Stefan Zweig Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (Brief einer Unbekannten) adlı uzun öyküsünü 1920’li yılların ilk yarısında kaleme aldı. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu’nun kadın kahramanını sadece uzun bir mektubun yazarı olarak tanıyoruz. Kadının hayatı boyunca sevmiş olduğu erkek için kaleme aldığı bu mektubun "gönderen"inin adı yoktur. Mektubun başında tek bir hitap vardır: "Sana, beni asla tanımamış olan sana". Kadın büyük tutkusunu hep bir "bilinmeyen" olarak, yani tek başına yaşamaya razıdır, bu aşk öyküsünde "taraflar" değil, sadece tek bir "taraf" vardır. Böylesine, gerçek anlamda aşk denilebilir mi? Zweig okurunu, bir kez daha, insan psikolojisinde eşine pek rastlanmayan bir yolculuğa davet ediyor. Bu yeni yolculuğun sonunda "mutlak aşk" kavramının şimdiye kadar bilinmeyen kıyılarına varmayı amaçlamış olması da bir ihtimal!
Stefan Zweig'ın 1920'li yılların ilk yarısında kaleme aldığı Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, yazarın diğer kitaplarında başvurduğu gibi karakterlerin derin psikolojilerini sunmaktadır. Metin boyunca adı geçmeyen, yer yer metnin içinde anonimleşen kadın karakterin sevdiği adama yazdığı uzun bir mektuptan oluşur Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu. Bir kadının aşk hikâyesinin, bu aşkın ruhundaki yansımalarının ,erkek bir yazar tarafından bu denli derinlikli sunulması metnin güçlü yönlerinden biridir. Sevdiği adam hakkında hiçbir teferruatı, ipucunu kaçırmayan "bilinmeyen kadın", çocukken aşık olduğu bu adamı hergün kafasında yeniden yaratmaktadır. Bir çocuğun olgunlaşma sürecini bir aşk üzerinden ele alan metin, kadın karakterin bu süreçte her dönemini psikolojik anlamda büyük bir ustalıkla sunmaktadır. Karakterin tepkileri, duyguları yaşı ve tecrübesiyle dönüşürken metnin dili de bu duruma paralel şekilde değişiklik gösterir. Kısa bir metin içinde bu yoğunluğu tecrübe eden okur, metnin dışında bir yerde kalma mukavemetini göstermekte güçlük yaşıyor. "Bilinmeyen bir kadın"ın yarattığı bu adam, bu adamın eşyaları, kitapları ve tercihleri okur için görünür ve hatta tanıdık olmaya başlıyor.