Türkiye’nin çeşitli yörelerinde farklı ağızlar ve formlarda söylenen yöresel etnik müziklerin tümü yapısal olarak Folklorun bir parçasıdır. Türk halk müziği, (kısaca THM) sözlü halk müziği ve sözsüz halk müziği olmak üzere ikiye ayrılır. Sözlü halk müziğine türkü adı verilir. Sözsüz halk müziği yöresel çalgı ezgileridir. Türk halk müziği kapsamında dikkate alınan eserler,
Klasik Türk halk müziği, çeşitli yörelerden derlenmiş birçoğu anonim olan türkülerden ve sözsüz halk müziklerinden oluşur. Anonim eserlerin sözü ve bestesinin kime ait olduğu bilinmez ve yöreye mal olmuştur.
Modern Türk halk müziği ise, 1970’li yıllardan sonraki dönemde eski yöresel müzik kalıpları örnek alınarak oluşturulmuş, sözü ve bestesi belli olan halk müzikleri olarak ikiye ayrılır.
Türk halk müziği’nde çalınan çalgılar yöreye göre değişmekle birlikte temel çalgılar; bağlama, davul, zurna, klarnet ve darbuka’dır. Bunun dışında yöreye özgü sazlar bulunmaktadır. Örneğin kemençe Doğu Karadeniz; sipsi Teke yöresi’nde sıklıkla görülen bir çalgıdır.
Türk halk müziği, halk oyunları ve halkbilim ile de yakından ilgilidir. TRT kurulduğu yıllardan itibaren yöre yöre araştırma yaparak; pek çok anonim türküyü kaynağından derlemiş ve arşivlemiştir. Bu türküler, THM’nin temel kaynaklarıdır.
Türk halk müziği genel itibariyle şu yörelere ayrılır ;