Legnica'nın surlarında Moğol ordusu
13. yüzyılın başlarında Avrupa, Doğu’ya yaklaşmakta olan yeni tehdidi büyük ölçüde görmezden geldi. Karavanlar ve gezginler ile yavaşça gelen bilgiler yavaşça yayılır. Kronik acımasız feodal çekişmelere karışan Avrupa'nın kendisi, uzak diyarlarda bir yerde olup bitenlerle pek ilgilenmiyordu - işleri yoluna koymak olacaktı. Asya'nın uzak basamaklarındaki olaylarla ilgili çok belirsiz olan ilk veri, 20-ler'deki hükümdarların avlularına ulaşmaya başladı. XIII. Yüzyıl, Jebe ve Subedey'in ordusu Polovtsian bozkırlarını istila ettiğinde. Soygun çekişmesinden muzdarip Rus sınırlarına ulaşan 1223'teki Moğol İmparatorluğu askerleri Kalka Nehri yakınında Rus birliklerini yendi ve büyük ganimet alarak Orta Asya'ya geri döndü.
Macar kralı Bela IV, endişeli olan ilk Avrupa güçlerinden biri oldu. Volga bölgesine yapılan keşif heyeti için durumdaki durumla başa çıkmak için birkaç manastır düzeninin temsilcileri olan bir Dominik rahip Julian'ı gönderdi. Üç yıl boyunca, 1235'ten 1238'e, Julian başarıyla geri gönderdiği bilgileri topladı. Bozkır Süvari orduları hakkında bir keşif keşişinin hikayeleri o kadar etkileyiciydi ve inanmamak için seçkindi. Avrupa'da tembel olarak Julian'ın uyarıcı konuşmalarından uzak dururken, Doğu'da yine hafifletici ve endişe verici hale geldi. Batu'nun büyük ordusu Rusya'yı işgal etti ve tuhaf elçilikler egemenlerin mahkemelerinde görünmeye başladı. Garip kıyafetler giymiş, eğimli gözleriyle ve bozkır rüzgârlarıyla havaya dönük yüzleri olan delegeler, yerel makamlara diplomalar sundu. Bu mesajlardan, kendisini Büyük Han olarak adlandıran belli bir kişinin, krallardan ve diğer yöneticilerden itaat ve boyun eğmeyi talep ettiğini takip etti. Bir yerlerde böyle bir kibir karşısında şaşırdılar, güldükleri bir yerde - diğer yerlerde de Bela IV'ü Macaristan'dan birkaç elçiliği iade etmemekle suçlayan büyükelçilere, diplomatik görgü kurallarına aykırı davrandılar.
Ancak doğudaki elçilerden sonra mülteciler uzamaya başladı - ve daha az şaşırdılar ve tamamen gülmeyi kestiler. 1239’te, Polonyalı Han Kotyan, mektupta belirtilen istekle Macar kralını ele aldı. Özü, Bela'nın, Katolikliği kabul etmeleri karşılığında işgalden kaçan toprak Polovtsy'i ele geçirmesini sağlamaktı. Bundan önce, Polonyalılar belli bir Ortodoksluk karışımı ve Türk tanrı Tengri'ye ibadet ettiler. 1239’in sonbaharında Bela IV, Kotyan’la devletinin sınırında neredeyse 40’in binlerce kabilesiyle görüştü ve Macaristan’a yerleşmeleri için izin verdi. Bununla birlikte, yerel feodal asalet, çok büyük bir kraliyet iktidarı kazanmasından korkuyordu (mutlakiyetçi “devlet benim,” dördüncü yüzyıldan fazla vardı) ve bir komplo kurdu. Avrupa’nın Moğol istilasının arifesinde, Katolikliğe dönüşen 1241’te, Kotyan ve aile üyeleri Pest’te haince öldürüldü. Polovtsi Katolikliği reddetti ve Balkanlara göç etti.
Macar krallıklarının Macar krallığı ile ittifak da olmadı. Galiçya-Volynsk Prensi Daniel Romanovich ve Çernigovski - Mikhail Vsevolodovich bu birliği ısrarla aradılar. Kral Bela IV, kaçınılmış olan herhangi bir anlaşmanın çeşitli bahaneleri altında. Saldırganın ve diğer Avrupa devletlerinin ortak önleyici frenlemesine ilgi yoktu. Dilleri ve stratejik entrikalar konusunda mükemmel bir uzman olan Alman İmparator Frederick II Staufen, sunumu talep eden Moğolistan harflerini açıkça şaka yaptı - mütevazi bir şekilde Büyük Han'dan kendisini mahkeme şahinleri tayin etmesini istedi. Aslında, bazı haberlere göre, bu gücü Papa ile sürekli büyüyen bir çatışmada kullanmak isteyen Han ile gizli yazışmalara girdi. Papaz Gregory IX’in kendisi açıkça Doğu’dan gelen tehdidin farkındaydı, çünkü o zamanlar Katolik Kilisesi’nin Avrupa’daki en iyi kurumu vardı. Papa, Ortadoğu politikasında dolaylı eylem aracı olarak Arap karşıtı yönde kullanmayı umarak Moğol askeri makinesi hakkında kendi görüşlerine sahipti. Kuzeyde, etkileyici bir askeri güce sahip olan Livonian Emri, Baltık Devletleri ve kuzeydoğu Rusya'daki Katolikliğin silahlı bir versiyonuna hazırlanıyordu ve hırslarının gerçekleştirilmesine odaklanarak, bazı Moğollarla yüzleşmeye hiç ilgi göstermedi. Geleneksel paroşial feodallerin sökülmesinden daha ağır basamayan yaklaşan tehlikeyi ihmal etmek, Avrupalılara çok pahalıya mal oldu.
Doğu vs Batı
Ağır Moğol savaşçısı ve ekipmanı
Moğolların askeri gücü bir dereceye kadar Rus prensliklerinin inatçı direnişiyle zayıfladı, ancak önemli bir güçtü. Moğol hanları yeterli sayıda bilim adamı ve coğrafyacı olduğunda, göçebelerin emri, Avrupalıların doğudan gelenler hakkında bildiklerinden çok daha fazla, Rusya'nın batısındaki toprakların farkındaydı. Asıl darbenin Macaristan’a gönderildiğinden beri, Batu’nun Macar vadisini Avrupa’nın merkezinde operasyonel ve yem üssü olarak kullanmayı planladığını varsayabiliriz. Muhtemelen, Doğu Avrupa'ya yapılan baskınlar için genel konsept ve plan Moğol İmparatorluğu'nun en iyi komutanlarından Subedei tarafından geliştirilmiştir. Düşmanı kuvvetlerini bölmeye zorlamak ve böylece direniş seviyesini düşürmek için Macaristan'ı birkaç yönden işgal etmesini öngördü.
Üç tümör (10 bin askere hitap eden ana Moğol taktik birimi), Rusya topraklarında bir meslek birliği olarak kaldı. Cengiz Han Baidar ve Kadan'ın torunlarının komutasındaki iki Tümen, kuzey-batı yönünde Polonya'ya keşif ve sabotaj saldırısı yapacaktı. Sadece Polonyalıları güç için denemek, yerel birliklerin savunma için ne kadar yetenekli olduğunu bulmak ve ardından güneye ana güçlere yönelmek amaçlanıyordu. Bir tumen ile Baty Shiban'ın küçük erkek kardeşi, Karpat Dağları'nın kuzey kenarına gizlice girip kuzeyden Macaristan'a girecekti. En az dört tumenovdan oluşan Batu ordusu, Transilvanya 'ya saldırdı, dikkati dağıtıyordu ve Tuna'nın kıyısında ilerleyen Subedey planının yazarı, ana güçlerle birlikte krallığı güneyden işgal etmeye hazırlanıyordu. Bazı araştırmacılar, Avrupa’daki saldırıların Macaristan’a odaklandığına inanıyor; çünkü Batu’nun yalnızca kendisini sınırlandırması gerekiyordu. Başka bir versiyon ise Bela IV'ün yenilgisinin yalnızca daha fazla genişleme yolundaki bir aşama olduğu yönünde. Batu veya Subedei ile tanışmak için Hristiyan ordusunu dene, her durumda arka kuvvetlerini değiştirdi. Operasyon iyi düşünülmüş.
Avrupalılar için sorun, Moğolların kullandığı askeri eylemleri yürütme yöntemleri ve yöntemleri hakkında neredeyse hiç kimsenin bir şey bilmemesiydi. Tabii ki, "Moğollar" tabiri açıkça kollektif bir karaktere sahip, çünkü 1241'un başında Avrupa duvarlarına yakın görünen ordunun, çeşitli ulusların ve milletlerin temsilcilerinin yer aldığı gerçek bir uluslararası kokteyl olduğundan. Moğolistan'ın sınırsız bozkırlarından sünger gibi çıkan çığ, çeşitli kültürlerin bütün katmanlarını emdi. Onlarla birlikte bilgi ve beceriler kazanıldı. Faydalı olanlar pratikte fatihler tarafından elden geçirildi ve uygulandı. Avrupa şövalyeliği, tamamen bilinmeyen, deneyimli, yetenekli, yetenekli ve cesur bir rakiple yüzleşmek zorunda kalacak. Ciddi bir engelle karşılaştığında saçma sapan vahşilerin çetesi şekilsiz değildi. İyi organize olmuş, hazırlanmış ve en önemlisi, deneyimli bir ordu Doğu Avrupa'ya doğru ilerliyordu. Demir disiplini tarafından bağlandı, bol miktarda kan döküldü ve hanların acımasız iradesi vardı. Nadir mağlubiyetleri olan sayısız zafer, moral seviyesinin uygun olmasına katkıda bulundu.
Moğol ordusunun ana kısmı süvarilerden oluşuyordu - hafif ve ağır. Ayrıca komutanın hemen korumasından seçkin birimler vardı, bir tür gardiyan Keshikten. Ana silah Moğol savaşçısı Yak boynuzu ve ahşabın kompozit bir yayıydı, uzunluğu 130 - 150, bkz: Silahın büyük gücü ve menzili vardı: 90 - 95 uzunluğundaki oklar, yaklaşık 300 metre mesafede ve daha yakın bir mesafede zırhlara girebildi. Her savaşçı onunla birlikte birkaç tane yay aldı ve onlara saygı duyuyor - tüm tüfek setine Saadak deniyordu. Zırh savaşçıları, kılıçlar, maketler ve kalkanlarla donanmış ağır süvariler, savaşa hafif süvarilerin düşmanı uygun bir şekilde tükettiğinde belirleyici bir anda savaşa girmiştir. Ordu personeli ondalık sistemine göre ayrıldı: on, yüz, bin ve en büyük taktik birim - onbin. Ordu, on kişiden bir savaşçı oranında tamamlandı. Bu kural başlangıçta atalardan kalma Moğol topraklarına, daha sonra onlar ilerledikçe ve fethedilenlerin bir kısmına kadar uzanıyordu. Silahı ve birkaç atı ile bir çaylak servise geldi. Moğollar kuşatma ustalıklarıyla ünlüydü ve kale ve şehirlere yapılan saldırılarda yeterli miktarda donanıma sahipti.
saldırı
1241’in başlangıcında, Moğol ordusu Polonya’yı orijinal plana göre istila etti. Ocak ayında Lublin ve Zavikhost'un yakalandığı ve yağmalandığı Vistula'ya girdiler. Yerel milisleri ve direnişe şövalyeyi aceleyle örme girişimi, Şubat ayındaki 13’in Turs’un yenilgisiyle sona erdi. Avrupalılar ilk kez daha önce benzeri görülmemiş Moğol taktiklerini deneyimlemişti. Polonyalıların ilk saldırısı güçlüydü ve sözde örgütlenmemiş ve vahşi düşmanın hafif süvarileri tam bir hayal kırıklığı içinde geri çekilmeye başladı. Takipçilerden ilham alan takipçiler, farkına bile varmadan her tarafa çevrili oyuna dönüştü ve öldürüldü. Mart 10 Baidar, Sandomierz'deki Vistula'yı zorladı, daha sonra Kadan'ın önderliğinde bir güç kaynağından ayrılmasının ardından bölgeyi yok etmeye yolladı, kendisini Krakow'a gitti. Polonyalıların Kraków bölgesini kapsama arzusu, Khmilnyk yakınlarında yeni, daha büyük çaplı bir 18 Mart savaşına yol açtı. Baidar bu kez Krakov vivode Vladimez Klemens ve Pacosław komutasındaki Sandomierz birliğine karşı çıktı. Polonyalı birlikler, savaşın başlamasından önce bile, Krakow prensi Boleslav Shameful’un annesi, Rus prenses Gremislava Ingvarovna ve ailesi ile birlikte fiili olarak terk edilmesiyle demoralize edildi. Zararsız, sağduyulu prens Macaristan'a gitti.
Ve yine Moğollar kendilerini en yetenekli savaşçılar olarak gösterdi. Polonya birlikleri Krakow'da yoğunlaştığı için onları dışarıya çekmeye karar verildi. Hareketli bir hafif süvari grubu banliyölere girdi, soygunlar düzenledi ve orada mahvetti. Öfkeli Polonyalılar, az sayıda düşman olduğunu gördüler, peşinde koşma cazibesinden vazgeçemediler. Moğol müfrezesi, mesafeyi kırmadan ustaca onlarca kilometre sürmesine izin verdi. Daha sonra takipçiler atlı okçular tarafından kuşatıldı ve imha edildi. Daha Az Polonya öldü (Küçük Polonya - tarihsel güneybatı Polonya'daki bölge) şövalyelik ve her iki vali. Ordunun kalıntıları dağıldı, bazıları şehre koşarak dağınık bir karışıklığa neden oldu. Panik bölgeye yayılmaya başladı. Savunmacılar olmadan ve neredeyse sakinleri kalmayan Krakow, 22 Mart'ta yakalandı ve çoktan harap durumda.
Krakow ile bitirdikten sonra Baidar devam etti - Oder hala geçilmesi gereken önünde bekliyordu - köprüler ve geçişler önceden yok edildi. Tekne, sal ve diğer deniz taşıtlarının inşası ve aranması Moğol ordusunu biraz geciktirdi. Moğolların öncüsü Wroclaw'da ortaya çıktığında, sakinleri zaten savunmaya hazırlandı. Şehrin kendisi terk edildi ve kısmen yakıldı ve sakinler, garnizon ile birlikte iyi güçlendirilmiş bir kaleye sığındı. Kuşatma halinde yoğunlaştırılmış hüküm stokları vardı. Hareket halindeyken Wroclaw'ı yakalama girişimi başarısız oldu - savunucular düşmanın saldırısını onun için ağır kayıplarla püskürttüler. Hızlı bir saldırıyı başaramayan Moğollar, Baidar'ın ana güçlerine yeniden gruplaşma için geri çekildi. Bu ana kadar, bu kuzey grubunun saptırma kampanyası zaten çok fazla ilgi çekmişti. Son zamanlarda bariz şüphecilikle yerel yetkililer, yollarındaki her şeyi süpüren ve onları John Presbyter'in efsanevi krallığı hakkında hikayeler olarak algılayan göçebelerin ordularıyla ilgili hikayeleri dinledi, şimdi bu felaketle yüz yüze geldi. Düşman artık uzakta bir yerde değildi - ülkeyi mahvetti. Ardından, gecikmiş de olsa bir tepki geldi.
Legnica Savaşı
Jan Matejko. Endişeli Heinrich
Tehditleri çok anlamlı olarak kabul eden Pious Henry, büyük bir orduyu toplamaya başladı. Birlikler farklı yerlerden oraya taşındı. Ölen Krakow'un erkek kardeşi Sulislav'ı bir kopuklukla vivode etti ve güney Polonya'dan geldi. Yukarı Silezya’dan gelen bir şarta Mieszko komutanı oldu. Heinrich, Aşağı Silezya birliklerinin başında durdu. Birleşik ordudaki yabancı güçler, Moravyalı margrave Dipold'un oğlu Boleslav'ın emrinde idi. Bu arada, Tapınak Emri'nin üyeleri vardı. Her durumda, Büyük Usta Ponce d'Obon, Fransız Kralı Louis IX'e yazdığı bir mektupta, Legnica savaşında, Düzen'in 500'in şövalye olduğu 6 insanları hakkında kaybettiğini söyledi. Ayrıca Teutonic Order'ın şövalyeleri için küçük bir kopuş vardı. Gerçek şu ki, Heinrich the Pious'un babası, Sakallı Henry I, yardım karşılığında belli bir toprak parçasını yönetti. Prens Heinrich, komşusu Çek Kralı Wenceslas I'e yardım çağrısında bulundu ve bir ordu göndermeye söz verdi. Heinrich, bir alan savaşında şansını denemeye karar verdi - çoğu piyade olan ordusunda çok sayıda deneyimli savaşçı vardı. Geleneksel olarak, şövalye ağır bir süvariye çarpma konusunda büyük bir risk alındı - Avrupa’nın savaş savaş geleneklerinde, bu zaferin ana aksiyomlarından biriydi. Durumun zorluğu Henry'ye karşı savaşan Avrupalılar olmamasıydı. Ordusunu, şahsen orduyu yönetmeye karar veren Vaclav'ın da taşındığı Silezya'da bir şehir olan Legnica'ya götürdü.
Baydar şehirden sadece bir günlük yürüyüş mesafesinde. Heinrich'in yaklaşımı hakkında bilgi edinen ve iyi yerleştirilmiş istihbarattan Çekler ile birleşmesinin tehdidi hakkında bilgi alan Moğol komutanı, kendisine bir savaş uygulamak ve iki ordunun birleşmesini önlemek için düşmanla tanışmaya karar verdi. Baty'den gelen mektuplarla aldığı karar hakkında bilgi verdi ve Mazadia Kadan'daki yıkımı onarmaya devam etti.
Teutonik Düzen'in Şövalyesi
Karşı tarafların kuvvetleri genel olarak sayılarla karşılaştırılabilir, ancak kompozisyon bakımından farklıdır. Bazı haberlere göre, Baidar'ın düşmanı endişelendirmek ve üzmek için 1 bin avcı ustası, 11 bin at okçusu ve 8 bin ağır süvari vardı. Toplamda ordusunun neredeyse 20 bin kişi olduğu tahmin ediliyor. Heinrich ve müttefikleri, 8 bin ağır süvari, 3 bin hafif süvari, 14 bin piyade grubuna karşı çıkabildiler. Görünüşe göre Avrupalılar, düşman saldırılarını hafif süvari kuvvetleriyle kovmayı, kanamayı planladılar ve ardından ağır şövalye süvarilerine ezici bir darbe verdiler.
Muhalifler Nisan 9'da Legnica yakınlarında 1241'te bir araya geldi. Baydar, avcılarını merkezdeki “luring grubundan” yerleştirdi, yanlarda at okçusu vardı. Ağır süvari arkada belli bir mesafeye yerleştirildi. Öndeki Heinrich, ağır silahlı atlıların ikinci kademenin arkasında durduğu hafif süvarisini koydu. Piyade üçüncü sıradaydı. Savaş, yakında yaylardan karşılıklı bombalama ile desteklenmiş olan alay ve hakaret alışverişiyle başladı. Müttefikler daha fazlasını almaya başladı, bu yüzden onların hafif süvarileri daha da sinir bozucu avcılara doğru koştu. Ancak, ilk başta başarılı olan saldırı bulanıklaşmaya başladı - kısa atlarındaki düşmanlar bir süre uzaklaştı ve tekrar ateş açmaya devam etti; Sonra Henry derhal idam edilen savaşa girmesi için ağır süvari sipariş etti.
Avangard tarafından cesaretlendirilen, yeniden gruplandırma, saldırıya devam etti ve durumdaki değişikliği gören Moğollar, yan yönlere yayılarak hızla geri çekilmeye başladı. Müttefikler görünüşte kaçan düşmanın peşinde koşmaya başladılar. Ve sonra Moğollar Avrupalılar için alışılmadık yöntemlerinden birini kullandılar: önceden hazırlanmış odun, ot ve fahişe demeti duman perdesi yaptılar. Duman nefesleri geri çekilen savaşçıları barındırmaya başladı ve Müttefiklerin süvari armadalarının etrafı hiçbir şey görmeden duman bulutlarının arasından hızla geçti.
Legnica Savaş Şeması
Bu anda, at okçusunun yanlarında düşmanın süvarisini kuşatmaya başladı, cömertçe oklarla oyaladı. Saldırı yapan şövalyelerin ataleti söndüğü zaman, şimdiye kadar rezerv olan, tamamen taze Moğolistan ağır süvari, onlara isabet etti, bombardımanla bitkin ve duruma kötü yöneldi. Saldırıya dayanamayan Polonya müfrezelerinden biri kaçmaya çalıştı, ancak yalnızca oluşumunu zayıflattı.
Moğolların patlaması son zamanlarda öfkeyle ilerleyen Avrupalıların uçmasına neden oldu. Duman bulutları nedeniyle hiçbir şey görmeyen ve aslında ekstralar rolü oynayan piyade, giderek artan bir yenilgiden bile şüphelenmedi. Sonunda koşan şövalyeler belirdi ve yorulmadan onları kovalayan Moğollar. Bunun tam bir sürpriz olduğu ortaya çıktı - koşan atlılar piyadelerinin yoğun sıralarına düştü, hızlıca paniğe yol açan bir depolama alanı başladı. Sistem çöktü ve Müttefik ordusu koştu, artık örgütlü kuvveti temsil etmiyordu. Gerçek bir katliam başladı - Moğollar gerçekten mahkumlara ihtiyaç duymadı. Rout tamamlanmıştı. Kendisini başlattı kampanyası Heinrich the Pious savaşta öldü. Savaş alanına sadece bir gün geç kalmış olan Vaclav, bir müttefikin yenilgisini öğrenen acil olarak geri çekilmeyi tercih etti. Baydar'ın öldürülen askerleri kulaklarını kesti ve dokuz tanesinin bulunduğu büyük torbalara koydu. Prens Heinrich’in vücudu kesildi ve başı zirveye düştü. Bütün bu korkutma nitelikleriyle Moğollar, şehri teslim etmeyi talep eden Legnica'ya yaklaştı, ancak sakinleri haklı olarak böyle ziyaretçilerin merhametine güvenmemenin, ciddi bir direniş göstermesinin ve birkaç saldırıyı reddetmenin daha iyi olduğuna karar verdi. Mahalle mahvetti, bozkır sakinleri ayrıldı.
Macaristan. Chaillot Savaşı
Keşiş Julian tarafından elde edilen bilgiler, elbette bazı şüpheciliklere neden oldu, ancak Macar kralı, ülkenin savunma kapasitesini arttırmak için bazı önlemler aldı. Bazı kaleler yeniden inşa edildi, silah stokları biriktirildi. Polovtsian Han Kotyan, göçmenini diğer kabilelerle birlikte kabul ettiğinde - ve seyahat tutkusu yüzünden değil, Moğollar tarafından yerli göçmenlerden uzaklaştığı için, Macaristan'da çok az alarm verdiler. Durum, kraliyet iktidarına sürekli ilgi duyan ve inatla Kotyan'ın hain cinayetiyle sonuçlanan merkezi güçlendirmek istemeyen sayısız ve iddialı feodal asalet tarafından karmaşıktı.
Moğolların mahkemenin doğu eteklerinde ortaya çıkışıyla ilgili ilk bilgi Ocak ayında alındı. Pest'teki Bela IV kralı, Karpatlar'da karakollar kurmak için Palatina'yı (kraldan sonra 1853'ten önce Macaristan'daki en yüksek resmi olan) Dionysius'a emanet etti. 10 Mart 1241, "Rus Kapısı" (Veretsky Geçidi) adı verilen büyük bir Moğol ordusunun büyük çapta işgaline neden oldu. Bütün bir deneyimli askeri lider kadrosuyla Batu'ydu - ordusu on binlerce kişiden oluşuyordu. Kraliyet ordusunun saray muhafızlarının sayısını geçmediğini hayal eden soylularla olan çatışma, takviye sınırına itmek için zaman vermedi. Mart 12'ta Dionysius'un sınırlı güçleri dağıldı ve son derece hareketli olan düşman ülke sular altında kalmaya başladı. Zaten Mart 15'te Batu'nun öncüsü, küçük kardeşi Shiban'ın komutasındaki kralın çılgınca orduyu topladığı Pest bölgesine ulaştı.
Buraya gelen Baty, Macarların ana güçlerinden 20 km civarında kamp kurdu. Göçmenler, sürekli olarak düşmanı varlıklarıyla şüphe içinde tutuyorlardı ve bu arada, uçan birimler mahalleyi perişan etti, zengin avlar, hükümler ve yem topladılar. 15 March, biraz sonra Eger’in Vats şehrini ele geçirdi. Bu arada, Bela'nın kuvvetleri artıyordu - Hırvat dükü Koloman ordusunda büyük bir güçlendirme ona yaklaştı ve şimdiki sayılarına göre, 60 bin kişiden daha az olmayan çeşitli tahminlere göre. Diğer eylemlerle ilgili görüşler tartışmaya neden oldu. Kolochkalı Başpiskopos Uholin liderliğindeki liderliğin bir kısmı en aktif eylemleri gerektirdi. Kilisenin mütevazi hizmetkarının gayreti o kadar harikaydı ki şahsen, kralın onayı olmadan Moğol kampına birkaç bin askerle sabotaj saldırısı yaptı. Orada, piskopos, elbette, püsküldü ve sadece birkaç kişi ile geri döndü. Bu inisiyatif ondan kaçtı, çünkü her şey Hıristiyan ordusunun merkezinde düzgün değildi: Bela vassal'ı, Avusturyalı Dük Friedrich Babenberg, lütufuyla kavga ederek anavatanına doğru yola çıktı. Daha fazla eylemsizliğin sadece orduyu gevşettiğinin ve üstünlüğünden emin olduğunun farkına varmak - şimdi kral Batu'dan 60 bin'e karşı 30 bin vardı, - Nisan ayı başında, Bela kombine ordunun Haşere'den çıkmasını emretti. Moğollar, kendileri için uygun olmayan şartlar için savaşmak istemediklerini belirtti. Bir konvoy ve aşırı miktarda piyade tarafından aşırı yüklenmiş olan Macar-Hırvat ordusu yavaşça sürükledi. Birkaç gün sonra, Subedei'nin emrindeki ana güçler Batu'ya yaklaştı: Moğollar, haberciler sistemi aracılığıyla mükemmel bir iletişim kurdu; bu, doğru zamanda, doğru zamanda doğru yerde bir saldırı yumruğu kurmalarını sağladı.
Bir haftalık takipten sonra Bela, Chaillot nehri kenarında kamp kurdu. Kamp bir çit ve vagonlarla çevriliydi. Konumun sol tarafında bir köprü vardı. Nedense kral düşmanın nehri zorlayamayacağına karar verdi ve onu örtmek için sadece bin asker bıraktı. Baty düşmanı kuşatmaya ve yok etmeye karar verdi. Geceleri nehrin gizlice güneye zorlanması ve düşman kampının etrafında dolaşması emrini veren Subedei'nin kollarını ayırdı. Han, bütün gününü Nisan 9’ta rahatsız edici bir müttefik etkinlikte geçirdi. Bir yandan, onların dinlenmelerine izin vermedi ve onları bekletmeye devam etmedi, diğer yandan düşman Moğolların çok daha küçük hale geldiğini ve neşelendirip neşelendiklerini gördü. Nisan 10 operasyon hazırlığına geçti.
Chaillot Savaşı Şeması
Nisan ayında 10'ten 11'e kadar olan gecede, Subadei gizlice Shayo'yu plana zorladı ve aslında yan ve arka taraftaki müttefik ordusuna gitti. Sabahları, yaygın olarak taş tabancalar kullanan Batu, köprüden bir engeli başarıyla indirdi ve ele geçirdi. Kısa süre sonra Moğol süvarileri içinden diğer tarafa geçti. Düşmanın ortaya çıkma haberi Macarları ve Hırvatları nöbetçi yakaladı. Alarm çalarken, bozkır sakinleri kamplarda okları yağdırarak yükseklikler üzerinde uygun pozisyonlara girdiler. Yakında taş atıcılar da vardı. Öğleden sonra saat ikide, güncel olaylara göre, tarihçi başpiskopos Thomas Splitsky, kampı büyük ölçüde ışıklı oklar kullanan Moğollar tarafından sıkıca engellendi. Direniş zayıflamaya başladı ve ordu paniği kucaklamaya başladı. Ayrı ayrı feodal beylerin uçuşları başladı ve kısa sürede mutlak kaosa dönüştü. Baty ihtiyatlı bir şekilde düşmanı tamamen kuşatmadı, küçük bir boşluk bıraktı, aksi takdirde müttefikler ölümle savaşmaya başlayabilirdi ve sonra ordusu boşuna kayıplarla acı çekecekti.
Moğollar sadece taktiksel geri çekilme ustaları değil aynı zamanda düşmanı nasıl ustaca ve inatla takip edeceklerini de biliyorlardı. Birkaç saat önce, kalabalığın ruhundan afişlere ve vagon trenine kadar her şeyini kaybeden eski ordu, şimdiye kadar ortaya çıktığı yerden Pest'e doğru sürülüyordu. Çalışan Moğolların omuzlarında Pest kırdı. Şehir yağmalandı ve yakıldı. Rout tamamlanmıştı. Macar ve Hırvatların zararlarının 50 binden fazla kişi olduğu tahmin edilmektedir. Krallık sadece ordusunu değil kralı da kaybetti. Bela IV, başka bir yolu bulamadı ancak Avusturya duke Frederick Babenberg'i terketmek yerine kaçtı. Demoralize olan kral, istilaya karşı mücadelede ve muhtemelen neredeyse tüm hazinelerin (10 bin puan) ve üç ilçenin iltica olmasını sağladığı için ona yardım etti. Ciddi şekilde yaralanan Dük Koloman, biriminin kalıntılarıyla Hırvatistan’a çekildi.
Bitmemiş kampanya
Neredeyse toplanmayan direniş göstermeyen Moğol müfrezeleri, ülkenin engelsiz bir şekilde tahrip edilmesini sürdürdü. Moğolların batıya doğru en büyük ilerlemesi, 1242'in ilkbaharında, Kadan Tumen'i, şehri ve kaleyi ele geçiren Adriyatik'e ulaştığında kaydedildi. Batu, Polonya'dan kendisine yaklaşan Baidar'la birlikte Çek Cumhuriyeti'nin yıkımına girdi. Sonra bozkır alındı ve birçok şehri yağmaladı. Zorla göçte yakalanan Bela IV, devletinin ve aslında tüm Doğu Avrupa’nın aşırı kötü durumundan dolayı rezonansı artırmaya çalıştı. Alman İmparatoru Frederick Staufen ve Papa Gregory IX: O zamanın en güçlü figürlerinden ikisine yardım isteyen mektuplar gönderdi. Doğal olarak, kendi aralarındaki ilişkiyi araştırmakta emilen bu politikacıların, Macar kralının inlemeleri ile hiçbir ilgisi yoktu. İmparator, Moğolların çok kötü olduğunu ve Papa'nın kendisini destek ve rahatlık sözleriyle sınırlandırarak endişelerini dile getirdiğini belirtti. Avusturyalı misafirperverliği de kısa sürede kurudu ve Bela Dalmaçya'ya kaçmak zorunda kaldı. 1241'in sonunda Batu, Büyük Han Ugedei'nin ölümü hakkında acil bir mesaj almadığı takdirde, olayların nasıl daha ileri olacağı bilinmemektedir. Şimdi, en yüksek Moğol asaleti, devasa imparatorluğun yeni bir yöneticisini seçmek için kurultayda toplanacaktı. Avrupa'daki Moğolların faaliyeti giderek azalmaktadır. Bireysel, büyük, hatta ayrıkların faaliyetlerine rağmen, Doğu'ya kademeli olarak hareket etmeye başlar. Kampanyanın Batı’ya karşı sonlandırılmasının çeşitli versiyonları var ve bunlardan biri, Ogedei’nin ölümünün yalnızca Doğu Avrupa’daki Rus prensliklerine karşı mücadelede ortaya çıkan savaşlar ve ağır kayıpların tükettiği ordunun geri çekilmesinin bir nedeni olduğu. Belki de gelecek için böyle bir kampanyanın tekrarı için planlar vardı, ancak Moğol imparatorluğunu kapsayan gittikçe daha fazla sivil çekişme ışığında, bu plan uygulanmadı.
Saldırganların ayrılmasından kısa bir süre sonra, Kral Bela IV resmi görevlerine güvenle geri döndü ve kraliyet gücünü güçlendirmek için çok şey yaptı. Zaten 1242’te, Avusturya’nın düklerine karşı bir ordu kurdu ve onu Macarlardan alınan ilçeyi vermeye zorladı. Batu veya Batu-han, millet Saray-Batu'nun başkentine yerleşmiş ve Moğol devletinin siyasi yaşamına aktif olarak katılmıştır. Artık Batı’ya askeri kamplarda bulunmadı ve 1255 veya 1256’te öldü. Çılgınca bozkır göçebe göçebelerinin ordularından önce bir korku içinde donmuş olan Avrupa, ayrıldıktan sonra derin bir nefes aldı ve olağan rutin feodal çarpışmalarıyla uğraştı. Doğuya uzanan geniş Rus toprakları sert, trajik zamanlarla kan doluydu, Kulikovo Tarlası'nın otu kanla kaplı ve Ugra Nehri'nin donmuş kıyılarını bekliyordu.