Geçen hafta Ahlaki Labirent'e konuk olma zevkini yaşadım . Perde arkasındaki bazı teknik sorunlar dışında, yıllardır dinlediğim bir programda bazı büyük fikirleri tartışmak eğlenceliydi.
İyimserlik ve kötümserlik arasındaki bir tartışmada umut rolünü oynamak için seçildim, bu yüzden End State'i yazdığımdan beri bana çok sorulan bir soruyu tekrar gözden geçirmek için de yararlı bir bahane oldu : neden iyimserim?
Bu benim de ilgimi çeken bir soru çünkü End State başlangıçta amaçladığımdan daha umutlu bir kitap oldu. Yazmaya başladığımda, dijital bir toplumu nasıl yönettiğimizi keşfetmek istediğimi biliyordum ve bu cephede işlerin tam olarak iyi gitmediğini biliyordum, bu yüzden buz gibi soğuk hissetmek için cevaba hazırlandım.
Bitirdiğimde, sıcak bir iyimserlik hissettim. Cesur politika düşüncesinin bir rönesansına girdiğimizi hissettim ve 21. yüzyıl devletine geçişin kolay olmamasına rağmen sonunda oraya ulaşacağımızdan daha emin hissettim.
Peki fikrimi ne değiştirdi? Bence en basit cevap, siyasetin günlük eziyetinden ne kadar uzaklaşırsam o kadar iyimser oldum. Politika reformunun tarihi hakkında daha fazla okudukça, sosyal değişimin uzun vadede gerçekleştiği süreci tanımaya başladım ve bugün iş başında bu sürecin işaretlerini görmeye başladım. Ayrıca, nihayetinde sanayileşmeyle nasıl başa çıktığımız ile dijital devrime tepki olarak toplum çapında benzer bir dönüşümü nasıl gerçekleştirebileceğimiz arasında oldukça sıkı bir analoji olduğuna daha da ikna oldum.
Yine de, kabul ediyorum, siyaset acımasız hissettiriyor. Ve böylece bir paradoksla baş başa kalıyoruz - siyasetin tuhaf bir parıldayan niteliği olduğu hissi, bir şekilde hem uzun vadede umutlu hem de kısa vadede kasvetli.
Bu beni bu yazının başlığındaki ifadeye götürüyor - 'siyasi yanardönerlik' - siyasetin baktığınız açıya bağlı olarak farklı bir renk alması için bir metafor olarak seviyorum.
Politikaya yakından bakarsanız, her gün oldukça iç karartıcı. Ancak uzaklaştırırsanız, parlak renkler görürsünüz. Cesur yeni fikirler imkansız görünmekten karşı konulmaz hale gelir, dogma etkisini kaybeder, marjinalleştirilmiş insanlar yeni tanınma ve haklar elde eder ve gelirden sağlığa kadar iyi bir toplumun en önemli önlemlerinin çoğu zaman içinde çarpıcı biçimde iyileşir.
Bütün bunlar bana, siyasi ilerlemedeki her bir artışın imkansız olduğu ve yine de sonunda bir şekilde oraya ulaştığımız anlamında Zeno'nun paradoksunu hatırlatmaya başlıyor. Peki bu bariz çelişkiyi nasıl açıklayacağız?
Buna tam bir cevabım olduğundan emin değilim ama ilerleme hakkında konuşma şeklimiz hakkında birkaç ilginç şey fark ettim ve bence bunlar siyasi yanardönerliği açıklamaya başlıyor.
Birincisi, siyasi karamsarlığa karşı gerçek bir inat var ve uzun vadeli kanıtlar ne derse desin bundan kurtulmak zor görünüyor. Bazen karamsarlık önyargımızın o kadar köklü olduğunu düşünüyorum ki, sürdürülebilir sosyal ve ekonomik ilerlemenin gerçekleşmesinden önceki modern zamanlara kadar uzanabilir.
Bu duygunun ne kadar derine indiğini görmek için iyimserliği ve karamsarlığı tanımlamak için kullandığımız kelimelere bakmanız yeterli. İyimserleri idealistler, ütopikler veya hayalperestler olarak tanımlarken, kötümserlerin şüpheci, ayık veya temkinli oldukları söylenir. Ve elbette, en akıllıca pozisyon - mantıklı orta yol - gerçekçi olmakmış gibi davranırız ve bunu her şeyin kabaca şimdi olduğu gibi kalacağına inanmakla eşitlemeye meyilliyiz.
Modern ekonomi tarihinin eğilimlerini, bunun ne kadar alt üst olduğunu düşündüğünüzde gerçekten garip. Neredeyse her ölçümde - yaşam beklentisi, gelirler, hatta eşitlik (ve kuşkusuz karbon da) - düz bir çizgi grafiği ve geleceğe dair en güvenli, en muhafazakar görüş, dik bir şekilde yükseliyor. Dolayısıyla karamsar ve hatta ilerlemenin düz bir çizgide olacağını söyleyen gerçekçi bile, gerçekten bir uzuvda gidiyor. Gelecek hakkında güvenli ve makul bir bahse giren iyimserdir. Yine de dilimiz bu şekilde görmeyi zorlaştırıyor, bu da karamsarlığı içine hapsediyor.
İkincisi, modern ekonomik tarih boyunca sosyal ilerleme oldukça güvenilir bir şekilde sürdürülmüş olsa da, aynı zamanda gerçekten zor bir slogan oldu. İlerleme, arkamıza yaslanıp, işler düzeldikçe akıntıya karşı mutlu bir şekilde yüzebileceğimiz bir hikaye değil. Daha çok bir fırtınanın ortasında bir ormanda yokuş yukarı savaşıyor gibiyiz.
Bence bu, politik yanardönerliği açıklamaya yardımcı olur, çünkü zor bir şey yaptığınızda zihniniz, elde ettiğiniz kazanımlardan çok çabayı fark etme eğilimindedir.
Büyük bir granit kayayı çok uzun bir yoldan hafif bir eğimle yukarı ittiğinizi hayal edin. İleriye doğru ilerliyor olsanız bile, hissedeceğiniz asıl şey omuzlarınızdaki ağrı ve sırtınızdaki ter olurdu. Zihniniz, yapacağınız yolculuk ve gelecek yolculuğun düşüncesi tarafından anlaşılır bir şekilde boğulmuş olacağından, durup kaydettiğiniz ilerlemeye hayret etmek için fazla boş alanınız olmayacağından şüpheleniyorum.
Bu imaj, ilerlemeyi kutlamak için durmanın zor olduğu ve daha yapılacak çok şey olduğu için hoşgörülü ve hatta nahoş hissedebilecek, toplumsal değişim veya reformun sert aşılamasında yer alan herkese tanıdık gelmelidir.
Bu beni üçüncü noktama götürüyor: ilericiler iyimserlikten neredeyse korkmuş görünüyor - ve nedenini anlayabiliyorum.
Bugün, bu 'aşağı akış' fikrine abone olan, yani bir piyasa ekonomisindeki ilerlemeyi neredeyse otomatik olarak gören oldukça belirgin bir hareket var. Bu görüş, zamanımızın baskın kültüründe, Bay Area'dan yayılan teknoloji sektörü söyleminde özellikle yaygındır; buradaki ima, teknoloji biraderlerinin elinde bir şeyler olduğu için hepimizin rahatlayabileceğidir. Karbon yakalama ve depolama ve nükleer füzyon gibi yenilikler iklim değişikliğini çözecek, tüneller trafiğin sokaklarımızı tıkamasını durduracak ve işler ters giderse her zaman Mars'a gidebiliriz.
Bu iyimserlik havası bu kadar belirginken, reformcuların neden gergin olduklarını anlayabiliyorum. İyimserlik, serbest dozda bir gönül rahatlığıyla geliyormuş gibi geliyor, sanki sadece iyimser olmakla kendimize rahatlama izni veriyoruz.
Değeri ne olursa olsun, bu endişeyle empati kurmama rağmen, ilericilerin bu konuda rahatlamayı göze alabileceğini düşünüyorum. Çok fazla iyimserlik nedeniyle sosyal ilerlemenin önümüzdeki on yılda başarısız olması pek olası görünmüyor. Elbette daha büyük risk tam tersidir; ilericilerin ve reformcuların iyimserlik eksikliği yaşayacakları . Reform dürtüsünün, ya savaşmaya değmeyecek gevşek bir kadercilik türü yüzünden ya da insanların enerjisinin amaçsız bir öfkeyle -umutsuz bir öfke çığlığı- boşa harcanacağı için başarısız olacağı.
Bu beni Ahlaki Labirent tartışmasında kullandığım bir cümlede özetlenen son düşünceme götürüyor:
Öfke artı umut eşittir değişim
Toplumsal değişimin tarihini ne kadar derinlemesine okudukça, öfke ve umudun bir bileşimi olduğunda toplumsal değişimin genellikle hızlandığını daha çok fark ettim. Halkın ruh hali, sadece işlerin daha iyi olması gerektiği duygusuyla değil, aynı zamanda olabileceklerine dair gerçek bir inançla da karakterize edildiğinde.
Politika söz konusu olduğunda, solun veya sağın tam bir öfke ve umut paketine sahip olması oldukça nadirdir. Sağda, genellikle, özellikle daha özgürlükçü düşünce kolları arasında, bazen naiflik noktasına varacak kadar öfkesiz bir umuda sahip olma eğilimi vardır. Tekno-iyimserlerin kaydedilen ilerlemeyi kutladığını ve yukarı doğru eğri çizgilerin grafiklerini tweetlediğini görüyorsunuz. Ve bunu yaparken, bu ilerlemeyi mümkün kılmak için gereken mücadeleyi ve terleri görmezden gelme eğilimindedirler.
Bu arada solda ise tam tersi bir eğilim var. İlericilerin çoğu zaman çok öfkesi vardır ama pek umutları yoktur. Ve 2008'de Amerika'da olduğu gibi, umut etmeye izin verdikleri kısa anlar, ilerleme kaydedilmiş olsa bile, neredeyse ihanet veya kandırılmışlık hissi bırakarak oldukça hızlı bir şekilde kayboluyor gibi görünüyor.
Bana öyle geliyor ki, umudun bu eksik bileşeni bugün ilericiler için birinci dereceden bir sorun ve End State'in bu kadar iyimser bir kitap olmasından memnun olmamın bir nedeni de bu. Ayrıca, keşke biraz umudu bastırıp dijital devrim bağlamında reformu motive etmek için kullanabilseydik, burada gerçekten dünyayı değiştiren bir ters potansiyel olduğunu düşünüyorum.
Sonuçta, dijital ekonominin sorunu potansiyel eksikliği değil. Toplumsal fayda için yeni bir teknolojik çağın potansiyelinden nasıl yararlanacağımızı henüz çözemedik. Bunu yapacaksak, tıpkı Sanayi Devrimi'ne yanıt olarak modern devleti inşa ettiğimizde olduğu gibi, reformculardan onlarca yıl sert aşılar gerekecek - ve bu işi ümitsiz yapmamızın hiçbir yolu yok.
Ve iyimserlikle ilgili olan şey, onun sadece rasyonel değil, aynı zamanda işlevsel olmasıdır. Hem entelektüel hem de pragmatik veya taktiksel bir bakış açısından, alınması gereken doğru pozisyon budur.
Bu, geleceği nasıl yönettiğimizi araştıran bir yıllık serinin altıncı yazısı. İşte 1 , 2 , 3 , 4 ve 5. mesajlar . Okumak için beni Medium'da buradan takip edin . Veya Substack'te bu projeyi ayda 3 £ karşılığında destekleyin (ve ücretsiz bir kitap alın) .
Victoria lağımlarından dijital ejderhalara kadar tüm bunların arkasındaki büyük hikaye için End State kitabımı satın alabilirsiniz .
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.
Abha'da spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlayalım! Programın neredeyse yarısına geldik ve 3. proje zamanı geldi! Yalan söylemeyeceğim bu proje şimdiye kadar yaptığım en bunaltıcı, stresli ama eğlenceli proje olabilir. Başlamak için, güzel Abha şehrinde spor aktiviteleri için bir deneyim tasarlamak olan meydan okumamızla tanıştık.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
Tarih boyunca insanlar yalnızlık veya ilham aramak ya da ruhsal farkındalıklarını derinleştirmek için vahşi doğaya yalnız gittiler. Yerli Amerikalılar genellikle genç erkekleri vizyonlarını aramak için haftalarca vahşi doğaya gönderirdi (Farb 1967).