Ehliyetimi almak için gittiğim sürücü derslerinden aklımda kalan iki şey var.
Birincisi, hayatımda ilk defa araba sürdüğümde, yola çıktıktan yaklaşık beş dakika sonra önümde giden arabanın sakatladığı kuşu ezmemek için direksiyonu sola kırdığım an.
İkincisiyse, insanların kendini her zaman gereksiz yere acelesi olduğuna inandırdığını anladığım an.
Yanımda öğretmen, şehir içinde kuralların izin verdiği gibi saatte 50km hızla gidiyordum, tabii yanında öğretmen olmayanlar ve ya tecrübeli sürücüler için bir değer taşımıyor o kural, o kanun. Aynadan arkamdaki arabanın şoförünü farkettim, 50-55 yaşlarında ak saçlı aksi bir adam. Sinirlenmiş görünüyordu, bir şeyler sayıklıyordu bana doğru bakarak. En sonunda sabrı tükendi, bastı gaza ve solladı beni. Bir on-on beş dakika boyunca, biz bu dayıyla peşpeşe aynı yöne gittik, aramıza bir tane başka araba girmedi. Sonra başka yola saptı. Eğer beni sollamasaydı, gittiği yere muhtemelen 0.4 saniye daha geç varacaktı. Soruyorum: Acaba bu 0.4 saniye daha erken varmanın hayati bir önemi var mıydı gerçekten? Bana sinirlenmesine değer miydi? Yoksa birçok insan gibi, acelesi olduğuna mı inandırmıştı kendini boş yere? Ben açıklıyorum: Hiçbiri değil. Sadece muhtemelen eşi olan yan koltuktaki kadına "Bak, yaşlanmış olabilirim ama hala gençlere taş çıkartıyorum" diye bir şey ispat etmek istedi sadece...
Önümüzdeki ay ehliyetimi alalı bir yıl olacak, ve hala çok nadir aşıyorum hız sınırını, bu konuda herkesle ters düşsem de (ki bunun geçerli olduğu konuları saymaya kalksam, ohooo), kendime sadık kalıyorum.
Mesela abimle uzun yoldan eve dönerken, bana sürekli daha hızlı kullanmamı söylüyordu geçen. "Sanki n'apıcan evde, ne güzel müzik dinliyoruz işte hem" dedim. Saat öğlen bir gibi eve vardık, ve bütün günü odada geçti. Keşke daha yavaş kullansaymışım diyorum şimdi.
Süper marketlerde, sırada beklerken bir kasa daha açılır ya hani. He, işte o açılan kasa hiç umrumda olmuyor. En yakın sıra hangisiyse, ona giderim öncesinde de kıvıra kıvıra, her an bir kasa açılır diye pusuya yatıp strese girmem. Elimde bir defter bir kalemle "Senin eşyan az, geç önüme" teklifine "Yoo sağol, vaktim var" demişliğim var benim.
İstasyona dokuz geçe varmışsam, on geçe gelen treni kovalamam. Kaçarsa kaçsın, peşinden koşup terleyemem. Belki yarın birdaha giymek isterim üzerimdeki gömleği? Daha önce de yazmıştım bunu bir yere: Dünden kalma gömleklerin değerini bilin. Olur olmaz şeyler peşinde terlemeyin. Yok işte sandığınız kadar aceleniz, inanın bana.
"Her insanın aynı düşündüğü konuda, sen bambaşka, ters düşünüyorsun" gibi bir cümle söylenmişti bana, adı lazım değil, baş harfini salla gitsin. Bu konuda ben topluma uymamakta kararlıyım, toplum bana uysun bir kere de. Ulan, benim de var öğretebileceklerim, vallah bak. Haklı olabileceğime bir ihtimal verin, birazcık yavaşlayın, evden bir saat erken çıkın, isterse on tane tren kaçsın, yapın bunları.
Acelesi yok, bir ara deneyin işte, beğenmezseniz siz önden buyurun yine, eşyam az, vaktim bol benim...
"You say you wander your own land
But when I think about it
I don't see how you can
You're aching, you're breaking
And I can see the pain in your eyes
Says everybody's changing
And I don't know why
So little time
Try to understand that I'm
Trying to make a move just to stay in the game
I try to stay awake and remember my name
But everybody's changing
And I don't feel the same
You're gone from here
And soon you will disappear
Fading into beautiful light
Cause everybody's changing"