Yazının fon müziği: Cold Hard B-Jet
Zamanın birinde bir profesyonel şu aralar çok konuşulan bir iş adamının şirketi için görüşmeye gitmiş. Nasıl biri diye sormuş İK'cıya, o da valla çok iyi biri davul çalıyor bazen gibi bir cevap vermiş. Alıntılayamıyorum çünkü tweeti silmişler. Gece boyunca mide ağrısından kıvrandım, mevsimin bu döneminde olduğu gibi stres yaşadığım dönemlerde halıyı tırnakladığımı biliyorum. İnsan çok saçma bir fikir yea.
İş değiştiriyorsun önünde mini soru işaretleri var:
- Yeni ofisin eskisini aratacak mı?(Neden ofisten başladığım konusunda hiçbir fikrim yok, ergonomi hayatımın her anında çok önemliydi, aslında bir fikrim varmış.)
- Yemekler iyi mi?
- Daha iyi bir ücret paketine mi yer değiştirdin?
- Daha mutlu olacak mısın? Bu sevdiğin iş mi?
- Potansiyelini ortaya koyabilecek misin?
- Ardından yeni yöneticiler gelecek mi, birilerini yetiştirecek misin?
- Yeni patronun eski patronunu aratacak mı?
- Başarı dediğin şeye ulaşabilecek misin?
- Birilerini harcamak durumunda kalacak mısın?
- Birileri seni harcayacak mı?
- Bundan daha fazlasını yapabilecek misin?
- Adın efsane gibi dillerde mi olacak?
Dönüp dolaşıp aynı yere geliyoruz. İş görüşmesini işe alımcıyı tatmin etmek gereken savaş meydanı gibi görüyorsunuz. Olay danışmanı, işe alımcıyı, yöneticiyi(fonksiyon yöneticisi), ceo'yu mutlu etmek değil, bu iş bir beğeni uğruna yapılmıyor. Tekrarlamakta fayda var, sen belirli bir süreliğine,
1-2-10-15 yıl yeteneklerini kiralıyorsun, onlar da maaşını veriyor. Marka ile kendini bağdaştırıyorsan, duygusal bağın falan varsa marka elçisi gibi yürüyorsun. Aksaklıkları sahipleniyorsun, hataları kucaklıyor ve daha iyi hale gelmesi için çabalıyor, zamanını satıyorsun.
A! Bu arada çok mutlu olabilirsin, huzurlu olabilirsin, sabahları işe gitmek için nedenin olur, faydalı hissedersin, katkıda bulunursun, ait olursun bir şeye, hizmet etmenin verdiği tatmin mmmmh.
İK çok rerörerörerö, işe alım çok reröreröreröYa kusura bakma ama senin ortalama zekana bırakamayız bu işi. Nasıl berbat edildiğini, nelere mal olduğunu, insanlara ne travmalar yaşattığınızı görmüş bulunuyoruz. İşi profesyoneline bırakın. Hayali bir durumu sorgulayan görüşmeci hayali bir cevap alır, yetkinlik sorgulayan somut davranış örneklerine ulaşmayı amaçlar. Ayrıca hepimiz yalancıyız bazıları daha iyi yalan söyler, bazıları daha kötü.
Taylor'un vida döneminden alalım, Ford'un T modelinden bu yana alalım. İşe alımı yetkin kişiler yapsın, bu insan firmayı da temsil ettiğini de unutmasın, markanın elçisi olduğunu unutmasın, ne bileyim şirketini ballandıra ballandıra diğer insanlara anlatıyor olabilir ancak dandik bir mülakat süreci yönetmesin, sonra biz onların sıvadığı meseleleri düzeltmek için ekstra efor sarf etmeyelim.
|pinterest'ten buldum|
Yeni işinizdeki yöneticiniz, üst düzey yöneticiniz falan işte;
Sizi geliştirecek, alan yaratacak, psikolojik alt sınırınızın üzerinde ücret paketi paylaşacak, dinleyecek, harikulade bir terfi yolu oluşturacak(yetenek havuzu falan diyorum, liderlik uzay), karar almada katılımınız için sizi cesaretlendirecek+destekleyecek, mentorluk yapacak, zorlayıcı görevler verecek. Bilinen en popüler beklentiler buna benziyor.
Ünlü bir filozof olan dedemin(James Goldsmith) de dediği gibi:
If you pay peanuts you get monkeys
Yıl olmuş 2017. Kendinizi tanıtmak zorundasınız, kendinizi temsil etmek durumundasınız, iş görüşmesine sizin yerinize anneniz gitmeyecek zaten gitmesin de. Tanrım! Aklıma ETS'deki kadın geldi, adayların annelerini arayıp çocuğunuz nasıl bir çocuk onu işe alalım mı diye araması geldi. Bu ülkede çocukların göbek bağları 35 yaşına kadar kesilmediğinden anne bağımlı çocuklar etrafta salınıyor. Öyleyse, hayata dair bakış açınızı, vizyonunuzu, beklentilerinizi karşı tarafa anlatmak için ne duruyorsunuz? Şimdi değilse ne zaman? Mızırdanmayın, kendi seçimlerinizin sonucuna katlanacaksınız. Davul çalan bir patronunuz olmasını istiyorsanız çıkışlar sağdan, daha anlamlı bir şeyler istiyorsanız soldaki kapıyı açın.
Guyz, ölmüş eşek kurttan korkmaz, esen kalın.
Kötü kararlarınızın ve onulmaz yaralarınızın Azizi,
Coco