Herpes virüsler çok geniş bir aile. Suçiçeği hastalığına ve Zona’ya, Altıncı hastalığa, uçuklara ve mononükleozis veya öpücük hastalığına yol açtıkları biliniyor.
Bunlar sadece buzdağının görünen tepesi olabilir.
İnsan herpes virüsleri 6A, 6B ve 7 (HHV-6A, HHV-6B, HHV-7). Roseolovirus cinsine ve Betaherpesviridae alt ailesine aittirler. Sitomegalovirüs de bu ailedendir.
Bu virüsler çok yaygındırlar. Dünya nüfusunun yüzde 95’inden fazlasının yaşamın ilk aylarında bu virüslerle enfekte olduğu düşünülmektedir.
HHV-6A/B ve HHV-7 vücuda girdikten hemen sonra bağışıklık sistemimizin en önemli savunma elemanları olan
- T hücrelerini,
- Monosit-makrofajları,
- Epitel hücrelerini
- Merkezi sinir sistemi hücrelerini enfekte ederler.
Bu virüsler sadece vücuda ilk girdiklerinde yol açtıkları ateşli ve/veya döküntülü hastalıklardan değil, yetişkin nüfusun büyük çoğunluğunda belli bir belirti vermeyen, yaşam boyu süren kronik enfeksiyonlardan sorumludurlar.
HHV-6B, bebeklerin iyi huylu bir hastalığı olan Ekzantem subitumdan sorumludur (Roseola infantum/Altıncı Hastalık).
HHV-6A ve HHV-6B ayrıca bağışıklığı baskılanmış hastalarda fırsatçı enfeksiyonlara neden olur:
- ensefalit
- hepatit
- kemik iliği baskılanması
- kolit
- pnömoni
Multipl skleroz, kardiyomiyopati ve tiroidit gibi kronik hastalıklardaki etiyolojik rolleri halen tartışmalıdır.
HHV-7’nin yaptığı hastalıklar daha az bilinmektedir.
HHV-6A ve HHV-6B’nin kromozomal entegrasyonu (kendilerini insan DNA’sına kopyalamaları) ebeveynlerden sonraki kuşaklara geçebilir ve bu genel popülasyonun yaklaşık %1’inde gözlenmektedir. Bu entegrasyon, potansiyel ilişkili hastalıklar sorusunu gündeme getirmektedir ve her iki virüsün de aktif enfeksiyonlarının teşhisini zorlaştırıcı bir faktör olabilir.
HHV-6A, HHV-6B ve HHV-7 enfeksiyonlarının teşhisi, serolojiden ziyade viral genomun saptanmasına ve nicelleştirilmesine izin veren gen amplifikasyonuna (PCR testlerine) dayanır.
Dr. Nilgün Eröztürk
Bu yazıları da okumak isteyebilirsiniz:
Dr. Nilgün Eröztürk