We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Buradaki fikir, süresi dolmuş gıdaların bir gıda tozu olarak kullanılabileceğidir.
FoPo Gıda Tozu, süresi dolmuş meyveler kullanılarak yapılır ve potansiyel olarak dünyadaki açlığa son verebilir.
dünya boşa gidiyor 2205 kilo yemek Her gün üretilen tüm gıdaların yaklaşık üçte biri. Henüz dünyadaki açlığı sona erdirmek için bir cevap olmayabilir, ancak bu Kickstarter kampanya bir tane bulmaya yakın olabilir.
FoPo Gıda Tozu İsveç'teki Lund Üniversitesi'nden bir grup öğrenci tarafından, son kullanma tarihi geçmiş yiyecekleri toza dönüştürmenin bir yolunu bulmuştur. Süreç aslında gıdaların kötüye gitmesini durdurur ve raf ömürlerini uzatır. Gıda inovasyonu ve ürün tasarımı programında yüksek lisans adayı olan öğrenciler, gıdaları kurutmanın ve toz haline getirmenin bir yolunu buldular.
Şaşırtıcı bir şekilde, tozlar iki yıl dayanabilir ve gıdaların besin değerini koruyabilir. Sebze çorbaları, smoothie'ler, yoğurt sosları, fırınlama ve meyve suları oluşturmak için kullanılabilirler.
FoPo şu anda Filipinler'deki birkaç süpermarkette satılmaktadır. Haiyan Tayfunu Kasım 2013'te ülkeyi vurduktan sonra, Ülke nüfusunun yüzde 27'si gıda güvensiz ay kaldı.
Gıda tozları çok yakın bir gelecekte halkın kullanımına açık hale gelebilir: Ekip olası ortaklar için pazarlık yapıyor ve Kickstarter'ın 180.000 İsveç kronu olan hedefini, yani yaklaşık 21.150 ABD doları olan hedefini aştı.
Dünyadaki açlığı çözmenin sekiz yolu
Gelecekteki gıda arzına ilişkin mevcut korkuların çirkin bir yanı, Körfez ve Güney Kore'deki gibi zengin, kara fakiri devletler, tahsisat olarak kullanmak için gelişmemiş ülkelerden araziler alıyor. Açlığa karşı çok yardım kuruluşunun IF kampanyasının bir kampanya nedenidir. Etiyopya, Sudan, Madagaskar ve Kamboçya hedef alındı ve İspanya büyüklüğünde bir alan zaten ele geçirilmiş olabilir.
Sorun: Polise zor. Afrika'daki gerçek yatırımla, yiyeceklerini yetiştirmek için ihtiyacı olan yoksulların topraklarına el konmasını ayırt etmek zor. Şans: 3/10
Mountain House, lezzetli yemeğinizi paketinden çıkar çıkmaz hazırlamanıza ve yemenize olanak tanıyan hafif ve kullanışlı bir ambalaj içinde gelir. Yemeklerimizde hiçbir zaman tencere veya tavaya ihtiyaç duymaz, bu da bizi hareket halindeyken mükemmel bir çözüm haline getirir.
İster bir dağın zirvesine tırmanıyor, ister bir fırtınaya hazırlanıyor veya sadece yoğun bir programdan kurtulmaya çalışıyor olun, Mountain House sizi 10 dakika veya daha kısa sürede doyurmayı vaat ediyor. Yemek pişirmeye daha az zaman ayırın (sadece su ekleyin) ve etrafınızdakilerin tadını çıkarmaya daha fazla zaman ayırın.
Böcekler dünyayı nasıl besleyebilir?
İlk başta yemeğim tanıdık geliyor, Asya restoranlarında yediğim sayısız diğer yemek gibi. Yağ ile yağlanmış ve kıyılmış tavuk, zencefil ve sarımsak aroması ile süslenmiş bir erişte girdabı, son bir süs olarak tabağa yerleştirilmiş birkaç solmuş frenk soğanı. Sonra gözleri fark ediyorum. Sarı benekli bir kafa üzerinde, kanatlı, parçalı bir gövdeye bağlı koyu renkli bileşik küreler. Onları hemen fark etmemiştim ama aniden her yerde görüyorum - eriştelerim böceklerle dolup taşıyor. Uyarılmadığımı söyleyemem. Hollanda'nın bir üniversite şehri olan Wageningen'de deneysel bir böcek tadımı sırasında kobay olmayı kabul ettim. Ev sahiplerim, kar amacı gütmeyen bir mutfak araştırma enstitüsü olan Nordic Food Lab'den Ben Reade ve Josh Evans. Reade ve Evans, böcekleri lezzetli ikramlara dönüştürmek için üç yıllık bir çaba olan laboratuvarın "böcek lezzetliliği" projesine liderlik ediyor. Proje, René Redzepi'nin (genellikle dünyanın en iyileri arasında yer alan Danimarka restoranı Noma'nın şefi ve ortak sahibi) kendisine limon otunu hatırlatan bir Amazon karıncasını tatmasından sonra başladı. 2008 yılında Nordic Food Lab'ı kuran Redzepi, Noma'da böceklere hizmet etmekle ilgilenmeye başladı ve laboratuvardaki araştırmacılardan olasılıkları keşfetmelerini istedi. Yemek Laboratuvarı Kopenhag'daki bir tekne evinden çalışıyor, ancak Reade ve Evans birkaç günlüğüne Hollanda'dalar ve yepyeni yemekleri denemek için yerel bir mutfak ödünç aldılar. Diğer üç cesur gastronomla birlikte sonuçları tatmak için buradayım. Reade ve Evans yemeklerimizle dolu bir arabada dönerken uzun, yüksek bir masada yerimizi alıyoruz. Her birimiz farklı bir ana yemek alıyoruz. Asya usulü erişte alıyorum ve görebildiğim hataya odaklanıyorum. Reade, "Bu bir çekirge," diyor. “[Bu] bu sabah hayattaydı. Çok taze." Ancak başka bir gizli bileşen hakkında çok daha heyecanlı: kara asker sineklerinin larvalarından elde edilen yağ (ya da daha az hassas bir şekilde söylemek gerekirse kurtçuk yağı). Bütün yemek içinde kızartılmış.
Reade bana, “Bununla pişirilmiş bir şey servis edilen gezegendeki ilk insan olduğuna inanıyorum” diyor. Ama merak etmeyin: “Bir saat önce kendim de yedim. Hala hayattayım."
Reade bizi başlamaya teşvik ediyor: "Soğumadan yiyin."
Ertesi sabah, Reade ve Evans, yolun aşağısındaki Ede'deki bir otelde, entomofaji veya böcek yeme konusunda dünyanın önde gelen 450 uzmanına katılırlar. “Böceklerin insan gıdası ve hayvan yemi olarak gıda güvenliğini sağlamada kullanımını teşvik etmek” için üç günlük bir konferans olan Dünyayı Beslemek İçin Böcekler için buradalar.
Katılımcıların hepsi aynı korkunç gerçeklere aşinadır. 2050 yılına kadar, gezegen 9 milyar insanla dolu olacak. Düşük ve orta gelirli ülkelerde, önümüzdeki birkaç on yılda ekonomiler ve gelirler büyüdükçe hayvansal ürünlere olan talep keskin bir şekilde artıyor, milyarlarca ağız için yeterli proteini nasıl üreteceğimizi bulmamız gerekecek. Basitçe mevcut sistemimizi hızlandırmak gerçekten bir çözüm değil. Küresel hayvancılık endüstrisi, araziyi ve suyu yiyip bitirerek şimdiden çevreye muazzam bir zarar veriyor. Toprağa ve suya sızan hayvan atıkları ve veteriner ilaçları nedeniyle güçlü bir kirleticidir. Ve uçakların, trenlerin ve otomobillerin toplamından daha fazla sera gazı yayar. Ede'de toplanan böcek yetkilileri, entomofajinin bu sorunların çoğuna zarif bir çözüm olabileceğine inanıyor. Böcekler proteinle doludur ve demir ve çinko gibi temel mikro besinler açısından zengindir. Hayvancılık kadar fazla alana ihtiyaç duymazlar, daha az sera gazı yayarlar ve çok yüksek bir yem dönüşüm oranına sahiptirler: Tek bir kilo yem, sığır proteininden 12 kat daha fazla yenilebilir kriket proteini verir. Bazı böcek türleri kuraklığa dayanıklıdır ve ineklere, domuzlara veya kümes hayvanlarına göre daha az su gerektirebilir.
Böcek unu, çiftlik hayvanlarına verilen soya fasulyesi ve balık unu gibi bazı pahalı bileşenlerin yerini alabilir, bu da potansiyel olarak hayvancılık ürünlerinin maliyetini düşürür ve yem bitkilerini insan tüketimi için serbest bırakır. Ek bir avantaj olarak, böcekler yiyecek artıkları ve hayvan gübresi ile beslenebilir, böylece böcek çiftlikleri dünyanın protein arzını artırırken atıkları azaltıp geri dönüştürebilir.
Yenilebilir böcek türlerinin listesi 1.900'de ve büyüyor. Fotoğraf: Gustav Almestål
Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO) yetkilileri, böceklerin Orta Afrika diyetlerinde oynadığı önemli rolü belgeledikten yaklaşık on yıl önce böceklerin gıda güvenliğindeki rolüyle ilgilenmeye başladılar. O zamandan beri FAO, böcekleri yeme konusunda araştırmalar yapıyor, raporlar yayınlıyor ve küçük toplantılar düzenliyor. FAO ve Wageningen Üniversitesi ve Araştırma Merkezi tarafından ortaklaşa düzenlenen Ede'deki toplantı, tüm bu çabaların doruk noktasıdır - entomologları, girişimcileri, beslenme uzmanlarını, şefleri, psikologları ve hükümet yetkililerini bir araya getiren ilk büyük uluslararası konferans. Böceklerin özellikle batıda gıda ve yem olarak kullanımının nasıl yaygınlaştırılacağını tartışmak ve yenilebilir bir böcek endüstrisinin temellerini atmak - bilimi gözden geçirmek, engelleri belirlemek ve nasıl ilerleme kaydedileceği hakkında konuşmak için buradalar.
Önümüzdeki üç gün boyunca vizyonlarını ortaya koyacaklar. Hırslı ve iyimserdir. Süpermarkette ve böcek burgerleri sunan fast-food restoranlarında bir böcek koridoru oluşturma konusunda spekülasyon yapacaklar. Biftek ve tavuğun yanı sıra et tezgahında “güzel, temiz” streç filmle sarılmış yemek kurdu paketlerini sergilemeyi hayal edecekler. Ve ormanların sık, toprağın verimli, iklimin istikrarlı, suyun temiz, israfın az, gıda fiyatlarının düşük, açlığın ve yetersiz beslenmenin nadir olduğu bir dünya hayal edecekler.
Beslenmek için böceklere yönelmek yeni bir fikir değil - İncil, Antik Yunan ve Roma metinlerinde olduğu gibi entomofajdan bahseder. Ancak böcek yeme Avrupa'da asla yakalanmadı. Sebepler bilinmiyor, ancak tarımın yayılması - ve özellikle çiftlik hayvanlarının evcilleştirilmesi - böcekleri ve genel olarak evcilleştirilmemiş bitki ve hayvanları gıda kaynakları olarak daha az önemli hale getirmiş olabilir. Tarımın ortaya çıkışı, böceklerin öncelikle zararlılar olduğu ve böcek yemenin ilkel olduğu görüşüne de katkıda bulunmuş olabilir. Dahası, Avrupa'nın ılıman iklimi, yabani hasadı böcek popülasyonlarının daha büyük ve daha öngörülebilir olduğu tropik bölgelere göre daha az pratik hale getiriyor.
Bununla birlikte, entomofaj dünyanın bazı bölgelerinde yaygın olmaya devam ediyor: FAO'ya göre dünya çapında en az 2 milyar insan böcek yiyor. Sarı ceketli yaban arısı larvaları Japonya'da popülerdir, ağustosböcekleri Malavi'de çok değerlidir ve Tayland'da dokumacı karıncalar yenir. Birçok Afrika ülkesinde favori olan termitler kızartılabilir, tütsülenebilir, buharda pişirilebilir, güneşte kurutulabilir veya toz haline getirilebilir. Yenilebilir böcek türlerinin listesi 1.900'de ve büyüyor.
Laura D'Asaro'nun entomophagy ile ilk fırçası Tanzanya'da geldi. 2011 yazında, uzun boylu, çilli bir Harvard öğrencisi olan ve amansızca neşeli bir yapıya sahip olan D'Asaro, Swahili'de ders almak için Doğu Afrika'ya gitmişti. Bir gün yolun kenarında duran ve büyük bir sepetten kızarmış tırtıl satan Tanzanyalı bir kadına rastladı. Sürekli bir vejetaryen olan D'Asaro, bir böcek yemek istediğinden emin değildi, ama merak, endişeye baskın çıktı. "Başka ne zaman kızarmış tırtıl deneyeceğim?" merak etti. Bu yüzden, kahverengi, bir buçuk inç uzunluğundaki tırtıla ağzına götürüp çiğnerken fazla sert bakmamaya çalıştı. Hoş bir şekilde şaşırdı - doku ve tat ona ıstakozu hatırlattı.
Yaz sona erdiğinde, D'Asaro ABD'ye döndü ve iki yıl sonra FAO'nun Yenilebilir Böcekler: Gıda ve Yem Güvenliği için Gelecek Beklentileri adlı yeni yayınlanan bir raporla ilgili bir makaleye rastlayana kadar üniversite hayatına devam etti. Böcek yemenin faydalarını okurken Tanzanya'daki zamanını düşündü. “Bütün bu şeyler tıklandı” diye hatırlıyor. "Neden vejeteryan olduğumu yeniden düşünmemi sağladı ve böceklerin neredeyse tüm hayatım boyunca aradığım daha sürdürülebilir protein olabileceğini fark etmemi sağladı."
D'Asaro, böcekleri yemek yiyenlere tanıtmak için bir şirket kurmaya karar verdi ve üniversiteden iki sınıf arkadaşı Rose Wang ve Meryl Natow'u işe aldı. Evcil hayvan gıda şirketlerinden kutular dolusu böcek sipariş etmeye ve mutfakta oynamaya, balmumu kurdu takoları yapmaya ve soya sosunda cırcır böceklerini boğmaya başladılar. D'Asaro, "Hepsinin tadından hemen çok etkilendik" diyor. Boston bölgesinden bir şefle takım kurdular ve tarifler geliştirmeye başladılar. Ancak örnekleri arkadaşlarıyla paylaştıklarında veya yeni yemeklerini halk üzerinde denediklerinde işler iyi gitmedi. "İnsanlar çok korkmuş görünüyordu."
Böcek mutfağını genişletmenin belki de en büyük engeli olan şeyle karşılaşmışlardı: İnsanların onu yemesini sağlamak. Çikolata gibi bazı yiyecekler kendilerini satar. Böcekler bu yiyeceklerden biri değildir. Pennsylvania Üniversitesi'nden psikolog Paul Rozin, "Böcekler" diyor, "iğrenç. İğrenç olan şeyler, oldukları gibi rahatsız edicidir. Böceklerin tadı kötü değil. Bir böcek fikri insanları üzüyor.”
“Psikolojide iğrenmenin babası” olarak bilinen Rozin, böceklere karşı tüketici tutumları üzerine çalışmalarını sunmak için Ede'deki konferansa geldi ve entomofaj girişimcilerinin karşılaşacağı zorlukların ana hatlarını çiziyor. Konuşmasının bir noktasında, iki fotoğrafı yan yana gösteren bir slayda tıklıyor: bir hamamböceği ve Adolf Hitler. "İğrenme konusundaki araştırmamda," diyor izleyicilere, "bunlar benim en iyi iki uyarıcım. Çünkü güvenilir bir şekilde olumsuzluk üretirler.” Böcekler o kadar itici ki, çoğu Amerikalı en azından böceklerin dokunduğu hiçbir şeyi tüketmek istemiyor. 1980'lerde Rozin, gönüllüleri iki farklı meyve suyu çeşidini denemeye ve 200 puanlık bir ölçekte derecelendirmeye davet ettiği bir araştırma yaptı. Ardından, meyve suyu bardaklarından birine kurutulmuş, sterilize edilmiş bir hamamböceğini ve diğerinde bir doğum günü mumluğuna kısa bir süre daldırdı. Katılımcılardan, her bir suyu tekrar değerlendirmeleri istendi ve ortalama 102 puanlık bir düşüşle “hamamböceği” suyuna ilişkin puanları düştü. Şamdan, aksine, üç puanlık bir derecelendirme düşüşü üretti.
Su böcekleri. Fotoğraf: Gustav Almestål
Böcekleri neden bu kadar iğrenç buluyoruz? Rozin, cevabın basit olduğunu söylüyor: çünkü onlar hayvan. Genel bir kural olarak, insanların iğrenç bulduğu yiyeceklerin çoğu hayvansal ürünlerdir ve çoğu hayvansal ürün iğrençtir, en doyumsuz etoburlar bile gezegendeki türlerin sadece küçük bir kısmını yerler. Bazı yönlerden hamam böcekleri, goriller, gerbiller veya iguanalar ya da rutin olarak yemediğimiz diğer canlılardan farklı değildir. Diğer yönlerden olsa da, çok daha kötüler. Atıkların üzerinde, içinde veya çevresinde birçok böcek türü bulunur ve bunlar genellikle pislik, çürüme ve hastalıkla ilişkilendirilir ve bunların tümü yuck faktörünü önemli ölçüde artırabilir.
D'Asaro ve ortakları, tüketicileri böcek gastronomi fikrine alıştırmaları gerektiğini fark ettiler, bu yüzden böceklere bütün olarak hizmet etme fikrini terk ettiler ve bunun yerine, tanıdık yiyeceklere görünmez bir şekilde dahil edilebilecek kriket unu ile çalışmaya karar verdiler. Six Foods adını verdikleri şirketlerini Amerikalıların zaten sevdiği bir ürünle başlatmaya karar verdiler: cips. Siyah fasulye, pirinç ve kriket unundan yapılan üçgen bir gevrek olan "cıvıltı" yarattılar, hafifçe yağ serpildi ve sonra fırınlandı. D'Asaro, cıvıl cıvılların protein açısından yüksek, yağ bakımından düşük ve tortilla cipslerine benzer bir tada sahip olduğunu söylüyor, ancak kriket unu biraz cevizli, tuzlu bir tat katıyor.
Bununla birlikte, bazı yönlerden cıvıl cıvıl bir Truva at sineğidir, böcekleri Amerikan diyetlerine sokmanın ve şüphecileri böcek öldürücülere dönüştürmenin bir yolu. Six Foods, sonunda yaratıkların o kadar gizli olmadığı ürünleri tanıtmayı umuyor. D'Asaro, "Nihai hedefimiz bu," diyor. "Dükkâna ya da restorana gidebileceğiniz ve bir beefburger ya da tavuk burgeri ya da "ento" burger dediğimiz şeyi alabileceğiniz bir yer. Ama henüz toplumda tam olarak orada değiliz. ”
Oraya ulaşmamızı umut eden tek kişi D'Asaro değil: son birkaç yılda, "yemek"i yemek kurtlarına sokmaya çalışan işletmelerde bir patlama oldu. Green Kow adlı Belçikalı bir ekip, havuç-yemek kurdu, domates-yemek kurdu ve çikolata-yemek kurdu yapıyor. İngiltere merkezli Ento, yemek festivallerinde yemek kurdu ve kriket pateleri satıyor ve geçen yıl böcek mutfağına ayrılmış bir pop-up restoran yarattı. ABD'de Chapul ve Exo, kriket unuyla dolu protein çubukları satarken, Hollanda'daki New Generation Nutrition falafel benzeri bir nohut ve manda solucanı köftesi denedi.
Bir de, ortak kurucu David Drew'un dediği gibi, Güney Afrika merkezli AgriProtein gibi hayvan yemi için böcek yetiştiren ve "büyük bir sinek fabrikası" inşa eden şirketler var. Tesisin gelecek yıl açılması planlanıyor ve her gün 24 ton larva ve 7 ton kurtçuk unu veya MagMeal üretecek. Agriprotein, 2020 yılına kadar dünya genelinde bu fabrikalardan dokuz tane daha kurmayı planlıyor. Enviroflight (ABD'de), Ynsect (Fransa'da) ve Protix (Hollanda'da) ayrıca büyük böcek üretim tesisleri kurdu.
Bu işletmelerin birçoğunun temsilcileri, konferans otelinin büyük bir fuayesinde sergilemek üzere ürün numunelerini veya prototiplerini yanlarında götürerek Ede'ye gittiler. Delegeler çekirge veya ipekböceği ile yapılan misoyu mu tercih edeceklerini, 3,50 € (2,80 £) için plastik bir dondurularak kurutulmuş yemek kurdu satın alıp almadıklarını veya odanın arka tarafında yığılmış devasa siyah asker sineği yemeği çuvallarına yaslanıp yaslanmadıklarını düşünebilirler. Bu işletmeler bir gün rakip olabilir, ancak şimdilik inşa etmeleri gereken bir endüstrileri var, bu nedenle atmosfer dostluk ve işbirliğinden biri. Stratejiler ve önerilerle ticaret yaparlar ve önlerindeki engeller hakkında taviz verirler.
Birçok şirket, Six Foods ile aynı sonuca varmıştır: Tüketicileri doğrudan böceklerle karşı karşıya getirmemek en iyisidir. Bu genellikle hataları işlemeyi ve gizlemeyi içerir, ancak aynı zamanda biraz akıllıca yeniden markalama yapmak anlamına da gelebilir. Arı kovanlarında yaşayan ve petek yiyen balmumu kurtlarını alın. Tüm hesaplara göre lezzetlidirler: pastırmayı andıran bir tada sahip tereyağlı. Ancak "solucan" kelimesi, yemek yiyenler için bir anlaşma kırıcı olabilir, bu nedenle Six Foods onları "bal böcekleri" olarak yeniden vaftiz etti. Ento onlara “petek tırtılları” diyor. Montana Eyalet Üniversitesi'nde bir entomolog olan Florence Dunkel, bilimsel adlarından ödünç almayı tavsiye ediyor, Galleria mellonella. Seyirciye bir sunumda “'Galleria quesadilla'mız var' diyoruz ve kulağa çok daha egzotik geliyor” diyor. "Çok romantik." Dunkel ayrıca böcekler için “kara karidesi” örtmecesinin kullanılmasını önerir.
Eklembacaklılar savunucuları, yapacakları ikna edici şeyler olduğunu biliyorlar, ancak iyimserler. Tüketici anketlerinde birçok kişi, en azından bir şekilde böcekleri denemeye istekli olduklarını bildiriyor. Rozin, birkaç yüz Amerikalıyla çevrimiçi bir anket yaptığında, %75'inin çiğ keçi etinden ziyade böcek yemeyi tercih ettiğini ve %53'ünün 10 dakika orta derecede ağrıya katlanmaktansa bir böcek yemeyi tercih ettiğini bildirdi. "Yani bu dünyadaki en kötü şey değil," dedi Rozin konuşması sırasında dinleyicilere. "Bu sadece yapmamayı tercih ettiğin bir şey."
Konferans müdavimleri, çiğ balıkları sergileyen ve yine de batıda sadece kabul edilebilir değil aynı zamanda popüler hale gelen garip, yabancı bir yemek olan suşi hikayesini anlatmakta ve yeniden anlatmakta teselli buluyor gibi görünüyor. D'Asaro, "Yiyecek tercihlerinin değişebileceğine şüphe yok" diyor. "Yani burada böceklerin gıda olarak geleceğine inanan 450 kişi var. Bu yüzden olacağını düşünüyorum, şimdi olacak ve kesinlikle - yani, paramı bunun üzerine koyuyorum.”
Entomofiller sadece paralarını ağızlarının olduğu yere koymakla kalmıyor, ağızlarını paralarının olduğu yere koyuyorlar. Organizatör, entomolog Arnold van Huis, her gün öğle yemeğinde en az bir böcek atıştırması olacağını duyurduğunda, konferansın ilk sabahında duyulabilir bir heyecan var. O gün, üzerine kurutulmuş un kurdu serpilmiş minyatür kişler var. Pek iştah açıcı görünmüyorlar ama ben gerçek inananların yanındayım. Tutkularına ve enerjilerine kapılmak kolaydır. Tabağıma bir yemek kurdu kiş koydum. Dünyayı kurtarmaya yardım etme şansımı kaçırmak istemiyorum.
Konferansta bir muhalefet notu Adrian Charlton'dan geliyor. Birleşik Krallık'taki Gıda ve Çevre Araştırma Ajansı'nda biyokimyacı olan Charlton, geçen yıl başlatılan AB tarafından finanse edilen 3 milyon Euro'luk (2,4 milyon sterlin) bir proje olan PROteINSECT üzerinde çalışan bilim adamlarından biridir. Yedi ülke ve üç kıtadan araştırmacıların yer aldığı ekip, böcekleri hayvan yemi haline getirmeyle ilgili temel ayrıntıları ortaya çıkarmaya çalışıyor. Bilim adamları, diğer şeylerin yanı sıra, farklı sinek yetiştiriciliği yöntemlerini test ediyor, hayvan besleme denemeleri yürütüyor ve böcek fabrikalarının çevresel etkilerini analiz ediyor. Charlton, güvenlik ve kalite analizlerine öncülük ediyor ve hepimiz yemek kurdu kişini yedikten sonraki gün konferansta, "bütün böceklerin güvenli olmadığı" konusunda bizi uyarmak için burada.
İster hayvan yeminde ister insan gıdasında kullanılsınlar, böcekler bir takım tehlikeler sunar. Vahşi doğadan toplanan böcekler, böcek ilacı veya diğer kirletici maddelerle kaplanmış olabilir, ancak endüstriyel, kapalı tesislerde üreyen böcekler bile riskleri ortadan kaldırmaz. Böceklerin faydalarından biri, atıklarla beslenebilmeleridir, ancak yiyecek artıkları, bazı türleri kötü toksinler üreten mantarlarla kontamine olabilir. Hayvan gübresi, salmonella ve kampilobakter gibi hastalığa neden olan bakterilerin yanı sıra hayvanlara verilen antibiyotikler veya diğer ilaçları içerebilir. Arsenik, kadmiyum ve kurşun gibi ağır metaller de hayvan gübresinde ve tarımsal atıklarda ve daha sonra bununla beslenen böceklerin vücutlarında birikebilir. Charlton, "Bazı durumlarda böceklerin memelilerden çok daha yüksek metal seviyelerine tolerans gösterebileceğini biliyoruz" diye uyarıyor. "Ve bu nedenle, onları hammadde olarak kullanmak açısından bir risk."
Charlton, ilk testlerinde, hayvan ve gıda atıkları üzerinde yetiştirilen bazı sineklerin AB tarafından belirlenen limitlerden daha yüksek kadmiyum seviyelerine sahip olduğunu buldu. Diğer araştırmacılar ayrıca, Meksika'dan gelen kuru çekirgelerde yüksek seviyelerde kurşun ve Afrika'nın birçok bölgesinde yenen mopan tırtılında tehlikeli seviyelerde mantar toksini belgelediler. Charlton, "Bütün bunlar spekülasyon değil" diyor.
Böceklerin de kendi patojenleri vardır: küçük bedenlerini kolonize eden virüsler, bakteriler ve mantarlar. Bu mikroorganizmalar hakkında öğrenilecek daha çok şey olmasına rağmen, bazıları potansiyel olarak insanlar veya çiftlik hayvanları için risk oluşturabilir. Sonra alerji sorusu var. Böcekler eklembacaklılardır ve diğer bazı eklembacaklılar - en önemlisi karides - ciddi alerjik reaksiyonlara neden olabilir. Kabuklu deniz ürünleri alerjilerinin başlıca tetikleyicilerinden biri, tropomiyosin adı verilen bir kas proteinidir. Tropomiyozinin protein dizisi böceklerde ve kabuklularda benzerdir ve kabuklu deniz ürünleri alerjisi olan kişiler de böceklere tepki verebilir.
Barbekü çubuğunda çekirgeler. Fotoğraf: Gustav Almestål
Bu, tüm bu potansiyel tehlikelerin gerçek tehlikelere dönüşeceği veya aşılmaz oldukları anlamına gelmez. Ama şu anda çok az veri var. Charlton, "Gerçekten çok daha fazlasını bilmemiz gerekiyor - işin özü bu," diyor.
Bu göz önüne alındığında, Charlton, yasa koyucuların temkinli bir yaklaşım benimsemesinin mantıklı olduğunu söylüyor. AB'de yenilebilir böcek ürünlerini tanıtmak isteyen şirketler, yasanın 1997'de yürürlüğe girmesinden önce Avrupa'da “önemli ölçüde insan tüketimi için kullanılmayan” herhangi bir gıda için geçerli olan Yeni Gıda Yönetmeliği'ne tabi olabilir. Bu "yeni" ürünlerin veya bileşenlerin herhangi biri, piyasaya sürülmeden önce bir güvenlik değerlendirmesinden geçmeli ve ardından gıda güvenliği düzenleyicileri tarafından onaylanmalıdır. ABD'deki durum da benzer: şirketler temiz, sağlıklı ve insan tüketimi için özel olarak yetiştirildikleri sürece böcekleri bütün olarak satabilirler, ancak katkı maddesi olarak protein tozu gibi yeni bir böcek türevi ürün kullanmak istiyorlarsa, bileşeni güvenli olarak belirlemek için Gıda ve İlaç İdaresi'ne dilekçe vermeleri gerekebilir.
Yeni Gıda Yönetmeliği kulağa basit gibi gelse de uygulamada kafa karışıklığına neden olmuştur. Pek çok insanın gözden kaçan bir şey olarak gördüğü şey nedeniyle, yasa hayvanlardan "izole" olan ancak bütün olarak yenen hayvanlara uygulanmayan malzemeler için geçerlidir. Yine de, bazı ulusal gıda yetkilileri tam böcek ürünlerini reddetmiştir ve Yeni Gıda Tüzüğü'nün gelecekteki versiyonları bunları içerebilir. Bu arada, bazı şirketler, mevcut yönetmelik kapsamında yasaklanmış olabilecek ürünleri, herhangi bir görünür sonuç olmaksızın satmaktadır. Bu ve diğer belirsizlikler, şirketleri ürünlerini satmalarına izin verilip verilmediğinden emin olmayan rahatsız edici bir gri alanda bırakabilir.
1980'lerde ve 1990'larda Birleşik Krallık'ta deli dana hastalığının patlak vermesine yanıt olarak çıkarılan kurallar sonucunda, böcekleri hayvan yemine sokmak, onları insanların tabağına almaktan bile daha zor olabilir. Hastalık, hasta hayvanların kalıntılarının diğer çiftlik hayvanları için yem olarak işlenmesiyle yayıldı. Bu sorunla mücadele etmek için AB, çiftlik hayvanlarına “işlenmiş hayvan proteinleri” besleme yasağı da dahil olmak üzere bir dizi politika başlattı. Balık unu ve balık yemi için bazı istisnalar vardır, ancak yasa gereği, böcek unu başlangıç değildir. Muhtemel böcek yetiştiricileri için bir başka sorun da, gıda ve yem için yetiştirilen böcekleri içeren bir kategori olan “çiftlik hayvanlarının” gübre de dahil olmak üzere belirli atık türleri üzerinde yetiştirilmesini yasaklayan bir yasadır.
Kısıtlayıcı (ve bazen kafa karıştırıcı ve çelişkili) düzenleyici sistem, çeşitli böcek işletmelerinin başkanlarının bu politikaların böceklerin tarımsal ve gastronomik radarda görünmeden önce geliştirildiğini belirttiği konferansta özellikle küçümsemenin hedefidir.
AgriProtein'den David Drew konuşmasında "Avrupa'daki tavuklara böceklerin beslenmesine izin verilecek" diyor. “Bu sadece bir hata – dürüst olalım… Mevzuat oluşturulduğunda böcek yemi yoktu. Aksi takdirde mevzuatta yer alacaktır. Tavukların doğal besini olan kurtçukların… yasaklanması ve hiç yemedikleri balıklara izin verilmesi kesinlikle saçma.”
Seyirci içten, spontane bir alkışla ayrıldı, ancak Drew henüz işi bitirmedi. “Biraz dev pandaların bambu yemesini yasaklamak gibi. Bu doğru değil."
Ancak girişimciler huzursuzlaşıyor gibi görünse de - bazıları konferansta sergilemek için henüz satmalarına izin verilmeyen ürünler getirdi - bazı bilim adamları çok hızlı hareket etmekten endişe duyuyorlar. Charlton, "Daha fazlasını öğrenene kadar, mevzuat böceklerin besin zincirine girmesine izin verecek şekilde değişmemeli" diyor.
Birkaç hafta sonra ona yetiştiğimde, Charlton böcek işletmelerini kapatmaya veya böcekleri sonsuza kadar hayvan yemlerinden uzak tutmaya çalışmadığını açıkça belirtti. “Aslında bunun iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum” diyor. "Bunu kanıtlamak için arkasındaki verilere ihtiyacı var."
Ona yemek kurdu kişini yemekle aptal olup olmadığımı soruyorum. Diplomatik bir şekilde, "Ne kadar dikkatli olduğunuza ve ne kadar maceraperest hissettiğinize bağlı," diyor. “Sanırım daha çok kanıta dayalı bir insanım.”
Yemek kurdu kişisini yemek, böcekçillerin neyle karşı karşıya olduğu konusunda bana iyi bir fikir vermişti. Yemeğin tadı güzeldi - yemek kurtları hafif cevizli, kızarmış bir tada sahipti ve kişe fazladan bir gevreklik verdi - ama yine de midemi bulandırdı. Birkaç ısırık aldıktan sonra kendimi kişimi tabağımın kenarına iterken buldum. Böceksiz peynirli sandviçimin üstünden bir parça ekmek çıkardım ve yemeğimin geri kalanını yerken solucanlara bakmak istemediğim kişiyi kapatmak için kullandım.
Ama Nordic Food Lab'in ilk tadımında kişten ve kurtçuk yağından kurtulmuştum. Hollanda'da geçirdiğim bir hafta boyunca başka lezzetleri denedim: keçiboynuzu solucanları içinde parçalanmış keçiboynuzu tabbouleh tavuk arı larvaları ceviche tempura-kızarmış cırcır böcekleri gül böceği larvaları güveç soya çekirgeleri, yaban arısı ezmesi ile kömürleşmiş yapışkan pirinç bufalo kurdu, avokado ve domates salatası bir salatalık, fesleğen ve keçiboynuzu içeceği ve çekirge ve yemek kurtlarından yapılan fermente, Asya tarzı daldırma sosu.
Pek çok yemeği psikolojik olarak mideye indirmek zor bulsam da hiçbirinin tadı kötü değildi. Böceklerin kendileri oldukça yumuşaktı. Cırcır böcekleri biraz balıksı bir tada sahipti ve bufalo solucanları metalik bir tada sahipti. Gül böceği larvaları belli belirsiz füme jambonu andırıyordu. Çoğunlukla, böcekler, bir tabakta bulunan diğer daha güçlü tatlar için taşıyıcılardı.
Aslında, Nordic Food Lab'den Josh Evans ve Ben Reade, büyük ölçüde Hollanda böcek çiftliklerinden gelen yıldız bileşenlerin neredeyse tatsız olması nedeniyle tatmalarının başarısız olduğunu ilan ettiler. Böcekler, dünya çapındaki araştırma gezileri sırasında vahşi doğada yakaladıkları nefis örneklerden çok uzaktı.
Geçen yıl boyunca, beş kıtaya gittiler ve şaşırtıcı bir böcek aroması dünyasını keşfettiler. Avustralya'da, bal karıncalarının tatlı-ekşi aromasının tadını çıkardılar ve tadı taze mantar gibi olan ve ağızda yumuşak bir şekilde patlayan ölçek böcek larvalarını örneklediler. Uganda'da, yağlı - küçük sosisler gibi - tatlı ekmek dokusu, kaz ciğeri kokusu ve hassas bir tatlılık ile kraliçe termitlerle ziyafet çektiler. Meksika'da escamoles, ağızda kremsi bir kokuya sahip çöl karınca yumurtaları ve mavi peynir aromasının tadını çıkardılar.
Gıda Laboratuvarı, escamole kasalarını Kopenhag'a götürmek yerine, daha uzaklarda tadılanlara benzeyen veya benzer şekillerde hazırlanabilen Avrupa böceklerini tanımlamayı umuyor. (Güneybatı Uganda'daki bir çiftçiden aldıkları profesyonel bir ipucu: cırcır böcekleri pişirildikten sonra birkaç dakika dinlenmelidir.) Amaç mutlaka herkesin böcek yemesini sağlamak değildir. Bunun yerine, yemek yiyenleri lezzetli, az kullanılan malzemelerle tanıştırmak, yiyecek seçeneklerini genişletmek ve insanları kendilerini çevreleyen yenilebilir kaynakları benimsemeye teşvik etmektir.
Ancak Evans ve Reade, büyük ölçekli böcek yetiştiriciliğine karşı çıkıyor. Evans, kısmen gastronomik gerekçelerle – onların deneyimlerine göre, çiftlikte yetiştirilen, dondurularak kurutulmuş böceklerin tadı “karton gibi” diyor Evans – ama aynı zamanda ekolojik olanlarla ilgili, sadece bir endüstriyel protein üretim sistemini bir başkasıyla değiştirebileceğimiz endişesiyle.
Reade, "Böceklerin kendileri en sürdürülebilir şey olabilir, karbon ayak izine sahip olamazlar" diyor. "Ama sonra, hepsini büyük miktarlarda enerji kullanarak dondurarak kurutmak ve enerji tüketen protein ekstraksiyonu için gezegenin yarısına göndermek konusunda ısrar edersek ve sonra bu proteini dünyanın başka bir yerinde tavuk göğsü şeklinde biraz satmaya karar verirsek. plastik paket – peki, bunda sürdürülebilir hiçbir şey yok.”
Gerçekten de, böceklerin yemden gıdaya dönüşüm oranının çok yüksek olması, böceklerle veya böceklerle yaptığımız hiçbir şeyin çevre dostu olacağı anlamına gelmez. Belçika'daki KU Leuven'de ekolojist olan Bart Muys, konferans katılımcılarına böceklerin nispeten küçük arazilerde yetiştirilebilmesine rağmen, böcek unu üretmenin balık unu veya soya küspesinden önemli ölçüde daha fazla enerji gerektirdiğini, çünkü büyük ölçüde böceklerin yetiştirilmesi gerektiğini söylüyor. sıcak koşullarda. Her üretim sisteminin çevresel etkisi, konum, tür ve hammadde gibi sayısız faktöre bağlı olarak değişiklik gösterecektir. Muys, altın kuralın "Öğrenmeden iddiada bulunma" olduğu konusunda uyarıyor.
Although everyone at the conference is dreaming of a future with more insects on the menu, the exact natures of those dreams vary widely – from the chefs who want to showcase insects’ unique flavours at the world’s best restaurants to the businessmen who believe the best use of bugs is as a feedstock to help lower the price of beef. There’s no central authority dictating the next steps although there’s talk of gathering for another conference in two or three years, all the experts and advocates will pursue their own priorities in the meantime.
The edible insect industry is still in its infancy, and it’s too soon to tell how it will develop or whether it will succeed. Will we accept insect flour in our snack foods? Can we be persuaded to make waxworm tacos in our own kitchens? Will crickets become a grocery store staple? And will any of this add up to real change? Many other innovations are also being hailed as the future of food, from fake chicken to 3D printing and from algae to lab-grown meat. Whether any of them, including insects, will turn out to make a real contribution to food security and sustainability remains an open question.
For their part, Evans and Reade reject the notion that insects will be some sort of silver bullet. Bugs, they say, will only be a real part of the solution if we are careful and thoughtful about how we integrate them into the food system. In their eyes, entomophagy is about more than merely getting a precise amount of protein on a plate – it’s about making sure everyone on the planet has access to food that is affordable, healthy, diverse, environmentally sound and, yes, delicious. “Insects can be a vehicle for something,” Reade says. “But it has to be recognised that it’s not the insects themselves that are going to make it sustainable. It’s the humans.”
This is an edited version of an article that was first published içinde Mosaic. It is republished here under a Creative Commons licence.
Potential Risks of Dried Mango
Dried mango may contain high levels of antioxidants, minerals, and vitamins, but it’s also high in calories and sugar. Mango can be easy to overeat, so keep these considerations in mind before you enjoy this treat:
Allergic Reactions
Mango peel contains high levels of a substance called urushiol. This compound is also found in cashews, pistachios, and poison ivy. In fresh mangoes, its highest concentration is contained within the skin.
If you use fresh fruit to prepare dried mango, use caution when it comes into contact with your skin. If you’re allergic, Exposure can cause rashes similar to those from poison ivy. Since dried mangoes don’t include the skin, simply eating them will not cause an allergic reaction from urushiol.
However, eating dried mango can cause side effects like red eyes and runny nose if you’re allergic to sulfites. You can avoid this by choosing unsulfured (or sulfite-free) dried fruit.
High in Sugar
Dried mango is high in sugar, even compared to its fresh form. Some prepackaged types further increase the sweetness with additional sugar.
Unsweetened dried mango is better than crystallized or sweetened varieties. Still, even small amounts of any type of dried mango may lead to significant increases in blood glucose levels. If you’re at risk of developing type 2 diabetes or managing the condition, consider substituting dried mangos for limited quantities of the fresh version. One serving of ½ cup of fresh mango contains about half the sugar of its dried companion.
Devam etti
High in Calories
Just four pieces of unsweetened dried mango contain 120 calories. Even with its high levels of vitamins and minerals, it may not be worth the extra calories if you’re trying to lose weight. Other low-calorie fruits, like fresh apples and berries, may be a better option for satisfying your sweet tooth.
Kaynaklar
American College of Allergy, Asthma, & Immunology: “Can Reaction to Poison Ivy Cause Mango Allergy?”
Antioxidants: “Nutrients for Prevention of Macular Degeneration and Eye-Related Diseases.”
Clinical Practice and Cases in Emergency Medicine: “Mango Dermatitis After Urushiol Sensitization.”
Comprehensive Reviews in Food Science and Food Safety: “Major Mango Polyphenols and Their Potential Significance to Human Health.”
ESHA Research, Inc., Salem, Oregon: “Mango, fresh, slices.”
ESHA Research, Inc., Salem, Oregon: “Mango, just, unsulfured, unsweetened, dried, Trader Joe’s.”
Journal of the American College of Nutrition: “Dried fruits: xcellent in vitro and in vivo antioxidants.”
National Cancer Institute: “Antioxidants and Cancer Prevention.”
Nutrition and Metabolic Insights: “Acute Freeze-Dried Mango Consumption With a High-Fat Meal has Minimal Effects on Postprandial Metabolism, Inflammation and Antioxidant Enzymes”
Pharmacognosy Reviews: “Mangifera Indica (Mango).”
Scientific African: “Effect of pretreatments prior to drying on antioxidant properties of dried mango slices.”
What We Can Do In Our Kitchens, Communities, and Backyards
The USDA and EPA have collaborated on establishing a helpful six-component food waste recovery hierarchy, with the most preferred option at the top and least preferred at the bottom. Three of them are especially helpful for us at the residential level.
Source Reduction is step one, stopping food waste before it happens. It is the number one thing we can do to help abate food waste. Simple practices include:
- Eating what we have. We simply look inside our fridge and pantry and see what most needs to be eaten and plan a meal based on that. If unsure what to make, we can check the index of a favorite cookbook or do an internet search with the terms. For example, I have those squash from last summer, the sweet potato, and also some greens that all need to be eaten. Pasta sounds good tonight so I did an internet search—"squash, sweet potato, greens, pasta"—and I found a recipe that I'll use as my inspiration.
- Better planning. The same thing above applies to menu planning and shopping. We look in our refrigerator and pantry first and then plan menus and shopping based on what needs to be eaten. Also necessary is making a list and doing our best to stick to it. And resisting buying more than we need, especially produce, even if it's those avocados that are on sale.
- Shopping for just a few main meals at a time—especially when it comes to buying perishables. Too often, there are more leftovers than expected, or our neighbors invite us to that impromptu potluck, or we impulsively grab takeout on our way home. Planning for fewer meals helps avoid over-shopping and ending up with highly perishable items we can't get to. Alternatively, keeping carrots, celery, onions, and potatoes on hand—vegetables that keep longer than many other items—allows for quickly transforming some basics into a wide variety of dishes when the menu plan runs dry before the next shopping date.
- Being resourceful. If we have most items needed for that pizza but don't have any sauce, we can use pasta sauce. Or grind up whatever greens we may have on hand with some garlic, nuts, and olive oil for some quick pesto magic. If we don't have a recipe ingredient, we can ask if it's essential, and if so, check online for a substitute. For example, if you're missing an egg for that birthday cake, you can substitute two tablespoons of mayonnaise.
- Making friends with the freezer. Yes, the freezer is a great place for the chili that we tire of by the third night, but it's also a great place to keep other things. For example, we can keep a container for stale or excess bread (including the heels) for when we need to make croutons, breadcrumbs, soups, or one of my favorite "clean out the fridge" kind of recipes—vegetable strata. Bread is only one thing, but speaking of it reminds me of one enterprising food waste warrior who is turning stale and excess bread into beer!
- Labeling the food. We all think we'll remember, right? But if it's not marked, there's a good chance that it'll get tossed (even though it might still be good) when we can't recall what it is or when we made it. I now mark containers with wine glass markers before putting them into the fridge or freezer. It's also a good idea to keep a memo pad attached to the fridge, making a note of what went in and when.
- Trusting our senses. Studies find that a good portion of the food we toss is thrown out too soon because we misunderstand dates. Until I set out to educate myself about food waste, I had the misconception that food might make me or my family sick if it was outdated. But then I learned that, aside from infant formula, the dates marked on the foods we buy—"best if used by," "sell by," "best before," "enjoy by," and expiration dates—are not only confusing but not yet federally regulated. Currently, these recommendations are merely suggestions about when a product is at its freshest. I also learned that eating food that is a little past its prime doesn't typically make us sick. Food-borne illness comes from pathogens and contamination, not from the natural decaying process. By learning to trust our sense of sight, smell, touch, and taste, we can avoid tossing food that is still safe to eat. Save the Food is one place to start when looking for food-saving tips and recipes for using foods that are past their prime. I just left this writing briefly to whip up a delicious chocolate mousse using overripe avocados (from that sale I warned against) that were on my counter.
- Embracing ugly produce. Tons of perfectly good produce goes uneaten every year in the U.S. simply because of unrealistic retail and consumer expectations regarding appearance. Many non-profit organizations and for-profit entrepreneurs are now working to save this food from rotting in the fields or getting sent to the landfill. Households can also help by requesting that their local grocer stock imperfect produce, and then they can support this request with their dollars. I have been guilty of sorting through produce to find perfect specimens, but after learning how much waste this creates and knowing that appearance does not affect taste or nutritional value, I am much more conscious about showing more love to the ugly produce. (Marketing research has shown that using the term "ugly" helps imperfect produce receive a little more positive attention!)
When we master all of these things and learn to work with and eat what we have, we'll not only save a lot of money and trips to the grocery store, we'll also be helping to save the planet and the resources necessary to help feed the hungry.
Feeding the Hungry is step two on the hierarchy and involves the recovery of good food from all sectors and sharing it with food-insecure populations. Exactly what I wanted to do when I was a kid! Not that I would be able to take my actual plate to a nearby food pantry now, but numerous organizations, including K-12 schools and universities, are doing extraordinary work to help recover good food from all sectors—farms, production facilities, institutions, restaurants, retail stores, dumpsters, and our homes—to those who need it, rather than it being sent to the landfill.
Also, food-sharing apps are helping recover food from all sectors, including households with excess food in their kitchens and gardens. These apps currently appear to be most popular and successful across the pond, but technologies that help us share excess food are promising. If you want to share your excess, and organizations and apps aren't currently functional in your community, you can check with your local food pantries and shelters to see if they will take your excess perishables and garden produce.
Composting is step five, recognizing that food scraps and food waste are invaluable resources in the food cycle. Composting can be done in a variety of ways at one's residence, through municipal programs offered in some communities, or through hiring a private food scrap hauler who will come by regularly for a very reasonable fee and collect scraps and get them to a nearby farm or facility that can process them into feed or compost.
I've only recently begun educating myself more fully on the stupendous ramifications of wasting food, but I have been composting for a while and am passionate about the "dig and drop" method, which is a variation of trench composting, also known as the "Lazy Man's Method." (My parents always did accuse me of being lazy.) Every day, I drop my kitchen scraps into a large enamelware canning pot (though anything with a lid will work) that sits outside my back door, and then once every week or two, I simply dig a hole and drop the contents of the pot into the hole, layering in "browns" (leaves, sawdust, paper, tissues, egg cartons, torn up cardboard) as I go. I next back-fill with six to eight inches of dirt and then tamp lightly, leaving the shovel where I left off to mark it for the next dig.
When the garden is bare in the winter, I crisscross back and forth across the garden space. In the summer, I dig in the rows between plants. I'm amazed at how quickly the scraps degrade, all with minimal effort from me. Worms have become plentiful, the clay and granite subsoil is improving dramatically, plantings (present or future) benefit from the organic nutrition, and I'm not sending any food to the landfill! There are no smells with this method, no turning a pile or bin, no critter problems, and nothing has yet to bother my pot that I collect the compost in (even when I used to keep it on the front porch, 20 feet from our neighborhood bears, when I paid to have it picked up).
The last "option" in the Food Waste Recovery Hierarchy is the landfill—an option of last resort that signifies we have failed the first five preferred options (which also include feeding animals, and turning wasted food into biofuel and bioproducts).
In the U.S., six states and several municipalities have already passed laws to keep food out of landfills. Eventually—much like widespread recycling of metals, paper, cardboard, and glass—this will likely become the norm rather than the exception.
Vermont's statewide food scrap ban went into effect just last year. Their program stands out as an excellent model regarding outreach, education, and support, with an easy to navigate website chock-full of information for helping residents comply with the new law. Local governments must provide food scrap collection to businesses, institutions, and apartments with four or more units. Beyond that, residents may ask their local solid waste hauler if they collect food scraps, or they can take them for free to a local drop-off facility, or they can pay a private food scrap hauler to pick them up. Private food scrap hauling has grown from only 20 haulers statewide when the law went into effect to more than 50 now.
Vermont's new law has been a score for farmers, the planet, and the hungry. Food scraps kept out of the landfill end up at area farms and are either used for animal feed or they are composted to help in the generation of new food, greenhouse gasses are being minimized, and food donation (feeding hungry people) in the state has nearly tripled since the law was passed.
5 ways indigenous peoples are helping the world achieve #ZeroHunger
Indigenous peoples are stewards of natural resources, biodiversity and nutritious native foods. They are key partners in finding solutions to climate change and reshaping our food systems. @FAO/Francesco Farnè
Constituting only 5 percent of the world population, indigenous peoples are nevertheless vital stewards of the environment. 28 percent of the world’s land surface, including some of the most ecologically intact and biodiverse forest areas, are primarily managed by indigenous peoples, families, smallholders and local communities. These forests are crucial for curbing gas emissions and maintaining biodiversity. Indigenous foods are also particularly nutritious, and their associated food systems are remarkably climate-resilient and well-adapted to the environment.
Indigenous peoples’ ways of life and their livelihoods can teach us a lot about preserving natural resources, sourcing and growing food in sustainable ways and living in harmony with nature. Mobilizing the expertise that originates from this heritage and these historical legacies is important for addressing the challenges facing food and agriculture today and in the future.
Here are 5 of the many ways in which indigenous peoples are helping the world combat climate change:
1. Their traditional agricultural practices are better adapted to a changing climate
Throughout the centuries, indigenous peoples have developed agricultural techniques that are adapted to extreme environments, like the high altitudes of the Andes or the dry grasslands of Kenya. Their time-tested techniques, such as terracing to prevent soil erosion or floating gardens to make use of flooded fields, are well suited for the increasingly extreme weather events and temperature changes brought on by climate change.
2. They conserve and restore forests and natural resources
Indigenous peoples see themselves as connected to nature and as part of the same system as the environment in which they live.
They have adapted their lifestyles to fit into and respect their environments. In mountains, indigenous peoples’ landscape management systems preserve soil, reduce erosion, conserve water and decrease the risk of disasters. In rangelands, indigenous pastoralist communities manage cattle grazing and cropping in sustainable ways that preserve rangeland biodiversity. In the Amazon, ecosystems’ biodiversity improve when indigenous people inhabit them.
3. Their foods and traditions can help expand and diversify diets
The world currently relies very heavily on a small set of staple crops. Just five crops – rice, wheat, maize, millet and sorghum – provide about 50 percent of our dietary energy needs. Replete with nutritious, native crops like quinoa and oca, the food systems of indigenous peoples can help the rest of humanity expand its narrow food base to incorporate herbs, shrubs, grains, fruits, animals and fish that might not be well known or used in other parts of the world.
4. They cultivate indigenous crops that are more resilient to climate change
Because many indigenous peoples live in extreme environments, they have chosen crops that have also adapted to such conditions. Indigenous peoples often grow an array of native species of crops and a multitude of varieties that are better adapted to local contexts and are often more resistant to drought, altitude, flooding or other extreme conditions. Used more widely in farming, these crops could help build the resilience of farms now facing a changing, more extreme climate.
5. They oversee a large part of the world’s biodiversity
Traditional indigenous territories encompass 28 percent of the world’s land surface, but host 80 percent of the planet’s biodiversity. Preserving biodiversity is essential for food security and nutrition. The genetic pool for plants and animal species is found in all terrestrial biomes, as well as rivers, lakes and marine areas. Living naturally sustainable lives, indigenous peoples preserve these spaces, helping to uphold the biodiversity of the plants and animals in nature.
FAO considers indigenous peoples as invaluable partners in providing solutions to climate change and creating a #ZeroHunger world. We will never achieve long-term solutions to climate change and food security and nutrition without seeking help from and protecting the rights of indigenous peoples.
Scaling up innovations
Aquatic foods are particularly important from conception to a child’s second birthday. Not consuming enough micronutrients such as iron, zinc, vitamin A and vitamin B12 increases the risk of illness, maternal and infant mortality, stunting and poor cognitive performance. Undernutrition accounts for up to 45% of all preventable child deaths.
In 2010, Thilsted joined the international research institute WorldFish. She returned to Bangladesh to work at scaling up “nutrition-sensitive approaches” to fish production, building on insights from her earlier research.
Her previous work showed that small fish like mola grow well in farm ponds alongside larger fish such as carp. Simple changes to the way small fish were harvested from ponds, such as using different types of fishing net, increased women’s role in their production. Raising small fish in this way proved be a highly cost-effective way of reducing the burden of malnutrition.
Thilsted also began investigating ways to deliver micronutrients to mothers and children using fish-based products such as powders, chutneys and wafers as a culturally appropriate way to enhance their diets. WorldFish has promoted these innovations widely to countries including Cambodia, India, Myanmar, Nepal, Malawi, Sierra Leone and Zambia.
Shakuntala Thilsted, on right, in Bangladesh. Flo Lim/WorldFish, CC BY-ND
Frozen Food Is Not The Solution
Prepared survivalists who think they’ll be sitting pretty while their neighbors starve because they have a freezer stocked with game, cheese, and food are going to be bitterly disappointed if the power goes out for periods of time.
However, if they’re trying to figure out whether to use that generator to keep their refrigerator and microwave on to defrost food, instead of keeping warm, they’ll soon figure out that keeping warm and dry will take precedence.
Building a pantry that includes the best survival foods is not the same as randomly hoarding food.
It requires a thoughtful approach. It’s key to surviving when modern conveniences are stripped away and you’re left on your own.
Remember: Prepare, Adapt and Overcome,
“Just In Case” Jack
P.s. More people than I can count have asked me for this exact road map.
It shows you just how easy it is to achieve a REASSURING Level Of Preparedness.
By following these10 simple steps you'll be way more prepared than the rest of the FRAGILE MASSES out there!
No long-winded far fetched stories, just straight talk from a guy who did it.
Oil-free Wheat Khakra
“When it comes to comfort foods, our list is nearly endless isn’t it? Khakra, for eg, it reminds me of my days in the US. The best part about this recipe – it’s oil free, needs very less ingredients and above all, long shelf life. Toh aaj chai ke saath khakra ho jaaye?, he said.”
Preparation time: 30 minutes
Cooking time: 25 minutes
Serves: 4 people
Ingredients
2 cups – Wheat flour + 1 cup for dusting
1 tbsp – Kasuri methi (optional)
tatmak için tuz
*In a clean bowl, add wheat flour, salt and kasuri methi. Birlikte karıştır.
*Add water as required and knead a soft dough.
*Once the dough is prepared, place the dough in a bowl and set aside for 15-20 minutes> keep it covered with a muslin cloth.
*Divide the prepared dough into equal portions of lemon sized balls.
*Roll these balls into a thin disc while dusting whole wheat flour (as required), to avoid the dough from sticking to the surface.
*Heat a thick tawa on low flame. Put the rolled dough on it and roast for 20-30 seconds on 1 side then flip it over.
*Roast it by pressing it with a folded cloth to make sure no bubbles appear.
*Flip it over and continue roasting on low heat till it becomes crisp and forms brown spots.
*Set aside to cool to room temperature for 15-20 minutes.
*Serve with tea.