Lockheed'in son uçağı: Alcor C-6-1 Junior Transport
1934'te Lockheed Brothers Aircraft, Duo-6 deney uçağı üzerindeki çalışmalarını tamamladı ve iflas etti. Ancak Baş Tasarımcı Allan Haynes Lockheed çalışmaya devam etti ve birkaç yıl sonra orijinal çift motorlu uçağın yeni bir versiyonunu sundu. Şimdi, müşterilere Alcor C-6-1 Junior Transport adlı tam teşekküllü bir yolcu uçağı teklif edildi.
Başka bir girişim
1934-37'de, çeşitli sorunlara rağmen, A. Lockheed fikirlerini geliştirmeye devam etti ve bir yolcu uçağı için yeni bir proje geliştirdi. Şubat 1937'de gelecek vaat eden bir makineyi inşa edecek, test edecek ve pazara sunacak yeni bir şirket kurdu. San Francisco merkezli şirketin adı Alcor Aircraft Corp. (Alcor - Allan Lockheed Şirketi).
Organizasyonel sorunları çözen A. Lockheed, tasarımı tamamladı ve bir prototip makinenin yapımına başladı. Yeni tip yolcu uçağı, C-6-1 Junior Transport adını aldı. İnşaat, 1938'in başlarına kadar devam etti, ardından prototip tescil edildi (kayıt numarası NX15544) ve test için çıkarıldı.
Projenin amacı, daha önce olduğu gibi, orijinal düzende çift motorlu bir elektrik santraline sahip hafif bir kargo-yolcu uçağının yaratılmasıydı. İki motor nedeniyle, yüksek bir toplam güç sağlaması planlandı ve bunların gövdenin burnundaki ortak bir kaplama altına monte edilmesinin aerodinamiği iyileştirmesi gerekiyordu. Daha önce, böyle bir şema Duo-4/6 uçağında test edildi ve iyi olduğu kanıtlandı.
Yeni tasarım
C-6-1, kanadın ön kenarında küçük bir tarama ve geleneksel kuyruk ile konsol alçak kanatlı bir uçak şeklinde yapıldı. Planör karışık bir tasarıma sahipti; en çok yüklenen elemanlar çelik borulardan, geri kalan parçalar ise ladin ağacından yapılmıştır. Kaplama, kontrplak ve duralumin elemanlarını içeriyordu.
Gövdenin burnu metalden, geri kalan bölümler ahşaptan yapılmıştır. Gövdenin içinde sırayla bir çift kokpit, bir yolcu kabini, bir bagaj bölmesi ve bir radyo ekipmanı bölmesi yer aldı. Gövde, uzunluğunun yarısında orta bölüme bağlandı.
Kanat, ahşap çerçeve elemanlarına sahip iki çelik direk temelinde inşa edilmiştir. Orta bölümde, yanında sökülme olasılığı olan bir duralumin kılıfı bulunan yakıt depoları vardı. Bölümlerin geri kalanı kontrplak ile kaplanmıştır. Kanat mekanizasyonu, hidrolik olarak çalıştırılan kanatlardan ve Fries tipi kanatçıklardan oluşuyordu.
Gövdenin burnunda, kanatla sorunsuz bir şekilde birleşen ve santral için kaporta görevi gören gelişmiş akışlar vardı. C-6-1, her biri 6 hp kapasiteli bir çift Menasco C4S-250 Super Buccaneer motorla donatıldı. Hava soğutmalı altı silindirli sıralı motorlar "yanlarına yatırıldı", silindir blokları uçağın uzunlamasına eksenine çevrildi. Motor takozları, uzunlamasına kirişler yardımıyla kanat direklerine bağlandı.
Motorlar, değişken hatveli sabit dönüş hızına sahip Hamilton Standard pervaneleriyle donatıldı. Pervane milleri, uçak ekseninin kenarlarına 4 ° sapma ile yerleştirildi. Süpürülmüş diskler arasında 300 mm'lik bir boşluk vardı.
Uçak, kuyruk tekerleği olan üç noktalı bir iniş takımı aldı. Ana destekler orta kısma bağlandı ve geri çevrilerek kanat içine çekildi; tekerlek hasat sırasında 90 ° döndü. Ana payandaların izi 4 m'yi aştı, bu da taksileme, kalkış ve iniş sırasında iyi bir denge sağladı.
İki kişilik kokpit, o zamanın karakteristiği olan eksiksiz bir gerekli cihaz ve alet seti aldı. Direksiyon yüzeylerinin kontrolü bir kablo tesisatı ile gerçekleştirildi. Önemli hacimli yolcu kabini, merkezi koridorlu üç sıra halinde altı koltuk barındırıyordu. Kokpitin arkasında bir kargo ambarı ve kompakt bir tuvalet kabini vardı. Uçağın içine ulaşım iskele tarafında bulunan bir kapı ile sağlanıyordu.
Alcor C-6-1 uçağının kanat açıklığı 14,9 m'yi aştı, uzunluğu 9,65 m idi.Boş uçak 1,88 ton ağırlığındaydı.Maksimum kalkış ağırlığı 2,8 tondan fazlaydı.Hesaplamalara göre, daha güçlü motorlar sayesinde, yeni uçağın uçuş özellikleri önceki deneysel Duo-4/6'yı geçmeliydi.
Uçak park halinde. Vidalar arasındaki minimum boşluğu görebilirsiniz. Fotoğraf Alternathistory.com
Kısa denemeler
C-6-1 prototip uçağının yapımına 1937'nin sonunda başlandı ve 1938'in başına kadar devam etti. Bitmiş araba, testlerin yapılmasının planlandığı San Francisco havaalanına teslim edildi. İlk uçuş 6 Mart'ta gerçekleşti ve herhangi bir şikayet olmadan gitti. Şehir bölgesinde ve körfezde uçuşlar birkaç hafta devam etti ve tüm ana özellikleri yakalamayı mümkün kıldı.
Nominal modda çalışan iki motorlu uçağın maksimum hızı 340 km / s'ye ulaştı. Seyir daha düşüktü - 305 km / s. Servis tavanı 7300 m'yi aştı, menzil 1300 km'nin üzerindeydi. Bir motor kapalıyken, C-6-1 maksimum hız 235 km / s'ye düşmesine ve seyir hızı 210 km / s'ye düşmesine rağmen uçmaya devam edebilir ve iyi uçuş özelliklerini koruyabilir. Bir motorda, uçak sadece 3800 m tırmandı.
Önceki deneysel makineler gibi, yeni uçak da tek motorla güvenle havalandı, uçtu ve indi. Aynı zamanda, dümen tarafından kolayca savuşturulan, çalışmayan motora doğru hafif bir sapma vardı. Bu nedenle, acil durum dahil tüm modlarda yolcu Alcor C-6-1'i pilotlamak zor değildi - ve uçak güvenlik açısından rakiplerle olumlu bir şekilde karşılaştırılıyor.
Daha 1938 baharında, Alcor Aicraft potansiyel müşterilerin dikkatini çekmek için bir reklam kampanyası başlattı. Bu dönemde, Amerikan hava yolculuğu yavaş yavaş krizden çıkıyor, yeni şirketler ortaya çıktı ve tüm ana sınıflardan uçaklara ihtiyaçları vardı. A. Lockheed, yerel hatlarda faaliyet gösteren ve küçük yolcu uçaklarına ihtiyaç duyan havayollarının ilgisini çekmeyi planladı.
Test ve gösteri uçuşları dönüşümlü olarak gerçekleştirildi. Uçak üreticileri, müşterilere uçağı iki ve bir motorda uçuşta gösterdi - ana avantajlarını gösterdi. Bazı haberlere göre, belirli bir zamandan itibaren, seri uçak tedariki için bir sözleşmenin yakında imzalanmasıyla ilgiliydi.
Bir sonraki uçuş 27 Haziran 1938'de planlandı. Uçakta bir test pilotu ve bir yolcu vardı. Araba havaya kaldırıldı ve San Francisco Körfezi'ne götürüldü. Körfez üzerinde bir dalış sırasında uçak kontrolünü kaybetti. Mürettebat durumu düzeltemedi ve paraşütle kaçmak zorunda kaldı. Mürettebatsız kalan deneyimli C-6-1, aşağı doğru geniş bir sarmala girdi, suya sert bir iniş yaptı ve battı.
Uçuşta deneyimli Alcor C-6-1. Fotoğraf Aviadejavu.ru
İlk ve son
Alcor C-6-1 Junior Transport uçağı sadece bir kopyada mevcuttu ve neyse ki sigortalıydı. Ancak sigorta ödemesi sadece geliştirici şirketin mevcut borçlarını kapatmaya yetti. Çalışmaya devam etmek için yeni krediler veya ilgilenen yatırımcılar gerekiyordu. Doğal olarak, A. Lockheed şirketini ve tek projesini kurtarmaya çalıştı.
Yeni yatırımcı bulmak mümkün olmadı. Batık uçağın restorasyonu mümkün değildi ve yenisinin inşası için fon yoktu. Aylarca süren bilinmezlikten sonra, 1939'da Alcor Aircraft Corp. faaliyetlerine devam edilememesi nedeniyle kapatılmıştır. C-6-1 projesi durduruldu ve artık yenilenmedi.
Ne yazık ki bu, Allan H. Lockheed'in bilim alanındaki son bağımsız gelişimiydi. havacılık... C-6-1'in başarısızlığından sonra uçak endüstrisinden emekli oldu ve daha sonra başka işlere geçti. XNUMX'larda, yeni uçakların geliştirilmesine danışman olarak dahil oldu - ancak baş tasarımcı rolünde değil. Genel olarak, A. Lockheed'in havacılık teknolojisinin yaratıcısı olarak deneyimi yeni projeler için faydalı oldu. Bununla birlikte, hiçbiri bariz avantajlar sağlayan orijinal şemayı kullanmadı.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.