genelde umursamaz hayatlarına devam ederler. sanki hiçbir şey olmamış gibi oyun oynarlar falan filan.
hele bir de, aylardan temmuz ise, değil tabi, o akdeniz akşamlarıydı, neyse, hele bir de kendinizi teslim ettiyseniz beyzadeye ve sizin onu bırakamayacağınızdan eminse ya da bir şekilde bunu biliyorsa hiç beklemeyin pişman olmasını. "iki gün sonra geri döner." diye düşünür, üzülmez, oturur öyle. "oh be dünya varmış!" der. canım benim. bir hafta sonra yüzünüzü gördüğünde afallar, pişmanlığı yüzüne dökülür birer birer.
düdüt: neticede, mesele ayrılık. zottirik bir konu değil ki bir kenara fırlatılıp atılsın.
kendisi, toplum yargıları üzerinden hareket ederek pişmanlığını içine atsa da, sırf inadı yüzünden geri dönmeye kalkışmasa da, güzelim bir ilişkiyi rezil etmiştir ya da edilmesine izin vermiştir. ayrılık işte, o da üzülecek karşı taraf da. ne saçmalıyorum ben?!