2022'nin En İyi Hamile İç Giyim Markaları
Çocuk Sağlığı / 2022
Bizler en kötü ve en sert eleştirmenlerimiziz. Bence derinlerde, hepimizin içimizde biraz 'mükemmeliyetçi' var.
Ama neden 'mükemmel' olma ihtiyacını istiyor ve hissediyoruz? Neden kendimizi bu kadar çok eleştiriyoruz?
Kendi deneyimlerimden ve düşüncelerimden bahsedersek, mükemmel olma ihtiyacımı hissettiğimi düşünüyorum çünkü elimden gelenin en iyisini yaptığımı ve% 100'ümü verdiğimi bildiğimde - bir makale yazmak, yemek yapmak, işteki performansım ya da ilişkilerimde yapabileceğim her şey.
Elimden gelenin en iyisini yaptığımda ve% 100 verdiğimi bildiğimde, bana biraz huzur, belirli bir güvence veya 'güvenlik' hissi veriyor.
İç huzuru ve güvence, çünkü ona sahip olduğum her şeyi verdim ...
Belki, sadece belki, insanlar yazdığım makaleyi sevecekler ve çabalarımı ve sıkı çalışmamı doğrulayacak güzel, destekleyici ve rahatlatıcı yorumlar bırakacaklar.
Belki, sadece belki, ailem akşam yemeği için hazırladığım ayrıntılı yemeği takdir edecek ve hepimiz yemek masasında hikayeler paylaşarak harika zaman geçireceğiz.
Belki, sadece belki, patronum çabalarımı tanıyacak, benden beklenenin ötesinde çalışacak ve beni nazik bir iltifatla ödüllendirecek ve önerilerime ve görüşlerime daha fazla değer katacaktır.
Belki, sadece belki, karım / kocam / kız arkadaşım / erkek arkadaşım bana daha fazla ilgi gösterir, yeni saç kesimimi, kaybettiğim kiloyu fark eder ve iltifat eder, ya da hiçbir sebep yokken, sadece elimi tut ve bana ver yanağımda veya alnımda hafif bir öpücük.
Sanırım yardım edemem ama 'mükemmeliyetçi' olmaya çalışıyorum, 'mükemmeliyetçi' için değil, derinlerde çünkü ...
(Başkaları tarafından) beğenilmek istiyorum.
(Başkaları tarafından) takdir edildiğini hissetmek istiyorum.
Doğrulamaya ihtiyacım var (başkalarından).
Abraham Maslow'un İhtiyaçlar Hiyerarşisinde, 'fizyolojik ihtiyaçlar'ın hemen üzerinde' güvenlik ',' sevgi ve aidiyet 've' saygı 'ihtiyaçları vardır.
Abraham Maslow'u seviyorum ve bu model en önemli ihtiyaçlarımızın iyi bir görsel temsili olsa da, aynı zamanda 'bir merdiveni tırmanmak' kadar basit olmadığına inanıyorum, daha düşük seviyedeki ihtiyaçlar karşılandığında bunu yapabiliriz. bir sonraki seviyede ve bir sonraki seviyede çalışın vb.
Sevgi ve aidiyet hissetme ihtiyacının fizyolojik ihtiyaçlarımızı karşılama yeteneğimizi etkilediğini, güvende hissetme derecemizi etkilediğini ve saygı ihtiyacımıza ulaşma şansımızı etkilediğini düşünüyorum; sevgi ve aidiyet hissetme ihtiyacı, kabul edilmiş hissetme ihtiyacı ihtiyaçlar hiyerarşisinin tüm seviyelerinde akmaktadır.
Yeni doğmuş bir bebek (sağlıklı veya başka türlü) fizyolojik ihtiyaçlarını karşılayacak tüm kaynaklara sahip olabilir - yemek, sıcak giysiler ve barınak, ancak anne ve babasının sevgi dolu dokunuşuyla daha iyi büyür.
Hem çocuklar hem de yetişkinler, dinleyiciler arasında ebeveynlerini veya partnerlerini görürlerse, bir konserde veya bir oyunda performans sergilemekten zevk alır ve daha motive olurlar.
Hasta olduğumuzda, şefkatten yoksun ve adımızı zar zor hatırlayan yetkin bir doktorun gözetiminde olduğundan daha şefkatli bir sağlık uzmanının bakımı altında daha iyi hisseder ve daha hızlı iyileşiriz.
Mucize İşçi Rahibe Teresa, ne doktor ne de hemşire idi, ancak fakirlere, hastalara, evsizlere ve 'istenmeyenlere olan samimi ve koşulsuz sevgisiyle kesinlikle iyileşti ve yüzlerce insanın onurlu bir yaşam sürmesine izin verdi. '
Ve kişisel olarak, annem vefat etmiş olsa da, yazdığım en son makaleyi okuyabilmesi veya bir müşterinin bana e-posta ile gönderdiği harika bir iltifattan söz edebilmesi için onu hala arama ihtiyacı duyuyorum. Ona 'başarılı' anlarımı anlattığım zaman yüzündeki gurur ve hazzı hala görmek için can atıyorum.
Şimdi bile, göbek ağrım veya kötü bir rüya gördüğümde, hala annemin etrafta olmasını diliyorum, böylece karnıma merhem sürebilsin veya korktuğumda bana sarılabilsin. Her zaman göbek ağrımı gideren şeyin aslında krem olmadığını, annemin ellerinin sıcak dokunuşu olduğunu düşünmüşümdür.
Mesele şu ki, hepimizin onaylanmaya, onaya, kabul edilmiş hissetmeye, sevildiğini, arandığını, ihtiyaç duyulduğunu hissetmeye ihtiyacımız var ve sorun değil. Yalnız değilsin. Bir bakıma, Maslow'un bu konudaki uzman görüşüne de sahipsiniz, çünkü sonuçta yalnızca bir insansınız, bir ihtiyacı karşılamaya çalışıyorsunuz.
Yani...
... iş yerinde sürekli olarak% 100 verdin;
... aileniz için lezzetli yemekler hazırlamak için her gün uzun saatler boyunca emek harcadık;
... son 4 saat içinde makalelerinizi birkaç kez okuyun, yeniden okuyun ve yeniden yazın, böylece sözleriniz hedef kitleniz için maksimum etkiyi yaratacak şekilde mükemmel bir şekilde seçilmiştir;
... ona mükemmel bir Noel hediyesi bulmak için kendinizle ve arkadaşlarınızla beyin fırtınası yapın; veya,
... nihayet önce 'seni seviyorum' diyecek cesareti buldu.
Fakat...
... yöneticinizle yaptığınız performans değerlendirmeniz, işinizi daha hızlı bitirebilmeniz için zamanınızı daha iyi yönetmek için çalışmanız gerektiğini gösterdi;
... çocuklarınız akşam yemeğini çabucak bitirmek isterler, böylece geri dönüp video oyunları oynayabilirler ve kocanız işin ne kadar stresli olduğu hakkında konuşmayı bırakamaz (hiç kimse üzerinde çalıştığınız özenle hazırlanmış yemekler hakkında hiçbir şey söylemedi bile öğleden sonra);
... birkaç kişi size 'başparmak aşağı' verdi veya daha kötüsü, neden bahsettiğinizi bilmediğinizi söyleyen çirkin bir mesaj bıraktı;
... 'Noel için birbirinize hediyeler aldığınızı bilmiyordu' (tuhaf!); veya,
... ona karşı gerçek hislerinizi itiraf ettikten sonra 'oh ... teşekkürler' dedi.
Bu şeyler olduğunda (ve olmaya devam edecekler), duygularınız hafif bir hayal kırıklığından reddedilmiş hissetmeye ve tamamen harap olmaya kadar değişir.
İhtiyaç duyduğunuz, beklediğiniz, umduğunuz veya kafanızda canlandırdığınız tepkiyi ve tepkiyi alamamak sadece acı verir.
Bu olduğunda, devam edin ve hissettiğiniz her şeyi hissetmek için bir dakikanızı ayırın. Bunu yapmak için kendinize izin verin. Yapabileceğiniz en kötü şey, kendinizi onaylamamak, duygularınızı halının altına süpürmek, sorun yokmuş gibi yapmaktır, çünkü bununla yüzleşelim, inciniyorsunuz, o yüzden hemen şimdi 'o odada' olun. Sorun değil.
Hazır olduğunuzda, gözyaşlarınızı silin, derin bir nefes alın, gülümseyin ve 'o odadan çıkın' (kelimenin tam anlamıyla ve / veya mecazi olarak).
Unutmayın, onlar da sizin gibi, ellerinden gelenin en iyisini yapan ve bir şeyleri çözmeye çalışan insanlardır. Bize nasıl davrandıklarını bir dereceye kadar etkileyebilsek de, kim olduklarını değiştiremeyiz. Bizim yerimiz değil ve yalnızca sorunları daha da kötüleştirebilecek daha fazla hayal kırıklığına ve çatışmaya yol açabilir.
Duygularınızı her zaman ifade edebilirsiniz çünkü sevgi yerinden gelen açık ve dürüst iletişim (öfke, korku, intikam / intikam değil) her ilişkide önemlidir. İnsanların aklımızda ne olduğunu ve nasıl hissettiğimizi bildiğini varsayamayız.
Aynı sizin gibi diğer insanların da kusurlu olduğunu anlayın. Kendi zayıflıkları, zorlukları ve mücadeleleri var. Başka birinin hayatında neler olup bittiğini ve gerçekte ne düşündüklerini veya hissettiklerini asla bilemeyiz. Onlara şüpheden fayda sağlayacak kadar özen gösterin ve sevin. Açıkça ve kesin bir şekilde düşüncelerinize ve duygularınıza ulaşın ve iletişim kurun, ancak her zaman bunun bir sevgi yerinden ve diğer kişiyi de duyma niyetiyle geldiğinden emin olun.
'Savunmasızlık, sevginin, aidiyetin, neşenin, cesaretin, empatinin ve yaratıcılığın doğduğu yerdir.'
- Brene Brown
Kendinizi her yönden fiziksel, zihinsel, duygusal, sosyal ve ruhsal olarak geliştirme mücadelesi için elinizden gelenin en iyisini yapın ve% 100'ünüzü verin; becerilerinizi, kendiniz hakkında nasıl hissettiğinizi, tutumunuzu ve dünyayı nasıl gördüğünüzü geliştirmek için çalışın.
En önemlisi, beklentilerinizi ve tepkileri kontrol etme ihtiyacınızı - insanların nasıl tepki vermesi gerektiği 'konusunda çalışın.
Hepimiz farklıyız. Her şeyi farklı görüyoruz. Durumlara farklı tepki veririz, sorunları ve yaşamın zorluklarını farklı şekilde ele alır ve yönetiriz.
Sevgiyi ve ilgiyi farklı şekilde ifade ederiz.
Hepimizin, başkalarının yanında nasıl olduğumuzu etkileyen ve etkileyen geçmiş deneyimleri ve geçmişi vardır.
Hepimizin korkuları var. Hepimizin kendi ihtiyaçları var.
Mükemmeliyetçi olmak kendi başına kötü değildir, sonuca, beklentilerimize ve gerçekleşmesini istediğimiz 'ideal senaryolara', başkalarının nasıl tepki vermesi, ne söylemesi gerektiği, ne zaman yapması gerektiğine çok fazla odaklandığımız zamandır. söyle ve ne kadar çabuk söylemeleri gerektiğini, bu kalplerimizi incitiyor ve ruhlarımıza zarar veriyor.
Yerine...
... lezzetli bir yemek pişirin çünkü enfes bir yemek hazırlamak başlı başına bir zevktir;
... işte en iyi adımınızı atmaya devam edin çünkü bu sizin doğanızdır;
... yazabileceğiniz en iyi makaleyi yazın, çünkü yazmayı seviyorsunuz ve dışarıda düşüncelerinizden yararlanacak en az bir kişi olacağını biliyorsunuz; ve sonunda,
... herhangi bir beklenti olmadan önce 'Seni seviyorum' deyin, çünkü bu sizi iyi hissettirir, dürüst ve doğrudur ve korkuyu (reddedilme) yendiniz, sevginin her seferinde korkudan üstün olduğunu kanıtladınız.
Mükemmeliyetçi olmak, kendimizi savunmasız hissettiğimiz için giydiğimiz bir pelerin veya zırhtır, bu yüzden 'çıplak', 'açıkta' veya 'savunmasız' hissettiğimizi kontrol etmeye çalışırız; ama bence Brene Browne güvenlik açığını en iyi şekilde şunu söylediğinde yakaladı:
“Hassasiyet, sevginin, aidiyetin, neşenin, cesaretin, empatinin ve yaratıcılığın doğduğu yerdir. Umut, empati, hesap verebilirlik ve gerçekliğin kaynağıdır. Amacımızda daha fazla netlik veya daha derin ve daha anlamlı ruhsal yaşamlar istiyorsak, yoldaki savunmasızlıktır. '
Evet, önce 'seni seviyorum' diyerek ya da kalbini sevgiye açarak seni incinmiş bir dünyaya açabilir, ama diğer tarafta da seni derin bir neşe, anlam, bağlantı ve istemeyeceğin deneyimler dünyasına açar. Şansı denemediysen başka türlü deneyimlemedin.
Tamamen savunmasız olun. Diğer kapıları açan kapıdır.