Sharp'ın 1859 tüfeği
Bu kartuş ilk kağıdındı ve kapsül kullanılarak ateşleme gerçekleştirildi. Ancak Sharpe, hepsini o kadar iyi tasarladı ki, ateş oranı önemli ölçüde arttı ve kullanılabilirliği arttı. Cıvatanın üst kısmı kama biçimli bir şekle sahipti ve kartuş kovanın içine yerleştirildikten ve cıvatanın kendisi yukarı çıktıktan sonra sıcak gazların kapsülden toz yüküne erişimini açarak tabanını kesmiştir. Kapağın kendisi kapıdaki marka borusuna manüel olarak yerleştirildi. Ondan bagaja, L şeklindeki kanaldı ve içinden gazlar tam olarak bagajın orta kısmına akıyordu. Bununla birlikte, bu işlemi otomatikleştirmek ve hızlandırmak için bilinen girişimler de yapıldı - ve özellikle, alıcı kutusunun üzerine otomatik olarak beslenen ve çekiç açarken marka borusu açıklığı üzerine bindirilen bir kapsül bandı için bir kap kuruldu. Örneğin, 1848 kg ağırlığında olan ve kalibre 3,5 mm olan yılın 13,2 karabiniydi.
Berdanovskiy kartuş 1874 altında Sharp'ın tüfeği
1882’te, Sharpe’in yarattığı şirket faaliyetlerine son verdi, ancak sistemindeki tüfekler ve karbinler uzun süre insanların elinde kaldı ve onlar tarafından aktif olarak kullanıldı. Silah üretimi sırasında Sharpe, 80512 teneke ve bir 9141 tüfek satmayı başardı.
Sharp'ın 1863 tüfeği
Üniter kartuşlar ortaya çıktığı anda, Sharpe’in karabinaları ve tüfekler onlara çevrildi. Şimdi, düşürücü olarak, deklanşör, üniter metal kartuşun yerleştirildiği şarj odasını açarken, tetik, başlangıçtaki kompozisyon olarak, jantını geçti.
Yönlü bir namlu ile keskin tüfek.
1861 tarafından, Süvarilerin süvarilerin ve piyadelerin en hızlı ateş silahı olduğu ortaya çıkan Sharpe’in tüfekiydi, yani Northerner ve Amerikan İç Savaşı’nın savaş alanlarında aktif olarak kullanılıyordu. Özellikle, "Amerika Birleşik Devletleri'nin Okları" ve keskin nişancılar bir tüfekle silahlandırıldı. Karabina, "Vahşi Batı" nın fethi döneminde öncü ve göçmenler arasında popülerdir. Kuzey'in olağan piyade alaylarının aksine, bu tugaydan askerler tek bir devletten değil ülkenin her yerinden askere alındı ve koyu yeşil bir üniforma giyen kuzeydeki tek ordu birimiydi. Ana seçim kriteri doğrudan çekim yapabilmekti. Gönüllülerin seçilmesindeki katı kural şuydu: “200'in 10 yarısından hedeflerine art arda atışlarla vuracak hiç kimse olmadı ki, bu isabetlerin hiçbiri boğa gözünden 5 inç'ten daha fazla kaldırılmayacaktı. Tugayın saflarına kabul edilmeyecek. " Keskinler ayrıca, iç savaş keskin nişancılarının diğer seçim atıcılarını da silahlandırdı.
Savaşın keskin nişancı kapsamına sahip Sharp'ın tüfeği, 1861-1865.
Silahlarına genellikle, bağlandıkları namlu ile aynı uzunlukta olan teleskopik manzaralar sağlandı. Keskin nişancılar, asıl hedef subayları ve düşmanın generalleri olan ateş amaçlıydı. Her iki tarafta da oynadılar ve aynı zamanda bazen çok “büyük bir oyun” yapmayı başardılar. Örneğin, Gettysburg Muharebesinde, güneyli bir keskin nişancı, Potomac Ordusu'nun 1 Birliği'nin komutanı General Reynolds'u vurdu. Doğru, Southerners keskin nişancıları, başka bir silah, yani Enfield İngiliz tüfekleri Joseph Whitworth'un tatbikatıyla kullandılar. Ancak, her iki taraftaki sıradan askerler, keskin nişancıları profesyonel suikastçılar olarak görüyorlardı ve yine her iki orduda da onlardan şiddetli nefret duyuyorlardı. Bir asker-kuzeyci, örneğin, bir Konfederasyon veya federal bir asker olmasından bağımsız olarak, yalnızca bir tür öldürülmüş keskin nişancı türü yazdı ve onları bir tüfekle keskin nişancı görüşüyle tanımak kolaydı - her zaman onun içinde büyük neşe uyandırdı.
ABD'deki iç savaştan sonra popüler küçük silah örnekleri - üstten alta: Keskin tüfek, Remington karabina, Springfield karabina.
Dahası, Sharpe'nin tüfekler uzun menzilli ile ayırt edildi. 1874’te, Sharpe’in tüfeğinden birisinin, Bill Dixon’ın Hint savaşçıya 1538 yarda (1406 m civarında) mesafesinden isabet ettiği ve bunun için gerçek bir atış menzili rekoru olduğu bilinmektedir.
Sharp'ın tüfek cihazı, model 1859 g. Cıvatanın keskin kenarı, kartuşun arkasını keser, ancak gaz geçişinden korunma, özel bir formda dönen bir platin halka sağladı;
Ancak, başarıya rağmen, 1860-i'nin başlangıcında Sharpe şirketini kapattı ve William Hankins ile ortaklığa katılarak, küçük kalibreli dört namlulu tabancaları ve yine talep üzerine, makat yükleme tüfeklerini ve karabinalarını üretmeye başladı. Doğru, 1866’te ortaklık onları terk etti ve ardından Sharpe kendi girişimini yeniden kurdu ve silah üretmeye devam etti. İlginç bir şekilde, ölümünden sonra, onun yarattığı şirket, adını taşıyan güçlü tüfeklerin üretimine başladı. Büyük Elli olarak bilinen ünlü .50 kalibre tüfeğini içeriyorlardı.
Çünkü .50 kalibreli denirdi. Bu kalibrenin kartuşundaki merminin çapı 13-mm'dir, bu nedenle onun tahrip edici gücünü hayal edebilirsiniz. Fotoğrafta Büyük Elli bir tüfek ve yanındaki mühimmat gösteriliyor.
Ve işte karşılaştırmak için kartuşların başka bir fotoğrafı: soldan sağa - 30-06 Yaylı Alan (7,62 × 63 mm), .45-70 Hükümet (11,6-X), .50-90 Keskin (12,7-63R). Siyah toz yükünün namlu enerjisi, 2,210-2,691 Joule'ye eşitti. Dumansız pudralı bir kartuşta, bir merminin namlu enerjisi 3,472-4,053 Joule'e ulaşabilir.
Ateşlemenin doğruluğu ve Sharpe’in büyük kalibreli tüfek mermilerinin büyük durma etkisi bir efsaneye dönüştü ve ölümcül bir atış 900 metre mesafeden yapılabilirdi. İlginç bir şekilde, üretimleri yirminci yüzyılda devam etti ve 1970'ten bu yana Sharpe’in tüfeklerinin çoğunun kopyaları ... İtalya’da yapıldı.
Diyoptri görme ve yönlü varil ile "Sharp" Modern kopyası.
Böylece, örneğin, Hugo Borhardt tarafından geliştirilen ve Sharps Rifle Manufacturing Company tarafından yapılan bir tüfek olan Sharp-Borchardt model 1878 ortaya çıktı. Sharpe’in eski tüfeklerine çok benziyordu, ancak tasarımının merkezinde Hugo Borchardt’ın 1877 patenti vardı. Sharp ve Borchardt'ın tek atış tüfeklerinin sonuncusuydu, ancak çok iyi satış yapmadı. Şirkete göre, 1877'ten beri 22 500 tüfek fırlatıldı ve şirket 1881'te kapatıldı. Bunun nedeni kartuşların altında siyah duman tozu ile hesaplanmasıydı.
Sağdaki cıvata taşıyıcısının görünümü.
Soldaki cıvata taşıyıcısının görünümü.
Birkaç seçenek sunuldu: "Karabina", "Askeri", "Kısa menzilli", "Orta menzilli", "Uzun menzilli", "Avcı", "İş", "Spor" ve "Ekspres". Sharp-Borchard askeri tüfeği, Michigan, Kuzey Carolina ve Massachusetts eyaletlerinin milisleri tarafından satın alınan 32-inç yuvarlak varil ile üretildi. Diğer modellerde, farklı gövdelerden, farklı gövdelerden, gravür işlemeler vb. Yapılmıştır. Avcılar için seçenek elbette en uygun fiyatlıydı.
Keskin çekim Shneller ile ikinci tetik ve kancalar arasında bulunan schneller ayarının cıvatası açıkça görülüyor.
Deklanşör çerçeveden kaldırıldı.
Ticari başarısındaki eksikliğe rağmen, bu tüfek gücü ve doğruluğu ile etkiliyor: 20. yüzyılın 20'inden önce yapılan en güçlü silahlar değilse de en güçlülerinden biri olarak kabul edilir. Silah, zamanında devrimciydi, çünkü düz değil, bükülmüş yaylar kullanmaya başladı. Bugün ulaşılan bu tüfekler, özellikle .45 ve .50 kalibreli büyük ağır kartuşlar için tasarlanmış modifiye edilmemiş örnekler gibi kollektörler tarafından oldukça değerlidir.
Bugün sadece Sharpe'nin tüfeğinin tam bir kopyasını satın alamaz, aynı zamanda sizin için kişisel olarak oyulmuş metal parçalarla satın alabilirsiniz ...