We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İkinci Dünya Savaşı'nın güçlü, ayrıntılı ve iç ısıtan hikayesi - Mass Observation projesi için ana cepheyi tanımlayanların (Nella Last gibi) daha önce duyulmamış sesleriyle anlatılıyor. Jerry kesinlikle bizden herhangi bir değişiklik almıyor'. Altı yıl boyunca Britanya halkı bombalara ve işgal tehdidine katlandı ve 140.000'den fazla sivil öldü veya ciddi şekilde yaralandı. Erkekler ve kadınlar rekor sayıda silahlı kuvvetlerde görev yapmaya çağrıldı ve herkes hava saldırıları ve karneyle karşılaştı. Bu korkunç zamanlarda, 1930'larda sıradan kadın ve erkeklerin seslerini toplamak için kurulan "Kitlesel Gözlem" projesi için hemen her yaştan, sınıftan ve meslekten gönüllüler günlükler yazdılar. Daha önce hiç yayınlanmamış birçok günlük kullanan bu kitap, savaşın - askeri çatışmanın ve esas olarak iç cephedeki yaşamın - hikayesini bu sesler aracılığıyla anlatıyor. Tüm bunlara rağmen, insanlar hayatlarını yaşamaya, aşık olmaya, iyi bir yemek özlemine, ofis meslektaşlarından şikayet etmeye ya da bir bomba tarafından tahrip edilen tahsis edilen patateslerin yasını tutmaya devam ediyor.
1943 yılının Temmuz ayının son günlerinde İngiliz ve Amerikan uçakları, Alman şehrini haritadan silmek amacıyla Hamburg'a 9.000 ton bomba attı. Ortaya çıkan ateş fırtınası bir ay boyunca yandı ve 40.000 sivilin ölümüne neden oldu. Cehennem, korkunç bir yıkımın yakıcı bir öyküsüdür: Müttefiklerin yüksek patlayıcı ve yangın bombalarından nasıl ve neden bir dolu yağdığını; kıvılcım kar fırtınası, kasırga kuvvetli rüzgarlar ve 800 derecelik sıcaklıklar; bodrumlarda sinmiş ya da eriyen sokaklarda mücadele eden hayatta kalanlar; bir şehrin ve halkının yukarıdan yok edilmesine yakın.
Doğu Cephesi üzerindeki hava savaşı konusunda dünyanın önde gelen uzmanlarından biri olan Christer Bergström tarafından derlenen Kursk: The Air Battle, bu harekat alanında hava savaşının ana aşamalarını kapsayan bir kitap serisinin üçüncüsü. . 2. Dünya Savaşı sırasındaki tüm Luftwaffe tarihçilerinin ve özellikle Doğu Cephesi'ne özel ilgi duyanların okuması gerekecektir. Alman Kursk saldırısı, Zitadelle Operasyonu, 4 Temmuz 1943'te başlatıldı. Güçlü Sovyet savunması, Almanların planladıkları atılımı gerçekleştirememesini sağladı ve üç hafta sonra, iki karşı saldırının gördüğü gibi, savunma Sovyetler tarafından saldırıya çevrildi. Kızıl Ordu inisiyatifi ele geçirdi ve sonunda Almanları geri çekilmeye zorladı. Ağustos ayı boyunca, Sovyet kuvvetleri Oryol, Belgorod ve Kharkov gibi stratejik şehirleri geri aldı. Bu kitap, bu operasyonun bir parçası olan hava muharebelerinin ayrıntılı bir tarihini sunar. Bugüne kadar, kelimenin tam anlamıyla binlerce uçağın karşı karşıya geldiği savaşın hava yönleri hakkında İngilizce tek bir çalışma yazılmadı. Yazarların yazma gücü, ayrıntılarında, hikayeyi her iki tarafın bakış açısından ve hem stratejik hem de taktik bağlamlardan anlatabilme yeteneğinde yatmaktadır. Ayrıca çok sayıda benzersiz görgü tanığı materyali vardır ve metne çok sayıda oran ve daha önce yayınlanmamış fotoğraflar, biyografi kutuları, artı veri tabloları, teknik değerlendirmeler ve ekler eşlik edecektir.
Bu, Alman Panzer kuvvetini Birinci Dünya Savaşı'ndan hemen sonraki yıllardan İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar olan kökenlerini incelemek için Klasik Renkler serisinin başarılı ve görsel olarak çekici biçimini kullanan on başlıktan oluşan bir dizinin ikinci kitabıdır. Bu kitap, 1940'ta Almanların Norveç ve Danimarka'yı işgalleri ile devam eden Blitzkrieg kampanyalarını ve daha sonra Alçak Ülkeler ve Fransa'ya yapılan saldırıyı anlatıyor. İkinci Dünya Savaşı'nda Alman zırhlı savaşı konusunda bir otorite olan Mark Healy tarafından yazılan anlatı metni, 1940 yılındaki olayları ele alıyor. sadece altı hafta. Bu aynı zamanda 1930'lar boyunca Guderian ve destekçileri tarafından savunulan zırhlı savaş taktiklerinin ezici bir şekilde kanıtlandığı yıldı. Fransızların teslim olmasının ardından ve artık savaş kazandıran bir silah vermek zorunda olduğundan emin olan Hitler, 1941 yazındaki en büyük meydan okumasına hazırlanmak için Panzerwaffe'nin gücünün iki katına çıkarılmasını emretti. Bu cilt, aşağıdakilerin tümünü kapsar. alanlar: Polonya harekatının ardından Panzer Tümenleri Panzerwaffe'ye hafif tümenler; Danimarka ve Norveç'te panzer operasyonları; yeni ekipman akışı - Panzerjäger, Sturmgeschütz, Schützenpanzerwagen ve batıdaki saldırıdan önce ilk kundağı motorlu topçu; Case Yellow'un Batı'daki Ekim 1939'dan Mayıs 1940'taki yıkıcı zırhlı saldırının başlatılmasına ve yürütülmesine kadar olan evrimi; panzerleri Sealion'a hazırlamak - Britanya'nın işgali; Panzerwaffe'nin boyutunun iki katına çıkarılması.
2021'in En İyi 14 2. Dünya Savaşı Belgeseli
Editörlerimiz, inceleme sürecimiz hakkında buradan daha fazla bilgi edinebileceğiniz en iyi ürünleri bağımsız olarak araştırır, test eder ve önerir. Seçtiğimiz bağlantılardan yapılan alışverişlerden komisyon alabiliriz.
Dünyanın dört bir yanındaki televizyon yapımcılarının (ve birkaç kablolu kanalın) yiğit çabaları sayesinde, kitaplar ve çevrimiçi aramalar yoluyla II. Dünya Savaşı hakkında bilgi edinmek zorunda değilsiniz. Bunun yerine, arkanıza yaslanıp gerçek tarihi görüntülerle tamamlanmış bir belgeselin keyfini çıkarabilirsiniz - insanlık tarihinin bu büyüleyici döneminin sürükleyici bir deneyimi.
Giriş bölümünde, Beevor, Kwantung Ordusu tarafından zorla askere alınan, ardından Kızıl Ordu ve Wehrmacht tarafından esir alınan ve sonunda Amerikan birlikleri tarafından yakalanan Koreli bir asker olan Yang Kyoungjong'u tartışıyor. Dünya Savaşı sonrası Almanya'da Nazizmin yükselişi ve İtalya ve Japonya ile ittifakların oluşumu da dahil olmak üzere savaşın arka planını tartışıyor. [3]
Kitabın büyük kısmı boyunca, Beevor farklı savaş tiyatrolarında ileri geri atlar. Almanya'nın Polonya'yı işgalini, Almanya'nın Sovyetler Birliği ile ittifakını ve Fransa'nın işgalini detaylandırarak başlıyor. [4] [5] İkinci Çin-Japon Savaşı'na odaklanan ve diğerleriyle birlikte küresel olayların bir tanımını oluşturan bölümler serpiştirilmiştir. [1] [6]
Bunu takiben, Barbarossa Operasyonu, Moskova Savaşı, Blau Operasyonu ve Beevor'un daha önce hakkında yazdığı bir çatışma olan destansı Stalingrad Savaşı'nı detaylandıran Doğu Cephesine odaklanmada büyük bir değişiklik var. [8] [9] [10] [11] Aynı zamanda Pearl Harbor olaylarını, ardından Asya, Pasifik, Kuzey Afrika ve Holokost'u da betimliyor. [12] [13] [14]
Müttefikler savaşı kararlı bir şekilde kendi lehlerine çevirmeye başladığında. Beevor, büyük olaylar arasında dönüşümlü olarak, Meşale Operasyonunu, Pasifik'teki Amerikan zaferlerini ve Doğu Cephesindeki Sovyet karşı saldırılarını, Sicilya ve İtalya'yı işgalini ayrıntılarıyla anlatıyor. [15] [16] Beevor'un "Beklenti Baharı" olarak adlandırdığı şeyde, [17] Müttefikler Mihver kuvvetlerine karşı tüm cephelerde büyük taarruzlar başlattılar: Batılı Müttefikler Overlord Operasyonunu başlatırken Sovyetler batıya başarılı bir şekilde ilerliyor ve sayısız yenilgi Japonlara bulaştırıldı. [18]
Savaş son günlerine girerken, Beevor, Batı Müttefikleri ve Sovyetler arasındaki çılgınca Berlin yarışını ve Nazi rejiminin çöküşünü anlatıyor. [19] Berlin'in düşüşünden sonra, Beevor'un daha önce yazdığı bir başka konu olan Beevor, atom bombalarının atılması ve Japonya'nın teslim olması konusuna dönüyor. Savaşın yol açtığı yıkımın bir tekrarı ile sona eriyor. [20]
Sadece önemli ulusal liderler (Roosevelt, Churchill, Stalin, Hitler, Mussolini, Hideki Tojo, Chiang Kai-shek) değil, aynı zamanda bireysel generaller (von Manstein, Rommel, Yamamoto, Zhukov, Montgomery, Eisenhower, MacArthur ve diğerleri) ve daha az bilinen siyasi figürler. [21]
Beevor, tüm bölümleri Barbarossa Operasyonu, Moskova Savaşı, Pearl Harbor, Blau Operasyonu, Stalingrad Savaşı, Kursk Savaşı ve Berlin Savaşı da dahil olmak üzere özellikle önemli savaşlara veya operasyonlara ayırıyor. [22]
Beevor'un doruk noktasına ulaşan eserlerinden biri olarak, İkinci dünya savaşı çoğunlukla olumlu eleştiriler aldı. Gardiyan Doğu Cephesi hakkındaki hesabını övdü, ancak İkinci Çin-Japon Savaşı'nı ve onun hızlı ilerlemesini tasvir etmesini eleştirdi. [23] Diğer incelemeler, kitabın küresel ölçeğini, sürükleyici anlatımını ve savaşın daha az bilinen alanlarına verdiği ilgiyi övdü. [24] [25]
Sol-sağ çakışması Düzenle
Beevor'un ana teması İkinci dünya savaşı sağ ve sol arasında süregelen çatışmadır. Nazi Almanyası ve müttefikleri aşırı sağı, Sovyetler Birliği ve Komünist Çin ise aşırı solu temsil ediyor. [25] Beevor bu çatışmada taraf tutmuyor, her iki tarafı da rakiplerine karşı ciddi savaş suçları işlemiş olarak görüyor. [25] Bazı yönlerden savaş, Sovyetlerin Nazi Almanyası ile erken ittifakı gibi siyasi ve ideolojik sınırları aştı, ancak başka şekillerde ideolojik farklılıklar savaşın ana motivasyonu haline geldi. [25]
Komünist Çin Düzenle
Beevor, Komünist Çin ve Mao Zedong hakkında oldukça eleştirel bir bakış açısına sahip. O, Çan Kay-şek yönetimindeki Milliyetçi Çin'in, ciddi şekilde yetersiz tedarik edilmesine rağmen Japonlarla savaşma çabalarının çoğunu üstlendiğine, Komünistlerin ise savaşa çok az katıldığına inanıyor. Bunun yerine, asıl amaçları güçlerini Milliyetçilere karşı çıkacak olan iç savaş için biriktirmekti. [23] Aslında Beevor, Komünistlerin aslında Japonlarla birbirlerini görmezden gelmek için gizli anlaşmalar imzaladıklarını söyleyecek kadar ileri gidiyor. [23]
Bireysel generallerin görüşleri Düzenle
Beevor ayrıca, özellikle savaştaki bazı generaller hakkında uzun süredir devam eden görüşlere katılmamakta, Bernard Montgomery ve Erwin Rommel'in itibarının çok abartıldığını yazıyor. [23] [25]
Balkanlar 1804 - 2012: Milliyetçilik, Savaş ve Büyük Güçler, Misha Glenny
Balkanlar birçok yayından övgü almış bir medya favorisi: hepsi hak ediyor. Glenny, bölgenin karmaşık tarihini zorunlu olarak yoğun bir anlatı içinde açıklıyor, ancak üslubu güçlü ve sicili her yaş için uygun. Her ana tema belirli bir aşamada tartışılır ve Balkanların bir bütün olarak Avrupa'daki değişen rolüne özel önem verilir.
TARİHİ İNCELEME ENSTİTÜSÜ
II. Dünya Savaşı'nın Alman askerleri, hem savaş sırasında hem de ondan bu yana geçen on yıllarda, genellikle basit fikirli, hayal gücünden yoksun ve vahşi olarak tasvir edilmiştir. Hollywood filmleri ve popüler ABD televizyon programları yıllardır kendine güvenen, yetenekli ve “havalı” Amerikan askerlerini ağır zekalı, alaycı ve zalim Almanlarla karşılaştırıyor.
İngiliz gazeteci ve tarihçi Max Hastings, “Propaganda, modern çatışmanın kaçınılmaz bir bileşenidir” dedi. “İkinci Dünya Savaşı'nda, Büyük [Müttefik] İttifak halklarının, savaşan adamlarının düşmanınkilere göre niteliksel üstünlüğüne ikna edilmesinin Alman ordusunu yenme mücadelesi için gerekli olduğu düşünülüyordu. Bir [Amerikalı] köpek suratlı ya da bir [İngiliz] tommy, üç tahta başlı kraut değerindeydi. Hitler'in robotları, savaş alanındaki Müttefik askerlerinin hayal gücü ve inisiyatifiyle asla boy ölçüşemezdi. Savaş zamanı Amerikan sinema filmleri, Alman askerlerini donuk ve basit olarak tasvir ediyordu. Hastings, savaştan bu yana geçen on yıllarda, “'En Uzun Gün', 'Çok Uzak Bir Köprü' ve 'Çıkıntı Savaşı' gibi filmlerden beslenen bir askeri narsisizm ruhu, Müttefiklerin efsanevi görüntülerini sürdürdü. ve Alman orduları.” / 1
Düşmanın hakim propaganda imajına uygun olarak, Britanya'nın savaş zamanı başbakanı, Alman askerlerini ve subaylarını küçümseyerek aşağıladı. Winston Churchill 1941'de verdiği bir radyo konuşmasında, “çınlayan, ökçe şaklayan, prusyalı subayların tüylerini diken diken eden Nazi savaş makinesinden bahsetmişti. [ve] sürünen çekirge sürüsü gibi ağır ağır ilerleyen Hun askerlerinin donuk, eğitimli, uysal, vahşi kitleleri.” / 2
Bunun gibi askerler eşsiz yetenek, cüret ve beceriklilikle savaştı
Halka İkinci Dünya Savaşı hakkında anlatılan pek çok şey gibi, bu alçaltıcı görüntü de gerçeklikle çok az ilişki içindeydi. Konuyu inceleyen askeri tarih uzmanlarının hemfikir olduğu gibi, Almanya'nın silahlı kuvvetleri - Wehrmacht - yaklaşık altı yıllık çatışma boyunca eşsiz bir yetenek ve beceriyle performans gösterdi.
Ünlü bir Amerikan askeri analisti, ABD Ordusu Albayı ve çok sayıda kitap ve makalenin yazarı olan Trevor N. Dupuy, II. Dünya Savaşı askerlerinin karşılaştırmalı performansını inceledi. Ortalama olarak, 100 Alman askerinin 120 Amerikan, İngiliz veya Fransız askerine veya 200 Sovyet askerine eşdeğer olduğu sonucuna vardı. Dupuy, "Erkek adam bazında" diye yazdı, "Alman kara askerleri, sürekli olarak, karşıt İngiliz ve Amerikan birliklerinden aldığından yaklaşık yüzde 50 daha yüksek oranda zayiat verdi. her koşulda [orijinalinde vurgu]. Bu, hücumda ve savunmada, yerel sayısal üstünlüğe sahip olduklarında ve genellikle olduğu gibi sayıca fazla olduklarında, hava üstünlüğüne sahip olduklarında ve olmadıklarında, kazandıklarında ve kazandıklarında doğruydu. kayıp." / 3
Martin van Creveld ve John Keegan gibi diğer saygın askeri tarihçiler de benzer değerlendirmelerde bulundular. Max Boot, ayrıntılı kitabında benzer bir sonuca varıyor, Savaş Yeni Yapıldı. Bu etkili yazar ve askeri tarihçi, "Erkek erkeğe" diye yazıyor, "Wehrmacht, daha sonra olmasa da en azından 1943'e kadar muhtemelen dünyanın en heybetli savaş gücüydü. Alman askerleri, demokratik Fransa, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri askerlerinden daha fazla inisiyatif gösterdikleri bile biliniyordu. / 4
Bu konuda yazan başka bir bilim adamı, İskoçya'daki Glasgow Caledonian Üniversitesi'nde tarih dersi veren birkaç kitabın yazarı olan Ben H. Shepherd'dır. Yakın zamanda yapılan detaylı bir çalışmada, Hitler'in Askerleri: Üçüncü Reich'taki Alman Ordusu, “Alman ordusuna popüler olarak atfedilen zombi benzeri itaat” imajını ortadan kaldırıyor. Aslında, Wehrmacht "esneklik, cüretkar ve bağımsız düşünme gibi nitelikleri vurguladı" ve "Nazi ideolojisi, cesaret, dayanıklılık, beceriklilik ve karakter gücü gibi niteliklere ve ayrıca yoldaşlığa büyük önem verdi." Ayrıca “Alman ordusunun üst örgütlenmeye verdiği baskıyı” not ediyor. Her düzeyde, Alman ordusu, karşılaştığı tüm karşıt ordulardan daha etkili bir şekilde örgütlendi. ” / 5
Fransa'daki 1940 kampanyasına bakan Shepherd şöyle yazıyor: “. Almanların bu kadar muhteşem bir şekilde zafer kazanmalarını sağlayan kendi güçleriydi. Diğer şeylerin yanı sıra, yaratıcı ve cüretkar bir operasyonel plandan yararlandılar. Ancak Alman ordusunun batıdaki zaferinin tek bir genel nedeni saptanabilirse, o da taktiklere ve operasyonlara doktriner yaklaşımının rakiplerininkinden çok daha üstün olmasıdır. Her düzeyde, cüretkar ve uyarlanabilir niteliklere ve hızla değişen savaş alanı durumuna tepki verme kapasitesine sahipti. Alman askerinin nitelikleri ve her seviyedeki komutanların bağımsız ve etkili bir şekilde düşünme ve hareket etme yeteneği, gerçekten de Alman zaferinin anahtarıydı. ” / 6
Savaşın gidişatı döndükten sonra bile Alman birliklerinin iyi savaştığını yazıyor. Ordu, birlikleri arasındaki yüksek eğitim, uyum ve moral seviyesi ve ayrıca Luftwaffe [hava kuvvetleri] ile mükemmel koordinasyon sayesinde ilk başarısını sürdürdü. Alman askerinin [Haziran-Temmuz 1944] Normandiya seferindeki niteliksel üstünlüğü hakkında çok şey yapıldı ve bu konuda gerçekten söylenecek çok şey var. Normandiya'daki [Alman] Westheer hakkında özellikle kapsamlı bir araştırma, diğer her şey eşit olduğunda, yüz Alman askerinin 150 Müttefik askerine karşı eşit bir savaş yapacağı sonucuna varıyor. / 7
Shepherd, “Bütün bunların bir sonucu olarak” diyor, “Alman ordusu birlikleri [özellikle savaşın son yılında] savunmada büyük bir dayanma gücü sergiledi. Ayrıca büyük beceriklilik ve esneklik sergilediler. 1943'ten itibaren, Alman ordusu, doğuda giderek daha zorlu bir Kızıl Ordu'ya ve giderek artan bir şekilde ABD'nin ekonomik ve askeri gücünden güç alan bir Batılı Müttefik koalisyonuna karşı, benzersiz bir inatla geri çekilmeye başladı. / 8
Saygın ve geniş çapta okunan bir İngiliz tarihçi olan Max Hastings, II. Dünya Savaşı hakkında birkaç kitap da dahil olmak üzere bir düzineden fazla kitabın yazarıdır. Bunlar şunları içerir: Bombardıman Komutanlığı ve Armagedonve ustaca bir genel bakış, Cehennem: Savaşta Dünya, 1939-1945. İçinde Derebeyi, 1944 Müttefiklerin kuzey Fransa'yı işgalinin ve Normandiya'nın kontrolünü ele geçirmek için zorlu bir kampanyanın öyküsü şöyle yazıyor: / 9
“Normandiya'daki Müttefikler, dünyanın gördüğü en büyüklerden biri olan savaşın en iyi savaş ordusuyla karşı karşıya kaldı. Almanların silahlarının kalitesi - her şeyden önce tanklar - büyük önem taşıyordu. Taktikleri ustacaydı. Küçük liderlikleri Amerikalılarınkinden, belki de İngilizlerinkinden çok daha üstündü. İkinci Dünya Savaşı boyunca, İngiliz veya Amerikan birliklerinin Almanlarla eşit güçte karşılaştığı her yerde, Almanlar galip geldi. Korkunç askerler olarak tarihi bir üne sahiptiler. Hitler döneminde orduları doruk noktasına ulaştı.”
Ayrıca Hastings, Alman ordusunun genellikle düşmanlarından daha iyi olan teçhizat ve silahlarla savaştığını belirtiyor. "Silah yerine silah ve tanka tank, 1944'te bile teçhizatı, topçu ve nakliye hariç her kategoride Müttefiklerinkini kesinlikle geride bıraktı" diye yazıyor. Savaşın son yıllarında bile, “Müttefik liderler kara birliklerini Wehrmacht ile savaşmak için topçu ve nakliye hariç her kategoride daha düşük ekipmanlarla davet ettiler. Alman makineli tüfekleri, havanları, makineli tabancaları, tanksavar silahları ve zırhlı personel taşıyıcıları, İngiltere ve Amerika'nınkinden üstündü. Her şeyden önce Almanya daha iyi tanklara sahipti.” / 10
Savaş boyunca Alman askerlerinin performansı eşsiz kaldı. ". Amerikalılar, İngilizler gibi, Alman askerinin olağanüstü profesyonelliğiyle asla boy ölçüşemedi,” diye yazıyor Hastings. “Çok az Müttefik askeri bir an için kendilerini geçici olarak üniformalı sivillerden farklı olarak görürken, Alman meslektaşları kendilerini kasap ve banka memurundan doğal taktikçilere dönüştürmek için esrarengiz bir yeteneğe sahipti. Savaşın en saçma propaganda klişelerinden biri, Nazi askerinin esnek olmayan bir dik kafalı imajıydı. Gerçekte, Alman askeri neredeyse her zaman savaş alanında Müttefik mevkidaşından çok daha fazla esneklik gösterdi. Kaçınılmaz gerçek şu ki, Hitler'in Wehrmacht'ı, tarihin en büyük savaşlarından biri olan II. / 11
Savaştan sonra, Winston Churchill, çatışmayı, hala öfkeliyken yaptığından daha doğru yorumladı. Anılarında, İngiliz ve Alman kuvvetlerinin Nisan-Haziran 1940 Norveç harekâtındaki kayıtlarını karşılaştırdı - İkinci Dünya Savaşı sırasında ilk kez bu iki ulusun askerlerinin savaşta karşı karşıya geldikleri. Churchill, “Almanların tasarım, yönetim ve enerjideki üstünlüğü açıktı” diye yazdı. “Narvik'te karma ve doğaçlama bir Alman kuvveti, ancak altı bin kişilik yaklaşık yirmi bin Müttefik askeri altı hafta boyunca körfezde tuttu ve şehirden sürülmesine rağmen, onların ayrıldığını görecek kadar yaşadı. Almanlar, İngiliz ve Fransızların geçilmez ilan ettikleri Namsos'tan Mosjoen'e giden yolu yedi günde geçtiler. Denizin komutanı olan ve savunmasız bir kıyıda her yere saldırabilen bizler, her engel karşısında karadan çok uzak mesafeler kat eden düşman tarafından geride bırakıldık. Bu Norveç karşılaşmasında, en iyi birliklerimizden bazıları, İskoçlar ve İrlanda Muhafızları, Hitler'in genç adamlarının gücü, girişimi ve eğitimi karşısında şaşkına döndüler." / 12
Yüksek rütbeli İngiliz askeri şahsiyetleri de benzer şekilde rakiplerinin beceri, azim ve cesaretinden etkilenmişlerdi. İtalya'daki 15. Ordu Grubunun komutanı Korgeneral Sir Harold Alexander, Mart 1944'te Londra'ya verdiği bir raporda, "Ne yazık ki dünyanın en iyi askerleriyle savaşıyoruz - ne erkekler!" diye haykırdı. General Montgomery'nin en yetenekli kurmaylarından biri olan Brig. Frank Richardson, daha sonra kendisinin ve yoldaşlarının karşılaştığı Alman askerleri hakkında şunları söyledi: “Onları nasıl yendiğimizi sık sık merak etmişimdir.” / 13
Benzer görüşler, çatışmanın her iki tarafındaki cephe askerleri tarafından da paylaşıldı. 1942-43 kışında Doğu cephesinde vahşi savaşta diğer Avrupa uluslarının birimleriyle birlikte konuşlandırılan İtalyan topçu teğmen Eugenio Conti daha sonra şunları hatırladı: “I . kendime sordum. Almanlar olmasaydı bize ne olurdu. Biz İtalyanların tek başımıza düşman ellerine düşeceğimizi isteksizce kabul etmeye zorlandım. İ . sütunda bizimle oldukları için cennete şükrettiler. Hiç şüphe yok ki, askerler olarak eşitleri yok.” / 14 1944'ün sonlarında Belçika'da savaşan bir ABD Ordusu subayı olan Teğmen Tony Moody, daha sonra kendisinin ve diğer Amerikan askerlerinin düşmanlarını nasıl gördüklerinden bahsetti: “Almanların çok daha iyi eğitimli, daha donanımlı, daha iyi bir savaş makinesi olduğunu hissettik. bizden daha." / 15
Savaşın son haftalarında, görünümün gerçekten de kasvetli olduğu zamanlarda bile, Hitler'in adamları şaşırtıcı bir şevkle savaşmaya devam ettiler - Mart 1945 tarihli bir Sovyet istihbarat raporunun kabul ettiği gibi: Ocak ayı ilerliyor, ancak birkaçı hala Alman zaferine inancını ifade ediyor. Yine de düşmanın moralinde bir çöküş belirtisi yok. Hâlâ inatçı bir sebatla ve kesintisiz bir disiplinle savaşıyorlar.” / 16
Milovan Djilas, Tito'nun Alman karşıtı partizan ordusunda kıdemli bir isimdi ve savaştan sonra Yugoslavya'da üst düzey görevlerde görev yaptı. Geriye baktığında, Alman askerlerinin en zorlu koşullar altında engebeli dağlık bölgelerden yavaş yavaş geri çekilirken gösterdiği dayanıklılık, kararlılık ve beceriyi hatırladı: “Alman ordusu bir kahramanlık izi bıraktı. Aç ve yarı çıplak, dağ heyelanlarını temizlediler, kayalık zirvelere saldırdılar, yan geçitler yaptılar. Müttefik uçaklar onları yavaş hedef talimi için kullandı. Yakıtları bitti. Sonunda, savaşçı erkekliklerinin bir hatırasını bırakarak başarılı oldular.” / 17
Almanya'nın savaş adamlarının eğitimi, özverisi ve becerikliliği ne kadar iyi olursa olsun ve tanklarının, makineli tüfeklerinin ve diğer ekipmanlarının kalitesi ne kadar yüksek olursa olsun, bunların hiçbiri düşmanlarının büyük niceliksel üstünlüğünü dengelemeye yetmedi.
Sınırlı kaynaklara ve özellikle sürekli bir petrol kıtlığına ve diğer zorlu zorluklara rağmen, Alman ulusu ve liderleri 1942, 1943 ve 1944'te mevcut insan ve malzeme kaynaklarını çarpıcı bir şekilde artırmak için kullanma konusunda olağanüstü organizasyonel yetenek, yaratıcılık ve uyarlanabilirlik gösterdiler. yüksek kaliteli silah ve teçhizat üretimi. Ancak aynı dönemde, Sovyetler Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri, çok daha fazla miktarda silah, gemi, bombardıman uçağı, savaş uçağı, tank ve topçu üretmek için çok daha bol olan doğal kaynaklarını ve insan gücü rezervlerini kullandılar.
Her şeyden önce, büyük Müttefik güçlerin savaşa göndermek için çok daha fazla sayıda adamı ve savaş çabalarını desteklemek için evde konuşlandıracak daha fazla insanı vardı. (Hollywood'un II. Dünya Savaşı tasvirinin aksine, Sovyet kuvvetleri Almanya'yı yenmek için ABD'ninkinden çok daha fazlasını yaptı. Almanya'nın silahlı kuvvetlerinin yaklaşık yüzde 80'i Sovyetler tarafından yok edildi.) / 18
Nihai olarak belirleyici olan sayıların üstünlüğüydü. Avrupa'daki İkinci Dünya Savaşı, niceliğin niteliğe karşı kazandığı bir zaferdi.
Ulusları her zamankinden daha fazla ezici yoksunluk, yıkım ve acıya katlanırken ve şehirleri harabeye dönerken, cephedeki Alman savaşçıları, kendi halkları tarafından desteklenen cephede, niceliksel olarak meydan okurcasına direnerek muazzam bir özveri, disiplin ve beceriklilik sergilediler. büyük düşman güçlerinin üstün gücü.
Bu nokta, 9 Mayıs 1945'te yayınlanan Alman silahlı kuvvetlerinin kasvetli nihai tebliğinde vurgulandı: / 19 “Sonunda Alman silahlı kuvvetleri, büyük bir üstünlüğe onurla boyun eğdi. Yeminine sadık olan Alman askerinin, halkı için üstün bir çaba içinde gösterdiği performans asla unutulamaz. Sonuna kadar vatan, en ağır fedakarlıkları gerektiren bir çabada, tüm gücüyle onu destekledi. Cephenin ve anavatanın eşsiz performansı, daha sonra, tarihin adil bir yargısında nihai takdirini bulacaktır. Düşman da Alman askerlerinin karada, denizde ve havada başarılarına ve fedakarlıklarına saygı duyduğunu inkar etmeyecektir.”
1. Max Hastings, “Onların Wehrmacht'ı Ordumuzdan Daha İyiydi” Washington post, 5 Mayıs 1985 ( https://www.washingtonpost.com/archive/opinions/1985/05/05/their-wehrmacht-was-better-than-our-army/0b2cfe73-68f4-4bc3-a62d-7626f6382dbd ) . Popüler haftalık Amerikan televizyon programında “Combat!” (1962'den 1967'ye kadar), 1944'te Fransa'da konuşlandırılan küçük bir ABD askeri birimi, daha büyük hayal gücü olmayan Alman birlikleri gruplarını rutin ve kolayca öldürdü. Popüler ABD televizyon dizisi “Hogan's Heroes”un (1965-1971) her bölümünde, II. her zaman akıllı, becerikli ve yaratıcı.
2. Churchill'in 22 Haziran 1941 tarihli radyo adresi. Alıntı yapılan: Winston Churchill, İkinci dünya savaşı, cilt 3/ “Büyük İttifak” (Boston: Houghton Mifflin, 1950), s. 371.
3. Trevor N. Dupuy'un bu değerlendirmesi ilk olarak kitabında yer aldı. Savaş Dehası: Alman Ordusu ve Genelkurmay, 1807-1945 (1977), s. 253-254. Konuyla ilgili çalışmalarının güncellenmiş bir özeti şurada yer almaktadır: Trevor N. Dupuy, David L. Bongard ve R. C. Anderson, Jr., Hitler'in Son Kumarı (1994), Ek H (sayfa 498-501). Dupuy'un bu alıntısı şurada verilmiştir: Max Hastings, Overlord: D-Day ve Normandiya Savaşı (New York: 1984), s. 184, 326 (n. 30) John Mosier, Deathride: Hitler'e Karşı Stalin, 1941- 1945 (Simon & Schuster, 2010), s. 443-444 (not 48)
4. Maksimum Önyükleme, Savaş Yeni Yapıldı (New York: 2006), s. 462. Ayrıca bkz. s. 238, 553.
5. Ben H. Çoban, Hitler'in Askerleri: Üçüncü Reich'taki Alman Ordusu (Yale University Press, 2016), s. 524, 87, 396, 525.
6. Ben H. Çoban, Hitler'in Askerleri (2016), s. 87, xi.
7. Ben H. Çoban, Hitler'in Askerleri (2016), s. 87, 437.
8. Ben H. Çoban, Hitler'in Askerleri (2016), s. 533, xiii.
9. Maksimum Hastings, Overlord: D-Day ve Normandiya Savaşı (New York: 1984), s. 24, 315-316.
10. M. Hastings, Derebeyi (1984), s. 24 M. Hastings, “Onların Wehrmacht'ı Ordumuzdan Daha İyiydi” Washington post, 5 Mayıs 1985.
11. M. Hastings, “Onların Wehrmacht'ı Ordumuzdan Daha İyiydi” Washington post, 5 Mayıs 1985.
12. Winston Churchill, İkinci dünya savaşı, cilt 1/“The Gathering Storm” (Boston: 1948), s. 582-583.
13. Maksimum Hastings, Cehennem: Savaşta Dünya, 1939-1945 (NewYork: 2012), s. 512, 520.
14. M. Hastings, cehennem (2012), s. 312. Alıntı yapılan kaynak: Eugenio Conti, Az Geri Dönenler: Rus Cephesinde 28 Gün, 1942-1945 Kışı (1997), s. 138.
15. M. Hastings, cehennem (2012), s. 572.
16. M. Hastings, cehennem (2012), s. 594.
17. M. Hastings, cehennem, s. 586-587. Kaynak alıntı: Milovan Djilas, Savaş zamanı (1980), s. 446.
18. B.H. Liddel Hart, İkinci Dünya Savaşı Tarihi (New York: 1971), s. 257, 486, 487, 710 Ben H. Shepherd, Hitler'in Askerleri (2016), s. 245, 328-329 M. Hastings, cehennem (2012), s. 315, 351, 369.
İçindekiler
Nisan 1943'te Avustralya Savaş Kabinesi, Avustralya'nın İkinci Dünya Savaşı'na katılımının resmi bir tarihinin yazılması gerektiğine karar verdi. [1] Gavin Long, C.E.W.'nin tavsiyesi üzerine ileriye dönük dizinin genel editörü olarak atandı. Bean, derginin editörü 1914-1918 Savaşında Avustralya'nın Resmi Tarihi, Ocak 1943'te [2] Long, Temmuz 1943'te onaylayan Savaş Kabinesine dizinin geçici bir planını sundu. [1] Dizinin her biri yaklaşık 500 sayfadan oluşan 14 ciltten oluşması öngörülmüştü. [3] Long'un geçici planı, dizinin amacının
a. gerçekleri bir kez ve daha sonraki herhangi bir kullanım için kristalize etmek
B. başka ülkelerde de inandırıcılık taşıyacak bir hikaye oluşturmak
C. katılan erkekleri, tarihin, çabalarının ve fedakarlıklarının yeterli bir anıtı olduğuna ikna etmek.
Savaş Kabinesi, savaşın bitiminden kısa bir süre sonra revize edilmiş bir planı onayladı ve 1950'de daha fazla iyileştirmeden sonra, dizinin 22 ciltten oluşmasına karar verildi. [1] Bu çalışmalar ağırlıklı olarak Avustralya silahlı kuvvetlerinin operasyonlarını kapsıyordu ve iç politika ve savaş ekonomisine ilişkin tıbbi hizmetler alt dizilerini kapsayan tek teknik ciltler dahil edildi. Bazı kıdemli subaylar, askeri lojistik ve idareyi kapsayan ciltleri savundular, ancak başarılı olamadılar. [5] Long, İngiliz ve Birleşik Devletler hükümetleriyle müzakereleri de içeren Avustralya stratejik politikası üzerine bir cilt önerdi, ancak bu, Avustralya hükümeti tarafından savaş sonrası politikaya zarar verebileceği gerekçesiyle reddedildi. [6] 1982'de Avustralya Savaş Anıtı ortaklaşa David Horner'ın kitabını yayınladı Yüksek Komuta. Avustralya ve Müttefik Stratejisi 1939–1945 "Başbakan John Curtin'in resmi tarihçiye yazmamasını emrettiği kitap" olarak pazarlandı. [7]
Gavin Long, dizinin yazarlarını seçti ve bu atamalar bir hükümet komitesi tarafından onaylandı. Long, yazarların "üç olumlu özelliğin bir kısmına veya tümüne sahip olmalarını gerektirdi: olayların deneyimi, anlaşılır ve ilgi çekici bir şekilde yazma yeteneği ve [ve] bir tarihçi olarak eğitim". Yazarların savaş sırasında başrol oynadıkları konularda yazı yazamayacaklarına da karar verildi. [1] Yazarları seçmek ve ilgisini çekmek Long'un zamanının çoğunu aldı ve bazı potansiyel yazarlar randevu tekliflerini reddetti. Chester Wilmot'un Tobruk Kuşatması ve El Alamein Muharebesi hakkındaki kitabının yerine geçecek bir yazarın 1954'te bir uçak kazasında öldükten sonra bulunması gerekiyordu. [2] Long tarafından seçildikten sonra, yazarlar Başbakan, iki veya üç bakan ve Muhalefet Lideri'nden oluşan bir komite tarafından onaylandı. Uzun ve tıp dizisinin genel editörü maaşlıydı ve diğer yazarlar çalışmalarını belirli bir zaman dilimi içinde tamamlamak için sözleşmeler imzaladılar ve çalışmalarının bir kısmı teslim edildiğinden taksitler halinde ödendi. [1] 13 asıl yazarın beşi akademisyen ve beşi gazeteciydi. [8] Resmi tarihçiler, Avustralya Kamu Hizmeti üyesi maaşlı araştırma görevlileri tarafından desteklendi ve proje İçişleri Bakanlığı tarafından yönetildi. [2] Uzun süre 1963'te emekli oldu ve asistanı Bill Sweeting editör rolünü üstlendi. [9]
While the series was funded by the Australian Government, the authors were free to write on all topics other than technical secrets that were classified at the time, and were not otherwise censored. [10] In line with a request by the US and British governments, the official historians in Australia, Britain, Canada, New Zealand and the US were not given access to Ultra intelligence gained from decrypting German codes. The vetting process for the volumes in the various series also sought to ensure that they did not disclose that German codes had been broken, as this was still classified at the time. [11] Long may have not even been informed that German or Japanese codes had been broken. [12] The authors were given unrestricted access to all other official records, and the Army, Navy and Air series were mainly based on these records and the hundreds of interviews Long had conducted with Australian military personnel during the war. [13] German, Italian and Japanese records were also used to provide information on the enemies the Australian military fought. [14] Draft chapters were sent for comment to the official historians in Britain, New Zealand and the United States. [15]
The series was written to be read by a general audience. It aimed to provide the general populace with a comprehensive account of Australia's role in the war, including coverage of the 'home front' and industrial and medical aspects of the war. [10] The series also had a nationalistic motivation, which was in line with Long's goal of it ensuring that Australia's role was not overshadowed by that of Britain and the United States. Long believed that this motivation was shared by the official historians for the other Dominion countries. [16]
The 22 volumes were published by the Australian War Memorial between 1952 and 1977, with most books being completed and released in the 1950s and early 1960s. [17] The publishing company Collins began a project to print the series with new introductions by modern scholars in the 1980s after the University of Queensland Press reprinted the Official History of Australia in the War of 1914–1918. The project was terminated after the first three volumes in the Army series and both volumes in the Navy series were reprinted. [18]
The 22 volumes in Australia in the War of 1939–1945 were organised into five series. Gavin Long edited the Army, Navy, Air and Civil series and Allan S. Walker edited the Medical series and wrote most of the volumes on this topic. The series also included a concise history of Australia's role in the war, which was written by Long and titled The Six Years War. [19]
Series 1 – Army Edit
- Volume I – To Benghazi – Gavin Long (1952)
- Volume II – Greece, Crete and Syria – Gavin Long (1953)
- Volume III – Tobruk and El Alamein – Barton Maughan (1967)
- Volume IV – The Japanese Thrust – Lionel Wigmore (1957)
- Volume V – South–West Pacific Area – First Year: Kokoda to Wau – Dudley McCarthy (1959)
- Volume VI – The New Guinea Offensives – David Dexter (1961)
- Volume VII – The Final Campaigns – Gavin Long (1963)
Series 2 – Navy Edit
- Volume I – Royal Australian Navy, 1939–1942 – G. Hermon Gill (1957)
- Volume II – Royal Australian Navy, 1942–1945 – G. Hermon Gill (1969)
G. Hermon Gill wrote both the volumes in the series on the Royal Australian Navy's activities. Gill was a journalist who had served in the RAN's Naval Intelligence Division and Naval Historical Records section during the war. He was more successful than most of the other authors in placing his subject in the global context in which it operated, though on occasions he exaggerated the RAN's importance in Australia's war effort. The two volumes in the naval series were published in 1957 and 1969. [20]
Gill's account of the battle between HMAS Sidney and the German auxiliary cruiser Kormoran in November 1941 has been criticised by some authors who view it as being part of an official cover-up, but Gill reached his conclusions independently and without censorship and his account of the battle is generally considered to have been as accurate as possible given that little evidence was available on the events that led to Sidney being sunk with the loss of her entire crew. [21] Naval historian and Anglican Bishop to the Australian Defence Force Tom Frame has argued that while Gill "was a man of integrity" and not influenced by the Navy, his account of the battle is "bad history" as it is contradictory and "went beyond the reliable and corroborated evidence which was available to him". [22]
Series 3 – Air Edit
- Volume I – Royal Australian Air Force, 1939–1942 – Douglas Gillison (1962)
- Volume II – Air War Against Japan, 1943–1945 – George Odgers (1957)
- Volume III – Air War Against Germany and Italy, 1939–1943 – John Herington (1954)
- Volume IV – Air Power Over Europe, 1944–1945 – John Herington (1963)
The Air series covers the operations of the Royal Australian Air Force during the war, including the experiences of thousands of members of the RAAF who were trained through the Empire Air Training Scheme (EATS) and served with the Royal Air Force. The series was written by Douglas Gillison who was regarded as Australia's leading aviation journalist and served in the RAAF during the war, George Odgers, a journalist who had served in the Army and Air Force and John Herrington, a trained historian who had served in RAF and RAAF maritime patrol squadrons. [23] [24] [25] [26] Odgers' volume covered only RAAF operations against Japan, Gillison and Herington covered the diverse experiences of the EATS graduates who served in over 500 British squadrons. Herington wrote a comprehensive short history of British air warfare, with a focus on the small number of Australian squadrons and the main activities of Australian personnel in RAF units. [14] Gillison and Herington also wrote about how EATS operated and its implications for Australia. Herington's account of EATS is generally considered superior to that provided by Gillison, whose account is regarded as relatively uncritical of the scheme. [23] [26]
Series 4 – Civil Edit
- Volume I – The Government and the People, 1939–1941 – Paul Hasluck (1952)
- Volume II – The Government and the People, 1942–1945 – Paul Hasluck (1970)
- Volume III – War Economy, 1939–1942 – S.J. Butlin (1955)
- Volume IV – War Economy, 1942–1945 – S.J. Butlin and C. B. Schedvin (1977)
- Volume V – The Role of Science and Industry – David P. Mellor (1958)
Long considered the inclusion of Ernest Scott's volume on Australia during the War to be an "unorthodox characteristic" of Bean's series, but by the time Long started planning the Second World War series there was no doubt that volumes on the "Home front" would be included. Like Scott's volume, these took the longest to write. The first, Paul Hasluck's The Government and the People, 1939–1941 appeared in 1952, but Hasluck was elected as the member for Curtin at the 1949 election, and served as a cabinet minister until 1969. His ministerial duties delayed the second volume, which was not published until after Hasluck became Governor-General. Hasluck's ability to provide an unbiased account when he was a Liberal politician did not escape critical comment, but historians tend to judge his work as "fair and accurate". In the end, Hasluck's biases tended to be personal rather than partisan. He admired John Curtin as a fellow Western Australian and Robert Menzies as a fellow Liberal, and clung to his belief in parliamentary democracy despite its near demise during the war. [27] [28]
The economic volumes by Sydney Butlin suffered a similar fate after the first volume appeared in 1955, Butlin became increasing involved in administration at the University of Sydney. The second volume, co-authored with Boris Schedvin, finally appeared shortly before Butlin's death in 1977. [29] The other volume of the series, David Mellor's The Role of Science and Industry, was the most unusual volume of all, and still stands unique in Australian official war histories in its subject, although Mellor was criticised for hewing too closely to the views of his sources, particularly Major General John O'Brien, the Deputy Master General of the Ordnance. [30]
Series 5 – Medical Edit
- Volume I – Clinical Problems of War – Allan S. Walker (1952)
- Volume II – Middle East and Far East – Allan S. Walker (1953)
- Volume III – The Island Campaigns – Allan S. Walker (1957)
- Volume IV – Medical Services of the Royal Australian Navy and Royal Australian Air Force with a section on women in the Army Medical Services – Allan S. Walker and others (1961)
Allan S. Walker was a pathology specialist who served with Australian Army medical units in both world wars and taught at the University of Sydney. He declined Long's initial invitation to write the Medical series in 1944, but accepted it after Long's second choice, Rupert Downes, was killed in 1945. While Downes had intended to engage a number of specialist authors, Walker regarded this a being impractical and wrote the series himself. Walker wrote the first three volumes and completed much of the work for the final volume before ill-health forced him to resign in 1956 and the book was completed by other writers. [31] The five chapters on the experiences of women in the Army Medical Services in Volume IV are significant as they cover the first time large numbers of female members of the Australian military had been posted overseas. [32] The medical volumes were written primarily for the benefit of practitioners of military medicine, but have a wider appeal as they contain military detail not found in other volumes. The books proved relatively popular, and were reprinted in the years after publication. [33]
The Six Years War Düzenlemek
The Six Years War was Gavin Long's short history of Australia's role in World War II. In 1943 Long proposed producing a short history of Australia's role in the war as soon as possible after the war ended. This did not eventuate, however, and The Six Years War was the second last volume to be published. Long began work on the book in 1945 and continued on it throughout the official history project. [34] The Six Years War is "derived almost entirely" from the work of the 13 authors of the official history series, and these authors drafted substantial parts of the book. [19] While Long completed the book's manuscript in 1967, its publication was delayed until 1973 while the second volumes in the Navy and Civil series were completed. As a result, Long did not live to see the book published as he died in October 1968. [35]
Australia in the War of 1939–1945 had less of an impact on later Australian histories of World War II than the Official History of Australia in the War of 1914–1918 has had on histories of World War I. The series has been criticised as lacking the authority of Bean's work and some of the volumes on campaigns are regarded as over-detailed. The volumes dealing with government and politics and the war economy remain dominant in their fields, however. Bean's history has also out-sold the World War II series. [36] While Gavin Long's achievement has not received the same degree of recognition as C.E.W. Bean's, both series are generally seen has having created an important tradition for Australian official histories which includes high standards of accuracy, comprehensiveness and literary skill. [37]
The lack of footnotes to the official documents and other primary sources consulted by the official historians were identified as a shortcoming of the series by some reviewers. For instance, in a generally positive review of Royal Australian Air Force, 1939–1942 James C. Olson stated that "Although the author had access to official documents and obviously made extensive use of them, he seldom cites documentary sources- a serious shortcoming, particularly in the absence of a bibliography". [38] Similarly, USAAF official historian Robert F. Futrell noted in his review of Air War Against Japan 1943–1945 that "While the author acknowledges the official collection of the RAAF War History Section as his principal source, the volume contains no bibliography, or essay on sources, and footnote citations are unusually sparse. This lack of exact documentation reduces the value of the history to serious military scholars, who may well wish to evaluate the author's facts in terms of their source". [39] The next official military history series commissioned by the Australian Government, Australia in the Korean War 1950–53 (published between 1981 and 1985), included footnotes to primary sources. [40]
The level of detail in the series was also considered excessive by some reviewers. While British official historian Stephen Roskill regarded Royal Australian Navy, 1942–1945 as being "well written, excellently illustrated and produced, and provided with a good index", he also stated that it was "perhaps too detailed for the general reader". [41] In his unfavorable review of The Final Campaigns Louis Morton, who wrote a volume in the official history of the US Army in World War II, judged that "even the student of military affairs and of World War II will find this meticulous account of operations that had little bearing on the final outcome far too detailed". [42] In 1992, Australian historian Peter Stanley suggested the New Guinea Offensives ' length and highly detailed narrative may have contributed to the fighting in New Guinea during 1943 and 1944 being little known amongst the general public and neglected by other historians. [43]
Keegan's book has become a modern-day classic, representing the most popular view of the Great War: a bloody and futile conflict, fought in chaos, causing the unnecessary death of millions. Three concentrations of black and white photographs and a selection of quality maps accompany a superbly written narrative that expertly guides the reader through a complex period.
Stevenson tackles vital elements of the war missing from more military accounts, and is a good addition to Keegan. If you only read one breakdown of the financial situation affecting Britain and France (and how the US helped before they declared war), make it the relevant chapter here.
Для показа рекламных объявлений Etsy по интересам используются технические решения сторонних компани
Мы привлекаем к этому партнеров по маркетингу ve рекламе (kоторые могут располагать собранной имиминеров). Отказ не означает прекращения демонстрации рекламы Etsy или изменений в алгоритмах персонализации Etsy, но может привести к тому, что реклама будет повторяться чаще и станет менее актуальной. Tanımlama Bilgileri Tanımlama Bilgileri ve Tanımlama Bilgileri.
The British Are Coming
From the bestselling author of the Liberation Trilogy comes the extraordinary first volume of his new trilogy about the American Revolution
“To say that Atkinson can tell a story is like saying Sinatra can sing…. It is as if Ken Burns somehow gained access to a time machine, traveled back to the Revolutionary era, then captured historical scenes on film as they were happening…. It is difficult to imagine any reader putting this beguiling book down without a smile and a tear.”
—Joseph J. Ellis, The New York Times Book Review
"Bay. Atkinson’s book…is chock full of momentous events and larger-than-life characters. Perfect material for a storyteller as masterly as Mr. Atkinson…. The narrative is the stuff of novels, [but] Mr. Atkinson’s facts are drawn from a wealth of manuscript and printed sources.… Mr. Atkinson weaves it all together seamlessly, bringing us with him.”
—Mark Spencer, Wall Street Journal
“[Atkinson has a] felicity for turning history into literature…. One lesson of The British Are Coming is the history-shaping power of individuals exercising their agency together: the volition of those who shouldered muskets in opposition to an empire…. The more that Americans are reminded by Atkinson and other supreme practitioners of the historians’ craft that their nation was not made by flimsy people, the less likely it is to be flimsy.”
—George F. Will, Washington post
Explore More:Rick Atkinson is the bestselling author of the Liberation Trilogy—Şafakta Bir Ordu, Savaş Günü, ve Son Işıkta Silahlar—as well as The Long Gray Line and other books. His many awards include Pulitzer Prizes for history and journalism. A former staff writer and senior editor at The Washington Post, he lives in Washington, D.C.
The Second World War 2. The Twilight War
Winston S Churchill
Published by Cassell (1966)
From: World of Rare Books (Goring-by-Sea, SXW, United Kingdom)
Bu Ürün Hakkında: Condition: Fair. 1966. 239 pages. Pictorial paper cover. Contains black and white illustrations. Heavy tanning and foxing, with marking to pages and text block edges. Illustrations are bright and clear. Heavy cracking to front hinge. Heavy foxing to reverse side of covers. Paper cover has mild edge wear with light rubbing and creasing. Some light marking and tanning. Book is slightly warped. Seller Inventory # 1578648588KAR
Dispatch from the front lines of war and publishing
Peter L.W. Osnos was a reporter and editor at The Washington Post for 18 years before becoming a book publisher, and the title of this memoir is accurate. He did have “An Especially Good View” of many historical events, and so did his parents, Józef and Marta. They were Polish Jews who escaped the Holocaust by fleeing eastward through Romania and on to India, where Peter was born in October 1943. Four months later his parents emigrated to America and eventually settled on Manhattan’s Upper West Side.
Osnos’s father flourished in the booming new business of air conditioning, and by the early 1950s his parents were building a lakefront vacation home in New Jersey. But their Old World origins, he writes, still shaped his outlook: “Too often in memoirs, the protagonist takes pride in being ‘an outsider,’ ” he writes. “I really was. I came of age in a world completely different from that of the first half of my parents’ lives.”
While he was an undergraduate at Brandeis, a trip to Mississippi in 1962 accelerated his trajectory. Journalists are often outsiders, professional observers rather than participants, and Osnos wrote about the rural poverty and systemic segregation he’d witnessed for the school paper. “Nothing in my life up to that point had made so deep an impression on me,” he recalls. Less than three years later he was headed for Columbia’s Graduate School of Journalism, and by the fall of 1970 The Post had sent him to Vietnam.
Osnos says he “could easily have been killed” at least three times during his tour, and in one case Ben Bradlee, then The Post’s legendary leader, might have accidentally saved his reporter’s life. In February 1971 Bradlee was scheduled to visit Vietnam, and the day before his arrival, Osnos arranged to join a helicopter flight to the Cambodian border with other journalists. When Bradlee arrived a day early, Osnos canceled his travel plans. The helicopter blew up on takeoff, killing everyone aboard. A second foreign tour sent him to Moscow, where he was vilified as an American intelligence asset. The charge was false, but he wears it as a badge of honor, just as other journalists bragged about being on Richard Nixon’s enemies list during Watergate.
After a third foreign assignment, to London, Osnos started to realize a basic truth: Journalism can be a great gig in your 20s and 30s, but not nearly so alluring in middle age, and he recalled a comment he’d heard years before from Robert Bernstein, the head of Random House publishers: “Journalism is not a fit profession for a grown man. If you decide to get serious, call me.” As he approached 40, Osnos made that call, launching his second career as a book editor and executive.
His Russian background served him well, and he eventually worked on four books with Natan Sharansky, the noted Soviet dissident, but it was not always an easy relationship. Osnos recalls a moment when he was suggesting cuts in one of Sharansky’s manuscripts: “He refused, and finally declared: ‘The KGB couldn’t break me, and you won’t either.’ ” The editor faced an equally thorny problem when he worked with Jimmy and Rosalynn Carter on a book about combining “social responsibility with a healthy lifestyle.” The former president and his wife had very different work habits, and Osnos had to broker a Camp David-like peace treaty between them. Carter, notes Osnos, “even wrote somewhere that an editor came down from New York and saved their marriage.”
After leaving Random House, Osnos went on to found PublicAffairs, a small but successful publishing venture that produced an “instant book” version of the Starr report detailing Bill Clinton’s dalliance with Monica Lewinsky. The New York Times quoted him saying, “I didn’t know when we chose PublicAffairs for this company’s name that we literally meant public affairs, but that’s the way it worked out.”
This book has many flaws, and Osnos admits that. A “friendly” literary agent warned him that his old friends in the publishing world might not be interested in his project, and he wrote on the website Medium last fall, “I realized that I couldn’t stand the prospect of being put up for auction, let alone outright rejections.” So he created a company, called Platform, to publish this book — the first and only volume it has produced so far.
One problem is endemic to books of this sort. Many Washington luminaries think their memoirs are worth writing, and reading, but they’re often wrong. I think of these as “Dinner With Dean” books, in which the author — with a healthy measure of self-satisfaction — describes meals he (and occasionally she) shared with the noteworthy and notorious, as in “Then I had dinner with Dean Acheson.” (My reference to Acheson, secretary of state under Harry Truman, serves to date me, but the point is still valid.) Osnos falls frequently into this trope, describing for instance a dinner in Leningrad attended by the Soviet dissident Andrei Sakharov and the novelist David Cornwell, who used the pen name John le Carré. “There is a photograph of us all at the table,” he gushes. “What a night!”
More serious is the lack of compelling insights into the people and events described here. Yes, Osnos had a good view of history in the making. But what did it all mean? Of his college years, which spanned the Kennedy presidency, the author writes, “Having the Kennedys coming into the White House made the era seem glamorous, especially in contrast to the Eisenhower years.” Okay, but I am Osnos’s age, and there is a great deal more to be said about John Kennedy’s impact on our generation’s value systems and career choices. Writing about his Vietnam War experience, he reflects: “Did these near-death experiences have any lasting impact on us? I really have no idea.” The young journalists who covered Vietnam changed the entire relationship between working reporters and government officials, making it far more skeptical and less cozy, a tectonic shift that led to The Post’s courageous coverage of Watergate a few years later. Osnos has little to say on the matter.
One editor warned him that his memoir had to tell readers “why they should bother.” He never really answers her question.