Narendra Modi sandalyesinden kalktı ve ulusa bir başka gece konuşması yapmak için hızlı adımlarla podyuma doğru yürüdü. Konuşmanın, onun yönetimi altında dini gerilimlerin arttığı ülkede nadir görülen bir dinler arası uyum mesajı içermesi bekleniyordu.
Hindistan başbakanı, Yeni Delhi’deki tarihi Babür dönemi Kızıl Kale’sinden konuşuyordu ve etkinlik, herkes için dini özgürlükleri savunmasıyla hatırlanan dokuzuncu Sih gurusu Guru Tegh Bahadur’un 400. doğum yıldönümü kutlamalarını kutladı.
Durum ve mekan birçok yönden uygundu.
Bunun yerine Modi, saati geri almak ve insanlara 300 yıldan fazla bir süredir ölü olan Hindistan’ın en nefret edilen Müslüman hükümdarını hatırlatmak için Nisan etkinliğini seçti.
Modi, konuşmasında “Aurangzeb birçok kafayı kesti, ancak inancımızı sarsamadı” dedi.
17. yüzyıl Babür imparatorunu çağırması sadece bir an değildi.
Aurangzeb Alamgir, Hindistan’ın karmaşık tarihinin derinliklerinde gömülü kaldı. Ülkenin modern yöneticileri şimdi onu Hindulara karşı acımasız bir baskıcı ve Hindistan’ın sözde Müslüman işgalcilerin lekesinden kurtarılması gerektiğine inanan Hindu milliyetçileri için bir haykırış olarak diriltiyor.
Hindular ve Müslümanlar arasındaki gerilim arttıkça, Aurangzeb’e yönelik küçümseme arttı ve Hindistan sağından politikacılar onu daha önce hiç olmadığı kadar çağırdı. Genellikle uyarıcı bir uyarıyla gelir: Hindistan’ın Müslümanları, işlediği iddia edilen suçların cezası olarak ondan ayrılmalıdır.
Aurangzeb: The Man and the Myth (Aurangzeb: The Man and the Myth) kitabının yazarı ve tarihçisi Audrey Truschke, “Bugünün Hindu milliyetçileri için Aurangzeb, tüm Hintli Müslümanlardan nefret eden bir köpek düdüğüdür” dedi.
Müslüman yöneticilerden, özellikle de Babürlerden nefret etmek ve onları aşağılamak, onlarca yıldır resmen laik Hindistan’ı bir Hindu ulusu haline getirmeye çalışan Hindistan’ın Hindu milliyetçilerine özgüdür.
Bazı tarihçiler bu tür hikayelerin abartılı olduğunu söylese de, Aurangzeb gibi Müslüman yöneticilerin Hindu kültürünü yok ettiğini, din değiştirmeye zorladığını, tapınaklara saygısızlık ettiğini ve gayrimüslimlere sert vergiler uyguladığını iddia ediyorlar. Milliyetçiler arasındaki popüler düşünce, Hindu-Müslüman gerilimlerinin kökenini, birbirini izleyen yedi Müslüman hanedanın Hindistan’ı kendi vatanları haline getirdikleri ve her biri zamanları geçtiğinde bir kenara atılana kadar orta çağa kadar takip ediyor.
Bu inanç onları Hindistan’ın Hindu geçmişini kurtarmak, yüzyıllar boyunca uğradığı algılanan yanlışları düzeltmek için bir arayışa yöneltmişti. Ve Aurangzeb bu duygunun merkezinde yer alır.
Aurangzeb, babasını hapsettikten ve ağabeyini öldürdükten sonra 17. yüzyılın ortalarında tahta çıkan son güçlü Babür imparatoruydu. 300 yıldan fazla bir süredir Güney Asya’da geniş bir imparatorluğa hükmeden ve nispeten tartışılmaz bir mirasa sahip olan diğer Babürlülerin aksine, Aurangzeb, neredeyse hiç şüphesiz, Hint tarihinin en nefret edilen adamlarından biridir.
Modern öncesi Hindistan’da yaygın olarak bir otorite olarak kabul edilen Arizona Üniversitesi’nden profesör Richard Eaton, Aurangzeb tapınakları yıksa da, mevcut kayıtların binlerce değil, bir düzineden biraz daha fazla olduğunu gösterdiğini söyledi. yaygın olarak inanılan. Bunun dini değil siyasi nedenlerle yapıldığını söyleyen Eaton, Müslüman imparatorun tüm dinlerden insanlara güvenlik ve güvenlik sağladığını da sözlerine ekledi.
Eaton, “Tek kelimeyle, kendi zamanının bir adamıydı, bizim değil” dedi ve Babür imparatorunun “çizgi roman kötü adamına” indirgendiğini de sözlerine ekledi.
Ancak Aurangzeb’i eleştirenlere göre, o kötülüğü somutlaştırdı ve dini bir bağnazdan başka bir şey değildi.
Hint tarihi üzerine kitapları milyonlarca lise öğrencisi tarafından okunan sağcı tarihçi Makkhan Lal, Aurangzeb’in eylemlerine yalnızca siyasi motifler atfetmenin “Hindistan’ın şanlı geçmişine ihanet” ile benzer olduğunu söyledi.
Bu, Modi’nin BJP olarak da bilinen Bharatiya Janata Partisi’ni veya onun ideolojik ana gemisi Rashtriya Swayamsevak Sangh’ı destekleyen birçok tarihçi tarafından ileri sürülen bir iddiadır. . Hindistan tarihinin, esas olarak Hintlileri -çoğunlukla Hinduları- uygarlık geçmişlerinden koparmak için aşırı sol çarpıtmacılar tarafından sistematik olarak beyazlatıldığını söylüyorlar.
Lal, “Aurangzeb tapınakları yerle bir etti ve bu sadece Hindular ve Hinduizm’e olan nefretini gösteriyor” dedi.
Tartışma, akademiden öfkeli sosyal medya paylaşımlarına ve Hindistan’ın modern Müslümanlarının sık sık hakarete uğradığı ve “Aurangzeb’in soyu” olarak anıldığı gürültülü TV programlarına sıçradı.
Geçen ay, bir Müslüman milletvekili dua etmek için Aurangzeb’in mezarını ziyaret ettiğinde, Modi’nin partisinden üst düzey bir lider onun ebeveynliğini sorguladı.
Kuzeydoğu Assam eyaletinin en iyi seçilmiş yetkilisi Hemanta Biswa Sarma bir televizyon röportajı sırasında “Bu ülkeyi yok eden Aurangzeb’in mezarını neden ziyaret ettin” dedi. Milletvekiline atıfta bulunarak, “Eğer Aurangzeb senin babansa, itiraz etmeyeceğim” dedi.
Hakaretler, son yıllarda Hindu milliyetçilerinin şiddetine maruz kalan ülkenin önemli Müslüman azınlığı arasında daha fazla endişeye yol açtı.
Modi’nin partisi, Babür imparatorunun adını Müslümanları aşağılamak için kullandığını reddediyor. Ayrıca sadece gerçeği ortaya çıkarmaya çalıştığını söylüyor.
BJP sözcüsü Gopal Krishna Agarwal, “Hindistan’ın tarihi azınlıkları yatıştırmak için manipüle edildi ve çarpıtıldı. Bu yalan ekosistemini ortadan kaldırıyoruz” dedi.
Aurangzeb’e karşı duyulan hoşnutsuzluk, Hindu milliyetçilerinin çok ötesine uzanıyor. Birçok Sih onu 1675’te dokuzuncu gurularının idamını emreden bir adam olarak hatırlıyor. Yaygın inanış, dini liderin İslam’a dönmediği için idam edildiği yönünde.
Bazıları, Nisan ayında Sih gurusunun doğum yıldönümünde Modi’nin Aurangzeb’in adını anmasının tek bir amaca hizmet ettiğini iddia ediyor: Müslüman karşıtı duyguları daha da genişletmek.
Tarihçi Truschke, “Böyle yaparak, Hindu sağı temel hedeflerinden birini, yani Hindistan’ın Müslüman azınlık nüfusunu kötülemeyi, onlara yönelik çoğunlukçu baskıyı ve şiddeti haklı çıkarmaya çalışmakta” ilerletiyor.
Aurangzeb’e rutin olarak atıfta bulunmalarına rağmen, Hindu milliyetçileri aynı anda onu kamusal alandan silmeye çalıştılar.
2015 yılında, Yeni Delhi’nin ünlü Aurangzeb Yolu, Modi’nin parti liderlerinin protestolarından sonra yeniden adlandırıldı. O zamandan beri, bazı Hindistan eyalet hükümetleri, onun önemini azaltmak için okul ders kitaplarını yeniden yazdı. Geçen ay, kuzey Agra şehrinin belediye başkanı, Aurangzeb’i, tüm halka açık yerlerden izlerinin silinmesi gereken bir “terörist” olarak nitelendirdi. Bir politikacı, mezarının yerle bir edilmesini ve yetkililerin mezarı halka kapatmasını istedi.
Hükümet politikası nedeniyle ismini vermek istemeyen üst düzey bir yönetim yetkilisi, Aurangzeb’in adını silme çabalarını, Amerika Birleşik Devletleri’nde Konfederasyon sembollerinin ve heykellerinin (ırkçı kalıntılar olarak görülen) kaldırılmasına benzetti.
“İnsanlar geçmişten ve doğru tarihi yanlışlardan bahsetmek istiyorsa yanlış olan ne? Aslında neden arkasında acı bir miras bırakan bir bağnazın adını taşıyan yerler olsun ki?” yetkili sordu.
Hindistan’da hızla yankılanan bu duygu, şimdiden ham bir sinire dokundu.
Hinduizm’in en kutsal şehri Varanasi’de 17. yüzyıldan kalma bir cami, Hindular ve Müslümanlar arasındaki son parlama noktası olarak ortaya çıktı. Alanın, Aurangzeb’in emriyle yıkılan bir tapınak üzerine inşa edildiğini iddia eden Hindulara verilip verilmeyeceğine bir mahkeme davası karar verecek.
Onlarca yıldır Hindu milliyetçileri, önde gelen tapınakların kalıntıları üzerine inşa edildiğini savunarak birçok ünlü cami üzerinde hak iddia ediyor. Bu tür birçok dava mahkemelerde derdesttir.
Eleştirmenler, 1992’de Hindu çeteleri tarafından kürek, levye ve çıplak elle paramparça edilen Babri Camii’ndeki gibi uzun yasal savaşlara yol açabileceğini söylüyor. Yıkım Hindistan’da büyük şiddet olaylarına neden oldu ve çoğu 2000’den fazla insanı terk etti. Müslümanlar, ölü. 2019’da Hindistan Yüksek Mahkemesi caminin yerini Hindulara verdi.
Bu tür endişeler Truschke gibi tarihçiler tarafından da hissedilmektedir.
Aurangzeb ve Hindistan’ın Müslüman krallarının “şeytanlaştırılmasının” “kötü niyet” olduğunu ve genellikle tehdit ve şiddetle desteklenen “tarihsel revizyonizmi” desteklediğini söyledi.
Truschke, “Hindu milliyetçileri gerçek tarihsel Aurangzeb hakkında düşünmüyorlar” dedi. “Daha ziyade, nefret etmek istedikleri kötü adamı icat ederler.”