Yirmili yaşlarımın derinliklerine girerken, ne zaman ailem veya arkadaşlarımın yanında olsam (düzenli olarak iletişim kurmadığım) şu soruyu alıyorum: 'Birini görüyor musun?' Ve nasıl cevap vereceğimi asla bilmiyorum. Bir süredir kesinlikle sevimli olan ama benim erkek arkadaşım olmayan bu adamı 'görüyorum'. Beni yanlış anlamayın, onun benim erkek arkadaşım olmasını istemiyorum. Biz sadece iyi anlaşan ve birbirimize cinsel olarak ilgi duyan arkadaşız. Şu anda bir ilişki istemiyorum ve sanırım o da aynı şekilde hissediyor, benim hafta sonlarımın kız arkadaşlarımla dışarı çıkmasını ya da önüme çıkan her neyse açık olmasını seviyorum.
Yaşadığım bu “şeyi” severken, insanların menfaatleri olan arkadaşları olan kızları küçümsediği hissine kapılıyorum. Her gece dışarı çıkıp erkek tavlamasam da, yine de insanların yanlış bir şey yaptığımı düşündükleri hissine kapılıyorum. Şu anda sahip olduğum anlaşmadan gerçekten vazgeçmek istemiyorum, ama arkadaşlarıma kiminle çıkacağım konusunda yalan söylemek zorunda kalmak istemiyorum. Karışık mıyım? Faydalı bir arkadaşım olamayacak kadar yaşlı mıyım? Ben ne yaparım?
Atlamadan sonra adamımızın tepkisini görün!
Bu harika bir soru. Aslında bu soruyu seviyorum.
Bu soruyu sevmemin nedeni, bunu gerçekten kendinle ilişki türü bir soru olarak görmem. Mutlu olduğunuz bir anlaşma ile yaşıyorsunuz, ancak sosyal çevreniz size kötü bir şey yaptığınızı düşündüren sorular soruyor.
Şimdi şöyle diyebilirsiniz, 'Bu diğer insanlarla ve onlarla nasıl etkileşimde bulunduğum veya konu hakkında nasıl konuştuğumla ilgili bir sorun değil mi?'
Hayır derdim. Hayır derdim, çünkü hakkında güçlü hissettiğin fikirlerin var ve hayatının diğer alanlarında 'doğru' hissettiğin için. Ve hayatınızın bu alanlarında, o alemde bir fikir ayrılığına sahip olabilirsiniz, ama bunda sorun yok. Geçmişler geçmiş olsun.
Benim için belli toplumsal görüşlerim var. Herkes yapar. Toplumsal görüşlerimin iyi olduğunu düşünüyorum… Görüşlerimi daha iyi, daha tatmin edici bir dünya vizyonu olarak görüyorum. Ama herkes benim görüşlerime katılmaz. Sorun değil - bunlar benim görüşlerim ve bu benim hayatım ve bunda sorun yok.
Buradaki amacım, neye inandığım, neyi sevdiğim ve benim için neyin işe yaradığı hakkında derinlemesine düşündüğümdür. Neye inandığımı ve hayatımda benim için nasıl çalıştığını düşünmek için zaman ayırdım (ve zaman ayırmaya devam ediyorum). Ve bunun hakkında ne kadar çok düşünürsem, yaptığım seçimlerin benim için doğru olduğunu ve başkaları için olması gerekmediğini o kadar çok anlıyorum.
Ancak bu, sorunuzu yanıtlamak zorunda değildir. Bu, cevabıma daha çok bir önsöz.
Cevabım, bana ne istediğinizi anlamışsınız gibi geldi. Bana öyle geliyor ki, adama karşı dürüstsünüz ve ikiniz de aradığınız şeye uyuyorsunuz. Kimse diğerine liderlik etmiyor, kimse numara yapmıyor, kimse incinmiyor. Esasen, ilişkideki diğer kişi, ilişkiler söz konusu olduğunda gerçekten önemli olan tek kişidir.
Judy Garland bir keresinde, 'Başkasının ikinci sınıf bir versiyonu olmak yerine kendinizin birinci sınıf bir versiyonu olun' demişti. Hayatın bizim için gerçekten nasıl olmasını istediğimize dair vizyonumuz içinde yaşadığımızda ve istediğimiz geleceğin vizyonuna doğru ilerlediğimizde, bu hayattaki tatminimizin büyük bir parçasıdır..
Başka tatmin edici şeyler de var. Örneğin, gerçekten tamamen anlaşılmak ve başka bir kişide sevgi yoluyla görülmek… bu tatmin edici bir deneyimdir. Birine derin ve dokunaklı bir şekilde yardım etmek… bu tatmin edici bir deneyimdir.
Ve farklı insanlar tatminlerini farklı şekillerde alırlar. Yine de, tüm yüzey seviyesinin ve dış şeylerin altında, tatminimiz gerçekten sahip olduğumuz tek şey. Eğer tatmininizi başka bir kişinin hayatını daha iyi hale getirecek şekilde (önemsiz veya büyük) alıyorsanız, o zaman iyi bir şey yapıyorsunuz demektir. Eğer kimseyi incitmeyecek şekilde yapıyorsanız, o zaman iyi bir şey yapıyorsunuz demektir. Ve asla kimsenin veya hiçbir şeyin bu tür bir tatmin elde etme yeteneğinize engel olmasına izin vermeyin.
Bak, bana karışık olup olmadığını soruyorsun. Bana 'faydaları olan arkadaşlara' benzeyen bir şeye sahip olamayacak kadar yaşlı olup olmadığını soruyorsun. Bana temel olarak, kötü biri olduğunuzu (veya daha genel olarak, bu konudaki bir erkeğin fikrini) düşündüğümü soruyorsunuz. Bence sen değilsin. Ve bahse girerim bu sosyal korku, utanç ya da suçluluk duygularının altında ya da her ne demek istiyorsanız, siz de öyle olmadığınızı biliyorsunuz..
Geçen gece Sabrina ile Yeni Mod'a ne zaman başladığımızı konuşuyordum. İnsanların bizi nasıl uyardığından bahsediyorduk… bizi uyardık… bize endişelenecek şeyler anlattı ve neden başlamamamız gerektiğine dair nedenler anlattık. Bil bakalım ne oldu? O saçmalığı dinlememizin YOLU YOK dedik. Ve Sabrina'ya şunu söylemiştim: 'Çoğu insana ne yaptığınızı, özellikle de kendi doyum yolunuzu seçtiğinizi söylediğinizde, genellikle size katkıda bulunabilecekleri en iyi şey sahip oldukları korkulardır. düşünecekleri endişeler ve tahmin edecekleri başarısızlıklar. Bu bir çöp. '
Yapmak istediğini yapıyorsun. Bu utanılacak bir şey değil… bu kutlamanız gereken bir şey çünkü açıkçası çoğu insanın bunu yapacak cesareti yok! Çoğu insan, herkesin kendisinden beklediğini sandığı her şeyin ardından 'sessiz çaresizlik' yaşamına girer. Bu arada, herkesin yaptığı şey budur… istediklerini yapan kişinin kendisi olmasını dileyerek. Ama korkuları ve endişeleri onları canlı canlı yer!
Sizi mutlu ya da tatmin eden şeyleri yapmak için ASLA çok yaşlı değilsiniz. Birinin söylediği bir şey size böyle hissettiriyorsa - ŞU ŞEYİ KESİN. Bunun için kötü bir insan değiller, ancak aklınıza soktuğunuz şeylerden siz sorumlusunuz. O şeyleri dışarıda tut, senin için iyi bir şey yok. Başkalarının 'yapmanız gereken' şey hakkındaki vizyonlarına veya belirli bir yaşta 'olmanız gereken' yola kapılmayın. Hayatta herkesin yapması gereken şeyin, en fazla mutluluğu ve neşeyi yaşamasına neden olacağına inanıyorum. (niyetlerinin iyi olması şartıyla). Şu anda bir ilişki içinde olmak istemiyorsan ve olup bitenden memnunsan, o zaman tam olarak 'yapman gereken' şeyi yapıyorsun demektir!
Tüm söyleyeceğim bu… Bununla ilgili düşüncelerinizi bir düşünün. Bir düşünün. Ne düşündüğünüzü yazın. Netleşin ve sizi mutlu ve tatmin eden şeylerle devam edin.
Ve bir dahaki sefere biri size biriyle görüşüp görüşmediğinizi sorduğunda, ona 'kariyerinize odaklandığınızı' söyleyin. Çünkü kimse size bunun kötü bir şey olduğunu söylemeyecek…;)
- eric charles
Ben Eric Charles, A New Mode'un kurucu ortağı ve editörüyüm. İnsanların acı çekmekten kurtulmalarına ve aşk hayatlarında netlik kazanmalarına yardımcı olacak makaleler yazmayı seviyorum. Psikoloji diplomam var ve hayatımın son 20 yılını insan psikolojisi hakkında elimden gelen her şeyi öğrenmeye ve insanları yaşamla mücadeleden çıkaran şeyleri paylaşmaya ve gerçekten istedikleri hayata sahip olmaya adadım. Benimle iletişime geçmek isterseniz, Facebook veya Twitter üzerinden bizimle iletişime geçmekten çekinmeyin.