İyiyle ve güzelle ilgili mektuplar / D. Likhachev. - M.: Alpina Yayınevi, 2017.
Kitabın tamamını satın al
Claude Lorrain? Ve neyin var, sormak, Rus karakteri ve Rus doğası?
Biraz acı çek - bütün dişler tekrar birleşecek.
Peyzaj sanatının tarihini ilkel olarak hayal ediyoruz: normal bir park, bir peyzaj parkı; ikinci park türü, 18. yüzyılın yetmişli yıllarda Rousseau'nun fikirleri ile bağlantılı olarak birincisinin yerine geçiyor ve Petrine öncesi Rusya'da ise sözde yalnızca faydacı bahçeler vardı: meyveler, sebzeler ve meyveler yetiştiriyorlardı. Hepsi bu kadar! Aslında, peyzaj sanatının tarihi çok daha karmaşıktır.
XIII. Yüzyılın “Rus topraklarının imhası” sözlerinde, Rusya'nın hayretle şaşırttığı en önemli güzelliklerden biri olan manastır bahçelerine de değinilmiştir. Rusya'daki manastır bahçeleri temelde Batı'dakilerle aynıydı. Manastır çitinin içine yerleştirilmişlerdi ve dünya cenneti ve manastır çit - cennet çitini temsil ediyorlardı. Cennet Bahçesi'nde cennet ağaçları olmalıydı - elmalar ya da üzüm asmaları (farklı zamanlarda “iyilik ve kötülük bilgisinin cennet ağacının cinsinin cinsi” farklı şekilde anlaşılıyordu), her şey gözler için mükemmel olmalıydı, duymak (kuşlar şarkı söylüyor, mırıltı) su, yankı), koku duyusu için (çiçek ve kokulu bitkilerin kokusu), tatmak için (nadir meyveler). Dünyanın çeşitliliğini ve servetini simgeleyen her şey bolluğu ve çok çeşitli olması gerekiyordu. Bahçelerin semantikleri, anlamları vardı. Manastırların dışında, kısmen pagan dönemlerinden korunan kutsal korular vardı, fakat içindeki bazı fenomenler veya diğer kilise mucizeleri tarafından kutsandı ve “Hıristiyanlaştırıldı”.
XVII. Yüzyıla kadar Rus bahçeleri hakkında çok az bilgiye sahibiz, ancak bir şey açıktır - “cennet bahçelerinin” sadece manastırlarda değil, aynı zamanda köy köylerinde de bulundukları açıktır. Sıkışık kentsel gelişim için Kremlin'de ve kasaba halkında bahçeler vardı. 19. yüzyılda yayımlanan, ancak tarihçi I. Zabelin, 17. yüzyıldaki Rus bahçeleri hakkında sayısız malzeme, sanatı tarihsel olarak anlamada başarısız olmuş, Hollanda Barok tarzının 17. yüzyıl ortalarından itibaren Moskova'da bahçeye girdiğini açıkça göstermektedir.
Moskova Kremlin bahçeleri farklı seviyelerde yapılmış, Hollanda tadı gereği teraslar, çarşaflarla çevrili, çardaklar ve teraslarla süslenmiş. Bahçelerde, farklı kurşun seviyelerinde dev kurşun banyolarında göletler düzenlenmiştir. Havuzlarda yüzen eğlenceli filolar, nadir bitkiler (özellikle Astrakhan üzümleri) kutulara, bülbüllere ve bıldırcınlara dev ipek kafeslerde seslendirildi (ikincisi bülbüllerin üstünde aynı değerde), hoş kokulu otlar ve çiçekler, özellikle sevilen Hollanda lalelerinde yetişen özellikle 17. yüzyılın ortalarında ampullerin arttığı) papağan vb.
Moskova’nın barok bahçeleri, Rönesans’tan ironik bir karaktere sahipti. Hollanda bahçeleri gibi onlar da aldatıcı perspektif görünümleri (tromp l'oeil), yalnızlık yerleri vb. İle pitoresk resimlerle donatmaya çalıştılar.
Bütün bunlar sonra Peter, St. Petersburg'da düzenlemeye başladı. Moskova'da “ideolojik” nedenlerden korkan Büyük Peter bahçelerine heykeller eklenmediyse: putlara yanılıyorlardı. Evet, daha farklı Hermitajlar var - farklı türlerde ve farklı amaçlarda.
Tsarskoe Selo'da aynı rokoko eğimli ironik bahçeler kurulmaya başlandı. Catherine Sarayı'nın bahçe cephesinin önüne Hollandalı bir bahçe döşenmiş ve bu bahçe 20. yüzyılın başlarında Hollanda'da korunmuştur. Sadece bahçenin adı değil aynı zamanda türünün tanımıydı. Hollandalı Barok'un bahçesi olan bir yalnızlık ve çeşitlilik bahçesiydi ve ardından neşeli bir şaka ve yalnızlık arayışı içinde olan, ancak felsefi değil, sevgi ile olan Rokoko'ydu. Kısa süre sonra Hollanda bahçesi, Rokoko bahçesi, “bahçe ideolojisi” nin ciddiyet kazandığı geniş bir romantik öncesi parkla çevriliydi, burada büyük bir kısmının anılara (kahramanlar, tarihi ve tamamen kişisel), varoluşuna (bahçelerin duyarlılığına) sahip olduğu hatıralara aitti. Bahçelerden atılan Barok rehabilite edildi ya da içlerinde parodilenen ciddi meditativite (yansıma eğilimi).
Bu en kısa geziden, Rus peyzaj sanatı bölgesine Pushkin’in lise lirizmine dönersek, içinde rokoko bahçelerinin tüm anlamını ve preromantizm dönemini göreceğiz. Pushkin, lise şiirlerinde, “ironik manastırcılığın” (“Biliyorum, Natalya! —Ben bir keşişim!”), Bahçe yalnızlığı - aşık ve yoldaşlarıyla temasını geliştiriyor. Puşkin için Lyceum bir tür manastır ve onun oda - hücre idi. Biraz ciddi ve biraz ironi ile dolu. Liseum şiirlerinde kendini Puşkin, manastır kuralı (bayramlar ve aşk sevinçleri) ihlal ediyor gibi davranıyor. Bu konular Rokoko için bir hediyedir. Ama aynı zamanda romantik öncesi parklara bir de haraç var - “hatıraların” Rus zaferlerinin anıtları olduğu ve aslında Tsarskoe'deki Büyük Gölde bulunan Ossya motiflerinin (kayalar, yosunlar, “gri surlar”) olduğu ünlü şiirleri “Tsarskoe Selo'daki Anılar” ve olmadı).
Rus doğasının keşfi Mikhailovskiy'deki Puşkin'de meydana geldi. Mikhaylovskoye ve Trigorskoye, Puşkin'in Rus basit manzarasını keşfettiği yerler. Bu yüzden Mihayloviçski ve Trigorskoye her Rus insanı için kutsallar.
Puşkin Dağları'nın doğası, Puşkin'in şiirlerinin birçoğuna, buradaki Puşkin'in toplantıları ile özdeşleştirilen “Eugene Onegin” in kişisel bölümlerine - arkadaşları ile, tanıdıklarıyla, Arina Rodionovna'yla, köylülerle bir yorum niteliğindedir. Puşkin anıları burada her köşesinde yaşıyor. Bu yerlerin dostane birlik içindeki doğası ve doğası, burada yeni bir şiir, dünyaya yeni bir insanlık tutumu yarattı. Mikhailovsky ve Trigorsky'nin doğasını tüm ağaçlar, ormanlar, göller ve Soroti nehri ile birlikte özel bir dikkatle korumalıyız, çünkü burada, Rus doğasının şiirsel keşfinin tamamlandığını tekrarlıyorum.
Puşkin, doğaya şiirsel tutumuyla, Rokoko tarzında bir Hollandalı bahçeden ve Romantizm öncesi tarzdaki Catherine Park'ını, Plovakya Prens'in Pskov tarafından prenses tarafından sevilen "Rus" ta yaşadığı, hiç bir bahçe duvarı ile çevrili olmayan ve Rus'ta yaşadığı, bakımlı ve yaşadığı bir manzaraya dönüştürdü. , hatta daha önce, yani, bin yıl boyunca. Ve bu Rus “tarihsel” doğanın (ve tarihin Rus doğasının ana bileşeni olduğunu) belirlemesi tesadüf değil, Puşkin’in tarihi eserlerinin doğduğu - ve hepsinden öte, Boris Godunov.
Büyük ve tarihsel olarak kapsamlı bir benzetme vermek istiyorum. Sarayın yakınında her zaman az ya da çok geniş düzenli bahçeler vardır. Mimari, bahçenin mimari kısmı aracılığıyla doğa ile ilişkilendirilmiştir. Yani modanın romantik peyzaj bahçelerine geldiği günlerdeydi. Bu yüzden, Paul ve XIX yüzyılın soylu mülklerinde, özellikle de ünlü Moskova bölgesinde idi. Saraydan ne kadar uzaksa o kadar doğal bir doğadır. İtalya’daki Rönesans’ta bile, Rönesans mimarlık bahçelerinin dışında, yürüyüşe çıkma sahiplerinin doğal bir parçası vardı - Roma Campagna’nın doğası. Adamın yolları festivaller için ne kadar uzun olursa, evinden uzaklaştıkça, ülkesinin doğası o kadar fazla açıldı, evin o kadar geniş ve yakın olması - parklarının doğal, peyzaj kısmı. Puşkin doğayı önce Tsarskoye Selo'da sarayın ve Lyceum'un yakınındaki parklarda keşfetti, ancak daha sonra "bakımlı doğanın" sınırlarının ötesine geçti. Düzenli Lyceum bahçesinden park kısmına, ardından da Rus köyüne taşındı. Puşkin'in şiirinin manzara rotası budur. Bahçeden parka ve parktan köye Rus doğası. Buna göre milli doğa ve sosyal vizyonları büyüdü. Doğanın sadece güzel olmadığını, aynı zamanda pastoral olmadığını da gördü.
"Köy" (1819) şiiri açıkça iki bölüme ayrılmıştır.
Birincisinde, Puşkin, Mihailovski'nin Rus doğasını lise şiirlerinin ruhuyla tanımlayarak, dinlenme, yalnızlık, “özgürce boşta kalma, yansıma kız arkadaşı” vurguladı ve ikincisinde, burada “görkemli yalnızlıkta hüküm süren” toplumsal adaletsizlikten korkuyor:
Fakat burada korkunç bir düşünce ruhu karartır:
Çiçekli tarlalar ve dağlar arasında
İnsanlığın arkadaşı ne yazık ki fark eder
Her yerde cehalet korkunç bir utanç.
Gözyaşı görmemek, inilti duymamak,
Kader tarafından seçilen insanların imhasına,
Burada vahşilik, hissetmeden, yasa olmadan
Kendisini şiddetli bir asmaya atadı
İş, mülk ve çiftçinin zamanı ...
Rusya'nın doğası üzerinde yürüyen Puşkin, kendisi için Rus gerçekliğini yavaş yavaş keşfetti.
Mikhailovski ve Trigorsky'de ve gerçekten de eski Pskov eyaletinin Puşkin yerlerindeki (yeni “Pskovshchina” sözcüğü bu yerlere hiç gitmiyor), tıpkı yüreğimizin unutulmaz konusuna olduğu gibi, hiçbir şeyi değiştirmek mümkün değil. Buradaki kıymetli ortam bile iyi değil çünkü Puşkin’in mekânları, Rusya’nın adını verdiğimiz Rusya’nın en büyük kısmının merkezi.
Kitabın tamamını satın al