Şeytanlar bu dünyanın hakimleridir: Fasces. . . . Bir ruh ikiye bağlı olamaz ustalar– Tanrı ve Cæsar.
Bu ağır uyku, İmparator tarafından zenginlikler ve alanlarla yağdırılan rahipler dışında başka nerede olabilirdi? Bu adamlar, inançla sarıldıkları bir yoksulluktan sonra (yeni kazandıkları servetten sarhoş olan) ağır bir rüya ile uyudular. Önceleri Mesih’in, havarilerinin ve onlardan sonraki sadık rahiplerin yoksulluğu hakkında vaaz veriyorlardı; şimdi, nüfuz alanlarını, emperyal onurları ve hatta emperyal otoriteye üstünlüğü kabul eden yoksulluğu reddediyorlar.[313] (Eski mülklerinde), yoksulluğu Mesih ve O’nun örneği tarafından emredilen (imanın bir parçası) olarak kabul ettiler. Rahibin bu hızlı ve kolay değişimi yapabilmek için rüyasında şaşkına dönmüş olması ve kalbinin kararmış olması gerektiğini gösteriyor: Yoksulluktan sonra böyle bir lükse ve dünyada böylesine yüce bir konuma dalmak. Başlangıçta Mesih’in adıyla mağaralarda, kayaların arasında ve ormanlarda saklandı ve şimdi İmparator onu Roma’da beyaz bir kısrağa oturtarak ona rehberlik ediyor – yoksa beyaz bir at mıydı? Önemli değil! Her zaman bir ‘kötü alâmet kuşuydu'[314] – tüm dünya önünde gösterişli bir şekilde saygı göstermek. Gelecek nesiller için gördüklerini yazanlar bu şekilde kayda geçmişti: Roma’daki kalabalıklar, “Baba, baba! Papa! Bu ne? Nasıl gidiyor? Oraya bakın, İmparator atı eyerledi ve Rahibi oturarak onu kasabanın içinden geçirir! “[315]
İsa ile ilgili efsanelerin en önemli noktasında, şeytanın onu nasıl yüksek bir dağa çıkardığı ve ona bir anda dünyanın tüm krallıklarını gösterdiği anlatılıyor; ve şeytan ona dedi ki: “Bütün bu gücü sana vereceğim ve onların ihtişamı, çünkü bu bana teslim edildi ve kime istersem, onu veririm. Bu nedenle, bana taparsan, hepsi senin olacak. ” İsa bildiğimiz gibi cevap verdi ve “Seni arkama geç Şeytan!” Dedi. Ve gerçekten bunu kastetti; dünyevi ihtişamla, “geçici güçle” hiçbir ilgisi olmayacaktı; devrimci bir ajitatörün kariyerini seçti ve barışı bozan birinin ölümüyle öldü. Ve iki ya da üç yüzyıl boyunca kilisesi, proleter müjdesine değer vererek onun izinden gitti. İlk Hıristiyanların “kadınlar dışında ortak her şeyi” vardı; onlar ıssız yer altı mezarlarında saklanarak, aslanlara atılıp yağda kaynatılarak sosyal olarak dışlanmış yaşadılar.
Ama şeytan ince bir solucandır; insan doğasını ve onun için savaşan güçlerin gücünü bildiği için tek bir yenilgide pes etmez. İsa’yı elde etmeyi başaramadı, ancak İsa’nın kilisesini almak için tekrar geldi. Yeni devrimci fikrin gücü sayesinde Kilise, çürüyen Roma İmparatorluğu’nda muazzam bir güç pozisyonu kazandığında geldi; ve süptil solucan, İmparatorun kendisinden daha az bir kişi kılığına bürünerek, yeni inanca dönüşmesi gerektiğini önerdi, böylece Kilise ve Tanrı’nın daha büyük ihtişamı için birlikte çalışabilirdi. Örgütlenmeleri için hırslı olan kilisenin piskoposları ve babaları bu plana düştüler ve Şeytan kendi kendine gülmeye başladı. Üç yüz yıl önce İsa’dan istediği her şeyi almıştı; dünyanın en büyük dinine sahipti.
-
Upton Sinclair, Dinin Kazançları: Ekonomik Yorumda Bir DenemeKitap Yedi: Toplumsal Devrim Kilisesi, “Mesih ve Sezar” (1918)
Hristiyan ahlakını ele alalım: Başka hangi öğreti, çarmıha gerilmiş bir Tanrı adına söylenenden daha fazla zihin üzerinde etkili olabilirdi ve tüm mistik gücüyle, tüm şehitlik şiiriyle, uygulayıcıları affetmedeki ihtişamıyla hareket edebilirdi? Yine de kurum dinden daha güçlüydü: yakında Hıristiyanlık – imparatorluk Roma’ya karşı bir isyan – aynı Roma tarafından fethedildi; ilkelerini, geleneklerini ve dilini kabul etti. Hristiyan kilisesi Roma hukukunu kendi olarak kabul etti ve bu nedenle – Devlete müttefik olarak – tarihte Hristiyanlığın kaynağında başvurduğu tüm yarı komünist kurumların en öfkeli düşmanı oldu.