Disney’i izlemek için ilk oturduğumda altı yaşındaydım Karbeyaz ve Yedi Cüceler. Ben etkilenmedim. Disney'in yeni kahramanı olan Belles ve Ariel'lere alışkın olduğumdan, animasyonları daha keskin, iç yaşamları daha canlıydı - filmin tarihi hakkında hiçbir fikrim yoktu ve Pamuk Prenses'in eksikliğini fark ettim. Kızın neredeyse hiç kişiliği yoktu, tatsız bir gülümsemesi ve geçmiş hatalarından ders alma yeteneği yoktu. Bunun bizim kahramanımız olması mı gerekiyordu? En büyük dileği bir prens tarafından 'bulunabilmekti' (aynı derecede sıkıcı olduğunu kanıtladı). Yine de filmi düzenli olarak izlemeye başladım, çünkü Pamuk Prenses'in ekran zamanına ve birçok ev temizliği montajına rağmen - Karbeyaz Aslında Pamuk Prenses ile ilgili değildi. Karbeyaz Kötü Kraliçe'ye aitti.
Çocukken pek çok korkum vardı ama hiçbiri Pamuk Prenses'in üvey annesine karşı hissettiğim mutlak dehşete yaklaşmadı. O dalgalı pelerin ve keskin beyaz yakası, o dalgalanan kaşları ve mor kapakları, taçlarının uçları pırıl pırıl, keskin. Onu yeraltındaki sığınağında fırtınalar yükseltirken hayal ettim. Beni aynalarımızdan izlediğini sanıyordum. Düşüncelerimi bildiği için endişelendim ve hatta düşünmesi Korkuyorum onu çağıracaktı. Geceleri uyumak için mücadele ettiğimde kendime 'Kraliçeyi seviyorum' diye tekrar ederdim, sanki dua ediyormuş gibi, ibadetle eşdeğer bir tür korku. Onu VHS'de tekrar tekrar sardım. Pamuk Prenses'in mülayim ve ilkel olduğu yerde, onun folyosu büyüleyiciydi.
Kötü Kraliçe aranıyor en çok : en güzel, en güçlü. O kadar çok istiyordu ki şeklini değiştirecekti, sakatlayacak, öldürecekti. Arzuyu anladı ve kucakladı. Benim de her zaman doyumsuz arzularım olmuştur. Ben de sağlıklı ve mutlu olmak için ihtiyacım olan yaratık konforuna sahibim, ancak daha fazlası için sürekli çabalıyorum. O kadar derin istemenin felç edici, korkutucu olduğunu biliyorum. Ben o kadar çok şeyle doğdum ki, diğerleri o kadar az şeyle doğdu ki, bu kadar çok arzu duymak, hatta kelimeleri söylemek bile bencillik hissettiriyor İstiyorum . Karmik zehir gibi görünüyor. Ama bu kadar çok şey istemek bencilce görünse de, istememek gerçekten bencilce mi acaba?
Akranlarımın en mutsuzları arasında gördüğüm en büyük ortak nokta, karanlık arzularından duydukları utançtır. Olduğunuz şeyleri istemek çok kolay sözde istemek, herkesin istediği şeyler: bir 401k, kariyer başarısı, sizi seven bir ortak. Tabu olan şeyleri, obur, acımasız veya kendi kendine arayan şeyleri istemek daha zordur - tek başına bir oturuşta yenecek, çocuğunuzdan uzakta zaman geçirecek, başka birinin partneriyle seks yapacak ekstra büyük iki pizza. 1930'larda Disney'in merceğinden süzülen Amerikan Püritenliği, bize böyle bir arzunun tedavisinin çalışan erkekler için evi temizlemek, mavi kuşlarla konuşmak olduğunu söylüyor. İnkar etmeyi teşvik ediyor, Disney'in filmlerine ilham veren karanlık halk hikayelerine dair kapsamlı revizyonunu yansıtan bir benlik revizyonu. Yine de tüm bu tavsiyelere rağmen, tüm kendi kendine yardım kitaplarımız ve öz disiplin ve özveriliğimiz için, istemeye devam ediyoruz. Modern yetişkinler olarak bize iki seçenek sunulur: Gözleri boş olan Kar Beyazları olana kadar tatsız arzularımızı bastırmak ya da onları yerine getirmek ve Evil Queen’in sonuçlarına katlanmak. Ama ya üçüncü bir seçenek varsa: kabul etmek ama eyleme geçmek değil, arzuları yerine getirmeye gerek kalmadan yer ve nezaket vermek?
Eğer arzu ikilisinden çıkmanın bir yolu varsa - içsel ya da jezebel dışında bir seçim - bu, peri masallarıyla olan ilişkimiz aracılığıyla bulunabilir. Peri masalları karmaşıktır, genellikle belirsiz şeylerdir. Terim için standart bir tanım bulmakta zorlanacaksınız - pornografi gibi, onu gördüğümüzde bir peri masalı anlarız. Türle ilk karşılaşmam (muhtemelen çok genç yaşta) romantikleştirilmiş Disney değil, Stephen Sondheim ve James Lapine’in video kaydıydı. Ormanda, Broadway müzikali, Grimm Kardeşler’in prensesler için önlük diken farelerden çok cam terliği uydurmak için ayaklarını kesen üvey kardeşler masallarına daha çok borçludur. Birinci Perde sırasında karakterler, isteklerini yerine getirmelerine yardımcı olacak görevleri gerçekleştirmek için ormana girerler: prens balosunda bir gece, hamilelik, kayıp güzellik. Başarılı olduktan sonra köylerine dönerler ve burada İkinci Perde, 'sonsuza dek mutlu' olağan tuzaklarından yoksun başlar. Bunun yerine, kahramanlar gerçek müzikle yüzleşmeli ve isteklerinin öngörülemeyen etkileri olduğunu kabul etmelidir.
'Arzu korkutucudur - bedensel ve bilinçaltındadır ve hem mantığı hem de yasayı göz ardı eder.'
Ormanda arzu hakkında bir hikaye: ne istediğinizi nasıl anlayacağınız, nasıl elde edeceğiniz, sonuçlarıyla nasıl başa çıkılacağı. Oyun 'Keşke' sözleriyle başlıyor ve dünyanın dileklere çok az sempati duyduğunu çabucak gösteriyor. Ve yine de 'Keşke. . . ' aynı zamanda gösterinin kapanış satırıdır. Masalı tanımlayan, büyülü yaratıklardan veya basit dilden çok bu dileklerdir. Bir peri masalı yapılandırılmış bir özlemdir, bir çocuğun göğsündeki bu acıyı ilk kez, ne olanla ne olabileceği arasındaki boşlukta olduğu zaman dile getirir. Bizi masal karakterlerine çeken, rezonanslarını arketiplerin ötesine iten arzudur. Bu Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler' Kötü Kraliçe gerçek gibi görünürken Pamuk Prenses'i bir şifre yapan arzunun tedavisi. Kraliçe sadece acımasız kibirinden, soğukluğundan ve alaycı sihirli aynasından korkmuyor. Korkunç çünkü kalbimin kalbinde, olmayı tercih ettiğim kişi: pasif bir prenses yerine kendisi için daha fazlasını isteyen biri.
Orijinal Grimm Kardeşler masalında, Evil Queen, Snow White’ın düğününde ateşli kömürlerin üzerinde dans etmeye zorlandı çünkü vahşi arzuları olduğu için değil, vahşi kararlar verdiği için. İstediğimiz için 'hak ettiğimiz', 'sahip olmamız gerektiği' veya 'sahip olacağız' anlamına gelmez. Çoğu zaman, duyguyu kabul etmenin katarsisi dışında arzunun seslendirilmesinden başka hiçbir şey gelmez (veya gelmemelidir). Bir çocuk, “Ben prenses olmak istiyorum” diyerek prenses olacağını düşünmez. Ve peri masalları çocuklara istemeyi bırakmalarını söylemez, sadece dikkatli olmaları için.
Yaşımız ilerledikçe, madalyonun diğer yüzü olan çocukken anlatılan masalların ahlaki unsurlarını fark etmeye başlarız: Küçük Kırmızı Binicilik, yoldan saptığımızda kötü şeyler olduğu konusunda uyarır. Güzel ve Çirkin, ilk olarak Fransız salonlarında söylendiğinde, genç gelinlerin görücü usulü evliliklere boyun eğmeleri için bir direktifti. Hansel ve Gretel, açlığımızı tatmin etmenin bizi dünyanın kötülüklerine karşı savunmasız bıraktığını kanıtlıyor. İsteme eylemini kutlarken, sonuçları konusunda uyarılıyoruz. Ve işte beklenmedik nüans burada yatıyor: Masallara kendimizi başka türlü hayal etmelerini ve varlığımızdan kaçmalarını söylerken, aynı anda bunları gerçekliğin sınırlarını çizmek ve deneyime anlam vermek için kullanırız.
Masalları ya sadece bir kaçış ya da sadece bir dizi eski talimat olarak okumak kesinlikle daha kolaydır. “Kraliçe kötü, istediğin bu şey kötü” ya da “Pamuk Prenses iyi, istediğin bu şey iyi” demek, doğuştan gelen özlem duygusuyla mücadele etmekten daha kolaydır. Arzu korkutucudur - bedensel ve bilinçaltındadır ve hem mantığı hem de yasayı göz ardı eder. Kendimizi istemeyiz içine daha fazlasını isteyen gözümüze farklı bir renk veya banka hesaplarımızın dolu olmasını diliyoruz. Ve dua etmemize veya başka türlü yapmamıza rağmen, kendimizi isteyemeyiz dışarı ne istiyorsak Bizi yapmaya kışkırtan şey açısından arzudan bahsediyoruz: fazla yemek, hile yapmak, çalmak, terk etmek, zehirlemek, öldürmek. Ama asılsız olmasına rağmen, arzunun kendisi tehlikeli değildir - duygunun kendisi, tanınması korkulacak bir şey değildir. Çocukların yaptığı gibi yapmalı ve kendimizle utanmadan yüzleşerek hayali ile gerçek arasında ayrım yapmayı öğrenmeliyiz.
Altı yaşında zor bir çocuktum: Dramatik öfke nöbetlerine yatkın, DEHB teşhisi biraz daha acı. Duygularım yoğun ve eziciydi. Her şeyi tam olarak hissettim. Bana yalnız olmadığımı göstermesi için bir vatandaşa, bir örneğe, bir Evil Queen'e ihtiyacım vardı. Arzumun ürkütücü olsa da, dokunulmamış bir güç kaynağı olduğunu görmem gerekiyordu. Beni ilginç kıldı, sonunda bir yazar yaptı. Bir yetişkin olarak fantezilerim daha somut: daha fazla para, daha fazla beğeni, yürümeye başlayan bir çocuğa bağlı olmayan bir hayat. Paralel bir benlik vizyonum var - bir anne değil, kendi zamanına egemen, çok satan birçok romanın yazarı. Hayal etmek, istemek için kendimi cezalandırmıyorum. Nefes alıyorum, nefes veriyorum; Kabul ediyorum, bırakıyorum. Çünkü, sadece kendimize arzuladığımız dünyayı hayal etme alanı verdiğimizde, var olan dünyayla aynı anda onu aklımızda tuttuğumuzda, kendi gücümüzle yüz yüze geldiğimizi biliyorum.