We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Şuşan Kapısının Bilmecesi
Babil sürgününün 70 uzun yılı sona ermişti. Kraliçe Ester ve Kral Achashverosh'un oğlu olan hayırsever Pers kralı Darius, Yahudi tebaasına Sion'a dönme ve Tapınaklarını yeniden inşa etme izni verdi.1 Mişna bize geri dönen Yahudilerin Perslerin başkenti olan Şuşan'ın bir gravürünü yaptıklarını söyler. İmparatorluk, Tapınak Dağı'nın yeni inşa edilen Doğu Kapısı'nın üzerinde.3 Gravür, Purim mucizesini anıyor4 ve Yahudi Halkına nereden geldiklerini ve İranlı hayırseverlerine sadık kalmalarını hatırlattı.5 Pers, Kutsal Toprakların doğusunda olduğu için, Bu anıt gravür için Doğu Tapınak Geçidi seçilmiştir.6
Talmud ayrıca bize Doğu Kapısı'nın yakınında, ulusal uzunluk standardı olan arşın'ın duvara kazınmış olduğu bir oda olduğunu söyler.7
Bir ortaçağ Yahudi geleneği, peygamber İlyas'ın dünyaya önderlik edeceğini önceden bildirir. Maşiah Bu Shushan Geçidi aracılığıyla Tapınak arazisine. İlyas bir Kohain ve bir Kohain mezarlığa giremez. Yüzyıllar önce, bazı entrikacı Müslümanlar, İlyas'ın planını bozmak için Doğu Duvarı boyunca bir Arap mezarlığı yerleştirdiler (Levha #1). Ancak Talmud'da8 bir Kohain Yahudi olmayan bir mezarlığa girebilir. Bilgeler, peygamber İlyas'ın fikrini aradılar ve rahip klanın bir üyesinin gerçekten de Yahudi olmayan bir mezarlığa girebileceğine hükmetti. Açıkçası, mezarlığın Müslüman tasarımcısı bir Talmud bilgini değildi.
(Levha 1) Doğu Tapınağı duvarı boyunca inşa edilmiş Arap mezarlığı.
Bu Müslüman mezarlığı Doğu Duvarı boyunca inşa edilmiştir ve Shushan Geçidi'nin kalıntılarını tamamen gizlemektedir. Birkaç yüz yıl önce, Kudüs'te bir veba birçok Arap'ın ölümüne neden oldu. Veba kurbanları Shushan geçidinin önündeki toplu bir mezara gömüldü ve yakınlara trajedi anıtı yerleştirildi. Zamanla, cesetler ayrıştı ve sıkıştırıldı, mezarlıkta bir mağara oluşturdu.
(Levha #2) Mağaranın içini görüntüleyin. Yukarıya doğru uzanan taşlar orijinal Şuşan Geçidi üzerine inşa edilmiştir.
Bu mağaranın varlığı kamuoyuna duyurulmadı çünkü Müslümanlar merak arayanların mezarlıklarını çiğnemesini istemediler. Bu mübarek topraklara Müslüman olmayanların girmesine izin vermiyorlar. Saygısızlık etmek niyetinde değildim, Kudüs surlarını araştırmamı tamamlamak için bir sonraki Kudüs gezimde mağarayı incelemem gerektiğini biliyordum.
Doğu Duvarı mezarlığına geldiğimde, yasadışı giriş yapılmamasını sağlamak için orada bir Arap bekçinin görevlendirildiğini gördüm. Bekledim ve uzaktan izledim. Öğleye doğru bekçi öğle yemeği molası vermeye karar verdi. Aşağıdaki Arap köyünde bir öğle yemeğine giderken, mağaranın tepesinin bulunduğu yere gizlice mezarlığa girdim. Üzeri paslı bir metal levhayla kaplıydı. Metal kaplamayı kenara çektikten sonra mağaranın içine doğru eğildim. Zifiri karanlıktı. Neyi fotoğrafladığımdan emin olmadan rastgele fotoğraf çekmeye başladım. Kapıcı elinde metal bir boruyla dönerken işim tam zamanında bitmişti. Acele bir geri çekilme yaptım.
(Levha #3) Merhamet Kapısı, Shaar Harachamim.
“Devletler'e geri döner dönmez resimleri geliştirdim. Mağaranın zemininin ceset, kafatasları ve iskelet kalıntılarıyla dolu olduğunu görebiliyordum. Daha da önemlisi, mağaranın arkasında Doğu Duvarı'nın açıkta kalan bir alt kısmı vardı. Doğu Duvarı'nın bu açıkta kalan kısmında, bir kemerin üst kısmı vardı: Şuşan Geçidi'nin kalıntıları (Levha #2). Bir kemerin bu küçük parçasından, orijinal Shushan Geçidi'nin, Güney Duvarı'ndaki çift Chuldah çıkışına benzer bir çift geçit olduğunu belirleyebiliyordum.10 Bu yetersiz bilgiyle, antik Shushan Geçidi'ni yeniden inşa edebilirim. (Çizime bakın.)
Mağaranın oluşumu, Talmud'da ima edilen ve ulusal arşın standardını içeren Şushan Kapısı'nın yakınındaki odayı arama fırsatı da verdi. Böyle bir keşif, arşın uzunluğuna ilişkin büyük halaçi tartışmasını kesin olarak çözecektir.11 Bölgeye bir sonraki yasadışı keşif gezimi planlamaya başladım.
Ertesi yıl oraya geldiğimde, büyük beklentilerim hızla suya düştü. Araplar mağarayı her türlü çöp ve molozla doldurmuşlardı. Birkaç ton çöpü kazıp atmaya hazır değildim.
Kral Süleyman Birinci Tapınağı inşa ettiğinde, Tapınak yerleşkesinde iki odalı özel bir bina inşa etti. Bir oda damatlar için, diğeri ise geleneksel yas dönemini gözlemleyen insanlar içindi. Tapınak hizmetine katılanlar bu odalara ya tebrikler ya da taziye dileklerini iletmek için gittiler.12 Bu odalar Doğu Geçidi'nin üzerine inşa edildi ve İkinci Tapınak'ta yeniden inşa edildi.13
Bugün, Doğu Duvarı üzerine inşa edilmiş tek görünür yapı, iki sızdırmaz kemerli pencereye sahip büyük bir yapıdır. Hristiyanlar buna Altın Kapı diyorlar, ancak Yahudiler ve Müslümanlar buna Altın Kapı diyorlar. Shaar Harahamim, Merhamet Kapısı (Levha # 3). Güney Duvarı'ndaki Chuldah çıkışının üzerindeki taş işçiliğine benzer süslü Bizans taş işçiliği ile süslenmiştir.14 Ortaçağda, Yahudilerin Batı Duvarı'na erişiminin yasak olduğu zamanlarda, Merhamet Kapısı'nın önünde toplanır ve Tanrı'ya dua ederlerdi. #8217s Kutsal ulusunu kurtarmak için şefkat. Bazıları Merhamet Kapısı'nın Kral Süleyman'ın iki odalı odasının yeniden inşası olduğunu söylüyor.15
(Levha #4) Fotoğrafın ortasındaki dikey çizgi, Hirodes'in Doğu Duvarı'nı uzattığı noktayı gösteren dikiş yeridir. Dikişin sol alt tarafındaki taşlar tipik Herodian kesme taşlarıdır. Dikişin sağındaki taşlar Hirodes öncesine tarihlenir ve görülebilen en eski Tapınak taşlarıdır.
Ortak çağdan birkaç yıl önce, Yahudi tiranı Büyük Hirodes, İkinci Tapınağı tamamen yeniden inşa etti ve Tapınak Dağı Yerleşkesini genişletti.16 Hirodes, 10.000 Yahudi zanaatkar, 120.000 Yahudi olmayan ağaç oymacısı ve taş ocağı ustası, 50.000 Kudüslü ustabaşı ve 1.500 kişi topladı. üniformalı koanim ve Leviim Tapınak Dağı'nın tepesindeki işi denetlemek için.17
(Levha #5) Doğu Duvarından çıkıntı yapan taşlar, Tapınak bodrumuna giden bir merdiveni destekleyen bir kemerin başlangıcıydı.
Hirodes'in anıtsal yeniden inşa projesinin tamamlanmasıyla, Tapınak Yerleşkesi orijinal alanının iki katı büyüklüğündeydi.18 O, Kuzey, Batı ve Güney Surlarını daha dışa doğru yerleştirdi. Hirodes Doğu duvarını daha fazla dışarı çıkaramadı çünkü Doğu Duvarı Moriah Dağı'nın tepesine yakın bir yerdeydi ve doğu yamacında Kidron Vadisi'ne doğru 300 fitlik keskin bir düşüş vardı. Ancak Herod, Doğu Duvarı'nın kuzey ve güney uçlarını genişletmek zorunda kaldı, böylece yeni taşınan Kuzey ve Güney Tapınak Duvarları ile buluşacaktı.
Orijinal Doğu Duvarı yaklaşık 750-1.000 fit uzunluğundaydı. Herodes'in duvara yaptığı eklemelerden sonra, duvar 1.530 fit uzunluğundaydı. Bu eklemeler iki ilginç mimari özellik üretti. Herod, inşaatçılarına Tapınak taşları için benzersiz bir tasarım kullanmalarını söyledi. Taşların merkezleri, kenarları çevreleyen girintili kenar boşluklarından bir inçlik bir kesir çıkıntı yapan düzgün bir şekilde parlatılmış düz yüzeyler olacaktı. Orijinal Tapınak taşları da girintili kenarlara sahipti, ancak birkaç inç dışarı taşan kaba, bitmemiş merkezlere sahipti. Doğu Duvarı'nın çoğu bu ilkel kaba Tapınak taşlarını sergiliyor. Ancak duvarın kuzey ve güney uçlarında düzgün cilalı Herodian taşları vardır.
(Levha #6a, 6b) İki tür yapı taşı. Azarah avlusunun dışındaki yapılarda örgü desenli taş kullanılmıştır. İçinde ortası düzgün kıymık taş parçası kullanılmıştır.
Herod'un Doğu Duvarı'nın uzunluğuna eklenmesiyle ortaya çıkan bir diğer mimari özellik de dikiştir. Bir duvar üzerine bir uzantı inşa edildiğinde, dikiş adı verilen dikey bir çizgi, eski duvarın bittiği ve yeni inşaatın başladığı yerde kalır. Bugün, Doğu Duvarı'nın güney ucundan 105 metre uzakta bu dikişi görebiliyoruz. Dikişin solunda, belirgin pürüzsüz merkezleriyle Herodian taşlarını ve dikişin sağında, pürüzlü çıkıntılı merkezleriyle Herodian öncesi taşları görebiliriz (Levha #4).
Doğu Duvarı'nın güney ucuna yakın birkaç ilginç özellik daha var. En dikkat çekici olanı, duvardan dışarı taşan bir dizi taştır (Levha #5). Bu bir Tapınak kemerinin başlangıcıydı. Kemer, halk arasında Kral Süleyman'ın Ahırları olarak adlandırılan İkinci Tapınağın bodrum katına giden basamakları destekliyordu. Doğu Duvarı'ndaki bu kemer, Batı Duvarı'ndaki Robinson's Arch olarak adlandırılan kemerin tam karşısındaydı.20 Kemerin taşlarının üzerine dikkatlice bakıldığında, iki mühürlü Tapınak geçidinin ana hatları görülebilir. Yine, biraz dikkatli bir incelemeyle, iki mühürlü geçidin yaklaşık 40 fit solundaki üç Tapınak penceresinin ana hatları görülebilir. Orta pencere yeniden yapılandırıldı.
Dikkate değer başka bir özellik de Doğu Duvarı'nın güney ucundan yaklaşık 50 metre uzakta bulunur. Duvarın üst yarısını oluşturan Herodian taşları duvardan hafifçe dışarı taşmaktadır. Duvara ne kadar yüksek bakarsanız, taşlar o kadar dışa doğru çıkıntı yapar. Bu çıkıntı, bir Tapınak gözetleme kulesinin tabanını oluşturdu. Büyük olasılıkla, bu tür kuleler Tapınak Dağı'nın dört köşesinde de bulunuyordu.
(Levha #8) Beyt Hamikdaş'tan iki mermer döşeme taşı.
On dokuzuncu yüzyılın sonlarında, İngiliz arkeolog Charles Warren, Tapınak Dağı'nın güneydoğu köşesine yakın bir maden kuyusu batırdı. Amacı, duvarın ana kayaya çarpmadan önce ne kadar aşağı indiğini belirlemekti. Şaşırmış bir şekilde, o sağlam kayaya ve duvarın tabanına ulaşmadan önce kuyu 80 metre aşağı indi. O noktada duvarın toplam yüksekliği 160 feet'e yakındı, neredeyse 16 kat yüksekliğindeydi.
Warren, temel taşlarının Fenike harfleri içerdiğini de şaşırtıcı bir şekilde keşfetti. Bazı harfler taşa oyulmuştur, diğerleri kırmızı mürekkeple boyanmıştır. Bu harfler, taşları daha sonra Çin seddinin temeli için doğru konumlarına yerleştirmek amacıyla tanımlamak amacıyla taş ocağında yapılmış işaretlerdi.21
(Levha #9) Merhamet Kapısı'nın üzerinde Korint başkenti.
Tapınak Dağı'nın tepesindeki sütunlar, davul adı verilen ve birbiri üzerine oturan bölümlerden oluşuyordu (Levha #13). Davulların belirli bir sıraya göre düzenlenmesi gerekiyordu. Uygun düzenlemeyi sağlamak için ocakta varillerin dipleri harflerle işaretlenmiştir. Tapınak Dağı'nın tepesinde gerçekleştirilen tüm çalışmalar, koanim Fenike yazılarına aşina olmayanlar bu nedenle davulların diplerindeki işaretler İbranice yapılmıştır. Bu temel taşlarının işaretleri Fenike olduğu için, bu taşlar muhtemelen yabancı yazıya daha aşina olan Yahudi olmayanlar tarafından yerleştirildi.
(Plaka #10) Merhamet Kapısının İçinde. Arkadaki sütun muhtemelen İkinci Beit Hamikdaş'a kadar uzanmaktadır. Ön plandaki sütun 4. yüzyıl Bizans dönemine aittir.
Warren'ın 80 metre derinliğindeki şaftı yaklaşık 100 yıl boyunca açıkta kaldı. Birkaç yıl önce, belediye yetkilileri, açık ocağın güvenlik tehlikesi olduğunu düşündüler ve onu doldurdular. Bir buldozer çevreden toprak kazdı ve kuyuya attı.
Herhangi bir arkeolojik alanda, ne kadar derine kazılırsa, açığa çıkan kalıntılar o kadar eskidir. Ama burada düzen tersine döndü. Buldozer, toprağın üst katmanlarını taşıdı ve çukurun dibine bıraktı. Daha sonra bir sonraki katmanı kazmak ve çukura bırakmak için geri döndü. Görev tamamlandığında, doldurulmuş Warren's Shaft'ın alt katmanı, 20. yüzyıl çanak çömlek kalıntıları, kola şişeleri ve atılmış gazeteleri içeriyordu ve bunların gelecek nesillerin arkeologlarını kesinlikle şaşırtacağından şüpheleniyorum. bir kopyasını bulduğunu hayal et. Ma’ariv 4. yüzyıldan kalma bir Bizans evinin yemek odasında! Ama daha da önemlisi, Warren'ın şaftındaki dolgunun üst katmanı, çok eski kalıntıların kalıntılarını içeriyordu, az önce incelemem gereken gerçek bir hazine.
Dolguyu incelerken iki tür Herodian yapı taşı buldum. Her iki tipte de Herodian Tapınağı taşlarına özgü oymalı kenarlara sahipti.22 Bununla birlikte, bir taş türü mükemmel pürüzsüz bir merkeze sahipken, diğer türün taş üzerine oyulmuş dokuma benzeri bir tasarımı vardı. Fark şuna göre açıklanabilir: halachah. Hüküm, en içteki avluda kullanılan yapı taşlarının (azarah) mükemmel şekilde pürüzsüz olmalıdır.23 Küçük resmi yüzey boyunca gezdirerek hiçbir çentik veya çatlak tespit edilmemelidir. Dış avluların yapımında kullanılan taşlar bu halachic kısıtlamaya sahip değildi (Levha #6a, 6b).
Talmud bize döşemenin mermer karolardan yapıldığını söyler.24 Üç renk karo vardı: beyaz, kahverengi ve mavimsi-mor. Dolguda iki parça mermer fayans buldum. Bir parça kahverengi, diğer parça mavimsi-mor renkteydi (Levha #8). Ayrıca taştan bir kandil buldum (Levha #7). Kutsal Topraklarda bulunan kandillerin çoğu kilden yapılmıştır. Ancak pişmiş toprak kaplar kirlenmeye karşı hassastır (tümah), taş kaplar yapamazken. Bu nedenle, Tapınağın yakınında bulunan bir kandilin taştan yapılmış olması anlaşılabilir.
(Levha #11) Merhamet Kapısı'nın arkası. 110 yıllık bu fotoğrafta iki kemer arasında bir Korint sütunu görülmektedir.
Ve şimdi bu makalenin başlığında ima edilen bilmece için. Daha önce alıntı yapıldı mişna Bu, Şuşan Geçidi'nin üzerinde Pers başkenti Şuşan'ın bir tasviri olduğunu belirtti. Tapınak inşaatçılarının Shushan'ı nasıl tasvir ettiğini sık sık merak etmişimdir. Şehrin New York, Chicago veya St. Louis gibi tanınabilir bir silueti var mıydı? Shushan, Pers İmparatorluğu'nun başkentini simgeleyen Empire State binası veya Akropolis gibi dikkate değer bir yapıya sahip miydi? Muhtemelen değil. Eğer öyleyse, Shushan Doğu Geçidi'nin üzerinde nasıl tasvir edildi?
Merhamet Kapısı'nın cephesinin üstüne inşa edilmiş, az fark edilen bir Korint sütununun başkentidir (Levha #9). Klasik Yunan ve Roma mimarisinde üç farklı stil vardır: Dor, İyonik ve Korint. Bir sütunun başlığı, bir sütunun üstündeki dekoratif taştır. Korint başlıkları, üç stilin en süslüsüdür ve genellikle üç sıra akantus yaprağından oluşur. Tipik Korint sütun ve başlıklarının bir örneği için Merhamet Kapısı'nın iç kısmına bakacağız (Levha #10). Sütunların yanı sıra sütun başlıkları da büyük olasılıkla İkinci Tapınağın kalıntılarıdır.
Har'dan görüldüğü gibi Tapınak Dağı ve Doğu Duvarı Hatzofim.
İkinci Tapınak Dönemi'nin son dönemlerine ait Yahudi tarihçi Josephus Flavius, bize Herodian İkinci Tapınağının mimari tarzının Korint tarzı olduğunu söyler.25 Klasik haham literatürü, “Corinthian” kelimesini, zambak benzeri veya çiçek anlamına gelen shushan olarak İbranice'ye çevirir. .26 Kral Süleyman da İlk Tapınak sütunları için çiçekli başlıklar kullanmıştır ve Tanah'ta bunları tanımlamak için kullanılan İbranice terim de shushan kelimesidir.27 Korint veya Şuşan, eski tapınaklarda ve saraylarda da yaygındı.28
(Levha #13) Güney Duvarı'nın önünde etrafa saçılmış sütun tamburları vardır.
Birçok dilde, aynı kelime, bir şeyi belirtmek için kullanılır. Başkent bir sütunun ve Başkent bir ülkenin şehri. Belki de antik Doğu Geçidi'nin üzerinde, başkent Şuşan'ı simgeleyen büyük bir Korint/Şuşan (yani çiçek) başkenti vardı. Başka bir deyişle, Shushan binalarını betimleyen herhangi bir oyma ya da gravür yoktu, Pers başkentini temsil eden bir mimari kelime oyunu vardı.
Korint mimarisi ile Shushan Geçidi arasında başka bir bağlantı, yapı üzerinde kalan süslü tasarım çalışmaları ile yapılabilir. Daha eksiksiz bir versiyon binanın arka kapısında hala duruyor (Levha #11). Bu tasarım kesinlikle Korint tarzındadır. W. Harold Mare gibi bazı arkeologlar, bu tasarım çalışmasının İkinci Tapınak Dönemi'ne ait olduğuna inanıyorlar.
Bugün Merhamet Kapısı'nın üzerinde duran ve muhtemelen bir İkinci Tapınak sütununun kalıntısı olan küçük Korint sütun başlığı, devasa bir Shushan başkentinin orada bulunduğu çağların mimari bir hatırası olabilir.
Geçmiş çağlarda, antik mermer başlık, bize geldiğimiz yeri hatırlatmaya hizmet etti. Bugün, İlyas Peygamber'in Mesih Çağı'nı müjdeleyeceği günü ve geri döneceğimiz yeri hatırlatmaya hizmet ediyor. Çağımızda hızla gerçekleşsin.
Tapınak Dağı ve Doğu Duvarı'nın havadan görünümü.
Haham Reznick bir maggid shiur içinde Beyt Midraş Rockland Shaarei Tevrat. o yazarı Kutsal Tapınak yeniden ziyaret edildi, Vay Kudüs, Ağlama Zamanı ve Bar Kokhba'nın Gizemi.
Bu makale ilk olarak Yaz 1996 sayısında yayınlanmıştır. Yahudi Eylemi.
1. Raşi Ezra 1:1, Toldot Am Olam cilt I, s. 329.
3. Tiferet Yisrael Kelim 17, not 67.
4. Sefer HaYuchsin 61a.
6. Ezrat Kohanim cilt ben, s. 105, paragraf. 10.
7. Bkz. Menokot a.g.e. ve Kelim 17:9 ve yorumlar reklam yeri.
8. Baba Metzia 114a & amp b.
9. “Devletler”, en az bir kez yurt dışına çıkmış bilgili gezginlerin kullandığı bir terimdir. Genellikle Brooklyn yerlileri tarafından kullanılır, ancak New York Eyaleti'nin çoğu Yahudi bölümünde duyulabilir.
10. Bkz. Yahudi Eylem Yaz 5755/1995, “Unutulmuş Duvar,” bu geçidin ve Güney Duvarı'nın tüm genişliğinin ayrıntılı açıklaması için.
11. Bkz. Yahudi Eylem Bar Kokhba Tapınağı ile ilgili makalemde bir arşın uzunluğuna ilişkin arkeolojik kanıtlara dayalı bir tartışma için 1991/1992 kışında.
13. Kaftor Voferach, Çatlak. 6.
14. Bkz. Yahudi Eylem Yaz 5755/1995, “Unutulmuş Duvar.”
17. Yosifon Çatlak. 55.
18. Josephus, Yahudilerin savaşları Kitap I, bölüm 21 ve Kitap V, bölüm 5.
19. Bkz. Yahudi Eylem “ahırların” açıklaması ve fotoğrafları için 5755/1995 yazında.
20. Bkz. Yahudi Eylem 5753/1992-3 Kışı, “A Özel Ağlama Duvarı Turu,”, Robinson’s Arch.
21. Bkz. Kutsal Tapınak yeniden ziyaret edildiJason Aronson Inc. tarafından yayınlanan, s. 62 bir resim ve muhtemelen yazının tarihlendirilmesiyle ilgili bir tartışma için.
22. Bkz. Yahudi Eylem Kış 5753/1992-3.
23. Rambam Beyt Habechirah 1:15.
24. Baba Batra 4a ve Rashi reklam yeri.
25. Yahudilerin savaşları Kitap V, bölüm. 5.
26. Örneğin Ezrat Kohanim.
28. Güney bölümünün altında Har Habayit kubbeleri desteklenen 300 fit uzunluğunda bir tüneldir tarafından sütunlar. Not #13'e bakın. Sütunlardan biri, muhtemelen Kral Süleyman'ın İlk Tapınağı'nın bir kalıntısı olan çok ilkel bir Korint/Şuşan başlığına sahiptir..
Harmandır Sahib'in Tarihi
Altın Tapınağın şimdi bulunduğu yerin kökeni ve evrimi gizemle kaplıdır. Bazı kaynaklar, kökenini tarih öncesi dönemden bir Hint ibadet yeri olarak izler. Altın Tapınağın konumu, yoğun ormanlarla çevrili büyük bir göletin bulunduğu alçak bir alandır. Bu toprak parçası Sultanwind Tung, Gilwali ve Gumtala vb. köyler tarafından parçalanmıştır. Coğrafi konumundan daha fazlası mükemmeldi. O zamanlar Pencap'ın başkenti olan Lahor şehrinin yanındaydı ve Hindistan ile Orta Asya ülkelerini birbirine bağlayan karayolu da bu toprak parçasından geçiyordu.
Harmandir Sahib ve Amritsar'ın Kronolojisini Seçin
1573 AD Kutsal su deposunun inşaatına Guru RamDas Ji gözetiminde başlandı.
1577 AD Guru Ram Das Ji, Amritsar'ın (önceden Ram Das Pur olarak biliniyordu) temelini attı.
1588 AD Harimandir'in temeli Müslüman bir aziz Mian Mir tarafından atıldı.
1604 AD Merkezi türbe tamamlandı.
1606 AD Sih Guru Hargobind ji, biri dini işler için diğeri dünyevi işler için olmak üzere iki kılıç kabul etti. Guru Hargobind sahib ji de Akal Takht'ın temelini attı.
1621 AD Guru Teg Bahadur ji Amritsar'da doğdu.
1628 AD İlk Sih-Babür silahlı çatışması ve Sihler, Guru Hargobind sahib ji'nin komutası altında galip geldi.
1634 AD Guru Hargobind sahib ji, ziyaret eden Sih adanmışlarına olası bir saldırıyı önlemek için adanmışlarıyla birlikte Kiratpur'a gitti.
1665 AD Guru Teg Bhadur, dokuzuncu Sih Guru olduktan sonra Altın Tapınağı ziyaret etti, ancak rahipleri tarafından girişi reddedildi.
1721 AD Bhai Mani Singh, Altın Tapınağın baş rahibi ve yöneticisini atadı. Bir asırlık süreçten sonra Altın Tapınak'ın kontrolü yeniden Sihlerin eline geçti.
1725 AD Altın Tapınak'ın kontrolü konusunda iki Sih mezhebi arasındaki anlaşmazlık. Bhai Mani singh bunu adil bir şekilde çözdü.
1738 AD Baş rahip Bhai Mani Singh, Babür makamlarına talep edilen geliri ödemediği için parçalara ayrıldı
1739 AD Babürler barışı müzakere etti ve Sihlere bağımsız bölge [jagir] verdi.
1739 AD Pers kralı Nadis Şah, Altın Tapınağı ekledi
1740 AD Sihler, Massa Ranghard adında bir Babür yöneticisi tarafından saygısızlık eyleminin intikamını aldı. İki Sih savaşçısı Sukha singh ve Mehtab singh, arkadaşları ve askerleri ile alkolün etkisi altında dansı izlediği kutsal alanda kafasını kesti.
1745 AD Bir baskı dalgası Sihleri frenlemeye başladı.
1757 AD Afgan Kralı Ahmed Şah Abdali Altın Tapınağa saldırdı ve Baba Deep Singh şehit oldu.
1762 AD 5 Şubat 1762'deki büyük soykırımdan sonra Afgan kralı Abdali Altın Tapınağı yerle bir etti ve kutsal tankını enkaz, çöp ve hayvan leşleriyle doldurdu.
1764 AD Abdali bir kez daha Amritsar'a geldi ve karşısına çıkan her şeyi mahvetti. Baba Gubaksh Singh ve otuz yoldaşı Akal Takhat yakınlarında acımasızca öldürüldü.
1767 AD Udasi azizleri Nirvan Pritam Das ve Mahant Santokh Das, kutsal su tankını Ravi nehrinin suyuyla doldurmak için 35 mil uzunluğundaki su kanalını getirdiler.
1773 AD Sih Misal şefleri, Altın Tapınak yakınlarındaki Gurdwara baba Atal'ın binasını yükseltti.
1776 AD Hasar gören kutsal su deposu, giriş kapısı ve köprünün yeniden inşası.
1802 AD Maharaja Ranjit Singh, Amritsar topraklarını işgal etti.
1808 AD Amritsar'ın ünlü Gobindghar kalesi, Lahor'un hazinesini Amritsar'a taşımak için yükseltildi.
1813 AD Maharaja Ranjit Singh, şimdi İngiliz tacıyla süslenmiş ünlü elmas "Ko-he-noor"u elde etti ve Amritsar sokaklarında büyük bir ordu yürüyüşü yaptı.
1822 AD Amritsar'ın on iki kapılı sur duvarı tamamlandı.
1831 AD Altın Tapınağın altın dünyası son aşamalarına ulaştı.
1839 AD Maharaja Ranjit Singh, Mart 1839'da Altın Tapınağa geldi, bu onun son ziyaretini kanıtladı.
1849 AD Sihler, Pencap'ın birleşik toprakları üzerindeki hakimiyetlerini kaybettiler.
1857 AD Amritsar, isyanın İngilizlere karşı küçük bir etkisini gözlemledi.
1871 AD Kuka [Namdhari] hareketi Amritsar'ı sarstı, birkaç Müslüman kasap öldürüldü. İngiliz yöneticiler, Maharaja Ranjit Singh'in yazlık sarayının yakınındaki Amritsar'da birkaç Kuka öğrencisini asarak idam etti.
1873 AD Singh Sabha Hareketi kök saldı.
1881 AD İngiliz hükümeti, Altın Tapınak üzerinde tam kontrollerini uygulamak için yönetim ajanlarını veya yöneticilerini [Sarbarah] tanıttı.
1893 AD Khalsa Koleji, Amritsar açıldı.
1902 AD Pro İngiliz şefi Khala Diwan Oluştu.
1919 AD Jallian Wala Bagh katliamı, Amritsar'daki Baisakhi gününde birkaç binlerce masum Sih'in ve diğerlerinin canını aldı.
1921 AD Sihler, Altın Tapınak da dahil olmak üzere birçok Sih tapınağının kontrolünü ele geçirdi. Son şeklini birkaç yıl sonra alan SGPC benzeri ana beden ortaya çıktı.
1923 AD İlk Ka Sewa veya kutsal su deposunun temizliği gerçekleşti.
1925 AD Sih Gurdwara Yasası geçti.
1947 AD Amritsar, Hindistan'ın bölünmesinden sonra bir sınır şehri oldu.
1949 AD Sih Referans kütüphanesi kuruldu.
1958 AD Merkez Sih müzesi kurdu.
1973 AD Kutsal su deposunun ikinci Kar Sewa'sı.
1977 AD Amritsar şehri 400. doğum gününü kutladı.
1978 AD Sih – Nirankari çatışması on üç masum Sih göstericinin canını aldı ve Pencap'ı sonsuza dek değiştirdi.
1984 AD Hint Ordusu, "Mavi Yıldız" operasyonu kapsamında Altın Tapınak'ı işgal etti, bu da binlerce masumun hayatına mal oldu ve Altın Tapınak kompleksinin yıkılmasıyla sonuçlandı.
1988 AD Bu yıl Sih militanları Altın Tapınak kompleksinden kovmayı amaçlayan bir başka Para askeri eylemi gerçekleşti.
1988 AD Altın Tapınak çevresinde bir koridor oluşturmak için genellikle Sihlere ait birkaç bin dükkan ve ev kaldırıldı. Altın Tapınağa uzun zamandır beklenen güzellik ve alan kattı.
1997 AD İngiliz Kraliçesi II. Elizabeth ve kocası Altın Tapınak'ı ziyaret etti.
2004 AD Altın Tapınak, su arıtma tesisleri kurmak amacıyla 21. yüzyılın ilk Kar Sewa'sını gözlemledi. Bu yıl ayrıca, Eylül 2004'te Sih Kutsal Yazılarının Dört Asırlık Kurulum kutlamalarının arifesinde, Altın Tapınağı bir kerede ziyaret eden adanmışların şimdiye kadar kaydedilen en büyük gücü gözlemlendi.
&ldquoKudüs'teki Tapınak Dağı'nın Altın Kapısı&rdquo üzerine 46 düşünce/>Leen Ritmeyer diyor:
Arkeolojik kalıntıları dikkate almadan sadece metinden yola çıkarak tartışmak anlamsızdır. Sadece metinleri okuyorsunuz ve Kudüs Arkeolojisi'nden habersizsiniz.
6:149'da “[bazı]” yoktur (Loeb çevirisi). Antonia'nın kayalıkları çok yüksekti ve hala da öyledir ve askerleri onu (kayalık) temeline kadar yıktıktan sonra bile Titus için iyi bir bakış açısı sağlamıştır. Yıkıldıktan sonra bile Antonia adını korudu.
Savaş 6.166, Antonia Kalesi'nin kayalık temellerine bağlanan revaklardan bahsediyor. Bu revakların çatı kirişlerinin bazı yuvaları günümüze kadar gelebilmiştir – Antonia ile ilgili yazıma bakınız.
Savaş 7.1, Batı Tepesi'nde bulunan Kudüs evlerinden bahseder, çünkü Phasael, Hippicus (bugün hala ayaktadır) ve Mariamne kulelerinin bulunduğu yer burasıdır. Hirodes'in ölümünden sonra Roma prokonsülleri tarafından ele geçirilen Hirodes Sarayı'nı korudular. Pilatus Kudüs'e geldiğinde burada kaldı. Praetorium'un bulunduğu yer burasıydı ve başka hiçbir yerde yoktu. Bu sarayın kalıntıları, Kale ve bitişiğindeki arazide kazılmıştır.
İsa “tek taş değil” derken Tapınak Dağı üzerinde duran “binalardan” (çoğul) söz etti. Sadece bir Tapınak Dağı (tekil) vardır, bu yüzden İsa bundan bahsetmiş olamaz, ancak yıkımlarını tahmin ederken birçok binaya baktı. Lütfen dikkatlice okuyunuz.
Romalıların çift sürmesi, Aelia Capitolina'nın sınırlarını belirlemek için bir karık açmak anlamına gelir. Bu standart Roma uygulamasıdır.
Pek çok bilim adamı tarafından derinlemesine incelenmiş olan Kubbet-üs Sahra'nın yerinde hiçbir zaman bir Bizans kilisesi bulunmamıştır. Hristiyanlar, ana kiliseleri olan Kutsal Kabir'i inşa ederler. Praetorium'un Kubbet-üs-Sahra'da olduğunu söylemek saçmalıktır. Hiçbir bilim adamı buna katılmaz.
Bunlar benim şahsi görüşlerim değil, uzun yıllar boyunca birçok meslektaşıyla birlikte Tapınak Dağı Kazıları, Yahudi Mahallesi Kazıları, Davut Şehri ve Kale'de çalışmış bir mimarın görüşleridir.
Kudüs'te uzun yıllar emek vermiş profesyoneller tarafından Kudüs arkeolojisi üzerine düzgün kitaplar okumadıkça, Josephus'un metnini asla anlamayacaksınız ve Kudüs'ün geçmişi hakkında hiçbir şey bilmeyen insanlarla tartışmaya girmem benim için anlamsız. .
Kudüs'ü daha yakından tanımak için ciddi olmak istiyorsanız, aşağıdaki kitapları okumanızı tavsiye ederim:
Dan Bahat: Resimli Kudüs Atlası.
Ronny Reich: David Şehri'nin Kazılması.
Leen Ritmeyer: Görev – Kudüs'teki Tapınak Tepesini Ortaya Çıkarmak.
Leen ve Kathleen Ritmeyer: Kudüs – Tapınak Dağı.
Nahman Avigad: Kudüs'ü Keşfetmek.
Hillel Geva (ed.): Antik Kudüs Açığa Çıktı, 1998-2018.
Hillel Geva ve Ephraim Stern (ed.): Kutsal Topraklarda Arkeolojik Kazıların Yeni Ansiklopedisi.
Bunlar Kudüs Arkeolojisini öğreten birçok üniversitenin lisans eğitimlerinde kullanılan standart eserlerdir. Bu kitapları okuyarak Kudüs'ün gerçek arkeolojisini bir kez kavradığınızda, daha fazla tartışabiliriz, ancak yalnızca çok eski raporlara ve vasıfsız insanlardan gelen söylentilere güvendiğinizde değil.
“Zion'u unuttular”
.
Zion, Moriah Dağı, Tapınak Dağı'dır, ancak David'in Şehrine de uygulanmış olsa da, “Mt olarak adlandırılan mevcut tepe değil. Zion”.
Yüceltme: Bir Aile Meselesi
Başkan Nelson: Yüceltme bir aile meselesidir. Aileler ancak İsa Mesih'in sevindirici haberinin kurtarıcı kutsal törenleri aracılığıyla yüceltilebilir. Uğruna çabaladığımız nihai amaç, Tanrı'nın huzurunda bahşedilmiş, mühürlenmiş ve sonsuz yaşam için hazırlanmış bir aile olarak mutlu olmamızdır.
Rahibe Nelson: Katıldığımız her Kilise dersi, her hizmet ettiğimizde, Tanrı ile yaptığımız her antlaşma, aldığımız her rahiplik töreni, Kilise'de yaptığımız her şey bizi kutsal tapınağa, Rab'bin evine götürür. Bir çift ve çocukları için, ahitlerini tuttuklarında mühürleme yönetmeliği aracılığıyla çok fazla güç elde edilebilir.
Başkan Nelson: Her gün nasıl düşündüğümüz, hissettiğimiz, konuştuğumuz ve davrandığımızla sonsuza kadar yaşamak istediğimiz yeri seçiyoruz. Cennetteki Babamız, işinin ve görkeminin, çocuklarının ölümsüzlüğünü ve sonsuz yaşamını gerçekleştirmek olduğunu beyan etmiştir (bkz. Musa 1:39). Ama o istiyor O'na dönmeyi seçmemiz için. Bizi hiçbir şekilde zorlamaz. Antlaşmalarımızı yerine getirdiğimiz kesinlik, O'na, O'nunla birlikte yaşamak için geri dönmeyi ne kadar çok istediğimizi gösterir. Her gün bizi muhteşem sonsuz yaşam olasılığımıza yaklaştırıyor ya da uzaklaştırıyor. Her birimizin antlaşmalarımızı tutmamız, her gün tövbe etmemiz ve daha çok Kurtarıcımız gibi olmaya çalışmamız gerekiyor. O zaman ve ancak o zaman aileler sonsuza kadar birlikte olabilir.
Rahibe Nelson: Şu anda hayatınız ne kadar muhteşem olursa olsun veya ne kadar cesaret kırıcı ve yürek kırıcı olursa olsun, tapınak ve aile tarihi çalışmalarına katılımınızın onu daha iyi hale getireceğine dair benim tanıklığımdır. Şu anda hayatında neye ihtiyacın var? Daha fazla sevgi? Daha fazla neşe mi? Daha fazla kendi kendine ustalık mı? Daha fazla barış mı? Daha anlamlı anlar? Daha çok bir fark yarattığına dair bir his mi? Daha fazla eğlence? Ruhunu arayan sorularına daha fazla cevap mı? Başkalarıyla daha fazla kalpten kalbe bağlantı mı? Kutsal yazılarda okuduklarınızı daha iyi anlıyor musunuz? Daha fazla sevme ve affetme yeteneği? Güçle dua etmek için daha fazla yetenek mi? İşiniz ve diğer projeleriniz için daha fazla ilham ve yaratıcı fikir mi? Gerçekten önemli olan şey için daha fazla zaman mı?
Tapınak ve aile tarihi çalışmaları için harcadığınız zamanı artırarak Rab'be zaman feda etmenizi ve sonra ne olduğunu izlemenizi rica ediyorum. Bu benim tanıklığımdır ki, Rab'be atalarımıza yardım etme konusunda ciddi olduğumuzu gösterdiğimizde, gökler açılacak ve ihtiyacımız olan her şeyi alacağız.
Başkan Nelson: Diğerlerinin sahip olduğu tapınak ve aile tarihi deneyimleri hakkında gün boyu ilham alabiliriz. Ama sevinci bizzat yaşamak için bir şeyler yapmalıyız. Bu çalışmanın harika duygusunun devam etmesi ve hatta artması için her birimize bir meydan okuma yapmak istiyorum. Bu yıl daha fazla tapınak ve aile tarihi çalışması yapmak için ne tür bir fedakarlık - tercihen bir zaman fedakarlığı - yapabileceğinizi duayla düşünmeye davet ediyorum.
Yüce Allah'ın işiyle meşgulüz. O yaşar. İsa Mesih'tir. Burası O'nun Kilisesi. Biz O'nun antlaşma çocuklarıyız. Bize güvenebilir.
Görev beyanı
Fırsat. Nişanlanmak. Keşif.
Temple University educates a vibrant student body and creates new knowledge through innovative teaching, research and other creative endeavors. Our urban setting provides transformative opportunities for engaged scholarship, experiential learning, and discovery of self, others and the world. We open our doors to a diverse community of learners and scholars who strive to make the possible real.
We are committed to the ideals upon which Temple was founded:
- providing access to an excellent, affordable higher education that prepares students for careers, further learning and active citizenship.
- creating a collaborative community of outstanding faculty and staff who foster inclusion and encourage the aspirations of Temple students.
- promoting service and engagement throughout Philadelphia, the Commonwealth of Pennsylvania, the nation and the world.
Meenakshi Temple
Meenakshi Amman Temple, also known as Minakshi-Sundareshwara Temple, is one of the oldest and most important temples in India. Located in the city of Madurai, the temple has a great mythological and historical significance. It is believed that Lord Shiva assumed the form of Sundareswarar (the handsome one) and married Parvati (Meenakshi) at the site where the temple is currently located. Renowned for its astonishing architecture, Meenakshi Temple was nominated as one of the wonders of the world, but couldn’t make it into the list of ‘Seven Wonders of the World’. However, the temple is definitely one of the ‘Wonders of India’. It is also one of the main attractions of South India with thousands of devotees thronging it every day. During the ‘Tirukalyanam Festival,’ which takes place over a period of 10 days, the temple attracts more than a million devotees. Despite many people visiting it every day, the temple is well-maintained and was named the ‘Best Swachh Iconic Place’ (cleanest iconic place) in India.
According to a legend, Meenakshi emerged out of a ‘Yajna’ (sacred fire) as a three-year-old girl. The ‘Yajna’ was performed by a king named Malayadwaja Pandya along with his wife Kanchanamalai. Since the royal couple had no child, the King offered his prayers to Lord Shiva, requesting him to grant them a son. But to their dismay, a triple-breasted girl emerged from the sacred fire. When Malayadwaja and his wife expressed their concern over the girl’s abnormal appearance, a divine voice ordered them not to fret over the girl’s physical appearance. They were also informed that the girl’s third breast will disappear as soon as she meets her future husband. The relieved King named her Meenakshi and in due course crowned her as his successor.
Meenakshi ruled over the ancient city of Madurai and also went on to capture the neighboring kingdoms. Legend has it that she even captured Indralok, the abode of Lord Indra, and was on her way to capture Kailash, the abode of Lord Shiva, as well. When Shiva appeared before her, Meenakshi’s third breast disappeared and she knew that she had met her better half. Shiva and Meenakshi returned to Madurai where their wedding took place. It is said that the wedding was attended by all the gods and goddesses. Since Parvati herself had assumed the form of Meenakshi, Lord Vishnu, Parvati’s brother, handed her over to Lord Shiva. Even today, the wedding ceremony is celebrated every year as ‘Chithirai Thiruvizha’ which is also known as ‘Tirukalyanam’ (the grand wedding).
The history of Meenakshi Temple dates back to the 1st century C.E with scholars claiming it to be as old as the city itself. It is said that Kulashekarar Pandyan, a king who ruled over the Pandyan dynasty, built the temple as per the instructions given in his dream by Lord Shiva. A few religious texts that belong to the 1st to 4th century C.E talk about the temple and describe it as the central structure of the city. Texts dating back to the early 6th century, describe the temple as a place where scholars met to discuss important topics. The temple as it stands today, however, was rebuilt throughout the 16th century as it was destroyed by the Muslim invaders.
During the 14th century C.E, Malik Kafur, a commander of Delhi Sultanate, led his army into most parts of southern India and looted many temples including the famed Meenakshi Temple. Valuables, such as gold, silver and precious gems were taken to Delhi. Since temples in those days had abundance of valuables, most of the temples were destroyed and were left in ruins. When the Vijayanagar Empire took over Madurai after defeating the Muslim Sultanate, the temple was rebuilt and reopened. The temple was further expanded during the late 16th century and early 17th century by Vishwanatha Nayakar, a king of the Nayaka dynasty. According to researchers, while rebuilding the temple, the rulers of Nayaka dynasty followed the architectural style of ‘Silpa Shastras.’ ‘Silpa Shastras’ are a set of architectural laws found in the ancient texts.
The temple was once again expanded by Thirumalai Nayak who ruled over Madurai from 1623 to 1655. During his reign, many ‘Mandapams’ (pillared halls) were built. The temple was then expanded by many later Nayaka rulers before the advent of the British East India Company. The temple was once again degraded and parts of it were destroyed during the British Rule. In 1959, the restoration work was started by Tamil Hindus by collecting donations and by collaborating with historians and engineers. The temple was completely restored in 1995.
Temple Structure
The temple occupies a huge area in the heart of Madurai as it spreads over 14 acres. The temple is enclosed with huge walls, which were built in response to the invasions. The entire structure, when viewed from above, represents a mandala. A mandala is a structure built according to the laws of symmetry and loci. There are various shrines built within the temple complex. Apart from the two main shrines, which are dedicated to Sundareswarar and Meenakshi, the temple has shrines dedicated to various other deities like Ganesha and Murugan. The temple also houses goddesses Lakshmi, Rukmini, and Saraswati.
The temple also has a consecrated pond named ‘Porthamarai Kulam.’ The term ‘Potramarai Kulam’ is a literal translation of ‘pond with a golden lotus.’ The structure of a golden lotus is placed at the center of the pond. It is said that Lord Shiva blessed this pond and declared that no marine life would grow in it. In the Tamil folklore, the pond is believed to be an evaluator for reviewing the worth of any new literature.
The temple has four main towering gateways (gopurams) that look identical to each other. Apart from the four ‘gopurams,’ the temple also houses many other ‘gopurams’ that serve as gateways to a number of shrines. The temple has a total of 14 towering gateways. Each one of them is a multi-storey structure and displays thousands of mythological stories and several other sculptures. The major ‘gopurams’ of the temple are listed below:
- Kadaka Gopuram – This towering gateway leads to the main shrine that houses Goddess Meenakshi. The gateway was rebuilt by Tumpichi Nayakkar during the mid-16th century. The ‘gopuram’ has five storeys.
- Sundareswarar Shrine Gopuram – This is the oldest ‘gopuram’ of the temple and was built by Kulasekara Pandya. The ‘gopuram’ serves as a gateway to the Sundareswarar (Lord Shiva) shrine.
- Chitra Gopuram – Built by Maravarman Sundara Pandyan II, the gopuram depicts the religious and secular essence of Hinduism.
- Nadukkattu Gopuram – Also called as the ‘Idaikattu Gopuram,’ this gateway leads to the Ganesha shrine. The gateway is placed right in between the two main shrines.
- Mottai Gopuram – This ‘gopuram’ has fewer stucco images when compared to the other gateways. Interestingly, ‘Mottai gopuram’ had no roof for nearly three centuries.
- Nayaka Gopuram – This ‘gopuram’ was built by Visvappa Nayakkar around 1530. The ‘gopuram’ is astonishingly similar to another gateway called ‘Palahai Gopuram.’
The temple also has numerous pillared halls called ‘Mandapams.’ These halls were built by various kings and emperors and they serve as resting places for pilgrims and devotees. Some of the most important ‘mandapams’ are given below:
- Ayirakkal Mandapam – It literally translates to ‘hall with thousand pillars.’ The hall, which was built by Ariyanatha Mudaliar, is a true spectacle as it is supported by 985 pillars. Each and every pillar is sculpted magnificently and has images of Yali, a mythological creature.
- Kilikoondu Mandapam – This ‘mandapam’ was originally built to house hundreds of parrots. The parrots that were kept there in cages were trained to say ‘Meenakshi’. The hall, which is next to the Meenakshi shrine, has sculptures of characters from Mahabharata.
- Ashta Shakthi Mandapam – This hall houses the sculptures of eight goddesses. Built by two queens, the hall is placed in between the main ‘gopuram’ and the gateway that leads to the Meenakshi shrine.
- Nayaka Mandapam – ‘Nayaka Mandapam’ was built by Chinnappa Nayakkar. The hall is supported by 100 pillars and houses a Nataraja statue.
Significance & Worship
Since Meenakshi is the main deity of the temple, the temple signifies the importance of woman in a Tamil Hindu family. The temple also portrays the cordial relationship between Shaivism, Vaishnavism and Shaktism. The Sundareswarar shrine is known as one fifth of ‘Pancha Sabhai’ (five courts) where Lord Shiva is believed to have performed the cosmic dance. Worship mainly involves rituals and processions. One of the rituals involves placing an image of Sundareswarar inside a palanquin which is then moved to the shrine of Meenakshi. The palanquin is taken into the shrine every night and is brought back to the shrine of Sundareswarar every morning. The devotees usually worship Meenakshi before offering their prayers to Sundareswarar.
Apart from the main festival, which is basically the wedding ceremony of the deities, a number of other festivals are celebrated in the temple. Some of these include ‘Vasantham festival,’ ‘Unjal festival,’ ‘Mulai-Kottu festival,’ ‘Arudhra Dharsan festival,’ ‘Thai utsavam,’ ‘Kolattam festival,’ etc. Each of these festivals has its own significance and is celebrated during various months throughout the year. The temple also celebrates ‘Navarathri festival.’ During ‘Navarathri’ the temple displays colorful dolls which are collectively called ‘gollu.’ ‘Gollu’ often convey stories from mythological scenes.
İçindekiler
In the Middle Ages, the authority of the City of London Corporation reached beyond the City's ancient defensive walls in several places, known as the Liberties of London. To regulate trade into the City, barriers were erected on the major entrance routes wherever the true boundary was a substantial distance from the nearest ancient gatehouse in the walls. Temple Bar was the most used of these, since traffic between the City of London (England's prime commercial centre) and the Palace of Westminster (the political centre) passed through it. It was located where Fleet Street now meets The Strand, which is outside London's old boundary wall. [1]
Its name derives from the Temple Church, adjoining to the south, which has given its name to a wider area south of Fleet Street, the Temple, once belonging to the Knights Templar but now home to two of the legal profession's Inns of Court.
The historic ceremony of the monarch halting at Temple Bar and being met by the Lord Mayor has often featured in art and literature. It is commented on in televised coverage of modern-day royal ceremonial processions. The City of London's own website describes the ceremony as:
The Temple Bar ceremony, which is still occasionally re-enacted at a monument to the Bar, involves the monarch stopping to request permission to enter the City and the Lord Mayor presenting the Sword of State as a sign of loyalty. [1]
A bar is first mentioned in 1293 and was probably only a chain or bar between a row of posts. [1] More substantial structures with arches followed. After the Battle of Evesham of 1265, Prince Edward punished the rebellious Londoners, who had befriended Simon de Montfort, by taking away all their street chains and bars, and storing them in the Tower of London. [2] By 1351, a wooden archway had been built housing a small prison above it. The earliest known documentary and historical notice of Temple Bar is in 1327, concerning a hearing before the mayor regarding a right of way in the area. In 1384, Richard II granted a licence for paving the Strand Street from Temple Bar to the Savoy, and collecting tolls to cover the expense.
On 5 November 1422, the corpse of Henry V was borne to Westminster Abbey by the chief citizens and nobles, and every doorway from Southwark to Temple Bar had a torch-bearer. In 1503 the hearse of Elizabeth of York, queen of Henry VII, halted at Temple Bar, on its way from the Tower to Westminster, and at the Bar the Abbots of Westminster and Bermondsey blessed the corpse, and the Earl of Derby and a large company of nobles joined the funeral procession. Anne Boleyn passed through the Bar on May 31, 1534, the day before her coronation, on her way to the Tower. On that occasion Temple Bar was new painted and repaired, and near it stood singing men and children—the Fleet Street conduit all the time running claret. [2]
In 1554, Thomas Wyatt led an uprising in opposition to Queen Mary I's proposed marriage to Philip II of Spain. When he had fought his way down Piccadilly to The Strand, Temple Bar was thrown open to him, or forced open by him but when he had been repulsed at Ludgate he was hemmed in by cavalry at Temple Bar, where he surrendered. This revolt persuaded the government to go through with the verdict against Lady Jane Grey. [2]
The notable Scottish bookseller Andrew Millar owned his first London shop at Temple Bar, taken over from the ownership of James McEuen in 1728, whom Millar had apprenticed to. [3]
Wren's Temple Bar Gate Edit
Although the Bar Gate escaped damage by the Great Fire of London of 1666, it was rebuilt as part of the general improvement works made throughout the City after that devastating event. Commissioned by King Charles II, and attributed to Sir Christopher Wren, the fine arch of Portland stone was constructed between 1669 and 1672, by Thomas Knight, the City Mason, and Joshua Marshall, Master of the Mason's Company. The statues of Anne of Denmark, James l, Charles I, and Charles II, in niches in the upper floor were carved by John Bushnell. [4]
Rusticated, it is a two-story structure consisting of one wide central arch for the road traffic, flanked on both sides by narrower arches for pedestrians. On the upper part, four statues celebrate the 1660 Restoration of the Stuart monarchy: on the west side King Charles II is shown with his father King Charles I whose parents King James I and Anne of Denmark are depicted on the east side. [5] During the 18th century the heads of convicted traitors were frequently mounted on pikes and exhibited on the roof, as was the case on London Bridge. The other seven principal gateways to London, (Ludgate, Newgate, Aldersgate, Cripplegate, Moorgate, Bishopsgate and Aldgate) were all demolished in the 1760s, but Temple Bar remained despite its impediment to the ever-growing traffic. The upper-storey room was leased to the neighbouring banking house of Child & Co for storage of records. [2]
In the 1853 Kasvetli ev, Charles Dickens described it as "that leaden-headed old obstruction, appropriate ornament for the threshold of a leaden-headed old corporation". It was also the subject of jokes, "Why is Temple Bar like a lady's veil? Both must be raised (razed) for "busses" ('buses). It was noted in jest "as a weak spot in our defenses", since one could walk through the adjoining barbershop where one door opened on to the City and the other in the area of Westminster.
In 1874 it was discovered that the keystones had dropped and the arches were propped up with timbers. The steady increase in horse and cart traffic led to complaints that Temple Bar was becoming a bottleneck, holding back the City trade. In 1878 the City of London Corporation, eager to widen the road but unwilling to destroy so historic a monument, dismantled it piece-by-piece over an 11-day period and stored its 2,700 stones carefully. In 1880 the brewer Henry Meux, at the instigation of his wife Valerie Susan Meux, bought the stones and re-erected the arch as the facade of a new gatehouse in the park of his mansion house Theobalds Park in Hertfordshire, the site of a former substantial prodigy house of James VI and I. [6] There it remained, positioned in a woodland clearing, until 2003. A plaque marks the site where Temple Bar once stood.
Nicanor's Gate
NICANOR'S GATE, one of the gates leading to the Temple courtyard during the period of the Second Temple. According to the Mishnah, "There were seven gates in the Temple courtyard.… In the east there was the gate of Nicanor, which had two rooms attached, one on its right and one on its left, one the room of Phinehas the dresser and one the room of the griddle cake makers" (Mid. 1:4). This gate was one of the best known of the gifts made to the Temple and "miracles were performed in connection with the gate of Nicanor and his memory was praised" (Yoma 3:10). Of these miracles the Talmud states: "What miracles were performed by his doors? When Nicanor went to Alexandria in Egypt to bring them, on his return a huge wave threatened to engulf him. Thereupon they took one of the doors and cast it into the sea but still the sea continued to rage. When they prepared to cast the other one into the sea, Nicanor rose and clung to it, saying ⟊st me in with it.'" The sea immediately became calm. He was, however, deeply grieved about the other door. As they reached the harbor of Acre it broke the surface and appeared from under the sides of the boat. Others say a sea monster swallowed it and ejected it out onto dry land. Subsequently all the gates of the Sanctuary were changed for golden ones, but the Nicanor gates, which were said to be of bronze, were left because of the miracles wrought with them. But some say that they were retained because the bronze of which they were made had a special golden hue. R. Eliezer b. Jacob said, "It was Corinthian copper which shone like gold" (Yoma 38a). Corinthian gold was the name given to a family of copper alloys with gold and silver which were depletion-gilded to give them a golden or silver luster (see Jacobson ). An important production center for Corinthian gold was in Egypt, where, according to tradition, alchemy had its origins.
Scholars disagree over where the gates stood. Some claim that they were on the western side of the Court of Women which was to the east of the Court of Israelites others maintain that they were on the eastern side of the Court of Women. The basis of this conflict is in the interpretation of a passage in Josephus (Wars, 5:204). Schalit's discussion of the problem concludes that the words of Josephus are to be explained as meaning that the gates of Nicanor were "beyond" the entrance to the Sanctuary and facing "the gate that was larger," i.e., that it was on the eastern side of the Court of Women. The gates were undoubtedly made after the time of Herod (the most reasonable date being about the middle of the first century, a generation before the destruction) and were the work of an Alexandrian craftsman. Nicanor is also recorded in a first century C.E. inscription on an ossuary found in October 1902 in a cave on Mt. Scopus in Jerusalem ("the Cave of Nicanor"). The Greek inscription reads: "the remains of the children of Nicanor of Alexandria who made the doors." Nicanor's name also appears in a Hebrew inscription as well. Nicanor's gift was so well known that no additional explanation was necessary. Nicanor was an Alexandrian, though he may have gone to live in Jerusalem. It seems more likely, however, that his remains were brought from Alexandria to Jerusalem, where he had a family tomb. The ossuary mentioning Nicanor is now in the collections of the British Museum. Klein (1920 see also Tal 2002) expressed certainty that the Nicanor of the ossuary was the same as the Nicanor who made the set of gates of the Temple according to rabbinic sources Schwartz (1991), however, has expressed some doubts about this.
KAYNAKÇA:
H. Graetz, in: MGWJ, 25 (1876), 434f. A. Buechler, in: JQR, 11 (1898/99), 46-63 W. Dittenberger, Orientis Graeci Inscriptiones Selectae, 2 (1905), 295f., no. 519 E. Schuerer, in: ZNW, 7 (1906), 54ff. O. Holtzmann, ibid., 9 (1908), 71-74 idem (ed.), Die Mischna Middot (1913) H. Vincent and F.M. Abel, Jérusalem, 2 (1914), 45ff. S. Klein, Juedisch-palaestinisches Corpus Inscriptionum (1920), 17f., no. 9 Supplementum Epigraphicum Graecum, 8 (1937), 30, no. 200 Frey, Corpus, 2 (1952), 261f., no. 1256 M. Avi-Yonah, Sefer Yerushalayim, 1 (1956), 412 E. Wiesenberg, in: JJS, 3 (1952), 14-29 E. Bammel, ibid., 7 (1956), 77-78 A. Schalit, Koenig Herodes, 1 (1969), 389ff. ADD. KAYNAKÇA: G. Dickson, "The Tomb of Nicanor of Alexandria," in: PEFQSt (1903), 326-31 C. Clermont-Ganneau, "The 'Gate of Nicanor' in the Temple of Jerusalem," in: PEFQSt (1903), 125-31 R.A.S. Macalister, "Further Observations on the Ossuary of Nicanor of Alexandria, in: PEFQSt (1905), 253 R.D. Barnett, Illustrations of Old Testament History (1977), 93 J. Schwartz, "Once More on the Nicanor Gate," in: HUCA, 62 (1991), 245 T. Ilan, Lexicon of Jewish names in Late Antiquity. Bölüm ben: Palestine 330 B.C.E.–200 C.E. (2002), 297 D.M. Jacobson, "Corinthian Bronze and the Gold of the Alchemists," in: Gold Bulletin, 33 (2) (2000), 60.
[Uriel Rappaport / Shimon Gibson (2 nd ed.)]
Kaynak: Ansiklopedi Yahudiliği. & 2008 Gale Grubu'nu kopyalayın. Her hakkı saklıdır.
Yahudi Sanal Kütüphanesine hareket halindeyken erişim için mobil uygulamamızı indirin
Life Among the Ruins
NEXT month, the Temple of Baal will come to Times Square. Reproductions of the 50-foot arch that formed the temple’s entrance are to be installed in New York and in London, a tribute to the 2,000-year-old structure that the Islamic State destroyed last year in the Syrian town of Palmyra. The group’s rampage through Palmyra, a city that reached its peak in the second and third century A.D., enraged the world, spurring scholars and conservationists into action. Numerous nongovernmental organizations are now cataloging and mapping damaged cultural heritage sites in the region.
It will be uncanny and thrilling to see this arch from an ancient desert civilization set against the bright lights of New York. Unfortunately, facsimiles can achieve only so much. Denuded of people, stripped of the rich social contexts in which they were once embedded, antiquities appear just as evidence of the grandeur of the past, the accomplishments of another place in another time. But what did these assemblages of stone mean to the modern Iraqis and Syrians who lived with them?
For Salam al-Kuntar, a Syrian archaeologist who works at the University of Pennsylvania Museum, the loss of the Temple of Baal was deeply personal. “I have a special love for Palmyra because the Temple of Baal is where my mother was born,” she said.
Ms. Kuntar’s grandfather was a policeman in Palmyra when its Roman-era ruins were inhabited. Well into the 20th century, generations of Palmyrenes made their homes in the shade of millenniums-old columns. The locals taught Ms. Kuntar’s grandmother — who was a young bride when she arrived in Palmyra — how to cook and how to bake bread.
Her daughter was among the last generation born inside the ancient city. In the late 1920s and early 1930s, French colonial authorities cleared the area of its inhabitants and dismantled their mud-brick house. That paved the way for the archaeological exploration and preservation of the site, but it also definitively ended ancient Palmyra’s habitation as well as the use of the Temple of Baal, which over the centuries had transformed into a Byzantine church, then a mosque, before eventually becoming part of the village where Ms. Kuntar’s mother was born.
resim
When lamenting the masonry and sculpture destroyed by the Islamic State, we can easily overlook this shifting human story. We too readily consign antiquities to the remote province of the past. But they can remain meaningful in surprising and ordinary ways. “This is the meaning of heritage,” Ms. Kuntar said. “It’s not only architecture or artifacts that represent history, it’s these memories and the ancestral connection to place.”
Bulldozed by the Islamic State in 2015, the 1,500-year-old monastery of St. Elian, near Al Qaryatain, Syria, was a symbol of these connections. It was a modest and unadorned structure that had none of the glamour of the Temple of Baal a 3D reconstruction of the rather plain sarcophagus that held the remains of its eponymous saint won’t be coming to a major Western city any time soon. But its importance lay in its role as a bridge between communities.
Al Qaryatain is a small town in the desert between Palmyra and Damascus. For centuries, Christian and Muslim pilgrims alike came to the monastery to seek the blessings of the saint. Muslims venerated St. Elian as a Sufi sheikh, known to them as Sheikh Ahmed the Priest. His tomb was draped in the green satin common to Sufi holy sites.
Until the turbulence of the civil war, the monastery hosted the festival of Eid Mar Elian every Sept. 9. Five to six thousand devotees — Muslim and Christian — would converge on the monastery, where under a large tent erected in the central cloister they would swap tales about St. Elian/Sheikh Ahmed, share plates of lamb and rice, and dance the dabka.
In attacking the monastery, the Islamic State was not simply leveling a holy place. The militants struck at a site that had knit Muslim and Christian communities together for centuries. Local legend has it that centuries ago, the townspeople decided that no matter whether Islam or Christianity gathered more believers, the group in the majority would always protect the one in the minority. Generations of pilgrims left affectionate graffiti on the sarcophagus of Mar Elian, including a Star of David suggesting that at least one Jew visited the saint.
Another instance of revealing graffiti can be found on an antiquity destroyed last year in northern Iraq. After the Islamic State seized Mosul in 2014, important archaeological sites fell into the group’s hands. These included the ancient Assyrian city of Nineveh, which the Islamic State pillaged in 2015.
One of the antiquities demolished at Nineveh was an enormous figure of a “lamassu,” a winged bull with the torso of a man and the beard of a king. It was a protective deity that watched over the Nergal Gate, a major entrance into the city. The lamassu was probably installed during the reign of King Sennacherib, who ruled from 705 to 681 B.C. He was an expansionist leader under whom Nineveh became the capital of the Assyrian Empire. The muscular iconography of the lamassu matched Sennacherib’s imperial ambition. Before smashing the sculpture, Islamic State fighters chiseled off its face with a pneumatic drill.
The winged bull carried the history not only of kings, but also of ordinary people. Archaeologists had noticed webs of lines scratched into the plinth of the lamassu. These markings, they determined, were the traces of a board game, possibly a version of the ancient Mesopotamian pastime known as the Twenty Squares, a descendant of which is still played in Iraq today. Bored Assyrian guards probably played as they whiled away their shifts. On the surface of a grand political statement, they left the irrepressible evidence of humbler life.
We should not think of the destroyed or at-risk heritage sites in the Middle East as history frozen in stone. It is, of course, worthwhile to study their structures, to resurrect them digitally and even raise them in the metropolitan plazas of the West. But those efforts will be hollow if we forget how antiquities have remained present in the lives of Iraqis and Syrians right up to this grim modern era of destruction.