Bu hayalet hanım törenlerin hanımı olarak ne yapıyordu! Kariyerinizi değiştirin ve bunun yerine afrodizyak satın! Diğer insanların afrodizyakları belki de en iyi ihtimalle solmuş bir canlı insanın bazı erkek hünerlerini göstermesini sağlayabilir, ancak bu tanrılar ve ilahlar gerçekten başka bir şeydir, hafif bir el sallama ve ölü bir insan bile onu kaldırabilir, gerçekten mucizevi!
Tam şovun içine giriyordu ki, Chu Wanning aniden uzandı ve Mo Ran’ın kulaklarını kapattı.
Mo Ran: “Ha?”
Chu Wanning’in ifadesi donmuştu. “Böyle müstehcen şeylere bakma.”
“Ama neden gözlerim yerine kulaklarımı kapatıyorsun?”
Chu Wanning ifadesiz bir şekilde “Bakma veya dinleme, gözlerini kendin kapatabilirsin” dedi.
Mo Ran: “Pfft. Shizun, sen gerçekten…” Kendi kızaran yüzüne bir bak, kulakların bile kırmızı, burada gözlerini kapatması gereken kişi açıkça sensin.
Mo Ran eğlencesine engel olamadı. Chu Wanning, daha önce tek bir erotik tablo bile görmemiş, buz ve kardan yapılmış bir insandı; şimdi bu kadar yakından bir çiftleşmeye tanık olmak zorunda kalırsa, boğularak ölebilir.
Ölü çift sevişirken neredeyse canlanıyor gibiydi. Hiç ses çıkarmaması gereken gergin boğazları bile bir şekilde gerçekmiş gibi inleme ve nefes nefese sesler çıkarmaya başladı.
Chu Wanning, bakmaya devam edemeyecek kadar tiksintiyle görüş alanından uzaklaştı.
Mo Ran’ın eğlencesi daha da arttı. Haylaz bir sırıtış ve alay etme niyetiyle Chu Wanning’in yüzünü geri çevirmek için uzandı.
Chu Wanning sanki sokulmuş gibi hemen geri çekildi. “Ne yapıyorsun?”
“Hiçbir şey.” Mo Ran’ın sesi bal tatlısıydı ve ona bakarken biraz da alaycıydı.
Zaten kaç yaşındasın, hala bu şeylerde kırmızı suratlısın…
Oh, bekle, aynı anda hem yeşil hem de kırmızı suratlı gibi. Aslında çok komik.
“Shizun, bize çatışmaya girmeden önce her zaman rakibin yeteneklerinden emin olmamızı öğretmedin mi? En azından hayalet hanımın yeteneklerine bakıp görmelisin.”
“Görecek ne var ki? Bakmıyorum.”
Mo Ran içini çekti. “Yüzün nasıl bu kadar ince?”
Chu Wanning karşılık verdi, “Pis sefahat, göze zararlı!”
“Sanırım o zaman bakmam gerekecek.” Mo Ran, orada küstahça yatarken, dışarıya bakarken ve “ah”, “vay”, “harika”, “aiyo” vb. Chu Wanning o kadar öfkeliydi ki patlamak üzereydi ve alçak sesle, “İstersen bak, konuşma!” diye bağırdı.
Mo Ran masumu oynadı. “Bilmek isteyeceğini düşündüm.”
Chu Wanning sonunda daha fazla dayanamadı. Mo Ran’ı boynundan yakalayarak, gıcırdattığı dişlerinin arasından tısladı, “Bir ses daha çıkarırsan, zombileri beslemen için seni oraya atarım!”
Mo Ran’d eğlendi; Chu Wanning ile, Tianwen’den tam hizmet almak istemiyorsanız, onu gerçekten çok fazla zorlayamazsınız ve bu yüzden Mo Ran biraz kendini tuttu ve itaatkar bir şekilde orada uzanıp sessizce izledi.
Hayalet çiftin keyfi doruğa çıktığında, erkek cesedi alçak bir kükreme çıkardı ve kadın cesedinin üzerinde kasıldı. Aniden vücutlarından bir tutam yeşil duman yükseldi ve hayalet metres ağzını açtı ve dumanın her bir teli bitene kadar açgözlülükle içine çekti. Memnuniyetle ağzının kenarını sildi, gözleri parlıyordu.
Bu, uygulamalarını artıran hayalet evlilik çiftlerinin “değeri” olacaktır.
“Haha, hahaha——” Tadını alan hayalet metresi daha da parlıyordu. Tekrar konuştuğunda, zayıf, değişken sesi çok daha net hale gelmişti; diye bağırdı, böğürdü, sanki sonsuz geceyi yarıp geçecekmiş gibi keskin bir sesi vardı. “Kalkın! Kalkın! Ey bekar erkekler ve bekar kadınlar! Size mahremiyet nimetini bağışlıyorum! Karşılığında bana ibadet edeceksiniz! Yukarı! Yukarı! Hepiniz yukarı!”
Mo Ran’ın kalbi güm güm attı: Kahretsin…
Ne yapmayı planlıyordu?!
Etraflarındaki yüzlerce tabutun aynı anda sallanması Mo Ran’ın en büyük korkularını doğruladı. Hayalet metres, tüm erdemleri bir anda tüketebilmek için tüm tabutlardaki çiftleri sevişmeye çağıracaktı!
Bu şaka konusu değildi. Mo Ran, Chu Wanning’i çekti. “Shizun!!!”
“Bu sefer ne var!”
“Acele edin! Dışarı çıkmalıyız! Shi Mei, o Chen kadınla kapana kısıldı!” Mo Ran panikle kendinden geçmişti. “Acele edip onu kurtarmalıyız!”
Chu Wanning dışarıya baktı. Hayalet hanımın böyle bir iştahı olacağını, tek tek çiftleri atlayarak hepsini bir kerede yiyeceğini kim düşünebilirdi!
Etraflarındaki tabutlar, içerideki hayalet evli çiftler eylemi yapmaya zorlandıkça, giderek daha şiddetli bir şekilde sallandı. Chu Wanning bu düşünceyle ağzı tıkandı, yüzünün rengi daha da çekildi. Tam o sırada, ışıldayan hayalet metresi bir şeyler hissetmiş gibiydi; başı aniden döndü, bir çift saf siyah, gözbebeği olmayan göz diğerlerinin üzerinden geçerek doğrudan Mo Ran ve Chu Wanning’in tabutuna baktı.
Akıllı olmayabilir ama o tabuttan tanıdık zührevi enerjinin yokluğunu hissedebiliyordu.
İbadet yoktu.
Hiçbir şey yoktu…
Yaşıyorlardı!!!
Sırtı aniden büküldü ve arkasında dalgalanan giysileriyle çığlık atarak saldırdı ve bir çift kan kırmızısı ve jilet keskinliğinde pençeleri doğrudan tahtayı delip tabuta saplandı.
Saldırı çok ani oldu, Mo Ran’ın kaçmak ya da savunmak için zamanı yoktu ve ayrıca tabutun içinde başlamak için neredeyse hiç hareket alanı yoktu. Tam kafasına kemikli pençelerden beş yeni delik eklenecekken, aniden aşağı kaydırıldı——Chu Wanning onu hızla kollarının arasına almış ve kendi vücuduyla örtmüştü. Hayalet hanımın beş pençesi acımasızca Chu Wanning’in omzuna saplandı!
İliklerine kadar!
“…”
Chu Wanning sessiz bir inilti çıkardı ama buna bağırmadan dayandı. Yaralanmamış eli bir susturma büyüsüyle parlayarak parmağını Mo Ran’ın dudaklarına bastırarak çıkarmak üzere olduğu sesi engelledi.
Hayalet hanımın pençeleri Chu Wanning’in etine battı, kaşıdı ve parçaladı.
Başı kildendi ve yaşayanla ölüyü yalnızca sesle ayırt edebiliyordu. Durum böyleyken Chu Wanning, omzundan kan akarken gerçekten tek bir ses bile çıkarmadı. Mo Ran, göğsüne bastırıldığı yerden yarasını göremiyordu ama Chu Wanning’in titrediğini açıkça hissedebiliyordu…
Ölü ya da diri? Yaşayan bir insanın buna yine de ses çıkarmaması mümkün değildi. Hayalet hanım olaylara anlam veremiyordu ve Chu Wanning’in omzundaki pençeleri acımasızca kazmaya, yırtmaya devam etti.
Chu Wanning acıdan titredi, ürperdi, cüppeleri soğuk terle sırılsıklam olmuştu.
Ama yine de tereddüt etmedi, öğrenciyi kollarında korurken dudağını ısırdı, sanki gerçekten bir cesede dönüşmüş gibi, dövme metal gibi tabuttaki açıklığı kapatıyordu.
Hayalet metres sonunda içerideki insanların hayatta olamayacağına ikna olmuş görünüyordu. Aniden pençelerini çıkardı ve kan sıçradı, parmakların ete ve kemiğe sürtünerek insanın tüylerini diken diken eden yapışkan sesiyle birlikte.
Chu Wanning’in gergin vücudundaki tüm güç bir anda çekildi. Sessizce nefes nefese Mo Ran’ı bıraktı.
Tabutun içindeki kan kokusu boğucuydu.
Mo Ran başını kaldırdı. Deliklerden sızan loş ışıkta, Chu Wanning’in indirilmiş kirpiklerini ve onların altında, o sessiz, inatçı gözlerde dökülen yaşları görebiliyordu.
O anka gözleri acıyla bulanıklaşmıştı ama daha da fazlası vahşi ve dik başlıydı, ıslaklıkla kaplıydı…
Mo Ran konuşmak istedi ama Chu Wanning başını salladı ve susturma büyüsünü dudaklarında tuttu. Yavaş bir nefes vermeden önce bir süre geçti ve titreyen parmak ucuyla Mo Ran’ın elinin arkasına yazdı:
Bariyer aşıldı, konuşmayın.
Dışarıda, hayalet hanım, içerideki insanların neden kesinlikle hayatta olmadıklarını anlayamayarak, onlardan herhangi bir tapınma hissetmeden onun emirlerine itaat etmeyi reddederek başını yana eğdi.
Chu Wanning, çatlaktan ona bir an baktı, bir söğüt asması belirirken, içinden ateş ışığı akarken, yaralanmamış elini saran altın bir ışık.
Tianwen elinde, gözlerini kıstı.
Ve bir sonraki anda tabuttan fırladı!!!
Tabut parçalandı ve Chu Wanning şimşek gibi uçtu, Tianwen kulakları sağır eden bir çığlık atarken hayalet hanımın boynunu sarmak için mükemmel bir isabetle saldırdı——
“Sen kimsin! Nasıl cüret edersin!”
Chu Wanning’in cevabı tek kelimeydi: “Scram!”
Kıpkırmızı gelinlikler bulut dalgaları gibi kükredi. Bu tek vuruşu saymak için her şeye katlanmıştı ve Tianwen vahşi bir gaddarlıkla savrularak doğrudan hayalet hanımın boynunu kırdı!
Kesilen boyundan tuhaf bir parfüm kokusuyla karışan yoğun kırmızı bir sis fışkırdı. Chu Wanning ondan kaçınmak için hızla geri çekildi ve bir emir verdi: “Mo Ran! Bin Vuruş!”
Mo Ran hazır bekliyordu. Emri duyunca, ruhani enerjisini yeninin içindeki gizli bıçağa yönlendirdi ve darbeyi hayalet hanımın el yordamıyla başını arayan vücuduna yöneltti.
Kil gövdesi çatlayarak açıldı ve içinde hayalet hanımın kırmızı ışık yayan yarı saydam gerçek bedeni ortaya çıktı. Chu Wanning, Tianwen’i tekrar kaldırdı ve hayalet hanımın göksel ruhunu söküp aldı. Başsız bedenin içinden bir çığlık geldi: “Nasıl cüret edersin! Ne cüret edersin! ——Kalk! Kalk! Öldür onları! Öldür onları——!!”
Altın erkek ve yeşim kızların özelliksiz yüzlerinde kan kırmızısı gözler aniden parladı, yüzlercesi Mo Ran ve Chu Wanning’e doğru hücum ederken çığlıklar atıyordu.
Yerdeki tabutlar da birbiri ardına paramparça oldu, içindeki cesetler ayakta durup bir gelgit gibi ikisine doğru koşturdu.
Mo Ran’ın bakışları hızla kalabalığın arasında gidip geldi ve Shi Mei’yi aradı. Chu Wanning sert bir şekilde, “Zombilere göz dikerek ne yapıyorsun! Acele et ve onları savuştur!” dedi.
Hayalet hanımla olan savaşın kaosu içinde, yavaş hareket eden cesetler etraflarında toplanmışken, kendilerini bir tabutun üzerinde bulmuşlardı. Mo Ran bir avuç dolusu şeytan çıkarma tılsımını yaktı ve onları fırlattı, ardından patlamalar oldu, ama onlardan çok fazla vardı, yenilen bir dalga hızla yerini bir sonrakine bıraktı.
Mo Ran aklını kaybediyordu. “Kelebek Kasabasında neden bu kadar çok ölü insan var? Kaç tane hayalet evli çift var?!”
Ciddileşen Chu Wanning, “Bu hayalet metresin ekimine bakın, tabii ki bu kadar çok genç insan doğal sebeplerden ölmezdi! On kişiden sekizi veya dokuzu muhtemelen intihar etmek için büyülenmişti! Buraya saldırın!”
Mo Ran, Chu Wanning’in gösterdiği yöne başka bir tılsım fırlattı ve ortaya çıkan patlamada beyaz kemik ve çürümüş et uçuştu.
“Bu hayalet hanım bundan nasıl ölmez?”
“Normal silahlar ona zarar veremez.”
“Peki ya Tianwen?”
Chu Wanning öfkelendi. “Tianwen’in şu anda onu bağladığını görmüyor musun! Bu şey son derece hızlı, eğer bağı çözersem, muhtemelen bir sonraki kırbaçtan önce kurtulmuş olacak!”
Giderek daha fazla ceset toplandı. Mo Ran, kazara onu yaralama korkusuyla onları tasfiye ederken, kalabalığın içindeki Shi Mei’ye göz kulak oldu. Altın bir çocuk kendini ona attı ve vahşice bacağını ısırdı, alçak sesle küfretti ve yüzüne bir tılsım fırlattıktan sonra onu ceset kalabalığına tekmeledi ve orada yüksek bir sesle patladı.
Chu Wanning, “Shi Mei ve Hanım Chen’i görüyor musunuz?” dedi.
Mo Ran, sonunda uzakta sallanan iki figür görmeden önce çılgınca aradı. “Onları görüyorum!” diye haykırdı.
“Oraya git ve onları geri çek! Olabildiğince uzağa!”
“Anladım!” Mo Ran cevap verdi, sonra durakladı. “Ne yapacaksın?”
Chu Wanning bıkkınlıkla, “Başka bir silah çağırmak için diğer kolumu kaldıramam, bu yüzden Tianwen’i kullanmak zorunda kalacağım. Hayalet hanımı serbest bırakır bırakmaz tüm bu alanı yok edeceğim, o yüzden kaybol” dedi. eğer ölmek istemiyorsan!”