Vietnam'da Tuhaf Bir Sokak ve Turist Tuzakları
El yazımı okuyamıyorsanız, aşağıdaki girişleri tekrar yazdım. Onları okumakta da zorlanıyorum ve bu benim yazım…
Hikayeler ve açıklamalar
“Sadece bir kredi kartım var” Vietnamlıları çok hızlı bir şekilde terk ediyor ”
Yaşadığım Vietnam Saigon'da, yerel halkın size bir motosiklet üzerinde yaklaşması ve hizmet sunması çok yaygın. “Nereye gidiyorsun?” “Sana yardım edebilir miyim?” “Moto-bike?” “Esrar?” “Bayan ister misin?”
Hepsi aynı hizmetleri sunmuyor ve sunulan hizmetler nerede asılı kaldığım ve günün saatlerine bağlı. Çoğu, sizi turist getirmek için bir komisyon aldıkları yerel bir turistik yerlere götürmek istiyor. Birçoğu bana fiyatın bir kısmı için Uber ya da Grab ile alabileceğim pahalı bir motosiklet yolculuğu teklif edecek.
Popüler bir backpacker caddesi olan Bui Vien'deysem, bana “bayan masajı”, “kokain” veya “esrar” teklif ediyorum.
Temelde% 100 başarı oranına sahip bir kurnazlık yanıtı buldum. “Üzgünüm, sadece bir kredi kartım var.” Bundan sonra genellikle beni rahatsız etmediler. Nakit param olmasaydı zamanlarını boşa harcıyordum. Bazen “Seni ATM'ye götürüyorum” satırları boyunca bir şeyler söylerlerdi.
Bir tür hizmet sunan yerliler bana asla kaba ya da saldırgan olmadılar, çoğunlukla turist olarak olduğum için bana bir şeyler satmak istediler.
“Bugün açıkça ait olmadığım başka bir caddeden aşağı indim. En tuhaf ve bazen de rahatsız edici bakışlar elde ediyorum. Yakışıklı olduğumu söyleyen bazı yaşlı kadınlardan bir Banh mi aldım. ”
Ho Chi Minh Şehrindeki 11. günümdeki bir ortak çalışma alanından daireme geri dönerken, bazılarının evlerinden yiyecek satan diğer insanları ve barbekü yapan çok yoğun bir sokak olduğunu fark ettim. Bu müttefikim ilgimi çekmişti, bu yüzden aşağı yürümeye karar verdim. Daha derinde göründüğüm gibi bitmeyen bu ara sokağa girdiğimde daha fazla hissettim. Şehrin bu özel tarafı çok yereldi ve Vietnam'a yeniyken, ne kadar güvende olduğumdan ya da Vietnamlıların 20 yaşında bir Amerikalıyı yerel sokaklarında dolaşırken nasıl hissettiğinden tam olarak emin değildim.
Dostça bir yüz görmeden önce birkaç garip bakış aldım. Sokakta oturan bir hanımefendi ve önlerinde üç büyük kase vardı. Bayan bana, “çok yakışıklısın! yakışıklı! evet! ”Bu iltifatların gerçek olup olmadığını veya çok az İngilizce kelime bildikleri için sadece söyleyip söylemediklerini bilmiyordum. Ondan bir Banh mi sandviçi almaya karar verdim, sonra sokaktan çıktım.
Saygon'da çok fazla şüpheli yemek yedim ama bu muhtemelen sahip olduğum en az hijyenik Banh mıydı. Bayan ve kızı kelimenin tam anlamıyla rasgele malzemeleri kaselerinden çıplak elle çıkardılar ve daha sonra onları bir ruloya koyup bana verdiler. Dedim ki, "cảm ơn" (teşekkür ederim) sonra hızlıca sokaktan kaçtı.