Bugün Şiirin Nesi Yanlış?
Üzerinde Boston İncelemesiAmy King, günümüz şiirini ölümünden mahrum bırakan eleştirmenlere karşı savunuyor ve kim olduğunu söylüyor; şiirin "duyarsızlaştırılması" ndan başka bir şey istemiyor, böylece "sistematik hale getirebilecekleri", kontrol edebilecekleri ve bundan yararlanabileceklerini savunuyorlar.
Bunu nasıl biliyor? O sadece bilir:
Talep eden çaresiz varlıklarŞiir ölüyor Çünküyeni bir şey söylenemez kontrolün bir kısmı için boğuşuyorlar. Endişeleri, bu tür otoriter kasları neyin görmezden geldiğini anlamak için uğraşan çalışmalar yoluyla zirveye ulaşır. Şiir potansiyelinde ve çeşitli permütasyonlarında evcilleştirilmemiştir ve bu avcıların kafesleri hazırlanıyor. Bahisler yüksek; şiirin kişisel kazanım ya da kariyer için beğeni toplayan maddi bir kültür içerisindeki konumlarını tutturma ihtiyaçları nedeniyle motive olurlar. Ancak şiir sonsuza dek pazardaki karmaşık bağlantı dokuları ve keşif bravadoları ile başarısız olur, olması gerekmeyen şeyleri bir araya getirir, olmamış olanı idrak eder ve üzerine inşa ettiğimiz kesinlikleri geri alır. Basitlik ve güvenlik umudumuza rağmen, bizi sonsuza dek süren epifanlar veya aforizmalar yoluyla karmaşık ve gariptir.
* * *
Bu eleştirilerin ardındaki dürtü, şiirin gerekliliğini reddeden bir pazarda ayak tabanları oluşturmak için bir araç olarak şiirleri daraltma, fethetme ve kullanma isteği gibi görünüyor; şiir, bir parasal ve statü ölçüsü olarak işe yaramaz ve bu aynı zamanda nihai gücüdür. Bu eleştiriler, sezgiye dayanan, duygusal zekâda yaşayan ve hatta birkaç Whitman ya da Dickinson hattının bile uyandırdığı manevi duyguyu algılayan şiirin karmaşık kişiliğini affetmiştir. İnsanların sahip olduğu yeteneklerin geliştirilmesini bastırır ve direnirler.
Üzgünüm? Şiirin azaldığını iddia eden şiir eleştirmenleri, çoğu şair kendileridir veya şiirleri okuyarak yaşamlarını geçirmişlerdir - “şiirin maddi kültürdeki kişisel kazanımlar üzerindeki pozisyonunu tutturma gereksinimiyle motive edilmişler” olan kapitalist akbabalar mıdır? Beni şüpheci renklendir.
Başkalarını onun şiirsel şiir hakkındaki düşüncelerini çözmeleri için bırakacağım. biraz işaretine daha yakın. Çitin öbür tarafında, Mark Edmundson’un son makalesinde Harper. Edmundson'ın makalesiyle uyuşmazlığım var, ancak bundan faydalanmak için çağdaş şiiri kontrol etme isteğine dair herhangi bir kanıt görmedim. Ve King, Dana Gioia, David Yezzi, Tony Hoagland, Jason Guriel, Arthur Krystal, William Logan ve diğerleri gibi insanlardan basit ve soyutlanmış bir tartışmaya kesinlikle uymayan diğer eleştirileri görmezden geliyor.
Şiir ölmedi. Kesinlikle bir zamanlar olduğu kadar sağlıklı değil, medeniyetin olduğu her yerde edebi ve görsel sanat var.
Bu, King'in makalesinin, bunun neyin çok fazla neye neden olduğunu açıkça gösterdiğini söyledi. Önündeki gerçeğe dikkatlice bakmak yerine, önceden belirlenmiş neo-Marksist paradigmaları (“şiirin ölümcüllikleri kendilerini kendilerini varsayılan olarak ataerkil olan bir kapitalizmle hizalar”), gösterişli ama anlamsız metaforlarla (tam olarak şiirin ne anlama geldiği anlamına gelir) kullanır. “evcilleşmemiş potansiyelinde ”ve“mercurially görmezden geliyor… otoriter kas ”) ve gök gürültülü kendine güvenen ifadeler, okuyucunun hepsinin içinden geçmesi için zaman harcadığı zaman, şiirin süreç ve kişilik, sabitlik ve akı, biçim ve duygudan başka bir şey yaratmadığını söyler. şairler ve eleştirmenler zaten biliyor ve uzun zamandır var.
King'in aklını okumayı düşünmemiştim, ama savının mantıksal sonucu görünmek Bütün eleştirmenleri susturmak, kim basitçe şairlerin yazdığı şeye dizini eğmek zorunda:
Lirik epifonların alt diyarında oynayan veya dil sistemlerinin nasıl çalıştığını bilmeyen biri olarak kınanabilirsiniz. Bunların hepsi, yavaş yanan bir şekilde değişen şairleri, şu anki ekonomimizde ve kültürel iklimimizde düşünce ve dil manzarasını bırakmanın kodlanmış yollarıdır. Birçok şiirin ölüm peygamberi, sistematik yöntemlerin ötesinde bir dil yaratmadığı için, pazar yeri şiirleri olarak gördükleri pozisyonda jokey yapmak için aşağılayıcı bir şekilde hakaret etmek konusunda kendilerini rahat hissederler. Şairlere hakaret ettikleri takdirde şiirinin ayrıntılarıyla boğuşmalarına gerek yoktur - hatta onları okurlar.
Görmek? Bir şairin dilinin tüm eleştirileri, şairin iktidardaki konumundan uzaklaşması arzusuyla motive edilen “cahil” kovuşturmadır. Daha da iyisi, düşüncesizce kabul etmek (ya da sadece olumlu anlamda “kıskacın”) şiirin yeni “düşünce ve dil manzarası” nı kabul etmek ve sözde sıcak ışınlarıyla güneşlenmek.