Covid ölümlerinin en yüksek insidansı, daha iyi tedavi olanaklarına sahip olduğuna inanılan gelişmiş ülkelerde görülmektedir. Düşünmek için pek çok neden varken, asıl suçlu, halk sağlığı hizmetlerini kısıtlayan neoliberal politikalardır. Acil bakım eksikliği, Amerika Birleşik Devletleri ve İtalya’da önde gelen ölüm nedenlerinden biridir. Birçoğu herhangi bir tedavi görmedi. Amerika Birleşik Devletleri’nde sağlık sigortası olmayan yoksul insanların büyük çoğunluğu için (çoğu Afrikalı-Amerikalı ve İspanyollar), birinci basamak sağlık hizmeti bile imkansızdır.
Aynı şey orta sınıftaki işsizler için de geçerli. Bu nedenle hastalandıkları anda doktora gitmezler. Gitmeye zorlandıkları zaman, hastalık kontrolden çıkacaktı. Yeterli ekipman veya personel eksikliği işleri daha da kötüleştirdi. Trump ve diğer emperyalist yöneticiler başlangıçta büyük bir sorumsuzluk ve bencillik gösterdi. İnsanların sağlığına dikkat etmek yerine, endişeleri olağan ekonomik faaliyetleri sürdürmek ve kar aramaktı. Bu aynı zamanda orada görülen ölüm oranındaki dörtnala da katkıda bulundu. Böylesine büyük bir kayıp, ölüm oranı sadece yüzde iki olan bir hastalıktan kaynaklandı. Bu, neoliberalizmin ve onun atasının saf yetersizliğini ve insan karşıtı karakterini vurgulamaktadır.
Bu suçluların rolü burada bitmiyor. Bu patojenlerin ortaya çıkmasının tesadüfi olduğunu iddia edenler var, kimse onu durduramaz. Sonra, en fazla eksikliklerin, bu sorunu gidermek için alınan önlemlerde tespit edilebileceğini düşünenler var. Doğanın cezası olarak tanımlayanlar ve buna karşı çıkanlar var. Doğa kesinlikle bizi cezalandıracak bir tür aşkın güç olarak gelmedi. Gelecekte de öyle olmayacak. Yine de, Engels’in sözleriyle, kesinlikle böyle bir şey oldu.
Engels, insanın doğayı fethetmiş olmakla övünebilse de, sonunda ona gerçek ustanın gerçekte kim olduğunu hatırlatarak, doğası tarafından sert bir darbe alacağını yazdı. Kastettiği, insan eylemlerinin sonuçlarıydı. Kapitalist iddiaların boşluğunu vurgulayan bu sözler, kalkınmaya yönelik yıkıcı yaklaşımının tehlikesini de ortaya koyuyordu.
Bu, bugünkü Corona salgınının kökeninde ve yayılmasında açıkça görülmektedir. Bazıları maddeyi yalnızca genetik nedenlere indirgedi. Böylelikle dünyayı bağlayan emperyalist ilişkilerin oynadığı rolü gizlerler. Bu rol, Monthly Review’un Mayıs sayısındaki (Rob Wallace, Alex Liebman, Louis Fernando Shaw ve Roderick Wallace tarafından ortaklaşa yazılan) bir sonraki büyük makalede bilimsel olarak analiz edilmiş ve tartışılmıştır.
Wuhan’daki ıslak et pazarından da ayrılıyorlar. Ancak, emperyalist dünyanın oryantalist bakışında tuhaf görülen Çinlilerin yeme alışkanlıklarına takılıp kalmıyorlar. Daha ziyade, makaleleri bu pazarın ortaya koyduğu sosyal ve ekonomik ilişkilere giriyor. “Egzotik gıda endüstrisi, Wuhan’ın en büyük pazarında daha geleneksel hayvancılığın yanı sıra kendi mallarını satabilecek bir konuma nasıl geldi?” – başladıkları yer burası.
[Şuna] dikkat çekiyorlar: “Balıkçılığın çok ötesinde, dünya çapında yabani gıda, endüstriyel üretimi desteklemek için aynı kaynaklar tarafından gittikçe artan bir şekilde sermayeleştirilen, gitgide resmileşen bir sektör.” Wuhan pazarından, gittikçe küçülen vahşi doğanın kenarını çevreleyen operasyonlardan egzotik ve geleneksel yiyeceklerin yetiştirildiği iç bölgeye uzanan bir zincir var. Ve sonra bir dizi ticari / ulaşım zinciri bu merkezleri farklı ülkelere ve büyük şehirlere bağlar. Corona virüsü, tıpkı ondan önceki SARS gibi üzerlerinde dolaşarak geldi.
Johnson & Johnson gibi bazı çokuluslu şirketler, gelecekte yeni germ hücrelerinin ortaya çıkabileceği bir fizibilite haritası hazırladı. Benimsedikleri coğrafi vizyon, üçüncü dünya ülkelerine işaret ediyor. Monthly Review makalesi bu yaklaşımı eleştiriyor. “Salgın bölgelere odaklanmak, salgınları şekillendiren küresel ekonomik aktörlerin paylaştığı ilişkileri görmezden geliyor.” Bu ilişkiler dikkate alındığında, üçüncü dünya ülkeleri değil, küresel sermayenin ana kaynakları – New York, Londra ve Hong Kong – en kötü sıcak noktalar olarak ortaya çıkıyor. İnsanlara zararlı olan bu yeni virüsler vahşi yaşamdan yayıldı. Bunların çoğu bugün kapitalizmin sınırlarında gerçekleşiyor. Yani kalan ormanlık alanlarda. Ormansızlaşma, hastalık taşıyan vahşi yaşamın yaşam alanlarını yok eder ve böylece yayılması için gerekli koşulları yaratır. Birkaç gün içinde, seyrek nüfuslu ormanlardan yola çıkan yeni patojenler, zaman ve mekanı kapsayan küreselleşmeden korunarak dünyaya yayıldı.
Bu makalenin özü şu şekilde özetlenebilir: Büyük ölçüde tropikal ormanların karmaşıklığından kaynaklanan virüsler, sermayenin neden olduğu ormansızlaşma ve halk sağlığı ve çevresel iyileştirme açıkları yoluyla ana akıma girdi.
Kısacası, küreselleşme ve neoliberal politikaların ezici çoğunluğunun geçim kaynaklarında ve çevre koşullarında yarattığı değişimler, mevcut trajedinin temelinde yer alıyor. Temel çözümü emperyalist sistemin yıkılması ve Komünist projenin başarısıdır. İnsan hayatına değer veren ve doğayı kurtaran, o hayatların da bir parçası olduğu bir insanlığa ulaşmanın tek yolu budur.
Nitekim hem Küba hem de Vietnam bu olasılığı işaret ediyor. Bugün sosyalist ülkeler değiller. Kapitalizmin restorasyonu yoluyla emperyalist ilişkilerle öyle ya da böyle iç içe geçmiş ülkelerdir. Çin ücretlerini yükselttiğinde küresel tekeller Vietnam’a taşındı. Bununla birlikte, sosyalist dönemin bazı kalıntıları hala varlığını sürdürüyor.
Sağlık sektörü hala büyük ölçüde kamu sektöründedir. Gönüllülüğe büyük ölçüde katkı sağlayabilecek kuruluşlar var. Bu ülkelere pandemiyle mücadelede bu faktörlerden yardımcı olunmuştur. Eski sosyalist dönemin başarılarının artık emperyalist bir ülke olan Çin’e de fayda sağladığı görülüyor. Halk sağlığı sektörünün büyük ölçüde kitlesel mücadelelerle savunduğu Kerala, [virüsle] Corona ile diğer Hint eyaletlerinden daha iyi bir şekilde savaşmayı başardı. Bu arada, büyük özel sektör hastaneleri, yanlarına soğuk veya ateşle yaklaşan insanları acımasızca yabancılaştırıyor.
Ne kadar süreceği göreceğiz. Corona’nın yarattığı etki kesinlikle halk sağlığında bir iyileşme sağlayacaktır. Bununla birlikte, sermaye dinamiklerine tabi kılınması engeller ortaya çıkaracaktır. Sermayenin hafızası oldukça zayıf. Kar taleplerinin bir kez daha kamu sektörünü özelleştirmeye boyun eğmeye zorlaması ihtimali yüksektir. Halk sağlığı sistemi korunsa bile, sermayeye hizmet eden büyük bir veri kaynağı olarak kullanılabilir. Bu, kişisel mahremiyete neredeyse hiç özen göstermeyen veri toplamaya izin veren Springler sözleşmesinde * görülen şeydi.
Halk sağlığı hizmetine hizmet etme bahanesiyle toplanan veriler, ilaçlar, sigorta şirketleri ve diğerleri için hammadde haline gelebilir. Bu yeni, daha tehlikeli bir özelleştirme seviyesidir. Sermaye, kamu sektörü yapılarının arkasına saklanarak kâr edebilecek; kesinlikle dolaylı olarak. Aynı şey Modi’nin tanıttığı sağlık uygulaması için de geçerli.
Kamu sektörüne sahip olmak yeterli değil. İnsanların gerçekten ihtiyacı olan şey bu olmalı. Bu ancak ekonomi ve altyapıdaki özel ve kamu arasındaki boşluğu kapatan bir topluma geçişin parçası olduğunda mümkün olacaktır. Eğer bu dünyadaki herhangi bir ülkede yeniden canlandırılacaksa, sosyalizmin gölgesi [olamaz], komünizme geçiş, sürekli bir devrim olarak, komünist teorinin mevcut gelişimi tarafından yönlendirilmelidir.
* Mevcut pandemi sırasında revizyonist Marksist Komünist Parti liderliğindeki Kerala federe hükümeti tarafından bir ABD veri işleme şirketi ile yapılan anlaşma
Kaynak:https://guerrapopolare-india.blogspot.com/2020/05/il-compagno-ajith-sul-covid-19-le-sue.html
Çeviri: Devrimci Demokrasi