Yetmişlerin sonunda ve seksenlerin başında, varsayımsal bir savaşın önündeki durum, birliklerin mümkün olan en kısa sürede kendiliğinden tahrikli uçaksavar silahlarıyla donatılmasını istedi. Yeni savaş araçları, son yıllarda yaygınlaşan saldırı uçaklarıyla savaşmak ve potansiyel düşmanın helikopterlerine saldırmak zorunda kaldı. Bazı tahminlere göre, seksenlerin başında, NATO kuvvetlerinin yaklaşık bin ZSU'ya ihtiyacı vardı. Yaklaşık aynı sayıda kendinden tahrikli silah, üçüncü bir ülkeye, aynı zamanda böyle bir tekniğe ihtiyaç duyarak satılabilir.
Kendinden tahrikli uçaksavar sistemlerinin yetersiz derecede etkin şekilde geliştiğini gören İngiliz şirketi Marconi Electronic Systems (şimdi BAE Sistemlerinin birkaç bölümüne dönüştürülmüş) kendi projesini başlattı. Projenin amaçlarından biri maksimum ticari beklenti olduğundan, içinde birkaç temel fikir ortaya atıldı. Mevcut en iyi teknolojilerin ve teknik çözümlerin kullanımı ve çok yönlülük. Sonuncusu, temel olarak, çok sayıda temel makineye kuruluma uygun bir savaş modülünün oluşturulması olarak anlaşıldı. Ancak, daha sonra ortaya çıktığı gibi, kulenin farklı şasi üzerine kurulmasını sağlamak için tüm çabalar işe yaramadı. Sonuç olarak, seri uçaksavar topçu kuleleri, sadece bir modelin tank şasisine monte edildi.
Marksman projesi (“Atıcı”) 1983 yılında başladı. Gelecek vaat eden bir ZSU'nun teknik görünümünün belirlenmesinde, başvurunun aşağıdaki özellikleri dikkate alınmıştır. Uçaksavar sisteminin, saniyede 45 metreye kadar bir hızda 50-250 metreden daha yüksek olmayan irtifalarda uçan saldırı uçaklarını imha etmesi gerekiyordu. O sırada, İngiliz uçaksavar füzesi sistemleri için benzer hedefler daha zordu ve bu yüzden yenilgileri yeni bir ZSU'ya verildi. Uçağın gerekli imha menzili üç kilometreye ayarlandı. İkinci "tipik hedef" ZSU Marksman, Sovyet "Sturm" füzelerinin silahlı saldırı helikopterlerini yaptı. Helikopterlerin saldırı menzili dört kilometrede belirlendi. Atış poligonunun belirtilen parametreleri silah seçimini belirledi.
Mevcut tüm seçeneklerden оружия İddia edilen savaş durumlarında en etkili olanı, İsviçre şirketi Oerlikon Contraves tarafından üretilen 35 mm KDA otomatik silahlarını gösterebilir. İngiliz Marconi şirketi Marksman projesinde sadece İsviçreli silah ustalarını değil. Vickers (kuleyi geliştirdi), SAGEM (optik nişangahlar ve elektroniğin bir parçası) ve birkaç küçük işletme ZSU'nun oluşturulmasında aktif rol aldı. Buna ek olarak, Marksman kulesinin ilk prototiplerinin test edilmesiyle ilgili uluslararası işbirliğine dikkat çekilemez. Muhtemelen, gelecekteki sözleşmelere güvenen Markconi şirketi, omuz kayışı altında 1840 milimetre çapında bir kule yaratmaya başladı. Şasi, savaş modülünün ilk örneğini test etmek için kullanıldı. tanka "Tip 59" Çin'de üretilmektedir. En yaygın sürüme göre, bu şasi üzerinde çalışacak tüm sistemleri optimize etmek ve daha sonra Çin'e veya Çin tanklarını işleten diğer ülkelere belirli miktarda ZSU satmak için deneysel bir araç için böyle bir temel seçildi.
"Type 59" tankını temel alan ilk prototip böyle gözüküyordu. Yaklaşık 41 tonluk bir savaş kütlesine sahip makine, 620 güçlü bir dizel motorla donatıldı. Baz tankla karşılaştırıldığında aracın ağırlığındaki artıştan dolayı sürüş özellikleri belirgin şekilde düşmüştür.
Standart bir tank kovalamacasında, geniş bir kaynaklı yapı kulesi yerleştirildi. Tank şasisinin aksine, taret nispeten zayıf bir savunmaya sahipti: önden projeksiyondaki 14,5-mm mermilerden ve kalan açılardan 7,62-mm mermilerden. Kule, savaş modülünü saniyede 90 ° 'e kadar hızlarda döndürebilen yüksek hızlı bir elektrikli tornalama mekanizması ile donatıldı. Otomatik yönlendirme sistemlerini kullanırken, kulenin maksimum dönüş hızı üçte bir oranında düşmüştür.
Kulenin ön tarafında, iki düzlemde stabilize edilmiş iki milimetre Oerlikon KDA kalibre 35 vardı (kalibre uzunluğu 90 varil). Gaz otomatiğine sahip silahlar, her biri dakikada 550 atış hızına kadar ateş edebilir. Elektrikli mekanizma, tabancaları, saniyede 60 ° 'ye kadar olan hızlarda dikey bir düzlemde yönlendirmeyi mümkün kıldı. Dikey toplama açıları -10 ° ile + 85 ° arasında değişmektedir. Silahlar, bir hidrolik geri tepme freni ve yaylı tırtık ile donatılmıştı. Oerlikon tarafından geliştirilen top mühimmat sistemi büyük ilgi çekti. KDA silahları, mermilerle kurdeleler bir turda olmak üzere iki taraftan alınabilir. Silahların bu özelliği orijinal mühimmat ikmal sisteminin kullanılmasına izin verdi. Kulenin dışında, her bir topun makatının yanında, 20 kabukları 35 x228 mm olan bir kap vardı. Kulenin içine iki kap daha yerleştirildi, her biri 230 kabukları üzerine yerleştirildi. Zırh delici ile daha kapasitif olan iç kapların çeşitli tiplerde yüksek patlayıcı parçalanma kabukları ve dış kısımlarıyla donatılacağı varsayılmıştır. Mühimmat kullanıldıktan sonra, ZSU ekibi, yüklenenler için boş kapları kendi başlarına değiştirebildi. Bunu yapmak için, savaş aracı katlanabilir bir kargo vinci ile donatıldı.
Marksman kendinden itmeli kendinden tahrikli ünite, 35 mm'lik mermileri çeşitli tiplerde kullanabilir: parçalanma kışkırtma (HEI), izleyici ile parçalanma kışkırtma (HEI-T), zırh delici parçalama-saçak ile izleyici (SAPHEI-T) T). Silahların iki yönlü güç beslemesi sayesinde, kendinden tahrikli tabanca hem parçalanma hem de zırh delici mermileri tek bir sıraya ateşleyebilir. Parçalanma kabuklarının başlangıç hızı saniyede yaklaşık 1175 metredir. Zırh delici alt kalibreli mühimmat için, bu parametre önemli ölçüde daha yüksekti ve 1440 m / s'ye ulaştı. Hedefin etkili eğik menzili, 4-5 kilometredir. Orijinal teknik görev tarafından verilen hedefe ulaşma olasılığı, yüzde 52-55 değerini geçmedi.
Marksman ZSU kulesinin çatısının arkasında Marconi 400MX radar izleme ve izleme istasyonunun anteni vardı. Çevre anketi modunda, radar 12 kilometreye kadar mesafelerde hedefleri bulabildi. İzlemeye geçilirken, maksimum işlem mesafesi 10 km'ye düşürüldü. Gözden geçirme ve izleme hedefleri için tek bir radar kullanılması, tüm kompleksin yetenekleri üzerinde buna karşılık gelen bir etkiye sahiptir. Otomatik izleme için bir hedef belirledikten sonra, radar istasyonu alanı görüntülemeye devam edemedi. İstiflenmiş konumda, radar anteni kolonu geriye katlandı.
Yangın kontrol sistemi, hedefleri takip etmek ve rehberlik sürüşleri için komutlar geliştirmek için tasarlanmış dijital bir bilgisayara dayanıyordu. Çekimin doğruluğunu arttırmak için OMS birkaç sensörden veri aldı. Silahların işaret açıları hesaplanırken, makinenin kendi hareket parametreleri (jiroskopik silah sabitleyici sistem tarafından belirlenir), rüzgar hızı ve yönü (taret tavanındaki sensörlerden gelen bilgiler) ve mermilerin gerçek başlangıç hızı (özel bir tabanca namlu ile ölçülür). Uygun mermi kütlelerinin kullanılmasıyla, Marksman makinesi sigortaları tabancadan belirli bir mesafede patlayacak şekilde programlayabilir.
Marksman kulesinin içinde sadece iki mürettebat işi vardı - komutan ve topçu operatörü. Bir sürücü olan üçüncü mürettebat, bir tank şasisine yerleştirildi. Mürettebat, JMA, ilgili sistemler ve silahların otomatik çalışma modunu açabilir. Bu durumda, uçaksavar kendinden tahrikli silahların elektronik ekipmanı bağımsız olarak hedefler buldu, mermiler için gerekli kılavuzluk açılarını ve parametrelerini belirledi. Topçu veya komutan sadece ateş açma emrini verebilirdi. Yangın kontrol sistemi kapatıldığında, mürettebat uygun kontrolleri kullanarak silahları bağımsız olarak yönlendirebildi. Kabul edilebilir atış doğruluğunu sağlamak için, komutan ve nişancının her biri bir SAGEM VS-580 VISAA periskop görüşüne sahipti. Manzaraların dengeleme sistemi kapalıyken, durumu veya hedefleri, x1 ve x8’teki bir artışla gözlemlemek mümkündü. Dahil edilen stabilizatör, x10'e bir artış sağladı. Maksimum menzilli 8 kilometre menzili olan PRF lazerli telemetre topçu görüşüne dahil edildi. Yangın kontrol sistemi ve manzaraları müşteri tarafından özelleştirilebilir.
Marksman ZSU'nun, X -UMX'te zaten T-55 ya da 59 tipi gibi, şasiye montajı ile tasarlanmasına rağmen, deneysel makinelerin diğer versiyonları ortaya çıkmaya başladı. Marconi ve ilgili kuruluşların çalışanları, Centurion, Chieftain ve Challenger 1984 tanklarına uçaksavar silahları içeren bir taret kurdular. Tüm tankların “1 Tip” tankın bu parametresine eşit bir omuz askısı çapı olmadığından, bunları Marksman taretiyle donatmak için çeşitli adaptör adaptörleri oluşturulmuştur. Onlar kulenin uygun herhangi bir şasiye monte edilmesini sağlayan, halka profilli, karmaşık bir profil parçalarıydı. Marksman taretini farklı tank şasisine monte etmenin neredeyse tüm varyasyonlarında, bu tür adaptörlerin kullanılması gerekiyordu.
Adaptör adaptörleri sayesinde Marksman ZSU için potansiyel şasi listesini önemli ölçüde genişletebildik. İngiliz ve Sovyet / Çin tanklarına dayanan kendinden tahrikli kendinden itmeli silahlara ek olarak, müşterilere Alman Leopard 1 tankı, Amerikan M48 Patton, İngiliz Vickers Mk3 ve Güney Afrika SAX G6'i temel alan benzer savaş araçları teklif edildi. Ancak, tüm bu seçenekler ZSU kağıt üzerinde kaldı. Testlere yalnızca “Tip 59”, Centurion, Chieftain ve Challenger 1 tanklarını temel alan araçlar katılmıştır.
Çok sayıda önerilen seçenek, yeni ZSU’nun gerçek beklentilerini etkilememiştir. Daha önce de belirtildiği gibi, 59 / T-55 tipini temel alan tek bir seçenek kullanışlı oldu. İngiltere'nin silahlı kuvvetleri tarafından temsil edilen önerilen ana müşteri, projeyle ilgilenmedi. Zaten lider ülkelerin silahlanmasında seksenlerin ortalarında, bu uçaksavar komplekslerini etkin bir şekilde tahrip edebilen çok sayıda uçak silahlanmasına rastlandı. Sadece topçu silahlarının kullanılması İngilizlere uygun değildi. Diğer potansiyel müşterilere gelince, Çin ile ilişkilerin kopması, üçüncü ülkelerin mali sorunları ve kendinden tahrikli kendiliğinden tahrikli silahların yetersiz karakteristik özellikleri, Marconi'nin önderlik ettiği konsorsiyumu neredeyse emri bıraktı.
Marksman ZSU'nun silah ve askeri teçhizat sergilerindeki ilk gösterilerinden kısa bir süre sonra, seksenlerin ikinci yarısında, Finlandiya ordusunun komutanları ilgilenmeye başladı. Nispeten fazla sayıda Sovyet T-55 tankı bu ülke ile hizmette kaldı ve yakında atılması ve imha edilmesi gerekecekti. Finlandiya ordusu, 1990’te geri dönüşümden tasarruf etmek ve nezih fakat eski moda bir teknik tutmak isteyen Fin ordusu, İngiliz sanayicilerle bir sözleşme imzaladı. Bu anlaşmaya göre, Marconi müşteriye T-55 / “Tip-59” tank şasisine montajı amaçlanan yedi Marksman kulesini teslim etti. Finlandiya ordusunda, dönüştürülen makineler yeni bir isim aldı - Ilmatorjuntapanssarivaunu 90 Marksman (“Uçaksavar tankı-90” Marksman) veya ItPsv 90. Orduda 20 yıl boyunca Fin "uçaksavar tankları" kullanıldı. 2010'te, mevcut tüm ItPsv 90 makineleri hala bulundukları yerlere yatırıldı. On yılın sonunda, onları hizmetten çıkarmak ve elden çıkarmak planlanıyor.
Genel olarak, İngiliz Marksman projesi, başarısız olarak değerlendirilebilir. Ayrıca, satış alanında göze çarpan sonuçların bulunmaması (Finlandiya için toplam yedi üretim kulesi üretildi) savaş aracının kendisinden kaynaklanıyordu. Seksenlerin başında, ümit vaat eden bir ZSU’nun ortaya çıkması yalnızca belirlendiğinde, bazı ülkelerde sadece projeler değil, operasyon alanına girmeden uçaksavar topçularını yok edebilecek havacılık silahlarının prototipleri de vardı. Bu tür uçak roketleri ve bombaları, Marconi'nin ilk prototipi kendinden tahrikli, kendinden tahrikli bir Çin tankını temel alan silahını inşa ettiği sırada seriye girdi. Marksman ZSU’nun, tüm projenin başarısız olmasına neden olan modern gereksinimlere uymamasıydı. Finlandiya ile yapılan sözleşmeye gelince, sadece yedi kulenin temini, tatlandırılmış hapla ilgili atasözünü hatırlamamızı sağlıyor. Ek olarak, Fin kendini savunma kuvvetlerinin askeri faaliyetlerini de unutmamalıyız: Finlandiya uzun zamandır büyük çatışmalara karışmamıştı ve bu nedenle, büyük olasılıkla, yedi uçaksavar tankının tamamı, on yılın sonuna kadar bekleyecek ve geri dönüşüme girecek, sadece birkaç egzersiz yapmayı başaracaktı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://army-guide.com/
http://rombred.com/
http://vestnik-rm.ru/
http://strangernn.livejournal.com/