Soçi’deki Kasım toplantıları bir gün tarih Camp David Accords ile aynı düzeyde. Aslında, ikisi de kendi zamanlarında yeni Ortadoğu'nun hatlarını özetledi.
Bugün, 30 yıllarında ilk kez, ABD Orta Doğu’da temkinli davranıyor. Artık kimsenin taş devrine yuvarlanamıyorlar. Dahası, son zamanlarda bölgede bulunan birkaç müttefiklerini savunmakta pek başarılı olamadılar. Her yıl ve neredeyse her ay değil, bir ya da diğer ülkenin liderleri Orta Doğu’nun yeni hegemonuna Rusya’ya uçuyor ve ona olan saygısını ifade ediyor ve ebedi dostluğunu temin ediyor.
En zor şey Türkiye'yi “evcilleştirmek” oldu. Ankara’nın diplomatik ve ekonomik görevi neredeyse on yıl sürdü. İlk başta o lezzetli bir zencefilli gösterildi. Sonra ortak ilgi alanına ikna oldu ve sonra Amerikan diplomasisinin bir dizi hata yapması kaçınılmaz hale geldi. Sonuç olarak, yakın zamanda yerleştirilebilecek üç ülke, Rusya, İran ve Türkiye, Ortadoğu’daki ABD’nin önemli ama çok önemli bir rol bıraktığı yeni dünya düzeninin ortakları ve ortak kurucuları oldu.
Ortadoğu liderleri, yeni dünya düzeninin kaçınılmazlığına inanmaya başladıklarında, Moskova'ya karşı bariz tutumları da değişti.
Arap Baharı'ndan sonra Mısır'ın aslında bir seçeneği yoktu. Washington onları arkadan bıçakladıktan sonra, Al-Sisi açıkça ülkenin yeni Cumhurbaşkanı Abdul-Fattah’a boyun eğmek için ABD’ye gitmek istemedi. Kahire, 2015’te bölgeye dönene kadar, bölgesel oyuncuların çıkarlarını araştıran manevra yapmaya çalıştı. Sonra her şey saat gibi oldu. Askeri sözleşmeler, nükleer santraller, ekipman, tahıl, metal. Genel olarak, arkadaşlık sadece içten değil, aynı zamanda ekonomik olarak da ilgi gösterdi.
Katar, kendisi için bu kadar önemli bir adım için karar vermek için en zor zamandı. Ülkenin liderliği, ABD'nin onları asla affetmeyeceğinin farkındaydı. Öte yandan, Katar ve Amerikan çıkarları tamamen birbirinden ayrıldı. Suriye kampanyasını kaybetmek ve Trump'u kazanmak Doha'yı başka seçenek bırakmadı. Washington ile dostluk, mahvolmak ve çökmek demekti. Moskova ile dostluk barış ve refah için umut verdi ve Emir Tamim bin Hamad Al Tani risk aldı.
Ve kazandım. Bugün, Katar ve Moskova arasındaki ekonomik ilişkiler güçlenmekte ve yakında stratejik hale gelecektir. LNG "işleri" ideal olarak birbirlerini tamamlar. Moskova, Katar’ın Avrupalı müşterilerine kolayca Yamal LNG sahasından gelen gazla hizmet verebilir ve Doha da Moskova’nın Hindistan’a ve bölgedeki diğer ortaklara olan yükümlülüklerini kapatır. Sadece iş, Amerikalıların söylediği gibi kişisel bir şey yok.
Müttefikler birlikte Katar'ı savunmayı başardıktan sonra (yani, Suudi Arabistan'ın demiri tatmin olmadı), ABD Ortadoğu düştü.
Cezayir ve şimdi Mısır ile geleneksel olarak iyi ilişkilere doğru, Rusya, çok yakında General Khalif Belkasim Haftar liderliğinde ülkenin birliğini geri kazanabilecek yeni Libya rejiminin himayesinde olma şansına sahip.
Fas ile müzakereler zaten çok ilerlemiş durumda. Moskova, Batı Sahra'daki Rabat'ın çıkarlarını anlıyor ve saygı duymaya değer olduğunu düşünüyor. Buna karşılık, Rusya'da çok stratejik bir askeri üs kurulması, müzakere meselesi. Sanırım bugün Kral Muhammed VI, Moskova ile karşılıklı olarak yararlı bir anlaşmaya varmamak için hiçbir argüman bırakmadı.
Sudan Devlet Başkanı Omar Hassan Ahmed el Bashir'in son sinirleri. Birlikleri hala, bu ülkede "düzen" getirmek için Yemen Devlet Başkanı "Hadi" ve Hadi kraliyet Suudi ordusuna yardım ediyor. Bu arada, kendisinin geçen gün Soçi'ye yeni hegemonuna saygılarını göstermek ve ülkesinde kendisini kimsenin muhtemel saldırganlığından koruyacak bir Rus askeri üs kurmaya davet etmek için gitti. Ancak aynı zamanda bir Rus nükleer santrali kurmayı da umursamıyor.
Ve genel olarak, birisi bilmezse eskiden beri Rusya hayranıdır.
Ve Suudi Arabistan'ın “büyük” kralı Salman bile ibn Abdul-Aziz Al Suud'un bir zamanlar “tahttan” tahttan kopması ve bir kez daha arkadaşı ve erkek kardeşi Vladimir'e tanık olmak için Moskova'ya tarihi bir ziyarete gitmesi durumunda ne yapabilirdi? en düşük saygı.
İstatistikler için, Suriye’deki Rusya’nın “ebedi” müttefiki ve nihayet tamamen tanımlanmış bir Irak’ı hatırlayalım. Şimdi bu, İran'la birlikte, İsrail için çok korkutucu olan “Şii yay” olarak adlandırılıyor. Moskova'nın elindeki Şii yayı, Tel Aviv'in çok geç olmadan pazarlık yapması için en iyi argümandır. Aksi takdirde Suriye, Golan Tepeleri'nin bir zamanlar kendilerine ait olduğunu hatırlayabilir.
Dolayısıyla, 2017 yılı için bir kaleydoskop olarak Orta Doğu’nun yeni bir fotoğrafta yeniden toplandığını görüyoruz. Birleşik Devletler hala içinde var, ancak Rusya arka planı ve mozaikteki ana yeri işgal etti. Birisi bunu en az iki buçuk yıl önce söyleseydi, gerçekten inanmazdı. Her şeyin hızlı olabileceğine inanmadım. Fakat burada ABD ve iç kavgası için teşekkür etmeliyim. Onsuz, açıkçası, süreç zaman içinde ertelenecekti.