PEYGAMBERİMİZ HZ. MUHAMMED MUSTAFANIN (SAV) AY MUCİZESİ (PEYGAMBERİMİZ HZ. MUHAMMED MUSTAFANIN (SAV) HAYATI)
Kureyşli müşrikler, Resuli Ekrem Efendimizin davasını tasdik eden birçok mucizeye şahid oldukları halde, yine de inat ve inkarlarından vazgeçip ona sadakat ellerini uzatmıyorlardı. Gördükleri her mucizeye bir kulp takarak nazarlarda küçük ve basit bir hadiseymiş gibi göstermek isteyerek, hem kendilerini, hem de halkı aldatma yoluna gidiyorlardı.
Zaman zaman da akıllarınca Resuli Ekrem'i güç durumda bırakmak niyetiyle kendilerince meydana gelmesini mümkün görmedikleri isteklerde bulunuyorlardı. "Eğer, gerçekten Allah tarafından vazifelendirilmiş bir peygamber isen, şunu şunu yap, şunu şunu göster de görelim!" diyorlardı.
Bu istelerde bulunurken maksatları iman etmek değildi; bilakis, Kainatın Efendisini güç durumda bırakmaktı. Fakat, Cenabı Hakk, müşriklere karşı Sevgili Resulünü hiçbir zaman güç durumda bırakmıyor ve hiçbir zaman muavenet ve muhafazasını üzerinden eksik etmiyordu!
Yine bir gün, ileri gelenlerinden Ebu Cehil, Velid b. Muğire gibilerin de içinde bulunduğu bir grup müşrik, Peygamber Efendimize gelerek, "Eğer sen, gerçekten söylediğin gibi Allah tarafından vazifelendirilmiş bir peygamber isen, bize (bilgi yelpazesi.net) Ay'ı ikiye ayır; öyle ki, yarısı Ebu Kubeys Dağı, diğer yarısı Kuaykıan Dağı üzerinde görülsün!" dediler.
Resuli Ekrem Efendimiz, "Şayet bunu yaparsam iman eder misiniz?" diye sordu.
Onlar, "Evet, iman ederiz." dediler.
Davasında haklı ve doğıru olduğunu göstermek için mucizeyi istemek, peygamberin vazifesidir; istenilen mucizeyi yaratan ise Cenabı Hakk'tır.
Ay'ın bedir haliydi; yani en güzel göründüğü 14. gecesiydi.
Kainatın Efendisi, Allah'ın emir ve iradesi dairesinde hareket eden Ay'a şehadet parmağıyla işaret etti.
Bu işareti Nebevi kafi geldi ve Ay ikiye ayrıldı; öyle ki, yarısı müşriklerin istedikleri gibi Ebu Kubeys Dağı üzerinde, diğer yarısı ise Kuaykıan Dağı üstünde iki parça halinde göründü!
Resuli Kibriya Efendimiz, orada bulunan halka, "Şahid olunuz! Şahid olunuz!"306 diye seslendi.
Bu apaçık mucize karşısında da müşrikler, inat ve inkarlarından vazgeçmediler; üstelik, "Bu da Ebu Kebşe'nin oğlunun bir sihridir."307 diyerek asılsız bir te'vilde bulunup kendi kendilerini aldatma ve teselli etme yoluna saptılar. Gözleri önünde cereyan eden hadiseyi elbette inkar edemezlerdi. İnkar edemedikleri için de, çıkar yol olarak "Sihirdir." demek zorunda kalıyorlardı!

