Pixar'ın son filmde bir sahne var Soul Joe Gardner (Jamie Foxx), bir mücadele ortaokul müzik öğretmeni, hayatının en muzaffer anlarından birinin ardından bir caz kulübünde dışarı adım ve o düşünce öyle gelmiyor anlar o yapabilir. Dorothea Williams (Angela Bassett) ile profesyonel bir müzisyen olarak hayat boyu süren “başarma” hedefini gerçekleştirdi.
"Hayatım boyunca bu günü bekliyordum," diyor. Farklı hissedeceğimi düşündüm.
Popüler bir saksafoncu ve kendi caz dörtlüsünün lideri Dorothea, Joe'yu sempatik bir şekilde gözlemliyor ve ona küçük bir balık hakkında bir hikaye anlatıyor. Küçük balık yaşlı bir balığa doğru yüzüyor ve "Okyanus denen şeyi bulmaya çalışıyorum" diyor.
"Okyanus?" yaşlı balık diyor. Şu anda içinde olduğun şey bu.
"Bu?" diyor genç balık inanamayarak. Bu su. İstediğim şey okyanus. "
Bu küçük benzetme, Pixar'ın şimdiye kadar yaptığı en iddialı filmlerden birinin kalbinde duruyor - bu kadar çok insanın yaşamaktan yorulduğu bir yılın sonunda dokunaklı bir şekilde gelen bir film.
Soul'u birkaç ay önce ilk kez bir podcast aracılığıyla duydum ve o zamanki projenin 'Disney öbür dünyayı ele geçiriyor' olarak faturalandırıldı. Bu ilgimi çekti. Popüler kültürün varoluşsal temaların üstesinden gelmesini seviyorum ve canlandırıcı stüdyodan bize kalpleri ısıtan Finding Nemo , WALL-E'nin uyarıcı hikayesi ve göz yaşartan Up'ı veren ilginç bir şey için yüksek beklentilerim vardı .
2020 olan uzun ve meşakkatli sloganda aylar geçti ve bu filmi unuttum. Sonra tatiller başladı ve internette Soul'un Noel Günü'nde yayınlanacağına dair küçük bildirimler görmeye başladım . (Başlangıçta bir yaz gösterimi için planlanmıştı.) Aylar önce duyduğum şeyler dışında film hakkında başka hiçbir şey bilmiyordum: bir şey-bir öbür dünya. Bu güne kadar fragmanı izlemedim. Ama Noel'den sonraki sabah, bir veya iki civarı, Disney + 'ı açtım ve oynat düğmesine bastım.
Ve sonra uyuyakaldı ...
Bu rutini önümüzdeki iki gün boyunca tekrarladım. Yorgun ve uykulu olana kadar bekliyordum - 2021'in ilk Pazartesi gününe kadar kahveden uzak durmayı taahhüt ettim - ve sonra filme devam ettim ... her zaman öbür dünyaya ciddi bir muamele bekledim. Asla gelmedi.
Doğru, filmin başında Joe New York'ta bir kanalizasyon deliğine düştükten (Dorothea Williams ile yaklaşan konserini kutlarken) ve ruhunun bedeninden kaçmasına ve The Great Beyond yolculuğuna başlamasına izin veren bir komaya girdikten sonra. , oraya gidiyormuş gibi görünüyordu. Orada zifiri karanlıkla çevrili bir bitmez, ruhani yolun sonunda bir yanan beyaz ışık olmak. Ancak bu yolun gittiği yerden asla geçemeyiz - ister Cennete, ister "HE-çift hokey sopalarına"
Bunun yerine, aynı derecede ilginç bir yerde son buluruz.
Pixar'ın ölümden sonraki tüm anlaşmanın yan adım atması stratejikti: Disney gibi bir şirket, sonsuz yaşamın dokunaklı konusu ve beraberinde gelen tüm dini tuzaklarla ebedi lanetle ilgili tartışmaları karıştırmaya istekli olmazdı. Ama aynı zamanda basit bir hikaye anlatma parlaklığıydı: izleyiciye (en azından bu izleyiciye) hazırlandıklarından başka bir şey vererek beklentileri alt üst etmek . Aslında, Joe endişeli bir şekilde Hıristiyanlık ve İslam'ın ebedi eziyetin fiziksel bir yeri olarak gördüğü şeyin ortak adını dile getirdiğinde, bir grup sevimli, kabarcıklı Yeni Ruh “Cehennem mi? Cehennem. Cehennem! " eğlenceli bir şekilde. Sanki Pixar bize gülüyor: Bir şey elde ettiğinizi sanıyorsunuz ama alamıyorsunuz.
Ama kendimi aşıyorum.
Joe'nun ruhu, ruhların uzay-zamanda bedenlerde yaşaması için Dünya'ya gönderilmeden önce var oldukları bir yer olan The Great Before (The You Seminar olarak “yeniden markalandı”) 'da sona eriyor. Burada, eterik ruhaniyet benzeri varlıklar (tümü “Jerry” olarak anılır), sadece sayılarla anılan Yeni Ruhlara kişiliklerini ve tuhaflıklarını belirlemelerine yardımcı olur. Zaten ölmüş olan insanların ruhları, Yeni Ruhların "kıvılcımlarını" bulmalarına yardımcı olan akıl hocaları olarak hizmet eder, böylece sonunda Dünya'da yaşamaya gönderilebilirler.
Jerry'ler Joe'nun bir akıl hocası olduğunu varsayar ve onu Mahatma Gandhi, Abraham Lincoln ve Rahibe Teresa gibi düzinelerce akıl hocasından geçen ve kıvılcımını henüz bulamamış zor bir Yeni Ruh ile eşleştirirler. 22 Joe umurunda değil; The Great Before'da yaşamaktan memnun ve Dünya'nın aşırı derecelendirildiğini düşünüyor. "Dünya hakkında her şeyi zaten biliyorum ve bu zahmete değmez," dedi ona. Ayrıca, "burada bir ruhu ezemezsin. Dünyadaki yaşam bunun için var. "
Başlangıçta, Joe 22'yi de umursamıyor; Yapmak istediği tek şey bedenine dönmek ve hayatını yaşamaya devam etmektir - ki bu, o rögardan düşmeden hemen önce yukarı bakmaya başlamıştı.
Joe, 22'ye yardım ediyormuş gibi yapmaya kararlı, ancak her zaman vücuduna geri dönmenin bir yolunu arıyor. O yol bulur, ama onun hastiness yoluyla, yanlışlıkla içine 22 vurma, yolculuk geri flubs onun bir terapi kedilerin içine beden ve kendisi. (Bu belki de Soul tarafından öne sürülen tek anlamlı ruhani teoridir : evcil hayvanlarınız gerçekten de sahip olabilir.)
"Bu cehennem gibi gezegende bir vücutta olduğuma inanamıyorum" 22 inliyor.
Joe ve 22'si, Joe'yu vücuduna ve 22'si You Seminerine geri getirmenin bir yolunu aramaya hemen başlar. Ancak bu arada, garip bir şey olur: 22 "bu cehennem gibi gezegende" yaşamanın zevklerini yavaş yavaş görmeye başlar. Sıcak, aşırı duygusal sokak pizzası. Joe'nun öğrencilerinden birinin ruhlu trombon çalması. Sokak şarkıları. Kızıyla el ele tutuşarak kaldırımdan aşağı atlayan bir baba. Öğleden sonra esintisinde dönen akçaağaç tohumları. Metroda bir adama çarptıktan sonra bile bağırılıyor.
Yaşamanın değerini hissetmeye başlar.
Soul , yaşama yanlısı bir film: The Great Before'ın parlak, mutlu, şatafatlı titreşimlerinden, enerjik, bebek benzeri kürelerle köpüren New York City'nin renkli, insanlarla dolu sokaklarına. Joe'nun ilk olarak The Great Beyond yolunda tanıştığı kişiler bile garip bir şekilde ölümden etkilenmemiş görünüyor.
Joe ve 22'nin haberi olmadan, 22'nin Joe'nun vücudunda geçirdiği birkaç saat ona bir şekilde düzinelerce akıl hocasının ona nasıl kazanacağını gösteremediği kıvılcımı veriyor. Yeni Ruhların aradığı kıvılcımın amaçları, yaşama nedenleri olduğunu düşünmek affedilebilir. Ancak film, kişinin kıvılcımı ile amacının arasına bir çizgi çekmek için büyük çaba harcıyor. Hayatta olmaktan zevk almakla, yapmak için yaşadığını hissettiği şeyleri veya şeyleri yapmak arasında bir fark vardır .
22 meraklısı "Belki gökyüzü seyretmek benim kıvılcım olabilir". Ya da yürümek! Yürümekte gerçekten iyiyim! "
Joe, "Bunlar gerçekten amaç değil," dedi. Bu sadece normal eski yaşam.
Ama işte burada Joe yanılıyor. Joe kıvılcımının müzik olduğunu, özellikle profesyonel olarak piyano ve caz çaldığını düşünüyor - gerçekleştiremediği bir rüya. Bunun yerine, bir sürü “düzenli eski yaşam” yapıyor ve amacını yerine getirmediğini hissediyor.
Ancak, ruh , gök izlerken taze pizza bir dilim içine dişlerinizi batan, caddede yürüyen - - “normal eski yaşam” anlattıklarını gibi görünüyor evet, küçük şeyler - olduğu hayatta olmanın özü. Bunlardan zevk alabilmek kişinin kıvılcımıdır. Değerimiz, değerimiz, zevk alma hakkımız yaptığımız şeyle bağlantılı değildir.
Ve bu, yakın tarihin en zor yıllarından birinden çıkan dünya için önemli bir mesaj. Pek çoğumuzun olamazdı hangi bir yıl yapmak katılıyor düğün ve mezuniyet, konserler ve sinemaya gidiyor, ve hafta sonları arkadaşları ve ailesi ile bir araya: Biz neşe, mutluluk ve memnuniyet kaynağı olarak gördüğünü şeylerin birçoğu. Pek çoğu, hayatlarına anlam ve amaç verdiğini düşündükleri işi yapamıyordu. Birçoğunun bu yıl zevk aldıklarını söyleyeceğinden şüpheliyim. En iyi ihtimalle, bir grup “düzenli eski yaşam” yapıyoruz ve bundan pek keyif almıyoruz.
Küresel toplumun bu yıl karşılaştığı zorlukların hiçbiri asgariye indirilemez. Doğrusu, bu zorlukların en büyüğü öngörülebilir gelecekte bizimle kalmaya hazır. Kilitlenmelerin, sosyal mesafenin ve yeni aşıların test edilmediği mutasyona uğramış bir koronavirüs versiyonunun yayılmasından duyulan korkunun pençesinde, gerçek hayatta eksikmiş gibi hissetmek normaldir. Dorothea'nın benzetmesindeki genç balıklar gibi hissetmek normaldir - her yerde suyu görmek ama okyanusu görmemek.
Amerikan Psikoloji Derneği'nin Amerika'daki ruh sağlığı üzerine yaptığı 2020 araştırması , “10 yetişkinden yaklaşık 8'inin (% 78) koronavirüs pandemisinin yaşamlarında önemli bir stres kaynağı olduğunu söylerken, 5 kişiden 3'ünün (% 60) sorun sayısını söylediğini ortaya koydu . Amerika yüzleri onlar için ezici . " Özellikle gençler aşağıdaki oranlarda etkileniyor:
13-17 yaşlarındaki Z kuşağının çoğu (% 81), pandemiyle ilişkili okul kapanmalarının olumsuz etkilerini yaşadıklarını ve yarısı (% 51) pandeminin gelecekleri için planlamayı imkansız hale getirdiğini söylüyor. Gençler gibi, üniversitedeki her üç Gen Z yetişkinden ikisi (% 67) pandeminin gelecekleri için planlamayı imkansız hale getirdiğini söylüyor.
Evde kalmak, aileden ve arkadaşlardan ayrılmak, günlük ve yıllık rutinlerin kesintiye uğraması ve sürekli hastalık ve ölüm haberleri, alıştığımız yaşam geleneklerinden kolayca ayrı hissetmemize neden olabilir. Biz Çünkü yapıyor yaptığımız için kullanılan şeyler, biz gerçekten yaşamıyoruz sanki hissedebilirsiniz. Her Şeyin Salonunda farklı etkinlikleri deneme hareketlerinden geçerken 22 yaşında gibi hissedebiliriz: sadece meh . Kıvılcımımızı kaybetmişiz gibi hissedebiliriz.
Ama hayat hala devam ediyor. Öyle hissetmeyebilir ama okyanustayız. Belki sular soğuk ve kısır dalgalar etrafımızda çökmesine, ama biz vardır okyanusta. Ve kıvılcımımızı geri kazanmalıyız. İçinde bulduğumuz trajedi durumunda bile dünyaya duyduğumuz sevgiyi geri kazanmalıyız. Yaşama sevgisini - şu anda deneyimleyebileceğimiz küçük şeylere olan sevgiyi - gökyüzü gözlemciliği ve yürüyüş gibi şeyleri yeniden talep etmeliyiz.
ND Wilson'ın şu sözleri akla geliyor:
Dünya güzel ama kötü bir şekilde parçalanmış. Aziz Paul inlediğini söyledi, ama inlemesine bile bayılıyorum. Tarihin trajedilerini ve komedilerini canlandırdığımız bu yuvarlak sahneyi seviyorum. Onu tüm hainleri, küçük yalancıları ve kendini beğenmiş gösterişçileriyle seviyorum. Karıncaları ve kocaman çocukların ilk kelebeğiyle karşılaşan kahkahalarını seviyorum. Onu olduğu gibi seviyorum, çünkü bu bir hikaye ve tek bir yere sıkışmamış. Her iyi hikaye gibi, çatışma ve karanlıkla dolu.
Bu sözler, geçirdiğimiz yıldan beri gülünç derecede iyimser geliyor. Ama kıyamet ve hüzün bize pek iyi hizmet etmedi. Dünya, 22 tahmin ettiği gibi hala “cehennem gibi bir gezegen” mi? Muhtemelen. Ancak baştan sona hüküm süren cennetsel bakışlar var. İşte Soul'un vurguladığı şey budur . Joe'nun ölümden kaçması ve hayattan kaçmasıyla başlayan şey, ikisinin de şair Jack Gilbert'ın “bu dünyanın acımasız fırını” dediği şeyin mutluluğunu kucaklamasıyla bitiyor.
Mutluluğumuzu inkar edersek, memnuniyetimize
direnirsek, mahrumiyetlerinin önemini azaltırız.
Zevki riske atmalıyız. Zevksiz yapabiliriz,
ama zevk alamayız. Zevk değil. Bu dünyanın
acımasız
fırınında sevincimizi kabul edecek inatçılığa sahip olmalıyız .
Ruhun mesajı budur . En - inatla canlı - canlı varlık: Bizim “kıvılcım” hayatın kendisidir bu andan. Okyanusu aramıyoruz. Şu anda bunun içindeyiz - evet, köpekbalıkları ve akıntılar ve tsunamiler okyanusu, aynı zamanda tropikal adalar, denizyıldızı ve mercan resiflerinin okyanusu. Terör dalgaları ile karşılaşacağız, ancak yaşamı riske atmalı ve hepsinden zevk almalıyız.
Bu yıl iki ayrı otoimmün hastalık teşhisi kondu. Hashimoto otoimmün bir hastalıktır.
Putin'in Savaş Makinesini Durdurmak İçin Neden Rus Petrolünü Yasaklamaktan Daha Fazlası Gerekecek Bugün, dünya bir dönüm noktasına geldi - ekonomik dünya savaşına doğru. Amerika Rus petrolünü yasakladı.
Bilim kurgu neden önemlidir? Çinlilere sor. Daha doğrusu, 2007'de Çin'deki ilk devlet destekli bilim kurgu kongresi için Chengdu'ya davet edilen Neil Gaiman'a sorun.
Editör ve gazeteci Jennifer Barnett tarafından, Sorumlu Boktan Adamlar ve Hala Sorumlu Olanlar Nedeniyle Prestij Medyasında Kariyerimi Bıraktığım kişisel makale, kendisinin ve diğerlerinin, yetkili erkekler tarafından işyerinde katlandığı duygusal istismar hakkındadır. ve sadık küçük altın çocukları. Sonunda, küçük bir tiranın küçük, keskin zulüm kampanyası nedeniyle Barnett, rüya gibi bir işi bırakmak zorunda kaldı.
Cloris Leachman'ın iyi yaptığı her şeyden belki de en iyi yaptığı şey başkalarıyla oynamaktı. Bu hafta 94 yaşında California'daki evinde hayatını kaybeden görkemli bir televizyon kadını olan Leachman, oyunculuk becerileriyle Oscar, sekiz Emmy ve diğer raflarda birçok ödül kazandı.
Biyoloji çalışarak zaman geçirdiyseniz - yani, kafayı bulup Blue Planet izleyerek zaman geçirdiyseniz - doğanın tamamen karşılıklı bağımlılıklarla ilgili olduğunu bilirsiniz. Dünyamız karmaşık simbiyotik ilişkilerle çalışıyor: Bir tür bir şey veriyor, başka bir tür başka bir şey alıyor ve dünya, Elon Musk Jeff Bezos'la bir bahis kazanmak için çekirdeği patlatacağına karar verene kadar hassas dengesinde dönmeye devam ediyor.