Uyarmadı, demeyin:
Bu yazıyı kuşfobik Elektracım, sabahla gece arası saatlerde kuşların ötmesine sinir olan Simon ve buna benzer sıkıntı-kaygı taşıyan arkadaşlar, lütfen okumasın. Onları hiiç ilgilendirmeyen bir hususdaki bir anı, bu. Sonra bana sinir olurlar, filan da...
Geçen hafta mıydı, dün müydü? Bu ara, kafam leyla, günleri bile karıştırıyorum.
Neyse işte, son günlerden birinde, sabahın erinde -gün ağarmış da sabah tam olmamış bir saatte- kapalı pencerenin ardından gak gak gak gak gak nidaları duyulmaya başladı.
"Kargalar mesaiye erken başlamış bu sabah" diye düşünmüşüm, uykumun arasından, bilinçsizce.
Gaklar çığlık halini alıp, azalacağına çoğalarak devam edince, uykumun arası, bilinçsiz düşünme filan kalmadı "haydaa, n'oluyoruz?" refleksiyle yataktan fırladım, balkona çıktım.
Gördüğüm şu: Apartmanın bahçesindeki en yüksek dallı iki ağaç silme, ama sahiden silme, en tepedeki en ince dalcığa kadar karga dolu ve hepsi bir ağızdan çılgınlar gibi gaklıyorlar.
Uykum henüz açılmamış olduğundan, ne olduğunu anlayana kadar on saniye geçti.
Kargaların hepsinin yönü, aşağıya bahçeye doğru dönüktü. Eğilip, ben de aşağıya baktım ve iki ağacın arasındaki toprak zeminde gördüğüm manzara gakların sebebini anlamamı sağladı: Tavuk olsa yarka boy diyebileceğiniz bir yavru-delikanlı kedi, ağzında bir kuş, kedilerin hep yaptığı usulde oynuyor. Tepeden gördüğüm kadarıyla, bir kumruydu. Sersem kedi, sabah oyunun bozulduğuna mı şaşsın, ne yapacağını bilemediğine mi?
Allah bilir, delikanlı-kedinin oynadığı ölü veya baygın kuş, bir karga yavrusu olsaydı, tek tüyü bile kalmamak koşuluyla kendisini oracıkta paralayacaklardı. Bu sersemin oyunu ve kargaların cayırtısı 2-3 dakika sürdü.
Sonra, sabah erkencilerinden, oradan geçen bir kapıcı, kargalara kıışşttt, kediye pisst dedi. Yavaş yavaş herkes kendi yoluna gitmeye davrandı, sesler azaldı.
Yaa, işte böyle.
.