Ozon tabakasının tükenmesi ile ilgili ilk uyarı NASA tarafından 1979-1986 yılları arasında yapılan çalışmalardan verildi: kalkan kalınlığını kaybediyor ve Antarktika üzerinde alanın% 15'ine denk gelen 31 milyon kilometrekarelik bir deliğe sahip. kara yüzeyi.
Şubat 1992'de NASA, bu kez Kuzey Kutbu'nda Kuzey Kutup Dairesi yakınındaki bölgelere ulaşan ikinci bir delik tespit ediyor.
1987 yılında bilim adamları, kloroflorokarbon (CFC) bileşiklerinde bulunan kloru ozon tabakasından sorumlu kirleticilerden biri olarak tanımladılar.
Elektronik endüstrisi tarafından kullanılan çeşitli sprey, uçak motoru, soğutma devresi, plastik köpük, gözenekli plastik kalıp ve tepsiler, bilgisayar çipleri ve çözücüler için itici olarak kullanılır. 75 yıllık ömrü ile oksijen ile birleşir ve ozon moleküllerini oluşturur ve klor gazı oluşturur.
CFC'lerin en büyük üreticileri ve tüketicileri kuzey yarımkürede yaşıyor. Gelişmiş ülkeler yılda kişi başına ortalama 1 kg CFC üretmektedir. 1987'de Kanada'daki 57 ülkeden temsilciler 1999 yılına kadar CFC üretimini yarıya indirme sözü veren Montreal Protokolünü imzaladılar. Haziran 1990'da anlaşma BM tarafından onaylandı. 2010 yılına kadar CFC üretiminin aşamalı olarak kaldırılmasını öngörüyor. 90'dan fazla ülke Brezilya da dahil olmak üzere anlaşmaya bağlı.
CFC emisyonları Kuzey Yarımküre'de en yüksek olmasına rağmen, ilk ve en büyük ozon deliği Güney Kutbu'nda ortaya çıkar. Bu, atmosferdeki hava kütlelerinin dolaşımından kaynaklanmaktadır. Kutuplardan Ekvador'dan düşük rakımda değişen ve Ekvador'dan en yüksek kutuplara dönen örtüşen katmanlarda dolaşırlar ve kirleticileri menşe yerlerinden binlerce kilometre taşıyabilirler.
Antarktika kışında, Nisan'dan Ağustos'a kadar bölge karanlıkta kalır ve kirletici rüzgarlar bir dairede dönerek dünyanın diğer yerlerinden hava kütlelerini çeker. Eylül ve Ekim aylarında güneş ışığı bölgeye geri döner ve ozon tabakasına zarar veren kimyasal reaksiyonları uyarır.
Delik oluşur. Kasım ayında diğer bölgelerden gelen hava Ozon Kalkanının kısmen yeniden düzenlenmesine izin verir. Delik boyutu azalır, ancak tamamen kapanmaz.
Ayrıca karbon ve fosil yakıtların yakılması olan asit yağmuru ve atmosfere kükürt dioksit ve azot salan endüstriyel kirleticiler de var.
Bu gazlar atmosferde bulunan hidrojen ile su buharı olarak birleşirler. Sonuç asit yağmurudur: Yağmur suyu, don, kar ve sis, sülfürik asit veya nitrik asit ile yüklenir. Yüzeye düştüklerinde toprak ve suyun kimyasal bileşimini değiştirirler, besin zincirlerine çarparlar, ormanları ve bitkileri yok ederler, metal yapılara, anıtlara ve binalara saldırırlar.