Bir an duraksadı. Söyleyebileceği ne vardı? Söylese de değişmeyecek bir geçmişin üzerine daha keç defa yeni bir gelecek inşa etmeyi deneyebilirdi?
İlk tanıştıklarında böyle miydi oysa… Birlikte zaman geçirmek, koşulsuz, hesapsız, dur durak bilmeyen bir tren yolculuğu gibiydi. Sohbetleri uzun ve karmaşık, izledikleri ve dinledikleri üzerinden günler çok daha renkliydi.
“Ne oldu? Değişen ne?” demek istediği onca aydan sonra şimdi söyleyebileceği ne kalmıştı?
Yok, hayır, yine de denemeliydi. Bir şekilde ifade etmesinin bir yolu olmalıydı bu sıkışmışlığı. Gurur değil, kıskançlık hiç değil, aldatılmış ya da değersiz hissettirildiğinden de değil. (Artık böyle hisler barınamıyordu içinde.) Ama kendi değerini bildiğinden ve ona da değer verdiğinden, ifade etmesi elzemdi. Artık ifade edememeye tahammülü kalmamıştı. Kim ve nerede olursa olsun, bazen bir çığlıkla, bazen tatlı dille, bazen gözleri dolarak, her ne olursa olsun, sözlere dökerek nefes alabiliyordu.
Kararı kesindi. Evet, ilk fırsatta konuşmalıydı. Bu böyle devam edemezdi.
Samimiyetsiz bir gün daha yaşamayacaktı.
Müzik önerisi: A Groovy Kind of Love – Phil Collins