Suyu açtık ve banyoya girdi, ben kıyafetlerini hazırlamak için odasına gitmiştim ki birden olanca gücü ile çıkan "ayyyeeee" sesine yanında bittim, "payan vay mı?" sorusunun nerden geldiği şaşkınlığını gizlemeye çalışarak yok dedim. Elini cebine götürmeye çalıştı ama nafile üstünde kıyafet yoktu. "Menim cebim yok, payam yok" açıklamasına gülmeye başlıyorken patlattığı bomba "dedenin cebinde hep paya vallll" ile hem güldüm hemde koca bir öpücük kondurdum yanağına.
İki-üç gündür iş dönüşü kapıyı açar açmaz hep aynı şeyi ister buluyorum. "Ayyy metyoya binelim", elimden geldğince anlatıyorum, bahanelerim ya hava müsait değil ya da karanlık oluyor, beraberinde sözümü de veriyorum Pazar günü bineceğimize dair. Dün banyoda yanına geldiğimi fark etmedi. Kendi kendine bana anlatırken, kendi kendine bana sorup cevaplarken buldum Berk'i. "Ayyee hava güzel, yağmull yok metyoya binelim, Şişhane'ye binelim. Ayyee, Şişhanede hava kayanlık değil, vapuya binelim sonyaa büyük otobüse binelim. Kestane alalım mı? Alalım hepsini yiyelim. Akbil'e men basıcam, It's mine, akbil dittt yapıcak."
Özellikle not aldım bunları dün akşam. Duyduklarımı unutmak karıştırmak istemedim. Keşke yakınımızda olsaydı metro, 3-5 tur atar dönerdik evimize sıksık.