Yazma eleştirisinin neden bu kadar çok yazarı, hevesli veya yerleşik ve diğer edebiyat öğrencilerini çektiğini anlamak kolaydır: Bir yazar ve düşünür olarak kendi pirzolalarını gösterirken kitap sevgisini vurgulama fırsatı sunar. Dünyanın edebi hayatına dair içgörülü yorumlar, kamusal söylemlere 2500 yıl önce girdi ve bugün sanatın ve toplumun sağlığında canlı, hayati bir rol oynuyor. Gözden geçireni Aristoteles'e kadar uzanan bir geleneğe bağlayan takdire şayan, istek uyandıran bir arayıştır.
Dili seviyorum ve dilbilimsel sanatlarda ustalaşmak isteyen herkese hayranım. Muammalara layık, zorlu, şaşırtıcı, ödüllendirici bir çabadır. Edebiyat sonsuz derecede esnek olabilir, ancak kitap eleştirisi, yazılmamış olmak için daha az güçlü olmayan en iyi uygulamalara ve parametrelere sahiptir. Bu öğrenilebilen, geliştirilebilen ve rafine edilebilen bir beceridir. 20 yıldan fazla bir süredir bir yazar ve editör olarak, sevdiğim bir şeyi yaparak geçimimi garanti etmelerine rağmen, aksi takdirde iyi eleştirel yazıyı bozan bazı yaygın tikleri fark ettim.
Bu hatalara aşinalığımın, onları kötüye kullanma konusundaki erken bağlılığımla başladığına dikkat edilmelidir. İlk gerçek işim, Washington post ’Nin kitap incelemeleri bölümü, Kitap Dünyası . Bu, 90'ların ortası ve sonları arasındaydı ve Pulitzer Ödülü'nü seçkin eleştirilerle kazanan iki eleştirmen-editör tarafından desteklenen parlak bir kitap meraklıları grubunun edebi tartışmalarını günlük olarak dinlemekten büyük fayda gördüm: Jonathan Yardley (1981, oradayken Washington Yıldızı ) ve Michael Dirda (1993), her ikisi de yazar. Bu erkekler ve kadınlar edebiyatın en büyük isimlerine eleştiriler atadılar, ancak bir parçayı geliştirmek için gerekli değişiklikleri önermekten asla korkmadılar. Elimi zanaatta denememe izin verecek kadar cömertlerdi ve erken kritik çalışmalarımı buna göre yönlendirdiler.
Bu günlerde, İnternet'in her şeyi karşılayan politikası, sözdizimsel terörizm salgınını besledi. Çok az editoryal bekçi var ve görünen o ki, birçok akıllı MFA mezunu teoriyi özümsüyor, ancak mekaniği değil. Aynı zamanda, İnternet'in izin verdiği çok yüksek kopya hacmi, çoğu editörün, hatta gerçekten iyi olanların, kopyayı düzgün bir şekilde bitirmek ve kapsamlı geri bildirim sağlamak için zaman bulmasını neredeyse imkansız kılıyor. Bu utanç verici, çünkü düşük kaliteli yazı sayfayı hazırladığında yayının itibarı zarar görüyor ve potansiyel olarak büyük eleştirmenler orta halli klipler topluyorlar çünkü gevşek yazıları eski sistemin ısrarla şekillendirdiği yılları absorbe etmek zorunda kalmamıştı.
Hepimiz kendimizi işin içine sıkıştırdık çünkü dili önemsiyoruz ve tüm hayatımız boyunca güzel ifadelere bayıldık. Bu da demek oluyor ki, yazarın - her kimse - şarkı söylemesini istiyoruz. Elbette Harold Bloom, Martin Amis ve John Updike'den Michiko Kakutani, Doris Lessing ve Susan Sontag'a kadar büyük eleştirmenlerin çalışmalarını okumak ölçülemez bir şekilde yardımcı olacaktır. Ancak burada, en yaygın kusurlardan kurtulmak için kendi yönergelerimi sunuyorum (yaygın gramer ihlallerini başka bir makale için saklayacağız).
*
BEN. Görkemli iddialar
Hiperbolik bir duyarlılıkla bir incelemeye başlamak - 'Yazar X, hayatın büyük gizemlerini çözmek için zamanın dokusunu parçalamaktan daha az bir şey yapmayan bir yazar' gibi açılışlar gördüm - kulağa hoş gelebilir, ama aslında ne yapıyor? anlamına gelmek? Ayrıca, okuyucuyu, adına bu iddiada bulunabileceğiniz çok kısa bir yazar listesi, ikinci romanını henüz yayınlamış olan Yazar X'i içermeyen bir liste düşünmeye teşvik edecek kadar görkemli. Bu nedenle, ilk cümle veya paragraf bitmeden önce, okuyucu zaten yargınızdan şüpheleniyor. Bu abartılı iddiaları reddedin ve açık ve savunulabilir olduklarından emin olun.
Bunun bir başka yönü de bilgi genişliğidir. Yılın en iyisi veya hayal edilemeyecek kadar parlak bir şey ilan edecekseniz, bu yıl yayınlanan diğer tüm romanları okusanız ve dünyadaki en iyi okunan eleştirmenlerden biri olduğunuzu kanıtlayan bir siciliniz olsa iyi olur. Alçakgönüllülük ve kısıtlama sizin yararınıza çalışır. Bunun tersi sizi aptal gösterir.
II. Net değil, netlik yok, netliğin olmaması
Benim de dahil olmak üzere birçok yazar, bazen ses ve hece açısından harika olan ama aslında hiçbir anlamı olmayan dilbilimsel fantezi uçuşlarından suçludur. Yardımsever olmak için dürtü, genellikle okuyucuyu şaşırtıcı ve hoş bir dil kullanımıyla eğlendirmektir ve bunun için: Bravo . Daha az hayırsever olmak için, okuyucuyu sözlerinizi her yerde mastürbasyonunuzu izlemeye zorlamak, rızaya dayalı olmayan, ego odaklı bir çabadır. Bu durumda, bu sınırlar üzerinde çalışın!
Bu kalıcı kelime karışıklıkları, çoğu zaman anlamı belirsizleştirir ve okuyucuyu, sadece sizin noktayı anlamak için yedi kez bir cümleyi taramaya hapseder. Mayıs yapmaya çalışıyor olmak. İlk ilham veren akıştan sonra, tatlı el işinizi tarafsız bir şekilde değerlendirmek, kellik ve piyazlara karşı kararlı bir duruş gerektirir. Önemli bir kırmızı bayrak, beyninizin bir kısmının, onu değiştirmek zorunda kalabileceğiniz korkusuyla o cümle veya ifadeye sert bir şekilde bakmayı reddettiğini hissettiğiniz zamandır. Bu gibi durumlarda, tersine mühendislik yapın: fikrinizi doğrudan üçüncü sınıf düzyazı ile yeniden yazın ve ardından biraz daha süsleyin.
III. Tekrarlama ve fazlalık
Bu genellikle, okuyucunun yaptığınız inanılmaz derecede kavrayışlı noktayı kaçırmamasını sağlama dürtüsünüzden kaynaklanır. Ne yazık ki, tekrar ne aslında sinyaller, argüman hakkındaki güvensizliğinizdir, dolayısıyla okuyucunun size olan güvenini zayıflatır. Bir okuyucunun bakış açısından, sinir bozucu bir şekilde hoş, akıcı bir yüzmenin ortasında suya basmaya zorlanmak gibidir.
Aynı fikri birkaç yinelemeyle dolaştıran bir paragraf, minimum sayfa sınırına ulaşmak için genişleyen bir üniversite makalesi kokusuna sahiptir. Artı tarafta, çoğu zaman bunu ilk seferinde çok iyi söylediğinin farkına varmazsın. Gerisini kesin ve değerli gayrimenkulü başka şeyler için kullanın. Diğer olasılık, amacınızın ne olduğundan tam olarak emin olmadığınız ve tek bir sağlam yumruk atmak için çok çalışmak yerine rastgele birkaç yumruk atmaya karar vermiş olmanızdır. Tekrar denemek için sekiz saymaya değer.
IV. Sıradan narsisizm
Bununla ilgili ilginç bir paradoks var ve bunu her zaman görüyorum. Evet, kitabı inceleyen sizsiniz. Tebrikler! Ama tanrı aşkına, dikkat çekmenize gerek yok.
Açıkça söylemek gerekirse: kendini parçadan çıkar . İlk olarak, Chimamanda Ngozi Adichie veya Michael Chabon değilseniz, aydınlatılmış dünyada okuyucunun daha geniş kişisel görüşlerinize ilgisini hak edecek bir statünüz yok. Dolayısıyla, 'ben' ifadeleriniz çoğunlukla kendi kendini büyütüyor ve dikkat dağıtıcı. Elinizdeki işe odaklanın. Demek istediğim, sen bir yazarsın, bu yüzden durumun tersine döndüğünü hayal et: Bu romanı terletmek için bir, belki üç yıl geçirdin ve rastgele bir MFA öğrencisi 1500 kelimelik incelemesinin yarısını hakkında konuşarak geçiriyor benim bu ve ben bu. Bu yakışıksız, yanlış yönlendirilmiş ve saygısızlıktır diyebilirim.Sırf 3.200 kelimelik bir kitap incelemesi yazabilmeniz, yazmanız gerektiği anlamına gelmez.
İşte diğer şey: tamamen gereksiz. İsmin parçanın üzerinde , genellikle en üstte! Dolayısıyla, her ifade sizin fikrinizdir. İnanın bana, daha fazla otorite, okuyucunun üzerinde düşünmek için hiçbir nedeninin olmadığı dar kişisel yanlardan ziyade kendine güvenen her şeye gücü yeten bir sesle iletilir. Bu bir kitap incelemesi, bu yüzden unutmayın: göreviniz önce okuyuculara, sonra da yazara hizmet etmektir. Bu, amatörlüğün kesin bir işareti olan kişisel saçmalıklarınız için bir ilan tahtası değildir. Bir blog için yazılmış gibi okursa bir bloga aittir.
V. Arsa üzerinde aşırı açıklama
Bu, kritik yeteneklerinize olan güven eksikliğinizi atlatmak için bir çaba olabilir veya eleştirmenin misyonunun yanlış anlaşılması olabilir, ancak tamamen olay örgüsünü tanımlayan bir inceleme yazmak, bir havuzun kesin boyutlarını hiç izin vermeden birine açıklamak gibidir. suya atlamak için. Aynı anda hem çok fazla hem de çok az. İşiniz kitabın tam bir özetini vermek değil. Okuyucunun kitabın kendi zevklerine uygun olup olmadığını (ve dolayısıyla zaman ve para harcamaya değip değmeyeceğini) bilmesi için yeterli bilgiye sahip olması için yalnızca ana olay örgüsünü harekete geçirmektir. Bunu flört gibi düşünün: sadece okuyucunun kitabı eve götürmek isteyip istemediğini bilmesi için yeterince ileri gitmek istiyorsunuz.
Farkına varılması gereken diğer bir nokta da bu incelemelerin eleştiri . Bu, tüm incelemeyi olay örgüsüne harcadıysanız, çalışmanın temalarını, karakterlerini, anlatı gizemlerini, diyalogu, yapısını, dilini, özgünlüğünü, genel olarak insanlıkla ilgisini, kültürel bağlamı, bir parçası olarak kalitesini değerlendirmemiş olduğunuz anlamına gelir. sanat vb. Ve durum buysa, okuyucu neden size ihtiyaç duyuyor?
İşte iyi ve geniş bir genel kural: Kitabın orta noktasını geçen olay örgüsünde hiçbir şeyi somut olarak tanımlamayın. Öte yandan, zeki yazarların kritik derinliğe daldığını ve kitabın konusu hakkında asla ikna edici bir açıklama yapmadığını da görüyorum. Bunu da yapma.
VI. Aşırı uzunluk
Elbette bu bir zevk meselesidir ve özellikle dijital çağda son derece esnektir, çünkü baskı yayınlarının uğraşmak zorunda olduğu sinir bozucu sayfa düzenlerine ve reklam kenarlıklarına yazmanız gerekmez. Ama sorun burada yatıyor. Sırf 3.200 kelimelik bir kitap incelemesi yazabilmeniz, yazmanız gerektiği anlamına gelmez. Yapmak zorundasın kazanmak bu tür bir ilgi ve bir incelemecinin veya materyalin bunu hak etmesi nadirdir.
Basılı sayfa tasarımı, makalelerin ne kadar süre çalışabileceğine dair sınırlar (sınırlar!) Anlamına geldiğinde çalışacak kadar büyüğüm. Bunun sadece fiziksel uzayın bir işlevi olmadığını iddia ediyorum. Değerin bir yansımasıydı. Ve ideal olarak okuyucu hem yayına hem de yazara bu değer yargılarını kendileri için vereceğine güvenir. Bunun web için farklı olması için herhangi bir neden görmek zor.Tartışma hazırlığında olduğu gibi, yazınızın bir okuyucudan gelen olası soruları ve zorlukları önceden yanıtlamış olmasını istersiniz.
Aslında tersi durum kolaylıkla yapılabilir. Bugün okuyucular, gün boyunca materyal okumak için sonsuz seçeneğe sahiptir. Onlara tek bir kitapta binlerce kelime sunarken çok fazla şey soruyorsunuz - bu bir A-list yazarının yeni sürümü veya yakın zamanda alakalı hale getirilmiş büyük bir klasiğin yeniden değerlendirilmesi değilse. Ve her neyse, bir yazarı daha keskin olmaya ve burada listelenen kötü alışkanlık türlerine karşı hoşgörüyü en aza indirmeye zorlamamaktan daha sık sınırlar. Geri düşünüyorum Kitap Dünyası günler ve David Remnick ve Margaret Atwood bunu 1000 kelimeyle halledebiliyorsa, muhtemelen sen de yapabilirsin.
VII. Saçma sapan argümanlar
Bu, örtüşebilseler de, netlik eksikliği ile aynı şey değildir. Birincisi, tamamen iyi bir noktayı gizlemek için gereksiz yere süslü bir dil kullanmayı ve dörtnala cümle kurgusunu içerirken, diğeri asla başlamak için değerli bir nokta olmamıştır. Kendinizi bunlara kaptırmanın iyi bir yolu, ikinci bir okuyucunun nesiriniz üzerinde şeytanın avukatlığını oynatmaktır. Tartışma hazırlığında olduğu gibi, yazınızın bir okuyucudan gelen olası soruları ve zorlukları önceden yanıtlamış olmasını istersiniz.
Birçoğumuzun akıllıca bir riff olduğunu düşündüğümüz şeyi yarattığına dair bir tembellik var, ancak katil benzetmeyi ya da küçümsemeyi bir kenara bırakmak zorunda kalacağımız korkusuyla mantığını incelemeyi ihmal ediyor ya da reddediyoruz. İçgüdülerimiz genellikle haklıdır: çizgi bir gıcıktır. Fikirlerinize stres testi uygulamak alçakgönüllülük gerektirir, ancak sonuç olarak yazınız kaçınılmaz olarak gelişecektir. Ayrıca, herhangi bir iyi editör sizi arayacaktır ve yine de onları düzeltmeniz gerekecektir.
VIII. Kendinden gurur duyan edebi referanslar
Bu, daha genç ve yeni yazarların özel bir koltuk değneği ve genellikle neden bu incelemeyi yazmanıza izin verildiğine dair güvensizliği telafi etme dürtüsünden kaynaklanıyor (ya da tanrı korusun, bunun sebebi gerçekten ateşli olduğunuza inandığınız içindir. aydınlatılmış dünyada). Anlıyorum, edebi iyi niyetlerinizi belirleyerek ve meşruiyetinizi güçlendirmek için şatafatlı referansı bir araç olarak kullanarak bir yargılama konumunda olmayı haklı çıkarmak istiyorsunuz. Mesele şu ki, bunları bir mil ötede fark edebilirsiniz ve tipik olarak tam tersi bir etkiye sahiptir.
Bu yüzden, organik olduklarından emin olmadığınız sürece, Herakleitos ve Anna Akhmatova'dan söz etmekten kaçınmanızı öneririm. Çoğunlukla, eldeki noktayla yalnızca en ince alaka düzeyine sahiptirler. Onların tek amacı, okuyucuya, geri kalanımızın sadece merakla bakabileceği geniş bir bilgi birikimine sahip bir eleştirmen olduğunuzu göstermektir. Onlar ne aslında Şov, söğüt ağaçlarından bahseden bir Quotables araması yapabileceğinizdir (merhaba, Ophelia!).
IX. Varsayımları sınırlama
Aydınlatılmış dünyada artan çeşitlilik ve daha adil temsil, tartışmasız olumlu gelişmelerdir. Ancak, örneğin, bir kadın romanı yazmış olsa ve bu kadın meseleleriyle ilgili olsa ve siz aslında bir kadınsanız (veya kadın olarak tanımlanmışsanız), eleştirinizi sanki hiç bir erkek kitabı okumayacakmış gibi ele almayın ya da gözden geçirme. Ve tabii ki tam tersi. Aynı şey queer lit için de geçerli.Şöyle anlatayım: Eğer yaltaklanıyorsan ben esniyorum.
Genel ilgi dergilerinin çoğu her türden insan tarafından okunur. Ve eminim kitabın yazarı, potansiyel okuyucu kitlesini olabildiğince geniş tutmanızı tercih ederdi. Yine, arsa hakkındaki ustaca tanımınız ve yazarın çalışmasının güçlü yönleri ve kusurlarının keskin analizi okuyucuyu kitabın Şimdi Satın Al listesine girip girmeyeceğine karar vermeye yönlendirsin.
X. Yapısal ele geçirmeler
Bir yazı parçası için hoş, enerji verici bir akış yaratmak güzel bir sanattır ve kitap eleştirisinin kendine özgü doğal kalıpları vardır. Parçanızı anekdot ve tematik olarak, açılışınıza zekice geri çağıran bir tetikleyici ile rezerve etmek, akıllıca ve tatmin edicidir; önden yükleme arsa sergisi ve arka yarıyı esas olarak kritik analiz için ayırmak iyi ve kör bir yapıdır.
Elbette yaratıcı olun, ancak olay örgüsü kaygılarının kritik kaygılarla tek ve tutarlı bir akımda hepsini eşit ve verimli bir şekilde ilerletecek şekilde birleşip yeniden birleşmesidir. Sırayla oraya buraya dökülmüş rastgele olay örgüsü tanım bloklarına sahip bir inceleme, okuyucunun neler olduğunu anlamak için çok fazla iş yapmasını gerektirir. Ve bir dizi eleştirel analizi önden yükleyen bir inceleme, okuyucuyu bir anlatı bağlamı ve onu uygulayacak karakterler olmadan kaybolur.
XI. Tutarsız zamirler
Romanın potansiyel okuyucusuna (ve incelemenin okuyucusuna) atıfta bulunurken, eleştirmen çok sık kafa karıştırıcı bir zamir karışımı kullanır. Bazen 'siz', bazen 'biz' ve diğer zamanlarda 'bir' ve başka bir yerde 'okuyucu' veya 'okuyucular' dan bahsediyorsanız, baştan savma ve kafa karıştırıcıdır. Ve bir de daha önce bahsettiğimiz korkunç 'ben' var. Okuyucu durmak ve sormak zorunda kalıyor, Tekrar kiminle konuşuyorsun? 'Sen' sen misin yoksa ben mi? Neden bu 'biz' e dahil oluyorum?
Benim düşüncem, ikinci kişiyi kullanmaktan kaçının ve 4. Nokta (Narsisizm) verildiği, Joyce Carol Oates veya Michelle Obama değilseniz, “Ben” lerinizi bunun dışında tutmanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Mümkün olduğunda incelemenizi 'okuyucu' veya 'okuyucular' ya da gerekiyorsa 'biz' kullanarak oluşturun. Ama sonuçta tutarlı olun.
XII. Eleştiri eksikliği
Tüm bu kitap eleştirisi konuşmalarına rağmen, gerçek eleştirinin endişe verici bir eksikliğini fark ettim. Çok sık incelemeler, bir arkadaşın fanzinin arkasındaki nefessiz bir encomium gibi okunur.
Her şeyden önce, tam anlamıyla övgü mantıksal olarak saçmadır. Her yazı çalışmasının zayıf yönleri vardır, özellikle de kişisel zevkler hesaba katıldığında. Çalışmayı edebiyat ve / veya edebiyat için makul standartlara göre ölçen, net bakışlı ancak dokunaklı (ve taktiksel) bir şekilde onlara işaret etmek sizin işinizdir. Tür. Bir yazarın duygularını incitme ihtimali tereddüt etmenize neden oluyorsa, bu muhtemelen saygılı olmanın iyi bir işaretidir. Bu riski hiç üstlenmek istemiyorsanız, kitapları incelememelisiniz.
İkincisi, muhtemelen 20.000 kitap okumadınız ve okuduğunuz küçük yüzdede belki bir avuç başyapıt var. Bu yüzden, ilk veya ikinci kez yazdığı belirsiz bir romancının çalışmasını, Dickens ve Wharton gibi isimlerle yazarlar için daha çok ayrılmış, cömert terimlerle tasvir etme konusunda temkinli olurdum.
Üçüncüsü, okuyucunuzun bu türdeki diğer çalışmalarla nasıl karşılaştırılacağına dair daha geniş bir bağlam olmadan, stilistik tavırlar, diyalog, dil, hız, yapı, ortam, karakterizasyon, anlatı tutarlılığı hakkında yorum yapmadan kitabın her yerine fışkırmasına nasıl yardımcı olur? veya duygusal özgünlük? Şöyle anlatayım: Eğer yaltaklanıyorsan ben esniyorum.
Bunun doğal sonucu, yaratıcı kıskançlıkla beslenen refleks olarak kötü niyetli bir tavanın acımasız ve samimiyetsiz olmasıdır. Sırf bir pozisyonda olduğun için her yere burnunu sokma. Eğer teslim aldığınız iş gerçekten o kadar berbatsa, ilk 50 sayfada anlayacaksınız, bu durumda ödevi kibarca reddedin ve başka bir tane isteyin.
XIII. Çıkar çatışması
Bir eleştirmenin geçmişinde, çalışmasını görünüşte eleştirdiği yazarla ilginç bir geçiş gösteren biyografik, eğitimsel veya yayın ayrıntılarını not ettiğimde, saçma sapan detektörüm periyodik olarak sönüyor. İnceleme, parlayan bir övgü seline dönüştüğünde daha da şüpheli hale gelir.
Bu kolay bir tanesidir. Mesleki ya da kişisel yaşamınızda iletişim kurmaktan daha fazlasını yaptığınız ya da tanıdığınız hiç kimsenin hiçbir şeyi gözden geçirmeyin. Bunun nedeni açık olmalıdır. Aksi takdirde yazarlar, incelemelerini annelerine de yazdırabilir. Bu kin için de geçerli. Bu tür intikam peşinde koşmak ucuzdur ve ona forum veren yayına yazar ve eleştirmen kadar zarar verir.
Açıkçası, sosyal medya ve MFA programlarının, inzivaların ve atölyelerin dolup taşan dünyası, yazarların çabalayan arkadaşlarıyla her zamankinden daha fazla bağlantı kurmasına izin veriyor. Bu harika bir şey, çünkü çoğumuz, yalnızca kurgumuzdaki garip karakterlere ilham vermek amacıyla arkadaşlarımız olduğundan korkan kendinden şüphe duyan izolasyonistleriz. Ama aynı zamanda toplum desteği kılığına girmiş bazı yozlaşmış pro quo'lara da yol açar.
Bu nedenle, nadir durumlarda, editörünüzü önceden var olan bir ilişki konusunda uyarırsanız ve hala incelemeyi yazmakla görevlendirilirseniz, tam açıklama kablosunu yazının başlarında çekin. Okuyucunuz, dövüşte bir köpeğiniz olup olmadığını ve bu köpeğin kısırlaştırılıp bırakılmadığını bilmeyi hak ediyor.