Ordunun çıkarlarına
Amerikan nükleer topçularının ortaya çıkmasının ilk ön koşulları II. Dünya Savaşı'nın son aşamasında gerçekleşti. Alman demiryolu topçusu ile karşı karşıya kalan Amerikan birlikleri kendilerine ait olmak istedi silâh benzer özelliklere sahip. 1944'in sonunda, gelecek vaat eden 240-mm T1 uzun menzilli tabancasının geliştirilmesine başlandı.
1947’te, hava kuvvetleri ordudan ayrı bir askeri şubeye ayrıldı; bunun sonucu olarak kara kuvvetleri kendi nükleer silahları olmadan bırakıldı. 1949'teki uzun tartışmaların ardından, kara topçusu ve onlar için silahlar için özel mühimmat geliştirmeye karar verildi. Mayıs ayında 1950, T131 projelerini kullanarak yeni bir 280 mm taşınabilir silah yaratılmasını sağlayan T1 projesi başlatıldı. Paralel olarak, özel bir mühimmat oluşturulması.
T131 silahının geliştirilmesi, diğer birkaç organizasyonun katılımıyla Picatinny cephaneliğinde gerçekleştirildi. Tasarım yaparken, uzmanlar bir takım özel tasarım problemlerini çözmek zorunda kaldılar ve tekliflerinin bazıları büyük ilgi gördü. Örneğin, T131 kısmı, T1 varili için temel alınmıştır. Mevcut 240 mm namlunun yeterli bir güvenlik marjı vardı ve daha büyük bir kalibreye delinebildi.
280-mm topun özel bir taşıyıcıya ve özel taşıma araçlarına ihtiyacı vardı. Bu sorun, özel tasarımlı iki normal traktör yardımı ile çözüldü. Onların yardımı ile, silah pozisyonları arasında hareket edebilir. Dağıtım yarım saatten fazla sürmedi. Silahların taşıma araçları bitmiş projeden ciddi iyileştirmeler ile ödünç alınmıştır.
M65 tabanca istiflenmiş konumda. Fotoğraf Globalsecurity.org
T131 tasarım süreci, zaman içerisinde, işin hızlanmasının nedeni olan Kore Savaşı'nın patlamasıyla aynı zamana denk geldi. Teknik proje 1950'in sonunda tamamlandı ve sadece birkaç ay sonra ilk prototip tabanca ortaya çıktı. Sonra testler başladı.
Seri silahların kullanımı ellilerin ilk yarısında başlamış, ancak resmen sadece 1956'ta hizmete girmişler, resmi ordu endeksi M65 silaha atanmıştı. Ayrıca, Alman yüksek güçlü silahlar K5 için Amerikalılar tarafından icat edilen Anzio Annie isminin bir ipucu olan Atomic Annie ("Atomic Annie") takma adı da vardı.
Topçu kompleksi
Aslında, T131 / M65 projesi çerçevesinde, silah ve mühimmattan taşıma araçlarına ve iletişim sistemlerine kadar gerekli tüm cihazları ve sistemleri içeren bütün bir topçu kompleksi oluşturdular. Kompleks ayrıca hesaplama ve mühimmat için bireysel araçlar içermekteydi.
Geirf savaş pozisyonunda. Fotoğraf Globalsecurity.org
T131 / M65 tabancası, 280 mm kalibreli bir tüfekli tabancaydı. Bir gövde uzunluğu 38,5 ayak (11,7 m) kullanıldı. Makat, aşağı yönlendirilmiş bir pistonlu panjur ile donatıldı. Namlu, gelişmiş hidropnömatik geri tepme cihazlarıyla sallanan bir parça üzerine sabitlenmiştir. Bir hidrolik aktüatör kullanarak, dikey hedefleme 0 ° ila + 55 ° aralığında yapıldı. Namlu, ekseni boyunca yuvalarının üzerinde hareket edebilir. Nakliye için yatay bir pozisyona indirdi ve sonra da montajlara göre kayarak geriye doğru geri çekildi. Bundan sonra, namlu, silah taşımacılığının ötesinde çıkmadı.
Silahla birlikte dönen kısım özel bir T72 taşıyıcısına sabitlendi. Sallanan parçanın asıldığı, yan duvarları olan sağlam bir çerçeve şeklinde yapılmıştır. Yaklaşık bir çapa sahip bir destek plakası. 3 m Silah tabancasının diğer ucuna daha küçük bir levha yerleştirildi. Ana destek, 15 ° genişliğinde bir sektörde taşıyıcının yatay olarak döndüğü bir eksene sahipti.
Atış için hazırlanıyor. Fotoğraf Guns.com
T72, sürücülerin çalışmasını sağlayan kendi elektrik santrali ile donatılmıştır. Hidrolik, iki düzlemde nişan almaktan ve atış parçalarını namluya sağlamaktan sorumluydu. Ayrıca gereksiz manuel sürücüler de vardı. T72 tabanca taşıyıcısının karakteristik bir özelliği, geri tepme momentumunu söndüren ek tamponların varlığıydı.
Silahla yapılan taşıma, Kenworth Truck Company tarafından geliştirilen bir çift özel traktör kullanılarak taşındı. M249 ve M250 makineleri, özel kısıtlamalar sayesinde, T72 ürününü almak ve kaldırmak zorunda kaldı. Aynı zamanda, yeterli mobilite, kros yeteneği ve manevra kabiliyeti olan iki eklemli bir tasarım oluşturulmuştur.
"Önde gelen" M249, 375 beygir gücü motorlu, ön kabinli bir traktördü. ve tekerlek formülü 4x4. “Kapanma” M250 makinesi aynı ünite bileşimine sahipti, ancak önüne taşıyıcıyı kaldırmak için bir çatal yerleştirilen arkaya monte edilmiş kabinde farklıydı.
Ateş etmeden önce, M65 kompleksinin pozisyona gelmesi gerekiyordu, ardından T72 taşıyıcısı yere indirildi, traktörler geri çekildi ve silah savaş pozisyonuna getirildi. Konumdan çıkmak için namluyu yerleştirmek ve vagonu traktörlerin arasına asmak gerekiyordu.
Atomik Annie'nin toplanmış pozisyondaki toplam uzunluğu 26 m'ye, savaşta - 12 m'den daha az, ulaşma yüksekliği 3,7 m'den fazla değildi Kompleksin toplam kütlesi, 83,3 m'nin tabanca tutucusu olduğu 47 m'ye ulaştı. Otoyoldaki kompleksin maksimum hızı saatte 45 mildir (70 km / s'den yüksek).
M65 için Kabuklar
Gelecek vaat eden silahın amacı, geleneksel ve nükleer mermileri kullanarak, operasyonel ve taktiksel derinlikte önemli düşman hedeflerini yenmekti. M65 için, sadece bir tane geleneksel mühimmat vardı - yüksek patlayıcı T122. Bu ürün, 272 kg kütleye sahipti ve 55 kg patlayıcı taşıdı. Merminin ilk hızı, maksimum atış aralığı - 760 km olan 28,7 m / s'ye ulaştı.
Geçit töreninde M65, 20 Ocak 1953 Tahrik Fotoğraf Guns.com
50'lerin başında, nükleer savaş başlığına sahip ilk Amerikan topçu kabuğu yaratıldı - W9. 280 mm ürününün uzunluğu 1,38 m'dir ve 364 kg ağırlığındadır. Kabuğun kabuğunda, 50 kg zenginleştirilmiş uranyum içeren bir top şeması nükleer bir cihazı idi. Tahmini patlama gücü, 15 kt TEQ idi. Namludaki kabuk 630 m / s'ye yükseldi ve 20-24 km'de uçabildi.
1955'te, önceki W19'in bir yükseltmesi olan W9 kabuğu göründü. Biraz daha uzundu ama 270 kg ağırlığında ve benzer bir güç yükü taşıyordu. Kütlede azalma nedeniyle, başlangıçtaki hız 720 m / s'ye ve 28 km'ye yükseltildi.
Sıradaki silahlar
Bağımsız M65 sistem bileşenlerinin test edilmesi, 1950-51'te başladı. 1951'in baharında, birkaç örgütün işbirliğinin bir parçası olarak inşa edilmiş tam teşekküllü bir topçu kompleksi Nevada eğitim alanına gönderildi. Bir süredir, testler sistemin bileşenlerini kontrol etmekten ibaretti ve ateşleme sadece pratik ve yüksek patlayıcı mermiler tarafından gerçekleştirildi.
Ocak ayında 20 1953 T131 silahı ilk kez halka tanıtıldı. Başkan Dwight Eisenhower’ın açılışına adanmış bir geçit törenine katıldı. Yeni silahlar hem Amerika Birleşik Devletleri'nde hem de yurtdışında beklendiği gibi dikkat çekti. Onun hakkında yayınlanan veriler, atom topçularının yabancı projeleri için ek bir teşvik oldu.
O yılın mayıs ayında, M65 toplarından biri, Upshot - Knothole nükleer testine katıldı. Mayıs 25'te Grable şifresi ile bir test patlaması gerçekleşti - "Atomik Annie", 9 km mesafesindeki koşullu bir hedefe gerçek bir W11 kabuğu gönderdi. Bu Amerikan pratikte nükleer bir mermi ile özel silah kullanımı ilk ve son durumuydu.
Bu zamana kadar, silahların seri üretimi başlatıldı. Sadece birkaç ay içinde, her biri 20 bin dolar değerinde toplam 800 topçu sistemleri inşa ettiler (şu anki fiyatlarla yaklaşık 7,6 milyon dolar). İnşa edilen silahlar, kara kuvvetlerinin birkaç topçu birimlerinin arasına dağıtıldı.
Almanya'daki NATO tatbikatları sırasında kullanılan M65 silahlarından biri, 15 Eylül 1955 - Hollanda Ulusal Arşivi / nationaalarchief.nl
Ekim ayında 1953, Avrupa'da M65 silahları ortaya çıktı. Amerikan 868'in tarla topçu taburunun silahlanmalarının bir parçası olarak Almanya'ya geldiler. Kısa süre sonra, özel güç silahları Güney Kore'ye gitti. O zamanlar, nükleer topçu hem savaşta kullanım için gerçek bir araç hem de güç ve niyetleri gösterme aracı olarak görülüyordu.
Hizmet sonu
Zaten ellili yaşların ortasında, namlu topçusu, modern ve gelecek vaat eden füze sistemlerinden kaynaklanan özelliklerinin gerisinde kalmaya başladı. M65 gibi özel güç araçlarının belirli bir potansiyeli yoktu ve yakın gelecekte sahneyi terk etmeleri gerekiyordu.
Atom topçularında, sadece taktiksel ve teknik özellikler meselesi değildi. Büyük önem taşıyan bu tür silahların varlığının askeri-politik sonuçları ve ayrıca prestij meseleleriydi. Bu nedenle ordu, eskime göründüğü zaman bile Atomik Annie'yi terk etmek için hiç acelesi yoktu.
Egzersizlerde çekim - nükleer mermiler olmadan. Hollanda / Ulusal Arşivleri / nationaalarchief.nl fotoğrafı
M65, yalnızca 1963'te hizmetten çekildi, bu zamana kadar ordu, silah üzerinde belirgin avantajlar gösteren yeni, daha gelişmiş taktik nükleer silah modelleri aldı. Teknolojinin geliştirilmesi, mevcut silahlarla uyumlu, daha küçük kalibrelerin yeni nükleer mermileri yaratılmasını sağlamıştır. Sonuç olarak, "Atomik Annie", özel bir mühimmat için yaratılan ilk ve son savaş topu oldu.
Görevden alındıktan sonra, M65 silahlarının kaderi farklıydı. Ürünlerin yarısından fazlası eritmeye gitti. Müzelerde yedi silah korunmuş. Bunlardan bazıları sadece silah taşıma ile gösterilmiştir, ancak standart traktörlerle birlikte birkaç komple kompleks korunmuştur. En çok ilgi çeken nokta Fort Sill Base Museum'dan gelen top. 1953'te Grable testlerine katılan ve gerçek bir nükleer mermi ile tek bir atış yapan oydu.
M65 topunun, Amerikan topçu tarihinde özel bir yeri vardır. Nükleer bir kabuk için özel bir silah yaratma girişiminin bir sonucuydu. Elde edilen ürünün sınırlı müşterileri vardı ve kısa sürede modası geçmiş oldu. Bu nedenle, özel bir gücün ayrı bir atom silahı kavramı terk edildi. Çok daha karlı, diğer silahların ve kendinden tahrikli silahların cephaneliğinde daha küçük kalibreli özel mermilerin piyasaya sürülmesiydi.