Bölüm 133: Kayınbirader
Sezgileri Yang Chen’e, Zhao Hognyan’ın bir sorunla karşılaştığını söylüyordu. Sarhoş olan diğer bayanlar bir şey fark etmese de Yang Chen, yine de Zhao Hongyan’ın yüzünde beliren rahatsızlığı fark etmişti.
Çoktan sonbahar gelmişti ve sokaklarda soğuk rüzgâr esiyordu. Şu anda sokaklarda dolaşmaya istekli pek fazla insan yoktu. Ara sıra yoldan geçen insanlar vardı ancak onlarda hızla geçiyorlardı.
Bardan çıkan YangChen, etrafına bakında ama Zhao Hongyan ve Yu Hui’nin figürlerini hiçbir yerde bulamadı. Her yeri aramaktan başka şansı olmadığı için bu onda baş ağrısına neden oldu.
Aynı zamanda barın arkasındaki küçük otopark birkaç sokak lambasıyla aydınlandı. Zhoa Hongyan’ın giymiş olduğu gri örgülü ceket, siyah kıvrımlı etek ve siyah çoraplar, onun olgun cazibesiyle iyi uymuştu. Fakat şu anda yüzü endişeyle doluydu ve otoparkın kenarına doğru yürürken kötü bir ruh halindeymiş gibi görünüyordu.
Biraz tereddüt ettikten sonra Zhao Hongyan, telefonunu çıkardı ve bir arama yapmaya hazırlandı. Ancak numarayı bulduktan sonra arama tuşuna basmaya ve aramayı yapmaya cesaret edemedi.
“Ne oldu, sevgili yengem? Ağabeyimi aramaya cesaret edemiyor musun?”
Yu Hui’nin sesi Zhao Hongyan’ın arkasından duyuldu ve bu ses fazlasıyla oyunbazdı.
Zhao Hongyan’ın tüm vücudu titredi ve Yu Hui ile yüzleşmek için yavaşça arkasını döndü. Gergin bir tonla konuştu: “Küçük Hui, neden dışarı çıktın? Arama yapmak üzereydim.”
“Geç oldu ve eğer seni yalnız bırakırsam bir şey olacağından korktum, sevgili yengem. Bu nedenle sana göz kulak olmak için dışarı geldim.” Yu Hui, kötülükle gülümsedi.
“Ben senin yengenim, küçük kız kardeşin değil. Bana ne olabilir ki?” Zhao Hongyan başını indirdi ve mahcup bir tebessüm sergiledi. Yu Hui’ye doğrudan bakmaya korktuğundan bakışlarını kaçırdı ve saçlarını okşadı.
Yui Hui, Zhao Hongyan ile aralarındaki mesafe sadece bir metre kalıncaya kadar birkaç adım atarak yaklaştı ve konuştu: “Ben sadece bir yengeye sahibim ve ağabeyim de sadece bir eşe sahip, nasıl olurda endişelenmem? Yenge, beni umursama ve ağabeyimi ara, onun rahatlamasını sağlaman daha iyi olur.”
“Sen ilk önce geri dön, ben aramayı yapacağım.” Zhao Hongyan’ın nefesi düzensizdi.
“Neden içeri gitmeliyim? Ağabeyimi aradığında benden bir şeyleri gizlemek zorunda olduğunu mu söylüyorsun? Ya da sen suçlu musun? Yoksa arama yapmayı hiç planlamıyor muydun?”
“Yu Hui!” Zhao Hongyan’ın yüzü kızardı. Garip bir gülümseme takınmış genç adama gözlerini dikmek için başını kaldırdı: “Bununla ne demek istiyorsun? Nasıl benimle, yengenle, böyle konuşabiliyorsun?”
Yu Hui, onun dediklerini hiç umursuyormuş gibi görünmüyordu ve küçümseyerek konuştu: “Yenge mi? Seni yenge olarak çağırmamın tek sebebi sana saygı gösterdiğimden. Zhao Hongyan, ağabeyimle evlendiğin için gerçekten de benim Yu ailemin hanımı olduğunu mu zannediyorsun? Ne için önümde güçlüymüş numarası yapıyorsun? Gerçek konumunun ne olduğunu neden düşünmüyorsun?”
“Bunun hakkında hiç böyle düşünmedim, bana iftira atma!” Zhao Hongyan, bağırdı ve haksız yere suçlandığı için gözyaşlarına hâkim olamadı.
Yu Hui, çok daha heyecanlı ve rahat bir hal aldı: “Ne düşündüğünü umursamıyorum. Biliyorum ki, ona haber vermeden bara içmeye gittiğini ve yanında da bir adam olduğunu ağabeyime söylersem, nasıl bir tepki verir acaba?”
“Biz sadece iş arkadaşıyız, beraber içmemizde bir sorun mu var?”
“Buradaki ana nokta ağabeyimin aynı şekilde düşünmeyecek olması. Onun en nefret ettiği şeyin barlara ve kulüplere gitmeniz olduğunu hatırlıyor gibiyim. Sakın bana ağabeyime restorana ya da benzeri bir yere gideceğini söylediğini söyleme.”
Zhao Hongyan’ın güzel yüzü soldu, dudakları biraz ayrıldı ancak bir şey söyleyemedi. Gerçekten de kocasına bunu söylemişti. Fakat Yu Hui’yi aynı barda görmesi, gerçekten de beklenmedik bir şeydi.
Kocasının onun bir barda içtiğini öğrendiğinde olacakları hayal ettiğinde, Zhao Hongyan’ın aklı korkuyla boğulmuştu. Bacaklarının titrediğini hissetti.
Yu Hui, iki adım daha yaklaştı, vücudu ZhaoHongyan’ın vücuduna değmek üzereymiş gibi görünüyordu. Zhao Hongyan’ın vücut kokusuyla karışmış alkol kokusunu içine çekti. Gözlerindeki parıltıyla sordu: “Ağabeyime söylemekten beni alıkoyan şeyin ne olduğunu biliyor musun?”
Zhao Hongyan kızardı. Bu adamın neyi kastettiğini anladı ve hızla birkaç adım geri attı. Ancak arkasında soğuk ve sağlam bir duvar vardı. Köşeye sıkışmıştı.
Yu Hui, soğukça homurdandı ve şiddetle iki elini ileri doğru itti. Zhao Hongyan’ı duvara doğru sıkıştırdı ve onun hareket etmesini zorlaştırdı.
İkisi arasındaki mesafe çok yakındı, birbirlerinin nefeslerini hissedebiliyorlardı.
Loş ışığın altında Zhao Hongyan’ın güzel ve narin yüzü kızardı, hem aşağılanmış hem de sinirlenmişti. Başkalarında acıma hissi uyandıracak bir şekilde gözleri yaşlarla dolmuştu. Dolgun göğüsleri defalarca inip kalktı ve büyüleyici bir görüntü ortaya çıkardı. Hafif çakırkeyif vücudunun kokusu sonsuz bir şekilde havaya salındı.
Yu Hui, aç gözlü bir şekilde olgun yengesini baştan aşağı süzdü: “Konuş, ağabeyime söylememi ister misin ya da bana izin verecek misin?”
Zhao Hognyan, acı bir şekilde kafasını iki yana salladı: “Küçük Hui, bunu yapamazsın, ben senin yengenim.”
“Bu yenge ilişkisine geçireyim!” YuHui, yüzündeki korkunç bir ifadeyle aniden bağırdı. “Kardeşimle evlendiğin günden beri seni asla yengem olarak düşünmedim. Çocukluktan beri en iyi kıyafetler, en iyi oyuncaklar ve hatta en iyi fırsatlar bile kardeşime verildi. Her şey ona verildi, çünkü benden daha iyi çalıştı, çünkü benim yaptıklarımdan daha iyi sonuçlar elde etti. Üniversiteden mezun oldum ama şu an bile aile işlerine o bakıyor. O eski kafalar sadece beni nasıl eleştireceklerini biliyorlar, söylediklerine göre ben sadece etrafta nasıl oynandığını biliyorum. Neden daha evvel bana hiç dikkat etmediler? Sadece kardeşime dikkat ettiler. Fakat sorun değil, bütün bunları umursamayabilirim, ancak neden kadınlarımı bile kardeşime vermek zorundayım? Açıkça seni ilk fark eden bendim ama neden sonunda sana sahip olmama izin vermediler ve neden kardeşimle evlenmeliydin? O adamda iyi olan ne! Eski moda, inatçı ve duygusal. Sana nasıl davranması gerektiğini bile bilmiyor, neden o zaman onunla evlenmelisin? Çünkü o, Yu Ailesinin halefi, bense sadece zamanını boşa harcayan biri mi? Ya da ben ailenin küçümsenen ikinci oğlu olduğumdan mı?”
Yu Hui, bağırdığında şiddetli ses Zhao Hongyan’ın durmaksızın göz yaşları akıtmasına neden oldu. Korkmuştu ve göz teması kurmamak için kafasını çevirdi.
“Söylememe izin ver, Zhao Hongyan! Önümde saf gibi davranma! Sen bir sürtüksün! Hayalini kurduğun şey açıkça ağabeyimin konumu ve ailemin parası. Eski kafaların ölmesini ve paraların senin olmasını bekliyorsun değil mi? Sadece kardeşimi nasıl koruyacağını bilen o aptallarla aynısın! Ben seni kalbimin derinliklerinden küçümsüyorum. Eğer bugün bana izin vermezsen, onun bilgisi olmadan bara gitme konusunu ona söyleyeceğim. O katı aptal bana inanacaktır, onun küçük kardeşine, çünkü ona göre ben ona çok fazla saygı duyuyorum. Ha ha! Onun aptal olduğunu düşünmüyor musun? Onun en çok güvendiği kişi ondan en çok nefret eden kişi.”
Zhao Hongyan, zaten durmadan hıçkırıyordu: “Küçük Hui! Böyle söyleme. Bu olan şey değil…”
“Kapa çeneni!” Yu Hui’nin gözlerinde uğursuz bir parıltı vardı ve yüz ifadesi oldukça bozuk görünüyordu. Tuhaf bir gülüşle konuştu: “Bunu bana açıklamana gerek yok. Çocukluktan beri ikiyüzlülerin saçmalıklarını dinliyorum. Bunları duymaktan bıktım. Sana söylememe izin ver Zhao Hongyan. Yenge Zhao… Birkaç sefer abim tarafından tokatlanmayı ve evi terk edecek yüzünün kalmamasını mı istiyorsun? Yoksa itaatkâr bir şekilde kıyafetlerini çıkaracak mısın? İkimiz de zevkini çıkarabiliriz ve sadece yarım saat sürecek. Eve döndüğümüzde de hiçbir şey olmamış gibi davranabilirim.”
Yu Hui, yüzünü eğerek daha da yaklaştırdığında, Zhao Hongyan nihayet onun gerçekten bunu yapacağını fark etti. Korkmuş hissederken direnmeye çalıştı.
Zhao Hongyan, kaçmayı denemek için Yu Hui’nin onu engelleyen kolunu ittirdi.
Ancak Yu Hui, nasıl onun istediği gibi hareket etmesine izin verebilirdi? Kötü niyetli bir gülümsemeyle Zhao Hongyan’ın kolunu yakaladı, şiddetle geri çekti ve duvara doğru itti.
Zhao Hongyan sendeledi. Neredeyse bastığı yeri kaybedecekti ve yere düştü. Köşeye sıkışmış dişi bir canavar gibi inatçı bir bakışla gözlerini dikti. Zhao Hongyan, utanç duygusunun birazını öfkeye dönüştürdü ve çığlık attı, Yu Hui’yi kuvvetle ittirmeye çalıştı.
Bu kadın ne kadar öfkeli olsa da onun fiziksel gücü, yetişkin bir erkekle kıyaslanamazdı. Zhao Hognyan’ın kolları, Yu Hui’nin vücuduyla temas etmeyi başarmadan önce Yu Hui onun ellerini yakaladı ve onu duvara doğru sıkıştırdı; böylece hareket edemedi.
“Söylememe izin ver, eğer böyle itaatsiz olmaya devam edersen, seninle sadece oynamayacağım hatta bugünkü olan şeyleri ağabeyime söyleyeceğim.” Yu Hui, Zhao Hongyan’ın iki kolunu da tuttu ve soğuk bir gülümsemeyle konuştu.
Zhao Hongyan, acılı bir şekilde çabaladı. Bacaklarıyla bu adi adamı tekmelemek istedi ancak Yu Hui, tarafından bacakları çoktan kilitlenmişti. Bir haça çivilenmiş gibiydi.
“Beni tehdit etmeyi düşünme bile, eğer Yu Guang’a söylemek istiyorsan o zaman git ve söyle. Benim vicdanım temiz ve senin yöntemlerine boyun eğmeyeceğim.” Zhao Hongyan’ın sesi oldukça çatlaktı. Nefes nefeseydi ancak bir kadın olarak son kutsallık parçasını bırakmayacaktı.
“Öyle mi?” YuHui, bir kaşını kaldırdı ve kayıtsızca konuştu: “O zaman ailenin yaşlı adamı…”
“Yu Hui!” Zhao Hongyan’ın ruhu sonunda bastırıldı. Gözleri yaşlanırken dişlerini gıcırdattı ve konuştu: “Neden böyle olmak zorundasın? Böyle bir muameleyi hakkedecek sana ne yaptım?”
“Bana her şeyi borçlusun. Bana ait olmalısın. Ailendeki insanlar gibi bana her şeyi borçlusun. Aileye girdiğin günden itibaren seni elde edeceğime yemin ettim. Bugün kaçmayı aklından bile geçirme.” Yu Hui’nin aklı pislik bir hal almıştı ve yüzünde psikopat bir gülümseme vardı.
Zhao Hongyan’ın elleri mücadele etmeyi bıraktı. Yu Hui bunu gördü ve ellerini saldı.
Zhao Hongyan, hıçkırırken vücudu duvardan aşağı doğru kaydı, elleriyle yüzünü kapadı ve vücudu titriyordu.
“Yenge Hongyan, yakınlarda kimse yokken acele etmeli ve yapman gereken şeyi yapmalı mısın?” YuHui, sanki ağına yakalanmış avına bakıyormuş gibiydi ve şakayla konuştu.
Zhao Hongyan göz yaşlarını sildi. Kafasını kaldırdı ve soğukça ona baktı: “Yu Hui, buna pişman olacaksın.”
Yu Hui’nin yüzü karardı ve derin bir sesle konuştu: “Pişman olurum ya da olmam bu benim sorunum, şimdi gömleğini ve eteğini çıkart. Seninle işim bittiğinde hâlâ pişman olacak mısın göreceğiz.”
Gece esintisi otoparkta eserken oldukça soğuktu.
Zhao Hongyan derin bir nefes aldı. Kaderini kabul etti ve gözlerini kapadı. Elleri yavaşça örgülü giysisinin düğmelerini açmaya başladı ve iki dağ benzeri hamur köftelerinin ortaya çıkmasına izin verdi.
Büyülenmiş Yu Hui’nin gözlerindeki ateş git gide parlarken, kurumuş dudaklarını yaladı. Hayalini kurmuş olduğu ana yaklaşıyordu.
Fakat tam o anda, Yu Hui’nin arkasından bir erkek sesi duyuldu.
“Ehem, ehem! Hongyan, hava çok soğuk, bence elbiselerini üzerinde tutmalısın.”