11.02.2013 09:51:03
Akşam vakti Aksaray civarındayız.
Gün kararmış
Ağabeyim, ben, annem ve babam yürüyoruz.
Şimdiki adını bilmiyorum ama o zamanlar Ufi mağazasıydı, oralarda bir yerlerdeyiz işte.
Aksaray demek, şehir demek bizim için, İstanbul demek.
'İstanbul'a gidiyorum, akşama gelirim' demeler dönemindeyiz
Taşlıtarla'daki evimizden bir nedenle çıkmısız. Belki misafirliğe, belki alışverişe bilemiyorum.
Işıklı her yer ışıklı.
Parıl parıl geliyor bana.
Başka bir dünya
Başka bir ülke yani.
Ağabeyim birden durup 'Ben karşıdaki tabelayı okuyabilirim' dedi.
annem ve babam da 'Oku bakalım'
O da okudu.
'Hıhhh ben de okurum' dedim kıskançlık ve imrenme dolu...
'E hadi sen de şu tabelayı oku' dediler beni sözüme boğarcasına hiç duraksamadan, beklediler 1 kaç dakika sessizce
Dünyanın en uzun 1 kaç dakikası
sessizlik.
sessizlik.
Okuyabileceğime dair çok güçlü bir hissim var.
Var ama heyhat! gerçek öyle değil.
Sanki her an ağzımdan çıkacakmış da çıkamıyormuş gibi.His tamamdı ama ne bir harf ne kelime biliyordum
Öylece ayrıldık oradan ve her nereye gidiyorsak oraya doğru yollandık.
...
Barış isteği de böyle benim için...
Nihayet barışın harflerini ve adabını bilirsek bir gerçeğe bürünecek.
Ben o zaman çocuktum ve öğrendim harfleri sonrasında, Devlet'de öğrenir mi yıllar ve yıllar sonrasında? Q,x,w bilmeden okuyabilir mi?...
Bekliyoruz öyle sesszice annem-babam gibi...