KALEMLERİN EFENDİSİ
Elim kanıyor.
Tahta kalemlerimi oydum tahta odamda ve tepe tepe doluydu kurşun kalemlerim gece rüyamda.
Elim kanıyor.
Kağıda çiziyorum bu yaranın izini. Zira elimden bir parça gibidir, altıncı parmağımdır keçeli kalem ve kanımdır mürekkep.
Kanım ve parmaklarım kadar değersiz..
Onlar kadar değerli.
Kalemlerin efendisiyim!
Ben derim ve yazarlar, söylerim ve yaparlar!
Ve -artık bıktığınız için ve belki de siz bunu yapamayacağınız için ve belki de deneyip de başaramadığınızdan ve artık inanmadığınızdan- size öyle gelmiyor olabilir ama bu kalemlerle ben Dünya'yı baştan yaratabilir, Dünya'yı yokedebilirim.
Size hükmedemem.
Sizleri sevebilirim.
Karanlıkta yürürken evimi düşünürüm. Evimdeyken karanlığı..
Dünya'nın şu anda aydınlık olan yerleri de var derim ve belki de bahar derim ve kızları seviyorlar derim ve erkekleri.. Bilirim.
Cinayetler işleniyor şu anda (evet, şimdi) ve şimdi, tecavüz ediyorlar birileri birilerine (ve evet, birbirlerine) ama işte BU AN; binlerce bebeğin sağlıklı olarak doğduğu ve ilk kez seviştiği bazı kızların..
Dünya güzeldir.
Sonuna kadar..
24.3.2001
Ana Sayfa