Berlin Dergisi: Cinsel Ahlaksızlık, Joe Swanberg Başrolünde Josephine Decker’ın “Sen Hafif ve Güzelsin” adlı Kabus Oranlarını Alıyor
Josephine Decker'ın öykülü lansmanı “Mandaldaki Tereyağı”, bir Balkan müzik kampını ziyaret eden genç bir kadının, avangart bir anlatı ve odunsu bir korku hikayesi arasında başka bir dünya öyküsünün garip, başka bir boyutuna girmeden dolambaçlı bir portresi olarak başlar. . Hemen takip ettiği “Sen Hafif ve Güzelsin”, benzer şekilde, karakterlerinin rahatsız edici öznelliğini yansıtan, şehvet, korku ve kıskançlık içeren bir çiftlikte rahatsız edici karakterleri içeren daha tutarlı bir arsaya yerleştiren daha yüksek bir atmosferik korkuyu uyuşturur. atmosfere hükmetmek. Bu büyüleyici filmografiye daha lezzetli bir giriş noktası, ama bu çok fazla bir şey ifade etmiyor. Decker’in filmleri etkileyici sonuçlar veren edinilmiş bir lezzet, ancak sadece deneysel zorluklarını kabul etmek isteyenler için.
Film yapımcısı resmi olarak bu gerginliği, erotik gerilim filmini John Steinbeck'in “Doğu Cenneti” ile tehdit etti - Decker'in unapologetically conoluted teknikleri ile aynı derecede büyük bir kapmak - farklı bir seti hak ediyor. labirent özellikleri Ingmar Bergman ve David Lynch'in kutsal evliliğini düşündürmektedir. Bu devlerle aynı incelik seviyesine yakın bir yerde olmasa da, Decker tamamen etrafı dolaşan, ancak kendi ürkütücü kural kitabı ile oynamayı asla bırakmayan, şiirsel bir şiir tarzıyla anlatılan tamamen saran bir izolasyon vizyonuyla uyuşuyor.
Decker, açılış dakikalarından itibaren, vahşi gözlü çiftçi Jeremiah (bir gruff, sakallı Robert Longstreet), gerçek genç kızı Samantha ile (benzer şekilde ürpertici Sophie Traub) ikisi başsız bir tavukla oynar. Decker'ın ses tasarımı, oynak bağırışlarında hayvansal bir kaliteyi vurgular ve oyundaki temel boyutları vurgular, ancak şarj almayı başaran kamera: Karakterler çerçeveyi terk ederken ve monoton bir anlatım soyut gözlemleri tonlandırır (“sevgilim bana her yerde dokunabilir) bir kerede ”), çorak çiftlik ülkesini yumuşak bir odakta inceler - sonra bir hırıltılı köpekle yüz yüze doğru aşağı iner. Bu prolog, garip ve güzel duyguların bir araya gelmesi için garip, kaotik bir ekrana sahne oluyor.
Bu vizyona Aiken (her zamanki meraklı, hafifçe şaşkın ifadesi burada daha rahatsız edici tonları olan film yapımcısı-aktör Joe Swanberg) geldi, genç bir adam yaz için çiftliği işe aldı ve akşam yemeğinde bağcıklı Yeremya'nın sert epithet'leriyle yetinmeye zorladı tablo. Aiken'in karısına geri döndüğünü gördükten sonra, senaryo biraz fazla düzgün bir şekilde ortaya çıkıyor: Uğursuz dürtülerden sıkılmış ve sürülmüş olan Samantha, sahada çalışırken Aiken'e göz atıyor; mastürbasyon yapmak için kaçarken, kaşlarını çatışan varlığının görüntüleri bilincinden fırlar. Bu düzensiz aşk üçgeni boyunca ortaya çıkan dram öngörülebilirlikle doludur ve beyaz çöp arketipleri baştan biraz yorgun hissederken - Decker onları malzemenin sınırlarını aşan bir huzursuzluk atmosferine yerleştirir.
Kutsal birleşme arzularına terledikten sonra, terli, kirli bir alışverişte, Decker hem rahatsız edici hem de komik olan bir dizi kesite giriyor: Karakterler toz içinde birlikte yazdıkça, inekler, eski transgresif ayin. Bu iddialı, yarı pişmiş deneysel bir hoşgörü gibi geliyorsa, bir filmin özü hipnotik niteliklerini oraya gitme isteğinden alır. Decker’ın anlatı çalışması, huzursuz edici sonuçlara ulaşmak için doğrudan aptalca yolları takip etme isteğini pratik olarak kutluyor.
Ardından gelen kaba, proto-Lynchci kabus, şok kesintileri, sürükleyici bir ses tasarımı ve Yeremya'nın ikilinin cazibesinden giderek daha fazla şüphelenirken geniş bir zaman atlamalı fotoğrafçılık ile ortaya çıkıyor. Son eylemde, entrikacı yaşlı adam Aiken’in karısını (Kristen Slaysman) onu çiftlikte ziyaret etmeye ikna eder ve bu da kısa süreli tematik malzemelerin sonunda bir araya geldiği son bir hesaplaşmaya yol açar. Decker hayalet kamera genellikle odak dışı ve belirsiz açılarda asılı duruyor, ancak huzursuz psikolojik konturlarını keşfederek hikayenin hizmetinde hesaplanan bir etkiyi koruyor: çiftlik ülkesinin gür yeşil dışları ve kapalı alan, çevrenin kısıtlamalarının altını çiziyor çöküşün eşiğinde, Aiken'in bastırılmış hayal kırıklıklarından farklı olarak değil.
Çiftliğe ilk geldiğinde, sıkı dudaklı ve özellikle hiçbir şeye bakmadığında, Aiken Ezekiel'i yeni bir şey olarak vurmaz. “Görünüşe göre başka bir serserimiz var,” diye gözlemliyor Jeremiah. Film hakkında da aynı şey söylenebilir: Decker’ın önceki özelliği gibi, hikayesinin temel boyutları ne olursa olsun lirik çağrışımlarla asla kasvetli, rahatsız edici bir atmosferden asla uzaklaşmaz.
Ama bir yönü var. Son eyleminde, “Sen Hafif ve Güzelsin” varoluşsal bir korku filmi olmaktan, şiddetli bir çatışmayla çok daha gerçek bir şeye dönüşür. Decker’ın heyecan ve dehşeti yan yana getirmesinin büyüleyici sonuçları var. Kapanış olaylarından ne kadar bağımsız olursa olsun, bir kabusun sonundan eşit derecede şaşırtıcı bir gerçeğin başlangıcına ani geçişin sinyalini veren önemli bir getiriye ulaşmayı başarıyorlar.
Criticwire Notu: B +
NASIL OYNANACAK? Ticari umutlar ciddi şekilde sınırlıdır, ancak bir tür etiketi filmin korku bileşenlerini bir VOD anlaşmasıyla oynatabilir. Berlin Uluslararası Film Festivali'nde de sahne alan “Butter On the Latch” ile birleştiğinde “Thou Wast Mild and Lovely”, Decker'ın izlemeye değer bir anlatı film yapımcısı olarak varlığını pekiştirecektir.