Roger Briggs'in yazarı "Medeniyete Yolculuk: Buraya Nasıl Geldiğimizin Bilimi"(Collins Foundation Press, 2013)" adlı kitabında, bilimin kanıt ve şüpheciliğine dayanarak evrenin, Dünya'nın, yaşamın ve insanlığın yeni bir yaratılış hikâyesini sunar. slayt gösterisi aslen WordsSideKick.com'a gönderildi. Briggs bu yazı WordsSideKick.com için katkıda bulundu's Uzman Sesler: Op-Ed & Insights.
Modern bilimin habersiz kazanımlarından biri, on yıl önce mümkün olmayan bir şey olan insanlık için tutarlı bir başlangıç öyküsü sağlayabilmesidir. Astrofizikte yeni keşifler, evrimsel biyoloji, moleküler genetik, jeoloji ve paleoantropoloji ile Big Bang'den başlayarak sürekli bir hikaye ortaya çıktı.
Bu sondan bir önceki olaydan sonra, evren yaklaşık 380.000 yaşındayken, yaklaşık 3.000 Kelvin'e (4,940 derece Fahrenheit) soğutuldu, elektronların çekirdeklere tutunması ve aşırı uyarılmış hallerde nötr atomik madde oluşturması için yeterince soğuktu. Büyük Patlama'yı takip eden yaklaşık 400 milyon yıllık genişleme sonrasında evren, yerçekimi için hidrojen bulutlarını yıldızlara dönüştürmeye ve nükleer füzyonu ilk kez ateşlemeye başlayacak kadar soğuktu.
İlk yıldızların doğuşu, evrenin yaşamında bir dönüm noktası oldu - bu noktadan itibaren, evren, gezegen sistemi ile çevrili yıldızlarla dolu galaksilerle, bugün gördüğümüz özellikleri ele aldı. Yıldızlar kozmosun en önemli çalışmalarından bazılarını gerçekleştirir: Hidrojenden daha ağır elementler üretirler, kendi oluşumlarının bir parçası olarak gezegenler oluştururlar ve kendi güneşimiz bizim için yaptığı gibi bu gezegenler için enerji sağlarlar.
Gökbilimciler, sıvı su ve yaşam için tatlı noktada bulunan güzel bir kayalık gezegenle kendimiz gibi düzenli bir şekilde sipariş edilen bir güneş sistemi görmemiştir. Dünya'nın durumu ne kadar özel? Son zamanlarda medya araştırmacılar tarafından tahmin edildiğinde (PNAS, 26 Kasım 2013), galaksimizde Dünya benzeri gezegenler (yıldızların yaklaşık yüzde 5'i) ile 8 milyar veya 9 milyar yıldız olabileceği tahmin edildi. başka yerde. Ne de olsa hiçbir yaşam ya da onun kanıtı Dünya'nın ötesinde bulunmadı, bu yüzden jüri hala, Dünya'nın ne kadar nadir ya da ortak olduğu ve ne kadar insani olabileceği ya da olmayabileceği soruları üzerinde.
Yeryüzündeki bilinen en eski yaşamın kanıtı, yaklaşık 3.85 milyar yıl öncesine dayanan Isua, Grönland'ın eski taşlarından gelir. Bu kayaların içerdiği yaşam belirtileri, gerçek mikropların fosilleri değil, kayadaki kimyasal imzalar: moleküler fosillerdir. Bu kayaçlar incelendiğinde, karbon-13 izotoplarına (ekstra bir nötron içeren) kıyasla normalden daha yüksek karbon-12 izotopları içerdikleri bulunmuştur. Canlılar karbon aldıklarında (CO2 olarak), karbon-12'yi tercih ederler ve bu nedenle tüm canlılar, canlı olmayan şeylere kıyasla orantılı olarak daha yüksek karbon-12 seviyelerine sahiptirler. Isua kayaçlarındaki daha yüksek karbon-12 seviyeleri sadece ilkel yaşamın varlığıyla açıklanabilir. Bu, DNA'nın ya da bazı haberci molekülün, bu noktadan önce toplandığı ve kendi kendini kopyalamaya başlayabileceği, yaşamın evrimini yönlendirdiği anlamına gelir.
Dünya üzerindeki yaşam, atmosferin karbondioksit baskınından oksijenden zengine değiştiği yaklaşık 2,5 milyar yıl önce en büyük hayatta kalma kriziyle karşılaştı. O zamana kadar, hayat prokaryotik ya da bakteri benzeriydi ve karbondioksit (CO2) üzerinde gelişti. Ancak, fotosentez yapan bakteriler CO2'yi tüketti ve zehirli bir şekilde üretildi - sonunda atmosferi dolduran bakteri - oksijen (O2). Daha da kötüsü yapmak için, atmosferdeki CO2'deki düşüş, Dünya'yı, Kartopu Dünyası Etkinliği olarak adlandırılan büyük bir derin dondurmaya sürükledi. Gezegen, ekvatorun dışında kalın buz tabakasıyla kaplıydı ve karanlık okyanuslardaki yaşam neredeyse yok olmaya sürüklendi. Ancak bu iki başlı krizin ortasında bir yerlerde yeni ve daha karmaşık bir yaşam biçimi ortaya çıktı: Eukarya. 1967'de, biyolog Lynn Margulis, bazı prokaryotik organizmaların, Kartopu Dünyası krizinden kurtulabilmelerine yardımcı olan endosymbiosis adlı kooperatif bir düzenlemede bir araya gelebildiğini kabul eden ilk kişi oldu. Şimdi, hayvan hücrelerindeki mitokondrilerin ve bitki hücrelerindeki kloroplastların, ökaryotik organeller haline gelmeden önce tek tek organizmalar olduğunu anlıyoruz - ve bu organeller, prokaryotlar olarak günlerinden ilkel genomları taşıyorlar. Ökaryotik yaşamın ortaya çıkışı, insanlar da dahil olmak üzere, takip edilecek olan daha yüksek yaşam biçimlerinin kapılarını açtı.
Hayat, daha yüzlerce yıl önce, Mezozoik Dönem boyunca egemenlik kazanan dinozorlarla, omurgasızlar, omurgalılar, sürüngenler vb. Her zamankinden daha karmaşık biçimlere dönüştü. Yaklaşık 200 milyon yıldır, dinozorlar Dünya'ya hükmetti. Sonra aniden, yaklaşık 65 milyon yıl önce, onlar ortadan kayboldu. Sonunda araştırmacılar, Yucatan Yarımadası'ndaki Chicxulub yakınlarında, dinozorların yok oluşu ve Dünya'daki diğer yaşamla aynı yaşta olan bir çarpık krater bulundu. Daha sonra yapılan araştırmalar krateri oluşturan kuyruklu yıldız veya asteroidin 6 ila 9 mil (10 ila 15 kilometre) çapında olması ve çarptığında yaklaşık 10.000 mil / saat (16,100 kph) ilerlemesi, büyük yangınlar, küresel kış ve diğer karadaki bitkilerin ve hayvanların çoğu için ve denizdeki yaşamın çoğu için yıkıcıydı. Ancak, yeraltına gömülen küçük tüylü memelilerin çoğu hayatta kaldı. Onlar dinozorların gölgesinde yaşıyorlardı, ama dinozorlar gitmişken artık büyüyüp büyüyebildiler. Onlar dünyanın yeni yöneticileri oldular. Sonunda, memeli soyu, primatlara, sonra maymunlara, sonra hominidlere ve nihayet Homo İnsanı oluşturan soyun.Dünya'nın 65 milyon yıl önce bir asteroit veya kuyruklu yıldızla karşılaşma şansı olmasaydı, insanların burada olacağı şüpheli.
Yaklaşık 5 milyon yıl önce, Afrika'daki bazı maymunlar dik yürüyüş sanatında ustalaşmışlardı - bunlar hominidlerdi. Sonraki birkaç milyon yıl boyunca Afrika'yı dolaştırdılar ve bilim adamları onları bu cins içinde sınıflandırdılar. AustralopithecusEn az yedi farklı üye türüyle. Fakat yaklaşık 2.5 milyon yıl önce, yeni bir soy ayrıldı Australopithecus. Bu şimdi cins denir Homo. En yaygın görüş şudur: Homo habilis Bu yeni soyunun ilk üyesiydi ve yaklaşık 2 milyon yıl önce şimdi aradığımız bir atası Homo erectus Doğu Afrika'da gelişiyordu ve yakında Avrasya ve Asya'yı doldurmaya başlayacaktı. Paralelleme Homo lineage'ın alet geliştirmesi, beyin hacminde hızlı bir genişleme oldu ve sonuçta üç kat arttı Homo neanderthalensis ve Homo sapiens Yaklaşık 200.000 yıl önce. Fakat Neandertaller teknolojinin gelişmesinde duraksandı gibi görünürken, Homo sapiens teknoloji, kültür ve bilinci geliştirmeye ve insanların atalarını yeryüzünde jeolojik bir güce dönüştürmeye devam etti. Sonunda, her bir hominid türü soyu tükenmişti - biri hariç. İnsanlar son ve sadece hayatta kalan insansıdır.
Arkeologlar, 100.000 ila 60.000 yıl öncesine kadar insan zekasında şaşırtıcı bir sıçrayışa işaret eden uzun süreli takım oluşturma kayıtlarından elde edilen güçlü kanıtlara sahipler. İlginçtir ki, genetikçiler bu zamandaki Dünya üzerindeki toplam insan popülasyonunun belki de sadece birkaç bin kişiye düştüğünü bulmuşlardır. Bu nüfusun darboğazına neyin neden olduğu tam olarak bilinmemekle birlikte, 73.000 yıl önce Toat Dağı'nın Sumatra adasındaki patlamalarını görmezden gelmek imkansız olurdu. Bu, son 30 milyon yıldaki en büyük volkanik olaydı ve Hindistan'da 30 metrelik kalınlıkta kül tabakaları biriktirdi ve bin yıl süren küresel bir kışa dönüştü. Doğu Afrika'da yaşayan ve Toba etkinliğini yaşayan insanların yeni ve daha iyi bir versiyonu olduğu anlaşılıyor. Homo sapiensbelki de konuşma dili ve bahşedilen işbirlikçi kültürün güçleri olabilir. Kimi zaman davranışsal olarak modern insanlar olarak adlandırılan bu yeni insanlar, Afrika'yı terk edip, yeryüzündeki her yaşanabilir kıtaya yayılmış ve Neandertalleri ve diğer tüm hominid türlerini yok olmaya itmişlerdi. Başka hiçbir canlı, Büyük Atılımdan bu yana insanlarla rekabet etmek için adil bir şansa sahip değildi.
2 milyondan fazla yıldır, insanların ataları göçebe avcı-toplayıcılardı. Bu, yaklaşık 11.500 yıl önce Dünya'nın iklimi daha sıcak ve ılıman hale geldiği için değişti. Orta Doğu'daki insanlar, yenilebilir bitkiler ile deneme yapmaya, en iyi bitkilerden tohumları seçmeye ve korunan alanlara ekmeye başladı. Bahçıvanlık denilen bu tür bahçecilik, insanların mahsullerini yetiştirmek için tek bir yerde kalmasını ve kademeli olarak göçebe yaşam tarzının yerini daha yerleşik, kalıcı kamplarla değiştirilmesini gerektirdi.
İnsanlar evcilleştirilmiş hayvanlar da - yoldaş, hizmetkar veya gıda kaynağı olarak. Yaklaşık 10.000 yıl önce, Jericho ve Catalhoyuk gibi büyük kalıcı yerleşimler arkeolojik kayıtlarda yer almaktadır. Yaklaşık 5,200 yıl önce, ilk şehir devletleri Orta Doğu'da çeşitli yerlerde ortaya çıkıyor ve ilk kez, arkeolojik kayıtlar, sosyal tabakalaşma ve neredeyse tüm zenginlik ve güce sahip olan yönetici bir elitin açık kanıtlarını gösteriyor. Bu medeniyetin gelişiydi. Yazmanın icadı ile, insanlar artık insan bilgisini kalıcı ve kontrollü bir şekilde kaydedebiliyorlardı. Bugünün dünyasının karakteristiklerinin çoğu, merkezi hükümet ve güç, askeri güçler ve savaş, kurumsallaşmış din, ataerkillik, para sistemleri, yoksulluk, büyük ölçekli tarım, ticaret ağları ve imparatorluk dahil olmak üzere ortaya çıktı. Uygarlık kısa bir süre sonra Çin, Hindistan, Mısır, Peru, Girit ve Meksika dahil olmak üzere dünyanın birçok yerinde bağımsız olarak ortaya çıktı. Son 5 yılda bu kadar çok isim ve yer dışında değişmedi. Ama bu model hala bize iyi hizmet ediyor mu yoksa insanlık yeni bir şey için hazır mı - sonraki Büyük Atılım?
Bu yolculuğun daha eksiksiz bir keşfi için, Büyük Patlama'dan Uygarlığa: 10 İnanılmaz Origin Etkinliğine bakın.
daha fazlası için bkz. "Medeniyete Yolculuk: Buraya Nasıl Geldiğimizin Bilimi"(Collins Vakfı Press, 2013) ve Efsane Bilimi Bilim Olarak Kökeni Hikayesi Önemlidir(Op-Editör). İfade edilen görüşler yazarın görüşleridir ve yayıncının görüşlerini yansıtmaz. Makalenin bu sürümü ilk olarak WordsSideKick.com'da yayınlandı.