Yazının tamamı benim bilgi birikimimden yaptığım alıntı ve cümlelerden oluşmaktadır.
öyleyse sizi tebrik ederim...
birikiminiz adına ...
ve kuranda emir şeklindeki bazı ifadelerin edeb terbiye tavsiye yerine geçtiğini belirtmenizde bence hoş bir ayrıntı...
__________________ O halde yüzünü, Allah'ı bir tanıyarak dine, Allah'ın insanları üzerine yaratmış olduğu fıtratına doğrult. Allah'ın yaratışında değişiklik bulunmaz. Dosdoğru din budur. Fakat insanların çoğu bilmezler.
Arkadaşım alıntı diyorum ki alıntı yapabilmek de bilgi birikimi gerektirir. Yani bilgim dahilinde olan kitaplardan alıntılar yaptım, kendi cümlelerimle besledim. Sözün özü tamamı benim bilgi birikimime dayanmaktadır.
__________________ Düşünmeden konuşmak, nişan almadan ateş etmeye benzer. İngiliz Atasözü
Nur Suresi 31 ayetini okuyunca kafamda bir soru oluşuyor.
Şimdi ayet; Mü'min kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar, ırzlarını korusunlar. (Yüz ve el gibi) görünen kısımlar müstesna, zînet (yer)lerini göstermesinler. Başörtülerini ta yakalarının üzerine kadar salsınlar. Zinetlerini, kocalarından, yahut babalarından, yahut, kocalarının babalarından yahut oğullarından, yahut üvey oğullarından, yahut erkek kardeşlerinden, yahut erkek kardeşlerinin oğullarından, yahut kız kardeşlerinin oğullarından, yahut müslüman kadınlardan, yahut sahip oldukları kölelerden, yahut erkekliği kalmamış hizmetçilerden, yahut da henüz kadınların mahrem yerlerine vakıf olmayan erkek çocuklardan başkalarına göstermesinler. Gizledikleri zinetler bilinsin diye ayaklarını yere vurmasınlar. Ey mü'minler, hep birlikte tövbe ediniz ki kurtuluşa eresiniz!
Burada zinet kadının mahrem yeri olarak bahis ediliyor(bazı yorumlarda takı gibi mücevheratda olabileceği ama daha çok mahrem bölgeler olarak mutabık kalındığını okumuştum). şİmdi ben yukarıdaki bahis edilen kişiler dışında bu yerlerimi gösteremem. Lakin köleme veya kayın pederime gösterebiliyorum. Bir yerde şöyle bir yorum gördüm
"İnanan bir kadın o kimselere takı anlamına gelen ziynetlerini açabilir ama vücudunun göğüs, memeler ve eğer saç baş avret ise saç baş gibi avret yerleri anlamındaki ziynetlerini açamaz Yoksa iş fuhuşa varır.. "
Bana tam olarak işin doğrusunu anlatırmısınız? Teşekkürler,selametle
Cevap:Bahse konu ayet, Başkanlığımız yayınlarından "Kur'an Yolu Tefsirinde, şu şekilde tercüme edillmiş ve tefsir edilmiştir: "Mümin kadınlara da söyle, gözlerini haramdan sakınsınlar ve iffetlerini korusunlar. Açıkta kalanlardan başka süslerini göstermesinler. Başörtülerini yakalarının üzerinden bağlasınlar. Kocaları, babaları, kocalarının babaları, kendi oğulları, kocalarının oğulları, erkek kardeşleri, erkek kardeşlerinin oğulları, kız kardeşlerinin oğulları, kendi kadınları, hizmetlerinde bulunan köleler ve câriyeler, cinsel arzusu bulunmayan erkekler, kadınların cinselliklerinin farkında olmayan çocuklar dışında kimseye süslerini göstermesinler. Yürürken, gizledikleri süsleri bilinsin diye ayaklarını yere vurmasınlar. Ey müminler! Hepiniz Allaha tövbe edin, umulur ki kurtuluşa erersiniz!" Kadınların iffetlerini korumaları, bunun için avret yerlerini örtmeleri ve zina etmemeleri emredildikten sonra ek olarak onlara, istisna edilen kimselerden başkasına süslerini göstermemeleri ve başörtülerini yakaları üzerinden bağlamaları yükümlülüğü getirilmiştir. Bu hükmün iyi anlaşılabilmesi için dört hususun açılması gerekmektedir: Süs, açıkta kalan süs, başörtüsünün yaka üzerinden bağlanması ve istisnalar. Süs diye çevrilen ziynet kelimesi Kuranda elbise, takı, hoşa giden, güzel bulunan nesneler, insanı maddî veya mânevî olarak güzelleştiren şeyler mânasında kullanılmıştır. Burada kadınların göstermemeleri, örtmeleri istenen ziynetin elbise olması mümkün değildir; çünkü örtünme onunla yapılacaktır. Bazı tefsirciler böyle yorumlamış olsalar bile takılarının kastedilmiş olması da mümkün değildir; çünkü kadının vücudunda olmayan takısına bakmak ittifakla câizdir. Geriye kalan ihtimal onun vücududur. Bu mânanın kastedilmiş olmasının maddî / aklî delili genellikle kadın vücudunun güzel ve çekici bulunmasıdır. Naklî delili ise Süslerini göstermesinler cümlesinin hemen arından başörtülerini yakalarının üzerinden bağlasınlar buyurulmasıdır. Buradaki mantık bağından zorunlu olarak, kadın vücudunun (nassa göre boyun, gerdan ve göğsü) ziynet, yani süs ve avret olduğu sonucu çıkmaktadır. Kuran kadının vücuduna ziynet diyerek örtülmesini emrettiğine göre eğer âyette istisnalar gelmeseydi vücudun tamamının herkese karşı örtülmesi gerekecekti. İstisnalar iki ruhsat ve imkân getirmektedir: 1. Dışarıda kalan yerler örtülmeyecektir. 2. Örtünün içinde kalan kısımlar da bazı kimselerin yanında açılabilecektir. Dışarıda kalan süsün neyi ifade ettiğini belirleyebilmek için tefsirciler nakil (hadis) ve akıl (örf, âdet ve ihtiyaç) delillerine başvurmuşlardır. Rivayet edilen hadisler içinde konumuz bakımından en belirleyici olanı, Hz. Peygamberin, içini gösteren ince bir elbise giymiş olan baldızı Esmâya hitaben Esmâ, bir kız ergenlik çağına gelince onun -ellerini ve yüzünü göstererek- şuralarından başka yerlerinin görülmesi câiz değildir buyurmasıdır (Ebû Dâvûd, Libâs, 31). Ancak bu hadis sened ve metin bakımlarından tenkit edilmiş, sağlam bulunmamıştır (Azîmâbâdî, Avnül-mabûd, XI, 162). Bir başka hadis Buhârînin, başörtüsüyle ilgili âyetini tefsir ederken rivayet ettiği ve meâli aşağıda gelecek olan hadistir. Bunun râvileri sağlam olmakla beraber dışarıda kalan yerler konusunda belirleyici bir yanı yoktur. Bize göre de sağlam olan yol örfe, uygulamaya, ihtiyaca ve amaca birlikte bakılarak istisnanın tanımlanmasıdır. Râzî bu konuda Kaffâlden şunları nakletmektedir: Açıkta ve dışarıda kalan demek, insanın yaşayan yaygın âdete göre örtmediği, örtünün dışında bıraktığı yerler demektir; bu da kadınlarda yüz ve eller, erkeklerde ise yüz, kollar, ayaklar gibi organlardır. Buna göre insanlar, açılmasına ihtiyaç ve zorunluluk bulunmayan yerlerini örtme emrini almışlardır, açılması âdet haline gelmiş ve bunda zorunluluk bulunan yerlerini açmalarına da izin verilmiştir. Çünkü İslâmın yüklediği ödevler insan tabiatına uygundur, kolaydır ve müsamahalıdır (XXIII, 205). Muhammed Esed, Kaffâlin sözlerini, açılması için ihtiyaç ve zaruret bulunan kısmını atlayarak kişinin hâkim örfe uyarak açık tutabileceği şeklinde naklettikten sonra şöyle bir yorum getirmektedir: ... kullanılan ifadedeki kasdî belirsizlik (yahut çok anlamlılık) bu hususta, insanın ahlâkî ve toplumsal gelişiminin gereği olarak ortaya çıkan zamana bağımlı değişikliklerin göz önünde bulundurulduğunu göstermektedir... Mesajın özü onların (erkek ve kadın) haramdan gözlerini çevirmeleri ve iffetlerini korumaları noktasında düğümlenmektedir; kişinin yaşadığı çağda, Kuranın toplumsal ahlâk konusunda getirdiği ilkeleri göz önünde tutarak, dış görünüşünde, giyim kuşamında göstermek zorunda olduğu dikkatin sınırlarını da bu ölçü belirlemektedir (II, 713). Bize göre Kaffâlin ifadesinden böyle bir yoruma ulaşılamaz. Esedin kendi düşüncesi olarak kabul etmemiz gereken yoruma da katılmamız mümkün değildir; çünkü hâkim örfün İslâmî değer ve sınırlardan bağımsız olarak oluşması ve değişmesi mümkündür. İffeti koruma ilkesi, bu şekilde oluşan bir örfe (daha doğrusu âdete, modaya) karşı tavır almayı, direnmeyi gerektirebilir. Bugün birçok ülkede ve toplumda ahlâk, estetik anlayışa tâbi olmuştur, sanat için soyunmak ahlâka aykırı sayılmamaktadır. Başkalarının soyunması müslümanların da biraz açılmalarını gerektirmez. Çoğulcu bir toplum yapısında kendi değerlerini yaşamak durumunda olan müslümanlar, iffetlerini korumak için modanın değil, ihtiyacın gerektirdiğinden ve bu sebeple topluluğun âdet haline getirdiğinden daha fazla açılmazlar. Çünkü karşı cinse ilgi duymak ve bu duygunun görme, dokunma, baş başa kalma gibi durumlarda daha etkili hale gelmesi insan tabiatının gereğidir; bunun değişmesi ise fıtratın bozulması demektir. Kaffâlin yorumuna göre süsü (ziynet) örtü dışında bırakmanın, birbirine bağlı iki sebebi vardır: a) Buna ihtiyaç bulunmaktadır, b) Bu ihtiyaç sebebiyle örtülmemesi âdet haline gelmiştir. İleride örneklerini göreceğimiz başka açma izinlerinde de eski fıkıhçılar hep bu ihtiyaç sebebine atıfta bulunmuşlardır. Örtünme emrinin gerekçesi olan iffeti koruma ilkesini de devreye soktuğumuzda şöyle bir genel (âdet ve modanın değişmesine bağlı olarak zaman içinde değişmeyen) kural ortaya çıkmaktadır: Erkek ve kadın, karşı tarafa cinsel cazibesi olan yerlerini göstermemelidir; iffeti korumak için bu tedbir gereklidir. Cazibeli olmasına rağmen açılabilecek yerler, buna ihtiyaç bulunduğu için açılması âdet haline gelmiş bulunan yerlerdir. Bu anlayışımızın Kurandan delili, İslâm öncesi kadınlarında açık bırakılması âdet olduğu halde baş, boyun, gerdan ve kısmen göğüsün kapatılmasının emredilmiş bulunmasıdır; yani hâkim örf, iffeti korumak bakımından uygun bulunmamış ve değiştirilmiştir. İhtiyaç sebebiyle açıkta kalan, örtme mecburiyeti bulunmayan yerler belirlenirken yüz ve ellerde ittifaka yakın bir ortak yorum oluşmuştur. İhtiyacın takdirinde farklı düşünüldüğü için daha başka yerlerin açılması hususunda ise farklı görüşler vardır: a) Uzun olduğu için kulakların hizasından aşağıya sarkan saçlar bazı Hanefî fıkıhçılara göre açıkta kalabilir. b) Ebû Yûsufa göre dirseklere kadar kollar da örtülmeyebilir; çünkü kadınların hamur yoğurma, çamaşır yıkama gibi işlerde bu kısmı açmaya ihtiyaçları vardır; yani açmazlarsa rahatsız olurlar. c) Ayaklar Ebû Hanîfeye göre kapatılması gereken süse dahil değildir (İbnül-Hümâm, Fethul-kadîr, I, 181,183; VIII, 97; İbn Âbidîn, Reddül-muhtâr, I, 297, 298). d) Etek boyu (ayaklardan yukarıya doğru sınır) konusunu üç unsur etkilemiş görünmektedir: 1. Yerde sürünen eteklerin büyüklenme işareti sayılıp yasaklanması, 2. İhtiyaç, 3. Süsün açılması (iffetin korunması). Hz. Peygamberin bir eşinin sorması üzerine yaptığı tarif ile kızı Fâtıma üzerindeki bir uygulaması eteklerin, topuklardan bir karış yukarıya kadar olabileceğini göstermektedir (Azîmâbâdî, Avnül-mabûd, XI, 152, 177; İbn Hacer, Fethul-bârî, XII, 372). e) Câriyelerin nerelerini örtü dışında bırakacakları konusunda bir nas (âyet, hadis) yoktur. Tefsirciler ve fıkıhçılar azdan çoğa doğru açabilecekleri yeleri belirlerken (en geniş sınırlama, göbek diz arası hariç bütün vücut şeklindedir) ihtiyacı, sahâbe uygulamasını ve câriyelerin hür kadınlar kadar cazip olmadıkları şeklindeki -o tarihe ait olabilecek- vâkıayı dayanak yapmışlardır (İbnül-Hümâm, Fethul-kadîr VIII, 107). Başörtülerini yakalarının üzerinden bağlasınlar emri, bir Câhiliye âdetini değiştirmekte, kadınların uygun bir örtüyle başlarını, boyun ve göğüslerini örtmelerini gerekli kılmaktadır. Bu emirden önce kadınların çoğu, eski âdetlerine uyarak başlarına aldıkları örtünün uçlarını omuzlarının arkasına atarlar ve ön tarafı açık bırakırlardı. Hz. Âişenin anlattığına göre bu âyet tebliğ edildiğinde camide bulunan kadınlar hemen alt giysilerinden (izar) birer parça yırtarak bunu başörtüsü yapmışlar ve istenen yerleri kapatmışlardı (Buhârî, Tefsîr, 24/12; Ebû Dâvûd, Libâs, 30-32). Bundan sonra, kocaları, babaları... dışında... denilerek yabancılara gösterilmesi câiz olmayan süsleri görmelerinde sakınca bulunmayan hısım akrabanın (bu mânada istisna edilenlerin) açıklanmasına geçilmiştir. a) Karı koca arasında şehvetli şehvetsiz bakma, görme ve dokunma bakımından bir sınır yoktur. Koca dışında kalan ve kadına hayat boyu evlenmesi haram olan erkek akraba, bakma ve dokunma bakımından koca ile yabancılar arasında üçüncü bir konumda bulunmaktadırlar. Bunların cinsel organlara bakmalarının câiz olmadığında ittifak vardır. Göbek diz arası bölge dışında kalan yerler konusunda ise fıkıhçılar tarafından uygulama, ihtiyaç, ziynet ve şehvet ihtimali (iffeti koruma amacı) farklı değerlendirildiği için farklı sınırlamalar yapılmıştır. b) ... kadınları ifadesi iki şekilde anlaşılmıştır: 1. Bundan maksat müslüman kadınlar demektir, müslüman olmayan kadınlar yabancı erkek gibidirler. Bu görüş Hanefî mezhebinde de tercih edilen görüştür. 2. Burada kadınları ifadesi sözün gelişi ve uyumu bakımından böyledir, maksat kadınlar demektir, mümin kadının, diğer kadınlara açılma sınırı bakımından kadınlar arasında, dine dayalı bir fark yoktur. Bizim de katıldığımız bu görüşü tercih edenler arasında Gazzâlî, Ebû Bekir İbnül-Arabî gibi âlimler vardır (Ahkâmül-Kurân, III, 1372; İbn Âşûr, XVIII, 211). c) Cinsel arzusu bulunmayan erkekler (yaşlı hizmetçi gibi) şeklinde tercüme edilen kısmın âyette iki belirleyici niteliği bulunmaktadır: Cinsel arzuyla (irbe) alış-verişi olmamak ve ev ile, aile ile yoğun bir ilişki içinde bulunmak (tâbi). Tefsirlerde bu âyet açıklanırken iktidarsızlar, erkeklik veya kadınlıkları belli (yani belirgin, işlevli) olmayanlar, şehvetten kesilmiş yaşlılar, aileye her gün uğrayıp karnını doyuran yoksullar, evin bazı işlerini gören hizmetçiler örnek olarak zikredilmiştir. Bunlara karşı ev hanımının -yabancılara olduğu gibi- kapanmasında güçlük bulunduğu için Allah Teâlâ bir kolaylık lutfetmiş olmaktadır. Câhiliye devrinde kadınlar ayak bileklerine halhal gibi ziynetler takarlar, sokakta yürürken ses çıkarsın da dikkat çeksin diye ayaklarını yere vururlardı. Bunun menedilmesi, örtünmenin amacı bakımından çok önemli ve anlamlıdır; çünkü meselenin özü karşı tarafın dikkatini cinselliğe çekmemektir. Bir kadın örtündüğü halde sesi, kokusu, tavrı vb. ile kasıtlı olarak karşı cinsin dikkatini üzerine çekmeye yönelirse o, hadiste geçen örtülü çıplaklardan olur. 30 ve 31. âyetlerde geçen buyrukların bağlayıcı olup olmadığı, burada söylenenlerin bir tavsiye mi, yoksa emir mi, dolayısıyla ilâhî tâlimata göre kapanmanın farz mı, edep mi olduğu konusu son zamanlarda bazı çevrelerce tartışmaya açılmıştır. Yalnızca âyetlerde kullanılan emir kipi değil, açıklanan gerekçe, verilen detay ve 31. âyetin Ey müminler! Hepiniz Allaha tövbe edin... uyarısıyla bitirilmesi, asırlar boyu ittifakla benimsenmiş bulunan yorumun; yani emrin bağlayıcı, örtünmenin farz olduğu anlayışının isabetli olduğunu açıkça göstermektedir. Dinî emirlerin uygulanması için yükümlülük şartlarının gerçekleşmesi ve engellerin bulunmaması gerekir. Bu sebeple zorunlu hallerde ruhsatlar devreye girebilir, ancak genel hüküm değişmez, engel ve zaruret ortadan kalkınca uygulama da normale döner.
yazının sonunda birşeye gözüm takıldı. Diyanet " ayaklarını yere vurmasınlar " dan belli edilen ziynetleri ayak bileğine takılan halhal lar olarak nitelemiş. İyi güzelde , ayet bütünlüğü ortadan kalkıyor ?
Yani bırakın sure bütünlüğünü , ayetin kendi içindeki bütünlüğü bile çöküyor bu yorumla. Yani , Allah ayetin başında kadınları erkekleri cinsel açıdan uyarabilecek "ziynetlerden" bahsediyor ve ayetin sonuna doğru da " altın - gümüş değerli ziynetleri" belli etmeyin diyor. Hani anlam bütünlüğü? Demişler ki ayak bileklerindeki halhalların şıngırdıtısı , sesi cinsel bir uyarıcıymış. Allah aşkına bir kişi bana şunu açıklasın. Ayak bileğine takılmış metal bir objenin şıngırtısı , hangi erkeği uyarır ? Neyi uyarır ? Şaka mı bu ? Yani affedersiniz ama , eğer takı şıngırtısından bile tahrik oluyorsa bir erkek , kadını komple ambalajlasanız yine kar etmez ona.
Birde demişler ki, zorunlu hallerde ruhsatlar devreye girebilir. Yok efendim öyle birşey. Allah birşeyi emretmişse , şunu yapacaksın demişse onun "yok efendim darda kaldım yaptım" diye bir açıklaması olamaz. Böyle durumlarda "örneğin domuz yemeyin emri" Allah emrettikten hemen sonra ruhsatı kendisi verir , "Fakat aç kalırsanız çareniz yoksa başka" gibi. Ama Allah bu ayette ruhsat vermiyor. Örteceksin. Yok zaruret oldu yok şu oldu bu oldu yok. Ama nereyi örteceksin ? Göğüslerini. Göğüslerin belli olmayacak.
Bir erkekte bana şunu açıklasın , ben bir erkek olarak belki de objektif olamıyorum. Allah için , hangi erkek bir kadının sadece saçından tahrik olur ? Hangi erkek "saç" ı bir cinsel öğe olarak görür ?
Sizin yetkiniz yok foruma yeni mesaj ekleme Sizin yetkiniz yok forumdaki mesajlara cevap verme Sizin yetkiniz yok forumda konu silme Sizin yetkiniz yok forumda konu düzenleme Sizin yetkiniz yok forumda anket açma Sizin yetkiniz yok forumda ankete cevap yazma