Bilişim Sendikası'nın başlattığı bir eylemlilik var: Plaza Eylemleri. Grubun Web adresine baktığımız da amaçlarını ve eylem planını görüyoruz. Kabaca özetlemek gerekirse beyaz yakalı olarak tarif edilen grupları örgütlemek, bildiri dağıtmak, eylemlerle işten atılan veya grevdeki "beyaz yakalılara" destek vermek. Çok aktif olduklarını ve sistemli bir biçimde çalıştıklarını yazmadan geçemeyeceğim.
Vodafone'daki işten atılmalardan sonra genel merkezi önünde bir eylem vardı. Sivil toplum kuruluşlarının, sendikaların destek sunduğu bir eylemdi. Grevdeki arkadaşlardan biri de eyleme katılmış, dönüşte duygularını paylaştı: İşten atılan 4-5 kişi sadece eylem yerindeymiş ve plazanın camlarından içeridekiler sadece izliyormuş. O anlattıkça bana çok vahşice geldi. Zaten işten atılmış olan insanların hâlâ neden korktuklarını, 300 kişinin neden bu eyleme destek vermediklerini ise anlayamıyorum. İnsanoğlu neden bu kadar korkuyor? Bu korkuyla hakkaten yaşanabilir mi?
Biizm süreçle ilgili ise değişen bir şey yok. Ziyaretçi akını devam ediyor. Deri-İş kalabalık bir katılımla ziyaretimzie geldiler. Onların çalışma koşulları bizim gibi fikir işçilerinin yanında çok ağır. Keza DESA'da da bir sürü insan işten atıldı ve Gebze'de grev devam ediyor. Emine Arslan ise tek başına, Türkiye'de birçok insanın umudu oldu.
Marks'ın güzel bir sözüyle bitirelim. "İşçiye ekmek değil, onur gerekiyor.