Koca bir çınarın ağzından torununa yazılan mektupların bize de çok şey öğreteceği kanaatindeyim. Hem kendi yaşantısından hem kızının yaşantısından kesitleri ve bilinmeyen gerçekliği dokunaklı bir şekilde dile getirirken bir taraftan da kendisiyle yüzleşiyor aslında. Kim bilir belki de yazarak heybesindeki ağırlığı hafifletmeye çalışıyor. Bilge bir tavırla gençliğinde göze alamadığı şeyleri torununa yapmasını salık verirken, yaşadığımız hayatı bir yolculuğa benzeterek "yapılması gereken tek yolculuğun kendi içimize yapacağımız yolculuk olduğu" çağrısıyla mektuplarını sonlandırıyor. Zira kendimize yolculuk yapamazken bir başkasının hayatında nasıl yol alabiliriz ki?
Bana öyle geliyor ki belleğin işlemesi derin dondurucuya benziyor biraz. Hani içeride uzun süre bıraktığın bir şeyi çıkarınca nasıl olur bilirsin. Başlangıçta tuğla gibi serttir, kokusu, tadı yoktur, üzeri beyaz bir zarla kaplıdır; onu ateşe koyar koymaz yavaş yavaş formuna, rengine kavuşur, kokusu mutfağı sarar. Bunun gibi hüzünlü anılar da uzun zaman boyunca belleğin sayısız karanlık mağaralarının birinde uyuklarlar, orada yıllarca, on yıllarca, bir ömür boyunca kalırlar.Yüreğinin Götürdüğü Yere Git, Susanna Tamaro (Sayfa 89 - Can)