“Çok Yönlü Belligerence” Adayı
Dan McCarthy’nin Romney’nin VMI konuşmasını değerlendirmesini ikinci bir sürpriz yapmam. Dan yazıyor:
Bu konuşmadaki hiçbir şey, savaştan bıkmış ve ekonomik açıdan sorunlu insanlara hitap etmiyor. Politik olarak zarar veriyor. Ama yine de bu konuşmayı yaptı ve tek makul açıklaması ya Mitt'in gerçekten inandığı - huysuzca - söylediklerini, ya da tamamen sağcı Wilsonyalıların ideolojik taleplerine uygun olduğunu. İkincisinin durum olduğundan şüpheleniyorum ve bu Cumhuriyetçi selefinin bütün hatalarını tekrarlayacak bir Romney başkanlığına işaret ediyor. Buradaki sorun, cumhuriyetçilere umut için zemin oluşturabilecek bir iç politikaya karşı umursamaz bir dış politika bile değildir: bunun gibi bir dış politika, hiçbir iç politikaya izin vermeyecektir. George W. Bush’u tükettiği gibi bir cumhurbaşkanlığı tüketecek.
Romney'in yıllar içinde diğer konularda değişken görüşlere sahip olduğunu düşünürsek, Romney'in sürekli olarak dış politika konusundaki liderlerinin tercihlerine hitap ettiği her zaman kötü bir işaretti. Dan'in belirttiği gibi, Romney'nin verdiği konuşmanın kazanması için politik bir avantaj yok, ancak yine de verdi. Bu, Romney'in ifadelerine gerçekten inandığı anlamına gelmez, ancak bu sert gömlekleri kendi partisinde karşılama konusunda seçmenleri korkutmamak ve yabancılaştırmamaktan daha yüksek bir öncelik koyduğu anlamına gelmez. Siyasi baskıya boyun eğme eğilimi nedeniyle herhangi bir kişi dış politika konusunda bir Romalı “pivot” a güveniyorsa, bu konuşmanın bu umuduna bir son vermesi gerekir. Romney'nin kendisini henüz taahhüt etmediği doğrudur, ancak şu ana kadar kendini taahhüt ettiği şey oldukça korkunç. En azından, hiçbir Romney destekçisi, tercih ettikleri adayın, iddia ettiği saldırgan şahin milliyetçisinden başka bir şey olacağı konusunda şaka yapmamalı.
Beklediğim gibi, VFW’de yaz aylarında yaptığı konuşmadan daha fazla söyleyemedi. Bu sabahki konuşmasında Afganistan pasajının bir kısmı, bir öncekinden neredeyse kelime kelimesine alındı. Konuşmanın çoğu, yayınlanmış olan çalışmanın genişletilmiş bir versiyonuydu. Wall Street Journal geçen hafta ve daha önce söylediği şeyleri tekrar etmenin ötesinde Romney'nin gündemini ana hatlarıyla açıklamaktan çok daha fazlasını içermiyordu. Romney, gündeminin en göze çarpan unsurlarını vurgulamamasına rağmen, Suriye muhalefetini aracıların (yönetimin mevcut politikasının az ya da çok) olduğu ve İran'ın “nükleer silah kabiliyetine” sahip olduğunu reddetmeyi (çok daha hawkish) reddetti. mevcut politikadan daha). Savaş karşıtı muhafazakarlar ve liberterler, Romney'nin politika konumlarının ne olduğunu ayırt edebildiklerinde, genellikle neredeyse aynı olmadıklarında, şu anda sahip olduklarımızdan daha kötü durumdalar. Dan, Romney'nin dış politika gündeminin idaresini tüketeceği konusunda haklıysa, bu yalnızca savaş karşıtı muhafazakarlar ve özgürlükçüler için değil, tüm Romney destekçileri için bir sorundur.
Görünüşe göre ABD dış politikasının bir bütün olarak ele alınmasına rağmen, bugünkü konuşma neredeyse tamamen Kuzey Afrika ve Yakın Doğu ile ilgiliydi. Son on yıldaki birçok Amerikalı, ABD'nin dış politikasını çoğunlukla ABD'nin Yakın Doğu ve Kuzey Afrika'ya katılımı açısından düşünmeye başlamış, ancak bu görüş yanlışlıkla ABD'nin çıkarlarını ve politikalarını başka yerlerden ihmal ediyor. Romney'nin konuşması Rusya, Çin, Latin Amerika ve Avrupa'ya yapılan göndermelerden geçti. Ancak ABD'nin büyük güçler ve AB ile ilişkileri hakkında söyleyecek hiçbir şeyi yoktu. Her zamanki gibi Romney, NATO için gelmeyecek daha fazla askeri harcama kaynağı dışında Avrupa yokmuş gibi konuştu. Latin Amerika hakkındaki görüşleri son derece kısaydı. Romney'nin “önemli” dış politika adresi olarak bildirilen konuşmanın, yaptığı kadar onları görmezden gelmesi dikkat çekici. Ancak, burada bile Romney'nin belirsizliği güven verici değildir. Rusya ve füze savunması, Çin ve Doğu Asya ile ilgili bu kısa sözlerden bıkabileceğimiz şey, Hugo Chavez'in Romney'in “çok yönlü savaşçılık” adayı olmaya devam ettiği yönünde.