-
atatürk stadı eve yakın olmasından mütevellit 10-11 yaşlarında tek başına maçlara gitmeye başlamıştım. tezahüratları dinleyerek öğrenir, iki hafta sonra herkesten çok bağırırdım kapalının sağ altında. atalay muhtemelen bir ya da iki sezon evvel vefat etmişti. ama her maç sahadaydı adeta. bazen tribünün en yüksek anında atalay ölmedi kalbimizde yaşıyor diye bağırırdık. işte o dakikalarda daha bir arzulu oynardı sanki göztepe. rahmetlinin adı bile yetiyordu takımı ateşlemeye.