Seul’deki gazete bayilerindeki manşetler, Kuzey Kore’nin olası bir nükleer denemesine dair yeni uyarıları gündeme getirdi.
Kaldırımlarda, 28 yaşındaki ofis çalışanı Lee Jae Sang, Kuzey Kore’nin sınırlar ve okyanuslar arasında nükleer bomba salmak için hızla büyüyen kapasitesine nasıl yanıt verileceği konusunda zaten bir fikir edinmişti.
“Ülkemizin de bir nükleer program geliştirmesi gerekiyor. Ve olası bir nükleer savaşa hazırlanın” diyen Lee, Şubat ayında yapılan bir anketin 4 Güney Koreliden 3’ünün paylaştığı bir arzuyu dile getirdi.
Bu, nükleer olmayan güçlerin küresel olarak insanlarının ve politikacılarının, yarım yüzyıldan fazla bir süredir küresel nükleer silahların yayılmasını önleme çabalarında istikrarsızlaştırıcı bir an haline gelen ve nükleer Rusya’nın nükleer silahları parçalamasının günlük örneğinin ağırlaştırdığı bir noktada, daha sık yükseldiği bir nokta. -nükleer Ukrayna.
Nükleer olmayan devletler tarafından bu yeniden değerlendirme Asya’da oynuyor. Bölge, her zamankinden daha iddialı bir Kuzey Kore, Çin, Rusya ve İran’a ev sahipliği yapıyor – üç nükleer güç ve bir nükleer güç – ancak onlarca yıldır NATO ülkelerini koruyan bir tür nükleer şemsiye ve geniş savunma ittifakı tarafından korunmuyor.
Güvenlik uzmanları, savunmasız ülkelerin, özellikle de Rusya’nın nükleer silahlarını diğer ülkeleri uzak tutmak için kullanıp Ukrayna’nın büyük parçalarını yutmayı başarsa da, nükleer silahları tutmayı veya takip etmeyi düşündüklerinde Ukrayna’dan alınacak derslere bakacaklarını söylüyor.
ABD ve müttefiklerinin Avrupa, Basra Körfezi ve Asya’daki diğer ortakları ABD liderliğindeki nükleer ve konvansiyonel cephanelik kalkanına güvenmeye ve kendi nükleer bombalarını takip etmemeye ne kadar iyi ikna ettikleri de önemli diyorlar.
Düşmanca olmayan, nükleer silaha sahip komşulardan endişe duyan liderler için, “yerli izleyicilerine, ‘Lütfen nükleer silahlanmamızı destekleyin çünkü Ukrayna’ya bakın,’ diyecekler, değil mi?” Harvard’ın Kennedy Devlet Okulu’nda Atomu Yönetme Projesi’nde araştırmacı olan Mariana Budjeryn dedi.
1980’lerde Sovyet dönemindeki Ukrayna’da bir kız öğrenci olan Budjeryn, o ülkenin Sovyetler Birliği’nin yaklaşık 5.000 nükleer silahını barındırdığı bir dönemde radyasyon yanıkları ve nükleer savaşın diğer olası yaralanmalarına nasıl müdahale edileceği konusunda eğitim aldı. Ülkesi, Sovyetler Birliği parçalandıktan sonra nükleer silah geliştirmeden vazgeçerek, ekonomik yardım ve Batı ile entegrasyon ve güvenlik güvencelerini tercih etti.
Budjeryn, “Nihayetinde, nükleer silahların değerini nasıl anladığımız açısından bu savaşın sonucuna çok şey bağlı olduğunu düşünüyorum.” Dedi.
ABD ordusu, dünyanın her yerinde nükleer destekli rakiplerle karşı karşıya kalan stratejik ortaklara güven veriyor.
Bu ay Kuzey Kore sınırının yakınında, ABD’nin Güney Kore’ye beş yıl içinde ilk ortak balistik test lansmanlarına katılmasıyla, beyaz-sıcak balistik füzeler gece gökyüzünde kavis çizdi. Bu, Kuzey Kore’nin bu yıl en az 18 balistik füze fırlatmasına isabetli bir yanıttı.
Avrupa’da ve Basra Körfezi’nde, Başkan Joe Biden ve ABD’li generaller, diplomatlar ve askerler Rusya’ya komşu ülkelere ve İran’a komşu petrol üreticisi ülkelere mekik dokuyor. Biden ve üst düzey teğmenleri, ABD’nin İran, Kuzey Kore ve diğerlerinden gelen nükleer tehditleri engelleme taahhüdünde bulunuyor. Çin’de, Başkan Xi Jinping agresif bir dış politikayı, ülkesinin nükleer silahlara yönelik en büyük hamlelerinden biriyle eşleştiriyor.
Bazı üst düzey eski Asyalı yetkililer, nükleer olmayan ülkelerin daha fazla nükleer silah almayı veya ABD’ye ev sahipliği yapmayı düşünmesinin zamanının geldiğini söyleyerek Ukrayna’ya atıfta bulundu.
“Ne Japonya’nın ne de Güney Kore’nin nükleer silah sahibi devletler olmaya hevesli olduğunu düşünmüyorum. Son derece politik olarak acı verici ve içsel olarak bölücü olacaktır. Ama alternatifler neler?” Eski Singapur Dışişleri Bakanı Bilahari Kausikan, Mart ayında düzenlenen bir savunma forumunda dinleyicilere şunları söyledi:
ABD Deniz Harp Okulu’nda ulusal güvenlik profesörü Terence Roehrig, başka bir savunma forumunda, Kuzey Kore’nin nükleer silahlarından vazgeçeceğini umanlar için, Rusya’nın Ukrayna’yı işgal etmesi örneğinin “bu tabuta bir çivi daha” olduğunu söyledi. Nisan.
Roehrig, “Ukrayna, nükleer kapasitesinden vazgeçen Irak ve Libya gibi devletlerin Kuzey Kore’ye bir başka örneği olacak – ve başlarına gelenlere bakın” dedi.
Ukrayna’nın hiçbir zaman patlamaya hazır nükleer bombaları olmadı – en azından, hiçbirini kendi başına ateşleyemezdi.
Sovyetler Birliği’nin çöküşü, Ukrayna’yı dünyanın üçüncü en büyük nükleer cephaneliğine bıraktı. Ancak Ukrayna’nın operasyonel kontrolü yoktu. Bu, 1990’larda ABD, Rusya ve diğerleri ile Sovyet sonrası dünyadaki yeri ve Sovyet cephaneliğinin kaderi konusunda müzakerelerde bulunduğunda, onu zayıf bir eli ile bıraktı. Budjeryn, Ukrayna’nın güvence aldığını, ancak güvenliğine ilişkin hiçbir garantisi olmadığını söyledi.
Ukrayna Devlet Başkanı Volodymyr Zelenskyy, 1994’te imzalanan böyle bir güvenceye “bir kağıt parçası” olarak atıfta bulunuyor.
ABD’nin kendisi, nükleer ve nükleer meraklı ülkelere dünyanın en ölümcül silahlarından vazgeçme konusunda endişelenmeleri için birçok neden verdi.
Batı, Libya lideri Muammer Kaddafi’yi 2003 yılında ülkesinin ilkel nükleer silah programından vazgeçmeye zorladı. Birkaç yıl sonra, Kaddafi’nin oğlu Seyfülislam, babasının bu konudaki en büyük endişesini, Batılı ulusların destekleyeceği, araştırmacı Malfrid Braut-Hegghammer ile paylaştı. ona karşı bir ayaklanma.
Şimdi bir Oslo Üniversitesi nükleer ve güvenlik stratejisi profesörü olan Braut-Hegghammer, “Ve işte, birkaç yıl sonra 2011’e gelin, ne olduğunu gördünüz” dedi.
Olan şey, NATO’nun ABD’nin ısrarıyla 2011’de Kaddafi’ye karşı bir iç ayaklanmaya müdahale etmesiydi. Bir NATO savaş uçağı konvoyunu bombaladı. İsyancılar Libya liderini yakaladı, cinsel tacizde bulundu ve öldürdü.
Irak’ta ABD, Saddam Hüseyin’i nükleer geliştirme programından vazgeçmeye zorlamada merkezi bir rol oynadı. Daha sonra ABD, nükleer silah çalışmalarını yeniden bir araya getirdiği sahte bir iddiayla 2003’te Saddam’ı devirdi. Üç yıl sonra, Irak hâlâ ABD işgali altındayken Saddam darağacına düştü.
Orta Doğu liderlerinin düşüşü ve acımasız ölümleri, Kuzey Kore ile nükleer silahlardan arındırma çabalarını gölgeledi. 2018’deki nadir ABD-Kuzey Kore görüşmeleri, Trump yönetiminin defalarca “Libya modelini” öne sürmesi ve Başkan Yardımcısı Mike Pence’in Kim Jong-un’u Kaddafi’nin kaderiyle tehdit etmesinden sonra çöktü. Kuzey Kore hükümeti, “Cahil ve aptal” yanıtını verdi.
Braut-Hegghammer, Rusya’nın Ukrayna’yı işgali “en azından bazı ülkeler için, eğer bir nükleer silah programınız varsa ve bundan biraz uzaksanız, bundan vazgeçmenin korkunç bir fikir olduğunu vurguluyor” dedi.
Dünyanın dokuz nükleer gücü – ABD, Rusya, Fransa, Çin, Birleşik Krallık, Pakistan, Hindistan, İsrail ve Kuzey Kore – 13.000 nükleer silaha sahip. İsrail nükleer programını kabul etmiyor.
Tarihsel olarak en büyük nükleer güçler, hangi ülkelerin kulübe yasal olarak katılabileceğini kontrol etmeye çalıştı. İran ve Kuzey Kore de dahil olmak üzere her şeye rağmen ilerleyen ülkeler tecrit edilmiş ve yaptırıma tabi tutulmuştur.
Nükleer uzmanlar, Güney Kore ve Suudi Arabistan’ı nükleer silahları en çok değerlendiren ülkeler arasında sayıyorlar. Suudi Veliaht Prensi Muhammed bin Salman, 2018’de İran’ın yapması durumunda derhal nükleer bomba elde etme sözü verdi.
NATO’nun nükleer direktörlüğü başkanı Jessica Cox, Nisan forumunda yaptığı konuşmada, daha fazla ülkenin bomba edinmemiş olmasının şaşırtıcı olduğunu söyledi.
“Tarihsel bir perspektiften bakarsanız, 1950’lerde ve 1960’larda dünyada nükleer silahlarla donanmış 10’dan az ulusun olacağı hiç de net değil … 70 yıl sonra.”
Cox, Avrupa’da farkı yaratan şeyin NATO’nun nükleer caydırıcılığı olduğunu söyledi – 30 ülkenin hepsine yönelik saldırıları caydıracak bir nükleer cephanelik için sorumluluğu ve karar alma sürecini paylaşıyor.
Birçoğu, Ukrayna’nın nükleer silahlı bir gelecekten feragat ederek olası izolasyondan kaçınarak doğru kararı verdiğini düşünüyor. Bu, Ukrayna’ya dünya ekonomisiyle bütünleşmesi ve şimdi Rusya’ya karşı savunmasına yardım eden güçlü ülkelerle ittifaklar kurması için otuz yıl verdi.
Ukrayna’da genç bir kadın olarak, Budjeryn 1990’ların anlaşmalarından sonra bir noktada, o zamanlar iş geliştirmede olan kendi işinin, Batı’nın nükleer anlaşma için Ukrayna’ya ödüllerinin bir parçası olarak Clinton yönetimi tarafından finanse edildiğini fark etti.
“Ukrayna galip gelirse” dedi, “o zaman nükleer silahların işe yaramaz olduğunu bildirecektir.”
Ancak Ukrayna düşerse, hikaye çok farklı görünecek” dedi.
___
Chang, Seul’den bildirdi.
Kaynak : https://www.independent.co.uk/news/world/americas/us-politics/ap-ukraine-north-korea-nato-iran-b2105583.html