We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Beş yıl önce yurt dışına taşındığımdan beri üç kez evdeydim. İlk iki sefer düğünler içindi, ancak Ocak ayında annem sağlıktan korktu ve birkaç gün sonra Almanya'dan Kuzey Carolina'ya giden bir uçaktaydım. "İhtiyaç anında orada olmama" duygusu, şüphesiz, göçmen yaşamının dezavantajlarından biridir. Neyse ki, hastane testleri negatif çıktı ve ben geldiğimde tamamen iyileşmişti.
Önümüzdeki birkaç gün boyunca annem ve ben uzun yürüyüşler yaptık. Her gün bağırsaklarını pişirdi. Öğle yemeğinde bir gün, Yeni Yıl kararımı bu yıl üç kitap yazma konusunda tartışıyorduk. Annem, kısa süre önce bitirdiğim bir kitabın kapağına köpekleri koymamı önerdiğinde, Düsseldorf'ta parti yapmaya adanmış bir seyahat rehberi. Köpekleri önerdi çünkü "Party Animal Guidebooks" takma adıyla yazdım. Hafta boyunca kapak fotoğraflarını internette arıyordum ama bulduğum hiçbir şey doğru görünmüyordu.
Bu yüzden annemin teklifini bir işaret olarak almaya karar verdim.
"Tanrım, Olive," dedi annesi chihuahua'ya. Sürtük gibi görünüyorsun.
Küçük beyaz köpek ön pençesini kaldırdı ve titredi. Mardi Gras'taki üstsüz kolejlere atılan türden yeşil boncuklar takıyordu. Elbette, floozie yorumu, annemin ona koyduğu makyajla ilgiliydi: pembe kırmızı yanaklar ve bir otomobilde, belki de bir kamyonette, eski bir toprak yolda yuvarlanmış gibi görünen şiddetli kalemle yazılmış kaşlar.
Annemin Boston teriyeri Josie daha muhafazakar bir şekilde giyinmişti, turkuaz ipek bir kravat takmış, boynuna gevşek bir şekilde düğümlenmişti.
Fotoğraf: Yazar
Fotoğraf çekimi yemek masasında gerçekleşti. Bir kutunun üzerine beyaz bir masa örtüsü ördük, ekmekle birlikte bir tabak Alman sosisleri, bir şişe Beck's, kısa bir kalaylı çörek ve köpeklerin yanında normal boy kahve fincanları gibi görünen birkaç mızrak koyduk. Vizörden, bir Alman restoranında olduğunuza yemin edersiniz. Sosisler gerçek Alman sosisleri değil, bir süredir buzdolabında bekleyen İtalyan sosisleriydi.
Biraz sümüksü, dedi annem. Onları yine de atacaktım.
Köpekleri aldık ve akşam yemeğine yerleştirdik. Aydınlatmanın iyi olması nedeniyle yemek masasındaki fotoğrafları çekmeyi seçtik. Bununla birlikte, Where The Humans Chow Down'a hiç gitmemiş olan köpekler çok endişeli görünüyordu. Titriyorlardı, kulakları geriye doğru kayıyordu. Babam gıcırdayan bir oyuncak kullandı (yüksek perdeli ses kulaklarını zangırdatır) ve sonunda onları yemeyi planlamadığımızı kabul ettiler.
Doğru fotoğrafı çekmek için köpeklerin kulaklarının dik durması gerekiyordu. Aksi takdirde sadece üzgün görünüyorlardı. Bunu başarmak için fotoğrafçı ve gıcırdayan operatör arasında koordinasyon ve hassas zamanlama gerekiyordu. Köpeklerin kulakları gıcırdayan sesle doğrudan korelasyon içinde yükseldi ve düştü, bu nedenle fotoğrafçı tam olarak gıcırtılı kişi doruğa çıktığında çekimi yapmak zorunda kaldı. Annem iyi bir fotoğrafçı, ancak bu anı yakalamak için gereken deklanşör hızı, hızlı mermileri yakalamak için kullanılanla aynıydı.
Tavsiyemi sundum, ancak fotoğrafçılık hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve önerdiğim şey kulağa epey kötü geldi.
Farklı bir açı dene, dedim ona. "Bir sandalyeye çıkın." 30 resimden sonra yeteneklerini sorgulamaya başladım. Ama fotoğraflarda bir şeyler eksikti, belli bir ... sihir, daha iyi bir kelime olmadığı için, orada olmayan. "Eğleniyorlarmış gibi göster," dedim anneme.
Bana kamerayı uzattı. "İşte," dedi. "Kendini bayılt."
Boston teriyeri iyi gidiyordu, ama Olive tam bir parti pisliği yapıyordu. Titreyen bir chihuahua'nın fotoğrafını çekmeye çalışmak, saçınızı çekmeniz için yeterlidir: Sadece, vahşi, şok edici kaşların altına yerleştirilmiş, kara, zavallı gözlerle size bakan beyaz, odak dışı bir bulanıklıkla baş başa kalırsınız.
Bir süt kartonunun kenarına aitmiş gibi görünüyordu.
Çekimi akşam yemeğinden önce tamamladık ve annem tazminat olarak köpeklere vermek için sosis parçalarını kesti.
Kullanılabilir bir kapak fotoğrafı söz konusu olduğunda, çekimin tam bir başarısızlık olduğunu söylemeye gerek yok. Ancak, onu alt etmek için harcadığımız saatler tam bir kayıp değildi. Doğal olarak hüsrana uğramıştım ama bunu aştığımda öğleden sonrayı ailemle geçirdiğim için büyük bir minnettarlık duygusu hissettim.
Hiçbir zaman tatlı sonların tipi olmadım, ama belki de onlarla geçirdiğim her anı gerçekten takdir etmem için yurt dışına taşınmam gerekti. Peki ya fotoğraf çekimi bir başarısızlıksa? Önemli olan, bir aile olarak birlikte başarısız olmamız. Sanırım olgunlukla birlikte gelen derslerden biri: Daha küçük şeyler çerçeve dışına çıkıyor. Gerçekten önemli olan şeyler daha çok odaklanmaya başlar.
Tekrar eve gidemeyeceğini söylüyorlar, ama böyle zamanlarda olmak istediğim hiçbir yeri hayal edemiyorum.