Son yıllarda, Rus askeri ihracatı istikrarlı bir şekilde artmaktadır. Soru şu: Ortaya çıkan artan rekabet ve Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerinin piyasalarındaki kayıpların arka planına karşı Rusya'nın gelecekteki beklentileri ne pahasına?
Gerçekten de, 2001'ten bu yana, Rusya silah ihracatını istikrarlı bir şekilde artırdı. Özellikle, resmi verilere göre, Rusya, 2012’te, 15,2’te 13,5 milyar dolara (2011 milyar dolar 10,4, 2010, 8,5, 2009, 8,35, 2008, 7,5, 2007, 6,5, 2006, 6,126, 2005, 5,778, 2004, 5,568 yıl, 2003 milyar dolar 4,8 yıl, 2002 milyar dolar 3,705 yıl, 2001 milyar dolar 3,68 yıl, 2000 milyar XNUMX yıl, XNUMX milyar XNUMX yıl XNUMX yılında milyar dolar).
Rosoboronexport genel direktörü Anatoly Isaykin'e göre, 2012 yılında ihracat yapısı tedarik edilen ekipman türleri ile daha dengeli hale geldi. Askeri ürünlerin en büyük ihracat hacmi havacılık ekipman, payı% 37 idi. Aynı zamanda, kara kuvvetlerinin kara ve askeri teçhizatı ihracatı% 27'ye yükseldi. Aynı zamanda, deniz teçhizatı ve hava savunma teçhizatının payları, sırasıyla sözleşme yükümlülüklerinin% 18'ine ve% 15'ine yükselmiştir. Diğer PVN numunelerinin ihracatı% 4 idi. Genel olarak, Rus ihracatının yapısındaki ekipman türlerine göre dağılım küresel eğilimlerle uyumludur. 2012 yılında Rosoboronexport askeri ürün tedariki 60 ülkede üretildi.
Rusya’nın bir eseri olarak, 2012 yılında İran pazarının neredeyse tamamen kaybı, Libya pazarının tamamen kaybı, Suriye’deki malzemelerin bir kısmının kesilmesiyle (örneğin, buzdağının sadece görünen kısmı olan tamir edilen Mi-25 helikopterleri), XNUMX yılında yüksek sonuçların elde edildiği belirtilmelidir. olası kısa teslim parçaları оружия Suriye, özellikle de 2012'in ikinci yarısında, Rusya'nın Suudi Arabistan'daki silah pazarından Amerika Birleşik Devletleri tarafından fiili olarak çıkarılmasının yanı sıra.
TSAMTO’ya göre, mevcut ve gelecekteki tüm programların durduğunu göz önüne alarak, Rusya’nın İran pazarındaki karının kaybı, Libya pazarındaki 13,5 milyar dolar civarında - 4,5 milyar dolar civarında. Suudi Arabistan ile gerçekleşmemiş sözleşmelerin 4,5 milyar dolar olduğu tahmin ediliyor. Yani, yalnızca bu üç ülkede, orta vadede Rusya’nın kârının kaybı yaklaşık 22,5 milyar dolar olarak tahmin ediliyor. Tabii ki, bu rakamlar gösterge niteliğindedir, çünkü vaat eden programların hepsi durumun olumlu bir şekilde gelişmesine rağmen sonuçta firma sözleşmelerinin sonuçlanmasına yol açmayacaktır (her şeyden önce İran ve Suudi Arabistan ile ilgili programları ilgilendirmektedir). Bununla birlikte, bu ülkelerle uygulanması için planlanan programların gerçek hacmini dikkate almaktadırlar.
Irak’a gelince, bu ülkedeki Amerikan işgali süresinin tamamlanması perspektifinde, Rusya bu pazara büyük ölçüde “girmeye” başlıyor. Son yıllarda, Rusya bu pazara yalnızca askeri helikopterler sağladı (ABD yönetiminin izni ile). Şimdi Irak, kimi silah alacağı konusunda kendi kararlarını veriyor. İlk “yutmak”, 4,2-4,5 milyar dolarlık açıklanmış paket anlaşmasıydı. Bu sözleşmeler henüz yürürlüğe girmemiş, üzerinde çalışmalar devam ediyor. ABD’nin, Irak’ın Rusya’yla anlaşmasının sonuçlanmaması için mümkün olan her şeyi yapacağı açıktır.
Rusya, son iki yılda, büyük çaptaki zararlara rağmen ihracatta çok keskin bir artış elde etmeyi nasıl başardı?
Ilk olarakSatışa sunulan modern silah yelpazesinin genişlemesine dikkat edilmelidir. İyimserlik, ihraç edilen birçok POS POS örneğinin yüksek rekabetçiliğine ilham veriyor.
Rosoboronexport, konumunun güçlendirilmesini Su ve MiG savaşçılarının, Yak-130 muharebe eğitmenlerinin, Mi ve Ka helikopterlerinin, uçaksavar füze sistemlerinin ve S-400 Triumph sistemlerinin dünya pazarındaki muhtemel tanıtımıyla ilişkilendiriyor , S-300VM Antey-2500, Buk-M2E, Tor-M2E, Shell-S1, MANPADS Igla-S, proje 11356 ve Çita 3.9 fırkateynleri, proje 636 ve Amur-1650 ", tekneler" Ateşböceği "ve" Yıldırım ", modernize tanklar T-90S, BMP-3 piyade savaş araçları ve bunlara dayalı araçlar, Tiger zırhlı araçlar ve Kornet ailesi ATGM'ler.
Başvuru için: resmi verilere göre, 2012’te, Rosoboronexport yılı 1877’in yabancı müşterilerini almış ve gözden geçirmiştir. Bu çalışmanın sonuçlarına göre, savunma ürünlerinin ihracatı için 1309 sözleşme belgeleri imzalandı. 2011'e kıyasla, imzalanan sözleşmelerin hacmi 2,5'ten daha fazla arttı. 2012'te, havacılık ekipmanı için yeni anlaşmaların miktarı 1,9 tarafından, ATC kara kuvvetleri tarafından - 2,9 tarafından, hava savunması yoluyla - 2,1 kez, deniz teknolojisi tarafından - 7 tarafından artırıldı. 2012’te Güneydoğu Asya ve Asya-Pasifik bölgesi ülkeleri toplam savunma ürünleri arzının% 43’i, Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesi -% 23, Güney Amerika bölgesi –18%, BDT - 12%, Güney Afrika’nın güneyi Sahara -% 1, Avrupa ve Kuzey Amerika'da -% 3. Rosoboronexport CEO'su A.Isaykin, bu verileri 2012'in bir basın toplantısında sundu.
Ikinci olarakBaşta İran ve Libya olmak üzere Rus askeri ürünleri için büyük pazarların kaybı karşısında Rosoboronexport, Rus silah ihracatının coğrafyasını genişletme sorununu derhal çözüyor.
Özellikle, şu anda, BDT ülkelerinin Rosoboronexport MPP tedarik hattındaki payı% 12 (daha önce bu rakam% 5-6 idi). Satışlardaki artış kooperatif ilişkilerinin büyümesinden kaynaklanmaktadır.
Çin ile askeri teknik işbirliği hacmi önemli ölçüde arttı: geçen yıl Çin, önceki rakamları iki katından fazla (% 12) aşan toplam Rosoboronexport arzının% 5'ini oluşturdu.
Rusya, Latin Amerika'da (Venezuela, Brezilya, Peru, Arjantin, Kolombiya, Bolivya, Meksika, Ekvador) silah pazarına güvenle girdi, birçok Afrika ülkesinde (Uganda, Angola, Gana, vb.) Pozisyonlarını güçlendirdi. Güney Afrika'dan gelecek vaat eden programları tartışıyor.
Endonezya, Malezya, Myanmar ve Bangladeş'te iyi beklentiler var. Yeni müşteri Moğolistan'dı. Cezayir, Orta Doğu bölgesinde, Kuzey Afrika'da, Mısır, Ürdün, Birleşik Arap Emirlikleri gibi önemli bir Rus silah ithalatçısı.
Ayrıca, başta Afgan ordusu olmak üzere, helikopter teçhizatı temini için bir organizasyon olarak ABD ve NATO ile işbirliğinin genişlediğine dikkat edilmelidir.
Fransa’daki durumun alevlenmesi sırasında, bu ülkenin liderliğinin küçük silah arzı konusunda Rosoboronexport’a döndüğü, ancak Fransa’nın Mali’de düzeni yeniden sağlama sorumluluğunu üstlendiği dikkate değer.
Kuşkusuz, Hindistan yakın gelecekte Rus savunma ürünleri için en büyük pazar olmaya devam edecektir. Askeri-teknik işbirliği alanında Yeni Delhi ile ilişkiler Moskova için özel bir öneme sahip. Hindistan, Rusya'nın askeri-teknik işbirliği için, 10'tan 2011'a kadar olan 2020 yılı için tasarlanmış uzun vadeli bir programı olan tek ülkedir. Rusya ve Hindistan'ın askeri-teknik işbirliği alanında işbirliği, stratejik bir ortaklık niteliğindedir. Son yıllarda çok fazla sayıda sözleşmenin imzalandığı Rusya ile Vietnam arasındaki işbirliği de aynı düzeyde karşılıklı ilişkilere gidiyor.
Üçüncü olarakRusya, Rus silahlarının alımı için devlet kredisi verme uygulamasını daha aktif bir şekilde kullanmaya başladı. Elbette, bu, savunma ürünleri ihracatındaki artış üzerinde olumlu bir etkiye sahiptir. Örnek olarak, son zamanlarda kabul edilen ve Rus silahlarının alımı için Bangladeş devlet kredisinin 1 milyar dolar değerinde tahsis edilmesi konusundaki kararını verebiliriz.
Dördüncü olarak, Rus teknolojisinin lisanslı üretimi için ortak girişimlerin yaratılmasına daha fazla odaklanmaktadır. Bu, ek iş yaratmanıza ve kendi savunma sanayinizi geliştirmenize izin verdiği için Rus askeri teçhizatının müşterileri için faydalıdır. Giderek artan bir şekilde, Rusya daha yüksek düzeyde işbirliğine ilerlemektedir - bu, gelişmiş silahların ve askeri teçhizatın ortak gelişimidir (en belirgin örneklerden biri Hindistan ile Brahmos cruise füze programıdır).
Askeri donanımın ortak geliştirilmesi, Rus teçhizatının onarımı, bakımı ve tanıtımı için ortak merkezlerin oluşturulması, üçüncü ülkelerin pazarlarına ve teknoloji transfer programlarının yanı sıra, Rusya'nın yabancı ülkelerle işbirliğinin en umut verici alanlarıdır. Sadece 2012 temelinde, yaklaşık bir düzine böyle bir anlaşma yapıldı.
beşinciBu daha önce yabancı müşterilere sağlanan askeri teçhizatın modernizasyonu konusundaki çalışmaların canlandırılmasıdır. Rusya savunma sanayii bu segmentte çok sayıda teklif geliştirmiştir. Bu, her türlü teknoloji için geçerlidir. Rusya'nın bazı kesimlerinde, ekipman geliştiricisinin uygun iznini almadan, teklifleriyle piyasaya giren İsrail ve bir dizi Doğu Avrupa ülkesi ile sıkı bir rekabet başlatmak gerekiyor.
altıncıönceden tedarik edilmiş ekipmanların servisi ve onarımı için sözleşme hacimlerini önemli ölçüde arttırdı. Daha önce tedarik edilmiş olan ekipmanların servisi, toplam Rus askeri ihracat hacmine önemli bir katkı sağlıyor. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, şu anda NATO üyesi olan Doğu Avrupa ülkeleri için de geçerlidir. Libya’nın yeni yetkilileri buna varacak, çünkü Rusya dışında hiç kimse Trablus’tan yapılan Sovyet-Rus askeri-askeri araç filosunu savaş koşullarında (bu sözleşmelerin hacminin önemli olmasının muhtemel olmasa da) savaş koşullarında koruyamayacak.
yedinci“Rosoboronexport” uzay yönünü aktif olarak geliştirmeye başladı, her şeyden önce askeri ve çift amaçlı uydulardan ve aynı zamanda yörüngeye fırlatma hizmetlerinden bahsediyoruz. Ayrıca, askeri uyduların kaldırılması için hizmetler de Batı ülkelerine sunulmaktadır.
sekizinciBatılı ülkelerle yapılan çalışmalar da dahil olmak üzere özel kolluk kuvvetlerinin özel birimlerine teslim edilme çalışmaları önemli ölçüde yoğunlaşmıştır.
Kuzey Afrika ve Orta Doğu bölgesindeki ülkelerle yapılan sözleşmelerin “yetersizliği” sorunu
Yukarıdakilerin tümü toplu olarak 2011-2012’e yapılan ihracatın hacmini önemli ölçüde arttırmayı ve kısa vadede anti-virüs ekipmanı ihracatının büyümesindeki olumlu eğilime güvenmemize olanak tanıyan bir temel çalışması sağlamayı mümkün kılmıştır.
Bununla birlikte, Rosoboronexport tarafından alınan yukarıdaki önlemlere rağmen, Orta Doğu ve Kuzey Afrika'daki bazı ülkelerin pazarlarında meydana gelen kayıplar Rusya için fark edilmeyecek ve orta vadede terörle mücadele ekipmanı ihracatındaki büyüme dinamiklerini yavaşlatabilir.
2011-2012’te Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki ülkelere kabul edilebilir silah tedariki Esas olarak daha önce yapılan büyük sözleşmeler pahasına (“Arap Baharı” denilene kadar) destek olmak mümkündü. Özellikle, resmi verilere göre, Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesi, Rusya'nın 23'teki toplam askeri ihracatının% 2012'ini oluşturuyor. Rus askeri ihracatının çoğu 2011-2012’te. Bu bölge ülkelerinde Cezayir'e büyük silah sevkiyatlarına neden oldu (ancak, çoğunlukla dağıtım programları şimdi tamamlandı, yani ihracatın dinamiklerini desteklemek için Cezayir ile yeni büyük sözleşmeler imzalanması gerekiyor). Toplam hacme önemli katkı da Suriye'ye silah temin edilmesiyle gerçekleştirildi (Batı ülkelerinin silah taşıma rotalarının Suriye yasalarına bağlı makamlarına nakledilmesine kadar fiili). Son iki yılda büyük programlar Ürdün ile birlikte uygulandı ve Mısır'a silah tedariki planlandı. Birleşik Arap Emirlikleri, Katar ve Kuveyt ile askeri-teknik işbirliği biraz daha küçük miktarlarda gerçekleştirildi. Afganistan'ın yeni ordusuna (ABD fonu) helikopter tedariki de önemli bir katkı sağladı. Irak'a da helikopter gönderimleri yapıldı.
İran ve Libya pazarlarının kaybedilmesi ve Rusya'nın Suudi Arabistan pazarından kaybedilmesinin bir sonucu olarak Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerine kısa vadeli kısa vadeli teslimatlar, Rosoboronexport tarafından alınan önlemler de dahil olmak üzere, dünyanın diğer bölgelerine yapılan arz artış oranı ile telafi edilecektir. yukarıda listelenmiştir.
Orta vadede tamamen farklı bir durum ortaya çıkabilir, bu önlemler bile yeterli olmayabilir. Bu dönemde, Kuzey Afrika ve Orta Doğu'daki sipariş portföyünün mevcut “kıtlığı”, Rusya silah ihracatının büyüme dinamiklerini bir bütün olarak azaltabilir; çünkü İran, Libya ve Suudi Arabistan ile büyük umut vaat eden programların ezici kısmı orta vadede silah temini için sağlandı.
Yukarıda sadece üç ülkede (İran, Libya ve Suudi Arabistan), Rusya’nın kar kaybının TSAMTO tarafından 22,5 milyar dolar olarak tahmin edildiği belirtildi. Orta vadede Rus askeri ihracatını etkileyebilecek bu bölgelerdeki (özellikle birçok ülkede silah alımı ve küresel ekonomideki durgunluk için sınırlı bütçeler göz önüne alındığında) sınırlı pozisyonların güçlendirilmesiyle telafi edilemez. Rusya’nın silah ihracatı için mevcut toplam sipariş portföyünün neredeyse yarısı (resmi verilere göre - yaklaşık 46 milyar dolar).
Bu nedenle, silah ihracatının büyümesinde orta ve uzun vadede olumlu bir eğilim sürdürmek için Rusya'nın “tam teşekküllü” Kuzey Afrika ve Orta Doğu pazarlarına geri dönüşünü sağlaması gerekiyor.
Şu anda, Rusya'nın silah pazarından sıkılmasının bir sonucu olarak, Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesinin ülkelerinin, Rusya Federasyonu'nun dünyanın bu kadar önemli bir bölgesinde jeopolitik etkisini önemli ölçüde zayıflattığı söylenebilir.
Suriye sorunu
Rusya’nın bölgedeki jeopolitik etkisinin korunması açısından Suriye çok önemli. Bu ülkede, Batılı ülkeler (her şeyden önce Amerika Birleşik Devletleri), Libya'da olduğundan tamamen farklı bir taktik seçtiler. Burada, BM Güvenlik Konseyi'nde, başta Suudi Arabistan, monarşist rejimlerin, öncelikle Suudi Arabistan, ülke içindeki terörist grupların ve yabancı paralı askerlerin aktif desteğiyle aktif bir şekilde desteklenmeden, doğrudan bir saldırganlık yaşandı. Askeri altyapının kademeli olarak tahrip olması - askeri tesisler, üsler ve depolar dahil olmak üzere - B. Esad rejiminin tüketilmesine önem verilmiştir. Dahası, çifte standart uygulaması açıktır - kendi ülkelerindeki terörizmi kınamak, çetelerin diğer ülkelerdeki istenmeyen rejimleri devirmeleri için teşvik ediliyor.
Batı koalisyonunun Libya'ya karşı saldırganlığından önce bile, başta MANPADS, RPG'ler ve küçük silahlar olmak üzere çeşitli silahların ve askeri teçhizatların Kaddafi ordusunun yağmalanan depolarından teröristlerin eline (öncelikle MANPADS) getirilebileceği açıktı. Hem askeri uzmanlar hem de Libya'ya karşı saldırganlığa katılan ülkelerin siyasi liderliği düzeyinde daha da doğrulandı.
Suriye ile bu ülkedeki askeri mağazalarda önemli ölçüde daha fazla silah bulunduğundan durum çok daha tehlikelidir. Ayrıca, Libya'da olduğundan daha teknolojik olarak daha ileri düzeydedir. Bu bağlamda, Batı ülkelerinin bu “gangster” alemini finanse etmeyi bırakmaları daha mantıklı olacaktır, çünkü gelecekte Batı ülkelerinin terör tehdidini arttırma konusunda kendileri için yanlara gelebilir.
Rusya’nın çıkarlarını doğrudan etkileyen bir diğer husus ise Suriye’nin üçüncü ülkelere devretme hakkı olmadan silahlarla donatılması. Bu bakımdan, durum en kötü senaryoya göre evrimleştiğinde, örneğin “Bastion PBRK teknolojisi” olan Rus “know-how” ı, güvenliğini sağlama açısından Rusya için kesinlikle uygun olmayan yabancı istihbarat servislerinin eline geçebilir.
Batı ülkeleri ve Körfez ülkelerinin monarşik rejimleri tarafından finanse edilen çeteler, Suriye'deki (konut sektörü, sanayi işletmeleri ve askeri tesisler) altyapısını büyük ölçüde tahrip etti. Çatışmanın daha da sürüklenmesiyle, B. Esad iktidarda kalsa bile, ülke borçlarını geri ödeyemeyecek ve bu sadece askeri-teknik alan için değil, ekonominin diğer sektörleri için de geçerli.
Meşru otorite devrilirse, ülkedeki kaos daha sonraki kontrollerle sonuçlanacak şekilde terörist grupların ellerine daha kontrolsüz bir şekilde yayılmasına yol açacaktır. Silahlı muhalefet çok heterojen ve ayrı gruplar arasındaki temel çelişkiler şimdiden ortaya çıkıyor.
Şu anda Suriye ile uygulanmakta olan en büyük programlar arasında, Buk-М2Е sisteminin (tahmini, 18 savaş araçları) ve 36 ZRPK Pantsir-С1'in OBT T-72 filosunun modernizasyonunun birkaç bölümünün tesliminden bahsetmekte fayda var. -72М1, büyük bir uçak silahlanma grubu olan iki PBTB Bastion-P'nin teslimatı, MiG-23 savaşçı filosunun onarımı, Streletz fırlatma modüllerinin bir parçası olarak birçok MiG-29 savaşçılarının modernizasyonu, Igla-1 MANPADS'nin teslimatı Mi-17 ve Mi-24 ve diğer birçok program.
Gelecek vaat eden projeler arasında, C-90 hava savunma sisteminin modernizasyonunun yanı sıra, dizel-elektrik denizaltılarının, MBT T-125С'in, çeşitli savaş yüzeyli gemilerin, bir dizi başka silahın olası satın alınması tartışıldı.
Halen, XG MUMNUMX / M24, 29 Yak-2UBS ve 36 savaşçılarına diğer araçların tedarikine yönelik sözleşmeler Suriye ile devam etmekte olup, şu anda Batı ülkelerinin taşıt yollarının fiili engellenmesi nedeniyle askıya alınmaktadır.
Suriye’nin meşru otoritelerine Rus silahlarının temini uluslararası hukuk açısından engellemek saçmadır. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin Suriye’ye silah temini konusundaki ambargosunun açıklanmadığı için, böyle bir engellemenin yasal olmama sorunu BM’nin de dahil olduğu ilgili uluslararası kuruluşlarda Rusya liderliğine yöneltilmelidir çünkü “tek başına” bu durum özellikle Aktif silahların koşulları, aslında yasa dışı olan ve hem uluslararası hukukun hem de Suriye'nin egemenliğinin normlarının somut bir ihlali teşkil eden Batı ülkeleri tarafından Suriye muhalefetine destek sağlıyor. Bu bağlamda, Rus silahlarının Suriye meşru hükümetine arzını engellemek “uluslararası korsanlık” olarak tanımlanabilir.
Suriye ile birlikte mevcut ve gelecekteki projelerin (programların görüşülmekte olduğu kabul edilir) toplam tutarının yaklaşık 3,5 milyar dolar olduğu tahmin edilmektedir.
Suriye pazarının kaybedilmesi durumunda, Rus silahlarının bölge ülkelerine olası teslimatlarının toplam “kıtlığı” 26 milyar dolara yükselecektir (İran, Libya ve Suudi Arabistan'daki kayıplar dikkate alınarak).
Rusya için bölgedeki jeopolitik etkisini sağlamak açısından, Rusya Federasyonu'nun maddi ve teknik desteğinin korunması çok önemlidir. filo Suriye'nin Tartus limanında. Tartus'taki MTO noktası, Akdeniz'deki Rus Donanmasının tek referans noktasıdır.
Tartus'un kaybıyla birlikte, Akdeniz'de kalıcı olarak Rusya deniz gruplaması sorunlu hale gelecektir (bu tür dağıtım planları son zamanlarda Rusya'nın liderliği konusunda çok konuşuldu).
Sonuç olarak, yabancı ülkeler tarafından finanse edilen silahlı muhalefet eylemlerinin Suriye'deki meşru otoritelerin şiddetli bir şekilde devirilmesine neden olması durumunda, bir sonraki öngörülen adım, Libya-Suriye-İran ekseni boyunca ülkelerdeki güç değişiminin mantıksal zincirini tamamlayacak olan ABD ve İsrail'in İran'a karşı askeri operasyonları olacak.
İran sorunu
İran açısından, Rusya'nın iki ciddi sorunu çözmesi gerekiyor.
Birincisi, İran’a silah ambargosu uygulayan BM Güvenlik Konseyi kararına katılmasının bir sonucu olarak Rusya’ya ek maliyetler getirebilecek meseleyle ilgilidir.
Altı ay sonra, Rusya'nın C-300 ZRS'yi İran'a teslim etmeyi reddetmesinden sonra, Tahran, Nisan 13 tarihinde 2011'teki Cenevre Tahkim Mahkemesine dava açtı. İran iddiasının toplam tutarı yaklaşık 4 milyar dolar. Rusya mahkemede kaybederse, bölge ülkeleriyle askeri teknik işbirliği alanındaki kayıpların miktarı 30 milyar dolara yükselecek. Kâr kaybı olmayacak, ancak davacıya 4 milyar dolar tutarında doğrudan ödeme yapılacak.
Burada, başta Dışişleri Bakanlığı olmak üzere tüm çabalar, davalarını geri çekerek İran'a yönlendirilmelidir. Bu olmazsa, C-300 sistemlerinin BM Güvenlik Konseyi kararına göre İran’a ihracatı yasak olan silahların adlandırılmasının bir parçası olduğunu kanıtlamak gerekir.
Bu sorunu çözmenin önemine rağmen, çok daha önemli bir stratejik görev, Tahran’ın askeri nükleer programının uygulanması bahanesi altında ABD’ye ve İsrail’in İran’a karşı saldırganlığını ortadan kaldırmak için Rusya ve Rusya Dışişleri Bakanlığı’nın önderliği düzeyinde önleyici tedbirlerin alınması.
Amerika Birleşik Devletleri, bir dizi Batı ülkesi ve İsrail, İran’ın barışçıl bir atom programı kapsamında nükleer silah geliştirdiğinden şüpheleniyor. Tahran, kendi adına, atom programının yalnızca ülkenin elektrik ihtiyacını karşılamayı hedeflediğini belirtti.
Bu sorunu çözmek için mümkün olan her şeyi diplomasi ile yapmak gerekiyor. Bu bağlamda Rusya, “barışçıl atom” bölümünde İran'la güven ilişkilerini dikkate alarak, sorunun çözümünde kilit bir rol oynamalıdır.
İran'ın “nükleer problemi” nin askeri çözümü, “çatışma” bölgesini Rusya sınırlarına yaklaştırdığı için Rusya için kabul edilemez. İran'ın Türkmenistan, Azerbaycan ve Ermenistan ile kara sınırı var ve Hazar Denizi'nin Rusya'ya doğrudan erişimi var.
Rusya’nın bölgedeki mevcut durumunun genel değerlendirmesi
Orta Doğu'da Suriye şu anda en büyük Rus silah ithalatçısı. Bu bölgedeki Rus silahlarının ithalatında üç lider, Mısır ve Birleşik Arap Emirlikleri'ni de içeriyor. Rusya, Ürdün pazarında iyi bir konuma sahip. Katar ve Kuveyt ile nispeten düşük maliyetli programlar yürütülmektedir (daha önce tedarik edilen ekipmanların onarımı için).
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararıyla yasaklanmayan silah sistemlerinde İran ile işbirliği devam ediyor. Bu çok sınırlı bir silah yelpazesidir ve bu malzemelerin değeri oldukça küçüktür.
Türkiye Kornet-E ATGM'ye sadece bir defalık teslimatlar yaptı.
Tel Aviv, Amerika Birleşik Devletleri ve Almanya'da silah alımlarına odaklandığından, askeri teknik işbirliği alanında İsrail ile aktif işbirliği yapılmamaktadır. Ek olarak, İsrail ve Rusya, Suriye ve İran'daki durumun çözülmesi sorununa tamamen karşı çıkıyor.
Mısır'da, Rusya hiçbir şey kaybetmedi. Bu ülke ile olan sözleşmeler yürürlükte kaldı, ancak yürütmeleri zamanla biraz değişti.
Rusya, Yemen pazarındaki dengesiz bir iç politik durumun sonucu olarak kar kaybı konusunda önemli bir kayba sahiptir.
Gücünün de değiştiği Tunus ile Rusya, askeri-teknik işbirliği gerçekleştirmedi.
Gelecekteki beklentiler açısından, yeni Libya hükümeti ile temasların sürdürülmesinin kısa vadede neredeyse hiç mümkün olmadığını belirtmek gerekir. ABD ve Batı ülkeleri, durumu normalleştirdikten sonra Rusya'nın bu pazara girmesine izin vermeyecekler. Ve çok umut verici, çünkü yeni ordunun yeni baştan ele alınması gerekecek, bu da büyük sözleşmelerin sonuçlanması anlamına geliyor. Rusya, yalnızca önceden tedarik edilmiş ekipmanın savaşa hazır olma durumundaki sürdürülmesi için yapılan sözleşmelere güvenebilir (bu ekipmanın korunabilir durumda kalan miktarı, Batı koalisyonu ülkelerinin Trablus'a karşı gerçekleştirdiği askeri operasyon sonucunda önemli ölçüde azaltıldı).
Yemen ile durumu normalleştirdikten sonra, askeri-teknik işbirliği alanında işbirliğini sürdürmek oldukça mümkün, ancak bu ülke çok sınırlı bir askeri bütçeye sahip.
Orta Doğu'da Rusya'nın istikrarlı bir ortağı olarak Ürdün kabul edilebilir.
Türkiye’nin, Ankara’nın Şam’a karşı gösterdiği sert duruşun bir sonucu olarak, devam eden ihaleye, Rusya lehine birkaç milyar dolar değerinde uzun menzilli sistem alımı için bir karar vermesi pek mümkün değil.
Cezayir’in, şu anda Kuzey Afrika’daki Rus silahları için tek pazar olan silah pazarı şiddetle rekabet ediyor. Özellikle Fransa, Almanya ve diğer birçok ülke büyük siparişler aldı.
Fas piyasasında, Rusya birkaç yıl önce elde edilen başarının üzerine inşa etmek için çok problemli olacaktır. Bu pazar ABD ve Hollanda tarafından tekelleştirildi.
Bulgular
Genel olarak, önceki 8-yaz döneminde Rusya Federasyonu'nun askeri ihracat dengesi yapısında ikinci ve üçüncü olan iki bölgesel pazarın (Orta Doğu ve Kuzey Afrika), Rusya için büyük ölçüde kaybolduğu söylenebilir. Bu İran, Libya ve Yemen pazarları için de geçerlidir. ABD aslında Rusya'yı Suudi Arabistan pazarından ve bir kısım Basra Körfezi ülkesinden ve Fas pazarından sıktı. Suriye’nin pazarı büyük bir sorun olmaya devam ediyor. Ayrıca, Suriye’deki durumun politik nedenlerden dolayı şiddetlenmesi nedeniyle Rusya ve Türkiye’nin olası programları sorgulanıyor.
Bu bakımdan, Rusya'nın yakın zamana kadar Birleşik Devletler tarafından tam olarak kontrol edilen Irak silah pazarındaki başarısı önemli bir zafer olarak tanımlanabilir. Irak'la ümit vaat eden sözleşmelerin bir dereceye kadar Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki diğer ülkelerdeki Rusya’nın zararlarını telafi etmesine rağmen, önemleri, bölgedeki ülkelerle sıfırdan Rosoboronexport’un bir eseri olarak görülebilmeleridir. Bu, durumun normalleşmesinden sonra “gelecek için” aynı çalışmaya Orta Doğu ve Kuzey Afrika bölgesindeki diğer ülkelerle devam edebilme şansı veriyor.
Gelecek vaat eden programlardan biri Ürdün'le Orta Doğu ve Kuzey Afrika ülkelerine bir teklif olabilir RPG-32 "Hashim".
Birden fazla roketatarın Kuveyt ve Katar'a tanıtılması ve zırhlı araçların bu ülkelerle devam etmesi mümkün.
Mısır ile helikopterle ilgili konularda ve hava savunma sistemlerinde çalışmaya devam etmek mümkün.
Tabii ki, Suriye’yi Rusya’nın jeopolitik etkisi alanında korumak için mümkün olan her şeyi yapmak imkansız.
Eğer uluslararası boyut İran'ın “nükleer programı” sorununu çözebiliyorsa, bir sonraki mantıklı adım, esasen Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı aracılığıyla, ambargoyu Tahran'a kaldırmak için (şu anda son derece muhtemel görünmese de) ve daha sonra silah ambargoyu kaldırmak İran ile askeri-teknik işbirliğinin tamamen onarılması üzerine. Ayrıca, gelecekte böyle bir durumun mümkün olacağı varsayılırsa, Rusya İran pazarında Çin ile zorlu bir rekabetle karşı karşıya kalacaktır.
Ayrıca, Amerikan birliklerinin Afganistan'dan çekilmesi perspektifinde, bu ülkeyle olan çalışmayı önemli ölçüde genişletmek gerekiyor. Dahası, Rusya’nın jeopolitik çıkarlarını sağlamak için, bu ülkenin son derece sınırlı askeri bütçesini ve aynı zamanda, Rusya’nın güneyden güvenliğini sağlama açısından kilit coğrafi konumunu göz önünde bulundurarak, silahların serbest transferi veya askeri donanımın tercihli malzemelerinin serbestçe aktarılması konusunda Kabil ile birlikte çalışmak gerekmektedir.
Genel olarak, Rusya’nın Orta Doğu ve Kuzey Afrika’daki jeopolitik çıkarlarını sağlamak için, en azından Suriye ve Cezayir’in (Rus silahlarının başlıca müşterileri de dahil olmak üzere) etki alanında olması gerekmektedir. Gelecekte, Rusya'nın İran pazarlarındaki (İran “nükleer programı” konusunun çözülmesi durumunda) pozisyonlarını yeniden kazanması ve Irak’ın Afganistan’daki konumlarını güçlendirmesi oldukça mümkün olacaktır. Gelecekte Ürdün, Mısır ve Yemen ile işbirliğini genişletmek mümkündür.
Körfez ülkelerinin monarşileri ile askeri-teknik işbirliği alanında halihazırda var olan işbirliği seviyesinin önemli ölçüde genişlemesi mümkün değildir. Bu, Rusya’yı ABD’nin bu pazarlardan sıkmasının yanı sıra, Basra Körfezi ülkelerinin monarşik rejimleri tarafından kabul edilen ve Suriye’deki B. Esad rejiminin, büyük ölçüde Suudi Arabistan’ın öncülüğünden, silahlı oluşumların finanse edilmesi de dahil olmak üzere, devirilmesi politikasından kaynaklanmaktadır. Suriye hükümet güçleriyle mücadele. Büyük olasılıkla, bu ülkelerle bir bütün olarak işbirliği mevcut düzeyde kalacaktır. Bununla birlikte, Rusya'nın Birleşik Arap Emirlikleri, Katar ve Kuveyt pazarlarındaki varlığının artması oldukça mümkündür.
Türkiye, Azerbaycan’da ve Kazakistan’ı jeopolitik çıkarları alanında aktif olarak dahil etmeye çalışan ve bu ülkelerle askeri teknik alanda işbirliğini genişleten Rusya için gelecekte büyük bir sorun olabilir.
Genel olarak, Rusya’nın hem jeopolitik çıkarlarını hem de bu ülkelerin silah pazarlarındaki pozisyonlarının restorasyonunu sağlamak için Kuzey Afrika ve Orta Doğu ülkelerinin pazarlarındaki çalışmalarını önemli ölçüde yoğunlaştırması gerektiği belirtilmelidir. Rusya'nın bu pazarlara tam teşekküllü bir dönüşü olmadan, Rus askeri ihracatının orta vadede büyümesi pek mümkün değildir.