Neredeyse 140 gündür devam eden aleniyet kazanmış bir muamma var: Bir aile, en değerli varlıkları olan kızlarından en acı biçimde ayrı kalmış.
Ortalama türk ailesi evinde bir karpuzu bile kesmeden önce ve sonra mutfaktaki bankonun üzeri silinirken. Ya da daha titizlik gösterip, karpuz bir tepsi içinde kesilirken, adli tıp çalışanları otopsi yapacakları bedene bir başka cansız bedenden sperm bulaştırıyorlar.
Çok yetkili bir ağız, bir konuşmasında, "evladını kendi haline bırakırsan ya davulcuya gider ya zurnacıya" benzeri bir laf ediyor. Bu konuşmadaki evladın failleri külliyen belli cinayetin kurbanı olmamasını kesinlikle dilerdim.
Güpegündüz, İstiklal Caddesi'nde bir adamı ekmek bıçağı ile öldürüyorlar. Yanından geçenler istiflerini bozmadan telefonla konuşmaya devam ediyor. Faiileri yine külliyen belli. Bu durumun tekrarlanmaması için alınan bir önleme rastlamak ise mümkün değil.
Şu sıra dumanaltı olmaya savaş açtık.
Artık korkutucu biçimde sıklık kazanmış cinayetlerde suçlular belli: Kurbanlar. Kendilerini öldürtmeselerdi. Sen git, gündüzün hiçbir can güvenliğinin olmadığı merkezi bir caddede gez, sonra öl, iş aç başımıza. Anan baban salsın seni sokağa. Git öl. Kafanı kessinler, ailen de adalet arasın gereksiz yere. Salmasaydınız kızı sokağa, çıkmasaydınız sokağa. Otursaydınız oturduğunuz yerde.
Malesef başınıza bir şey geldiğinde sizi koruyabilecek mekanizmalar çalışmıyor.