Moment magnitüd ölçeği
Moment magnitüd ölçeği (İngilizce: Moment magnitude scale), depremler esnasında ortaya çıkan enerjiyi ölçmeye yarayan bir sistem. Bu ölçek 1979 yılında Thomas C. Hanks ve Hiroo Kanamori tarafından yaratılmış ve Richter ölçeğinin yerini almıştır.[1]
Moment magnitüd ölçeğinin önemli bir avantajı, diğer ölçeklerde olduğu gibi üst limitte satürasyona (doyuma) uğramamasıdır. Bu durum, belirli bir değeri geçen büyük ölçekli depremlerin, aşağı yukarı aynı magnitüde sahip olamayacağı anlamına gelir. Bu nedenle moment magnitüd ölçeği, özellikle büyük depremleri ölçmekte kullanılan en yaygın sistemdir. USGS (United States Geological Survey) bu sistemi 3,5 değerinden düşük depremleri ölçmekte kullanmaz.
Moment magnitüdü (), boyutsuz bir rakam olup şöyle izah edilir:
Logaritmik bir ölçek olan moment magnitüd ölçeğindeki 1 birim artışı, ortaya çıkan enerjinin 101,5 = 31,6 kat artışına eşittir. Aynı şekilde 2 birim artışı, ortaya çıkan enerjinin 103 = 1000 kat artması demektir.