Kuyudaki bir çocukla ilgili bir şey var.
Sonsuz CNN kapsamı, Başkan Reagan’ın yorumu, kurtarma kapsamı için fotoğrafçılık için bir Pulitzer, Beau Bridges’in başrol oynadığı bir ABC filmi ve Regis ve Kathie ile 1987 “Bebek Jessica” çilesine dair kayıtlı hafızanız olmasa bile Lee röportajı—birisi muhtemelen hayatınızın bir noktasında Teksas masalının ruhunu seslendirmiştir. Korkunun motive edici faktörüne inanan bir bekçi, belki de hikayeyi dikkatsizliğin tehlikelerine, doğanın alçakça tehdidine, uzun otların arasında gizlenen karasal vücut yutan boşlukların her yerde bulunmasına karşı uyarmak için kullanıyor.
Bir anlatı olarak karşı konulmaz olan kinaye, Kurt Vonnegut’un meşhur “Man in Hole” hikaye türünün gerçek bir yansımasıdır. Birinin başı belaya girer, çıkar ve eskisinden daha iyi olur. “Bu hikayeyi tekrar tekrar görüyorsunuz. İnsanlar onu seviyor ve telif hakkıyla korunmuyor, ”dedi Vonnegut. Ve eğer bir şey hakkında bir şey varsa çocuk bir kuyuda, 12 (12!) gencin bir mağarada 18 (18!) gün boyunca mahsur kalmasına kim karşı koyabilir ki?
Bu, Temmuz 2018’de bir düzine çocuğun ve futbol koçlarının Tayland’daki su basmış kireçtaşı Tham Luang mağarasından kurtarılmasından bu yana geçen yılların neden neredeyse sayılamaz sayıda ekran projesi gördüğüne işaret ediyor. Mağara 2019’da tiyatroya öncülük etti ve kendini oynayan dalgıç Jim Warny’yi kurtarmaya odaklandı. Geçen yıl bir Nat Geo belgeseli geldi. kurtarma, dalgıçların vücut kamerası görüntülerini kullandı. Ron Howard, Avustralyalı çekimde Viggo Mortensen ve Colin Farrell’ın önünde hikayeye bir Hollywood muamelesi yaptı. on üç hayat, yakın zamanda Prime Video’da çıktı. En az iki stüdyo projesi daha duyuruldu ve şu ana kadar tamamlanmadı. Bu arada, yeniden düzenlenmiş bir versiyonu Mağara olarak dijital yayın için kesildi Mağara Kurtarma.
Hepsini anladın mı? Al Ruddy olarak, yapımcı vaftiz babası Marc Maron’un son bir bölümünde söyledi o ne lan podcast, “her film bir filmdir.” Bu mucizevi hayatta kalma ve kahramanlık hikayesinin büyük ve küçük ekran çabalarının yapımları hakkında film yapıldığında, ne yazık ki Netflix’in Tay Mağarası Kurtarma en azından hem Taylandlı bir yönetmene sahip hem de mağaraya ve çocuklara özel erişime sahip olarak orijinalliğini gösterebilecek.
Bütün anlatıların birbirini yıkaması en muhtemel olsa da, burada dır-dir olasılıklara meydan okumakla ilgili bir hikaye.
Bu kurtarmanın sınırlı seri versiyonu, dünyayı izleyen bir gösteriyle açılıyor: Times Squarers ve dünyanın dört bir yanındaki pub müdavimleri olarak, sakallı ve gömleksiz, ipler, paletler ve oksijen tankları taşıyan fıçı göğüslü erkeklerin ağır çekim montajı nefes nefese bir roket fırlatma gibi ekranlarda. Yaylı bir birleşme, bir spor filminin büyük maçından önceki anların ya da Vatanseverlerin ya da insanlığın toplu olarak kök salabileceği bazı telafisi mümkün olmayan kötülüklerin yer aldığı bir Pazar Gecesi futbol maçı gibi anların dokunaklılığını hedefler. Tabii ki, bunları takip ederseniz, iyi çocuk hikayeleri neredeyse hiç iyi bitmez. (Bebek Jessica’yı kurtaranlardan biri, TSSB’den muzdarip olduktan sonra intihar ederek öldü. Ve o öldü iyi bitirin).
Sonunda, geri gönderildik ve ormanlara, yağmura ve Myanmar sınırında, yapraklı bitki örtüsü ve ürkütücü sislere karşı sonsuza dek yükselen opera dağ sıraları ile köhne ve yemyeşil “Kuzey Tayland”ın egzotik fonuna gönderildik. . Belli belirsiz Doğu müziği, erken gelişmiş, belki serseri, yarı umutlu çocuklardan oluşan bir kadroyla ve onların sarsılmaz koçları Ek (Papangkorn Lerkchaleampote) ile tanıştığımız için havayı belirliyor. Korkunç derecede iğrenç bir başlık kartı, bok fanı vurana ve musonlar mağarayı doldurana kadar saatleri geri sayarken, her biri kendi tanıtımlarını, karakter tiklerini ve kısaca çizilen arka plan hikayelerini alır. Belirsiz bir şekilde daha mahkum gibi hissettiriyor Benimle kalya da belki yabancı şeyler, genç ve ergenlik öncesi arkadaşlarla – sözde Yaban Domuzu – kendini keşfetme yolculuğunda ayrılmaz bir şekilde bağlantılı. Ya da bu durumda, açlıktan ölmemek, bir şekilde umutsuzluğa kapılmamak ve birileri nasıl ölmeyeceklerini anlayana kadar beklemekle geçen bir yolculuk.
Bestelemek ve yan yana koymak için çok fazla arka plan var ve bu yüzden etrafta zıplıyoruz.
Anında çağrılan amatör bir mağara kaşifi, uygun bir anlatım aracı olarak, mağaralar hakkında neredeyse şüpheli bir miktar, orada yağmurun nasıl toplandığını ve bir Michael Caine aksanıyla çizelgeler üzerinde nasıl ikna edici bir şekilde konuşacağını ve bir komuta ekibini zeka ve metaforla yönetiyor. Umurunda olan bir park korucusu ve umursamayan bir İçişleri Bakanlığı var. Meteoroloji merkezindeki Noon adlı bir stajyer kadın olduğu için ciddiye alınmazken, domuz gibi patronunun dikkati futbolla meşgul ve otorite korkusuyla engellidir. Sonunda, durumun bir kahramandan daha fazla babası gibi görünen, nazik gözlü ve dürüst yerel Vali’yi (Thaneth Warakulnukroh) alıyoruz. “İnançtan çok bilime inanıyorum” diyor, sık sık yumuşak bir şekilde “çocuklarımız”ın sempatik görüntülerini çağrıştırıyor ve ara sıra yarı yarıya yarı yarıya konuşmalar için ara veriyor. Destek ve beyzbol şapkalı kabadayılık için Thai Navy Seals ve ABD ordusu gibi dünyanın dört bir yanından son derece uzmanlaşmış mağara dalgıçları çağırılıyor. Kaşları çatılmış ve ölçümleri yapılmış bir hidrolik mühendisi belirir.
Saatler, doğanın sıfır-sikikleri çıkmaz pornosunun bir yankısında tıklıyor 127 saat veya Açık su. Nasıl biteceğini biliyorsun ya da en azından bir fikrin var. Ancak ikinci bölümün ortasında, bir haftadır yer altındaydılar ve bazı osuruk şakalarından, şarkı söylemeye çalıştıktan (“Maroon 5 dışında herhangi bir şey!”) ve kazmak için yarım çaba harcadıktan sonra, onlar için fazla bir şey yok. erkekler yapacak ama bekle ve üzül. Ek kesinlikle bir kahraman, grubu sıkı ve sakin tutuyor, ancak eylem için fazla seçenek yok. Kahramanlarımız sıkışıp kaldığında, hızla dağılan bir bakış açısı var ve temelli bir hikaye anlatımı merkezi için tutunacak çok az şey var. Bu, kahramanların çoğu ikincil karakterler olduğunda, aksiyonun çoğu hareketsiz olduğunda ve heyecan verici bir hikayenin gerçek hamleleri aslında merkez sahnenin kenarlarına serpildiğinde gerçekleşecek. Dışarıda gerçekleşen bir dizi paralel kurtarma çabasının çok fazla ortak noktası veya kendi başına büyük bir hızı yoktur. Ve biraz izlemek gibi hissetmeye başlar Canlıkar ile kireçtaşı, hayatta kalanların kumunun yerini can sıkıntısı, tüyler ürpertici parçalar olmadan aldı.
Ruhla ilgili sorular, zamana karşı yarışan bir yapboz parçasına dönüşüyor. Görünüşe göre Vali her 15 dakikada bir “Yeni bir kurtarma planına ihtiyacımız var” diyor. Ve kötü ve daha kötü seçimler arasında bocalayarak plan yaparlar: Bulundukları anda çocuklara tüplü dalışı öğretmek, alternatif rotalardan sondaj yapmak, muson mevsiminin sonuna kadar aylarca beklemek mağaraları kurutur. İzleyiciler dolaylı olarak hidroloji ve ses depremleri hakkında bilgi edinmeye başlar. Tatbikatlara bir bakış atıyoruz, ardından müstehcen bir şekilde fallik bilimkurguya dayalı tatbikatlar. Ejderha pompası denen bir şey var, akifer denen bir şey. Büyük cetveller ve hava durumu çizelgeleri var ve su tablası hakkında çokça konuşuluyor. Bunların arasında yaşamla ilgili basmakalıp sözler vardır: “Ailenin en önemli görevi birbirini sevmektir”, “bazen aileyi seçeriz”, kötü vedalar yüzünden suçluluk duygusu, “ailelerin karmaşık olduğunu” hatırlatan sözler. Bilim adamlarının üzerine yağmur yağar, aydınlanma yaşar, hüsranla su sıçratır ve çizim tahtasına geri döner. Aileler nöbet tutar ve dalgıçlar tarafından taşınan mektuplar yazarlar.
Her ne kadar ilginç ve gergin görünse de, altı saatlik tedavi, kahve halkalarından biri gibi, durgun ve bataklık hissetmeye başlar. New Yorklu haftalarca masanızda açık duran, çok uzun ve çok teğet geçen, ancak sırf bitirmek için size bir sonraki kokteyl saatinizde ilginç hissetmeniz için yeterli anekdot mühimmatı verecek olsa bile, üzerinde durmak için yeterli bir yatırım hissi ile makaleler. Ve ilginç hissedeceksiniz, çünkü bu hikayenin gerçekleri lojistik anlamda kafa karıştırıyor. İşte bu yüzden sonunda tüm üretim girişimi, tüm yapımların bir araya gelmesi biraz gösterişli görünüyor – en azından burada gerçek hayat, bir Vonnegut hikaye anlatımı dürtüsüne bile fazlasıyla yetecektir.
Bir tür spor filmi olarak, imkansız bir şekilde uzak bir bitiş çizgisine sahip, aslında sınırda acımasız görünüyor, neredeyse bir ebeveyn tetikleyici uyarısını gerektirecek noktaya kadar: Çocukların velilerinin endişeden korkuya, çılgınlığa ve umutsuzluğa geçişlerini izlemek yorucu bir çalkantı. Oğlunun doğum gününü o gün için planlayan bir anne, “Pastası için gece geri gelmeli” diyor. Bir çizginin bağırsak yumruğu, merak etmek de kolaydır. Neden melodram, gergin ve ipli? Bazı çocukların güvenli, kuru ve sağlam uyuduklarını görmek için bir bebek monitörüne bir göz atarak gece geç saatlerde kanepeden izlemenin suçluluk duygusuyla dolu bir ayrıcalığı var.
Gösterinin başlığında vaat edilen sonuca doğru yarı kör bir şekilde yüzerken, daha az drama, daha az dramatizasyon, daha az maruz kalma ve korkunçlarının sömürülmesi ve ardından muhtemelen iyi şanslar dışında hiçbir şey ummak doğaldır. Bu projede Yaban Domuzlarına hikaye hakları için Tay Film Kurulu aracılığıyla tazminat ödenmiş olsa da, çocuklar ve etraflarındaki herkes için normale ve uzaklaştırmaya daha yakın bir şey dilemek çok daha derin görünüyor. Bu bir sonuca varma ya da salıverme arzusu değil, daha çok gün ışığı ve temiz hava ile devam edebilmeleri için bir son.
.