Binbir Gece Masalları gibi bir başlangıç; hikâyeleri anlatacak olan karakteri tanıyoruz ve ardından onca hikâyenin arasında kayboluyoruz. Resimli Adam'ın anlatacağı çok şey var, dövmeleri hayat buluyor ve her biri değişik biçimler alıyor, devingen bir vücut. Sonsuz hikâye çıkar buradan.
Usanana kadar hikâyeleri ayrı ayrı anlatmak istiyorum, her biri ayrı bir insanlık eleştirisi. Lem, Bradbury, PKD gibi yazarları tür içindeki diğer yazarlara oranla daha çok seviyorum; gezegenler, uzay gemileri, asırlar sonrasının dünyaları, hikâye ne şekilde işlenirse işlensin metnin altında bize dair her zaman eleştiri okları gizli.
Kitabı okuyalı iki ayı geçti, bazı yerleri yanlış hatırlayabilirim, sıkış yapabilirim, affola.
Çayır: Çocukları için her şeyin en iyisini alan ebeveynler bir noktada kontrolü kaybediyor, çocuklarıyla pek ilgilenemiyorlar ve veletler de kendi dünyalarında yaşamaya başlıyorlar. Çocukların çok acımasız olabilecekleri malum, ahlak ve sevgi kavramları beyin gelişimine paralel olarak o yaşlarda tamamlanmadığı için her şeyi yapabilirler. Bu çocuklar da yapıyor.
Çiçek Dürbünü: Bu da ilginç; bir mekikte patlama oluyor ve birkaç astronot uzaya saçılıyor. Kimi bir gezegene doğru gidiyor, kimi uzayın derinliklerine doğru. Telsiz bağlantıları var, konuşabiliyorlar. Uzayda bir çöpmüş gibi sürüklenirlerken. İşin kötüsü bu telsizi kapatamıyorlar. Birkaç saatlik ömürlerinin kaldığını bilen adamlardan bazıları çıldırıyor haliyle, sonra çaresizlikle birbirlerinin kirli çamaşırlarını ortaya dökenler, birbirlerine hakaret edenler falan, gırla. Yalnızken ve çaresizken insan en yırtıcı, en tehlikeli hayvan haline geliyor.
Finali kes:
"'Atmosfere çarpınca bir göktaşı gibi yanacağım. Acaba,' dedi, 'beni kimse görecek mi?'
Kent dışında bir yolda, küçük bir oğlan göğe bakarak çığlık attı:
'Bak anne, bak! Kayan bir yıldız!'
Illionis'in akşam karanlığı içindeki göğünde, parlak, ak bir yıldız kaydı.
'Bir dilek tut,' dedi annesi, 'bir dilek tut!'" (s. 42)
Öteki Elin Kozu: Willie, ailesi ve diğerleri, Mars'ta kendi düzenlerini kurmuş siyahi insanlardır. Bir gün beyazların Dünya'dan geleceklerini duyarlar. Willie, siyahlara yaptıklarından ötürü beyazlara çok kızgındır, ne hakla Mars'a geldiklerini sorar etrafındakilere ve zamanında beyazların aşağılama amacıyla yaptıkları olayların aynısını yapar. Sonra beyazlar gelirler, boku yediklerini, Dünya'nın yaşanamayacak bir yer haline geldiğini söylerler. Mars'ta yaşamak için yalvarırlar hani, o derece çaresizdirler. Willie önce halkı galeyana getirmeye çalışır, sonra düşünür: "Tanrı bunu başarmamızı sağladı. Artık başımıza ne gelecekse, herkesin başına da aynı şey gelecek. Aptallık dönemi sona erdi. Aptallık etmemek zorundayız. Adam konuşurken anlamıştım bunu. Beyaz adamın, şimdi, bizim her zaman yaşadığımız yalnızlığı yaşamaya başladığını anladım. Yıllarca bizim yersiz yurtsuz kaldığımız gibi, şimdi o da yersiz yurtsuz. Şimdi her şey eşit. Yeniden başlayabiliriz, hepimiz aynı düzeyde..." (s. 59) Bundan güzel bir ırkçılık eleştirisi okumadım ben, işte gerçek bilimkurgu bu be. Aşırı keyif alıyorum böyle metinlerden.
Usandım dsfd. Ya bu sadece üçü, on beş tane daha var böyle şahane hikâyelerden. Eşini ve çocuklarını seven bir adamın uzay mekiği hurdası alıp yaptığı güzel sürpriz, Venüs'ün durmadan yağan çıldırtıcı yağmurundan kurtulmaya çalışan adamların mücadeleleri, bir dünya mevzu. Bu Venüs olayı işleniş açısından çok farklı olsa da yaşam mücadelesi açısından Lovecraft'ın Eryx'in Duvarları İçinde adlı hikâyesini anımsattı, belki Bradbury kendi üslubuyla Lovecraft'ı anmıştır.
Nefis nefis, kaçırmayın. Kitabı okurken arkada Ayreon dinleyebilirsiniz, epey bir zamandan sonra hatırlayıp dinledim ben de. Eski şarkılar, eski dostlar.