On dokuzuncu yüzyıl boyunca fizikçiler, Thomas Young tarafından gerçekleştirilen ünlü çift yarık deneyi sayesinde ışığın büyük ölçüde bir dalga gibi davrandığı konusunda fikir birliğine vardı. Bir asırdır fizikçiler, deneyden elde edilen içgörüler ve gösterdiği dalga özelliklerinden yola çıkarak ışığın dalgalandığı ortamı, parlak eteri araştırdı . Deney en çok ışıkla dikkate değer olsa da, gerçek şu ki, bu tür bir deney su gibi herhangi bir dalga türü ile gerçekleştirilebilir. Ancak şimdilik ışığın davranışına odaklanacağız.
Deney Neydi?
1800'lerin başında (kaynağa bağlı olarak 1801-1805), Thomas Young deneyini gerçekleştirdi. Işığın bir bariyerdeki bir yarıktan geçmesine izin verdi, böylece ışık kaynağı olarak bu yarıktan dalga cephelerine yayıldı ( Huygens Prensibi uyarınca ). Bu ışık, sırayla, başka bir bariyerdeki yarık çiftinin içinden geçti (orijinal yarıktan doğru mesafeye dikkatlice yerleştirildi). Her yarık, sırayla ışığı, sanki ayrı ayrı ışık kaynaklarıymış gibi kırıyordu. Işık bir gözlem ekranını etkiledi. Bu sağda gösterilmiştir.
Tek bir yarık açıldığında, sadece merkezde daha büyük bir yoğunlukla gözlem ekranını etkiledi ve sonra merkezden uzaklaştığınızda soldu. Bu deneyin iki olası sonucu vardır:
Parçacık yorumlama: Işık parçacıklar olarak mevcutsa, her iki yarığın da yoğunluğu, ayrı yarıkların yoğunluğunun toplamı olacaktır.
Dalga yorumu: Işık dalgalar halinde mevcutsa, ışık dalgaları üst üste gelme ilkesine göre parazite sahip olacak, ışık bantları (yapıcı girişim) ve karanlık (yıkıcı girişim) oluşturacaktır.
Deney yapıldığında, ışık dalgaları gerçekten de bu girişim modellerini gösterdi. Görüntüleyebileceğiniz üçüncü bir görüntü, girişimden gelen tahminlerle eşleşen, konum açısından yoğunluğun bir grafiğidir.
Young Deneyinin Etkisi
O zamanlar bu, ışığın dalgalar halinde hareket ettiğini ve Huygen'in , içinden dalgaların yayıldığı görünmez bir ortam olan eteri içeren ışık dalga teorisinde bir canlanmaya neden olduğunu kesin olarak kanıtlıyor gibiydi . 1800'ler boyunca, en önemlisi ünlü Michelson-Morley deneyi olmak üzere birçok deney , eteri veya etkilerini doğrudan tespit etmeye çalıştı.
Hepsi başarısız oldu ve bir yüzyıl sonra, Einstein'ın fotoelektrik etki ve görelilik konusundaki çalışması , eterin artık ışığın davranışını açıklamak için gerekli olmamasına neden oldu. Yine ışığın parçacık teorisi egemen oldu.
Çift Yarık Deneyini Genişletme
Yine de ışığın foton teorisi ortaya çıktığında, ışığın yalnızca farklı kuantumlarda hareket ettiğini söyleyerek, soru bu sonuçların nasıl mümkün olduğu haline geldi. Yıllar geçtikçe, fizikçiler bu temel deneyi çeşitli şekillerde incelediler.
1900'lerin başlarında, Einstein'ın fotoelektrik etkiyi açıklaması sayesinde artık foton adı verilen parçacık benzeri "demetler" halinde hareket ettiği kabul edilen ışığın, dalgaların davranışını nasıl sergileyebileceği sorusu kaldı. Kuşkusuz, bir grup su atomu (parçacıkları) birlikte hareket ettiklerinde dalgalar oluşturur. Belki bu benzer bir şeydi.
Bir Seferde Bir Foton
Her seferinde bir foton yayacak şekilde kurulmuş bir ışık kaynağına sahip olmak mümkün hale geldi. Bu, tam anlamıyla mikroskobik bilyeli yatakları yarıklardan fırlatmak gibi olurdu. Tek bir fotonu algılayacak kadar hassas bir ekran kurarak, bu durumda girişim desenlerinin olup olmadığını belirleyebilirdiniz.
Bunu yapmanın bir yolu, hassas bir film kurmak ve deneyi belirli bir süre boyunca yürütmek, ardından ekrandaki ışık modelinin ne olduğunu görmek için filme bakmaktır. Tam da böyle bir deney yapıldı ve aslında, Young'ın versiyonuyla aynı - görünüşte dalga girişiminden kaynaklanan değişen açık ve koyu bantlar.
Bu sonuç dalga teorisini hem doğruluyor hem de şaşırtıyor. Bu durumda, fotonlar ayrı ayrı yayılır. Kelimenin tam anlamıyla dalga girişiminin gerçekleşmesinin hiçbir yolu yoktur, çünkü her foton bir seferde yalnızca tek bir yarıktan geçebilir. Ancak dalga paraziti gözleniyor. Bu nasıl mümkün olabilir? Peki, bu soruyu cevaplama girişimi , Kopenhag yorumundan birçok-dünyanın yorumuna kadar kuantum fiziğinin birçok ilgi çekici yorumunu doğurdu .
Daha da garipleşiyor
Şimdi, aynı deneyi tek bir değişiklikle gerçekleştirdiğinizi varsayalım. Fotonun belirli bir yarıktan geçip geçmediğini söyleyebilecek bir detektör yerleştirirsiniz. Fotonun bir yarıktan geçtiğini bilirsek, diğer yarıktan geçerek kendisine müdahale edemez.
Detektörü eklediğinizde bantların kaybolduğu ortaya çıkıyor. Tam olarak aynı deneyi gerçekleştirirsiniz, ancak yalnızca daha önceki bir aşamada basit bir ölçüm eklersiniz ve deneyin sonucu büyük ölçüde değişir.
Hangi yarığın kullanıldığı ölçüm eylemiyle ilgili bir şey, dalga elemanını tamamen ortadan kaldırdı. Bu noktada fotonlar tam olarak bir parçacığın davranmasını beklediğimiz gibi davrandılar. Konumdaki belirsizlik, bir şekilde, dalga etkilerinin tezahürüyle ilgilidir.
Daha Fazla Parçacık
Yıllar boyunca, deney birkaç farklı şekilde gerçekleştirildi. 1961'de Claus Jonsson deneyi elektronlarla gerçekleştirdi ve Young'ın davranışına uyarak gözlem ekranında girişim desenleri oluşturdu. Deneyin Jonsson versiyonu, 2002 yılında Physics World okuyucuları tarafından "en güzel deney" olarak seçildi.
1974'te teknoloji, bir seferde tek bir elektron salgılayarak deneyi gerçekleştirebildi. Yine, girişim modelleri ortaya çıktı. Ancak yarığa bir dedektör yerleştirildiğinde, girişim bir kez daha kaybolur. Deney, çok daha rafine ekipman kullanabilen bir Japon ekibi tarafından 1989 yılında tekrar gerçekleştirildi.
Deney fotonlar, elektronlar ve atomlarla gerçekleştirildi ve her seferinde aynı sonuç bariz hale geliyor - parçacığın yarıktaki konumunu ölçmekle ilgili bir şey dalga davranışını ortadan kaldırıyor. Nedenini açıklamak için birçok teori var, ancak şimdiye kadar çoğu hala bir varsayım.