Neredeyse hiçbir Rus medyası geçen hafta sonunda gerçekleşen bir olaya dikkat etmedi. St. Petersburg limanından Atlantik'e bir seyahatte ticaret gemisi Atlantic Navigator'a gitti. Gemide, gemi Rus uranyumlu kaplar.
"Dağın Anlaşması - Chernomyrdin": Amerikalı "ortaklarımızın" gerçek hedefleri
Rusya’nın Amerikan-Amerikan anlaşmasına dayanarak ABD’ye gönderilen son uranyum grubu, 20’in yıllar önce sona ermesi ve Rusya’nın nükleer kaynağından çıkarmaya söz verdiği 500’in metrik ton uranyum’u Amerika’ya tedarik etmesini sağladı оружия ve hangi Amerika’nın nükleer santrallerin işletilmesi için yakıt olarak kullanmayı amaçladığını.
1990'ler aktif olarak bu uranyum işleminden bahsediyorlardı, ancak bugün bu konu hayatımızın temel sorunlarının tartışılmasının "perde arkasında "ydı. Ve genç nesil bunun hakkında hiçbir şey duymadı. Bu yüzden ona hatırlatmamız gerekiyor. tarih. Hemen, bunun her iki taraf için de faydalı olan normal bir ticari ve ekonomik işlem olmadığını not ediyorum. Bu, Rusya’nın en büyük soygunu, yalnızca yakın geçmişinde değil, tüm ülkenin tarihinde de bir eylemdir. Rusya Soğuk Savaş’ı Batı’ya, her şeyden önce ABD’ye kaybetti. Liderlerimizin hain politikaları nedeniyle büyük ölçüde kaybedilmiştir. Aynı liderler ülkeyi 1990'lerde geçmeye devam etti. "Uranium Deal" - hain seçkinlerimizin kazananlara silah sınıfı uranyum şeklinde rıza gösterme iznini aldık. Bu konuda ana anlaşmaya sonradan Rusya Federasyonu Başbakanı V.S arasında ulaşıldı. Chernomyrdin ve ABD Başkan Yardımcısı A. Gore, bu yüzden bu anlaşma genellikle Gore-Chernomyrdin anlaşması olarak adlandırılıyor. Eşi benzeri görülmemiş ölçeğinden dolayı “Millennium Scam” olarak da adlandırılır. Aslında, aynı anda birkaç stratejik hedefi çözen Batı'nın operasyonuydu:
a) ABD’nin ABM Antlaşması’ndan çekilme koşullarını hazırlamanın yanı sıra, silah dereceli uranyum rezervlerinden mahrum bırakarak Rusya’nın tek taraflı nükleer silahsızlanması;
b) Rusya'ya muazzam ekonomik zarar vermek (silah sınıfı plütonyum birikmiş stokları, o dönemde Rusya'nın milli servetinin önemli bir parçasıydı);
c) yeni bir toryum nükleer enerji teknolojisinin planlanmasından sonra, Rusya'yı gelecekte devasa enerji kaynaklarından mahrum bırakmak.
Rusya soygununun ölçeği
“Binyıl dolandırıcılığı”, birincisi çok büyük oranlarda olduğu ve ikinci olarak sahtekarlıkla sonuçlandırıldığı için anlaşma olarak kabul edildi. Pek çok Rus ve Amerikan medyası bunu normal bir ticari anlaşma olarak sunmaya çalıştı. 500 ton uranyum temini için toplam işlem tutarı 11,9 milyar dolar olarak belirlendi. Bu arada, yüksek oranda zenginleştirilmiş uranyumun belirtilen hacminin maliyeti kıyaslanamayacak kadar yüksektir. Böylesi bir silah sınıfı uranyum hacmini üretmek için, yaklaşık 40 yıl boyunca ülkenin madencilik ve savunma endüstrilerinde birkaç yüz bin insan çalıştı. Yapım tehlikelidir, on binlerce insan sağlığını ve çalışma yeteneğini kaybetti, yaşamlarını kısalttı. Bunlar, ülkenin nükleer kalkanını güçlendirmek ve SSCB'nin ve sosyalist kamp ülkelerinin barışçıl bir barışçıl yaşamını sağlamak için büyük fedakarlıklardı. Bu uranyum dünyadaki askeri-stratejik pariteyi sağladı ve bu da dünya savaşı riskini büyük ölçüde azalttı. Öte yandan, Amerikan medyasında böyle tahminler var: Rus uranyum pahasına, bu yüzyılın başında, ABD nükleer santrallerinde elektriğin% 50'i üretildi. Tüm Amerikan ekonomisindeki her on kilowatt saatlik elektrik, Rusya'dan uranyum tarafından sağlandı. Geçen yüzyılın sonunda uzmanlar tarafından yapılan tahminlere göre, 500 ton silah sınıfı plütonyumun gerçek maliyeti, o zaman en az 8 trilyon dolardı. Karşılaştırma yapmak gerekirse, geçtiğimiz yüzyılın son on yılında, Rosstat’a göre, Rusya’nın yıllık GSYİH’nın yıllık ortalama değerinin milyarlarca dolarlık 400 bölgesinde olduğunu not ediyoruz. Uranyum işleminin gerçek fiyatının, malların asgari gerçek değerine göre sadece% 0,15 olduğu ortaya çıktı. Uranyumun gerçek değeri, ülkenin 20 (yirmi) yıllık GSYH'sine eşdeğer oldu!
İnsanlık tarihinde birçok savaş vardı. Onlardan sonra, yok olan genellikle kazananlara tazminat ve tazminat öderdi. Örneğin, Fransa-Prusyalı 1871 Yılın Savaşı'nı hatırlayın. “Demir Şansölyesi” Bismarck, mağlup olmuş Fransa'ya GSYİH'nın% 13'ine (5 milyar frank) bir katkı verdi. Muhtemelen son tarihteki en büyük tazminat Birinci Dünya Savaşı'nda mağlup Almanya tarafından ödendi. Medya, Almanya'nın yalnızca üç yıl önce, 1919 Paris Barış Anlaşması hükümleri uyarınca tazminat ödemeyi bitirdiğini bildirdi. Almanya'ya 269 milyar altın markası tutarında tazminat yapıldı. Elbette ki miktar çok fazla: yaklaşık 100 000 altın değerine eşittir. Sarı metalin şu anki fiyatından 4 trilyonlarca dolar elde edildi. Ekonomik tarih alanındaki uzmanlar, Almanya tarafından Paris'te atanan tazminatların o zamanki Almanya'nın GSYİH'sinin yaklaşık iki katı olduğunu iddia ediyor. Bu arada, Almanya tarafından yapılan tazminat ödemeleri 90 yıl boyunca uzatıldı (zaman zaman, ödemeler yaklaşık 70 yıl boyunca saf biçimde yapıldı); Rusya tarafından "uranyum tazminatlarının" ödenmesi 20 yıllarında yapıldı ve uranyumların çoğu 1990'lerde ABD'ye verildi.
Hikayeye son vermek için erken
"Uranyum işlemi" insanlardan tam gizlilik içinde yapıldı. Hatta birçok “insan temsilcisi” bile farkında değildi - bu nedenle, Rus yasalarına aykırı olarak parlamentodaki onay sürecinden geçmedi. 1990'in ikinci yarısında, bir dizi milletvekili, işlem şartlarını, sonuç koşullarını ve Rusya Federasyonu Anayasasına ve Rusya'nın diğer düzenleyici kanunlarına uygunluğun değerlendirilmesine yönelik bir soruşturma başlattı. Bazı etkili kuvvetlerin o zamanki Cumhurbaşkanı B.N. Yeltsin soruşturmayı başaramadı. Diğer politikacılarımızdan birçoğu anlaşmayı çözmeye çalıştı ve hatta ABD’ye uranyum tedariki anlaşmasını kınamaya çalıştı. Bunlar arasında, örneğin, efsanevi General L. Rokhlin, Cumhuriyet Başsavcısı Y. Skuratov, Devlet Duma V. İlyukhin milletvekili. Birçoğu Rokhlin'in ölümünü ve Skuratov'un istifasını, “uranyum işlemi” nin soruşturmasında aşırı derecede aktif oldukları gerçeğine bağlıyor.
Gore-Chernomyrdin işlemi çerçevesinde uranyum tedariki tamamlanmış olsa bile, bu, sona erdirilmesi gerektiği anlamına gelmiyor. Nükleer endüstri uzmanlarının, halk temsilcilerinin (Devlet Duma milletvekilleri), kolluk görevlileri, Dışişleri Bakanlığı, Savunma Bakanlığı, diğer bölümler ve kuruluşların bağımsız uzmanları, teknik, askeri, yasal ve diğer kuruluşların katılımıyla bölümler arası özel bir komisyon çerçevesinde işlemin en ciddi analizine ve soruşturmasına geri dönmek gerekiyor ekonomik konular
İlk olarak, işleme katılan çok sayıda kişinin hala mevcut politikacıların ve hükümet yetkililerinin "sahibi" olarak kaldığı konusunda şüpheler var. Amerika Birleşik Devletleri ve Batı'nın çıkarlarına çalışmaya devam etmeyeceklerinin garantisi yoktur.
İkincisi, yakın tarihimizin doğru ve dürüst bir anlayışına ihtiyacımız var. “Uranyum işleminin” ayrıntılarını ve siyasi, askeri, ahlaki değerlendirmesini doğru bir şekilde açıklama olmadan, böyle bir komisyona tekrar adım atmayacağımızın garantisi yoktur. İşlemin Amerikan tarafının gerçek hedeflerinin bir analizi, maalesef atalet olarak “ortaklar” olarak adlandırmaya devam edenlerin gerçek hedeflerini ve çıkarlarını canlı bir şekilde vurgulamaktadır.
Üçüncüsü, Rusya ve halkına yapılan işlemden kaynaklanan ekonomik zararın sağlam ve ayrıntılı değerlendirmelerine ihtiyacımız var. Rusya'nın ekonomik canlanma yoluna girme girişimlerinde Batı, gerçek reformlarımızın, sosyal ve ekonomik dönüşümlerin tekerleklerine bir konuşma yapacak. Batı’nın bizi her türlü “fatura” ile artan bir şekilde ihraç edeceği gerçeğine hazırlıklı olmalıyız - örneğin, ekonomimizi karadan çıkarmaya çalışırsak. Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve diğer Avrupa ülkelerinin mahkemeleri aracılığıyla, kaçınılmaz olarak, açık deniz şirketlerinin sahiplerinin ve / veya temsilcilerinin “tazminat” için tazminat talepleriyle ilgili talepleri konusunda kaçınılmaz bir şekilde başlayacaktır. Rusya’nın DTÖ’den çekilmeye karar vermesi, yabancı yatırımları kısıtlaması veya hatta yabancı yatırımcıların Rusya’dan elde ettiği karların geri dönüşünü kısıtlaması durumunda yaklaşık aynı tepki beklenebilir. Batılı ortaklarımıza karşılıklı "fatura" düzenlemenin gerekli olabileceği gerçeğine hazırlıklı olmalıyız. Tüm olası sayaç "faturaların" en büyüğü, ABD'ye, "uranyum işlemi" nedeniyle Rusya'ya verilen devasa zararın geri ödenmesi konusundaki iddiamızdır.