Amerikancılık (sapkınlık) - Americanism (heresy)
|Katolik Kilisesi tarihinde kilise ve devletin ayrılması|
Amerikancılık , 1900'lerde, bazı Amerikalı Katoliklere atfedilen ve Holy See tarafından sapkınlık olarak kınanan siyasi ve dini bir bakış açısıydı . 1890'larda, Avrupalı "kıtasal muhafazakar" din adamları , suçlamaları reddeden Amerikan Katolik hiyerarşisinin birçok üyesinin inançları ve öğretileri arasında, Papa'nın 1864'teki Hatalar Dersi'nde kınadığı modernizm veya klasik liberalizm belirtilerini tespit ettiler.
Papa Leo XIII , Testem iyevolentiae nostrae olarak yayınlanan Kardinal James Gibbons'a yazdığı bir mektupta bu fikirlere karşı yazdı . Papa, kilisenin ve devletin "ayrıldığı ve boşandığı" Amerika için ağıt yaktı ve Katolik Kilisesi ile Devlet arasında Avrupa çizgisinde daha yakın bir ilişki tercihini yazdı.
Uzun vadeli sonuç, Birleşik Devletler'deki Katolik Kilisesi'ni büyük ölçüde kontrol eden İrlandalı Katoliklerin, Papa'ya artan bir şekilde tam bağlılık göstermeleri ve Katolik kolejlerinde liberal düşüncenin izlerini bastırmaları oldu. Temelde, kıtadaki muhafazakar Avrupalılar, Almanya, Fransa ve diğer ülkelerdeki Katolik Kilisesi'ne yönelik ağır saldırılara öfkelenerek Amerika'daki bireyci tavrı ortadan kaldırmak için harekete geçtiğinden, çatışma kültüreldi.
Avrupa'da
1870'te başlayan Üçüncü Fransız Cumhuriyeti sırasında, Fransız Katolikliğinin gücü ve etkisi giderek azaldı. Fransız hükümeti, Kilise üzerinde gittikçe daha katı yasalar çıkardı ve Fransız vatandaşlarının çoğu itiraz etmedi. Gerçekten de, rehberlik için ruhban sınıfına değil, yasa koyuculara bakmaya başladılar.
Bunu gözlemleyen ve 1892'de Fransız Katolikleri sadakatle Cumhuriyet'i kabul etmeye çağıran Papa XIII.Leo'nun eylemiyle cesaretlendirilen birkaç genç Fransız rahip, Kilise gücündeki düşüşü durdurmaya karar verdi. Kilise'nin ağırlıklı olarak monarşistlere sempati duyması ve Cumhuriyet'e düşman olması ve kendisini modern felsefe ve uygulamalardan uzak tutması nedeniyle insanların ondan uzaklaştığını belirlediler. İlerici rahipler, Kilise'nin bireysel karakteri geliştirmek için çok az şey yaptığına ve dini kuralların rutin tarafına çok fazla vurgu yaptığına inanıyorlardı. Ayrıca, Katolikliğin sosyal hareketler, kulüplerin organizasyonu veya yerleşim yeri kurma gibi modern propaganda araçlarından pek yararlanmadığını da belirttiler. Kısacası, Kilise modern ihtiyaçlara uyum sağlamamıştı ve bu rahipler bunu düzeltmek için çabaladılar. Toplayıcı çığlıklarından biri olan "Allons au peuple" ("İnsanların yanına gidelim") için yerli bir havariliğe başladılar . Sosyal ve hayırsever projeler, rahipler ve cemaatçiler arasında daha yakın bir ilişki ve hem din adamlarında hem de dinsizlikte kişisel inisiyatifin genel olarak geliştirilmesi için ajite ettiler. Doğal olarak Amerika'ya ilham aradılar. Orada özgür bir halk arasında, rahiplerin alenen saygı duyduğu ve Katolik girişiminin her projesinde agresif bir gayretle dolu güçlü bir Kilise gördüler.
Isaac Hecker
1890'larda, bu sorun bir biyografi Kontesi Ravilliax en çeviri tarafından Avrupa Katoliklere dikkatine zorla getirildi Isaac Thomas Hecker Paulist babası tarafından Walter Elliott tarafından tanıtımıyla, Abbé Felix Klein Vatikan'dan en firesini çekiyor. Paulist Peder Elliott tarafından 1891'de İngilizce olarak yazılan biyografisi, altı yıl sonra Fransızcaya çevrildi ve Fransızlara bir ilham kaynağı oldu. Yaygın olarak "Sarı Ok" olarak bilinen Peder Hecker, bu noktada yıllardır ölmüştü ve Papa tarafından hiçbir zaman hoşnutsuzlukla görülmemişti. Bununla birlikte, Hecker'in biyografisinin bu çevirisi ve Abbé Klein'in kitaba girişi onun gerçekte olduğundan çok daha radikal görünmesine neden oldu.
Hecker, Katolik öğretisinin belirli noktalarını vurgulayarak Protestan Amerikalılara ulaşmaya çalışmıştı, ancak Papa XIII. Leo, bu çabayı Katolik doktrininin sulandırılması olarak anladı. Hecker, Papa'nın Pelagian sapkınlığını öne sürdüğü "doğal erdem" gibi terimler de kullanmıştı . Paulist Babaların üyeleri vaatler aldıkları , ancak dini tarikatların yeminlerini etmedikleri için, birçokları Hecker'in dış otorite ihtiyacını reddettiği sonucuna vardı.
Fransız liberaller, Peder Hecker'ı modern zamanlara ve modern özgürlüğe olan sevgisi ve liberal Katolikliğe olan bağlılığından dolayı özellikle takdir ettiler. Gerçekten de onu bir tür koruyucu aziz olarak kabul ettiler. Peder Hecker'in hayatından ve karakterinden esinlenen aktivist Fransız rahipler, rahip kardeşlerini siyasi sistemi kabul etmeye ikna etme ve ardından izolasyonlarından kurtulma, kendilerini ülkenin entelektüel yaşamıyla temasa geçirme görevini üstlendiler. sosyal iyileştirme çalışmasının aktif bir parçası . 1897'de, Roma'daki Papalık Kuzey Amerika Koleji'nin eski Rektörü Monsenyör Denis J. O'Connell , Fribourg'daki Katolik Kongresi'nde Peder Hecker'in fikirleri adına konuştuğunda hareket yeni bir ivme kazandı .
Muhalefet
Klasik liberalizmin taraftarları tarafından Kilise'nin muamelesi arasında çarpıcı farklılıklar gören Katolikler , zararlı modernizmin belirtileri olarak gördükleri şey karşısında alarma geçti . Fransa'da muhafazakarlar, neredeyse bir adama göre, demokratik başrahiplere güvenmeyen ve onlardan hoşlanmayan anti-cumhuriyetçilerdi. Papa'ya şikayette bulundular ve 1898'de Abbé Charles Maignen, Le Père Hecker adlı yeni harekete karşı ateşli bir polemik yazdı , bu aziz mi? ("Peder Hecker Aziz mi?"). Avrupalı muhafazakarlar, Orta Batı'daki Amerikan Katolik Kilisesi'ne giderek daha fazla hakim olan İrlandalılara güvenmeyen Alman Amerikan Katolik piskoposları tarafından takviye edildi. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en önde gelen Alman Katolik teolog Arthur Preuss (1871–1934) açık sözlü bir düşmandı ve akademik dergisi Fortnightly Review'u saldırılarla doldurdu .
Birçok güçlü Vatikan otoritesi de "Amerikalı" eğilime karşı çıktı. Bununla birlikte, Papa Leo XIII , sadakatleri ve inançları nedeniyle sık sık övdüğü Amerikan Katoliklerini cezalandırma konusunda isteksizdi. 1899'da Kardinal Gibbons şöyle yazdı: "Açıktır ki, bir bütün olarak ele alındığında, bazılarının 'Amerikancılık' olarak belirlediği bu görüşlerin onayımızı alamayacağı açıktır."
Bastırma
Papa Leo XIII , 1895 ansiklopedisi Longinqua oceani'de ("Okyanusun Geniş Genişliği"), Amerikan Kilisesi hakkında genel olarak olumlu bir görüş belirtmiş, çoğunlukla ABD'de Katolikliğin başarısı hakkında yorumda bulunmuş, ancak aynı zamanda Kilise'nin "getireceği görüşü" de belirtmiştir. Özgürlüğün yanı sıra yasaların ve kamu otoritesinin himayesinden de yararlanırsa daha bol meyve verir. " Leo, Amerikan kilise hiyerarşisini, bu eşsiz kilise ve devlet ayrılık sistemini desteklememesi konusunda uyardı.
1898'de Leo, kilisenin ve devletin "ayrıldığı ve boşandığı" Amerika için ağıt yaktı ve Katolik Kilisesi ile Devlet arasında Avrupa çizgisinde daha yakın bir ilişki tercih ettiğini yazdı.
Son olarak, Testem iyevolentiae nostrae (22 Ocak 1899; "Hayırseverliğimizin Tanıklığı") mektubunda Leo, Baltimore Başpiskoposu Kardinal James Gibbons'a hitaben , Amerikancılığın diğer biçimlerini kınadı. Katoliklik uzun zamandır ulusların diğer dinlere tahammül etmesine izin vermişti, ancak Kilise, Katolik İnancının mümkün olduğunda desteklenmesi gerektiğine inanıyor.
Papa Leo XIII , bazı Amerikalı Katoliklerin Kültürel liberalizmiyle ilgili endişelerini de dile getirdi : sadıkların doktrine kendileri için karar veremeyeceğine işaret etti (bkz. Kafeterya Katolik ). Katoliklerin Kilise’nin yüksek öğretme otoritesine itaat etmesi gerektiğini vurguladı . Genel olarak, çocukları Hristiyan yetiştirme tarzlarına zarar verebilecek okullara maruz bırakmanın tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Papa, belirli bir konuşmanın genel ahlaka zarar verebileceğini hissettiği için tüm görüşlerin kamuya duyurulması gerektiği fikrini alaya aldı. Ayrıca Hecker ve Amerikancılığın biyografisini de kınadı.
Bu belge aşağıdaki doktrinleri veya eğilimleri kınadı:
- İtaatsizliğe yol açan manevi yaşamda iç inisiyatifte gereksiz ısrar
- Dini yeminlere saldırılar ve modern dünyada dini tarikatların değerinin aşağılaması
- Katolik doktrini küçültmek
- Manevi yönün önemini en aza indirmek
Özet, Hecker ve Amerikalıların yukarıdaki noktalarda herhangi bir çürük doktrin tuttuklarını iddia etmedi. Bunun yerine, yalnızca bu tür görüşler varsa, yerel hiyerarşinin onları ortadan kaldıracağını belirtti.
Amerikan cevabı
Testem hayırseverliğine yanıt olarak , Kardinal Gibbons ve diğer birçok Amerikalı öncü , Roma'ya neredeyse oybirliğiyle yanıt vererek, Amerikan Katoliklerinin mahkum edilen görüşlerden herhangi birine sahip olduğunu reddetti. Hecker'in Katolik ilkelerinden en ufak bir sapmayı tam ve en katı uygulamalarıyla asla kabul etmediğini iddia ettiler.
Kınamanın neden olduğu rahatsızlık hafifti; Neredeyse tüm ahlaksızlar ve din adamlarının önemli bir kısmı bu olaydan habersizdi. Bununla birlikte, papanın brifingi Fransa'daki muhafazakarların konumunu güçlendirdi. Leo'nun açıklamaları, Amerikan hareketini etkili bir şekilde sona erdirdi ve Amerikalı ilerici Katoliklerin faaliyetlerini kısıtladı. Tarihçi Thomas McAvoy, Amerikan Katoliklerinin entelektüel yaşamları üzerinde uzun vadeli ciddi olumsuz etkiler olduğunu savunuyor.
Minnesota, Saint Paul başpiskoposu ve en önde gelen modernleştirici John Ireland , görüşlerinden ötürü kınamadan kaçınmak için yumurta kabukları üzerinde yürümek zorunda kaldı. İrlanda, Katolik Kilisesi'nin sosyal ve dini değerlerini Amerikan siyasi ve kültürel değerlerine, özellikle din özgürlüğüne, kilise ile devletin ayrılmasına, Katolik olmayanlarla işbirliği yapmaya ve dini karar alma süreçlerine katılmaya çalıştı. Fikirlerinin çoğu, Papa XIII.Leo'nun Testem hayırseverliği (1899) tarafından bir sapkınlık ve Amerikancılık olarak dolaylı olarak kınandı . Bununla birlikte, İrlanda görüşlerini yaymaya devam etti. Benzer Avrupa görüşleri Papa Pius X'in Pascendi Dominici gregis (1907) tarafından kınandığında , İrlanda, papanın modernizmin sapkınlığını ilan ettiği şeye karşı aktif bir şekilde kampanya yürüttü . Görünüşe göre bu tutarsız davranış, İrlanda'nın Kilise'yi alakasız kılan "aşırı muhafazakarlık" ile "aşırı liberalizm" arasında Kilise'nin mesajını göz ardı eden "altın bir anlam" kavramından kaynaklanıyordu.
"Amerikanlaşma"
Aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri piskoposları arasında, büyük ölçüde göçmen cemaatlerine en iyi nasıl hizmet edecekleri ve onlara nasihat edecekleri konusunda güçlü bir fikir ayrılığı vardı. Baltimore'dan Kardinal Gibbons ve Dubuque'den Başpiskopos John J. Keane , Katolikleri asimile olmaya ve Amerikan toplumunda aktif bir rol almaya teşvik etmeyi tercih edenler arasındaydı. Bu amaçla, Katolik yüksek öğreniminin güçlü destekçileri olma eğilimindeydiler. New York Başpiskoposu Michael Corrigan gibi daha muhafazakar piskoposlar, Katoliklerin Protestan kültürüne ne kadar çok adapte olurlarsa, kültürlerini, miraslarını ve dinlerini kaybetme olasılıklarının o kadar yüksek olacağından endişe duyuyorlardı. Corrigan, belirli bir ortak etnik kökene sahip Katoliklere hizmet eden ulusal cemaatlerin güçlü bir destekçisiydi .
Ayrıca bakınız
Referanslar
daha fazla okuma
- Murray, John Courtney. Dini özgürlük: Katolik çoğulculuk mücadelesi (1993) 278 sayfalık alıntılar ve metin arama
- McAvoy, Thomas T. Roma Katolikliğinde Amerikalı Sapkınlık 1895-1900 (1963) Notre Dame Üniversitesi Yayınları.
- McAvoy, Thomas T. "Amerikancı Tartışmadan Sonra Katolik Azınlık, 1899-1917: Bir Araştırma", Review of Politics , Ocak 1959, Cilt. 21 Sayı 1, s. 53–82 , JSTOR
- Smith, Elwyn A. "Birleşik Devletler'deki Katolik Kilisesi'nin Temel Kilise-Devlet Geleneği." Kilise Tarihi 1969 38 (4): 486-505. JSTOR'da
- Thomas, Samuel J. "The American Periodical Press and the Apostolic Letter 'Testem Benevolentiae", Catholic Historical Review , Temmuz 1976, Cilt. 62 Sayı 3, s. 408–423