Cumhuriyet’le birlikte halk kültürüne büyük önem verilmiş, halk müziği ve dili araştırmaları bilimsel bir kimlik kazanmıştır.
Cumhuriyet Döneminde de halkın duygu ve düşüncelerinin her zaman tercümanı olan halk şiiri örnekleri verilmiştir.
Cumhuriyet Döneminde Türk halk şiirinin etkisi azalmakla birlikte Âşık Veysel gibi de bir büyük ozan yetişmiştir.
Kars, Erzurum, Sivas, Konya, Kayseri ve İstanbul gibi illerde âşıklık (ozanlık) geleneğini devam ettiren aşıklar kahvehanesi geleneğinin sürdürüldüğü görülmüştür.
Hece ölçüsüyle ve sade bir dille şiirler terennüm edilmeye devam edilmiştir.
Saz eşliğinde şiirler söyleyen aşıklar varlıklarını sürdürürken, sazla şiir söyleme geleneği büyük ölçüde terk edilmiştir.
İslamiyet öncesi Türk Edebiyatı döneminde örneklerine rastladığımız bu gelenek, 20 ve 21. yüzyıla da taşınmıştır.
Cumhuriyet Dönemi halk şiirinin genel özellikleri:
- Usta-çırak ilişkisi devam eder.
- Genel olarak saz eşliğinde şiir söyleme geleneğinin takipçisi olunur.
- Abdurrahim Karakoç gibi saz çalma geleneğine uymayıp sadece şiir yazan şairler de vardır.
- Geleneksel konuların yanında güncel konular da işlenir.
- 19. yüzyıl halk şiirine göre Cumhuriyet Dönemi halk şiirleri daha sade bir dille söylenir.
- Divan şiiri etkisi ve Arapça-Farsça sözcüklerin kullanımı bu dönemde oldukça azalmıştır.
- Teknolojik gelişmelerle birlikte aşıklar, kaset, cd, video imkanlarından yararlanmışlardır.
Cumhuriyet Dönemi halk şiirinin temsilcileri: