Kitlesel yok oluşlar, fosil kayıtlarının kapsamlı bir incelemesine göre, tüm dünyada okyanuslarda bulunan türlerin çeşitliliğini önemli ölçüde değiştiren büyük sıfırlama düğmeleri olarak görev yapmıştır. Bulgular, hayvanların neslinin tükenmesine neden olurlarsa, insanların çok farklı bir gelecekte yaşayacaklarını ileri sürüyorlar çünkü her bir türün kaybı ekosistemlerin tamamını değiştirebilir.
Bazı bilim adamları, insanların - avcılıktan iklim değişikliğine - etkilerinin büyük bir kitlesel yok oluşu körüklediğini iddia ettiler. Birkaç yeni jeolojik döneme girdiğimiz kadarıyla, 10.000 yıllık Holosen Dönemi'ni geride bırakıp, küresel sıcaklıklar ve okyanus kimyasındaki büyük değişikliklerle, Anthroposen Dönemi'ne girerek, tortu erozyonu ve Değişen çiçeklenme zamanlarından kuş ve memelilerin göç paternlerindeki kaymalara ve tüm deniz besin zincirini destekleyen küçük organizmaların potansiyel dökülmelerine kadar değişen biyoloji.
Bilim adamları bir zamanlar tür çeşitliliğinin bir grup hayvanı bu türden kalıptan atmalarına yardımcı olabileceğini düşündüler, ya onları yok olmalarına ya da geri dönmelerine yardımcı olmalarını sağladılar. Ancak, çok çeşitli türlere sahip olmanın, sonuncusu gibi çalışmalara göre, kitlesel yok oluşların ardı ardına silindiği düşünüldüğünde, herhangi bir hayvan grubu için gelecekteki başarının bir garantisi de olmadı.
O zaman ve şimdi
Zaman içinde geriye bakıldığında, salyangozlar veya mercanlar gibi büyük taksonomik grupların çeşitliliği (türlerin çoğunu içerir), çoğunlukla türlerin sayı çeşitliliğini temsil eden belirli bir denge noktasında durmaktadır. Fakat bu çeşitlilik sınırının, Dünya'nın tarihi boyunca her 200 milyon yılda bir kendiliğinden değiştiği de görülüyor.
Bugünün nesli tükenme krizi - bugün türler, sözde arka plan nesli tükenme oranının 10 ila 100 katı arasında değişen bir oranda tükeniyor.Araştırmacılar, - gezegenin yüzünü ve türlerini değiştirebilir, insanların tahmin edebileceği şeylerin ötesine geçer.
Avustralya'daki Sydney'deki Macquarie Üniversitesi'nden bir paleobiyolog olan John Alroy, “Asıl amaç, zarları gerçekten yuvarlamamızdır” dedi. "Hangi grupların en çok acı çekeceğini bilmiyoruz, hangi gruplar en hızlı şekilde geri tepecek, ya da hangileri daha yüksek ya da daha düşük uzun vadeli denge çeşitliliği seviyeleriyle sonuçlanacak."
Alroy, kesin olanın, her bir hayvan grubunun kaderinin büyük ölçüde değişeceğidir.
Science dergisinin 3'üncü sayısında açıklanan analizleri Paleobiyoloji Veritabanında (PaleoDB) neredeyse 100.000 fosil koleksiyonuna dayanmaktadır.
Elde edilen bulgular, çeşitli istiridyeler örneklerini ortaya koydu. Bunlardan biri, istiridye ve istiridyeye benzeyen, bir grup okyanusta, altta oturan, çift denekli bravalypodlar. Paleozoik çağa, 540 milyondan 250 milyon yıl öncesine hükmediyorlardı ve çeşitlilikteki iki büyük uyarlanabilir büyüme spuru sırasında yeni türlere daldılar - her defasında büyük bir çarpışma izledi.
Brakiyopodlar, daha sonra türlerin sayılarında bir artış veya çökme olmadığı ve günümüzde hala nadir görülen bir deniz hayvanları grubu olarak yaşadıkları 250 milyon yıllık bir süre boyunca düşük, fakat sabit bir dengeye ulaştı.
Sayıcı yaratıklar daha iyi
Geçmişte, araştırmacılar, fosil kayıtlarındaki türleri, her zaman periyodundan rastgele bir şekilde belirli sayıda örnek çizerek, daha az yaygın türler bırakabilen bir yöntem olarak saydılar. Aslında PaleoDB'yi kullanan iki çalışma bu yaklaşımı kullanmıştır.
Bunun yerine, Alroy, hissedar örneklemesi olarak adlandırılan yeni bir yaklaşım kullandı; burada belirli grupların fosil kayıtlarında ne sıklıkta ortaya çıktığını izledi ve her grup için orantıyı temsil eden bir hedef numaraya varana kadar yeterli örnekleri saydı.
Berkeley, California Üniversitesi'nden paleontolog olan Charles Marshall, “Bir anlamda, eski yöntemler Amerikan oylama sistemi gibi bir hayli azdır - birinci-geçmiş-kazanan yöntem temel olarak azınlık görüşlerini görünmez kılıyor” dedi. çalışmaya katılmamak. "Ancak, orantısal sistemler ile azınlık görüşleri hala mecliste sandalye alıyor."
Marshall, çalışmanın "küresel deniz verileri kullanılarak bugüne kadar yapılan en kapsamlı niceliksel analiz" olduğunu ekledi. Ancak, araştırmacıların muhtemelen PaleoDB verilerinin fosil kayıtlarının yeterli bir resmini gösterip göstermediğini tartışacaklarını da sözlerine ekledi.
Hiç bir şey sonsuza dek sürmez
Marshall'a göre, çeşitlilik kurallarının değiştiği fikri çoğu araştırmacı için sürpriz olmamalıdır.
Marshall, WordsSideKick.com'a “Benim için gerçekten ilginç bir olasılık, bazı grupların henüz bu kapakların açıklığa kavuşması için kapaklarına yeterince yakın olmayabilir.” Dedi. Ya da "evrimsel inovasyon" o kadar hızlı gerçekleşebilir ki, her bir alt grup çeşitlilik üzerinde bir kapağa ulaşmış olsa bile, yeni grupların genel çeşitliliği arttırmak için ortaya çıktı.
Eğer bir şey varsa, geçmiş yok oluşların kaydı, hangi grupların uzun vadede kazanacağını tahmin etmede zorluk çekti. “Hayatta kalmak bir şeydir ve iyileşmek başka bir şeydir” diyen Marshall, aynı konuda Science ile ilgili bir Perspectives parçası yazdı.
Birkaç tutarlı modelden biri, Alroy'a göre, çeşitlilikteki büyüme hızının her an ortaya çıkabileceğidir. Bireysel türlerin arka plan nesli tükenmesinin de aynı kaldığını, ortalama türlerin birkaç milyon yıl sürdüğünü ekledi.
Tabii ki, modern zamanların devam eden yok olma krizi, arka plan nesli tükenme oranının çok ötesine geçiyor. Alroy, yalnızca evrimsel tarihin bütün dallarını silip süpüremeyeceğini, aynı zamanda her bir türün şekillendirdiği ekosistemleri de değiştirebileceğini kaydetti.
Bu, günümüzün türlerinin dünyanın dört bir yanındaki çevreler için önemi olduğu anlamına gelir ve bu nedenle insanlar sadece geleceğin farklı türlerinden yer değiştirmelerini bekleyemezler.
Alroy, “Tüm resif kurucularını kaybedersek, milyonlarca yıl boyunca tüm tür çeşitliliğini ne kadar hızlı geri alırsak alsın, fiziksel resifleri geri alamayabiliriz” dedi.