Bir okul lideri olarak, sıklıkla öğrenmenin doğası hakkında güçlü iddialar içeren şeyler okumam istenir. Geçenlerde bana bir şey hakkında ne düşündüğüm soruldu Blog yazısı Robert Kaplinsky tarafından. Bay Kaplinsky hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve onu ya da çalışmalarını kötülemek gibi bir amacım yok, ancak yazıdaki ana iddia, “her ihtimale karşı” yapı iskelesinin çok daha aşağı bir yaklaşım olduğu yönündeki iddia beni çok şaşırttı. “tam zamanında” iskeleden daha fazla öğretim.
Anlayabildiğim kadarıyla, her ihtimale karşı yapı iskelesi (yani, “kötü” yapı iskelesi), çoğu öğrencinin sahip olduğu kavram yanılgılarını önceden tahmin etmek ve problem çözme konusunda önceden açık talimat vermek anlamına geliyordu. bu bana öyle geldi iyi öğretim.
Tam zamanında yapı iskelesi (yani, “iyi” yapı iskelesi), öğretmen en kötü bomba gibi görünen öğrencilere ulaşmaya çalışırken, öğrencilerin matematik problemleriyle kendi başlarına mücadele etmelerine izin vermek olarak tanımlandı. Bu yöntem bir anda görünüyor yetersiz (5 dakikada tüm grupla giderilebilecek bir boşluk şimdi 5 dakika x 28 bireysel toplantı = 140 dakika sürüyor) ve etkisizolduğu şeklindeki sağduyu ifadesine meydan okuyarak uçurumun tepesine sağlam bir çit koymak, dibe bir ambulans koymaktan daha iyidir.
Argümanını desteklemek için araştırmalardan alıntı yapmayan blogun yazarı, matematik öğretmenliği kariyerinin başlarında “her ihtimale karşı” yapı iskelesine ne kadar güvendiği hakkında yakınıyor:
ben [would turn] ne olabilirdi iyi keşif dersi “Bay Kaplinsky’nin bize gösterdiği beceriyi akılsızca kullanalım çünkü başka neden bize göstersin?”
Beklemek. “İyi keşif dersi” diye bir şey var mı? Bildiğim kadarıyla, buluş yoluyla öğrenme, belki hala popüler olsa da, itibarsız talimat şekli. Kanıtlar basitçe desteklemedi. Örneğin, Richard Mayer (2004), keşif yöntemlerinin, özellikle “saf” keşif yöntemlerinin rehberli öğretim biçimlerinden daha düşük olduğunu açıkça gösteren üç ayrı araştırma kuruluşunun literatürünü gözden geçirdi. Şu sonuca varmıştır:
Mezarından dönen bazı zombiler gibi, saf keşif savunucularına sahip olmaya devam ediyor. Bununla birlikte, eğitim uygulamalarına kanıta dayalı bir yaklaşım benimseyen herkes aynı soruyu sormalıdır: Bunun işe yaradığına dair kanıt nerede?
Buluş yoluyla öğrenmeye karşı kanıtlar bununla da bitmiyor. Çalışılmış örnek etkisi (Paas & van Merriënboer, 2020), öğrencilere tam olarak çözülmüş problemler vermenin ve onlardan çalışmalarını istemenin, öğrencilerin problemleri kendilerinin çözmesinden daha üstün olduğunu gösteren eğitim psikolojisinde iyi bilinen bir olgudur. Öğrenciler, daha fazlasını öğrenmeye ek olarak, rehbersiz problem çözmeye giriştiklerine kıyasla, işlenmiş örneklere erişim verildiğinde daha düşük bilişsel yük seviyeleri rapor etme eğilimindedirler. Öğrencilerin, öğretmenlerinin tur atmasını beklerken problemlerle mücadele etmelerine izin verilmesi gerektiği fikri, çalışılan örnek etkisi üzerine yapılan psikolojik araştırmalar karşısında uçup gidiyor gibi görünüyor.
60’lar, 70’ler ve 80’lerde (Brophy & Good, 1984) araştırmacıların öğretmenlerin sınıfta yaptıkları ile öğrenci başarı kazanımı ölçümleri arasındaki korelasyonları inceledikleri süreç-ürün araştırması da vardır. Açıklayıcı öğretim için açık destek sağlamanın yanı sıra, bu çalışmanın en önemli keşiflerinden biri, en iyi öğretmenlerin yaklaşık yüzde 80 gibi yüksek bir başarı oranı elde etmesiydi (Rosenshine, 2012). Bir öğretmenin öğrencilerden bilgi sakladığı ve öğretim desteğine seyrek erişim sağladığı “tam zamanında” keşif öğreniminin bir sınıfı %80’lik sayıya uzaktan bile yaklaşabileceğini hayal edemiyorum. Çok daha iyi bir bahis, ile başlayan bir “her ihtimale karşı” dizidir. Yaparımtakip eder Yaparızve ile biter Siz yapıyorsunuz.
Daha sonra, eğitim sırasında keşfederek öğrenmenin kapsamı ile test performansı arasında negatif bir ilişki olduğunu gösteren 2015 PISA sonuçları vardır (Jerrim, Oliver ve Sims, 2019; Oliver, McConney ve Woods-McConney, 2019). Neden problem çözmenin başlangıcında paha biçilmez “her ihtimale karşı” rehberliği saklayarak en çok buluş yoluyla öğrenmeyi deneyimleyen öğrencilerin başarısızlığını tekrarlamak isteyelim ki?
Son olarak, öğrencilerin kelimeleri kendi başlarına problem çözmeye çalışmak yerine sayfadaki dalgalı çizgileri nasıl çözeceklerini sistematik olarak öğrettiğinizde öğrencilerin çok daha iyi durumda olduklarını tekrar tekrar gösteren erken okuma üzerine bir araştırma var (IES, 2016). ; Rastle ve diğerleri, 2021). Açık, sistematik ses bilgisi eğitiminin, harf-ses karşılıklarının tüm dil keşfinden daha üstün olduğu yaygın olarak bilinirken, matematik öğretimimizi tüm dile çok benzeyecek şekilde tasarlayalım mı?
Sadece birkaç yıl önce, bu tür kanıtsız blog yazısındaki tartışmalara kanardım. “Üst düzey düşünme becerilerine ilham vermenin” en iyi yolunun, öğrencilerin problemlerle “mücadele etmelerine ve başarısız olmalarına” ve “onlarla bulundukları yerde”, “tam zamanında” olmalarına izin vermek olduğunu söylerdim. Ancak kanıtların daha yakından incelenmesi, uçurumun dibindeki bir ambulansın, tepedeki sağlam bir çitten daha üstün olacağına dair giderek daha fazla şüphe duymama neden oldu.
– Zach Groshell @mrzachg
Referanslar
Brophy, J. ve L. Good, T. (1984). Öğretmen Davranışı ve Öğrenci Başarısı. Öğretim Araştırma Enstitüsü’nde (Cilt 73).
Jerrim, J., Oliver, M. ve Sims, S. (2019). Sorgulamaya dayalı öğretim ile öğrenci başarısı arasındaki ilişki. İngiltere’de boylamsal bir PISA çalışmasından elde edilen yeni kanıtlar. Öğrenme ve Öğretim, 61(Mayıs 2018), 35–44.
IES. (2016). 3. Sınıfa Kadar Anaokulunda Anlamak için Okumayı Destekleyen Temel Beceriler.
Kaynak : https://educationrickshaw.com/2021/09/03/a-fence-at-the-top-or-an-ambulance-at-the-bottom/