İngiliz güverte torpido bombacısı Peri "Suordfish"
1930-ler'de, birçok ülkenin Hava Kuvvetlerinin liderliği, keşif, bombalamaya uygun ve aynı zamanda bir saldırı uçağı olarak kullanılan evrensel bir çok amaçlı çift kanatlılık oluşturma kavramına bağlı kaldı (SSCB'de, bu uçak Polikarpov Tasarım Bürosu'nda oluşturulan P-5 idi).
İngiltere'de 30'ların başında, mühendis Marcel Lobell liderliğindeki Adil Havacılık Şirketi, başlangıçta ihracat siparişlerine odaklanan benzer bir uçağın yaratılması üzerinde çalışmaya başladı. İngiliz Bakanlığı tarafından iade edilmesinden sonra havacılık Güverte tabanlı keşif gözlemcisi için spesifikasyonlar sonuçlandırıldı.
İstihbarat ve bombalamanın yanı sıra, öngörülen çift kanatlılığın ana görevlerinden biri, atamada yansıtılan torpido saldırıları yapma ve taşıyıcıya dayalı olma olasılığıydı: TSR II (Torpido, Grev, Reconnaisanse - torpido, şok, zeka).
Uçak, gövdenin önündeki hafif alaşım panellerin haricinde, keten örtü ile kaplı metal bir güç çerçevesine sahip bir çift kanatlıydı. Uçağın kuyruk tekerleği (yüzdürme ile değiştirilebilen) geri çekilemeyen tekerlekli bir şasesi, geleneksel sürükle ve kuyruk tertibatı ve güç kaynağı 9 silindirli yıldız şeklindeki motor Bristol Pegasus (Bristol Pegasus) IIIM formunda 690 beygir gücüne sahip, daha sonra yükseltildi 750 hp
Uçağın maksimum hızı 222 km / s idi.
Seyir hızı: 207 km / s.
Pratik menzil: 1700 km.
Pratik tavan: 3260 m.
Mürettebat iki açık kokpitte bulunuyordu: öndeki pilot ve arkada iki mürettebat üyesi. Katlanmış bir uçak gemisi kanatlarına dayanırken yerden tasarruf etmek için. Mürettebat zırhı ve oksijen ekipmanı eksikti. Arka gövdeye kısa dalga bir radyo istasyonu monte edildi ve (tekerlekli bir versiyonda) durdurma kancası asıldı.
Fabrika havalimanındaki uçağın testleri Nisan 1934'ta başladı. 1935’te TSRII, Gosport’taki bir deniz üssünde test edilmiş bir tüfek ve torpido ile test edildi. silah.
Uçak, süspansiyon düğümlerinde toplam ağırlığı 730 kg olan bir savaş yükü taşıyabilir. Ana ventral düğümde, 457 mm kalibreli bir hava pilotu, 680 kg ağırlığında bir deniz mayını veya 318 litre kapasiteli askıya alınmış bir yakıt deposu çekildi. Altta yatan düğümler, çeşitli silahların kullanılmasına izin verdi: 250 ve 500 pound ağırlığında yüksek patlayıcı bombalar, derinlik, ışık ve yanıcı bombalar, Mk.II ve Mk.III - roketler. Tüfek silahlandırması, eşzamanlı makineli tüfek tüfek kalibreli "Vickers K", gövdenin sağ tarafına takılan bant gücüyle ve aynı makineli tüfekle topçu-telsiz operatörünün taretinde bir disk magazinden oluşuyordu.
Tüm İngiliz deniz uçakları gibi, Suordfish hayatta kalma araçlarıyla birlikte şişirilebilir bir cankurtaranla donatıldı. Sal, sol üst konsolun kök kısmındaki özel bir kaba yerleştirildi. Uçak suya düştüğünde, kap otomatik olarak açıldı.
Uçak, deniz havacılığı - FAA (Fleet Air Arm) tarafından görevlendirildi. Ona "Suordfish" (İngiliz Kılıçbalığı - "Kılıçbalığı") adı verildi. İlk seri "Suordfish", 1936'in ilkbaharındaki birimler hattına ulaşmaya başladı.
Geri çekilemeyen iniş takımlarına ve açık bir kokpite sahip bir percalem ile kaplı bir çift kanat, benzer bir amaç için önceden monte edilmiş uçaklardan temelde farklı değildi. Keskin dilli deniz pilotları araca ironik bir takma ad olan "Stringbeg" - "string bag" verdi.
Büyük çapta, uçak seri üretime geçtiğinde halihazırda modası geçmiş, ancak II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında İngiliz Donanması ile hizmet veren tek güverte torpido taşıyıcısıydı. Düşmanlıkların patlamasından önce 692 uçağı inşa edildi. 12 filoları "Suordfish" uçak gemisi "Arc Royal", "Koreyjes", "Eagle", "Glories" ve "Furys" e dayanıyordu. Savaş gemilerine ve kruvazörlere başka bir yüzer uçak da atandı.
Zaten 5 Nisan 1940'ta Furis uçak gemisinden Kılıçbalığı, İkinci Dünya Savaşı'nda Norveç'teki Trondheim Körfezi'ndeki Alman muhriplerine ilk torpido saldırısını başlattı. Bir torpido hedefe çarptı, ama patlamadı. Yakında, Kılıçbalığı mürettebatı zırhlıdan Wors rağmen kendilerini ayırt ettiler - 13 Nisan 1940'ta, Narvik'te bir denizaltı U-64 battı - ilk Alman denizaltı yıkıldı deniz havacılık. Norveç'teki savaşlar sırasında Kılıçbalığı, Alman küçük kalibreli uçaksavar silahlarından çok savunmasız olduklarını kanıtlayan Alman motorlu konvoylarına karşı hafif bombardıman uçakları olarak karada da kullanıldı. Narvik köprü başının tahliyesi sırasında Scharnhorst ve Gneisenau savaş gemileri tarafından batırılan Glories uçak gemisi ile birlikte iki Kılıçbalığı filosu kayboldu.
Almanya, Malta adasında İtalya savaşına girdikten sonra, 24 torpido bombacısı oradaki Akdeniz'deki İngilizlere transfer edildi. Dokuz ay boyunca, İtalyan konvoyları için aylık olarak 15 gemi ve mavna batan gerçek bir terör düzenlediler. "Suordfish" ayrıca Sicilya'daki cisimleri bombaladı, konvoylara eşlik etti. Aynı bölgede işletilen Ark Royal ve Eagle uçak gemilerinden uçaklar. Fransa'nın "Suordfish" in Temmuz 4'taki Ark Royal 1940'ten teslim alınmasından sonra, Mers-el-Kebir'e saldırdılar, Fransız savaş gemisi Dunkirk'e ve Temmuz ayında Dakar'daki Richelieu'deki Hermes'e ağır hasar verdiler.
22 Ağustos 1940, Sidi Barran limanında, Kaptan Yama'nın emri altındaki bir bağlantı, üç torpido ile dört gemiyi imha etti. İki denizaltı ve mühimmat yüklü araçlar havaya uçuruldu. Gemideki patlama, sadece geminin kendisini değil, aynı zamanda ona demirleyen destroyeri de parçaladı.
Ağustos ayında 1940, İngiliz Akdeniz güçlerine güverte üzerinde Sundfish 36 ile yeni uçak gemisi Illastris katıldı. Kasım 11 bu makinelerin mürettebatı, Taranto limanı körfezinde yoğunlaşan İtalyan filosunun ana güçlerini vurdu. Konsantre 5 savaş gemileri, 5 ağır kruvazör ve 4 filo avcısı vardı. Torpido saldırılarını önlemek için, koy torpido ağları tarafından engellendi. İtalyanlar, İngiliz torpidolarının tasarımında değişiklik yapıldığını ve 10,5 metre derinliğe dalmalarını ve torpido karşıtı engellerin altından geçmelerini sağladığını dikkate almadılar.
Operasyon dikkatlice planlandı, her pilot amacını önceden biliyordu. Toplamda, 24 Suordfish, Illastris destesinden yükseldi. Bazı otomobillerde ışık ve sıradan bombalar vardı. İlk başta “avizeler” limanın su alanına asıldı ve ardından iki uçak yakıt deposunu bombaladı. Ateş ve ışık bombaları ışığında torpil bombacıları saldırıya girdi. Üç savaş gemisi, iki kruvazör ve iki yıkıcı torpidolar tarafından vuruldu. Operasyonun başarısı, uçaksavar topçularının büyük bir gecikmeyle ateş açması ve aptalca sürülmesiyle kolaylaştırıldı, İngilizler sadece iki torpil bombacısını kaybetti. Bu geceden sonra, İtalya Akdeniz'deki büyük savaş gemilerindeki üstünlüğünü yitirdi.
1940-1941'in kışında, “Atlantik Savaşı” başladı; bu sırada Almanya, denizaltıların ve deniz akıncılarının kurt paketlerini kullanarak, İngiltere'yi abluka içinde boğmaya çalıştı.
18 Mayıs 1941, İngiliz konvoylarına müdahale etmek için yaptığı ilk seyahatte, ağır kruvazör olan “Prens Eugen” ile birlikte Alman bayrağı altında en güçlü savaş gemisi olan Bismarck'ı başlattı. Zaten 24 Mayıs "Bismarck", İngiliz ağır kruvazörü "Hood" tarafından batırıldı. Ancak savaş gemisinin kendisi İngilizlerle yapılan bir topçu düellounda hasar gördü.
İngilizler, Atlantik'in kuzeyindeki Bismarck'ı kesmek için mevcut tüm güçleri bir araya getirdi, okyanusu geçen sayısız konvoya izin vermedi. Alman akıncılarının arkasında İngiliz kruvazörü “Norfolk” ve “Suffolk” ve “Galler Prensi” savaş gemisi vardı. Kuzeydoğudan, bir filo “King George V” savaş gemisine, savaş gemisi “Ripals” ve uçak gemisi “Viktories” e taşındı. Doğudan savaş gemileri “Rodney”, kruvazör “Londra”, “Edinburgh”, “Dorsetshir” ve birkaç destroyer filosu vardı. Batıdan, “Rammiles” ve “Rivend” savaş gemileri ilerliyordu. Güneyden, bir filo uçak gemisi Ark Royal, savaş kruvazörü Rinaun ve kruvazör Sheffield'a taşındı.
Tüm konvoylarını ve nakil yollarını korumasız bırakan İngilizler, kuvvetlerini büyük bir üstünlük umuduyla, gemilerini kuzeydoğu Atlantik'teki büyük bir çemberin içine çekti. Mayıs 26'in 1941'inden sonra, Alman savaş gemisi, uçan keşif teknesi Catalina'ın tahtasından tespit edildi. Savaş gemisinden 130'a kadar olan "Bismarck" uçak gemisinden torpido bombaları, yıkımında belirleyici bir rol oynadı.
Mayıs 26 öğleden sonra Suordfish, en zor hava koşullarında havaya yükselir, sürekli yağmur yağar, kalkış güvertesinden büyük dalgalar akar ve uçak gemisinin eğimi 30 derecelerine ulaşır. Görünürlük yüzlerce metreyi geçmez. Böyle bir durumda, on uçak hala uçuyor ve düşmanı takip ediyor. Ancak, savaş kurslarında birincisi, Bismarck savaş gemisi için iğrenç görünürlükte kabul edilen İngiliz kruvazörü Sheffield. Neyse ki İngilizler için tek bir torpil değil hedefi vuruyor.
Kötü hava koşullarına rağmen, İngiliz komutanı akşamları baskınları tekrarlamaya karar verirken, 15 mürettebatı uçak gemisinin sallanan güvertesinden çıkar ve Bismarck'a doğru yola çıkar. Bazıları yağmurda ve alçak bulutlarda kayboldu, ancak geri kalanı hedefe ulaşmayı başardı.
Savaş gemisinin uçaksavar topçuları Bismarck, düşük hızlı çift kanatlı uçaklarla güçlü bir ateşle karşılaşıyor. Geminin üstündeki hava yoğun bir kopma halkası ile çevrilidir. Onları kırarak, İngilizler farklı kurslara ve farklı yüksekliklere saldırırlar. Azim başarı getirir. Bir torpido gövdesinin ortasına çarptı ve Bismarck'ın çok fazla zarar görmesine neden olmadı, diğeri ölümcül oldu. Patlama vidalara zarar verdi ve direksiyon simidini sıkıştı, ardından dev gemi kontrolü kaybetti ve mahkum edildi.
Almanlar ve İtalyanlar olanlardan kesin sonuçlar çıkardılar, açık denizlerde riskli baskınları bıraktılar ve savaşçıların katılımıyla kıyı sularının hava savunmasına daha fazla dikkat etmeye başladılar. "Messerschmitt" "Suordfish" e karşı tamamen savunmasızdı.
Şubat 12 sabahı, 1942 filosunun “Suordfish” in 6'inin 825'i, Cerberus Operasyonu sırasında İngiliz Kanalındaki Alman savaş gemileri Scharnhorst ve Gneisenau'ya saldırmaya çalıştı. Operasyonun amacı “Brest Grubu” gemilerinin Almanya limanlarına yeniden dağıtılmasıydı.
İntihar saldırısı sırasında, Teğmen Komutan Eugene Esmond komutasındaki tüm 6 uçakları, Alman savaş savaş gemilerine giremeyen Alman savaşçıları tarafından vuruldu. Bu, Suordfish'i bir torpido bombacısı olarak kullanmanın son önemli bölümüydü. Ondan sonra, daha hızlı ve daha iyi silahlı Fairy Barracuda ile uçak gemilerinin güvertelerine yerleştirildiler.
Bununla birlikte, dürüst olmak gerekirse, Suordfish'in uçak gemilerinin güvertesinde hayatta kalmaya başladığını söylemeye değiyor, çift kanatlı Fayre Albacore onun yerine koymak için yarattı.
Sırada kalmak için uzmanlığını değiştirmek zorunda kaldı, bu görünüşte umutsuzca modası geçmiş çift kanatlı bir denizaltı avcısı olarak mükemmel oldu. “Atlantik Savaşı” nın başlangıcında, Alman denizaltılarıyla savaşmanın en etkili yolunun uçak olduğu ortaya çıktı. İngiliz konvoylarını korumak için, kompozisyonlarına "eskort uçak gemileri" adı verilen - genellikle nakliye gemilerinden, tankerlerden veya hafif kruvazörlerden güvertede birkaç denizaltı karşıtı uçakla dönüştürülen küçük uçak gemileri eklemeye başladılar. Çünkü böyle bir uçak, yüksek hızlı ve güçlü koruyucu silahlar olarak önemli değildi.
İlk denizaltı karşıtı "Suordfish" yüksek patlayıcı ve derin suçlamalarla silahlandırıldı. Daha sonra, 1942 yazında, her bir alt kanadın altındaki 5-127 parçaları için, 4-inç (5-mm) füze fırlatıcılarını monte etmeye başladılar. Kanattaki keten süslemesinin bu kısmında metal panellerle değiştirildi. Böylece, denizaltı karşıtı versiyon Mk.II.
127-mm füze mermisinin 25-mm APN roketi Mk.II modifikasyonu, sığ sualtı düşman denizaltılarının kabuğunu yenmek için özel olarak geliştirilmiştir. Roket üzerinde bir savaş başlığı olarak patlayıcı içermeyen çelik zırh delici boşluklar kullanılır. Onların yardımıyla, düşman denizaltılarına güvenle 10 metreye kadar derinlikte vurmak mümkün oldu, yani. şnorkel altında veya bir periskop derinliğinde olacak. Tek bir roketi teknenin gövdesine vurmakla birlikte, kural olarak, tahrip olmasına neden olmadı, ancak hasar gördüğü için, denizaltı dalış yapamadı ve mahkum edildi. 23 Mayıs Kuzey Atlantik'teki 1943, ilk Alman U-752 denizaltı, Soordfish çift kanatlı bir zırh delici füzesi tarafından batırıldı.
1943'in başlangıcında, aracın yeni bir sürümü piyasaya sürüldü - evrensel roket ve bomba silahlanma ve havadan radar ile Mk.III. Bu uçaklar esas olarak, pilleri şarj etmek için gece yüzeye çıkan denizaltıları aramak ve yok etmek için kullanıldı. Radar anteninin plastik telsiz şeffaf radyosu, Mk.III'de, ana mürettebat ile radarın kendisi arasında, üçüncü mürettebat üyesi yerine kokpitte yer almaktadır.
Suardfish savaş gemileri genellikle çiftler halinde uçarlardı: Mk.II silah taşıyordu ve Mk.III bir radar ile hedefi işaret etti, böylece görevlerini paylaştı. Sukfishler, Mk.II ve Mk.III, SSCB'de askeri yardımda bulunanlar da dahil olmak üzere Anglo-Amerikan konvoylarına eşlik eden eskort uçak gemilerinin çoğuyla donatılmıştı. Bu düşük hızlı çift kanatlı uçaklar çok etkili denizaltı karşıtı silahlar oldu. Bu yüzden, konvoyda PQ-18, 12 "C Hurricanes" ve 3 "Suardfish" ile uçak gemisi "Avenger" idi. Bunlardan biri 14 Ağustos 1942, "Onslow" destroyeriyle birlikte denizaltı U-589'i batırdı. Murmansk yolunda RA-57 konvoyunu koruyan Suordfish, Alman U-366, U-973 ve U-472 denizaltılarını imha etti. Bunun gibi birçok örnek vardı.
Birçok yönden, bunun nedeni, Sordfish'in rüzgarla tanışmak için gemiyi dağıtmadan küçük uçuş güvertelerinden kalkışlarını sağlayan mükemmel kalkış ve iniş nitelikleridir. Elverişli bir rüzgar durumunda Sordfish, bağlantılı bir gemiden bile kalkabilir. Açık kokpitlere sahip olan bu çift kanatlı uçaklar, diğer daha modern uçakların uçuşlarının imkansız olduğu sert hava koşullarında çalışabilir.
İkinci Cephe'nin açılmasından sonra Suordfish denizaltı karşıtı devriyeleri Belçika ve Norveç'teki hava limanlarından faaliyete geçmeye başladı. Bazıları havadan Alman deniz yollarını ve limanlarını madenlemek için kullanıldı.
Suordfish eskort servisi neredeyse savaşın son günlerine kadar yapıldı - düşman denizaltıyla son temas, nisan 20'taki 1945 idi. "Sordfish" ile donanmış toplam birimler, 14 denizaltıları imha edildi. Bu eski tek motorlu çift kanatlı uçaklarda uçan mürettebatın yüksek cesaretine dikkat etmek önemlidir. Kuzey Atlantik'in soğuk sularındaki hasar veya motor arızası, kural olarak, hipotermiden hızlı ölümlere yol açtı. Buna rağmen, İngiliz pilotlar görevlerini onurlandırdılar.
Uçak 1936'ten 1944'e üretildi, toplamda yaklaşık 2400 üniteleri yapıldı. Bu güne kadar İngiltere, Kanada ve Yeni Zelanda havacılık müzelerindeki yeriyle gurur duyan birçok araba kopyası günümüze gelmiştir. Bazıları uçuş halinde.
Bilgi kaynakları:
http://www.tmaec.ru/avia/32/5139/
http://www.spitcrazy.com/faireyswordfish.htm
http://ww2today.com
http://airspot.ru/catalogue/item/fairey-swordfish
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.