikers-Armstrong tarafından geliştirilmiştir. Tasarım gereği, zamanı için mükemmel bir araçtı. Savaşta, iki pound bir tripod formunda düşük bir tabanda durdu, böylece 360 ° 'nin yatay bir açısını sağladı ve tekerlekler yerden koptu ve silah namlusu tarafına sabitlendi. Savaş pozisyonuna geçtikten sonra, silah kolayca herhangi bir noktaya dönerek zırhlı araçlarda herhangi bir yönde hareket etmesine izin verebilir. Haç biçimli bir tabana sahip güçlü bir kavrama, silah atışını koruyarak her atıştan sonra “yürümediğinden” atış çekiminin verimliliğini arttırdı. Teleskopik görmenin varlığından dolayı yangının doğruluğu da çok yüksekti. Hesaplama, arkası kabuklu bir kutunun tutturulduğu yüksek zırhlı bir kalkanla savundu.
Görünüş sırasında, “iki kiloluk” belki de sınıfındaki en iyi silahtı ve 37 mm Alman tanksavar silahı 3,7 cm Pak 35 / 36'i bir dizi parametrede aşmıştı. Aynı zamanda, o zamanki birçok silahla karşılaştırıldığında, 2 kiloluk topun tasarımı oldukça karmaşıktı, üstelik, diğer anti-tank silahlardan çok daha ağırdı, silahın savaş pozisyonundaki ağırlığı 814 kg'a eşitti. Silahın atış hızı 22 devir / dakika'ya ulaştı.
Kavramsal olarak, silah çoğu Avrupa ordusunda kullanılanlardan farklıydı. Orada tanksavar silahları ilerleyen piyadeye eşlik edecekti ve 2 kiloluk silahlar sabit bir savunma pozisyonundan ateş etmeyi amaçlıyordu.
1937’te bu silah, Belçika ve 1938’te İngiliz ordusu tarafından kabul edildi. İngiliz sınıflamasına göre, silah hızlı ateşe aitti (bu nedenle başlıktaki QF harfleri - Hızlı Ateşleme). İlk örneklerin gözden geçirilmesi sırasında ordu standartlarına tam olarak uyması biraz zaman aldı, 1939'te, Mk3'in silah versiyonu nihayet silah için onaylandı.
İlk kez, anti-tank "iki kiloluk", Belçika ordusu tarafından Hollanda ve Belçika'nın Alman işgaline ve ardından Fransız kampanyası sırasında İngiliz ordusu tarafından karşı koyma girişimi için kullanıldı.
Dunkirk'ten tahliye sırasında, Fransa’daki İngiliz ordusu tarafından önemli sayıda “iki vuruşlu” (500 birimlerinden fazla) terk edildi. Dunkirk'te ele geçirilen iki kiloluk toplar Almanlar tarafından (Doğu Cephesi dahil) 4,0 cm Pak 192 (e) adı altında kullanılmıştır.
1940 olayları 2 kiloluk silahın güncel olmadığını gösterdi. 40 mm tanksavar silahlarının 50 mm Alman zırhına nüfuz edecek kadar gücü yoktu tanklar. Mermileri, zırh delinmiş olsa bile tankın mekanizmalarına önemli zarar verecek kadar hafifti.
Silahı 1,08 m / s hızında (artırılmış şarj), 850 m nüfuzlu 457-mm homojen zırhın bir mesafede bırakan bir 50 kg zırh delici mermi. Güçlendirilmiş şarjlı zırh delici mermiler, 790 metre 457 mm'de zırh penetrasyonuna sahip olan ilk 43 m / s hızındaki standart mermilerin yeterince etkili olmadığı açıkça ortaya çıktı.
Bir nedenden ötürü, iki kiloluk mühimmat, bu silahların silahsız hedeflere çarpmasına izin verebilecek parçalanma mermilerini içermedi (bu tür mermilerin uçaksavar topçu ihtiyaçları için İngiltere'de ateşlenmesine ve filo).
40 mm tanksavar silahlarının zırh penetrasyonunu arttırmak için, namluya giyilen ve sabot mermilerini özel bir “etek” ile çekmenizi sağlayan bir Lipgljohn geçiş cihazı tasarlandı. Kılıç 0,57-kg zırh delici Mk II, Lippleon uzatma adaptörüyle birlikte mermi, 1143 m / s'ye hızlandırıldı. Bununla birlikte, hafif kalibreli mermi yalnızca “intihar” yakın mesafelerde nispeten etkiliydi.
1942'e kadar, İngiliz üretim kapasitesi modern anti-tank silahlarının üretimi için yeterli değildi. Bu nedenle, 2 pounders QF 2 pounder serbest bırakılması, umutsuz eskimesine rağmen devam etti.
Sonuç olarak, Kuzey Afrika'daki 1941-1942 kampanyasında, 2 pound toplarının Alman tanklarına karşı yeterince etkili olmadığı kanıtlandı. Bu kampanyada İngilizler, iki paranın hareketliliğini arttırmak için onları arazi kamyonlarına monte etmeye başladı. Tabii ki, böyle doğaçlama bir PT SAU savaş alanında çok savunmasızdı.
Dört tekerlekten çekiş şasisine Morris kamyonlarına ayrıca lisans sorunu İngiltere'de kurulmuş olan 40 mm uçaksavar silahları "Bofors" takıldı.
Morris kamyonun şasesinde 40-mm ZSU
Kuzey Afrika'daki savaş sırasında, doğrudan varış noktasına ek olarak, İngiliz 40 mm ZSU, piyadelere ateş desteği sağladı ve Alman zırhlı araçlarıyla savaştı. Bu rolde iki pounddan çok daha iyiydiler. Bununla birlikte, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, uçaksavar silahının daha uzun namlusu vardı, otomatik silah, ateş hızında anti-tanktan birkaç kez daha üstündü ve mühimmat parçalanma mermileri setinde, düşman piyadelerinin makineli tüfek ateşinin etkili menzili dışında tutulmasına izin verdi.
İki kiloluk silah İngiliz ve Kanadalı tanklarda kullanıldı (Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında SSCB'ye verilenler de dahil olmak üzere Lend-Lease programı). Ancak silahın tank olarak görünürde zayıf olması nedeniyle uzun süre kullanılmadı. Zırhlı araçlardaki tankların aksine, “iki kiloluk” savaş boyunca kullanıldı.
1942'ten sonra, 2 pound toplar, tanksavar topçu birimlerinden çıkarıldı ve yakın muharebe savaşındaki tanklara karşı korunmak için piyadelere nakledildi. Bu silahlar Uzak Doğu'da zayıf zırhlı Japon tanklarına karşı oldukça başarılı bir şekilde kullanıldı ve düşmanlıkların sonuna kadar hizmette kaldı.
40-mm "iki vuruşlu" ilaveten, savaşın başlangıcında, İngiliz anti-tank topçu birimlerinde belirli miktarda X-NUMX-mm anti-tank topu "Bofors" vardı.
1938’te İsveç’te 250 topları sipariş edildi ve savaş başlamadan önce 100’ten daha fazla teslim edilmedi. Britanya’da, tabanca Ordnance QF 37 mm Mk I olarak tanımlandı.
Silahın tasarımı, zaman için oldukça mükemmeldi. Yarı otomatik yatay kama cıvatası ve küçük namlu freni ile donatılmış monoblok fıçı, kayar yataklı bir taşıyıcıya monte edilmiştir. Silahın süspansiyonu ve lastik tekerlekli metal tekerlekleri vardı. Hesaplama, 5 mm kalınlığında bir blendaj kalkanı ile savundu ve alt kısmı geri menteşeli olabilir. Farklı ülkelerde popüler olan 30-lerin sonundaki en iyi tanksavar silahlarından biriydi.
Zırh penetrasyonunun özellikleri üzerine 37-mm "Boforlar" neredeyse 40-mm "iki pounder" olarak kabul etmediler. Savaş hızı 20 dev / dak'ya ulaştı. Bu durumda, savaş pozisyonundaki silah sadece 380 kg'ı, yani QF 2 2 kiloluk topun yarısından fazlasının yarısından fazlası. Düşük ağırlık ve iyi hareketlilik, 37-mm İsveçli silahları İngiliz topçular arasında popüler yaptı. Bununla birlikte, anti-füze zırhlı tankların ortaya çıkmasından sonra, her iki silah da kullanılmaya başlandı.
1938'taki düşmanlıkların patlamasından önce bile, 40 mm tanksavar silahlarının zayıflığını fark eden İngiliz ordusu, yeni bir 57 mm tanksavar silahı geliştirmeye başladı. Yeni tanksavar tabancası üzerindeki çalışmalar 1941 yılında tamamlandı, ancak üretim kapasitesinin yetersiz olması nedeniyle, birliklere yaptığı kütle akışı gecikti. Teslimatlar sadece Mayıs 1942'ta başladı, topa Ordnance QF 6-pounder 7 cwt (veya sadece “altı kiloluk”) adı verildi.
6 kiloluk tabancanın tasarımı, 2 kiloluktan çok daha basittir. Çatallı yatak, yatay bir açılma açısı 90 ° sağladı. 6-pounder gun serisinde iki model vardı: Mk II ve Mk IV (ikincisi, Mk II'nin 50 kalibresinin aksine, 43 kalibresinden biraz daha uzun namluya sahipti). Çerçeve model Mk III'ün tasarımı iniş planörlerine yerleştirilmek üzere uyarlandı. Silahın, Mk II'nin modifikasyonunun savaş pozisyonundaki ağırlığı, 1140 kg idi.
Mk II
O zaman, "altı kiloluk" kolayca herhangi bir düşman tankıyla başa çıktı. Zırh delici bir 57-mm mermi, 2,85-m mesafesindeki 500-kg ağırlığında 76-mm açıyla güvenle delinmiş bir 60-mm zırh ağırlığındadır.
Mk IV
Ancak gelecek yıl Almanların ağır tankları Pz.Kpfw.VI "Tiger" ve PzKpfw V "Panther" idi. Kimin ön zırhının, 57 mm'lik toplar için çok zor olduğu ortaya çıktı. Kabulünden hemen sonra, “altı kiloluk” un gücü, geliştirilmiş zırh delici cephane türlerinin getirilmesiyle arttırıldı (bu, silahın hizmet ömrünü önemli ölçüde uzattı). Bunlardan ilki, metal-seramik çekirdekli, zırh delici bir sabot mermisi idi. 1944'te silahı delme kapasitesini keskin bir şekilde arttıran ayırma tablasıyla zırhlı delici bir mermi izledi. Zarar görmemiş hedeflere ulaşmak için yüksek patlayıcı parçalanma mermileri de vardı.
İlk defa, Kuzey Afrika'da oldukça yüksek bir puan alan 6 pound toplar kullanıldı. 57 mm toplar, iyi zırh penetrasyonunu, düşük silueti ve nispeten düşük ağırlığı başarıyla birleştirdi. Savaş alanında, silahın kuvvetlerini yuvarlayabilir ve sağlam zeminde bir traktör olarak ordu ciplerini kullanabilirdi. 1943'in sonundan itibaren silahlar topçu birimlerinden kademeli olarak kaldırılmaya ve piyade tanka karşı hesaplamalara aktarılmaya başladı.
Toplamda, 1942'ten daha fazla 1945-pounders 15000'ten 6'e üretildi, SSCB'ye 400 toplar verildi. Bu tanksavar silahını Sovyet 57-mm silahı ZiS-2 ile karşılaştırırken, İngiliz silahının en önemli gösterge - zırh penetrasyonu açısından önemli ölçüde düşük olduğu söylenebilir. Daha sert ve daha zordu, üretimde metal kullanımının neredeyse iki katı kadar kötüydü.
57-mm tanksavar silahı Mk II, 1950 yılı ile Güney Koreli silah ekibi
Savaştan sonra, 6-pound top, 50-x'in sonuna kadar İngiliz ordusunda hizmette kaldı. Müttefiklere geniş çapta tedarik edildi ve birçok yerel ihtilafa katıldı.
Savaş sırasında, tankların zırh korumasını güçlendirme eğilimi, İngiliz askeri analistlerin yeni tankların zırhının 6 kiloluk silahlarla yakın zamanda başa çıkamayacağının farkına varmasına yol açtı. En az 3 pound (76,2 kg) ağırlığındaki mermileri ateşleyen, 17 inç kalibreli yeni nesil tanksavar silahlarının geliştirilmesine başlanmasına karar verildi.
17 kiloluk topun ilk örnekleri Ağustos 1942'ta hazırdı, ancak serideki silahların fırlatılması uzun zaman aldı. Özellikle, bir vagonun üretimi ile ilgili zorluklar ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, güçlü bir yeni tanksavar silahına olan ihtiyaç çok keskindi, İngiliz istihbaratı Almanların ağır tanklar Pz.Kpfw.VI Tiger’ı Kuzey Afrika’ya devretme niyetinin farkındaydı. Askerlere onlarla savaşmak için en az bir miktar ağır silah vermek için, 100 silahları nakliye uçakları ile Kuzey Afrika'ya uçtu. Orada acilen 25 pounder howitzers tarlasındaki yataklara monte edildiler ve melez bir 17 / 25 pound top oluşturdular. Bu silah sistemi, 17 / 25-pounder veya Sülün olarak bilinir hale geldi.
17 / 25-pounder
Silah, kalibresi için yeterince hantaldı, ancak görevle başarıyla başa çıktı. Ateş için, başlangıçta 884 m / s hıza sahip balistik uçlu zırh delici mermiler kullanıldı. 450 metre mesafedeki silah, 148 ° buluşma açısında 90-mm zırhı deldi. İyi hazırlanmış hesaplamalar dakikada en az 10 mermi üretebilir. Bu “vekil” silahlar, 1943'e kadar, 17 kiloluk toplar Ordnance QF 17-pounder olarak adlandırılana kadar gözükmeye devam etti. Geldi 17 kiloluk silahlar düşük bir silueti vardı ve bakımı kolaydı.
17-pound tanksavar silahı Mühimmat QF 17-pounder
Yatak, uzun bacaklı ve çift zırhlı bir kalkanla çatallandı. Namlu teli ile birlikte verilen uzun namlulu tüfekler. Hesaplama 7 kişiden oluşuyordu. Silahın savaş ağırlığı 3000 kg'a ulaştı. Ağustos ayından bu yana, 1944, silahların mühimmatı sınırlı miktarlarda yeni sabot mermileri SVDS veya APDS'yi almaya başladı. Böyle bir merminin kütlesi, bir tungsten çekirdeğinin kütlesi olan 3,588 kg - 2,495 kg idi. Kabuk namluyu 1200 m / s hızında ve 500 m zımbalanmış 190-mm zırh plakasından dik açıda bıraktı. "On yedi pound" da kullanılan yüksek patlayıcı parçalanma mermisinin ilk versiyonu başarısız oldu. Manşetteki güçlü itici yük nedeniyle, ateşlendiğinde namluda hareket ederken yüklerden tahrip olmasını önlemek için mermi duvarlarının kalınlığının arttırılması gerekiyordu. Sonuç olarak, mermiyi bir patlayıcı ile doldurma katsayısı da küçüktü. Daha sonra, yüksek patlayıcı parçalanma mermisi ile üniter bir atışta itici yükün azaltılması, merminin duvarlarının daha ince olmasını ve içine daha fazla patlayıcı yerleştirilmesini mümkün kılmıştır.
Bildiğiniz gibi, dezavantajları - değerlerin devamı. 17 kiloluk top, 6 kiloluk selefinden çok daha ağır ve daha büyük bir araçtı. Taşımacılığı için özel bir traktör istedi ve savaş alanındaki güçleri deviremedi. "Zayıf" zeminde çekme için "Kruseyder" tankı temelinde topçu traktör kullanıldı.
1945 tarafından, 17 kiloluk tabanca standart hale geldi silah kraliyet topçularının ve tanksavar pillerin parçaları, 50'lere kadar hizmet vermeye devam ettiği yerde, birçok silah müttefik ordulara devredildi.
"On yedi pound" silahlanma PT SAU ve tanklar için çok başarılı bir silahtı. İlk olarak, silah piyasaya sürülen küçük bir kruvazör savaş tankları "Challenger" A30 serisine yerleştirildi. Bu tank, 1942'teki Cromwell tankının uzatılmış şasesi üzerine inşa edildi ve İngiliz anti-tank silahı QF 17 pound'un en güçlü silahları olan silah, uzun mesafelerde ateş desteği ve zırhlı araçlar için tasarlandı.
Tank "Challenger" A30
1943 yılında tankın "Valentine" şasesinde PT SAU "Archer" (eng. Archer - Archer) piyasaya sürüldü. Tasarımcılar "Vikkers" kıçlarına 17-pounder silah namlusu taktı. Ön levhaların eğimli bir şekilde yerleştirildiği zırhlı ev, aracın yaşanabilir hacmi etrafına dizildi ve uzun namlulu silah geri gönderildi. Sonuç, düşük silueti olan çok başarılı bir kompakt tank avcısıydı.
PT SAU "Okçu"
Archer genellikle gerektiğinde hemen bırakabileceği hazırlıklı bir pozisyondan ateş ettiği için "geriye bakmak" silahının dezavantajı yoktu.
Ancak bu silahın kullanıldığı en iyi bilinen makine, SXMNXX Sherman Firefly tankı oldu (tur. Firefly - "Firefly"). 4-pounder tabancası British Sherman tanklarına, М17А4 ve М1А4 modellerine monte edildi.
ABD 101 Bölümünün bir paraşütçüsü, yaralı bir İngiliz Sherman Fairfly tankının ön sacındaki delikleri inceliyor
Tankı yeniden donatırken, tabanca ve maske değiştirildi, telsiz kulenin arkasına monte edilmiş harici bir kutuya alındı, sürücü asistanı değiştirildi (cephanenin bir kısmı yerine yerleştirildi) ve bir makineli tüfek. Ek olarak, nispeten ince namlunun uzunluğundan ötürü, topun yürüyen sabitleme sistemi değişiyordu, istifleme pozisyonunda Sherman Firefly kulesi açıldı ve topun namlusu motor bölmesinin çatısına monte edilmiş bir dirseğe monte edildi. Toplamda, İngiliz, Polonya, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda birimlerine giren 180 tankları elden geçirildi.
Savaşın sonunda, 76,2 mm QF 17 pounder'ın yerine, uçaksavar silahı 94-inç QF AA içeren güçlü bir 3.7-mm anti-tank topu geliştirildi. Ancak yeni silahın çok ağır ve pahalı olduğu ve savaşın bitmek üzere olduğu gerçeği göz önüne alındığında, 120-mm geri tepmesiz BAT aracı (L1 BAT) tercih edildi.
120 mm L1 BAT
Savaşın bitiminden sonra üretime giren “bezotkatka”, geniş bir kalkan kapağına sahip hafif bir tekerlekli arabaya sahip olan geleneksel bir topçu silahına benziyordu ve cıvatalı bir yivli namlusu vardı, meme arka ucuna vidalanmıştı. Kolay yükleme için nozülün üstüne bir tepsi takılmıştır. Bagajın ağzında, silahı araba veya paletli traktörle çekmek için özel bir cihaz vardır.
BAT'tan çekim, 250-300 zırh delici mm ile plastik patlayıcılarla donatılmış zırh delici yüksek patlayıcı izleyici mermileri ile üniter yükleme çekimleriyle gerçekleştirildi. Atış uzunluğu yaklaşık 1 m, merminin ağırlığı 12,84 kg, zırhlı hedefler için etkili atış menzili 1000 m'dir.
Almanların aksine, İngilizler, güçlü 94-mm 3.7-inç QF AA silahlarının herhangi bir Alman tankını tahrip edebilmesine rağmen, tanklarla savaşmak için orta kalibreli uçaksavar silahlarını kullanmadılar.
Görünüşe göre, nedeni silahın aşırı ağırlığı ve yerleştirme ve yerleştirme için gereken önemli zamandı.
İngiltere’deki tanksavar silah üretim hacimleri SSCB’de veya Almanya’da birkaç kat daha azdı. Kuzey Afrika'daki kampanya sırasında İngiliz tanksavar silahları belirgin bir rol oynadı. Avrupa'da “toparlanma” üzerindeydiler, nispeten az sayıda “Panzervaffe” kuvvetiyle kara birimlerindeki mücadelenin ana yükü daha hareketli PT'ler SAU ve tanklar tarafından taşındı. Kural olarak, tanksavar silahlar, piyade birliklerine bağlandı, zırhlı araçlara ateş etmek dışında, saldırganda ateş desteği sağladı.
Çok sık olarak, bir Ordnance QF 25, 25 pound obüsünü tanklara ateş etti. Bu hafif 87,6-mm obüs, yüksek ateş hızı, iyi hareket kabiliyeti ve mermilerinin mükemmel çarpıcı nitelikleri nedeniyle II. Dünya Savaşı'nın en iyi silahlarından biridir. Bu silahların 6-pound ve 17-pound toplarından çok daha fazla olduğu ve obüsün "on yedi pound" 'un yarısı kadar ağır olduğu göz önüne alındığında, savaş alanında bu silahlar için daha fazla şans vardı.
25 kiloluk howitzers pozisyonda
Silah, doğrudan ateş ederken, zırhlı araçlarla ve diğer hedeflerle mücadele etmek için bir periskop görüşü ile donatıldı. Mühimmat silahları, başlangıçta 20 m / s hızında 9,1 pound (530 kg) zırh delici mermileri içeriyordu. Doğrudan yangında yangın oranı, 8 atış / dakika idi.
Normandiya'daki Müttefiklerin çıkarılmasından sonra Alman tanklarıyla savaşmanın ana yolu авиация. Alman tankları ile yaklaşan savaşlarda ciddi kayıplar verdiler: PzKpfw IV, Pz.Kpfw.VI Tiger ve PzKpfw V Panther ve bunlara dayanan kendinden tahrikli silahlar, İngilizler aşağıdaki sonuçları verdi: savaşçı bombalama filolarını yok etmek - Alman tankları.
Typhoon avcı bombardıman uçağı İngiliz pilotları, zırhlı araçlarla savaşmak için 60 kiloluk 152 mm zırh delici yüksek patlayıcı füzeler kullandı. 27,3 kg ağırlığındaki savaş başlığı, sertleştirilmiş çelikten bir zırh delici uca sahipti ve 200 km'lik bir mesafede, kalınlığı 1 mm'ye kadar olan zırhın içine girebildi.
60 kiloluk zırh delici yüksek patlayıcı füzeler "60lb SAP No2 Mk.I" bir dövüşçünün kanatları altına
60lb SAP No60 Mk.I 2 kiloluk roket ağır bir tankın ön zırhına çarptı, eğer tahrip etmediyse ağır hasara neden oldu ve mürettebatı hapsetti. 3-th Reich Michael Wittman'ın en üretken tank asının ölüm nedeninin ekibiyle birlikte ölüm nedeninin Typhoon'dan "Tiger" 60 kiloluk roketinin arka kısmına girdiği varsayılıyor.
Adalet konusunda, yüzlerce tahrip "Kaplan" hakkındaki İngiliz pilotların ifadelerini eleştirmemiz gerektiği söylenmelidir. Çok daha etkili, avcı bombardıman uçaklarının Alman ulaştırma iletişimindeki eylemleriydi. Havada baskın olan Müttefikler, yakıt ve mühimmat arzını felç ederek Alman tank birimlerinin savaş kabiliyetini asgariye indirdi.
Göre:
http://www.militaryfactory.com
http://jaegerplatoon.net
http://lesffi.vraiforum.com