Meşruiyet sorununa da Japonya’dan örnek verelim. Bu ülkede Tokugawa asırları boyunca (1600 - 1868) ticaret hor görülüyor, tüccar aşağılanıyordu. Oysa Osaka gibi büyük şehirler pratikte bir ticaret aristokrasisi meydana getirmişti. Günümüzün fütur piyasalarına benzer finansal mekanizma ve oyunların bile yaygın olduğu bu burjuva şehrinde, ülkenin nakit servetinin yaklaşık beşte dördü temerküz etmişti. “Yükselen” tüccar sınıf, ideolojik konumuna meşruluk ve saygınlık kazandırmak gayesiyle, Osaka Tüccar Akademisi’ni kurdu. Kaitokudo adı verilen bu eğitim yuvasında, görünürde sadece soyut felsefi tartışmalar yapılıyordu. Temel münazara konusu şuydu: “Doğru bileğinin kaynağı Tarih midir, Tabiat mı?” Akademi yönetimi çaktırmadan ikinci görüşü savunanlara arka çıkıyor, onların görüşlerinin yaygınlaşmasını sağlıyordu. Doğru bilginin kaynağının Tarih olduğunu söylemek, Konfüçyanizmi kutsamak ve tüccar sınıfın aşağılığının doğal olduğunu kabullenmektir. Oysa doğru bilgiyi Tabiat’tan devşirdiğimizde, hiçbir sınıfın özel ayrıcalığı olamazdı. Felsefi girişimcilik, böylece, ticari girişimciliğin meşruiyet beratı oluyordu.
Tetsuo Najita