Yaptırımların Putin’in politikalarındaki herhangi bir şeyi değiştirmesi muhtemel değildir. Tarihsel olarak, beyler "yaptırımcılar" nadiren amaçlarına ulaştılar. Bu, özellikle hem Sovyet hem de şimdiki Rusya için geçerliydi. Bununla birlikte, Rus oligarşlerini "evcilleştirmek" için analistler, bir boşluk olduğunu düşünüyorlar: açık deniz başkentine vurmalısınız. 2015’e göre, zengin Rus’lar açık denizde birikti, bazı verilere göre, ülkenin milli gelirinin% 75’i, yani 3’in altın rezervi!
Yaptırımlar bir şeyi değiştirirse, nadiren olur, Stefan Kaufmann yayında yazıyor "Frankfurter Rundschau".
Tarihsel olarak, ABD ve Batı'nın dayattığı finansal ve ekonomik ambargolar nadiren istenmeyen rejimlerin zayıflamasına neden olmuştur. Mevcut örneklerden biri Donald Trump ve Kim Jong-un'un yaptırım muhalefetidir. Bir diğer ünlü örnek ise Rusya'ya yönelik yaptırım savaşı. Aynı kol Washington, İran ve Venezüella’ya karşı da kullanılıyordu. Ancak, Kaufmann, Amerikalı politikacıların bu finansal "cepheler" deki başarısından şüphe ediyor.
Zaten yüz yirmi (!) Kere Amerika Birleşik Devletleri 1945 yılı yaptırımlarını açıkladı. Sadece birkaç başarı örneği var. Ekonomist Gary Hufbauer (ABD) bu konuda bazı ilginç istatistikler topladı. tarih daha da derin. 1914'ten 2009'e kadar geçen süreyi aldı. ve iki yüz uluslararası yaptırım vakası saymıştır. Yaptırımlar ancak on üç kez siyasi rejimleri rotasını değiştirmeye zorladı.
1921'teki Yugoslavya yaptırımları nedeniyle, Arnavutluk'un ek bölgelerini reddetti. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, başka bir başarı vakası daha yaşandı: ABD, Hollanda’ya bağımsızlık vermeye zorlayan Marshall Planına göre Hollanda’ya yardım etmeyi bıraktı. 1960'in başında ABD yaptırımları, daha önce Amerikan petrol şirketlerini kamulaştırmış olan Seylan'daki hükümetin devrilmesine katkıda bulundu. 1970-s'de. Güney Kore ve Tayvan, nükleer silah geliştirme planlarını ve ayrıca kendilerine uygulanan yaptırımlar nedeniyle vazgeçti. Ve başka bir örnek: 1980-s'de. yaptırımlar, Güney Afrika'da apartheid'in çöküşüne katkıda bulunmuştur.
İlginç olan, yasaklayıcı önlemlerin ele alındıklarını etkilemediği, daha çok fakirlere zarar verdiğidir. Sosyolog Joy Gordon, Irak’taki 1990 ’lerdeki yaptırımlar nedeniyle bunu yazıyor. binlerce çocuğun 880'inden önce öldü (5 yıllarında). Aynı senaryo bugün DPRK ile tekrarlanabilir: bu fakir ülkede, nüfusun yüzde 40'u yetersiz besleniyor, yüzde 70 gıda yardımı alıyor. ABD’nin DPRK’ya yaptırdığı yaptırımlar, Kore Savaşı’ndan Ne olmuş yani Kimov hanedanı bu güne hükmediyor ve roket programı durmuyor, aksine tam da gelişiyor.
Yaptırımlar aynı zamanda Suriye'deki Esad rejimi hakkında hiçbir şey yapamadı: Esad ailesinin yabancı başkentleri 2004 dondurulduğundan beri yasaklayıcı önlemler yürürlükte kaldı, ancak bunun herhangi bir etkisi olmadı.
Ve işte Rusya. Ekonomisi, Batı'nın yaptırımları neredeyse gerçek anlamda canını yakmadı. Temel olarak, Rusya’nın hammaddesi dünya petrol fiyatlarının düşmesinden etkilendi. Bugün Rusya'da bile bir büyüme oldu: IMF'nin tahminlerine göre, 2017'te ülke ekonomisi% 1,4 oranında büyüyecek.
ABD ve AB tarafından uygulanan kısıtlayıcı önlemler, Putin'in çıkarlarını ve çevresini ihlal etmiş olabilir, ancak fark edilmeyen bu insanlar üzerinde hiçbir etkisi yoktur: hala yerlerini alıyorlar.
Alman yazarın görüşü ile Amerikan Shelley Carabell kabul eder. Dergide anlatıyor «Forbes», neden Rusya'ya karşı yaptırımlar uygulamıyor?
Gözlemciye göre, Rusya’ya yaptırım uygulandığından beri Moskova’da veya ülkenin dışarısında neredeyse hiçbir şey değişmedi. Rus eteklerinde, yaptırımlardan önceki yıllarda gözlemlenen yüksek petrol fiyatlarından insanlar hiçbir zaman yarar elde etmedi. Bu nedenle, yaptırımlar altındaki yaşamlarında hiçbir şey değişmediğini, gazeteci söyledi. Neler olduğuna dair ekonomik bir açıklaması var.
Sovyet sonrası ekonomide, servetin yeniden dağıtılmasının aslında olmadığına dikkat çekiyor. Sözde komünizm dağıldı, ancak tepeye oturan liderleri ellerinden gelen her şeyi aldı. Gerisi kırıntılara kavuştu - ve satış pazarının olduğu yere mal satarak ellerinden satmak için acele ettiler. Uranyum bile silahtan bahsetmeksizin satışa çıktı.
Carabell'in makalesi, Carnegie Moscow Center'daki Ekonomik Politika programına başkanlık eden ekonomist Andrei Movchan'dan gelen materyali aktarıyor. “Düşüş, çöküş değil: Rusya ekonomisinin karanlık beklentileri” başlıklı makalesinde Movchan şunları hatırlatıyor: Putin ülkede iktidara geldiğinde (2000 yılı), kilit varlıkların çoğu ya devletten ya da borsadan devletten varlık alan küçük bir grup kişiye aitti. siyasal sadakat üzerine.
Movchan ile yapılan röportajda bir gözlemci, Sovyet devlet ekonomisinin ve günümüzdeki Rusya'nın ilginç bir resmini yarattı.
Movchan'a göre, 2008'e göre, RF bütçesinin% 70'inden önce, doğrudan veya dolaylı olarak yurtdışındaki hidrokarbonların satışından elde edilen gelirler oluşuyordu. Daha sonra, 2013'e göre, GSYİH'nın yüzde XNX'ten fazlası, bağımsız bir özel sektör ve maden dışı üretimden sorumluydu. O yıl enflasyon% 10, GSYİH artışı% 6,5 seviyesini geçmedi, ancak reel ücretler% 1,3 arttı. Böyle bir fark, Rus hükümetinin “dikkatsiz” sosyal politikası nedeniyle gelişmiştir.
O sırada, birçok kapitalist işlerini devlete sattı ve yurtdışına gitti, onlarla para kapmayı unutmadı. Devlet, 2013'teki ticari firmaların% 70'inden daha fazlasını kontrol ediyordu. Rakam Gorbaçov'un altında olduğundan daha yüksek: perestroyka yıllarında bu rakam yüzde 60 idi. Bugünün gerçeklerine gelince, o zaman bugün, muhtemelen, özel sektör GSYİH'nın sadece yüzde 25'una sahiptir.
Ek olarak, devletin ekonomik istatistikleri dikkatli bir şekilde alınmalı çünkü “yüzde otuzundan fazlası sınıflandırılmış”. Sınıflandırılmış bütçe kalemlerinin askeri-sanayi kompleksi ve özel hizmetler için harcama içerdiğine inanılmaktadır, ancak uzman, örneğin yabancı “Rusya'nın dostlarını” desteklemek ya da devlet kontrolündeki şirketlere delik açmak için diğer ihtiyaçlar için para kullanıldığını itiraf ediyor. Ayrıca, bu fonlardan “üst düzey yetkililer” in kişisel alımlar yapabileceği iddia ediliyor.
Bundan gözlemci sonuca varır: opaklık, Sovyetler zamanında inşa edilmiş bir model değil, Rusya'nın ulusal bir özelliğidir.
Leonid Bershidsky yayında Bloomberg görünümü dikkatini Rusya'ya çeviren Thomas Piketty'nin çalışması hakkında konuştu. Rusya'da komünizmden kapitalizme geçişte kalanlar için, Piketty'nin hipotezi genel metodolojide derin bir kusur olmadan zayıf görünebilir. Ancak Batılı politikacılar, bilim insanının bazı bulgularını dikkate almalıdır.
Yeni çalışmasında Piketty, meslektaşları Philip Novokme (Paris Ekonomi Okulu) ve Gabriel Tsukman (Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi), ABD'deki politika yapıcıların Rusya'daki eşitsizliği ve oligarşilerin bu eşitsizliği ne derece etkilediğini önemli ölçüde küçümsemediklerini gösterdi. Piketty ve meslektaşları şu sonuca varmıştır: Rusya'da 1989-1990'te yaşama standardı, Avrupa ortalamasının% 60-65'i ve 2010'in% 70-75'i civarındaydı.
Bu göstergeler Bershidsky gülünçleri. 1989-1990 döneminde Sovyetler Birliği'nin herhangi bir sakini tarafından gülünç olurdu. Bu insanlar ekmek kâğıtlarını ve birçok tüketim malzemesinin tuvalet kağıdına kadar olan sıkıntısını hatırlıyor. Marketlerde sadece huş ağacı sapı olan bankalar vardı. 1992’te Yunanistan’a ilk kez gelen yazar kontrasttan etkilendi: Yunanlılar ona Ruslardan çok daha zengin görünüyordu.
Piketty'nin kendisi, çalıştığı verilerin güvenilmez olabileceğini itiraf eder. Ayrıca, parasal olmayan eşitsizlik Sovyet döneminde önemliydi.
Ancak, bu kusurlu çalışmanın yararları vardır. İstatistiklerin farklı bir kalite elde ettiği yerde görünürler - 2000'ten. O günlerde, 13 yüzde gelir vergisi, düz ölçekli bir vergi oldu. Rus zenginleri buna sevindi. Reagan, Thatcher, Trump gibi politikacılar sadece bu kadar düşük bir vergi hayal edebiliyorlardı. Rusya'daki bu devir, büyük vergi kaçakçılığının sona ermesi ile karakterizedir ve bu nedenle ülkedeki hükümet istatistikleri ciddi bir tutumu hak etmektedir.
Ve işte iki nokta. Birincisi, araştırmacılar ticaret fazlası ile net varlık dışı varlıklar arasındaki farkı buldular: milli gelirin% 25'i 2015'e g) Araştırmacılar, bu büyük tutarsızlığı yabancı yatırımcıların 1990'lerin ortasında Rus paraları için satın almalarından elde ettikleri büyük karla açıkladı. Ancak işte ikinci nokta: Ülkeden sermaye uçuşunun çok daha önemli bir faktör olduğu ortaya çıktı. Piketty, 2015’in Rus zenginlerinin biriktirdiği deniz kıyısındaki servet miktarının, milli gelirin% 75’i olduğuna inanıyor - Rusya Federasyonu’nun altın rezervinin üç katı!
Materyalin yazarı yurtdışındaki Rus parasının miktarına şaşırmadı. Yetkililer bunu saklamıyor. Örneğin, cumhurbaşkanlığı danışmanı Sergei Glazyev, Rusların açık deniz servetinin trilyon dolar değerinde olacağını ve bu zenginliğin yarısının vatanlarına geri dönmeyeceğini söylüyor. Bu arada, bir trilyon dolar, geçtiğimiz yıl için yüzde 78 üretim.
Picchetti ve ortak yazarları tarafından boyanmış resim, şimdilerde muhteşem servete sahip olan oligarşiler tarafından perişan edilen bir ülkeyi göstermektedir. Böyle eşitsiz bir pozisyonda kalmalarını sağlayan nedir? Oligarşiler “Rus devletine sadık kaldıkça” bu eşitsizlik “kabul edilebilir” görünüyor. Öyleyse bilim adamları diyelim.
Buradan Bershidsky yaptırımların etkinliği sorusuna gider. Batı yaptırımları gerçekten Rus sisteminin kalbini mi atıyor? Ve bir başka yakıcı soru: yaptırımların uygulanmasından bu yana, hiçbir Batı hükümeti, Rusya denizaşırı hesaplarında yüz milyarlarca doların kökenini bulmak için ciddi girişimlerde bulunmadı. Putin'in ayrılmasından sonra doğabilecek demokratik Rusya'nın yararına zenginlik kaynaklarını izlemek için Batılı eylemler durumu kökten değiştirecek.
Öte yandan, Batı hem işletmeyi hem de siyaseti etkileyebilecek “nahoş vahiy” istiyor mu?
İkincisi, sanırım, tamamen retorik bir sorudur. Onun sessizliği, Batı’nın kendi belirlediği “yaptırım davası” ndaki nokta. Ukrayna'nın doğusundaki Kırım ve “silahlı saldırganlık” konusunda spekülasyon yapmak, Batı'da Rus parasını aklamaya yardım eden kendi eylemlerinizle göstermekten çok daha kolaydır. Londra, karanlık başkentleri İngiltere ile denizaşırı şirketler arasında bölünmüş olan “yeni Ruslar” ile ilgili yeni bir mali politika ilan etmeye çalışmıştı, ancak Başbakan düzeyinde açıklanan girişim yakında sona erdi. Aynısı Washington'da da geçerlidir. Kapitalist dünya, chistogane üzerine kuruludur ve özgürlük, demokrasi, yasallık, ahlak ve diğer şeyler üzerine notaları okuyanların burnunu büyük işlere sokacak hiçbir şeyleri yoktur. Çarşı burnundaki meraklı Varvara parçalandı.
"ZZ" projesi. Rus eşitsizliğinin kökü
- Yazar:
- Oleg Chuvakin
- Kullanılan fotoğraflar:
- https://www.eastnews.ru/
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter