Zamanımda düşünebildiğimden daha fazla korku oyunu oynadım. Bitirdikten çok sonra bana takılanları oynadım. Silent Hill, Penumbra, Alien: Isolation ve son zamanlarda Resident Evil 7.
Bir korku oyunu olarak başarılı olmak için neredeyse her şekilde başarısız olanları oynadım, özellikle de Kraven Malikanesi ve Perili Ev: Cryptic Graves. Sürdükleri süre boyunca iyi olanları oynadım, ama yine de senaryolu korkulara çok fazla bel bağladıkları için onları tekrar oynamamıştım; Amnesia: The Dark Descent ve Outlast, her ikisi de geniş övgülerle, bunun en büyük suçlularından ikisi. Onları sevdim, ancak senaryolu korkular o kadar akılda kalıcı olduğunda, onları ne zaman tekrar oynamaya çalışsam, parlaklıklarını kaybediyorlar ve aynı akşam Perili Ev cazibesini iki kez ziyaret etmeye benziyorlar.
Sonra Outlast 2 var. Bayanlar ve baylar, işte bu. Korku faktörümü sınırlarına iten şey bu. Kalbim, Bakers of Resident Evil 7 veya Xenomorph of Alien: Isolation tarafından avlandığımdan daha hızlı koştu; Midem yeterince döndü ve birkaç kez oyuna ara vermek zorunda kaldım. Uzun zamandır bir korku oyununun anlatısına bu kadar yatırım yaptığımı hiç hissetmemiştim. Burada ve şimdi, Outlast 2’nin bir süredir en sevdiğim korku başlığı olduğunu ve olacağını iddia ediyorum; ve bu kalp zayıflığı veya kırılgan zihin için değildir.
Yer Değişikliği
Outlast 2, selefi ile aynı evrende geçiyor, ancak geliştiricilerin kendileri tarafından kabul edilmekten başka söyleyebileceğim kadarıyla, sadece isim ve oyun mekaniği açısından Outlast. Outlast 2, bizi Colorado’daki Massive Dağı’ndan Arizona’nın çöl manzarasına götürüyor. Sevgi dolu bir kocanın ve profesyonel kameramanın yerine geçen oyuncular, Blake Langermann rolünü üstleniyor. Eşi Lynn ile birlikte, dış dünyayla çok az etkileşim gören izole edilmiş, şebekeden bağımsız bir alana helikopter kiralarlar. Korku tarzında, helikopter çok geçmeden gökyüzünden çekildiği için her şey çok hızlı bir şekilde dramatik bir hal alır.
Blake tek başına uyanırken, Lynn kayıptır, pilotun kıyafetleri kısmen çıkarılmış, parçalanmış ve bir ağaca bağlanmıştır. Bu açılış anları, Outlast 2’nin anlatısı olan kasvetli aşamayı oluşturdu. Oyun boyunca görülen zavallı kurbanlardan biri olmaman dışında hissedilecek çok az şey var. Amacınız Blake’in karısını bulmak ve cehenneme gitmek. Herkesi kurtaramazsınız; bazen Lynn’i ya da bu konuda kendinizi kurtarabilecek misiniz diye soracaksınız.
Cehennemin kapıları
Temple Gate’e hoş geldiniz! Nüfus … belirsiz. Sullivan Noth’un İncil’in değiştirilmiş öğretilerine dayanan çarpık bir tarikata ayaklarını sıkıca dikmiş bir çok sadist yerliler. Sürü, ancak Shepard’larının izin verdiği ölçüde refah içindedir; Bu şekilde Peder Noth, bütün bir kasabayı çarpık bir ölüm makinesine dönüştürdü. 1970’lerin başında kurulan Temple Gate, Noth’a sadık olanları ve yaklaşan kıyameti durdurmak için koruyucu olma vizyonunu oluşturmak için bolca zamana sahipti.
Oyun boyunca, kasabayı ve içinde yaşayanları çok iyi tanıyacaksınız. ‘Normal’ çiftçiler ve ev kadınlarından benzersiz tasarım ve yeteneklere sahip çok daha uğursuz sakinlerine kadar Temple Gate, Noth’un Baba’nın resmettiği cennet değil. Dünyadaki cehennem. Ayrıca serinin ilk oyunundan daha fazla hareket özgürlüğü sunar; Orijinal Outlast sizi bir akıl hastanesinin salonları ve hücrelerine hapsederken, onu senaryolu anlara büyük ölçüde bağımlı hale getirirken, Outlast 2’nin düzeni, oyuncuları bir sonraki bölgeye giden yolda tutmaya devam ederken genellikle daha geniştir.