Donald Trump’ın 2024 başkanlık yarışının bu haftaki duyurusunda bir şeyler eksikti. Belki de buna canlılık deyin. Bu skandal, düşünülemez bir isyanın başlangıcı değildi. Bunun yerine iyi giyilmiş ve tanıdık bir şeydi. Çizgiler temelde aynıydı. Slogan tamamen aynıydı. Ancak gösteri daha küçük görünüyordu, genel enerji daha düşüktü. Bu, Trump’ın kendisine bir haraç eylemi olmasından daha az bir devam filmi gibi geldi. Herkes önergeleri biliyordu ve Trump sadakatle bunları gözden geçirdi.
Elbette bunlar tamamen değersiz olabilecek öznel izlenimlerdir. Ancak bu sefer Trump için daha nesnel farklılıklar da var. Bu kampanyaya seri bir kaybeden olarak geliyor: Cumhuriyetçiler, başkanlığında 2018 ara sınavlarında Meclisi kaybetti; sonra başkanlığı kaybetti; sonra geçen hafta seçmenler onun özenle seçtiği ara sınav adaylarını görevden aldı. Kaybeden olmanın olabileceğin en kötü şey olduğunu düşünen ve kendini amansız bir kazanan olarak sunan biri için bu önemli bir bagaj: “O kadar çok kazanacağız ki kazanmaktan yorulacaksınız” demekten hoşlanırdı. 2016 dolaylarında.
Elbette, Trumpland’daki birçok kişi onun kazandığında ısrar ediyor. Ancak bu hafta, ara sınav başarısızlıklarından sonra, Trump’ın çalınan seçimlerine gerçekten başvurmadığı anlaşılıyor. Bu iddia artık yeterli değil. Bu da değişen diğer şeyi açıklamaya yardımcı oluyor: Trump adaylığını açıkladığında herkes ona meydan okunmasını bekliyor. Spesifik olarak, Florida valiliğine yeni gelen Ron DeSantis tarafından. Trump artık Cumhuriyetçi parti üzerinde rakipsiz bir kontrole sahip değil.
Yaygın olarak beklendiği gibi gerçekleşirse, bu çok önemli bir yarışma olacaktır. Trump fenomenini çevreleyen büyük sorulardan biri, yaratıcısından daha uzun yaşayıp yaşayamayacağıdır; Trump’ın daha sonra daha becerikli, disiplinli bir siyasi operatör tarafından miras alınabilecek – Avrupa’daki aşırı sağ partilerde gördüğümüz bir versiyonunu – Trumpizm’i başlatıp başlatmayacağı. Temel ayrım, Trump’ın bir tarz mı, bir ruh hali mi, bir kişilik kültü mü yoksa daha doğrusu bir ideolojiye benzer bir dünya görüşünü mü temsil ettiği üzerinedir. İkincisi ise, kaos, vahşi U dönüşleri, yetersizlik anları olmadan aktarılabilir ve muhtemelen konuşlandırılabilir.
Kağıt üzerinde, DeSantis kesinlikle bunu yapacak adam. Politikaları Trump’ınkini o kadar yakından takip ediyor ki, DeSantis 2018’de Florida valiliğine aday olduğunda ve Trump’la aynı fikirde olmadığı bir konunun adını vermesi istendiğinde, söylemedi. Trump, DeSantis’in hükümdarlık seçimini destekledi ve DeSantis, kampanya reklamında çocuklarına “Amerika’yı Yeniden Büyük Yap” gereçlerini giydirmekten ve onlara nasıl “duvar öreceklerini” öğretmekten mutluydu.
Ancak DeSantis aynı zamanda bir politikacı: ABD Temsilciler Meclisi’nin altı yıldır üyesi ve son dört yılını büyük bir eyaleti yöneterek geçirdi. Ve o bir kazanan. Hiçbir seçimi kaybetmedi ve son seçimini Florida’nın 40 yıldaki en büyük farkla kazandı. Hiç şüphe yok ki bu, seçmenleri bastırmak için çıplak bir girişim gibi görünen “oy sahtekarlığı ekibi” tarafından şişirildi. Ancak bu, yaklaşık yüzde 20’lik bir marjı açıklamak için yeterli değil.
Öyleyse DeSantis, pek çok yönden Trump’ın zıttı: çok az yeteneği veya karizması olan, ancak hukuk diplomasına sahip ve istediğini elde etmek için kanunla birlikte çalışabilen eski bir asker. Sonunda Trump’ı yutabilecek cezai soruşturmaların batağına düşmesi pek olası değil. Ve gündemini sürdürmek için çalınan bir seçimle ilgili 6 Ocak tarzı komplo teorilerine inanmasına gerek yok. Geçenlerde bir DeSantis hayranının bir televizyon ekibine açıkladığı gibi, belirli bir Cumhuriyetçiye yemek partilerinde onları utandırmadan istedikleri politikaları veriyor.
Ancak Trump’ın seçmenlerle ilişkisi kişiselse bunların hiçbiri işe yaramaz. Ve öyle olduğunu varsaymak için iyi sebepler var. Trump’ın dikkate değer başarılarından biri, takipçilerini asla düşünmeyi hayal bile edemeyecekleri pozisyonları benimsemeye ikna etme becerisi oldu. Çalınan seçim miti bunun en çarpıcı örneğidir. Ama ondan çok önce Reagan’ın tarafını tuttu ve yüzde 40’ı Rusya’yı bir müttefik veya dost olarak görmek, bu nedenle Rusya’nın 2016 seçimlerine karışmaya çalıştığını duyduklarında paniğe kapılmadılar. Bu tür şeyler kesinlikle ayık bir ikna meselesi değildir. Trump onları bu pozisyona getirmedi. İzleyicilerinin sadakatini sağladı, ardından onları buna yönlendirdi.
Kaynak : https://www.smh.com.au/world/north-america/why-even-a-trump-win-might-signal-the-end-of-trumpism-20221116-p5bypa.html?ref=rss&utm_medium=rss&utm_source=rss_world