Suya atıldılar, başları kesildi, yere atıldılar, boyandılar, örtüldüler, ağzı tıkandılar… Havuzun diğer tarafında heykelsel sadizm, vandalları, Alanları ve Süevlileri utandıracak boyutlara ulaştı. Bugün, ayakta kalan heykel kalmadığı için dünkü kadar çok heykelin yıkılmadığı şakasına düşülebilir ama bu doğru değil. Yalnızca ABD’de Kristof Kolomb onuruna 149 anıt var; bu sayıyı yalnızca aşağıdaki gibi sermaye figürleri geride bırakıyor: İbrahim Lincoln Ve George Washington. Ve daha fazlası da vardı. Toplanan verilere göre, 2008’den bu yana Amerika’yı keşfeden kişinin en az kırk heykeli yok edildi veya kaldırıldı. Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT)azalmış veya en azından arka plana gitmiş gibi görünen tarihi sembollere karşı bir öfke içinde.
“Radikaller, yönetimle, heykellerin yıkılacağından korkan, zarar görmeyecekleri bahanesiyle heykelleri kaldırmayı tercih eden yetkililerle daha iyi ilişkilere sahip oldukları için şimdiden durmaya başladılar. Kötü olan şey, yaptıklarının geri dönüşü olmamasıdır,” diye açıklıyor İspanyol kökenli ve yerli kökenli bir Amerikalı olan ve Camino Real de Tierra Adentro’nun Kültürel Miras Topluluğu Derneği’nden sorumlu olan Alfonso Borrego. Ülkenin güneyinde İspanyol varlığının önemi. Tarihi sembollere yönelik saldırılar 2000’le birlikte zirveye ulaştı. George Floyd’un ölümü25 Mayıs 2020’de Amerika’nın Minneapolis şehrinde, ilerici akımların tüm sömürge anıtlarına saldırmak için olaydan yararlandığı sırada polisin elinde ölen bir Afrikalı Amerikalı.
doğruyu söyle
«İspanya’da yaşananlar iyi anlaşılmadı ve genelleştirildi. Gerçekte bu, Trump’ın gücünü aşındırmak için kullanılan bir iç siyasi skandaldı. Karakterlerin kim olduğunu bilmeden heykelleri attılar, sadece zalim olduklarını, ırkçı olduklarını, yıkılmaları gerektiğini söylediler. Çoğu kişi Columbus’un İspanyol olduğunu bile bilmiyor. Teksas’ta araştırma yapan İspanyol tarihçi Jorge García, “Onlara bunun İtalyan olduğu öğretiliyor!” diyor. Aziz Anthony’nin ayak izleri.
Ülkede Columbus’un bu kadar çok heykeli varsa, bu onun İspanyol kimliğinden çok, birçok eyalette oldukça etkili olan İtalyan-Amerikan topluluğunun denizciyi kendi vatandaşı olarak kabul etmesinden kaynaklanmaktadır. İtalyan damgasını taşıyan iki şehir olan Chicago ve New York, Columbus Günü’nün yerine yeni bir gün koymayı kabul etmedi. Yerli Halklar GünüBaşkan Jon Biden’ın da ilan ettiği gibi.
New York’taki Kristof Kolomb’un heykeli.
ABC
Dahası, kaşif figürü 18. yüzyılda Amerikalıların girişimci ruhunun bir temsilcisi, gevşek bir şiir, onlar gibi monarşilere karşı çıkmış bir modernite kahramanı olarak popüler hale geldi. “Columbus vakası, Amerika Birleşik Devletleri’nde yüzyıllardır, fetihçilerin aksine, kahraman bir figür olmuştur, ancak bir bakıma, Latin Amerika cumhuriyetlerinde olduğu gibi, oldukça İspanyol karşıtıdır. Teksas Üniversitesi’nden profesör Jorge Cañizares Esguerra, İspanyolların o dönemde yapılmış heykelleri kendilerine fırlatmaktan rahatsız olmaları hâlâ ilginçtir, diye anımsıyor gülerek.
İspanya’nın tarihi sömürgecilik karşıtı saldırılarla bu kadar noktalanmışsa, bunun nedeni, oldukça basit bir şekilde, bunun ABD’nin kimliğinde bazılarının istediğinden ve tanıyabileceğinden daha fazla mevcut olmasıdır. Ülkenin coğrafyası, bayraklarda olduğu gibi, İspanyolca isimler ve eyaletlerin amblemleriyle doludur. Alabama, Arizona, Montana, New Mexico, Florida veya ArkansasBir zamanlar Kuzey Amerika’nın dörtte üçünü keşfedip kontrol eden imparatorluğa göndermelerle dolu. Daha sonra On Üç Koloninin İngiltere’den bağımsız olmasına kararlı bir şekilde katkıda bulunan kişi. Beyaz Saray’ın ilk taşını atan adam, Navarrese Pedro de Casanave veya haritacı Bernardo de Miera y Pacheco gibi İspanyol kökenli yıldızlar ve çizgiler tarihindeki birçok önemli şahsiyetten bahsetmeye bile gerek yok. haritalarda bilinmeyen birçok bölgeyi aydınlattı.
«Artık hakaret etmeden; “Bir şeyin doğru olduğunu anlamak için gözlerinizi açmanız gerektiğini söyleriz.”
İspanya ile ABD arasındaki bağlar devasa, görmezden gelinmesi imkansız ve aynı zamanda gözlerini sımsıkı kapalı tutanlar için görünmez. Borrego’nun soyundan gelen Apaçi Şefi Geronimo“Yıllardır kafalarına konanları düzeltmenin” tek yolunun mücadele değil, kültür olduğunu düşünüyor: “Derneğimiz kara efsanenin mücadelesinin içinde değil. Yaşananların tarihi gerçeklerini anlatıyoruz. Artık hakaret etmeden; Bir şeyin doğru olduğunu bilmek için gözlerinizi açmanızın yeterli olduğunu söyleriz.
San Antonio’daki bir okulda öğretmen olarak çalışan ve ortalama bir Amerikalının tarihsel eksikliklerinin çok iyi farkında olan García da bu görüşe katılıyor: “İspanyol tarihi hakkında hiçbir şey bilmiyorlar. Öğrenciler en fazla soyağacı aracılığıyla atalarının İspanyol olduğunu keşfeder ve araştırmaya başlarlar. Teksas şehrinde diğer tarih severlerle birlikte çalışarak Antonio de Olivares’in kardeşi orada bir heykel var. Demokrat nitelikteki belediye meclisi, onları “bu konuda var olan siyasi çarpıklığın bir örneği olarak” destekliyor; Kaliforniya’daki Demokratlar misyoner Friar Junípero’nun heykellerini kaldırırken, örneğin San Antonio’da aynı parti bunu görüyor. onlara başka bir misyoner yerleştirmeye uygun” yorumunu yapıyor.
Fatihlerin ve misyonerlerin heykellerine ve plaketlerine karşı yürütülen haçlı seferi, İspanyol mirasını yeniden keşfetmeye yönelik açık bir süreci engelledi; oysa İspanyol nüfusu durdurulamaz bir şekilde büyüyor ve dil sınırları boyunca yayılıyor, bu her zamankinden daha gerekli. Hispanikçi, “Ebeveynlerinin veya büyükanne ve büyükbabalarının İspanyol, Galiçya veya Asturiaslı olmasından gurur duyan doğrudan Kübalı göçmenler var” diyor. Richard Kagan. John Hopkins Üniversitesi’ndeki bu emekli Tarih profesörü, bazı grupların, galipleri pencereden dışarı atma arzusunu kaybetmediği konusunda uyarıyor: “Pandeminin sona ermesiyle birlikte öfke de azaldı, çünkü insanlar “O iş başına geri döndü” ve zamanı yok” diye şaka yapıyor.
Augusto Ferrer-Dalmau’nun Columbus’un gemiye bindiği Santa María’yı gösteren yayınlanmamış tablosu.
Hatta geçmişin bugünün odağına yerleştirilmesi nedeniyle heykellerin kaldırılmasıyla İspanyol köklerine olan ilginin arttığı bile söylenebilir. «Hispanik mirasın kökenini bilmek ve sahiplenmekle ilgilenen ve Hispanidad’ı bir karşılaşma fırsatı olarak gören giderek daha fazla insanın olduğunu fark ediyoruz. Bir trend değişikliğiyle karşı karşıyayız. “Hispanidad tabu bir kavram olmaktan çıktı” diye belirtiyor. Daniel UrenaAtlantik’in her iki yakasında da bu konudaki faaliyetleri koordine eden düşünce kuruluşu The Hispanic Council’in yöneticisi. «Her yıl, İspanyol mirasını öğreten öğretmenlerden öğrencilere, bu mirasa sahip çıkan bir kitap yayınlayan Anglo-Sakson yazarlara kadar farklı girişimler alıyoruz. Ağlar aracılığıyla, Amerika Birleşik Devletleri’nin farklı bölgelerinde her geçen gün daha fazla kimliği bilinmeyen kişinin araştırma yaptığını ve daha fazlasını öğrenmek istediğini görüyoruz” diye uyarıyor.
Latinler mi, İspanyollar mı?
Kaliforniya, New Mexico veya Florida gibi eyaletlerde, okullarda ve üniversitelerde öğretilen Anglo-Sakson kültürünün ötesinde bir kimliğe sahip olduğunu iddia eden büyük İspanyol nüfusları var. Güney Florida Üniversitesi’nde (USF) profesör olan Michael Francis, bu alanda çalışıyor ve öğrencileri arasında bulduğu bilgi eksikliği nedeniyle bu dönemi öğrenmek için LaFlorida.org projesini destekledi. On yıllık bir çalışmanın ardından Francis, “Bu, belgeleri inanılmaz derecede çeşitliliğe sahip bir nüfusa sahip bir sınır bölgesi halkına yaklaştırmakla ilgili; Florida’nın geçmişine ilişkin izlenimlerini değiştirebilecek bir hikaye” diyor.
Proje, kalbi tüm ülkenin en eski ve aynı zamanda daha İspanyol şehri olan San Agustín’de olan bu İspanyol bölgesinin sakinlerinin hayatı, mesleği ve maceraları hakkında mümkün olan tüm bilgilerin toplanıp internete yüklenmesinden oluşuyor. “San Agustín’de İspanyol mirasıyla gurur duyuyorlar ve hiç kimse meydanlarını süsleyen Menéndez de Avilés ve Ponce de León heykellerine dokunmayı hayal bile edemez” diye belirtiyor.
«İspanya, geçmişi Latinlerin iddia ettiği gibi yorumlamayı hesaba katmaz; fakir, çeşitliliğe sahip, çok az siyasi güce sahip ve neredeyse her zaman marjinal bir topluluktur.”
Cañizares Esguerra’ya göre, bu yerel çabaların daha büyük bir şeye dönüşmesini engelleyen engel, Hispaniklerin ülkede siyasi etkisinin olmayışıdır: «Burada İspanya’nın hiçbir önemi yok, önemli olan Latin geçmişi, onların nerede bir yeri olduğu. Kaliforniya’nın misyonerleri veya New Mexico’nun fetihçileri. Yoksul, çeşitliliğe sahip, çok az siyasi güce sahip ve neredeyse her zaman marjinal olan İspanya, Latinlerin iddia ettiği gibi geçmişi yorumlamayı hesaba katmıyor. Beyazlar ve siyahların ikiliğinin tekelinde olduğu bir toplumda, İspanyollar iki ateş arasında sıkışıp kalmış durumda. Nüfusları siyasi ağırlıklarıyla örtüşmüyor ve her halükarda kendilerini topluma sevdirmek konusunda herhangi bir çıkarları olup olmadığı açık değil. Anavatan.
Okyanusun diğer tarafında bazı kelimeler Avrupa’dakinin tam tersi anlamlara gelir. Bu topluluğun pek çok üyesi için Latin kimliği, üç yüzyıl boyunca kıtayı şekillendiren uygarlıkla değil, yalnızca yerli kültürle bağlantılıdır. «Gerçek şu ki İspanya’ya özel bir ilgi yok. Dersi iki kez öğretmeye çalıştım. ‘Güneybatıda İspanya’ ‘ABD’deki Latinler’ sınıfı her türden öğrencinin ilgisini çekerken tek bir öğrenci bile kaydolmadı. Bu bir imaj sorunudur ve İspanya’nın imajı her zaman kara efsanenin konularıyla bağlantılıdır: zulüm, taciz, soykırım” diyor. Javier Torre AguadoDenver Üniversitesi’nde İspanyol Edebiyatı profesörü.
Latinler tarihleri veya kökleri hakkında tartışabilirler ama kaçınılmaz olarak bunu her zaman İspanyolca yapacaklardır. ABD’de yaklaşık 60 milyon İspanyolca konuşanın yaşadığı ve bunların yaklaşık 45 milyonunun evinde İspanyolca konuştuğu tahmin ediliyor. ABD Nüfus Sayımı Bürosu «Hispanik nüfus çok karmaşıktır, ancak hepsi konuştukları dilin İspanyolca’dan geldiğinin umutsuzca farkındadır. Amerika Birleşik Devletleri’nde çözülmesi gereken bir sorun, diyelim ki, ulus ortaya çıkmadan önce ülkenin güneyinde zaten yerli olan bu dilin nasıl ele alınacağıdır. Kagan, “Bu, ülkeye özgü bir dil mi, yoksa göçmenlerin yakın zamanda getirdiği bir dil mi?” diye soruyor. Ne birleştirici dil, tarihin çarpıtılması bile ayıramaz.