Böyle havalı olmak istemedim
İsa'nın şerefine olduğu gibi, dayanmak için haç aldım.
Şimdi Filistin'de savaşmayı çok isterdim;
Ama bayana sadakat yolunda gitti.
Olması gerektiği gibi, ruhumu kurtarabilirim.
Kalbin arzusu ne zaman sona erecekti.
Ama yine de gururunda.
Cennete ya da cehenneme gideceğim.
Ulrich von Singenberg. Tercüme B. Yarho
İsa'nın şerefine olduğu gibi, dayanmak için haç aldım.
Şimdi Filistin'de savaşmayı çok isterdim;
Ama bayana sadakat yolunda gitti.
Olması gerektiği gibi, ruhumu kurtarabilirim.
Kalbin arzusu ne zaman sona erecekti.
Ama yine de gururunda.
Cennete ya da cehenneme gideceğim.
Ulrich von Singenberg. Tercüme B. Yarho
Ancak ilk "kayıtlı" ya da daha doğrusu, diyelim ki - Papa'nın savaşçı keşişlerin emri ile Hugh de Payne'i onayladı. Bulunduğu isim şuydu: “İsa'nın fakir şövalyeleri ve Süleyman Tapınağı” - bu yüzden daha sonra ona Tapınak Şövalyeleri veya Tapınakçılar Şövalyeleri Nişanı (Fransızca'da “çarpma” anlamına gelir) “tapınak” anlamına gelir. Ve 1118’te Fransız şövalye Hugh de Payne, sekiz şövalye yakınıyla birlikte Filistin’deki hacıları korumak için bir emir verdi. Kendilerine şu görevi koydular: "Mümkün olduğu kadar, hacıları haydutların yararına, soygunculukların sağlamlığından ve bozkır göçebelerinin saldırılarından koruyun." Şövalyeler öylesine fakirdi ki iki kişilik bir ata sahiplerdi, bu yüzden iki süvari daha sonra ata binme emrinin baskısı üzerine tasvir edildi.
Modern "Tapınak Şövalyeleri".
Siparişin oluşturulması, resmi olarak tanındığı 1128'teki Troyes Katedrali'nde ilan edildi. Rahip Bernard Klervosky, emrin tüm kurallarının toplanacağı tüzüğünün geliştirilmesine emanet edildi. Kudüs Krallığı Şansölyesi ve Orta Çağ'ın en ünlü tarihçilerinden biri olan Başpiskopos Wilhelm Wilhelm, emrin yaratılmasını şöyle açıkladı: “Aynı yıl, birkaç asil şövalye, gerçek inanan ve Allah'tan korkan, mutlak ve itaatli olmak, sonsuza dek vazgeçmek, istifa etmekten vazgeçme arzusu ifade etti. Kendisini kilisenin yüce egemeninin ellerine adamak, manastır düzeninin üyeleri haline geldi. Bunların arasında ilk ve en ünlüsü Hugh de Payne ve Godfroy de Saint-Omer idi. Kardeşliğin henüz kendi tapınağı ya da konutu bulunmadığından, kral onlara Tapınak Dağı'nın güney yamacında inşa edilmiş olan sarayında geçici barınak sağladı. Belli koşullarda orada bulunan tapınağın kanunları, duvarlı avlunun bir kısmına yeni düzenin ihtiyaçları için yol açtı. Dahası, Kudüs Kralı I'in kralı, sakinleri ve patriği ve onların hazırlıkları derhal emrine destek sağladılar, emrin üyelerine geçim alabilecekleri bazılarına - bazıları yaşam için, geçici kullanım için başkalarına - tahsis ettiler. Her şeyden önce, günahlarını kullanmalarını ve patriğin gözetiminde "Kudüs'e giden hacıları hırsızların ve gangsterlerin saldırılarına karşı korumak ve korumak ve güvenliklerini her yönden korumak" istendi. Aynı zamanda, emir, sadece bir sözleşme değil, aynı zamanda şövalyelerin beyaz manastır bir bornoz ve pelerin ve siyah bornoz giymelerine izin verdi; Fakat Tapınakçıların omzundaki ilk Kızıl Haç yoktu. Papa Eugene III tarafından yalnızca 1145'ten sonra verildi.
Bir şövalye Tapınak görüntüsü ile Ortaçağ minyatür.
Daha sonra azizler arasında sayılan Bernard Klervosky, şövalye keşişleri hakkında şunları yazdı: “... Kutsal Topraklarda yeni şövalyelik ortaya çıktı. Yeni, size diyorum ki; hem ette hem de kandaki düşmanlara karşı ve cennetteki kötülüklere karşı çifte savaşa yol açtığı dünya tarafından bozulmamış. Ve bu şövalyelerin, kaslarının gücüne fiziksel rakiplerine karşı çıkmalarının bir mucize olmadığı, çünkü bunun sıradan bir mesele olduğunu düşünüyorum. Ancak asıl mucize, ahlaksızlık ve şeytanlarla, ruhlarının gücüyle savaşıp, din adamlarıyla aynı övgüyü kazanmaktır. ” Bernard programındaki Tapınakçıların hayatının bize geldiği şey şudur: “Komutanlarına her şeye uyuyorlar, kıyafetlerine herhangi bir şey eklemeye çalışmıyorlar, kendilerine belirtilen kıyafetleri giyiyorlar. Eşleri ve çocukları olmadan birlikte yaşıyorlar ... Aynı çatının altındalar ve bu konutta hiçbir şey kendilerine ait değil - kendi isteklerine bile değil ... "Ve önemli olduğunu düşündüğü bir başka önemli ek, daha doğrusu bir ek:" Kimseyi kendi altına almazlar. En iyilerini onurlandırıyorlar, soyluları değil ... "" Saçlarını kısa bir süre kestiler ... Saçlarını hiç fırçalamıyorlar, nadiren yıkıyorlar, sakalları darmadağın oluyor, ter kokuyorlar, kıyafetleri toz, kir ve koşumun lekeleriyle lekeli ... "
Tapınakçılara Baskı.
İlginç bir açıklama, şu anda özel temizliğin hiç de popüler olmadığı gerçeğine rağmen, kilise günahları suyla yıkayamayacağınızı öğretti. Bernard'ın sonradan parçalandıklarını söylediği gerçeği, çok şey söylüyor.
Resim, gördüğünüz gibi, en çekici olanı tarafından yaratılmadı - ve yine de, insanları sıraya çekme görevinin başarısı muazzamdı. Doğru, emri girenler söz verdi - ve çok yüce bir formda - yoksunluk söz edildi. Ancak, Bernard emri kabul etti - yerel piskoposun izniyle, elbette, kiliseden ... dışlanmış olanları bile işe almak! Ancak, bu şekilde işe alınan insanlar hakkında kesinlikle hiçbir yanılsamaya sahip olmadığı vurgulanmalıdır: “Onlar arasında” yazdı, “kötü adamlar, ateistler, suçlulara, katillere, soyguncular, soyguncular, debauchee. Çifte kazanç: Bu insanların ayrılması sayesinde ülke onlardan teslim alınacak, Doğu ise gelişlerinde onlardan memnun kalacak, onlardan önemli hizmetler bekliyor olacak ”dedi. Tabii ki, bu gerçek bir Hıristiyan için oldukça alaycı bir yaklaşım. “Aşk aşktır, ama ne zaman duracağını bilmek zorundasın!”
Bununla birlikte, haçlı seferleri gerçekten bir çok “ekstra ağızdan” Batı'nın kurtarılması için oldu ve neden bunu daha fazla kullanmıyoruz. Ve sonra, Saint Bernard bu insanlardan keşişler yapmayı düşünüyor mu? Ondan uzak - kilisenin tamamen dizginsiz şövalyelere karşı çıkabileceği, kendi iradesinden yoksun sadece profesyonel askerler - hepsi bu! Tapınağın rahiplerinden biri olmak için, bir deneme süresine katlanmak gerekiyordu - bazen çok uzun. Bununla birlikte, hem savaşçılar hem de hediyeler kelimenin tam anlamıyla her taraftan düzene akın etmeye başladı ve manastır şövalyeliği etrafında olağandışı bir çekim kuvveti yarattı. Kudüslü Aziz John Hastanecilerin Düzeni de yaygın olarak kullanılıyordu: Tapınakçılar Düzeni'nin kesin gerekliliklerinden korkanlar, burada daha yumuşak ancak atmosferik bir atmosfer olmamıştı.
Her iki emir de Kutsal Toprakları yirmi kez kurtaracak ve altı Büyük Tapınak Ustası, savaşta başlarını eğecek. Ve bu çok önemli: düzen çok zengin, çok zengin oldu: Doğu'da zorla оружия (savaş her zaman soygun olduğundan beri) ve Batı'da - bağış ve hediyelerle. Çünkü emir daha önce manastırlara sunulduğu haliyle sunuldu - yani yemin etmek, öbür dünyadan intikam almaktan korkmak ya da ruhun kurtuluşu için geleneksel bakım için. Düzen para, toprak ve hatta köle aldı. Birçok feodal lordlar onu kendi mirasçılarının sayısına isteyerek ya da hiçbir şeyin, aslında büyüyemediği, ancak tanrısal bir düzen verebilecek kadar iyi olduklarını gösteren israf alanlarına, ormanlara ve kil tarlalarına reddeden emirleri içeriyordu! Aragon kralı, krallığa kendi krallığını vermeye bile karar vermeyecek kadar ileri gitti ve yalnızca varoluşlarının en güçlü memnuniyetsizliğini, hatta yerel rahiplerin tapınak aleyhine döndüğü köylüleri bile bu düşünceye katılmaya zorladı. Ve bunun olmaması üzücü! Avrupa'da, o zaman tüm devlet Düzenin yetkisi altında olabilir ve bu sosyal bir deney olurdu! Sipariş neredeyse her şeyi aldı! Bu arada, Şampanya ve Flanders'teki bağışlara ek olarak, Tapınakçılar Poitou ve Aquitaine'de toprak almaya başladı; bu sayede Fransa'nın hemen hemen bütün kıyılarını Arap baskınlarına karşı korumayı mümkün kıldı. 1270 yılına kadar Fransa'da yaklaşık bin komutanları vardı ve bunlara ek olarak sayısız “çiftlikler” (sipariş üyeleri tarafından yönetilen küçük çiftlikler). Eh, 1307 yılı itibariyle sayıları iki katına çıktı.
Tapınakçıların Yeniden Yapılandırılması, XIII.
En ilginç şey, Tapınakçıların, ortak bir dindarlara karşı silahlarını yükseltmelerini yasaklayan tüzüklerini ustalıkla onurlandırmalarıdır. Ne de olsa, Batı'da, Doğu'da ve İspanya ve Portekiz topraklarında (ve ayrıca 1241'taki Legnica savaşında, Batu Han Moğollarına karşı) savaşında da feodal bir kan davasında bulunmadılar! Düzenin düzenlemeleri, şövalye kardeşlerin kamptan komuta duyduklarından daha uzağa hareket etmelerine izin vermemeleri, yaralanmasalar bile düzensiz ilerlemelerine izin vermemiş ya da formasyonu terk etmelerine izin vermeyecekleri şekildedir. Dahası, şövalyeler sayısız üçlü üstünlükleriyle heretiklerle savaşmak zorunda kaldılar.
Aynı zamanda, şart, yaşamlarını ortak dindarların saldırısından korumak zorunda kalırlarsa, yalnızca sonuncusu tarafından saldırıya uğradıktan sonra silah alabileceklerini belirtti. Ve görevlerini yerine getirmeme durumlarında, laik şövalyeler arasında hiçbir şekilde izin verilmeyen üç kez flagellenmeleri gerekir! Tapınakçı etini hafta boyunca yemek sadece üç kez olabilir. Yılda üç kez toplanmak zorunda kaldık, aynı zamanda üç kez kitleyi dinleyip haftada üç kez sadaka verdik ... Afişleri sallanırken düşmanlarla savaşmalıydılar. Ve sadece pankart düştüğünde ve tüm yoldaşlar dağıldıklarında veya öldüklerinde, Lord'a güvenen Knight Templar, uçuşta kaçma ve savaş alanını terk etme hakkına sahipti.
Outremer’deki şövalyelerin kardeş sayısı 300’le ilgilidir. Başka bir düzen, o zamanlar çok etkileyici bir güç olan Geçici Tapınaklara bitişik olarak birkaç yüz çiviyi yerleştirip şövalyeleri bırakabilirdi; hiçbir şey için Kudüs'ün krallarının genellikle askerlerinin öncülüğüne koyduğu bir şey değildi. Aynı zamanda, düzen, kalelerini ve kalelerini savunmanın yanı sıra açık alanda da savaşmayı başardı. Bu durumda, Tapınakçılar yorulmaz inşaatçılardı. Doğu'da kaleler inşa ettiler ve yollar attılar. Batıda, her şeyden önce kiliseler, katedraller ve elbette kaleler inşa edildi. Filistin'de, Tapınakçılar 18 büyük kalelerine sahipti ve Tapınakçılar kaleleri çok hızlı bir şekilde inşa edildi ve gerçekten zaptedilemez kalelerdi. Aralarındaki mesafeler, bu bölgenin devriye gezmesi kolay olduğu beklentisiyle seçildi. İşte Kutsal Topraklarda Düzen tarafından inşa edilen kalelerin tam listesi: Safet (sadece dört yılda inşa edilmiştir), Celile'deki Belvoir ve Palmer Kalesi, Lübnan'daki Beaufort ve Arcas kaleleri, Suriye'deki Tortosa, Kırmızı ve Beyaz Kaleler. Ek olarak, bu kalelerin her birinde büyük ayrılmalar meydana geldi ve bu da önemlerini daha da güçlendirdi. Örneğin, Şam'dan Akkon'a kadar yolu korumak için inşa edilen Safad kalesinde, Ürdün Nehri üzerindeki geçiş bölgesinde ve 1240'teki Nişan tarafından restore edilen barış zamanında elli Tapınakçı vardı. Ayrıca takviye olarak emrinde otuz acemiler vardı. Ayrıca, elli daha hafif silahlı süvari savaşçıları, otuz okçu, sekiz yüz yirmi asker ve dört yüz köle vardı.
Siparişin oluşumu 1139'te, herhangi bir tapınağın herhangi bir sınırı özgürce geçme hakkına sahip olduğunu, herhangi bir vergi ödeyemediğini ve Papa Hazretleri dışında kimseye itaat edemediğini belirten Innocent II'nin mermisi ile tamamlandı. 1145'ten sonra sadece sol omuzda değil, aynı zamanda göğüste ve sırtta da haç kullanmaya başladılar. Tapınakçıların bayrağı iki renkliydi: üst kısım siyah, alt kısım beyazdı. Siparişteki siyah cüppe karelerde ve hizmetçilerdeydi. Askeri rütbede iki yürüyen at, bir savaş atı ve gönüllü olarak bir ücret karşılığında hizmet eden bir şövalye vardı. Bu durumda, şahsi cezalandırma kesinlikle yasaktır. Şövalyeleri kahverengi kıyafetler giyen ve atlı saflarında savaşan çavuşlar izledi. Her birinin kendi atı ve uşağı vardı. Düzenin kalelerinde, şövalyelerle aynı odalara yerleştirilmişlerdi ve tamamen aynı yataklara sahiplerdi. Ancak kampanyada ne çadırlar ne de kanopiler kendilerine söylenemezdi - hemen yerde yattılar ve aynı kazandan yediler. Orduda bulunan silahlı hizmetkarlar, diğerleriyle birlikte kardeşleri standart taşıyıcısının emri altında savaşa girdiler. Sonunda, Tapınakçıların ordusunda paralı askerler de olabilirdi - genellikle Ermenilerden toplanan ve atlı okçuları temsil eden, ancak her zaman ateş etmeden önce çıkarmaları gereken Turkopüller. Gerçekte ve mühürlerini tasvir ettikleri şekilde değil, yürüyüşe iyi uyum sağladılar. Emir Nişanı'na göre, şövalye sahip olmalıydı: küçük bir çadır, çadır mandallarını sürecek bir çekiç, sonra başka bir ip, bir balta, kesinlikle iki kamçı ve aynı zamanda uyku aksesuarları için bir çanta. Daha sonra bir tencereye, bir elemeye, bir elek, tahıl iki elek, daha sonra iki kavanoz ve ayrıca bir kepçe, bir kaşık ve iki bıçak, vb. Tapınakçılar her zaman en iyi kalitede olmuştur. Doğal olarak, tüm bunlar paket atlarla taşındı, aksi halde şövalye böyle bir yükle tek bir adım alamazdı!
Burada, askeri fahişelere ek olarak, Tapınakçıların finansal işlerin gelişimi açısından da çok becerikli insanlar olduklarını gösterdikleri söylenmelidir. Ne de olsa, çekleri icat eden, varlığı artık insanların yanlarında altın ve gümüş taşımamasına izin veren Tapınakçılar oldu. Şimdi sadece küçük bir deri parçasıyla hac yapmak mümkündü, ancak daha sonra herhangi bir sipariş komutanlığına yöneldi ve oraya doğru miktarda para getirdi. Böyle bir çekin sahibinin parası, Orta Çağ'da çok fazla olan soyguncular için erişilemez hale geldi. Sipariş, yılda 10'te kredi verirken, kullanıcı komisyonunun 40'i ve yüzde daha fazlası vardı. Ve papalar, haçlıları serbest bıraksa da, bir kampanyaya devam ederken, borçtan Yahudi tefecilere kadar, Tapınakçılar her zaman borçlarını geri verdiler.
Tapınak Şövalyeleri'nin betimlenmesi de dahil olmak üzere figür minyatürleri bugün çok popüler.
Zenginliklerin yozlaştığı ve çok geçmeden temperlerin birçok yönden değiştiği bilinmektedir. Örneğin, emir tüzüğü gıdada ılımlılık öngördüğü halde, şarabı şu miktarda bile doğmuş gibi tükettiler: “Tapınakçı gibi içecekler” - bu, en ufak bir şekilde! Doğal olarak, uzun süre boyunca sipariş tarafından toplanan servet tarihKendisi için çok fazla kıskançlık yarattı, Haçlıların Kutsal Topraklardan sürgün edilmesinden hemen sonra zulüm emri başladı. 1307'ta Fransız Philip IV (bu arada Tapınakçılara büyük miktarda para borçluydu!) Tapınakçılara büyücülük suçladı ve itiraf almak için tutuklanmalarını ve işkence edilmelerini emretti. Ardından Papa, elbette idam edilen yargılamalarını emretti. Ancak Fransa dışında hiçbir yerde Templar şarabı kanıtlanmadı. Bununla birlikte, papa yine de Emri ortadan kaldırdı ve son Büyük Ustası, 1314'taki Seine'nin ortasındaki bir adada Paris'in merkezindeki hissesinde yakıldı ve ölmek üzere, kralı ve papayı lanetledi ve ikisi de kısa sürede öldü! Birçok Templar İngiltere ve İskoçya topraklarında kaçtı. Almanya'da, Teutonic Order'a girdiler ve Portekiz'de siparişin adını değiştirdiler ve Mesih'in Şövalyeleri olarak bilindiler.
Ancak bu, on üçüncü yüzyılın şövalyelerini, ünlü "Haçlı İncilini" veya Macius'un İncilini göstermektedir.
Ancak İtalya'da, Toskana'dan San Stefano Nişanı Şövalyeleri, Tapınakçıların mirasçıları oldu. 1561'ta korsanlarla savaşmak için Büyük Dük Cosimo de Medici Toskana tarafından kuruldu. Emrin bir Benedict tüzüğü vardı ve Büyük Dük, onun patronuydu ve aynı zamanda Üstattı. Düzenin kardeşleri dört sınıfa ayrıldı: soylu şövalyeler, rahipler, hizmetkar kardeşler ve canones kadınlar. Nişanın merkezi Pisa’daydı. Siparişin mutfakları Malta Şövalyeleri'nin mutfaklarıyla birlikte hareket etti ve onlarla birlikte Akdeniz'de devriye gezdi. Düzenin 12 galerisi, Hıristiyan devletler filosunun Türklere karşı kesin bir zafer kazandığı 1571'teki Lepanto Savaşı'na katıldı. Bu siparişteki giysiler, açık kırmızı bir astar ve göğsün sol tarafında, altın kenarları kesilmiş kırmızı bir Malta haçı olan beyaz bir pelerindi. Hizmetçi kardeşler için beyaz bir pelerin veya kırmızı bir haç eklenmiş basit bir tişörttü. Beyaz giysiler rahipler tarafından güveniyordu ve kırmızı haç örgülerden yapılmış sarı kenarlıydı.
Templar reenactors