Etimden ilk çiviyi bir su kıyısında çektim. Aynı sıkıntının şekil değiştirerek sürekli karşıma çıktığını fark ettiğim o uykusuz uzun gecenin sonunda. Çekmeye başladığımda ne saplanan en eski çivilerden biri olduğunu biliyordum, ne de çıkarmanın bu kadar zor olacağını. Sesleri, dokunuşları, renkleri, isimleri, kokuları, şekilleri, bakışları ile benim dediğin herşey arz-ı endam etti zihninde. ‘Sahipsin‘ diyordu çivi. ‘Neye?’ diye sordu yengeç. Bilmiyordun. Çiviyi çekerken suyun dalgalanışını, dalgaların birbirine dokunuşunu, suyun parmaklarından bileğine gidip gelişini ve bir süre hiç dalgalanmamış gibi kıpırtısız kalışını; güneş ışıklarının suda kıvılcımlanmasını, rüzgarın dokunuşlarının sudaki yansısını, yıldızların suya düşüşünü tekrar tekrar seyrettin. Ölçülemeyen bir zamanın sonunda etinin içindeki uç çıktı.
Yengeç bir kez daha ”Neye sahipsin?’ diye sordu.
Görsel: Django Seven
Reklamlar