Ostracods (Ostracoda), gövdesi valfler arasında tamamen kapalı olan ve gövdenin belirgin bir bölümü bulunmayan bir çift kabuklu kabuklular sınıfıdır. Boyu genellikle 3 cm'yi aşabilen bazı türler olmasına rağmen, genel olarak küçültülür (0, 1 ile 2, 0 mm arasında).
Bunlar daha az vücut uzantısına sahip kabuklular. Dört çift sefalik eklentiye ek olarak, sadece bir ila üç çift torasik eklenti vardır. İki çift anten (antenler ve antenler) genel olarak hareket için kullanılır.
Yaklaşık% 80'i fosil formları olan yaklaşık 80 bin tür bilinmektedir. Fosil ostracodların ilk kayıtları, düşük kireçli bir chitinous karapina sahip olmasıyla karakterize edilen türler ile aşağı Kambriyen'e aittir.
Halen hem deniz hem de acı su ve tatlı sularda yaşamaktadırlar. Bazı türler bentiktir, diğerleri ise planktonun bir parçasıdır.
Özellikleri ve morfolojisi
Kabuk, bir menteşe tarafından dorsal olarak birleştirilen iki valf tarafından oluşturulur. Bu valfler kalsiyum karbonat ve kitin tarafından oluşturulur ve aynı veya eşit olmayan boyutta olabilir. Bu kabuklar yanal olarak sıkıştırılır ve yüzeyleri pürüzsüz olabilir veya granüller, çizgiler veya başka süslemeler içerebilir.
Valfler, biri chitin diğeri kalsiyum karbonat olmak üzere iki katmandan oluşur. Dış iskelete nüfuz eden bu bileşiğin miktarı farklı türlerde değişir. Bu kabuk organizmanın büyümesi gerektiğinde tamamen hareket eder.
Vücut, cladocerans ve conchostracos'ta olanların aksine, iki valf arasında tamamen kapalıdır. Yalnızca eşleştirilen eklerin varlığı ile belirtilen dış bölümleme sinyali yoktur.
Dört çift sefalik eklenti sunarlar, çünkü ikinci maksilas çifti yoktur. Toraksın ekleri bir ile üç çift arasında değişebilir ve karın ekleri yoktur.
İlk anten çifti (anténulas) tek bir dal sunarken, ikincisi iki daldır. Her iki anten çifti de her iki cinsiyette de farklı olabilir.
Vücudun son kısmı, türe bağlı olarak şekil ve yapı olarak değişebilen bir çift kaudal kolla temsil edilir.
Larvalar ayrıca çift kabuklu bir kabuğu var.
Ostracodların büyüklüğü genellikle 2 mm uzunluğunu geçmez. Bununla birlikte, Gigantocypris türleri 3, 2 cm'ye kadar ulaşabilir. Bu son türler derin suların sakinleridir (900 metrenin altında).
doğal ortam
Ostracodlar neredeyse tamamen sudaki. Karasal habitatlarda, yosun ve humusla ilişkili sadece iki tür rapor edilmiştir.
Tatlı suda, nehirlerden ve göllerden geçici havuzlara ve fitotelmatalara kadar hemen hemen tüm su kütlelerinde bulunabilirler. Fitotelmatas, ağaçların ve yaprakların gövdeleri gibi bitkisel su kaplarıdır.
Deniz ve nehir ağzı ortamlarında, aynı zamanda her yerde bulunurlar; okyanus sularında bile haliçlerde ve bataklıklarda bulunurlar. Sığ ortamlardan 7.000 metre derinliğe kadar yaşayabilirler.
Türlerin çoğu deniz dibinde yaşayan, sessile bitkiler ve hayvanlar üzerinde tırmanan ya da substratı kazarak bentiktir. Bazı türler, ekinodermlerin veya diğer kabukluların, özellikle ıstakoz ve yengeçlerin lokantaları olarak bulunmuştur.
Taksonomi ve sınıflandırma
Ostracoda taksonu 1802'de Fransız entomolog Pierre André Latreille tarafından yapıldı. Yakın zamana kadar, bazı yazarlar ostrakodları Maxillopoda sınıfının alt sınıfı olarak dahil ettiler, ancak şu anda ayrı bir sınıf olarak kabul ediliyorlar.
Ostracodların daha yüksek kategorilerdeki taksonomik konumu, özellikle fosil ve yeni türler arasında karşılaştırmalar yapmanın zorluğu nedeniyle belirsizdir.
Bu gruptaki sınıflandırma hem gövde hem de kabuk karakterlerine dayanmaktadır. Fosil kayıtlarının çoğunda sadece vanalar mevcuttur.
Bir başka zorluk, farklı yazarlar tarafından türlerin tanımlanması için kullanılan terminolojideki tek biçimlilik eksikliğidir.
Dünya Deniz Türleri Kayıtları (WORMS) portalı, ikisi sadece fosil türlerini içeren altı alt sınıfın varlığını önerdiği grubun güncellenmiş bir sınıflandırmasını sunar.
Ancak, bu portal çeşitli hatalardan muzdarip. İlk olarak, bu sınıflandırmanın kaynağını göstermez. Ne de bazı grupların taksonomik otoritelerine işaret etmiyor, ne de tüm eşanlamlılarına sahip değil, bu nedenle bazı taksonların ( örneğin, Egorovitinidae Gramm Family, 1977) reddedilip eşlenmemiş veya istem dışı ihmal edilip edilmediğini belirlemek zor.
En yaygın sınıflandırmalardan biri üç alt sınıfın varlığını düşünmektedir:
Palaeocopa
Sadece fosil formlar, yeni tür yok.
podocopa
Yüz ve rostral insizyondan yoksun Ostracods. Onların da bir kalbi yok. Öte yandan, boşluk, farklı kalsifikasyon seviyeleri sunar.
Antenler yürümek için kullanılırlar, iç dalı (endopodito) harici olandan (exopodito) daha gelişmiş olan birramosadırlar.
myodocopa
Bu alt sınıfın üyeleri rostral yüz ve kesi vardır. Dolaşım sistemi dorsal yerleşimli bir kalp sunar. Kabuk, bu grup temsilcilerinde çok az kireçlenir.
Antenler yüzmek için kullanılırlar, birramosa'lardır ve dış dalları (exopodito) 8-9 artejos sunan en gelişmişidir.
besleme
Geri kalan besleme mekanizmalarının bundan kaynaklandığına inanılırken, ilkel ostrakodların temel besleme modelinin, maksiller eklentiler kullanılarak filtrasyon olduğuna inanılmaktadır.
Mevcut ostracod'ların beslenmesi askıya alınabilir, yani süspansiyonda organik madde ile beslenirler. Bu tür beslenme hem planktonik hem de bentik formlarda görülebilir.
Bentik türler ayrıca leş veya enkazla da beslenebilir. Bazı türler omurgasız hayvan ve balık larvalarının avcısıdır. Hatta bazı kıbrıs türünde ve ekstra kodları yetişkin balıklara saldırabilir.
En az dört çeşit ostracod parazitiktir. Parazitik türlerden biri, Avustralya sularının köpekbalıklarında yaşayan Sheina orri'dir . Bu türün balık solungaçını parazitleştirici olduğu; çenelerinin ve maksillerinin pençeleri kullanılarak ana bilgisayarlarına sabitlenir.
üreme
Ostracodların çoğaltılması genellikle iki progenitörün (dioicos) katılımıyla cinseldir. Bununla birlikte, partenogenez ile eşeysiz üreme de meydana gelebilir. Erkekler ve dişiler genellikle cinsel olarak dimorfiktir.
Yumurtaların ebeveyn bakımı farklı türler arasında değişir. Çoğu podocopid türü yumurtalarını serbestçe bırakır veya herhangi bir substrata yapışır ve sonra onları terk eder.
Bununla birlikte, bazı türler, yumurtalarını geçici olarak, kabuk ile vücudun sırt kısmı arasındaki boşluğa inkübe eder.
Yumurta atipik nauplius larvada yumurtadan çıkar, çünkü çift kabuklu bir kabuğu vardır. Daha sonra yetişkin aşamaya ulaşana kadar altı larva alt aşamasından geçer.
cinsel
Bazı türler biyolüminesansı partnerlerini çekmek için bir mekanizma olarak kullanabilir.
Ostracods, farklı şekillerde ortaya çıkabilen ilişkidedir: erkek, ters bir forma yerleştirilebilir ve kopyalanma, göbeğe göbek verilir ya da erkek, dişi dorsal veya postdorsal olarak monte edebilir.
Erkek bir çift penise sahiptir. Cinsel ilişki sırasında, erkek spermi dişinin seminal kabına bırakır. Bireysel spermler genellikle testis içindeyken toplanır ve açıldıktan sonra üst öğesinden 5 kat daha büyük olabilir.
aseksüel
Aseksüel üreme partenogenezle gerçekleşir, ancak bu, ostracodlar arasında çeşitli şekillerde meydana gelebilir. Partenogenesisin bilinen tek üreme şekli olduğu türler vardır.
Diğer türler hem cinsel hem de partojenetik üremeye sahiptir. Parthenogenesis mevcut olduğunda, hem coğrafi hem de döngüsel olabilir.
Coğrafik partenogenezde, cins veya partenogenetik olarak üreyen aynı türün popülasyonları farklı coğrafi dağılıma sahiptir.
Döngüsel partenogenezde, popülasyon genellikle sadece partenogenezle üreyen dişilerden oluşur ve koşullar ters olduğunda, partenogenetik olanlar kadar çok cinsel form vardır.
Kullanımlar ve uygulamalar
Fosil kayıtlarında Ostracods en yaygın eklembacaklılardır. Bu nedenle, tarih öncesi dönemlerde çevresel koşulların göstergeleri yanı sıra, farklı jeolojik tabakaların yaşını belirleyen en yaygın araçlardan biri olarak kullanılırlar.
Ostrakodların fosil kayıtları üzerine yapılan araştırmalar, binlerce yıl önceki iklim eğilimlerinin yanı sıra, Son Diyanlar veya Antarktika'nın Soğuk Tersine Dönmesi gibi tarihsel olarak önemli iklim olaylarının anlaşılmasına yardımcı olmuştur.
Öte yandan, araştırmacılar ayrıca Endüstri Devrimi'nin neden olduğu antropik etkiler gibi iklim değişikliklerini yorumlamak için son ostracod'ları da kullandılar.
Fosiller, petrol yataklarının aranmasında da bir araç olarak kullanışlıdır. Bu amaçlar için en çok kullanılan gruplar arasında, foraminiferler, radyolarlar, ostracods ve yumuşakçalar vardır.
Ostracods, büyümeleri sırasında, deniz suyunda bulunan ve salgıları sırasında kabuğa dahil edilen eser metalleri emebilir. Bazı ostracods türlerinin kabuğunda ağır metaller ve nadir toprak elementleri dahil olmak üzere 26'ya kadar eser element tespit edilmiştir.
Bu nedenle, bazı yazarlar, ekstra kodların kabuğunun kimyasal bileşiminin çevre kirliliğinin bir göstergesi olarak kullanılmasını önerdi.