2019'da Amerika Birleşik Devletleri günde ortalama bir toplu atış yaptı . Aynı yıl Amerika, 24 saatlik bir süre içinde arka arkaya iki büyük toplu silahlı saldırı yaşadı.
3 Ağustos 2019'da 21 yaşındaki Patrick Crusius, memleketi Allen, Teksas'tan arkadaşlarından ve ailesinden uzakta ve hedeflediği demografiye önemli ölçüde daha yakın olacağı El Paso'ya arabayla 11 saat sürdü . Orada 23 kişiyi öldürdü ve 23 kişiyi de yaraladı . O gece, Amerika uyurken - ya da yapmaya çalışırken - başka bir kitlesel silahlı saldırı ülkeyi salladı, bu sefer Ohio, Dayton'da dokuz ve 27 kişi öldü .
El Paso manşetlerde bir gün bile kalmamıştı.
Amerika 24 saatten kısa bir sürede önlenebilir şiddet nedeniyle 33 vatandaşını kaybetti. Bu 33 tanesi sadece ana akım medyada bahsedilenler. O gün yerel haberlerin ötesine asla geçmeyen ölü hikayeleri var. Toplu katliam ve ölüm Hikayeleri “yani henüz şekilde, Amerikan kültüründe normalize haline gelmiştir bu olduğunu değil kim biz vardır .”
Bunun - rutin silahlı şiddete maruz kalmış bir ülke - tam olarak kim olduğumuzu ne zaman anladınız? On yaşımdayken, beşinci sınıftayken fark ettim.
Yıl 2012. Doğduğum yer olan Sacramento, California'da Aralık ve serin. İlkokulumun dışında bir bankta oturuyorum, annemin beni her zamanki gibi dakikası içinde almasını bekliyorum. Gümüş arabasının arsaya döndüğünü ve sonunda eve döndüğüm için mutlu bir şekilde ayaklarıma atladığını görüyorum. Ön camdan yüzündeki ifadeyi görünce sevincim küle dönüyor. Annem ağlıyor. Arabaya dikkatlice giriyorum, onu neyin üzdüğünden emin değilim. Kafam karışık ve biraz endişeli, sorunun ne olduğunu soruyorum.
Connecticut'taki zavallı bebekler bugün öldü.
Söylediğinde ne demek istediğini bilmiyordum ama omurgamdan aşağı bir ürperti düştü. Bebekler? Kendi kendime düşündüm . Sonra benimle yüzleşmek için döndü, gözlerinde sadece deneyimlemediği bir kayıp için keder olarak tanımlayabileceğim bir bakış. O zaman, ilkokulumun önündeki arabada , Connecticut, Newtown'daki Sandy Hook İlköğretim Okulu'nda günün erken saatlerinde bir silahlı çatışmanın meydana geldiğini açıkladı . Bahsettiği bebekler beş ila yedi yaşları arasındaki genç öğrencilerdi.
Annemden dönüp kendimi en güvende hissettiğim, en çok neşe duyduğum binaya döndüğüm duyguyu hatırlıyorum. Artık o kadar neşeli değildi ve o kadar da güvende hissetmiyordu.
Beşinci sınıftaydım.
Ben ortaokuldayken yine oldu. Bu kez Washington Eyaletindeki bir lisede , birinci sınıf öğrencisi bir öğrencinin kafeteryada dört akranını tabancayı kendisine çevirmeden önce öldürdüğü bir yerde. O zaman, lise benim için nasıl bir şey olabilir diye merak ettim. Kulağa ne kadar rahatsız edici gelse de, ilkokuldan sağ çıktığım için minnettarım, son altı ayımı orada Sandy Hook gibi bir şeyin olabileceğinden çok endişeli ve dehşete düşürerek geçirdim.
Asla yatışmayan, geçmeyen bir korkuydu. Hangi sınıf seviyesi olursa olsun ondan korunma yoktur. Her gün kendi kendime bu büyüklükte bir şeyin nasıl başıma gelebileceğini ve olabileceğini düşündüm. Bunu üniversitede bile düşünüyorum.
En kötüsü, kişisel deneyimime göre , Florida, Parkland'daki Marjory Stoneman Douglass Lisesi'nde vurulma korkusuydu . O zamanlar, 2018'de lisede ikinci sınıf öğrencisiydim. Okuldan sonra haberleri duydum, haftalık tartışmalı mahkeme uygulamasının başlamasını bekliyordum. Bir öğretmen, elinde telefonu oldukça dağınık bir halde odaya koştu. Sınıftan sınıfa gidiyor, son dakika haberlerini kampüste kalan herkese bildiriyordu.
Florida'da bir okul çatışması oldu. Bu sefer gerçekten kötü. "
Bu sefer .
Hemen telefonuma baktım ve ekranımdaki hemen hemen her bildirimde "aktif nişancı olayı" ifadesiyle Florida, Parkland'ın konumu belirdi. Öldürülen okul çocuklarının haberini duyunca hemen hastalandım.
Bu kesin durum böyle bir norm haline gelmişti. Ülkenin dört bir yanındaki öğrenciler, akranlarının öldürülmesiyle ilgili haberlerle takip ediliyor. Benim yaşımdaki çocuklar, manşetlerde ölürken okumaktan başka çarem yoktu.
Bu suçların şiddet içeren dehşetlerine gittikçe daha fazla maruz kaldıkça, neden ilk olaydan bu yana bu şeylerin olmasını durdurmak için yeterince yapmadığımızı sorgulamaya başladım. Birinci sınıftaki bütün bir sınıfın canına mal olduğu için neden yeterince yapmadık?
14 Aralık 2012'de okuldan eve gittiğim gün bu kalıbı fark etmeye başladım.
Öncelikle sıradan vatandaşlar tarafından hissedilen bu şok dalgasıyla başlar. Korku, kafa karışıklığı ve öfke çok çabuk ortaya çıktı. İnsanlar durumla ilgili güncellemeleri toplamak için haberlere akın ediyor.
İkinci aşama, okul çocuklarının ölümleri hakkında alçak, sessiz seslerle konuşan, genellikle ebeveynlerin kendileri olan haber muhabirlerinin ciddi sesleridir.
Üçüncü aşama, en kötüsü, en acılı olanıdır. Mesele siyasallaşıyor ve ulusun kayıp çocuklarımız için üzülmesine izin vermek yerine, senatörler ilkel haber merkezlerine gidiyor ve durumun geçerliliğini tartışıyorlar.
Dördüncü aşama, korkunç “ Bu biz değiliz. Bu Amerika değil. "
Amerika değilse, kim o zaman?
Sadece Amerika'da anaokullarına , en kötüsüne hazırlıklı olma umuduyla aktif nişancı alıştırmaları öğretilir .
Sadece Amerika'da bir katliamı durdurmak amacıyla okul kampüslerinde dolaşan silahlı polisler var .
Yalnızca Amerika'da öğretmenler , öğrencileri AR-15'ten korumak için kapının açık olması , COVID ortasında havalandırılması veya kapatılması gerekip gerekmediğini merak ediyor .
Sadece Amerika'da .
Açılış gecesi Batman hayranlarıyla dolu bir tiyatro , ölüler arasında çocuklarla açıldığında, hala "biz değiliz" mi?
Bir Pazar ayini, hızlı silah sesleri ve birçok üyenin ölümüyle sekteye uğradığında, hala "biz değil miyiz"?
Bir müzik festivali 50'den fazla ölüm ve yüzlerce yaralanmayla sonuçlandığında hala "biz değil miyiz"?
Arkadaşları dışarıda öldürülürken çocuklar bir dolaba barikat kurduğunda hala "biz değiliz" mi? Kalabalık bir New York caddesinde bir motosikletin geri tepmesi , ülke çapında travma sonrası stres bozukluğunun açık bir işareti olan kalabalığın dağılmasına neden olduğunda, hala "biz değiliz" mi?
Amerika, Kongre Binası'nı ihlal eden ve içeri girerken polisi katleden teröristlere aşk ilan eden bir ülke . Amerika, toplu katilleri hayal kırıklığına uğratan ve suçlarını yalnızlığa bağlayan bir ülke . Amerika, polisin katilleri bir katliamdan sonra Burger King'e tedavi ettiği bir ülke . Amerika, hayatları için yalvaran çocukların protestolarıyla dalga geçen bir ülke . Amerika.
Öyleyse, bu politikacılar her seferinde şok numarası yapmaya ve aynı, grotesk yalan söylemeye nasıl cüret ederler? Bu biz değiliz . Okul çocuklarımızı öldüren, kiliseye gidenleri katleten şiddeti kınıyoruz ve aynı nefeste bunu engellemek için hiçbir şey yapmıyoruz diyoruz. Başlarını örtmeyi unutarak çocuklarımızı kurşun geçirmez çelikten okula gönderiyoruz . Sokaklarımızı daha da ağır toplarla dolduruyoruz, silahlı iyi adamların kötü adamları kendileriyle durduracağını iddia ederek, bu fikrin daha önce başarısız olduğunu unutuyoruz .
Nefret ettiğimizi iddia ettiğimiz şiddet bizi tüketti.
Hedefli saldırılar norm haline geldi, tüm güvenlik duyuları pencereden dışarı çıktı. Bir adam, bağının olmadığı bir kasabadaki Hispanik insanları hedef almak için evinden 11 saat uzaklaşacak. Bir başkası , bir Siyah kilisede otururken, bu Siyah insanları hor görür ve son amin üzerinde onların kafalarına nişan alır. Bir sinagogda ibadet edenler, bir antisemitizm patlamasıyla sonuna kadar zorlanacaklar. Biz ulus olarak bu ülkedeki marjinal topluluklarımıza, beyaz olmayan insanlara veya kadınlara yönelik tehdidi ciddiye almadık.
Geçenlerde, bu sefer Atlanta, Georgia'da, başka bir kitlesel silahlı saldırı ülkeyi sarstı. 17 Mart'ta 21 yaşındaki Robert Aaron Long , altısı Asyalı kadın olan sekiz masum insanın hayatını iddia ederek üç manikür salonunu kasıp kavurdu.
Bu çekime yanıt olarak, Başkan Joe Biden, bu zulümlere karşı konuşma ihtiyacımızı vurgulayan veya başka bir şekilde topluluk üyelerimize karşı acımasız, şiddetli ırkçılığın suç ortağı olmaya devam etmemiz gerektiğini vurgulayan bir açıklama yaptı. Başkan Biden, "Bizim sessizliğimiz suç ortağı" dedi . Biz suç ortağı olamayız.
Biz insanlar yeterince sesli değil miyiz? Mü çocuklarımız değil NRA karşı yürüdü silah kontrolü için mücadele, (Ulusal Tüfek Derneği)? Mü kendi siyasiler bu korkunç olaylarda ölmedi ?
Daha güçlü silah kısıtlamasının daha az silahla ilgili ölümle sonuçlandığı istatistiksel olarak kanıtlanmıştır. Öyleyse neden ulusun üst kademeleri NRA için sürekli diz çöktürdü ? Başkan Biden, sessiz olan sizsiniz.
Biz kimiz, ama bizi öldüren aynı şiddeti öven bir ülke mi? Demokratik süreçlerimizi tehdit eden ve en savunmasız topluluklarımızı hedef alan aşırılığı canlandırıyor mu?
Biz kimiz ama kitlesel silahlı saldırıların yaygınlığındaki kayıtsızlığımızla dünyayı şok eden, dünyanın başka hiçbir yerinde bulunmayan yeni bir normal yaratan bir ülke mi?
Tüm bu aşırı şiddet eylemlerinin - motivasyonu veya eksikliği ne olursa olsun - Amerikan dışı olduğu iddiası son derece yanlıştır. Bu tam olarak biziz. Biz hep böyleydik. Şiddet.
Medyanın yoğun ilgisini çeken türden bir silahlı şiddeti düşündüğünüzde, bu çok özel bir olaydır: Kamusal alanda şiddetli bir cinayet. Genel olarak - paradigmatik olarak - şikayetini vücut sayımı olarak ifade etmeyi amaçlayan tüfekli beyaz bir adam.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
Angular uygulamanızın bazı bölümlerinin neden hala yavaş olduğunu merak ediyor musunuz? Bu makale, uygulama performansınızı nasıl artırabileceğinizi size gösterecek. Angular uygulamalarınızı gecikmeli ve yavaş buluyor ancak bunları nasıl geliştireceğiniz konusunda hiçbir fikriniz yok mu? Uygulamanızın performansını artırmanın yaklaşık 5 yolunu öğrenmek için doğrudan bu makaleye dalalım.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.