Viyana kapılarına dayanmış Osmanlı. Çok sevdikleri kahveyi yalnızca özel birlikleri için yanlarında getirmişler. Kolshitzky adlı bir tüccar geceleri Osmanlı ordusunun içinden geçip yardım getiriyor sürekli. Bozgundan sonra ordu geriye çekilince çuvallar içinde yeşil çekirdek kahveler bulunur. Önce barut sanarak yakmaya çalışırlar kahveyi. Öyküye göre kralın Arap bir arkadaşı anlar çuvallardakinin kahve olduğunu. Kral da kahve çekirdeklerini savaşta yararlılık gösteren tüccar Kolshitzky'e hizmetlerine karşılık verir; kahve pişirip satma izniyle birlikte.Ev ev dolaşıp satmış önce pişirdiği kahveyi Kolshitzky. Ardından da ilk kafenin açılış hazırlıklarına başlamış. 1684'te de Viyana'nın ilk kafesi açılmış: Cafe Wien.Belli ki kahveyi çok sevmiş Viyanalılar. 1700'ün başında dörde çıkmış kafe sayısı. 1900'lü yıllarda 600'ü aşmış. Şimdilerde ise sayısını tahmin etmek olanaksız.Kurtuluşun adı AugistinGalerileri, müzeleri, dünya operasının merkezi sayılan Opera Evi'ni, büyüleyici gotik mimarisiyle St. Stephan Katedrali'ni, Schönbrunn Sarayı'nı gezip kentin dörtte birinin ormanlık alan olduğunu, 800'den fazla halka açık parkın bulunduğunu dinleyip birbirinden şık kafelerden birine gittiğinizde içinizi ferahlatan bir kahve ve çikolata kokusuyla karşılaşıyorsunuz.Bu arada kentin 'evsizler'inden biri giriyor içeri. Masaları tek tek dolaşıp hiç sesini çıkarmadan, kimseyi rahatsız etmeden elindeki tabloid boy 'Augistin' gazetesini satmaya çalışıyor. Viyana'da coğrafya öğretmenliği yapan Ayhan, "Biraz önce bu Augistin'in kendisini görmüştük" diyor, "Hani Yunan Sokağı'na gittiğimizde bir restoran girişindeki mahzende oturuyordu. Yukarıdaki mazgaldan bakmıştık aşağıya. Bu Augistin sokaklarda yatar kalkar, sürekli içki içermiş. Kentte veba salgını olmuş. Herkes ölüyor ama Augistin'e bir şey olmuyor. Sonunda onun içki içtiği için salgından kurtulduğuna inanmışlar. İşte şimdi Viyana'daki evsizler de çıkardıkları gazeteye bunun adını vermişler. Çok önemli kişiler de yazıyor bu gazetede."Yanıtsız çok soru var dahaKafeden çıkıp 10. Bölge'deki Halk Eğitim Merkezi'ne gidiyoruz. Mozart'ın, Beethoven'ın, Strauss'un, Freud'un Viyanası güzel ama yanıtı aranacak sorular var kafamızda. Bilgisayar mühendisi Hüseyin Akmaz, halk eğitim merkezi görevlisi Zeynel Duman, bilgisayar öğretmeni Eren Kılıç gibi Tunceli kökenliler bir sergi ve sempozyum düzenlemişler 'Milli Park Munzur'da neler oluyor?" diye.Çağrılarında, "Türkiye'nin en güzel ve dünyanın sayılı milli parklarından olan Munzur büyük bir çevre katliamıyla yok edilmek isteniyor. Yapımı biten Mercan ve Uzunçayır barajlarıyla her an yapımına başlanacak altı barajın yanı sıra uluslararası AMDL adlı şirketin siyanürle altın araması Munzur coğrafyasında yakın zamanda geri dönüşü olmayan izler bırakacaktır. Dünyanın en önemli içilebilir yeraltı su kaynaklarıyla Munzur, Harçik nehirleri kirlenecek, iklim değişikliğinden dolayı sadece bölgede bulunan çoğunluğunun ilaç özelliği olan bitkiler yok olacak, varlığından hiçbir zaman haberimiz olmayacak tarihi yerlerin yanı sıra tarihinin ve kültürünün oluşumunda önemli yere sahip mekânlar sular altında kalacak" diyorlar.Bu endişeyle düzenledikleri etkinlikte 300 fotoğraftan oluşan bir sergi var. Fotoğrafları Zeynel Duman çekmiş. Yıllarca sürmüş çalışması. Görüntülerde, Munzur Vadisi'nde yetişen nadir bitkiler var. Bir de sekiz vitrinden oluşan başka bir sergi yapmışlar. Yörenin el ürünleri, eskiden kullanılan günlük araç ve aletler var.Açılışta Nezahat Gündoğdu'nun çektiği 'Munzur Akmazsa' belgeseli gösteriliyor. Bir anda bu Orta Avrupa kentinden alıp geldiğiniz yerlere götürüyor sizi. 'Kenger' in, 'ışkın'ın kokusunu duyuyorsunuz, kar sularının karıştığı nehirde benekli alabalıklarla yüzüyorsunuz, Munzur Baba ile İbrahim Peygamber'in öyküsünü dinliyorsunuz. Uzmanlar, bilim insanları, hukukçular, yöre halkı konuşuyor neden Munzur'a baraj yapılmaması gerektiği üzerine.Ertesi gün de belgesel gösterimi ve sempozyum var. Yörede 2 bini aşkın türkü derleyen konservatuvar kökenli araştırmacı Daimi Cengiz barajlarla sular altında kalacak tarihi ve açık inanç yerlerini çekmiş, buraların öyküsünü anlatıyor. "Kaynaklar, folklorik ürünler kaybolacak" diye yakınıyor, "Kaynak, kişi bağlı olduğu yerden gidince artık onu bulmak denizde bir damla su gibi aramak gibidir. Ezgiler, anılar, insanlar kendi mekânlarından kopacak."Prof. Dr. İlyas Yılmazer bitmek tükenmek bilmeyen enerjisi ve heyecanıyla birlikte Munzur'a neden baraj yapılmaması gerektiğini bilimsel verilerle anlatıyor. İzleyenlerin çoğu Viyana'da yaşayan Tuncelililer. İzleyenler arasında 10 Avusturyalı da var. Onlar için konuşmalar Almancaya çevriliyor. Toplantıdan sonra yeniden eski Viyana'ya atıyoruz kendimizi. Neredeyse her binanın üzerinde bir heykel ya da arma var. Kentin her yanı kar altında. Küçük grayderlerle açılıyor yollar. Özel bir otomobil şıklığındaki araçlarla yollara küçük çakıl taşları dökülüyor. Çünkü tuz çevre için zararlı. Viyana Belediyesi'nin önünde iki tane kocaman buz pateni sahası yapmışlar. Yedi yaşındaki de 70 yaşındaki de aynı sahada, ayağında patenleriyle kayıyor. Sahaların etrafında küçük büfeler var. Dört yandaki kolonlarda keyifli müzikler yükseliyor. Kentin her yanına plaketler çakılmış. Yaşayan ünlüler, yaşanan olaylar unutulmasın diye. Osmanlı ordusunun Viyana'ya dayanıp otağ kurduğu yere de, kurtarmaya gelen Polonya ordusunun anısına bir kilise yapılmış. Üzerinde kabartma desenleri, taş plaketleri eksik değil. Tepeden kente bakarken insanın aklına Munzur'a yapılacak barajlar geliyor. Yok olup gidecek doğa, tarihi eserler, inanç mekânları, anılar ve insanlar. Gündoğan'ın belgeselinde yeralan bir tümce geçiyor içimizden Viyana tepelerinde: 'İnsan yaşadığı yere benzer!'