Baba ve oğul Karapetyanlar üçüncü Artsakh savaşında şehit düştüler. Baba Edik Karapetyan gönüllü, oğlu Armen ise erdi.
Oğul Armen 2 Ekim'de, babası ise 3 Ekim'de şehit düştü. Baba ve oğlunun cenazesi töreni ve defnedilmesi aynı gün gerçekleşti.
Armen askerdi, 19 yaşındaydı, ailenin en küçüğüydü, kendisinden büyük 2 kız kardeşi vardı. Vatansever bir gençti, proaktif, toplumda çok aktif, arkadaş canlısı, babasının örneğini takip ederek vatanseverlik ve anavatana büyük bağlılıkla yetiştirilmişti.
Baba Edik Karapetyan ise 56 yaşındaydı, 1992-1994 yıllarında Artsakh’ın var olma savaşına katılmıştı ve savaştaki ismi "Şun Edo" idi. Savaş başlar başlamaz gönüllü oldu ve savaşmaya gitti. Çocuğunun yanına gitmedi, başka bir noktada kavgada bulundu.
27 Eylül'deki Türk-Azeri saldırısı Edik Karapetyan'ın son savaşıydı. “Savaş hizmeti” madalyalı özgürlük savaşçısı, hem ilk Artsakh kurtuluş savaşına hem de 2016'daki dört günlük savaşa katılmıştı.
Evde yalnız kalan annesi bile onu savaşa gitme fikrinden caydıramadı. Karısı ve kızı Doğu Ermenistan'da değildi, karısı Alina'ya savaşa gitmeyeceğine dair güvence verdi. Karapetyanlar Syunik bölgesinin Goris şehrindendili ama birkaç yıldır Armavir bölgesinin Parakar köyünde yaşıyorlar.
Baba, oğluna ön cepheye götürülmeyeceğini, görme sorunu yaşadığını söyleyerek güvence verirken, oğul da babasına kendisinin şoför olduğunu, pozisyonlara alınmayacaklarını söyledi. Drone saldırısında hem oğul hem de baba şehit oldu. Baba Karvaçar'da, oğul ise Mekhakavan'da şehit düştüler. Edik'in oğlunun öldürüldüğünden haberi yoktu. Armen son kez ev sakinleriyle görüştüğünde her şeyin normal olduğunu, mücadele ettiklerini söyledi.
Baba ve oğul bilinçli bir şekilde şehadete ulaştılar.
“Batı Ermenistan Şehitleri Ölümsüzdür”