1. Ulusal para biriminin sabit döviz kuru.
2. Ekonomiye yeterli para arzı sağlamak. Daha önce de söylediğimiz gibi, bugün GSYH başına sadece 43 para arzı (М2) var ve en az iki katı olmalı - yani, 86 kopecks (Avrupa ülkelerinde olduğu gibi).
3. 1-2% içinde istikrarlı bir enflasyon, fazla değil.
4. Ucuz banka kredisi - Yılda% 3-4.
5. Ve nihayet, yerli üreticilerin de nümerik bir ifadeyle desteklenmesi desteği (sonuçta hedef ölçülebilir olmalı!), Ama daha sonra yapacağız.
Kursun istikrarı ile başlayalım. Bu istikrara neden ihtiyaç duyduğumuzu zaten konuşmuştuk: Önemli olan, yaptırımlara rağmen, Rusya ekonomisinin bugün yurt dışından tedarik için çok “bağlı” olduğudur. Ve dört nala koşan bir ruble döviz kuru koşullarında ithalatın değeri tahmin edilemeyeceği kadar çarpıcı biçimde değişiyor. Sorun şu ki, üretim ve tarımımız çoğunlukla iç pazarda çalışıyor ve malları için ruble olarak gelir elde ediyorlar. Ayrıca, giderlerini ruble olarak da yürütürler ve ithal edilen bir şeyi satın almaları gerekiyorsa, ruble için dolar alırlar (veya satış için ihtiyaç duydukları ürünleri zaten satın almış olanlardan ruble için ruble alırlar). Sonuç olarak, ruble döviz kurundaki keskin bir düşüş, ithal edilen hammadde ve bileşenlerin, taşımacılığın vb. Maliyetlerinde aynı derecede keskin bir yükselişe neden olmaktadır, çünkü şimdi, onları satın almak için, aynı miktarda dolar için daha fazla ruble vermeniz gerekir. kendi ürünlerinde aynı kalır. Bu işletmelerin ekonomisini düşürür.
Yukarıdakilerin sonuçları oldukça basittir: Rublenin diğer para birimleri için sabit bir döviz kuruna ihtiyacımız var (daha doğrusu bunlardan biri için, oranları birbirine göre değiştiği için) - bu durumda ithal ürünlerin maliyeti planlanacak ve tahmin edilebilir hale gelecektir. Nasıl çalışır? Bir traktör üreten ve bunları 7 milyon ruble fiyatıyla satan bir tesis olduğunu varsayalım. bir parça için. Ancak, tek bir traktörün üretiminde, 10 000 Euro'ya mal olan ithal parçalar kullanılıyor ve euro / rublesi 70 rublesi / euro'dur. Bu nedenle, bir traktör üretmek için tesis, 700 000 ovmak harcamak zorundadır. ithal bileşenlerin alımı için - yani, traktörün satış değerinin% 10'i.
Bu nedenle, üreticimizin aynı 10% satış fiyatlarını ithal edilen bileşenlere harcayacağı bir dengeye ihtiyacımız var, hem şimdi hem de gelecekte. Örneğin, yıl için enflasyon sırasıyla% 5 idi - traktör 7 milyon ruble üzerinden fiyatını artırdı. 7 milyon 350 bin. Öyleyse, rublenin euro'yu döviz cinsinden enflasyon, yani aynı 5% 'si kadar arttırmalıyız. Ardından, 10'in yeni satış fiyatının% X'ini (735 000 ruble) harcayan üretici, tüm aynı 73,5 10 Euro'yu, değişen 000 ruble / euro oranında satın alabilecektir. Döviz kurundaki bir değişiklik enflasyona tekabül etmelidir - bu da çabalamamız gereken istikrardır.
Bu nasıl yapılır? Oldukça basit: Her yıl, tüm yıl boyunca değişmeyen ve bu şekilde hesaplanan ruble için euro veya dolara sabit bir döviz kuru koyduk - örneğin, önceki yıldaki ruble için euro için döviz kuru 70 rubleydi. Euro başına, bu yıl için planlanan enflasyon burada (örneğin, tekrar)% 5. Buna göre, bu yılki rotayı 73,5 ruble olarak belirledik. Euro başına. Herşey! Aslında, formül biraz daha karmaşık olacak, ancak bu temel değil - sabit bir oranın yönetiminin özü ve anlamı bu örnekte neredeyse tamamen yansıtılmıştır.
Şaşırtıcı olan şey - hem bugün hem de 10 yıllar önce, böyle bir ruble döviz kuruna sahip olmak için ihtiyacımız olan her şeye sahip olduk ve sahip olduk. Tabii ki ihtiyacımız olan anlayışın yanında.
İktisat bilimine aşina olan okurların zaten itiraz hazırlamaları mümkündür, çünkü ikinci bakış açısına göre ulusal para biriminin sabit oranı şüphesiz kötüdür. İktisat bilimi bize şunları anlatıyor: para biriminin serbest değişimi (dönüşümü), döviz açığını önlemek için tasarlanmış, kendi kendini düzenleyen bir mekanizmadır. Ve gerçekten - teoride, aniden bir para birimine olan talebin arzı aşması durumunda, o zaman sabit bir oranda bir açık olduğu ortaya çıkıyor - herkesin satın alması için yeterli para yok. Ancak, ücretsiz dönüşümle, durum tamamen farklıdır, para biriminin fiyatı artar, bazı alıcılar yeni bir fiyat ödeyemez ve satın almayı reddedebilir. Buna bağlı olarak talep, teklifle birlikte azalacak ve dengelenecek. Burada, elbette, en azından bunun doğru olduğunu ve isteyen herkesin hala para almayacağını, ancak modern “iktisat” destekçilerinin buna cevap vermeye hazır olduğunu iddia edebilirsiniz - bunun için daha fazla para ödeyebilecek olanlar, parayı alacaklar, yani, ürünleri hakkında daha fazla kazanç elde eden ve bu “pazarın görünmez eli” anlamına gelen, rasyonel olarak kaynağı (para birimini) daha iyi iş yapanların ellerine (daha fazla kar elde ettiği için) aktarır.
Bütün bunlar doğru.
Ancak mesele şu ki - Rusya Federasyonu diğer birçok ülkeye göre çok büyük bir avantaja sahip. Böyle bir ekonomik gösterge var, dış ticaret dengesi dengesi - bir yıl boyunca ihraç edilen ve ithal edilen ürün ve hizmetlerin değerleri arasındaki farkı temsil ediyor. Devlet satın aldığından daha fazla satıyorsa, dış ticaret dengesi pozitiftir ve para birimi ülkenin emrinde kalır. Aksi takdirde, bakiye negatifleşir ve dış ticaret işlemlerinde daha önce yapılan “stash” ı kullanmak veya yabancı para cinsinden kredileri çekmek gerekir.
Yani en yeni hikayeler Rusya, en azından 2000 yılından bu yana dış ticaret dengesinin olumlu olduğunu belirtti. Her zaman. Başka bir deyişle, ülkemize dolar, avro ve diğer poundların girişi, bunların çıkışından çok daha fazla - aynı zamanda nispeten başarılı dönemlerde de oldu (örneğin, 2010-2013, ülke krizden az ya da çok fazla çıktığında, ancak 2008 d) 'nin çukuruna ve krizlerin kendilerine henüz patlamadım. Yüksek petrol fiyatları döneminde - ve düşük bir dönemde. Bu da genel olarak tek bir şeyden bahsediyor: İthal mal tüketimimizi yüksek oranda tüketen cari seviyelerimiz satışlardan elde edilen döviz cinsinden gelirler - her şeyden önce, tabii ki, aslan ihracatımızın payını oluşturan petrol ve gaz. Yani, şu andaki ruble döviz kurunu dolar veya euro karşısında alır ve değiştirirsek, döviz sıkıntısı yaşanmayacaktır.
Devletin dış ticaret dengesini sıfıra düşürdüğü, yani, yurtdışındaki satış sayısının satın alma sayısıyla karşılaştırılabilir olduğu durumda, sabit bir döviz kuru gerçekte döviz sıkıntısı doğurabilir. Ancak Rusya Federasyonu'nda bu olmayacak. Daha doğrusu, elbette, her şey olabilir, ancak bunun gerçekleşmesi için, gelirlerde büyük bir düşüş yaşanması gerekir (bu aynı Batı’nın hidrokarbonlarımızı terk etmek konusunda tamamen isteksiz olduğu için gerçekçi değildir), ancak şimdilik sen de korkma.
Gerçek şu ki, işletmelerin mevcut ücret ve gelir seviyelerinde, ithal ettiğimiz malların (işletmelerin ve bireylerin) elde edebileceği bir sınır var - bunun ötesinde hiçbir şey kazanamayacağımız. Bunu bir örnekle açıklayalım.
Örneğin, günümüzün gelir düzeyi göz önüne alındığında, ülkemizdeki belirli bir şehrin nüfusu, 1 000 yıl başına ortalama bir fiyatla 1 000 ithal televizyon satın almaktadır, bu nedenle, dolar karşısında sabit bir ruble kur oranı olarak, ne kadar ne de satın alınan televizyonların ortalama maliyeti Nüfusun geliri büyüyene kadar - ve sadece büyüyünce, insanlar ya daha sık TV almak (satış sayısını artıracak) ya da daha pahalı ve yüksek kaliteli modellere (ortalama maliyetlerini artıracak) geçmek isteyecekler ve belki de hemen başka biri. Ancak gerçek şu ki, ücretler ve diğer gelir biçimleri gelinceye kadar (ruble olarak) Büyüyünce, televizyonlara ek bir ihtiyaç olmayacak - insanlar daha fazla TV veya daha pahalı modeller satın almak için paraya sahip olmayacak. ve ruble döviz kurunun bununla hiçbir ilgisi yok. Aynı durum, işletmeler için de geçerlidir - mevcut üretim hacimleri ve satış karları ile ithal edilen ürünleri (hammadde, makine, nakliye vb.) Belirli sınırlar dahilinde ve daha fazlasını satın alabilmektedirler. Daha fazla satın almak için işletmelerin daha fazla kazanmaya başlaması gerekir, yani şu ankinden daha iyi ve daha verimli bir şekilde çalışmak için - ve bu sabit bir ruble kurunun uygulanmasından hemen sonra olamaz.
Diğer bir deyişle, bugünkü ruble oranını dolara veya euroya karşı sabit seviyeye getirirsek, o zaman para birimi veya ithalat büyümesi için acele bir talep görmeyeceğiz - çünkü şu anda kazandığımız rubleler artık değişmeyecek bu yüzden hala ek TV, buzdolabı, Mercedes veya haddehane için ödeyecek hiçbir şeyimiz yok. İlave ithalat ihtiyacı sadece işletmeler ve insanlar ek gelir elde ettiğinde ortaya çıkabilir ve bu hala çok uzaktadır.
Fakat eğer ruble'nin tamir edilmesi bizim için faydalıysa ve hiçbir şeyi tehdit etmiyorsa - peki neden ruble'yi altın standardına geri döndürmeyelim?
Yerel ruble bugün ve yarın ise ve belirli bir devlet eşdeğeri altın eşdeğeri her zaman değecekse ne tür dalgalanmalardan bahsedebiliriz - örneğin, iki buçuk bin altın altını (bugünkü oran gram başına 2 600 ruble'dir)?
Birisi, yine, bunun imkansız olduğunu söyleyecektir - diyorlar ki, bir altın standart belirleyerek, dolaşımda paramızı sağlayacak bir altın rezervimiz olmalı ve hiçbiri olmadığından, o zaman tam bir saçmalık olacak - çok fazla para olmayacak ekonomi ve bizim de altın kadar. Bu bizi çökertecek. Fakat aslında, bir altın standart belirleyerek, dolaşımdaki her ruble sağlamak için hiç bir o kadar altınya ihtiyacımız yok. Komik olan şey şu ki, büyük ve altın standardın tanıtımı için altın gerekmiyor! Aslında, altın standart devlet düzeyinde yapılan bir ifadedir: “Bundan böyle ve sonsuza dek, birisi 1 rublesi almak isterse, bunun için 0,0025 gramının altın bedelini ödemek zorundadır!”
Kimse böyle bir fiyata ruble almak istemiyor mu? Ve bu üzüntü bizim için ne? Tüm dış ticaret sözleşmelerinde ruble cinsinden değil, dolar veya euro olarak varıyoruz. Diğer bir deyişle, bugün petrol ve doğal gaz fiyatları, ruble döviz kuruna bağlı değildir - piyasa dünya fiyatlarına bağlı olarak dolar ve euro cinsinden belirlenir ve biz de onlara dolar ve euro olarak ödenir. Daha sonra ihracatçı şirket döviz kazancının önemli bir kısmını satıyor, ruble olarak değiştiriyor - ve ne kötü, dörtnala faiz oranları ile ilgili sürekli belirsizlik yerine, ihracatçı şirket petrolünden elde ettiği geliri “altın” oranında değiştirecek ve ithalatçı firma - ihracatçı tarafından satılan dolar almak için aynı oranda?
Burada, SEÇ mezunları başka bir şeyi hatırlayabilir: bir ülke altın standardına geçtiğinde, kâğıt ve nakit olmayan para kullanarak, esasen, istediği zaman altın almak isteyen herkes için belirlenen oranda para alışverişinde bulunmayı taahhüt eder. İşte burada altın standarda karşı ikinci itiraz tam anlamıyla oluşuyor: “Peki, herkes altın için para değiştirmek için nasıl koşar, altın rezervlerimize ne olacak?”
Aslında, sorunun böyle bir ifadesi tamamen anlamsızdır. Mevcut faaliyetlerini desteklemek için işletme sermayesi - paraya ihtiyaç duyan birçok şirketimiz var. Yani, hammadde ve malzeme temini sağlamaları gerekir, işçilere ve çalışanlara ücret ödemeleri, vergi ve ücretleri transfer etmeleri vs. vb - İşletmeler parasal alana ihtiyaç duyar, alt alandaki altın çubuklara değil.
Vatandaşların çoğunun para yerine altın ihtiyacı var mı? Bizim için, para aynı değişim aracıdır, yani, yiyeceğe, giysilere ve ihtiyacımız olan diğer şeylere ihtiyacımız vardır ve eğer fazla paramız varsa, o zaman bankaya götürsek daha iyi olur - herhangi bir yüzde olsun. damlayan mevduatlarda. Genel olarak, paralarını bir kartta veya bir bankada değil, bir yastık altında altın renkli bir çubuk şeklinde tutmayı tercih eden çok az insan olacaktır.
Buna göre, “Tüm sahipler aniden devletin onlara altın vermesini isterse aniden ne olacak?” Sorusu “Bütün bankalar aniden kredilerini iade edip karşılığında bir şey vermeme talebinde bulunursa ne olacak?” Sorusu. Tabii ki ekonomi çökecek, ancak bütün bankaların kredilerini geri ödemeleri olmadan derhal iade etmelerini talep edebilecekleri bir durum kesinlikle imkansız ve bu nedenle bu konuda söylenecek hiçbir şey yok.
Öyleyse, altın standartlarından pek çok fayda görüyoruz, ancak ... hala ülkemiz için kabul edilemez. Ve neden? Mesele şu ki, altın yerine yabancı para birimine göre dengeye ihtiyacımız var ve ne yazık ki böyle bir istikrarın altın standardı bize veremiyor. Sadece altın, aynı zamanda değer olarak büyüyen ve kaybedilen bir mal olduğundan ve istikrar yerine, şu anki halimizde olduğu gibi "harika" değil, aynı zamanda ruble ile karşılaştırıldığında aynı dört nala sahip döviz kurları elde ediyoruz. ayrıca çok, çok önemli.
Burada, örneğin, dünya piyasasında bir ons altın maliyetinin dinamiği.
Örneğin, Eylül 2012 g'de, bu ons 1 745 dolara mal oldu ve Temmuz ayında 2013 g sadece 1 286 dolara, yani bu dönemde altın fiyatı neredeyse 1,36 katına düştü - dolar için ruble karşısında çok daha pahalı olurdu Belirtilen 9 ay, bu süre zarfında ruble için altın standardı belirlersek!
Altın standardının getirilmesinin bize şu ankinden biraz daha az dört nala koşan kurslar sağlayacağı anlaşılmalıdır. Ancak bizim görevimiz, durumumuza biraz daha işlevsel bir sabun vermek için beyi değiştirmek değil, döviz kurlarını gerçeğe uygun hale getirmektir! Burada elbette birileri Witte’in deneyimini ve SSCB’nin deneyimini hatırlayabilir, ancak Rus (Sovyet) ruble altınla eşit olduğu yıllarda, diğer birçok ülke de birbirlerine göre sabit döviz kurları sağlayan altın standardını kullandılar. Ancak şimdi durum böyle değil - çoğu ülke, aksine, altın standardını serbest dönüşüm lehine terk etti ve bu tür para birimleriyle altın standartına tek geçişimiz, ruble ile aynı değil.
Bu nedenle, altın bir standarda ihtiyacımız yok - seçilen para birimine göre sabit bir döviz kuruna ihtiyacımız var.
Burada bir dakika daha not etmek gerekiyor. HSE’den mezun olanlar, her şeyi yerine koyan pazarın görünmez eliyle ilgili olarak çok fazla konuştular, para biriminin en iyi şekilde ücretsiz fiyatlandırılmasının, bu para birimini satın almak isteyenler arasında dağıtımını sağladıkları görülmektedir. Ama işte kötü şans ... Gerçek şu ki, sadece üretim faaliyetlerini yürütmek veya ithal edilen ürünleri yeniden satış amacıyla ülkeye ithal etmek için bu para birimine ihtiyaç duyanların döviz alım satım işlemlerine katılmaması. Hiçbir şey üretmeyen ve ülkeye herhangi bir mal ithal etmeyenlerin kitlesi döviz alım satım işlemine katılıyor: onlara döviz tüccarı diyoruz ve ben onların spekülatörleri diyeceğim çünkü işlerinin sonucu ... hiçbir şey - hiçbir şey üretmeden döviz kuru farkları kazanıyorlar ve hizmetler. Örneğin, bir tür ekipman satan bir aracı firma alın - bu da hiçbir şey üretmiyor gibi görünüyor, değil mi? Ürünü tanıtır, alıcı arar, genellikle işlemle ilgili çeşitli sorunları çözer ve ayrıca ekipmanı vb. Sağlar: yani, hizmetlerini ihtiyaç duyanlara satar. Döviz tüccarı böyle bir şey yapmaz - kurs düşükken aldı, uzun boylu olduğunda sattı - kimsenin ihtiyaç duymaktan başka bir şeye ihtiyacı yok. Bu, elbette, yalnızca spekülatif işlemlerle ilgilidir - bir tüccarın (bayinin) üretim ya da alım satım para birimi alırken ona güvenen bir müşterinin çıkarlarına çalıştığı bir durumdur - tamamen farklıdır.
Dolayısıyla, bu spekülasyonlarla ilgili hiçbir şey olmazdı, hacimleri göreceli olarak küçükken, ancak bir noktada araba attan çok ilerideydi. Döviz kurları gerçek arz ve talep ile değil, aynı zamanda spekülasyonların sonuçlarıyla da belirlendi (ve öyle görünüyor ki). Ama neden biz yapmalıyız? Çünkü "bütün aydınlanmış dünya bunu yapıyor" mu? Böylece, buna katılmıyorum ve buraya asla girmeyeceğimiz çok şey yapıyor.
Sabit bir döviz kuruyla ilgili iyi olan şey, eğer tamamen öldürmezse, finansal spekülasyonu büyük ölçüde azalttığıdır. Eğer oran esasen değişmediyse, döviz kuru değişiminde nasıl oynanır? Genel olarak, gördüğümüz gibi, rublenin sabit döviz kurunun bazı avantajları vardır, ancak bunun girişinin basit bir mesele olduğu düşünülmemelidir.
Öncelikle, oranımızı belirleyeceğimiz bir para birimi seçmeniz gerekir. Çünkü, bariz nedenlerden dolayı, ruble döviz kuru tek bir para birimine karşı sabitlenebilir, ancak bir kerede hepsi değil ve burada hata yapmamak önemlidir.
İkincisi, bize uygun bir başlangıç kursu kurmamız gerekiyor. Elbette en kolay yol, onu gerçek akım seviyesine ayarlamaktır. Ancak bunu yapmak doğru olacaktır - Rusya'nın kalkınmasındaki öncelikli sektörleri belirlemek, seçilen para birimine göre en yüksek ruble oranını değerlendirmek ve kalkınma için en iyi koşulları alabileceklerini tespit etmek. Yine, eğer bu seçimi yaparsanız, hangi sektörlerin girdi oranından etkileneceğini bulmalı ve muhtemelen bunlara bir miktar tazminat sağlamalısınız.
Ve son olarak, üçüncü ... Üçüncüsü, yazarın tüm avantajlarıyla sunduğu sabit ruble döviz kurunun, mevcut Rusya Federasyonu hükümeti tarafından ASLA kabul edilememesinin nedenidir.
Dikkatli bir okuyucunun muhtemelen şu şekilde görünen kötü niyetli bir soru hazırladığı: “Eh, yazar, haklısın - ruble sabit kur oranının girmesinden hemen sonra para için acele talep olmayacak, açık ortaya çıkmayacak. Ama sonra ne? Sizin tarafınızdan önerilen önlemlerin bir sonucu olarak, Rusya ekonomisi kademeli olarak artacak, ithal ürünlere olan talep artacaktır ve şimdi dış ticaret dengesi hala bizim lehimize ise, o zaman ithalatın yaklaşması ve daha sonra ne kadar soğuk olursa olsun, ihracatın boyutunu aşmaya başlaması için bir zaman gelecektir. Öngörülebilir gelecekte, iç pazarın dolması nedeniyle işletmelerimiz genişleyecektir - dünya pazarlarına büyük erişim güvenemiyoruz. Ve sonra ne? "
Bu tamamen doğru bir soru. Gerçek şu ki, ruble sabit bir döviz kuru, ihracatımız ithalatı aştığı sürece etkili olacak ve sonra sorunlar başlayacaktır. Bu nedenle, devletin ekonomiyi düzenlemedeki önceliklerinden birinin, ithalat ikame politikaları ile birlikte, ihracata yönelik işletmelere (yani ürünleri yabancı para için satın almaya hazır olan teşebbüslere) yönelik desteğin bir kombinasyonu olması gerekir. Başka bir deyişle, bir yandan devlet, daha önce yurtdışından satın aldığımız ürünlerin yerine kendi üretiminin gelişimine katkıda bulunmalıdır. Sadece “yüksek” “Intel'i yakalamak ve istila etmek” hedefiyle başka bir Skolkovo inşa etmek için acele etmeyin - garip bir şekilde, aslında tohum patatesleri ve gübreleriyle başlayarak sorunsuzca yapabileceğimiz pek çok şey satın alırız . Öte yandan, devlet ürünlerini yurtdışına satabilen işletmelere yardım etmelidir. Başka bir deyişle, ruble sabit bir döviz kurunun tüm faydalarını kullanabilmek için devlet iki şeyi yönetmeye başlamalıdır: ihracat kazançlarından gelen döviz kütlesi ve dış ticaret dengesi, dengenin pozitif kalmasını sağlamak. Nasıl? Bu konuyu “Yurt İçi Üretici Desteği” bölümünde daha detaylı olarak tartışacağız - ama bu daha sonra olacak.
Başka bir deyişle, ruble için sabit bir döviz kuru almak istiyorsak, bir noktada dış ticaret dengesinin çarpıcı biçimde düşebileceği ve bir döviz açığını önlemek için tüm gelirimize ihtiyaç duyacağımıza hazırlıklı olmalıyız. Bunun için devlet, kuruluşumuzda döviz kazancı tekelinin restorasyonu gibi popüler olmayan bir adım atmalıdır. Başka bir deyişle, tüm döviz kazançları devletin elinde toplanmalıdır. Ne de olsa şimdi neler oluyor? Oligarşi yurtdışında nasıl para çekiyor? Genel olarak, onları dışarı çıkarmaz - onları eve geri döndürmez. Yani, şirketin dış ticaret işlemlerinden gerçek bir alıcıdan gelir elde eden belli bir dış döşeme şirketi kuruluyor - ancak yalnızca üretim maliyetlerini karşılamak için gerekli olan para Rusya Federasyonu'ndan alınıyor ve kâr hala “döşeme” olarak kalıyor. yurtdışında milyarlarca dolar kapitalistlerimiz kuruldu. İlginç görünüyor - dış ticaret dengesinin olumlu yönde seyrediyoruz, ancak işlemdeki para birimlerinin tamamı eve dönmüyor. Ayrıca, başka bir sorun ortaya çıkıyor - ihracata yönelik işletmelerimizin karı yapay olarak küçümseniyor, bütçe vergi saymıyor ...
Peki bunun “elitlerimiz” için ne gibi sonuçları var? Brzezinski’nin sözleri: “500’in milyarlarca dolarlık Rus seçkin bankası bulunduğundan, bunu anlayacak mısın: seçkinlerin mi yoksa zaten bizim mi?” Zaten tacizde bulundun, ama daha az adil olmadılar.
Genel olarak, böyle bir durum ülke için hiçbir açıdan sağlam ve faydalı olarak değerlendirilemez. Ancak bunu değiştirmek (devleti döviz kazancı elde etmek için zorlamak, açık deniz şirketlerinin kullanımını yasaklamak, onların kullanımını özellikle büyük ölçüde zararlı vergi kaçakçılığı olarak kabul etmek, vb.) “Elit” e “devredilemez” haklarında baskı yapmak anlamına gelir. ve elbette, buna asla katılmaz.
Bu arada, özenli okuyucu tekrar not edebilir: “Siz, yazar, garip bir şey yazıyorsunuz. Belirlediğiniz öncelikler bir piyasa ekonomisinin karakteristiği gibi görünüyor ve aniden - bang - sabit bir ruble döviz kuru, döviz kazancı tekeli, spekülasyonun reddi ... Bizi SSCB'ye geri ne diyeceksiniz? ”
Ve neden olmasın, sevgili okuyucu? SSCB'de yaşadık ve eksikliklerinin farkındayız. Şimdi kapitalizm altında yaşıyoruz (söylemeliyim, oldukça vahşi) ve gerçeklerinin, geç Sovyet döneminde bize görünen “sütlü ve ballı süt nehirlerinden” ne kadar iyi olduğunu görüyoruz. Öyleyse neden mümkünse her birinin sahip olduğu avantajları kullanarak iki sistemi alıp birleştirmiyorsunuz? Neden güçlü, rekabetçi bir ekonomiye sahip sosyal odaklı bir devlet yaratmıyoruz?
Devam edecek ...