Onlu yaşlarımın tamamını ve 20'li yaşlarımın başını kararlı bir ilişki içinde geçirdim. Mutluydum ve aşıktım, bir gün olmayana kadar. Eksik bir şey vardı. İlişkimin ulaşamadığı bir düzey vardı. Ne kadar olmasını istesem de yeterli değildi. Ayrılmaya çok korktuğum için olması gerekenden daha uzun süre kaldım. Sonunda o kadar kapana kısılmış hissettim ki aklıma gelen tek mantıklı şeyi yaptım: kaçtım.
Pazartesi günü beş yıllık erkek arkadaşıma 300 mil uzağa taşındığımı söyledim. Cuma günü gitmiştim.
Arabayla uzaklaştığım an kararımı sorguladım. Her şeye rağmen ona hâlâ değer veriyordum ve onu tamir edilemeyecek kadar incitiyordum. Kalbini kırdım. Bu acıyı hak edecek hiçbir şey yapmadığını bilerek, onu parçalayarak izledim. Sonraki birkaç ayı yaptığım şey için kendimden nefret ederek, yaptığım tüm seçimleri sorgulayarak geçirdim. Kendimden şüphe duyma ve kendinden nefret etme karmaşasındaydım. Ya yanılmış olsaydım? Ya ilişkimiz olacağı kadar iyi olsaydı? Ya sevmek için bulabileceğim en yakın şeyi bir kenara atsaydım?
Aylarca kendimi perişan ederek geçirdikten sonra, boşluğu dolduracak bir şey bulmaya karar verdim. Belki sevişmek için rastgele bir çocuk ya da en azından konuşacak biriyle. Tinder'ı indirdim ve rastgele sağa ve sola kaydırdım.
Benimle ilk konuşan kişi sendin.
İyi bir sohbet ettik. Numaramı istedin ve ben de düşünmeden verdim. Bunların nasıl çalıştığını bilmiyordum. Daha da iyi bir görüşme yaptık ve benden takılmamı istedin. Hayır demek, kendimi mutluluğa benzeyen her şeyden uzaklaştırmak istedim. Yaptıklarımdan sonra yalnız olmayı, mutsuz olmayı hak ettiğimi hissettim. Ama bu yüzden buradaydım. Bu yüzden beni seven ve 300 mil uzağa taşınan bir çocuğu terk ettim. Daha fazlasını bulmak için.
Doğrusu, ilk başta senden pek hoşlanmadım. Sen yabancı ve tuhaftın. Nefret ettiğim sporlardan bahsettin. Benim nerdy referanslarımı almadın. Elimi yanlış tuttun. Seninle ikinci bir randevuya gitmem gereken her şeyi aldı, ortadan kaybolmak için değil.
Seninle olmak hayal edebileceğimden daha zordu. Kız arkadaş olmak benim varsayılanımdı. Nasıl sadece kız olacağımı bilmiyordum. Erkek arkadaşım olmayan birini nasıl öpeceğimi bilmiyordum. Yıllarca tamamen açığa çıkardıktan sonra karanlık taraflarımı nasıl saklayacağımı bilmiyordum. Nasıl yavaş gideceğimi bilmiyordum.
Sebep ne olursa olsun, içeri girmeme izin verdin. Etrafındaki duvarları soydun ve sana gerçekten bakmama izin verdin. Bana kendin hakkında, konuşma şeklinden, normalde paylaşmadığını söyleyebileceğim şeyler söyledin. Ben de aynısını yaptım ve korkularıma ve endişelerime rağmen sen anladın.
Evren hakkındaki düşüncelerimizi tartışmaktan, hiç vakit kaybetmeden birbirimizin kıyafetlerini çekmeye geçtik. Beni saatlerce öptün ve aralarında sıska kollarımla dalga geçti. Tavanıma bakıp, kendimizi daha derine kazarak, paylaşmak için parçaları çekerek iç içe yattık.
Ben seni sevmedim Buna ihtiyacım yoktu. Senin gibi insanların var olduğunu bilmem gerekiyordu. Sen de beni sevmedin ve sevilmemek çok rahatlatıcıydı. Mutluluğunuzu ellerimde tuttuğumu hissetmemek, kendimi en önemli şeymiş gibi hissetmemek rahatlatıcıydı. Zaten bu aşkla ilgili değildi. Bu yeniden başlamakla ilgiliydi. Hiç şüphesiz doğru kararı verdiğimi, iyi olacağımı, bir şeyin gerçekten eksik olduğunu, her neyse, bulmam gereken orada olduğunu bilmekle ilgiliydi.
Teşekkür ederim. Sen tam olarak ihtiyacım olduğunu bilmediğim şeydin.Bunu okuyun: Yalnızca ENFP'lerin Anlayacağı 25 Mücadele Bunu okuyun: Hayatımın Aşkının Bilmesini İstediğim 16 Şey Şunu okuyun: Sonbaharınızı Şimdiye Kadarki En Unutulmaz Sezonunuz Yapacak 50 Eğlenceli, Ucuz Tarih özellikli resim - Leanne Surfleet