27.12.2018
1935 yılında, El Kasba beldesinde Cezayirli bir babanın ve Tunuslu bir annenin kızı olarak Cemile (Djamila Bouhired) dünyaya gelir. 7 erkek kardeş ve Cemile...1935 yılında, El Kasba beldesinde Cezayirli bir babanın ve Tunuslu bir annenin kızı olarak Cemile (Djamila Bouhired) dünyaya gelir. 7 erkek kardeş ve Cemile...
10 yaşındayken, Fransız sömürgeci güçlerinin memleketi Setif'te yaptığı katliamlara tanıklık eder. Bağımsızlık mücadelesine katılan amcası, ve kardeşi işkencede öldürülür. Bu olaylar Cemile'nin mücadele istemini kamçılar. Gencecik yaşında FNL (Ulusal Kurtuluş Hareketi) saflarında fedailer grubunda yer alır. En ünlü kadın direnişcidir. 1957 yılındaki ayaklanmalarda bir Fransız lokantasına bomba yerleştirirken çatışmada yaralı olarak ele geçirilir. Yaralı olmasına rağmen ağır işkence görür ve tecavüze uğrar. Fransız yazar Simon De Beauveir'in Cemile'nin öyküsünü kaleme aldığı yazısında “Bu kadının bedeninin savaş aygıtı haline getirilmesinden utanıyorum. Cemile'ye şiş ve copla tecavüz eden askerler beni savunuyor olmazlar.” der.
Mahkemede hakim ile aralarında geçen konuşma Cemile'nin militan kararlılığının da bir göstergesidir, bir meydan okumadır.
Hakim: Sen bir FransızsınCemile: Hayır, ben bir Cezayirliyim.Hakim: Sen bir suç örgütü üyesisin.Cemile: Hayır, ben bir direniş örgütü üyesiyim.Hakim: Sen bir suç işledin.Cemile: Hayır, yalnızca işgalci hainlere haddini bildirdim.
Cemile'nin idam cezası, Uluslararası kamoyu baskısıyla müebbete çevrilir. 1962 yılında Cezayir'in bağımsızlığına kavuşması ile serbest bırakılmak zorunda kalır. Mahkemelerinde kendisini savunan Fransız avukat Jacgues Verges ile evlenir.
Cezayir, özgürlüğüne ve bağımsızlığına kavuştuysa O'nun bunda payı büyüktür. Ona yapılan korkunç işkenceler tüm dünyada dev gösterilere sahne olur. Mahkeme geri adım atmak zorunda kalır. Cemile ve hayatta kalan mücadele arkadaşları infaz edilmezler. O, Tanrı vergisi zekaya sahip, mücadeleci, haksızlığa meydan okuyan militan bir genç kızdır.
Fransa, yanına NATO'yu da alıp, modern silahlarla karadan, denizden ve havadan Cezayir'i ablukaya alır. Fas ve Tunus sınırına elektrikli tel örgüler çeker. Ama nafile... Direniş çetin geçer. Cezayir halkı topyekün direnişe katılır. Ve Cezayir özgürlüğüne kavuşur. Özgürlük ve bağımsızlık savaşı sonunda ülkede 800 binden fazla yerleşim yeri yakıldı. 3 milyon insan yerlerinden yurtlarından edildi. 1,5 milyon insan ise bu savaşta yaşamını yitirdi.
Cemile, Cezayir'in onuru ve gururudur. O bir kahraman. Cezayir'de Cemile ismi çokçadır, Cemile'den dolayı... Cemile'yi kime sorsanız kahramanlıklarını anlatır. O, bir efsanedir Cezayir'de. O, bir halk kahramanı... O, Cezayir'e onurunu kazandıran kadındır.
Cezayir halkı top yekün işgalci haydutlara karşı direnmiş, zülmün sırça sarayını yerle bir etmiştir. Bugünlerde Fransa emekçişeri de bu haydutlara haddini bildirmektedir. Sömürücüler şimdilik geri adım attılar. Fransa'da sarı yeleklilerin öfkelenmesi, dünyanın kapitalizmin kıskancından çıkması için bence yerinde ve örnek bir harekettir. Fransa'da bu olaylar patlak verince Cezayirli Cemile'nin mücadelesi gözümün önüne geldi. Dünyayı talan eden sömürücü haydutlar korkaktır, yalnızca paraları ve silahları vardır. Yoksulların ve ezilenlerin kaybedecek neleri var ki?
Fransız emperyalizmi, insanların haksız yere çektikleri acılara tanıklık etmiştir. Tanıklık ettikleri ve uyguladıkları haksızlıkların utancını da hissediyorlar mı acaba? Fransız sömürgeciliği bugünlerde Paris'in göbeğinde can evinden vuruluyor.
Etme, bulma dünyası işte...Büyük zaferler kazanabilirsiniz. Masum insanları öldürüp topraklarını, zenginliklerini ve yaşam biçimlerini fethedemezsiniz. Zorla güzellik olmaz!
“Toprağa ekilen tohumlar içinde en çabuk mahsul veren fedailerin döktükleri kandır” (Balzac)