Uykumdan yükselen kitabı aldım
Ve içinde okudum:
"Daha kötü zamanlar oldu
Ama hiçbir anlam yoktu. "
Nikolay Nekrasov
Ve içinde okudum:
"Daha kötü zamanlar oldu
Ama hiçbir anlam yoktu. "
Nikolay Nekrasov
Evet, "Zoya" filminden soğumaya vaktim olmadığı için film gerçekten titriyordu, bu yüzden bir sonraki kirli numaranın bir sonraki galası çöktü.
Andrey Zaitsev'in yönettiği "Abluka Günlüğü" filmi. Meduza ve Rossiyskaya Gazeta gibi basın tarafından kucaklanan ve diğer taraftan sert bir şekilde eleştirilen Rada Mikhailovna Granovskaya, Psikoloji Doktoru, kuşatma kadın, Nikolai Puchkov ve Bair Irincheev, Andrey Sidorchik ve diğer pek çok kayıtsız ve en önemlisi dürüst insanlar.
Film, 42. Uluslararası Moskova Film Festivali "Altın Aziz George" Büyük Ödülünü kazandı. Kendisini övmesi gerekenler tarafından doğal olarak övülür. Ancak eleştirenler, özellikle de gerçekten katılımcı iseler kendi fikirlerini alma hakkına da sahiptir.
Zaten fragman insanları kızdırdı. Evet, fragman insanları tiyatroya çekmesi gereken bir tanıtım ürünüdür.
“Leningrad kuşatmasıyla ilgili bu filmin videosunu izlediğimde kalbim keder ve kızgınlıktan ağrıyordu. Videoda kuşatılmış Leningrad sakinlerinin gösterilme şekli kirli bir oyun ve yalan. Granovskaya, Krasnaya Vesna ile yaptığı röportajda, video, şehirlerini savunan kahraman insanları karalamaktadır.
“Filmin yazarlarının abluka insanlarını insan olarak görmedikleri bana açıktı. Yapımcıların gösterdiği gibi, bu kadar ucube olsaydık, Leningrad'ı savunmazdık. Ve onlar hakkında böyle bir film yapmak için ablukayı atlatan insanlardan nasıl nefret etmeniz gerekiyor! "
Belki de Rada Mihaylovna aşırı duygusaldı? Biliyor musun, kendime "ekstra duygusallığa" da izin vereceğim. Savaştan önce Leningrad'da iki yüzden fazla akraba yaşıyordu. BİRİ ablukadan kurtuldu. 2. tahliye hastanesinin hemşiresi Alexandra Strelnikova.
Gerisi - Bogoslovsky, Obukhovsky ve Piskarevsky'de.
Ama bu kişisel değil, ulusal ölçekte bir trajediydi. Ve bütün ülke Leningrad için savaştı. İhraç edilen çocuklar, tüm cumhuriyetlerdeki Sovyetler Birliği'nde büyük güçlükle karşılandı. Bu biraz onurlu bir görev olarak görülüyordu. İşte filmlerin yapılması gereken şey budur - kahramanlık hakkında, yaşayan ve sadece yaşayan değil, aynı zamanda bu koşullarda çalışan ve savaşan insanların manevi başarıları hakkında.
Ama hayır. Değmez.
Ve değersizlerse, zombi kıyameti konusunu anlamayın. Senaryo yazarı senaryoya giremez, yönetmen yönetemez, editör düzenleme yapamaz ama siz, seyirci BUNU izleyeceksiniz çünkü para ödüyorsunuz.
Oh evet ... Yönetmenin, senaristin, editörün, yapımcının tek kişi olması kimseyi rahatsız ediyor mu? Çok bölgeli bir Stakhanovite olan Andrey Zaitsev?
Arkasında RVIO, Medinsky ve Kültür Bakanlığı beliren "Zoya" filmindeki her şey aynı.
Ve sonra şunu ilan etmek istiyorum: "COVID'in şerefine!"
Karantina önlemleri olmasaydı, bir kez daha çamura batmış olurduk. Zaferin 75. yıldönümüne değil (oh, nasıl istersek!), Ama ablukanın kaldırılmasının bir sonraki yıldönümüne.
Kötü adam Krasovsky'nin "Tatil" bizim için yeterli değil, biz oraya halkın onuruna yürüdük, böylece kimse BUNU ekranlarda göstermeye cesaret edemedi. İnternetin yeterli olacağına karar verdik. Ancak Medinsky'nin RVIO'daki yuvasının civcivleri müdahale ettiğinde, hemen anlaşılır: bir bütçe olacak, bu da sinema ekranlarında da kiralama olacağı anlamına geliyor.
Maalesef.
Peki bize ne gösterecekler? Bu arada Andrei Zaitsev'den ne beklemeli, bu noktada şaheserlerin yaratılmasında özel bir şey yok?
Zombi kıyameti. The Walking Dead. Herşey. Yönetmenin zihninin ve hayal gücünün yeterli olduğu tek şey bu. Genellikle fragman, izleyicinin beğenebileceği "en şişman" karelerden bir kesittir. Bazen fragmandaki tüm ilginç görüntüler filmdeki en değerli şeydir.
Ancak Bay Zaitsev bize her şeyi insani olarak kaybetmiş zombiler hakkında gerçekten bir film göstermeye karar verdi.
Siyah beyaz "film", gerçekten kıyamet sonrası bir şehir, binalarla, bir nedenden dolayı çatıdan zemine garip damlamalarla kaplı, don ... Yavaş hareket eden figürler ... "Zoya" filmindeki gibi ses parçasını kızak çekerek homurtularla doldurmak. Kızaklar hattın hemen yanında devrilir ve bunlardan ekmek somunları karların üzerine düşer.
Sırada duranların kafaları yavaşça dönüyor ve tekrarlanan nakarat seslenmeye başlıyor: "Ekmek ... Ekmek ... Ekmek ... Ekmek ... Ekmek ...". Ölümcül ve kederli mırıldanma. En yüksek seviyedeki sefalet. Yine Hollywood pullarıyla.
Bir yetimhanedeki çocuklara bu ekmeği götürdüğünü anlatmaya çalışan gri yüzsüz figürler, aceleyle çığlık atan bir adamın parodisine yaklaşıyor ...
Tanrım, neden bütün bunlara ihtiyacımız var?
Tüm bu saçmalıkları filme alarak neden bu kadar uzun süre cezalandırılmak zorundayız, neden bu vasat yönetmenlere ve senaristlere para veriliyor?
Buna oy vermek gerekli miydi? Bu Anayasa çok korur tarihi Gerçek mi?
Hayır, öyle değildi.
Evet, tarih yazarları, insan görünüşlerini yitirmiş yaratıkların yaşadığı Zombieland'ı gerçekten göstermek istiyorlar. Bir dizi içgüdünün gösterilmesi. Çocuklardan ekmek çalmamak ve yememek bir yiğitlik ve başarı mı? Gururlu ve fethedilmemiş Leningradlıların yapabildiği bu muydu?
Değil. Okuduktan sonra tek bir sonuca varabilecek kadar yeterli belge, anı, anı, kitap var: Leningrad, insan görünümünü yitirmiş zombilerin yaşadığı bir ölüm krallığı değildi. Zor bir cepheydi, ölüm kalım savaşının cephesiydi.
Fabrikalarda tamir edip serbest bırakan zombiler çalışmadı tanklar ve kendinden tahrikli silahlar. Zombiler Alman baskınlarını püskürtmedi havacılık ve topçu bombardımanına direndi. Onlar insandı.
Ve sadece insanlar değil, en yüksek ruha ve sebata sahip insanlar. Birbirine yardım etmek. Son dakikaya kadar savaştı. Savaşanlar, çalışanlar, ders veren ve okuyanlar. Evet, hava saldırıları ve bombardıman altında ölmek, açlıktan ve soğuktan ölmek.
Ama aptal zombiler olarak değil, savaşta olan insanlar olarak hayvanları katletmek için değil, anayurdun en sonunda savundukları bir parçası olarak.
Zaitsev bunu anlamıyor. O eğitim değil, o eğitim değil. Bu yüzden zombileri var. Ve düzgün bir şekilde yetiştirilen ve eğitilenlerin hafızalarında tamamen farklı insanlar var. Çocuklara bu korkunç zamanda hayatta kalmaları için son kırıntıyı verenler.
Evet, ucubeler vardı. Hırsızlar, yağmacılar, haydutlar. Deli köpekler gibi yakalanan ve yok edilen büyük şehrin nüfusunun parlak görüntüsündeki gölgeler.
Metinde faydalı kaynaklara birkaç bağlantı vereceğim, ancak herkesin Alexander Kiknadze'nin "That Long Time" adlı kitabını çok ilginç bir çalışmayı okumasını şiddetle tavsiye ediyorum. Kitap, Leningrad Dinamo'nun BU futbol maçına adanmıştır, ancak oyuncuların savaş sırasında yaptıklarıyla ilgili birçok ilginç gerçek içermektedir. Kesinlikle tavsiye ederim.
Ve eğer Leningrader'lardan en azından bir kısmı, Zaitsev'in iftirasında kaldırdığı canavarlara dönüşseydi, şehir kesinlikle düşecekti.
Ve göründüğü kadar şaşırtıcı, Zaitsev nedense yalan söylemeye başlıyor!
Rossiyskaya Gazeta ile yaptığı röportajda şöyle diyor:
Bu belgesel bir gerçekliktir. Senaryoyu Günün Yıldızları'na, Kuşatma Kitabı'ndaki kanıtlara ve Daniil Granin'in anılarına dayanarak yazdım. Ve abluka hakkında bir şeyler hayal etmeme asla izin vermem. Bu kutsal bir temadır ve filmdeki her şey ablukadan kurtulanların anılarıdır. Granin, Berggolts ve abluka günlükleri, 1941 kışında, pek çok insanın don ve açlıktan öldüğü en şiddetli olanı, şehrin ayrıntılı bir tanımına sahiptir. Sonra bir şekilde hayatımızı iyileştirmeyi öğrendik, daha fazla yiyecek vardı ve daha sonra film çekerken sokaklar o kadar ölümcül görünmüyor. Ve ilk yıl en kötüsü. Aralık ayında elektrikler kesildi, kameramanlar kameralarını teslim etti ve bu acımasız kış neredeyse fotoğrafta veya haber filmlerinde görünmüyor. "
Zaitsev'in her şeyi nasıl okuduğu hakkında çok iyi dedi Bair Irincheev ve ondan sonra tekrarlamak için bir neden göremiyorum, onu Puchkov'un konuşmasında göstermek yeterli. Dürüst iş.
Bair Irincheev "Abluka Günlüğü" filmi hakkında
Kuşatılmış Leningrad'ın belgesel çekimleri, 1941-1942 kışının fotoğrafları çekildi. Sovyet döneminde, bu fotoğraf materyallerinin hepsi mevcut değildi, ancak şimdi onlarla tanışmak oldukça mümkün.
Zaitsev'in operatörlerin elektriğe ihtiyaç duymadığını bilmemesi şaşırtıcı. Ne yazık ki kimse kameralarını hiçbir yere teslim etmedi. Yukarıdaki fotoğraflardan da görebileceğiniz gibi, o korkunç kış da dahil olmak üzere filme aldılar.
Kameraman Boris Dementyev, Boris Sokolov, Mikhail Poselsky ve Roman Carmen, Mayıs 1945, Almanya, Berlin.
İşte tüm zamanların idolü Roman Carmen ve Bell & Howell'den bir Amerikan kamerası olan "Aymo 71-Q". KS-4 ve KS-5'imiz de var olmasına rağmen.
Bu kameranın elektriğe ihtiyacı yok. Bir yay mekanizmasıyla güçlendirildi ...
Ne kadar küçük bir yalan ama şimdi büyük bir güvensizlik yaratıyor ...
Ve sonra ana soru: Zaitsev bize ne göstermek istiyor? Ablukanın dehşeti mi?
Afedersiniz, bir müzede saklanan 125 gramlık vekil ekmekten daha kötü ne olabilir?
Tanya Savicheva'nın günlüğünün sayfalarından daha fazla ne şok edebilir?
Arabaların şehir sakinleri için hayatlarını sürdürebilmesi için geceleri buzlu suda duran Road of Life trafik kontrolörlerinin kara donmuş elleri ve ayakları?
Zaitsev, bu insanlara savaşan kahramanlar olarak değil, bir kişi için en değerli şeyi - yaşamı - Zafer sunağına kurban ederek gösterme girişimiyle Leningrad kahramanlarına karşı bir suç işliyor. Bazı anlaşılmaz hedefler ve idealler için feda edilenler.
Putin Anayasası'nın teoride işe yaraması gereken bu yeniden yazımdır. Ama bu nedense işe yaramıyor. Ve bu başka bir konuşma için bir konu.
Ve şimdi Andrei Zaitsev'in ne olduğunu mükemmel ve dürüst bir şekilde anlatan başka bir video materyali öneriyorum. Alıntı yapmak istemiyorum, Galina Shcherba bu filmin sanatsal değerini çok iyi anlıyor. Bair Irincheev ve Dmitry Puchkov'un tarihsel değeri analiz ettiği kadar ayrıntılı değil.
Andrei Zaitsev tarafından yönetilen filmin incelemesi. Görüntüler ve anlamlar.
Ne anladım. Ve şunu fark ettim: bugün Rus sinemasında olan her şey, kimin isteğiyle bilmiyorum, ancak tarihin en aşağılık yeniden yazımını hedefliyor. Geçmiş değerleri değiştirmek için. SOVYET halkının Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki başarılarının değerini düşürmek. Ablukanın alaycı ayarı bir başarı değil, bir felaketti.
Savaşın anlamsızlığı, değer kaybı. "Hatırla ve gurur duy" yerine "keder ve tövbe et" kelimesini kullanmak. Ortaya çıkan tüm sonuçlarla birlikte.
Anayasanız nerede, Sayın Putin? Tarihi değerlerimizin korunması nerede?
Ve Rus sinemasında neler olduğunu ve on yıl içinde RVIO'nun Vlasov kliğinin bizi nereye götürdüğünü ciddi olarak düşünmenin zamanı gelmedi mi? Böyle bir hikayeye ihtiyacımız var mı?
Bugün dehşet verici "Zoya" da, kancayla ya da sahtekarlıkla seyirciyi, özellikle de gençleri çekmeye çalışıyorlar.
Belki de RVIO ve Medinsky'nin ekranlardan bize saçmaya çalıştığı kabus gibi görüntü akışını durdurmanın zamanı gelmiştir? Özellikle askeri bir temanın belirli bir konseptini ve genel olarak tarihimizin sanatsal bir tasvirini geliştirmek mi?
Eh, bunu şimdi her şey olduğu gibi yapamazsınız!
Düşünün sevgili okuyucular, kuşatılmış Leningrad sakinleri de dahil olmak üzere son gazileri ve arkadaki son işçileri bırakıyoruz. Ve "hayatın gerçeği" nin üzerine tüküren alçaklar, tarihi sinemayı terk ederler.
Ve kim kaldı? Belirli bir ülkenin geçmişe bakmaktan sık sık tiksinen kayıtsız ve artık inanmayan vatandaşları var.
Mükemmel sürü. Yönetmesi kolay.
Bu kadar düzgün bir şekilde yönlendirildiğimiz şey mi? Kahramanlar, alkolik ve suçlu Alexander Matrosov yerine kuşatılmış Leningrad kurbanları, şizofrenik Zoya Kosmodemyanskaya, çocuk sabotajcıları "Piçler" ...
Sıradaki kim? Ve sonra, anladığım kadarıyla, Vlasov, Krasnov, Akhmet-Girey, Denikin, Yudenich mi?
Evet, bu kadar büyük bir geçmişe sahip bir ülke “büyük” bir geleceğe sahip olamaz. Ve bu, açıkçası, öldürür.