Düğün şarabı
İsa'nın bir öğrencisi olan Yuhanna, İsa'nın yeryüzündeki hizmetinin başlangıcında yaşanan ilginç bir hikayeyi anlatır. İsa, suyu en kaliteli şaraba dönüştürerek büyük bir utançtan bir düğüne yardım etti. Bu şarabı denemek isterdim ve Martin Luther ile aynı fikirdeyim: "Bira insanın işidir, ancak şarap Tanrı'dandır".
Kutsal Kitap, İsa'nın düğünde suyu şaraba dönüştürdüğünde aklındaki şarap türü hakkında hiçbir şey söylemese de, bu üzümlerin çoğunun bugün şarap yapan üzümlerden geldiği "Vitis vinifera" olabilir. üretilecek. Bu tür şaraplar, daha kalın kabuklu ve daha büyük taşlı üzümler üretir ve genellikle bildiğimiz sofra şaraplarından daha tatlıdır.
İsa'nın suyu şaraba dönüştüren ilk halk mucizesinin, düğün davetlilerinin çoğunun hiçbir şey fark etmeden, ağırlıklı olarak özel alanda gerçekleşmesini şaşırtıcı buluyorum. Yuhanna mucizeyi, İsa'nın görkemini ortaya çıkardığı bir işaret olarak adlandırdı (Yuhanna 2,11). Ama bunu hangi yolla yaptı? İsa insanları iyileştirirken, günahları bağışlama yetkisini ortaya koydu. İncir ağacına söverek, yargının tapınağa geleceğini gösterdi. İsa, Sebt günü şifa vererek, Sebt günü üzerindeki yetkisini ortaya koydu. İnsanları ölümden diriltmekle, kendisinin diriliş ve yaşam olduğunu açıkladı. Binlerce kişiyi doyurarak, yaşam ekmeği olduğunu ortaya koydu. İsa, Kana'daki bir düğün yemeğini mucizevi bir şekilde cömertçe vererek, Tanrı'nın krallığının büyük nimetlerinin gerçekleşmesine sahip olanın kendisi olduğunu açıkça belirtti. «İsa, öğrencilerinin önünde bu kitapta yazılmayan başka birçok alametler yaptı. Ama bunlar, İsa'nın Tanrı'nın Oğlu Mesih olduğuna iman edesiniz ve iman ettiğiniz için O'nun adıyla yaşama sahip olasınız diye yazılmıştır. »(Yuhanna 20,30: 31).
Bu mucize büyük önem taşıyor çünkü İsa'nın müritlerine, gerçekten de dünyayı kurtarmak için gönderilen Tanrı'nın enkarne Oğlu olduğuna dair en başta bir kanıt sağladı.
Bu mucizeyi düşünürken, zihnimde İsa'nın bizi yaşamlarımızdaki mucizevi çalışması olmasaydı olacağımızdan çok daha görkemli bir şeye dönüştürdüğünü görüyorum.
Kana'ya düğün
Şimdi tarihe daha yakından bakalım. Celile'nin küçük bir köyü olan Cana'da bir düğünle başlar. Konum o kadar önemli görünmüyor - daha ziyade bir düğün olduğu gerçeği. Düğünler, Yahudiler için en büyük ve en önemli kutlamalardı - kutlamaların yapıldığı haftalar, yeni ailenin topluluk içindeki sosyal statüsünü işaret ediyordu. Düğünler öyle kutlamalardı ki, düğün ziyafeti genellikle mesih çağının kutsamalarını tanımlamak için mecazi olarak kullanılırdı. İsa bu imgeyi, bazı benzetmelerinde Tanrı'nın krallığını tanımlamak için kullandı.
Şarap bitmişti ve Meryem İsa'ya haber verdi, bunun üzerine İsa cevap verdi: "Bunun seninle ve benimle ne ilgisi var, kadın? Benim saatim daha gelmedi »(Johannes 2,4 Zürih İncil). Bu noktada Yuhanna, İsa'nın yaptığı işte zamanının bir ölçüde ilerisinde olduğuna dikkat çekiyor. Meryem, İsa'nın bir şeyler yapmasını bekledi, çünkü hizmetkarlara, İsa'nın onlara yapmalarını söylediği her şeyi yapmalarını emretti. Bir mucize mi düşünüyordu yoksa en yakın şarap pazarına kısa bir sapma mı düşünüyordu bilmiyoruz.
Ritüel abdestler
Yuhanna şöyle bildiriyor: “Yahudilerin abdest almak için kullandıklarına benzer, yakınlarda altı taş su testisi vardı. Her biri seksen ile yüz yirmi litre arasında değişen testiler »(Johannes 2,6 NGÜ). Temizlik uygulamalarında seramik kaplar yerine taş kaplardaki suyu tercih ettiler. Tarihin bu kısmı çok önemli görünüyor. İsa, Yahudilerin abdest ayinleri için belirli bir suyu şaraba dönüştürmek üzereydi. Konuklar ellerini tekrar yıkamak isteselerdi ne olacağını hayal edin. Su kaplarına bakarlardı ve her birini şarapla dolu bulurlardı! Ayinleri için daha fazla su olmayacaktı. Böylece, günahların İsa'nın kanı aracılığıyla ruhsal olarak yıkanması, ritüel yıkamanın yerini aldı. İsa bu ayinleri yaptı ve onları çok daha iyi bir şeyle değiştirdi - kendisi. Daha sonra hizmetçiler biraz şarap aldılar ve onu yemekhaneye taşıdılar, sonra damada dedi ki: "Herkes önce iyi şarabı verir ve sarhoş olduklarında, daha az; ama şimdiye kadar iyi şarabı sakladın »(Johannes 2,10).
Sence John bu kelimeleri neden kaydetti? Gelecekteki ziyafetler için tavsiye olarak mı yoksa İsa'nın iyi şarap yapabileceğini göstermek için mi? Hayır, sembolik anlamları yüzünden demek istiyorum. Şarap, dökülen kanının bir sembolüdür ve insanlığın tüm suçlarının affedilmesini sağlar. Ritüel abdestler, gelecek olanın sadece bir gölgesiydi. İsa yeni ve daha iyi bir şey getirdi.
Tapınak temizliği
Bu konuyu derinleştirmek için Yuhanna bize aşağıda İsa'nın tüccarları tapınağın ön avlusundan nasıl kovduğunu anlatıyor. Hikayeyi Yahudilik bağlamında geri koyuyor: "Yahudilerin Fısıh Bayramı yakındı ve İsa Kudüs'e çıktı" (Yuhanna 2,13). İsa tapınakta hayvan satan ve orada para alışverişinde bulunan insanları buldu. Günahların bağışlanması için inananlar tarafından adak olarak sunulan hayvanlar ve tapınak vergilerini ödemek için kullanılan paralardı. İsa basit bir belayı bağladı ve herkesi kovdu.
Bir kişinin tüm bayileri kovalayabilmesi şaşırtıcı. Sanırım tüccarlar buraya ait olmadıklarını biliyorlardı ve sıradan insanların çoğu da onları burada istemiyordu. İsa sadece insanların zaten hissettiklerini uygulamaya koydu ve tüccarlar sayılarının az olduğunu biliyorlardı. Josephus Flavius Yahudi liderlerin tapınak geleneklerini değiştirmeye yönelik diğer girişimlerini anlatıyor; bu durumlarda halk arasında öyle bir haykırış yükseldi ki, çabalar durduruldu. İsa'nın kurban olarak hayvanları satan veya tapınak kurbanları için para değiş tokuş eden insanlara karşı hiçbir şeyi yoktu. Bunun için alınan değişim ücretleri hakkında hiçbir şey söylemedi. İtham ettiği şey sadece bunun için seçilen yerdi: "İplerden bir kırbaç yaptı ve hepsini koyunlar ve sığırlarla birlikte tapınağa sürdü ve parayı bozanlara döktü ve masaları devirdi ve konuşanlarla konuştu. satılmış güvercinler: Kaldır şunu ve babamın evini mağazaya çevirme!" (Johannes 2,15-16). İnançlarından dolayı karlı bir iş yapmışlardı.
Dinin Yahudi önderleri İsa'yı tutuklamadılar, halkın onun yaptığını onayladığını biliyorlardı ama ona böyle davranma hakkını ona neyin verdiğini sordular: bunu yapmak için?? İsa cevap verip onlara dedi: Bu mabedi yıkın ve ben onu üç gün içinde kuracağım "(Yuhanna 2,18-19).
İsa onlara tapınağın neden bu tür faaliyetlerin yeri olmadığını açıklamadı. İsa, Yahudi liderlerin bilmediği kendi bedeninden söz etti. Hiç şüphe yok ki cevabının saçma olduğunu düşündüler, ama şimdi onu tutuklamadılar. İsa'nın dirilişi, tapınağı temizleme yetkisine sahip olduğunu gösterir ve sözleri, tapınağın yakında yıkılacağına işaret eder.
«Sonra Yahudiler dediler: Bu tapınak kırk altı yılda inşa edildi ve onu üç günde mi kuracaksınız? Ama bedeninin tapınağından söz etti. Ölümden dirildiğinde, öğrencileri onun bunu söylediğini hatırladılar ve kutsal yazılara ve İsa'nın söylediği söze inandılar »(Yuhanna 2,20-22).
İsa hem tapınak kurbanına hem de temizlik törenlerine son verdi ve Yahudi liderler farkında olmadan onu fiziksel olarak yok etmeye çalışarak ona yardım ettiler. Ancak üç gün içinde, sudan şaraba, şaraba ve onun kanına kadar her şey sembolik olarak dönüştürülecek - ölü ritüel, nihai inanç iksiri haline gelecekti. Bardağımı İsa'nın ihtişamına, Tanrı'nın krallığına kaldırıyorum.
Joseph Tkach tarafından