Dün akşam trenle dönerken yanımda orta yaşlı bir adam benim gibi ayakta dikilmeye başladı. Oldukça kalabalık trende adamın bana deymesiyle terini ve alkol kokusunu farkettim. Adam ayakta zor duruyordu, trenin sarsıntısıyla o da sallanıyordu, gözleri kapalı ve yığılmak üzereydi. Ön tarafındaki kıza biraz fazla (ayıptır söylemesi) yüklenir gibi oldu. Neyse kız yer falan değiştirdi, rahatsızlık önlendi.
Japonların büyük çoğunluğu içkiye zayıftır. Hemen kızarırlar çünkü alkolü mas edecek enzimleri karaciğerleri yapamıyor. Buna rağmen alkol kültürün bir parçası. Cenaze ve düğünlerdeki Shinto törenlerinde sake kullanılır. Yılbaşında da. Sosyal olarak iş çıkışı "bir tek atmak" çok yaygın olduğu için meyhaneler ve içkili yerler hafta arası bile takım elbiseli salaryman'lerle doludur. Gecenin geç saatlerinde de çakır keyiflerle beraber "zom" olmuşlar da trenleri sokakları doldurur. Tren platformlarında yerde ya da bankta sızmışlara da rastlanır. Son trenden sonra evlerine nasıl dönerler? Evine dönünce banyo sonrası bir ufak kutu birayı diklemek yalnızca çalışan erkeklerin değil kadınların da bir "lüksü".
Alkol toplumsal iletişimin bir parçası aynı zamanda. Ayıkken konuşamayan insanlar özel ve iş yeri sorunlarını alkolle birbirlerine açıveriyorlar. Alkol masası bağı nerdeyse askerlik arkadaşlığı gibi oluveriyor. Olayın şimdikilerdeki adı "nominikeyshon". Bu söz içmek ve communication'dan oluşuyor. İş hayatının vaz geçilmez parçası. Japonlarla gerçekten iletişim kurmak için de akşamcılık biraz gerekiyor yani. Akşamclık ve alkolikliğin arasındaki ince çizgiye dikkat edilmesi koşuluyla!