Gözden Geçirme: Lance Armstrong Draması “The Program”, Ben Foster'ın Fikir Eksikliği
Birkaç heyecan verici bisiklet sahnesi ve oldukça sağlam bir kurşun performansı, iyi bir film yaratmaz. Yönetmen olduğunda değil Stephen Freardümlemede. Kulağa olması gerektiği kadar anlamlı geliyor; “Philomena'Olduğu gibi mükemmel bir şekilde'Kraliçe“Gerçi, şimdi her zamankinden daha fazla, 10-15 yıl önce Korkular için bizi çeken büyük bir çekilme yaşıyorum”Kirli güzel şeyler' ve 'Yüksek Sadakat.' İçinde 'Program, ”İngiliz yönetmenden beklediğimiz cilalı güvenlik konusunu meşhur Lance Armstrong skandalını kapsayan konuya çarpışıyor ve bacakları üzerinde duramayacak kadar kazınmış ve yaralanmış durumda. Bisikletçinin arkasındaki adama neredeyse sıfır biyografik kavrayışla, bu Lance Armstrong zar zor üç boyutlu hissettiriyor, ki bu gerçek bir insan olduğu için garip. Bir depo çalışanının envanter listesinden geçerken sahip olduğu aynı parfümlü zekâ ile gerekli kutuları işaretleyen bir filmi suçlayın.
Ben Foster Armstrong oynar ve neden bugün çalışan en önemsiz aktörlerden biri olduğunu kanıtlamaya devam eder. O, “Program” ın herhangi bir hıza sahip olmasının en büyük nedenidir, ancak Frears'ın sistematik yönü ve John Hodge‘Molaları uygulayan ilkel senaryo, film nadiren çekiş kazanır. 90'ların başında, Armstrong ve Sunday Times gazeteci David Walsh (Chris O’Dowd) langırt oyunu hakkında kısa bir röportaj yapmak. Armstrong’un açlık kazanması için erken bir tat alıyoruz, ancak bisikletçi Johan Bruyneel (Denis Menochet) ve spor doktoru Michele Ferrari (Guillaume Canet) vücudunun bu sporda kazanmak için üretilmediğini. Tabii ki doğal yol. Takım arkadaşlarını performans artırıcı Erythropoietin'i (EPA) yanına almaya başlaması için başarıyla teşvik eden Lance, ilk galibiyetini aldı. Ve sonra kanser çarpıyor.
Bir testis kaybederek ve kısır kemoterapi tedavisi ile mücadele ederek, hastaneden çıkar ve Ferrari'yi arar. Bu sporda kazanma arzusu sadece iyileşme sırasında arttı ve atletik performansını arttırmak için Ferrari’nin kobay olmayı kabul ediyor. Bruyneel'i yeni menajeri olmaya ikna ediyor ve takımlarını (ama gerçekten sadece onu) sporun imrenilen Tour de France'ında zafere götürüyor. Armstrong’un azminin hevesli bir hayranı olan Walsh, kahramanın yarışın tuhaf bir aşamasında molalar olduğunu fark edinceye kadar basın ofisinde amigo olmaya devam ediyor. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, bu filme yol açan soruşturmayı da beraberinde getiriyor.
Armstrong'un kariyerini takip eden ve rekor kıran başarıları üzerine medya çılgınlığını hatırlayanlar, belki de bir yalancı olduğunu öğrenmeden önce bu Livestrong bileziklerinden birine sahip olanlar, “Programı” üç harfli bir şekilde özetleyebilecekler. , kelime. “Evet.” Frears ve Hodge (ikincisi bu arada “Trainspotting ”ve“Sahil“Özgeçmişinde, mazeretinin ne olduğundan emin değilim) Walsh’ın kitabını al (“Yedi ölümcül günah') ve bir saat üç çeyrek haber yayını yapın. Lance kaybeder, ilaç alır, kazanır, kanser alır, hayatta kalır, daha fazla ilaç alır, daha fazla kazanır, bir yardım derneği başlatır. Kutular, birkaç “Ben kazanmayı seviyorum” sahnelerinin ötesinde herhangi bir güdüye ya da arzuya asgari katılımla işaretlenir. Örneğin, Ferrari'nin tasviri tüm yanlış nedenlerden dolayı komiktir. Kısmen Canet’in hararetli almasından dolayı ve kısmen de bilim ile oynayan ve İncil'den alıntı yapan bazı süper kötü adam gibi muamele nedeniyle. Ciddi anlamda? Gerçek insanlar gibi hisseden ve duygusal yatırımı haklı gösteren tek karakterler Walsh ve geç kalan Floyd Landis (mükemmel Jesse plemons), ancak onlarla çok az zaman harcıyoruz.
Lance'in motivasyonel konuşmalarından birinde bir kadınla tanıştığı, pizza ve bisikletlerden hoşlanıp hoşlanmadığını soran ve bir sonraki sahnede onunla evlendiği bir an var. Onu bir daha asla göremiyoruz. Belki de “Program” ın anlattığı hikaye için önemli değil, ama o zaman neden orada? Sebep ne olursa olsun, bunun neden kötü hikaye anlatımı olduğuna dair iyi bir gösterge. Lance Armstrong'un bu portresinin arkasında kimse yok, sadece görüntü. Kişiliğin olması gereken yerde bir boşluk vardır. Tüm krediler, özellikle sansasyonel olarak ince bir şekilde birkaç son sahneyi çivilerken, böylesine nankör bir rolden en fazlasını sıktığı için Ben Foster'a gidiyor. Neredeyse bir affedilmiş Frears 've Hodge’ın o zamana kadar yarı ölçülü karakterizasyonunu yapacak kadar güçlüler.
Skandal programın kendisi, birinin uzaklaşmasını veya tamamen kapanmasını önlemek için yeterlidir, ancak filmi bunun için tebrik etme hatası yapalım. Foster’ın kararlı tasvirinin yanı sıra, Jake Gyllenhaal ve 'Donnie Darko, ”Filmin eğlence değeri, Lance Armstrong’un gerçek kariyeriyle neredeyse hiç karşılaştırılamaz. Gereksiz açıklayıcı diyalog, istediği kadar az biber eklemeyen yapışkan stilizasyon ve birkaç riskten faydalanacak güvensiz yön, “Program” ın konusu gibi meşru bir kazanan olmamasını sağlar . [C]
Bu, 2015 Toronto Uluslararası Film Festivali'ndeki incelememizin bir kopyası.