Uykusuzda yattığınız zaman, ruh bedeniniz serbest kalır ve yukarı doğru sürüklenir, fiziksel kabuğunuz ise sadece kırılgan, simli bir kordonla bağlanmış aşağıdaki yatakta yalnız kalır. Kendinizi huzur içinde uyuyun ve gözlemleyin. Bu ruhun kanıtı olabilir mi? Ölümden sonra hayatın kanıtı olabilir mi?
Vücut dışı deneyimlerin raporları (OBE’ler) değişir. Bazıları bedenin ve zihnin gevşek hale geldiği kısır bir duygudan biraz daha fazlasını içerirken, diğerleri kişinin fiziksel bedeninden uzak kayan hikayeleri anlatır ve diğer dünya düzlüklerine seyahat eder. Her iki durumda da, OBE’ler yüzyıllardır, folklor, manevi inanç ve mitolojiye girerek insanlığı büyülemişlerdir.
Örneğin, 19. yüzyılda, OBE’ler romantik edebi akımın popüler bir konusu haline geldi ve şaşırtıcı bir şekilde, erken dönem psişik araştırmacıları tarafından hevesle tartışıldılar.
“Birdenbire iki ayrı varlığa bölünmüş gibiydim. […] Bu varlıklardan biri koltukta hareketsiz kaldı, diğeri biraz mesafe taşıyabilir ve aslında koltuktaki hareketsiz vücuda bakabilirdi.”
Psişik Araştırma Derneği Dergisi, Temmuz 1894
Anketlere göre, nüfusun yaklaşık yüzde 10’u en az bir kez bir OBE yaşadı – bu yüzden sonsuza kadar yaşamak ya da aşırı yüklü bir hayal gücü olmaktan çok daha fazlası olmalı.
Tarihsel olarak, OBE’lere yapılan araştırmaların çoğu, bilimin haksız saçmalıklarından kaynaklanmış olsa da, son yıllarda biraz daha ciddi bir ilgi çekmiştir. Bu yazıda, bu bulgulardan bazılarını tartışacağız.
OBE’ler ne zaman ortaya çıkıyor?
OBE’ler çeşitli durumlarda belgelenmiştir. Bunlar iki kategoriye ayrılabilir: kendiliğinden ve uyarılmış.
Spontan OBE’ler
Çeşitli faktörler spontan bir OBE’yi tetikleyebilir. Bunlar şunları içerir:
Uyku: Spontan OBE’ler en sık uykuya dalmadan ya da uyanmadan hemen önce meydana geldiği bildirilmiştir. Örneğin, uyku, gürültü, stres veya hastalık nedeniyle uyku derin olmadığında meydana gelme olasılığı daha yüksektir.
Fiziksel efor: OBE’ler ayrıca aşırı derecede zorlama sırasında veya sonrasında bildirilmiştir.
Yakın ölüm deneyimleri (NDE’ler): Bazen “tünelin sonundaki ışık” görüşleriyle birlikte OBE’ler ortaya çıkar.
Diğer spontan OBE’ler meditasyon, yaşamı tehdit etmeyen kazalar, anestezi, hipnoz, çocuk doğurma, boğulma sırasında, vurulduktan sonra, dans ederken veya konuşurken veya 36 yaşındaki bir polis memuru, onunla ilgili olarak bildirilmiştir. ilk gece işte.
“Ben ve diğer üç polis memuru durdu ve şüpheliye […] gelmeye başladığında korktum, hemen vücudumdan çıkıp sahnenin 20 metre yukarısındaki havaya çıktım. Son derece sakin, tüm prosedürü izledim – kendimi izlemenin tam olarak ne şekilde eğitildiğimi izlemesini de dahil olmak üzere.
Uyarılmış OBE’ler
Bilimsel açıdan bakıldığında, OBE’ler, OBE’lerin fiziksel temellerine daha telaşlı bir bakış açısı sunmaktadır. İçerirler:
İlaçlar: Halüsinojenik ilaçlar ve özellikle dissosiyatif halüsinojenikler – DMT, MDA, LSD ve ketamin gibi – indüklenmiş OBE’lere yol açabilir.
Duyusal yoksunluk ya da aşırı yüklenme: Ya çok az duyusal bilgi (yüzdürme tankları ya da beyaz gürültü) ya da çok fazla (işkence) onları tetikleyebilir.
Güçlü G-kuvvetleri: Pilotlar ve astronotlar zaman zaman OBE’leri tecrübe ederler. Örneğin, aşırı G-kuvvetlerine rastlandığında, kan beynin belirli kısımlarından kısmen drene olabilir. Bu, öyle görünüyor ki, bir OBE’yi uyaracak güce sahip.
Bu durumda, OBE’ler “yerçekiminin neden olduğu bilinç kaybı” adı verilen bir olgunun bir parçası olarak ortaya çıkar. Bu deneyimin daha gerçeküstü kısımları çoğu pilot tarafından serbestçe tartışılmaz, ancak bazıları canlı hesaplar verir.
“Ben oradaydım. Ama ben, orada, orada değildim. Yüzerdim. Kendime dıştan bakıyordum.”
Dan Fulgham
Pilotlarda OBE’leri kıvılcımlayan sadece aşırı G-kuvvetleri değildir. Standart uçuşlar sırasında bile, pilotlar, mekansal dezoryantasyon (SD) olarak adlandırılan tuhaf duyusal deneyimlere katlanabilirler. “Ayrılma fenomeni” olarak bilinen belirli bir SD bölümünde, bir pilot, kendilerini uçağa uçtuklarını gözlemleyerek kanatta oturmuş gibi hissedebilir.
SD, havacılık kazalarına katkıda bulunan en yaygın faktörlerden biri olarak kabul edilir. Yorgunluk, stres, ilaçlar, düşük ışık seviyeleri ve duyusal aşırı yük veya yoksunluk potansiyel olarak dahil olan faktörler arasındadır.
Doğru algı doğrulanıyor
OBE’lerin belki de en tartışmalı yönü, doğru bir algıdır; bu, bir OBE sırasında, izleyicinin, bedeninden tam anlamıyla süzülüp, başka bir şekilde göremediği bir şeye veya bir tanığa şahit olabildiği iddiasıdır.
İyi bilinen bir örnek, beyin tümörünü çıkarmak için oldukça invaziv bir ameliyat geçiren bir beyin ameliyatı hastası olan Pam Reynolds örneğidir.
Operasyonu takiben Reynolds, klinik olarak öldüğü bir zamanda gerçekleşen prosedürün yönlerini açıklayabildi. Bir OBE sırasında sahneyi araştırdığını iddia etti.
Şüphecilik bolca olsa da, sonraki yaşamın savunucuları bu hikayeyi defalarca bedenin ötesine geçme yeteneğinin “kanıtı” olarak kullanmışlardır.
Bu hikayelerin bazıları ilgi çekici ve çekicidir. Ama bu aşamada, doğrulanamaz öykülerden başka bir şey değiller.
2014 yılında, Resüsitasyon Sırasında Farkındalık (AWARE) başlıklı bir çalışma, NDE’lere bakacak ilk ciddi büyük ölçekli soruşturmaydı. Çalışma, OBE’ler sırasında doğru algı olasılığını ele almıştır.
Araştırma, birden fazla hastaneyi ve kardiyak arrest geçirenlerle yüzlerce görüşmeyi içeriyordu. Herhangi bir kişinin gerçekten kendisinin üstünde yüzüp durduğunu ve çevresini görüp görmediğini araştırmak için araştırmacılar, sadece yukarıdan görülebilecek olan raflarda resimler yerleştirdiler. Bu şekilde, OBE’leri yaşayan insanların vücutlarını gerçekten bırakıp bırakamayacağını test edebilirler.
Çalışma sırasında sadece iki doğru OBE’si olmasına rağmen, görüntüler raflardan doğru bir şekilde yansıtılamazdı. AWARE II olarak bilinen bir sonraki aşamayı hevesle bekliyoruz. Yazarların yazdığı gibi, “Başka bir doğru hatırlama, 1000’den fazla izlenen vakada gerçek bir olasılıktır ve kim bilir, hiç bu kadar zor bir görsel hatırlama henüz bulunamamıştır.”
Doğrudan beyin stimülasyonu
1955’te, Wilder Penfield adında bir Kanadalı beyin cerrahı, epilepsili insanların beyinlerini elektriksel olarak uyardı. Bir keresinde hastanın sağ temporal lobunu uyardı ve hasta “Oh Tanrım! Vücudumu terk ediyorum” diye bağırdı.
2002’de, epilepsi hastaları üzerinde çalışan bir İsviçreli grup, bir hastanın sağ açısal girusundan zayıf bir akım geçirdi, bu da parietal lobun temporal lobla birleştiği yerdir. Bu bölge aynı zamanda temporoparietal birleşim olarak adlandırılır.
Hasta “bir yükseklikten düşme” hissi verdi. Akıntıyı arttırdıkça, “Kendimi yatakta yattığımı gördüm, yukarıdan, ama sadece bacaklarımı ve alt gövdemi görüyorum.”
Beynimiz, aslında iğnelerin bir yanılsama olduğunu ve bu nedenle bazen gevşek bir şekilde sallanabileceğini unuttuğumuz gerçeği bize sıkıca bağlayan harika bir iş çıkarır. İsviçre deneyinde yer alan bilim adamlarından biri olan Blanke, “OBE’ler, kişinin kendi bedeninden temporal eşlemi birleşim noktasında (TPJ) çoklu duyumsal bilgiyi bütünleştiremediğiyle ilgilidir.”
Blanke tarafından yürütülen başka bir çalışmada, kendisi ve ekibi, ara sıra OBE’leri deneyimlemelerine neden olan beyin lezyonları olan altı nörolojik hastayı inceledi. “Lezyon analizinin yapılabildiği beş hastaya katılacak açısal girus” u bulmuşlardır.
Temporoparietal kavşak ne yapar?
Son çalışmalar, OBE’leri TPJ mahkemesinde konumlandırmaktadır. Peki, beynin bu bölgesi hakkında ne biliyoruz?
TPJ, bir dizi bilgiyi bir araya getiren bir alandır. Talamustan (duyusal bilgiyi veren röleler) ve limbik sistemden (duygu ve hafıza bakımından önemli olan) bir aktivite merkezi. Ayrıca görsel, işitsel ve somatosensor (bedensel duyular) sistemlerinden veri alır.
TPJ, bilgiyi dış ortamın yanı sıra vücut içinden de entegre eder. Kendisi ile diğeri arasındaki ayrımda rol oynadığı düşünülmektedir, bu da TPJ’yi OBE’lerin koltukları için bir başat yarışmacı yapar.
OBE’lerin, normalde sağlıklı olan insanlara neden gelmesi hala bir gizemdir. Ama belki de, illüzyon fizyolojik olarak, dejavu gibi, bizim de aldığımız zihnin diğer birçok hilesinden daha önemli değildir. OBE’lerle arasındaki fark, kendimize duyduğumuz ve kendimize verdiğimiz bir şey olarak, kendilik duygumuza saldırmalarıdır.
Bir an için, biz ethereal hissederiz – kendimiz gibi olmadığımızı hissederiz, uçsuz bucaksız doğamızı hissederiz. Tabii ki, kişilikleri, duyguları, hatıraları ve arzularımız, enerji seviyelerinde ve kimyasalların yükselişlerinde zirvelerden ve çukurlardan çok daha fazlasıdır. Bunu biliyoruz, ama beynimiz normalde bunu hissetmemize izin vermiyor.
Fotoğraf ve ayna gibi ortamlarda hepimizi dışarıdan gördük. Her şeyden yukarıdan odalar gördük ve akıllarımızda masalları ördük. Bu nedenle, beynimizin bir OBE üretebileceğini ve bize bir anlık gerçeklik olarak sunabileceğini hayal etmek zor değil.
Beynimiz gerçeği bizden saklamanın güçlü bir işini yapıyor. Sağlam, tekil bir varlık olduğumuzu hissederiz, zihnimiz ve bedenimiz, kozmosun içinde bir yekpare yer olan doğru yerlerinde birleştirilir ve güvende olurlar. OBE’ler bu kendilik hissini açığa çıkarır, sonuçta yetenekli bir nörolojik yanılsamadan biraz daha fazla olduğumuzu kanıtlar.