Türkiye toplumunu emperyalizme bağımlı kılan ana öğelerden biri dış borçlardır. Emperyalizmle Türkiye arasındaki ekonomik ilişkilerin neoliberal politikalar aracılığıyla düzenlendiği son yirmi beş yıl, aynı zamanda dış borçluluğun da abartılı bir hızla arttığı bir dönem olmuştur.
Hatırlatalım: 2001 krizinin ilk dalgası Kasım 2000'de patlak vermişti. 2000'in ilk on ayı içinde ise, yabancı kökenli, özellikle de "sıcak" nitelikli sermaye girişleri alabildiğine yükselmiş ekonomi hızlı bir büyüme ivmesine savrulmuştu. Böylece 2000 yılını "balonun şiştiği" ilk on ay ile, yabancı sermayenin kaçmaya (balonun sönmeye) başladığı son iki aya bölerek incelemek uygundur.
Geçen yıl ABD'nin prestijli araştırma kurumlarından Institute for International Economics, (Türkçesini aktarırsak) "Yükselen Piyasalardaki Bir Sonraki Kriz Neye Benzeyecek?" başlıklı ve Morris Goldstein imzalı bir araştırma yayımladı. Yazar, 1987-1994 yıllarında İMF'nin araştırma biriminde başkan yardımcılığı yapmış, esas olarak "düzen-içi" perspektifleri olan bir iktisatçı.
Burjuvazinin Türkiye toplumunun kaderi üzerindeki sınırsız egemenliğini kurma girişimi, bence 1980'de başlamıştır. Bu dönemeci izleyen çeyrek yüzyılı, salt büyüme göstergesini kullanarak önceki dönemlerle karşılaştıralım. Ve soralım: Burjuvazi, ekonominin yönetimine tamamen egemen olduktan sonra, Türkiye toplumunu dinamik bir gelişme sürecine taşıyabilme becerisini gösterebilmiş midir?