İkinci dünya savaşından sonra alt üst olan modernizme yeni başlıklar açmaya çalışan mimar ve tasarımcılar, Avrupa’da savaş sonrası toparlanmaya çalışan toplumlar için farklı alternatifler oluşturmaya başladı. Fransa’da Le Corbusier’nin brüt beton kullanımı ile öne çıkan brütalist mimari örnekleri, sosyal bir etki yaratarak çağdaşı olan mimarlara yansıdı. Corbusier’nin bir aile konteynırı olarak adlandırdığı Cité Radieuse brütalist konut anlayışının temsilcisi oldu.
Özellikle ekonomik faydaları için ikinci dünya savaşından sonra popülerleşen, toplumların daha hızlı ve ucuz bir şekilde yeniden ayağa kalkmasını sağlayan brütalist konut üniteleri, bugün varlığını sürdürürken çağdaş sanatlara da konu oluyor.
1978’de mimar Ricardo Bofill’in ütopist bir hayali olarak inşa edilen d'Espaces d'Abraxas, göçmenler için kent çeperlerinde inşa edilmiş, anıtsal ölçekte nitelendirilebilecek bir yaşam ünitesi. Bugün hala işlevini sürdüren bu devasal yapı, medyanın da etkisi ile ötekileştirilmiş bir komünite yaratmış. Genellikle göçmen nüfusun yaşadığı, kayıt dışı ekonomik faaliyetlerin devam ettiği bloklarda bir çok farklı etnik grup yaşıyor.