John Lennon hayatının çoğunu sorarak geçirdi Yardım . Bunu 60'larda 'İmdat!' Şarkısıyla yaptı. ve bunu son ve peygamberlik eserlerinden birinde tekrarladı: ' Kendime yardım etmeme yardım et ” . Beatles'ın en idealist, devrimci ve ilham verici bileşeni, bazen büyük bir yaratıcı dürtü işlevi gören travmatik bir arka planı her zaman gizlemiştir.
Üzülmenin güçlü bir duygu olduğunu söylüyorlar, bu neredeyse bazı akıllarda en akılda kalan sanatsal prodüksiyonları ortaya çıkarabilecek bir yay gibi. Örneğin, erken ölümü bizi oldukça ilginç bir şekilde belli bir tarihsel dönemde dünyanın daha mutlu olmasına yardım eden melankolik bir kızın anısına bırakan güçlü bir sese sahip şarkıcı Janis Joplis ile gördük.
Beatles, kendi adına, aynı etkiyi elde etti, ancak evrensel bir yarıçap içinde. Yarattıkları müzikal, kültürel ve sosyal etki kayda değerdi; ancak, çok azı grubun en entelektüel figürünü saklayan üzüntüye odaklandı: John Lennon . Onu daha yakından tanıyanlar, bazen intihara meyilli ve yutan bir figürün içinde nefes aldığını biliyorlardı, bu onu sürgüne götüren bir gölge ve neredeyse beş yıl süren kişisel izolasyon.
İronik bir şekilde, Mark David Chapman onu Dakota Binası'nın girişinde öldürmeden önce bestelediği son şarkılardan biri, o kişisel tünelden bir çıkışı ve çok istenen ikinci bir şans arayışını vurguluyordu. Umut aşıladı ve kendine yeniden güvendi:
'Caro John,
Kendinize karşı sert olmayın.
Hayat aceleyle yaşanacak bir şey değildi.
Şimdi yarış bitti ”.
John Lennon ve sonsuz yardım çığlığı
John Lennon 'Yardım et!' Adlı şarkının sözlerini yazdığında, grubun geri kalanı şaşırdı, ancak o sırada kimse buna çok fazla önem vermek istemedi. Güzel bir melodiydi, en çok satan albümlerden birinin parçası oldu ve 1965 yılında prömiyerini yaptıkları bir filmin adı oldu. Ancak bu sözler Lennon'un yaşadığı stresi ve ışıkta yaşadığı dış baskıyı gizledi. işleyebileceğinden daha hızlı gerçekleşen bir dizi olay.
Birkaç yıl sonra, dergiye verilen bir röportajda Playboy Paul McCartney o sırada meslektaşının ve arkadaşının yaşadığı kişisel gerçekliği kavrayamadığını söyledi. Lennon yardım için bağırdı ama sağırların dünyasında yaşadı . Bu şarkıda, güvensizliği, depresyonu ve birisinin ona yardım etmesi, birisinin onu dünyaya geri getirmesi için ona rehberlik etmesi gerekliliği hakkında açıkça konuştu.
Bazıları bu varoluşsal ıstırabın ve sonsuz gizli üzüntünün çocukluğundan kaynaklanmış olabileceğine inanıyor. Babası evden çok erken ayrılan bir denizciydi. Annesi de oğlundan bir süre ayrılmak zorunda kaldı ve onu amcasına bıraktı. Yıllar sonra ve tam da onunla uzlaşmaya başladığı sırada anne , onu öldüren kazaya tanık oldu. Sarhoş bir polis onu ezdi ve anında öldürdü; hayatı boyunca ona eşlik eden büyük bir etki sahnesi.
Biyografi yazarları bunu anlatıyor bu trajediye tepki vermek için müziğe çok daha fazla enerji harcadı . Ne de olsa, bu sanat biçimine olan tutkusu ona annesi tarafından aktarılmıştı: ona birden fazla enstrüman çalmayı öğreten oydu, bu çekiciliği ona aktaran ve en popüler şarkılarından birini ona ithaf eden oydu. samimi: 'Julia'.
John Lennon ve çığlık terapisi
Beatles 1970'de ayrıldığında, Paul McCartney, George ve Ringo başarılı olmaya devam etmek için az çok akılda kalıcı kayıtlar üretmeye devam etmek zorunda kaldılar. John Lennon ise bu çizgiyi takip edemedi. Dünya söylentiler, hareketler, adaletsizlikler ve önünde çok hassas ve hatta kızgın hissettiği sosyal kavşaklar. Siyasi ikiyüzlülükle çarpıştı ve hatta kendisini ve diğer rock figürlerini putlaştıran genç fanatiklere saldırdı.
Albümlerinden birinde kabaca ifade etti düşünceler bu yeni aşamayı karakterize eden daha derin : 'Sihire inanmıyorum ... Elvis'e inanmıyorum ... Beatles'a inanmıyorum ... Rüya bitti ... şimdi John'um ...'. Müzik yapmak artık onu motive etmiyordu, bir neşe ya da tatmin kaynağı değildi. Bu onun gözünde basit bir işti ve kendini daha da kısıtlanmış hissetti, kendini alkol ve LSD ile yok edebileceği bir ringde mahkumdu.
Herkesin bilmediği bir şey, ne müziğin, ne meditasyonun ne de uyuşturucunun onda yaşanan bu acı üzüntüyü susturmayacağı bilgisini kazandıktan sonra, John Lennon psikoterapistle çalışmaya başladı Arthur Cenova . Bu tanınmış psikolog, psikolojik travmayı birincil çığlık ve psikodrama yoluyla tedavi etmeyi amaçlayan bir strateji olan birincil terapi geliştirdi.
Bu yaklaşım, diğer birçok katartik ve ifade edici terapi gibi, tüm bastırılmış ağrının bilinç düzeyine getirilebileceği ve sorunu temsil ederek ve sorunu ifade ederek çözülebileceği öncülüne dayanmaktadır. Ağrı ondan türemiştir. John Lennon bu terapiyi birkaç yıl boyunca çok iyi sonuçlarla takip etti. o kadar ki son şarkılarından biri, onu harika içsel uzlaşmalara götüren terapötik yolculuğun doğrudan sonucuydu.
O şarkının adı 'Anne' idi.