| | Diego Rodriguez de Silva Velazquez
evet arkadaşlar bu günkü ressamımız resmin babası olarak bilinir ve bir çok ressam kendisine onu örnek alır.
Diego Rodriguez de Silva Velazquez
Portekiz kökenli soylu bir aileden gelen Velazquez 6 Haziran 1599da Sevillada doğdu. 1610 yılında aşırı gerçekçi üslubuyla bilinen Herreranın atölyesinde çalıştıktan sonra Francisco Pacheconun atölyesine geçti. 1617de Aziz Luca Ressamlar Loncasına bağımsız usta olarak kabul edildi. 23 Nisan 1618de Pacheconun kızıyla evlendi. 1622de Pacheconun önerisiyle Madride gitti ve orada kraliyet ailesinin portrelerini yaptı. Başarısından dolayı saray ressamlığına getirilen sanatçı 1624te saraya yerleşti. 1627de Madride gelen Barok üslubun önemli temsilcisi Rubensle tanıştı ve onun teşvikiyle 1629 yılında İtalyaya giderek İtalyan ustalarının yapıtlarını inceledi. Napolide kaldığı dönemde ünlü İspanyol ressamı Jose de Ribera ile tanıştı. 1633ten sonra Madrid deki Buen Retino Sarayının bazı salonlarını resimledi. 1647de Alcazar ve Madriddeki kraliyet yapılarının başmüfettişliği görevini üstlendi.1644 yılında İtalyan ressamlarını yapıtlarını İspanya Sarayı için satın almak göreviyle İtalyaya gitti. 1651de kralın çağrısı üzerine İspanyaya geri döndü. 1658de üstün hizmetlerinden dolayı Santiago nişanı ile onurlandırıldı. İki yıl sonra 6 Ağustos 1660ta bir soğuk algınlığı sonucu hayata veda etti. Büyük bir törenle gömülen sanatçının acısına dayanamayan eşi de bir hafta sonra öldü. Sevillada adına dikilen anıtın altında gerçeğin ressamına yazılı olan sanatçı gömülürken Kral IV. Philip Artık mahvoldum diyerek ağladı.
Sanat Dönemleri
Velazquezin Sevilla dönemi resimleri Pacheconun atölyesinde gördüğü öğrenimin etkilerini taşır. Desene öncelik tanımak, dış çizgileri vurgulamak, biçimi çevre öğelerinden kesin olarak ayırmak ve ayrıntıya önem vermek bu etkinin izleridir. Ancak Velazquez sanat hayatının başlangıcından itibaren özgün arayışlar içinde olmuştur. Kompozisyonun içindeki mekanı iki farklı olayın yer aldığı iki farklı derinliğe böler. Ön plandaki olay asıl olaya göre ikinci derecede önemli olmasına rağmen daha büyük boyutlu tutulur. Resmin asıl içeriğini belirten arka plandaki görüntü ise daha küçük boyutlarda ancak anlatımcı bir yaklaşımla verilir. Velazquez bu uygulamaya sanatının çeşitli dönemlerinde sık sık başvurmuştur. Her defasında da çarpıcı sonuçlar elde etmiştir.
1623de Madride yerleştikten sonra sanatında yeni bir dönem başlar. Bodegones denilen natürmort öğeleriyle figürlerin birlikte tasvir edildiği resimler bu dönemin çalışmaları arasında önemli yer tutar. Venedikli ressamlardan esinlenerek geliştirdiği zengin ton değerlerini ve boya dokusuyla kendi gözlem gücünü en başarılı olduğu portre türünde birleştirir. Kraliyet ailesinden kişileri portrelerinde konumlarına uygun biçimde resimlemek için düz bir fon üzerinde göstererek anıtsal biçim anlayışıyla birlikte yalın ve sınırlı bir renk uyumu içinde işler.
Velazquez ilk İtalya gezisinde Venedikli ressamların renkçiliğinden, biçimciliğinden ve çıplak figürlerinden etkilenmiştir. Mitolojik konulu resimlerinde bu özellikler kendini gösterir. Baküs ya da Sarhoşlar (1628-29) olarak bilinen resmi bu dönemin başyapıtıdır. Güney manzarası içindeki Baküs-Dionysos-şarap tanrısı- ile çevresindekiler yunan mitolojindeki tanrılardan çok İspanyol köylülerine benzer. Velazquezin bu resimde konuya yaklaşım biçimi ve kıvrak fırça işçiliğinin oluşturduğu hareket Rubensin resimlerindekine benzerdir. Yine mitolojik bir konuyu işlediği diğer tablosu Hephaistosun Demirci Ocağı'nı 1630 yılında yapmış ve İtalya dönüşünde krala vermiştir. Resimde okçu ve güzel sanatları simgeleyen tanrı Apollon, Hephaistos'a -ateş tanrısı- karısı Aphrodite'nin- güzellik ve aşk tanrıçası- kendisini Ares- savaş tanrısı- ile aldattığını haber verdiği an gösterilmiştir. Aldatıldığını öğrenen topal tanrı Hephaistos iki sevgiliyi ağlar içine alacak bir yatak yapar ve onları bu yatakta bağlı bulduğunda öfkesini bağırarak ortaya koyar. Maden işçiliğinde usta olan Hephaistos ve yardımcıları Kykloplar ressamın her zaman çevresinde gördüğü insanlar gibi yani gerçek bir demirci dükkanında çalışanlar gibi tasvir edilmişler. Hiçbiri idealize edilmemiş. Resimde ışık gölge arasındaki çatışma hafifliyor ve ışık genişlemeye başlıyor. Bu durum Barok dönemin bitmekte olduğunu gösterir. Kompozisyon Barok'tan çok doğalcıdır. Figürler hareket halinde olduğu halde bir durgunluk etkisi gözleniyor.