1996 yılının baharında, havacılık dünyası gerçek bir heyecan uyandırdı: Rus dergisi "Hava Filosu Bülteni" sayfasında, alışılmadık bir uçak modelinin bir fotoğrafının göründüğü gibi, tamamen kazara çekildiği ortaya çıktı. Gazeteciler, yerel Hava Kuvvetleri Komutanlığı ve ülkenin havacılık endüstrisinin öncülüğünde yer alan Rus Hava Kuvvetleri Askeri Konseyi toplantısını filme aldı. Masada iki uçağın modelleri vardı: Su-27M (Su-35) avcısı ve geriye süpürülmüş kanatlı ve ön yatay kuyruklu (GIP) sıradışı bir siyah araba.
Doğal olarak, bu fotoğraf farkedilmeden gitmedi: 1997'de, Flight International'ın İngiliz havacılık baskısı, sıradışı bir uçağın yeni bir beşinci nesil Rus savaşçısından başka bir şey olmadığını belirten bir materyal yayınladı. Böylece dünya, Moskova Tasarım Bürosu'nda yaratılan gelecek vaat eden Rus güverte tabanlı avcı Su-47 "Berkut" un projesiyle tanıştı. 80-90'larda Sukhoi.
Rus askeri havacılık severler bu arabayı iyi hatırlıyorlar. Su-47, doksanlı yılların sonunda ve sıfır yılın başlarında gerçek bir hava şovu yıldızıydı. Muhteşem yırtıcı görünüm (takma adıyla tamamen tutarlıdır) avcı her zaman halkın zevkine götürdü. O zaman, havacılığımızın başarılarıyla birlikte, söyledikleri gibi, sıkıydı, bu yüzden “Altın Kartal” herkes için bir "rap" almak zorunda kaldı. Proje etrafındaki heyecan, gazeteciler tarafından hevesle karıştırıldı ve Su-47'ye yalnızca “bir atılım” ve “Rus havacılığının tek umudu” dedi. "Berkut" etrafındaki anlaşmazlıklar ve tartışmalar, bugün PAK PAK programının etrafında olduklarından dolayı yoğunluğu bakımından yetersiz değildi.
Su-47'nin ilk uçuşundan bu yana neredeyse yirmi yıl geçti ve seriye “Altın Kartal” lansmanı yapılmadı. Havacılık uzmanları ve havacılık meraklıları bu ilginç projenin neden kapatıldığını anlamak için yıllarca süren sert tartışmalara imza attı. En başından beri, savaşçı savaş birimlerinin silahlanması için bir savaş aracı olarak görülmedi. Yine de, Berkut projesi hala büyük ölçüde kapalı kalmaya devam ediyor, bu aynı zamanda bu uçağın uçuş performansı ve tasarımında kullanılan tasarım çözümleri için de geçerli.
Su-47 tek bir kopyayla yapıldı. Bu dövüşçünün baş tasarımcısı Mihail Aslanoviç Pogosyan'dı. Halen, Berkut projesi resmen kapalı, uçak uçan bir laboratuvar olarak kullanılıyor.
Yaratılışın tarihi
Beşinci kuşak avcı uçağının gelişimi SSCB'de 1970'lerin sonlarında olduğu gibi başladı, aynı zamanda Amerikalılar da bu yönde araştırma yapmaya başladı. Uzun bir süre, özelliklerinde Su-27 ve MiG-29'u önemli ölçüde aşması gereken yeni bir savaş aracı konseptini oluşturma çalışmaları vardı, o zaman sadece “kanatta durdu”. Araştırmaya lider havacılık tasarım büroları ve çok sayıda araştırma merkezi katılmıştır.
Ordu, yeni savaşçının çok işlevli olmasını istedi, seyir uçuş modlarında süpersonik hızlar geliştirdi, yakın dövüşte hava hedeflerine çok yönlü saldırılar yaptı ve uzun mesafelerde birçok düşman uçağına saldırabildi. Ayrıca, ciddi ilgi çeken şey, yeni makinenin kızılötesi ve radar menzilindeki görünürlüğünü önemli ölçüde azaltma olasılığıydı.
Yukarıdakilere ek olarak, yeni nesil Sovyet avcı uçağının temel şartlarından biri süper manevra kabiliyeti idi. Başlangıçta, bu nokta Amerikan programında mevcuttu, ancak daha sonra bu özelliğin çok önemli olmadığı düşünülerek terk edildi.
Uçağa manevra kabiliyeti sağlayabilen belirgin teknik çözümlerden biri, geriye doğru süpürülmüş bir kanadın kullanılmasıdır. Bu doğrultuda araştırmalar Tasarım Bürosu uzmanları tarafından yapılmıştır. Sukhoi 1983 den 1988’e kadar olan dönemde.
Geleneksel şemaya kıyasla, WWTP'nin birçok önemli avantajı vardır: büyük bir kaldırma kuvveti oluşturur, uçağın kalkış ve devrilmesini önleyen özelliklerini geliştiren ve makinenin yerleşimini olumlu yönde etkileyen, kargo kompartmanları için daha fazla alan açan, kanat mekanizasyonu için optimum koşulları sağlar. Bununla birlikte, KOS'un ana avantajı, özellikle düşük hızlarda uçağın manevra kabiliyetinde önemli bir artıştır.
Ancak geriye süpürülmüş kanatta, temel olarak yapının tamamen tahrip olmasına yol açabilecek elastik sapma olan oldukça ciddi kusurlar vardır. Bu sorunu çözmek için, genellikle kütlesinde bir artışa neden olan kanadın sertliğini arttırmanız gerekir.
Yeni uçağın görünümü 80'li yılların ortalarında belirlendi, ancak o zaman SSCB'nin yeterli ağırlık / ağırlık oranını sağlayabilen yeterince güçlü bir uçak motoru yoktu. Gerekli özellikleri sağlamak için, tasarımcıların her biri 18,500 kgf itme gücüne sahip iki motor RD-79M kullanmak zorunda kaldılar. Buna göre, C-32 adını alan uçağın tasarımının yeniden yapılması gerekiyordu. Yeni santralin gücü, dövüşçünün bir brülör kullanmadan uzun süre süpersonik bir hızda kalmasını sağladı.
Proje 80'lerin sonunda hazırdı, ancak ülkedeki artan ekonomik problemler neredeyse sona erdi. Neyse ki, donanma savaşçıya ilgi duydu, amiraller ağır uçak taşıyan kruvazörleri yeni araçlarla donatmayı planladılar.
Makinenin geminin versiyonunun katlanır kanatların olması ve aviyonik ve fren kancasının bileşiminde küçük değişiklikler olması nedeniyle yerden farklı olması gerekiyordu. Bu uçak, pratik olarak Su-33'ün teçhizatı ve silahlarıyla değiştirilmiş bir S-32 uçak yapısıydı.
Seri üretime beş yıl içinde başlaması planlanıyordu, ama bu asla olmadı.
SSCB'nin çöküşünden sonra, projenin finansmanı tamamen sona erdi; Kuru. Bu nedenle deneyimli uçak sayısının bir birime indirilmesine karar verildi. Prototip, Su-37 olarak adlandırıldı.
O zaman çok az kişi, Tasarım Bürosu'nun temelde yeni bir araba üretip havaya kaldırabileceğine inanıyordu. Ancak, uçak sadece başarıyla sonuçlandırılmadı, aynı zamanda uçuş testlerine başladı.
Uçağın tasarımında yerli uçak endüstrisindeki en son gelişmeler ve gelişmeler kullanılmıştır: en yeni uzaktan kumanda sistemleri ve yeni nesil servo sürücüler, büyük boyutlu kompozit panellerin üretim teknolojisi, itme vektör kontrollü motorlar.
Tasarımcılar OKB im. Sukhoi ve Irkutsk Havacılık Fabrikası çalışanları, kompozit malzemelerden uzun parçaların üretimi ve birleştirilmesi için yeni bir teknoloji yaratmayı başardı. Bu, eklem sayısını azalttı, yapının sertliğini arttırdı ve savaşçının aerodinamik özelliklerini geliştirdi. "Berkut" un bazı sistemleri ve tasarım öğeleri OKB Tasarım Bürosu tarafından diğer uçaklardan ödünç alındı. Örneğin Sukhoi, savaşçıya bir Su-27 şasisi ve fener monte edildi.
Otomobil ilk uçuşunu Eylül 1997'de yaptı. Beşinci nesil Rus avcının, Amerikan mevkidaşı F-22A Raptor'dan sadece on sekiz gün sonra havaya uçtuğunu ekleyebilirsiniz. Ülkenin 90'lı yılların ortalarında olduğu durum göz önüne alındığında, bu gerçeğe yerli uçak üreticilerinin önemli bir başarısı denilebilir.
Su-37 "Berkut" adı altında, otomobil ilk önce MAKS-1999 havacılık fuarında tanıtıldı. Yakında avcı Su-47 olarak değiştirildi.
2000 yılında, Berkut'un uçuşları “Süpersonik” test programı altında tamamlandı ve 2002'nin başında, Su-47 toplamda 150'den fazla uçuş gerçekleştirdi. Su-47'nin çalışması sırasında elde edilen veriler daha sonra PAK FA'yi oluşturmak için kullanıldı. Genel olarak, makinenin test uçuşları sıfır yılın ortasına kadar devam etti. Büyük ölçüde "Berkut" yardımı ile yürütülen çok sayıda araştırma nedeniyle OKB im. Sukhoi, PAK FA'in gelişimi için bir ihale kazanmayı başardı ve başarıyla yaratılmasını sağladı.
Şu anda, Su-47 avcısı Zhukovsky'deki Uçuş Araştırma Enstitüsü'nün ana test üssünde bulunuyor.
İnşaat açıklaması
Su-47'nin yapıldığı şemaya, "uzunlamasına entegre üç kanatlı uçak" denir, uçağın bir yüksek kanatlı geriye doğru süpürülmüş kanadı, PGO'su ve küçük bir alanın kuyruk alanı vardır.
Uçağın kanadı gövdeyle düzgün bir şekilde birleşerek ortak bir taşıyıcı sistem oluşturur. Bu düzenleme modern savaş uçakları için tipiktir, OKB Tasarım Bürosu'nun en yeni makinelerine uygulanır. Kuru. Su-47'nin bir başka özelliği de, ayarlanmamış hava girişleri olan gelişmiş kanat nodülleridir. Kesitte, bir dairenin sektörüne yakın bir şekle sahiptirler. Savaşçının mürettebatı bir kişiden oluşuyor.
Savaşçıların radar ekranlarında görünürlüğünü azaltan malzemeler ve kaplamaların yanı sıra, kompozit malzemeler uçak tasarımında aktif olarak kullanılıyor, yerli ve yabancı kaynaklar bunu tekrar tekrar bildirdi. Bu konuda resmi veri mevcut değil.
Su-47'nin imalatında, karmaşık bir yapılandırma uçağının yapısal elemanlarını oluşturmayı mümkün kılan ve daha sonra bunları çok doğru bir şekilde birleştiren yeni bir teknoloji geliştirilmiştir. Bu, makinenin kütlesini önemli ölçüde azaltmaya, kaynağı arttırmaya ve savaşçı imalatında işgücü maliyetlerini önemli ölçüde azaltmaya izin verdi. Geliştiriciler, Su-47'nin yaratılmasının, artan veya azalan yüklere bağımsız olarak adapte olabilen akıllı kompozit malzemeleri kullandığını söylüyor.
Uçağın kanadı, kök kısmında bir ileri süpürme ve konsol bölümünde geri bir süpürme içerir,% 90'ı kompozit malzemelerden yapılmıştır. Su-47'nin kanadı aileronlar ve flapononlarla donatılmıştır.
Su-47 avcı uçağı, yamuk bir şekle sahip, tam daire ön yatay bir kuyruk ile donatılmıştır. Ön kenarının süpürülmesi yaklaşık 50 ° ve yayılma alanı yaklaşık 3,5 metredir.
Uçağın kuyruğu da tamamen dönüyor, ön kenardaki süpürme açısı 75 °.
"Altın Kartal", dışa doğru "çökmüş" omurgalara sahip iki kanatlı dikey tüylere sahiptir. Su-27 ile karşılaştırıldığında, Berkut'un dikey kuyruk alanı gözle görülür şekilde daha küçüktür ve bu, omurgaların “çöküşü” ile birlikte uçağın düşman radarı için görünürlüğünü azaltır.
Avcı uçağının gövdesi ovalin yanında bir kesite sahiptir, neredeyse tamamen titanyum ve alüminyum alaşımlarından yapılmıştır. Burun konisinin ön kısmı, belirgin bir nervür ile düzleştirilmiştir. Uçağın kuyruğunda iki kaplama daha vardır, görünüşe göre elektronik ekipmanı barındırmak için hizmet edebilirler.
Fener kokpit "Berkuta" neredeyse tamamen lamba Su-27'yi tekrarlar. Doğru, fotoğraflardan birinde, bir bağlayıcılığa sahip olmadığı göze çarpıyor (aynısı Amerikan F-22 Raptor'a da takılmış). Bu tasarım pilotun görünürlüğünü arttırmakta ve ejeksiyonda belirli zorluklar yaratabilmesine rağmen uçağın EPR'sini azaltmaktadır.
Bir fırlatma koltuğu olan K-36DM, 30 ° 'lik bir eğimi olan kabine monte edilmiştir. Bu tasarım, manevra kabiliyetine sahip hava muharebesi sırasında meydana gelen pilot önemli aşırı yüklemeler üzerindeki etkisini azaltır. Uçağa, uçağın ters çevrilmiş pozisyonunda alçak yerlerde fırlatılsa bile pilotun kurtarılmasını sağlayacak daha modern bir koltuk takmayı planladılar.
Su-47 avcı uçağı, ön direğe sahip üç tekerlekli bisiklet geri çekilebilir iniş takımı ile donatılmıştır. Ana iniş takımı gövdeye tutturulmuş ve makinenin hava girişlerinin arkasında bulunan özel bir niş içinde bir dönüşle öne katlanmıştır. İki tekerlekli ön raf, gövde boşluğuna ileri geri çekilir.
Deney uçağının elektrik santrali, her biri 15.600 kgf gücüne sahip iki D-30F6 motorundan oluşuyordu. MiG-31 önleyicisine benzer bir motor takılıdır. Bununla birlikte, bu uçak motorlarının kullanılması gerekli bir önlem olarak kabul edildi, geliştiriciler gelecekte AL-41F motorlarını bir itme vektör kontrol sistemi ile donatılmış olan Su-47'ye kurmayı planladılar. Uçağın hava girişleri düzenlenmemiş, kanat akıntılarının altına yerleştirilmişlerdir. Hava kanalı S şeklindedir, bu kompresör bıçaklarını kapatır ve uçağın EPR'sini azaltır. Gövdenin üst yüzeyinde ilave hava girişi için kullanılan iki kapak vardır.
Su-47 Berkut, modern araç üstü ekipmanlarla donatılmıştır - uçak, yerli sanayinin sunabileceği en iyi şekilde kuruldu. Başlangıçta, avcı dijital çok kanallı DESU, otomatik entegre bir kontrol sistemi, lazer jiroskoplarında YSA içeren bir navigasyon sistemi, uydu navigasyonu ve dijital harita adı verilen bir cihazla donatılmalıdır. Makine, bir yandan düşük hızlı kol ve bir gerginlik göstergesi motor kontrol kolu (RUD) kullanılarak kontrol edilir.
Yerleşik radyo elektronik sisteminin antenlerini yerleştirmek, yaratıcıların platforma dairesel bir görünüm kazandırmaya çalıştıklarını göstermektedir. Ana radar, makinenin burnuna yerleştirilir, makinenin kuyruğuna, motorun nozulları ile kuyruk grubunun arasına iki anten daha yerleştirilir. Buna ek olarak, dikey kuyruk çoraplarına, kanat çıkıntılarına ve ön yatay kuyruka ilave anten takılması muhtemeldir. Su-47'ye hangi radar istasyonunun monte edildiğine dair kesin bir bilgi yoktur.
Savaşçı, kokpitin önündeki ileri gövdede bulunan bir optik konum istasyonuyla donatılabilir. Pilotun değerlendirmesini kötüleştirmemek için hafifçe sağa kaydırılır.
Su-47 deneyimli bir uçaktır, bu yüzden onun üzerindeki silahlar kurulmamıştır. Bununla birlikte, gerekirse, "Berkut" çok etkileyici bir roket silahı silahlanma kompleksi ile donatılabilir. Diğer gizli savaş araçlarında olduğu gibi, Su-47 de güdümlü füzelerin (UR) ve bombaların konuşlandırılması için geniş iç bölmelere sahip. Ek olarak, süspansiyonun dış noktalarına silahlar yerleştirilebilir, bununla birlikte uçağın radar için görünürlüğünü önemli ölçüde artıracaktır.
Su-47'nin ana füze silahlandırması, aktif radar rehberliği, küçük bir uzatma kanadı ve katlanır kafes dümenleriyle orta menzilli bir UR olacaktı. NPO Vympel, doğrudan akışlı bir jet motoruyla yeni bir roketin başarıyla yaratıldığını duyurdu, Berkut'un donatılması planlandı.
Ayrıca, Su-47'nin silahları için uzun menzilli ve ultra uzun menzilli füzeler kullanabilirsiniz, örneğin, süpersonik hızlara ulaşabilen ve 400 km mesafedeki hedefleri vurabilen iki aşamalı bir UD olan KS-172. Savaşçının silah kompleksinin önemli bir bileşeni, farklı yönlendirme kafalarına sahip kısa menzilli güdümlü füzeler de olabilir.
Bir top olarak Su-47, 30 mm'lik otomatik bir tabanca GSH-301 kullanıyor.
karakteristikleri
|Uzunluk m||22,6|
|Yükseklik, m||6,4|
|Kanat açıklığı, m||16,7|
|Kanat alanı, m2||56|
|Ağırlık, kg:|
|normal kalkış||25670|
|maksimum kalkış||34000|
|Motor tipi||turbofanlar|
|Motor yapmak||D-30F11|
|Motor baskı, kgf||15600|
|Maks. hız, km / sa (M):|
|yerde||1400 (1,12)|
|yükseklikte||2200 (2,1)|
|Pratik alan, km||3300|
|Pratik tavan, m||18000|
|mürettebat||1|