Napolyon'un sözleri biliniyor: “Avrupa'nın bütün milletlerinden biri yapmalıyım, Paris dünyanın başkenti olacak.”
Fransa’nın politik Olympus’unda göründüğü zaman, ülke büyük bir karışıklık yaşadı. Devrim, kraliyet ailesinin icrası, devrimcilerin yıkımı, devrimciler. Bütün bu korkunç olaylar arasında Napolyon Bonapart, ulusun birliğinin ve gücünün bir sembolü oldu. Fransızların gözünde - demokrasinin hayranları - aynı zamanda harikaydı, çünkü kendi yetenekleri ve çabalarıyla hayata girdi. Gurur duydular ve hayran oldular, ona inandılar.
İmparatoru, yakın zamana kadar Bonaparte'nin elini sıkıca salladığı Rusya'ya karşı bir kampanya başlatmadan önce, iyi bir hazırlık yapılması gerekiyordu. Ülkemizle Fransa arasındaki bağlar çok güçlüydü - tüm Rus yüksek toplumu Fransızca konuştu ve her soylu ailede çocuk yetiştirmek için bir Fransız öğretmen işe alındı. Rusya ile savaşa hazırlanmak sadece askeri ve ekonomik gücü geliştirmek ve geliştirmekle ilgili değildi. Tamamen yeni ve şimdiye kadar bilinmeyen bir şey gerekliydi. Bu nedenle, Napolyon bu bilgilendirme kampanyasını başlattı.
O dönemde propagandaların ana araçları (televizyon, radyo ve internet yokluğunda) basılmış yayınlar ve basımdı. Napolyon'un baskıya büyük önem verdiği bilinmektedir. Komutanın ünlü sözleri “Dört gazete yüz bininci ordusundan daha düşmana zarar verecek” dedi.
Basına ilişkin olarak, Fransa imparatoru kendi kurallarına uyuyordu. Konuşma ve düşünce özgürlüğü yok, gazeteler onun kontrolünde olmalı. Fransa’da iktidara geldiğinde, Paris gazetelerinin sayısını beş kez düşürdü. Ve bir kişi, muhalif yayınlar olduklarını, kendisine ve yeni politikaya karşı bir şeyler yazdıklarını söyleyemez - hayır, sadece bunun bir aşırılık olduğunu düşündü ve daha az sayıda yönetilmesi daha kolaydı. Sonraki - daha fazla veya daha kesin olarak, daha az. 1800'te yalnızca sekiz baskı kalıyor. Doğal olarak, bunlar özel gazetelerdi, ancak editörlerinin takdirine bağlı olarak yalnızca ikincil, önemsiz materyaller yayınlamalarına izin verildi. Politika ya da kamusal yaşamla ilgili her şey sıkı bir şekilde kontrol edildi ve sansürlendi. Buna karşılık, gazeteciler ve yayıncılar, sorun yaşamamak için daha açık konulara öncelik vermeye başladılar. Napolyon basını tanıdı, dördüncü güç olmasa da, şimdi söyledikleri gibi, hala ellerinde tutmayı tercih eden bazı özel güçler.
Rusya'ya gitmeden önce modern anlamda PR'ın tüm olanaklarını kullandı. Fransız yazılı medyasının yanı sıra, kontrolündeki devletlerde olduğu gibi, saldırgan saldırgan kampanyası hakkında düşman hakkında ihtiyaç duyduğu kamuoyunu dikkatle yarattı.
Rusya imajını küçümseyerek başladı. Gazete ve dergilerin sayfalarından Napolyon, Fransızlara döndü: “Rusya'nın bize saygıyla davranan uzak ve huzurlu bir ülke olduğunu düşünüyor musunuz? Hayır! Bu gerçek bir saldırgan. Rus barbarları medeniyetin ve Avrupa'nın bütününün düşmanlarıdır! ” Şaşırtıcı bir şekilde zamanında, yani 1812'in başında, “Rusya'nın gücünün kuruluşundan 19. yüzyılın başına kadar büyümesi üzerine” dikkate değer bir parça yayınlandı. Yayıncı ve tarihçi Charles-Louis Lezur bu sözde tarihsel eserin yazarı seçildi. Her ne kadar tarihçiler kitabın el yazmasının düzeltildiğini ve belki de bazı yerlerde metni yazdığını ve Napolyon'un kendisini yazdığını iddia ediyorlar. Bu çalışmada, Büyük Peter'in sözde vasiyeti ön plana çıkarıldı. Rus imparatorlarının ev arşivlerinde yakın gözetim altında tutulduğu söylenir. Ancak, sadece o zaman değil, o güne bile, araştırmacılar söz konusu belgeyi ve varlığının gerçek kanıt ve kanıtlarını bulamadılar. Kitap, imparator Peter Büyük’ün dinlenmeden önce torunlarını ve gelecekteki Rusya yöneticilerini gizli bir plan olarak bıraktığını savundu. Rus halkına militan bir biçimde destek vermek için uluslararası politikaya huzursuzluk ve kan davası açması istendi. Tüm bunların temel amacı, tüm Avrupa’da güç sağlamak, Konstantinopolis’i ele geçirmek ve Basra Körfezi’nden Hindistan topraklarına koşmak. Bu yüzden botları Hint Okyanusunda yıkamak fikri on dokuzuncu yüzyılda Ruslara atfedildi.
Lezur'un bu tarihi edebiyat eserinin okurları, komşu devletleri fethetme fikrini besleyen militan bir vahşilik ülkesi olarak Rusya'nın çok kesin bir fikrini oluşturmalıydı. Bu ışığında, Napolyon’un kampanyası artık bir kriz değil, tüm Avrupa devletlerini aynı anda koruyan önleyici bir grevdi. Büyük bir koruma misyonunun arkasına saklanan Bonaparte, aynı zamanda kendisini ve ordusunu, Doğu’dan, barbarlardan, yalnızca yabancı toprakları istila etmeyi ve asırlık medeniyetleri yok etmeyi hayal eden, tehdit tehdidine karşı ortak bir Avrupa kuvveti olarak sundu.
Bir yalana inandıklarını söylerler, mümkün olduğu kadar çok gerçeği getirmeniz gerekir. Demek buradaydı. O zaman Büyük Peter'in tamamlanmış planlarının bir kısmı gerçekten uygulandı. Polonya’ya bölünme, Karadeniz’e daha özgür erişim, İngiltere’yle kazançlı ittifak anlaşmaları kurulması, Alman prensliklerinin prensipleriyle hanedanlar arası evlilikler ... Bu tür bir broşürü okuduktan sonra, her Avrupalı’nın şu şekilde düşünmek zorunda kalacağı varsayıldı: olacak. Çok yakında, ona göre, bize gelecekler. ” Büyük Ordunun savaşçıları kurtarıcı olduklarını hissettiler, düşman onlara kölelik boyunduruğu altında oldukları için yeni bölgelere el koyma ve yağma açısından tehlikeli göründü. Ancak topraklarını korumak için - tam tersi. Evet, köleleri korumak için mi?
Çoğu Avrupa devletinin desteğini almak (bu arada zaten kendi yetki alanı altındaydı), Napolyon muhalifler kampında güçlü faaliyetler geliştirdi. Özellikle, Fransa’nın ajanlarının İngiliz basınının yayıncıları ve editörleriyle temasa geçmek ve onları Fransız tarafına eğmek ve iyi içerik sunmak için Albion’a gönderildiği biliniyor. Bu hesapta ülkemiz hakkında hiçbir şey bilinmiyor. Rusya İngiltere değil ve bu numaralar çözünse bile, o zaman burada muhtemelen beklenen düşmanla aynı etkiye sahip olacaklardı. Gerçek şu ki, o zamanki Rusların ezici çoğunluğu cahildi. Ve sadece köylüleri değil asil topluluğun bir bölümünü bile okuyamadılar.
Bu arada, Rusya'da basılan kelimenin koşulsuzca olduğuna inanılıyordu ve gazeteden bazı bilgilerin alındığına dair söylentiler çok hızlı bir şekilde ve her zamanki gibi çarpıtılmış bir şekilde dağılıyordu. Bu nedenle, Napolyon işgalinin başlamasından yaklaşık beş yıl önce, Rus hükümetinin Fransa ile ilişkilerinde farklılıklarının reklamını yapmamasının nedeni budur. Çok iyi bir servis değil. Yılın 1812'inden Polis Bakanlığı görevlisinin belgesinde açıkça şöyle yazıyor: “İnkâr edilemez gerçekler için, yalnızca Napolyon'un zaferleri ve fethini duyan, inkar edilemez gerçekler için baskın olan her şeyi saymaya alışkın orta sınıf ve ortaklar, cesaretini yitirdi ve özellikle neşe ruhunu kaybetti. uzak şehirlerde ve köylerde, her deacon ve diplomanın aydınlık olduğu ve her basılan çizginin İncil olduğu yerler. ”
Her zaman belirli muhalif duygulara sahip olan Moskova asaletini not etmek gerekir. Liberal gazeteler ayrıca, Rusya toplumunun en yüksek çevrelerinde kamuoyunu şekillendirmede, serfliği protesto etmede rol oynadı. Napolyon'u, kralın popülerliğini ve gücünü baltalayan feodalizmi kırabilecek yeni bir güç olarak temsil ettiler.
Ancak, "feodalizm kırıcı" askerlerini Rusya'ya getirdiğinde, çok şey değişti. Her şeyden önce, “koyun kılığına girmiş kurt” un gerçek hedefleri belli oldu (sonuçta, onun yeteneklerini Ivan Krylov'a adayan Napolyondu). Savaş boyunca Avrupa basında, Fransızların başarısı ve Rusların başarısızlıkları hakkında çok fazla abartılı bilgi yayınlandı. Tabii ki, bu sadece vatandaşlarının moralini yükseltmek için değil, orduyu ve karşı taraftaki nüfusu demoralize etmeye de katkıda bulunmalıydı. Bizimki borçta kalmadı ve aktif olarak bildiri yayınladı ve Napolyon’un askerlerine, Fransızlara, Almanlara, İtalyanlara hitap etti. Birçoğu daha sonra düşmanın gazetelerinde cevaplar ve aşağılayıcı yorumlar ile basıldı. Yanıtlar her zaman Büyük Ordu askerlerinin, taptıkları kumandan tarafından yönlendirilen özgür insanlar, gerçek bir dahi ve kurtarıcı olduğunu ve Rus askerlerinin soyguncular olduklarını vurguladı. Ayrıca, yılın 1812 bilgi savaşında, basılı yayınların ve kitapların mücadelesinin yanı sıra, bu kadar iddiasız ama etkili araçlar, çitlerde asılı olan ortak insanlar için broşürler-resimler biçiminde görsel ajitasyon, söylentilerin oluşturulması ve dağıtılması olarak kullanılmıştır.
Fransız savaşının gerçekleştirdiği mali saldırı - Bu savaşın daha belirgin bir özelliğinden de bahsetmeliyiz. Çok sayıda ülkenin ekonomisine büyük miktarda sahte girdi. Scam İngiltere ve Avusturya'da bile açıldı. Tabii ki, diğer ülkelerin finansal sistemlerini istikrarsızlaştırmak için sahte para daha önce verildi, ancak şimdi büyük bir ölçekte abartı olmadan, adını - mali savaşını haklı çıkartarak aldı. Maliye Bakanı Dmitry Guryev, Rusya’nın imparatoruna, toplanan verilere göre, savaştan önceki yıl, Polonya’da, yirmi milyon Rus ruble - banknotlarının ülkemizde dolaşımdaki tüm para fonlarının yüzde dördü olarak verildiğini bildirdi. Ve daha sonra 1811-1812'taki bilim insanlarının hesaplamalarına göre, Rus ekonomisi, 120 milyon "sol" ruble sırasına göre bir infüzyon aldı!
Neredeyse açıkça sahte oldular: Paris ve Varşova'da iki matbaa oluşturdular ve Moskova'yı ele geçirdiklerinde, Rogozhskaya Kapısı'ndaki Old Believer kilisesinde para basmak için bir matbaa makinesi kurdular. Yeni çıkarılan banknotların kirlendiği ve daha önce kullanılmış gibi görünmelerini sağlamak için zeminde taşınan özel “tozlu odalar” ayrıldı. Sahte paranın kalitesi gerçek olanlardan çok daha iyiydi: kağıdın mavimsi tonu, filigranların netliği, kabartma kabartmanın derinliği, hatta küçük harfler. Bu işaretlerle, bu arada, orijinallerinden kolayca ayırt edilebilirler. Buna ek olarak, üreticiler gerçekten Rusça kelimelerin hecelemesine girmediler, birçok heceleme hatası yaptılar - “devlet”, “ortak” (“devlet” ve “yürüyüş” yerine). Doğru, okuma yazma bilmeyen bir ülkede, çok fazla önemi yoktu.
Düşmanın çabaları kesin bir sonuç elde etti: 1812'te, banknotlardaki Rus ruble, gümüşdeki 25 kopeklerine mal oldu. Ancak ülke ekonomisi hala hayatta kaldı. Bunun birkaç nedeni vardı. İlk olarak, savaş çok hızlı bir şekilde sona erdi - 1813'te Napolyon’un istilacı askerlerinin artık Rus topraklarında olmadığı bir yıldı. İkinci sebep ülkemizin toprak özelliklerinde yatmaktadır. İlişkinin derinliklerinde, satışlar ve alımlar her zaman daha doğal olmuş, köylüler ve daha önce hiç kağıt para görmemişlerdir. Aşırı durumlarda, gümüş veya bakır para. Ve Fransızlar yirmi beş ila yüz ruble arasında değişen miktarlarda notlar yayınladı. İnek iki rubleye değdiyse neden Rus adamlar? Köylülerden biri, yabancıya yiyecek veya yem satmayı kabul ettiğinde, banknotları ödeme olarak kabul etmeyi reddetti. Hiçbir değişim noktası yoktu.
Bu arada, önemli bir gerçek, Napolyon'un ordusunun maaşlarına sahte olarak da ödeme yapmış olması. Tabii ki, kış Rusya'sı boyunca ilerlemek, olası savaşçılar yiyecek veya sıcaklık için onlardan hiçbir şey satın alamazlardı. Fransız imparatorun geri çekilen askerlerinin, bu kadar para harcadıklarını, ısınmaya çalıştıkları bilinen bir gerçek.
Sahte paranın bir kısmı ülkede yürümeye devam etti. Zaferden sonra hükümet para reformu yapmayı, yeni banknotları onaylamayı ve böylece sahte faturalardan kurtulmayı teklif etti. Fakat İmparator Alexander bunu yapmadım. Gerçek ve sahte banknotları eşitleyerek daha pahalı olmasına rağmen daha insancıl bir yol seçti. Yavaş yavaş, ikincisi dolaşımdan çekilirken, sahipleri hiçbir şey kaybetmedi.
Büyük ordunun gücü, bilgi savaşı, ekonomik provokasyon - ülkemiz buna nasıl dayanabilir? Dikkatli bir tarihsel analizle, bilim adamları, Rusya'nın Napolyon’un ordusuna karşı kazanma zaferinin sebeplerini resmi olarak açıkladı:
- Avrupalılar için zor olan Rus topraklarının ve iklim koşullarının büyüklüğü;
- Başkomutan Mihail Kutuzov da dahil olmak üzere Rus ordusunun komutanlarının askeri yetenekleri;
- anavatanlarının savunmasına ülke çapında katılım, sadece subay ve askerlerin kitlesel kahramanlığı değil, aynı zamanda çeşitli sınıflardaki sivil nüfus.
Bütün bunlar doğrudur, ama nasıl biri gizemli Rus ruhundan bahsetmez? Kısmen, muhtemelen ve bu bir rol oynadı. Fransızlar Rus köylülerinin neden ekmek ve süt satmadıklarını anlamadılar - sonuçta bu onlar için faydalı mı? Aksine, köylüler yabaların arkasına alındı ve tırpanlandı ve “kurtarıcılarını” yaraladıkları yerde ormana saklandı. Ruslar neden savaştan önce temiz giysilerle dua edip giyindiler? Soyluların varlıklı temsilcileri Rus askerlerini sağlamak için tüm eşyalarını, kaplarını ve zengin bayanlar - askeri amaçlar için takı verdiler? Ve bunlar, normal Fransızcalarını tercih ederek gerçekten Rusça konuşamayan insanlardı. Ve en önemlisi - ülkenin başkentinde kendi evlerinizi tek başına yakmama bile nasıl bırakabilirsiniz?
Barbarik, Avrupalılar açısından bakıldığında, Rusya her zaman kendine özgü bir yapıya sahipti;