Başkan Richard Nixon, Senato Watergate Komitesi tarafından celp edilen kaset kayıtlarını ve belgeleri teslim etmeyi reddediyor. Başkanlığının sonunun başlangıcını işaretleyen Nixon, sekiz ay sonra utanç içinde görevinden istifa edecekti.
DAHA FAZLA OKUYUN: Gizli Kasetlerinden 7 Açıklayıcı Nixon Alıntısı
Amerika Birleşik Devletleri v. Nixon
Amerika Birleşik Devletleri v. Nixon, 418 U.S. 683 (1974), ABD Yüksek Mahkemesi'nin Başkan Richard Nixon aleyhine, kaset kayıtlarını ve diğer mahkeme celbi materyallerini bir federal bölge mahkemesine teslim etmesini emreden bir kararla sonuçlanan dönüm noktası niteliğinde bir davaydı. 24 Temmuz 1974'te yayınlanan karar, Richard Nixon'a karşı devam eden bir suçlama sürecinin olduğu Watergate skandalının son aşamaları için önemliydi. Amerika Birleşik Devletleri v. Nixon herhangi bir ABD başkanının yürütme ayrıcalığı talep etme gücünü sınırlayan çok önemli bir emsal olarak kabul edilir.
Baş Yargıç Warren E. Burger, yargıçlar William O. Douglas, William J. Brennan, Potter Stewart, Byron White, Thurgood Marshall, Harry Blackmun ve Lewis F. Powell'ın katıldığı oybirliğiyle bir mahkeme için görüş yazdı. Burger, Blackmun ve Powell, ilk döneminde Nixon tarafından Mahkemeye atandı. Yardımcı Yargıç William Rehnquist, daha önce Nixon yönetiminde Başsavcı Yardımcısı olarak görev yaptığı için kendisini reddetti. [1] [2]
NIXON, JAWORSKI'YE VERİ VERMEYİ REDDEDERDİ
WASHINGTON, 5 Şubat —Başkan Nixon'ın talep edilen Beyaz Saray kaset kayıtlarını ve diğer kanıtları Watergate özel savcısına teslim etmeyi reddettiği ve bu nedenle görünüşe göre başka bir büyük yüzleşmeye doğru gittiği bildirildi.
Özel savcının ofisi Leon Jaworski bugün yaptığı açıklamada, "Beyaz Saray avukatından Bay Jaworski ve Bay St. Clair arasında açıklama ve daha fazla tartışma gerektirecek uzun bir iletişim aldığını" söyledi.
Beyaz Saray dün Beyaz Saray avukatı James D. St. Clair'den Bay Jaworski'ye dört sayfalık bir mektup gönderildiğini doğruladı, ancak Başkan'ın basın sözcüsü Gerald L. Warren bu konuda başka bir şey söylemeyi reddetti. mektup.
Ancak Bay Jaworski'nin dün istediğini ve almayı beklediğini söylediği ek delilin Beyaz Saray tarafından teslim edilmediği anlaşıldı.
Reddedildi
Watergate soruşturmalarına aşina olan kaynaklar, Bay St. Clair'in mektubunun özel savcıya Beyaz Saray'ın ek materyalleri teslim etmeyeceğini bildirdiğini ve ret nedenlerini sunduğunu belirtti.
Bu kaynaklar, Beyaz Saray'ın kasetleri ve diğer materyalleri teslim etmeyi reddetmesinde ısrar ederse, Bay Jaworski'nin muhtemelen delilleri mahkemeye vereceğini söyledi. Ofisinin iki seçeneği değerlendirdiği bildiriliyor: ya Watergate davasında iddianameler iade edilmeden önce materyalleri mahkemeye göndermek ya da davalar başladığında mahkeme celbi çıkarmak. Bay Jaworski iddianamelerin olacağını belirtti ancak olaya karışanların isimlerini açıklamadı.
İki taraf henüz kilitlenmedi. Şu anda Teksas'ta bulunan Bay Jaworski'nin, bu hafta içinde döndüğünde, anlaşmazlığın çözülüp çözülemeyeceğini görmek için Bay St. Clair ile bir görüşme talep edeceği bildiriliyor.
Tekrarlanabilir
Ancak hem özel savcı hem de Beyaz Saray şimdiki seyrine devam ederse, sonuç eski özel savcı Archibald Cox'un görevden alınmasına, ardından Başsavcı Elliot L. Richardson'ın istifasına ve ardından Başsavcı Elliot L. Richardson'ın görevden alınmasına yol açan türden bir yüzleşme olabilir. Ekim ayında iki işten çıkarma.
O sırada Başkan Nixon, Başkan'ın Watergate kasetleri için baskı yapmama talimatlarına uymayı reddetmesinin ardından Bay Cox'un taburcu edilmesini emretti.
Bay Nixon, Ekim ayındaki işten çıkarmaların ardından halkın tepkisi karşısında geri çekildi ve kasetleri ve diğer Watergate kanıtlarını devretmek için bir mahkeme emrine uymayı kabul etti. Ayrıca, Bay Jaworski göreve getirildikten sonra yeni özel savcı ile tam işbirliği sözü verdi.
Dün Bay Warren, Beyaz Saray'ın "gönüllü olarak" 17'den fazla kaseti ve 700'den fazla belgeyi Bay Jaworski'nin personeline teslim ettiğini söyledi. Sorgulama sırasında, “gönüllü” derken, savcının özellikle istediği materyalleri teslim etmeyi kastettiğini açıkladı. Ancak Bay Jaworski, Pazar günü bir televizyon röportajında, Aralık ayında Beyaz Saray'ın materyallerini teslim edilmeden önce "çok sıkı" talep etmesi gerektiğini açıkladı. Bay Jaworski, muhtemelen mahkemeye gitmek anlamına gelen “Başkanın başvurabileceğimi kabul ettiği sürece başvurmakla” tehdit etmesi gerektiğini söyledi.
Geçen Çarşamba günü yaptığı Birliğin Durumu Mesajında Başkan Nixon, Watergate soruşturmalarını sona erdirme zamanının geldiğini söyledi ve Bay Jaworski'ye “soruşturmalarını bitirmek ve kovuşturmaya devam etmek için ihtiyaç duyduğu tüm materyali sağladığını” ekledi. suçluyu ve masumu temize çıkarmak için.”
Sözü bazı gözlemciler tarafından özel savcılığa talep edilen Beyaz Saray kasetlerini ve belgelerini artık vermeyeceği şeklinde yorumlandı. Bu nedenle, Bay St. Clair'in mektubu, Başkan'ın yeni politikasının resmi bir ifadesi olabilir.
Savcılık, tam olarak hangi ek materyalleri aradığını söylemedi. Ancak, geçen Kasım 15, Bay Jaworski, o sırada Başkan'ın Watergate konularından sorumlu özel danışmanı olan J. Fred Buzhardt'a bazı materyaller isteyen bir mektup gönderdi.
İstenen bu materyaller arasında Beyaz Saray'da 3 Ocak 1973'te Bay Nixon ve John D. Ehrlichman ile o sırada Başkan'ın en iyi danışmanları olan H. R. Haldeman arasında geçen bir görüşmenin kaydı da vardı. Eski Beyaz Saray avukatı John W. Dean 3d, Bay Ehrlichman'ın Başkan'a Watergate komplocusu E. Howard Hunt Jr tarafından yapılan af taleplerini soracağını söylediği gün olduğunu söyledi.
Bir başka talep de, Başkan ile eski bir Başkanlık danışmanı olan Charles W. Colson arasında ertesi gün Beyaz Saray'da yapılan bir görüşmenin teyp kaydı içindi. Bay Dean, Bay Ehrlichman'ın o gün kendisine Bay Colson'a Başkan'ın Hunt için merhameti onayladığını söylediğini söylediğini söyledi.
Aynı zamanda, Bay Dean'e göre, Beyaz Saray'da Watergate komplocuları için “sus para” ve af tartışmaları olduğu zaman etrafında bir dizi başka telefon görüşmesinin kasetleri de istendi.
YÜKSEK SUÇLAR VE KUSURLAR
Nixon'ın kargaşa içindeki Demokrat partiye karşı kazandığı zafer, Franklin D. Roosevelt'in 1936'da yeniden seçilmesinden bu yana en dikkate değer heyelan oldu. Ancak Nixon'ın zaferi kısa sürdü, çünkü kendisinin ve yönetim üyelerinin rutin olarak etik olmayan ve İlk döneminde yasadışı davranış. Örneğin, Pentagon Belgeleri'nin yayınlanmasının ardından, Beyaz Saray tarafından başkanın muhaliflerini gözetlemek ve basına sızmaları durdurmak için kullanılan "tesisatçılar" adlı bir grup adam, Ellsberg'in dosyasını çalmak için Daniel Ellsberg'in psikiyatristinin ofisine girdi. ve itibarını zedeleyebilecek bilgileri öğrenin.
Başkanlık kampanyası sırasında, Başkanı Yeniden Seçme Komitesi (CREEP), Nixon'ın rakiplerine "kirli numaralar" oynamaya karar verdi. New Hampshire Demokratik ön seçimlerinden önce, sözde Demokrat umutlu Edmund Muskie tarafından, devletin en büyük etnik gruplarından biri olan Fransız Kanadalılara hakaret ettiği iddia edilen sahte bir mektup basına sızdırıldı. Erkekler hem McGovern hem de Senatör Edward Kennedy'yi gözetlemekle görevlendirildi. İçlerinden biri McGovern'ın basın uçağında muhabir kılığına girmeyi başardı. Nixon'ın Demokrat muhaliflerinin kampanyaları için çalışıyormuş gibi yapan adamlar, elbette, mitinglerin hiç yapılmadığı mitingler için malzeme kiralamak veya satın almak için çeşitli eyaletlerdeki satıcılarla temasa geçti ve Demokrat politikacılar borçlu oldukları faturaları ödememekle suçlandılar.
Potomac Nehri üzerinde, John F. Kennedy Gösteri Sanatları Merkezi'nin yanında bulunan Watergate otel ve ofis kompleksi, 1972'de Richard Nixon'ın başkanlığını deviren hırsızlık ve telefon dinleme girişimlerine sahne oldu.
Bununla birlikte, CREEP'in en kötü şöhretli operasyonu, Washington DC'deki Watergate ofis kompleksindeki Demokratik Ulusal Komite'nin (DNC) ofislerine zorla girmesi ve ardından örtbas edilmesiydi. 17 Haziran 1972 akşamı polis, DNC karargahında beş kişiyi tutukladı. Başlangıçta CREEP'in genel danışmanı ve Beyaz Saray tesisatçısı G. Gordon Liddy tarafından önerilen bir plana göre, adamlar DNC telefonlarını dinleyecekti. FBI, iki kişinin adres defterlerinde E. Howard Hunt'ın adının olduğunu çabucak keşfetti. Hunt eski bir CIA görevlisiydi ve aynı zamanda tesisatçılardan biriydi. Sonraki haftalarda, hırsızlar ve CREEP arasında daha fazla bağlantı bulundu ve Ekim 1972'de FBI, Demokrat Parti'yi sabote etmek amacıyla CREEP tarafından yasadışı istihbarat toplandığına dair kanıtlar ortaya çıkardı. Nixon, Kasım ayında yeniden seçilmesini kolay bir şekilde kazandı. Başkan ve yeniden seçim ekibi kirli oyunlar stratejisi izlememiş olsaydı, Richard Nixon ikinci dönemini yirminci yüzyılın en büyük siyasi liderlerinden biriyle yönetecekti.
Watergate hırsızlığını takip eden haftalarda, gazeteciler Bob Woodward ve Carl Bernstein Washington post, sadece "Derin Boğaz" olarak bilinenler de dahil olmak üzere birkaç isimsiz kaynaktan bilgi aldı ve bu, Beyaz Saray'ın zorla içeri girmesine derinden karıştığını fark etmelerine yol açtı. Basın diğer olaylara odaklanırken, Woodward ve Bernstein, kamuoyunun dikkatini ortaya çıkan skandal üzerinde tutarak, bulgularını kazmaya ve yayınlamaya devam etti. Yıllar sonra, Deep Throat'ın o zamanlar FBI'ın müdür yardımcısı olan Mark Felt olduğu ortaya çıktı.
Başkan Nixon kasetleri teslim etmeyi reddediyor - TARİH
Neyse ki, Washington Post bu sefer kasetlere zaten sahip.
Ne yazık ki, Senato bu konuda hiçbir şey yapmayacak.
kemer sıkma101: Yenilikçiler kendilerini gerçekten kasetlere attılar ve nedenini anlamıyorum. Bir nedenden dolayı sahip olduğunuz tek oyuncu bir teyp değilse, neden? Taşımaları CD'lere göre sadece marjinal olarak daha kolaydır ve kalitesi çok, çok kötü, teknolojinin ne kadar savunmasız ve yapısal olarak güvenilmez olduğundan bahsetmiyorum bile. Temelde şimdi dinlediğim her grup albümlerini kasette yayınlıyor ve bu çok tuhaf bir israf gibi görünüyor.
Mükemmel bir mixtape yaratmanın ardındaki gizemli sihirbazlık, o zamanlar büyülüydü. Özellikle 2 döner tabla ve bir mikser ile yaptıysanız.
Şimdi hepsi Spotify çalma listeleri ve asla aynı değil ve olmayacak.
Ama, evet, kaset yayınları saçmadır ve insanlar muhtemelen bunun için cezalandırılmalıdır.
kemer sıkma101: Yenilikçiler kendilerini gerçekten kasetlere attılar ve nedenini anlamıyorum. Bir nedenden dolayı sahip olduğunuz tek oyuncu bir teyp değilse, neden? Taşımaları CD'lere göre sadece marjinal olarak daha kolaydır ve kalitesi çok, çok kötü, teknolojinin ne kadar savunmasız ve yapısal olarak güvenilmez olduğundan bahsetmiyorum bile. Temelde şimdi dinlediğim her grup albümlerini kasette yayınlıyor ve bu çok tuhaf bir israf gibi görünüyor.
Anladığım kadarıyla, hipster olmak "ironi" uğruna berbat şeyleri sevmekle ilgili.
Kötü bir zevke sahip olmanın neresi ironik, bilmiyorum.
Glitchwerk: Mükemmel bir mixtape yaratmanın ardındaki gizemli sihirbazlık, o zamanlar büyülüydü. Özellikle 2 döner tabla ve bir mikser ile yaptıysanız.
Hayır, mükemmel miks bant, çift kaset çalar ile yapıldı. Güçlü bir vuruş yapmanız, geri çekilmeniz, biraz nefes almanız ve ardından 1. Tarafı güçlü bitirmeniz gerekiyordu. 2. taraf biraz daha deneysel olabilir, ancak yine de harika bitirmeniz gerekiyordu.
Ve sonunda minimum boş bant.
kemer sıkma101: Yenilikçiler kendilerini gerçekten kasetlere attılar ve nedenini anlamıyorum. Bir nedenden dolayı sahip olduğunuz tek oyuncu bir teyp değilse, neden? Taşımaları CD'lere göre sadece marjinal olarak daha kolaydır ve kalitesi çok, çok kötü, teknolojinin ne kadar savunmasız ve yapısal olarak güvenilmez olduğundan bahsetmiyorum bile. Temelde şimdi dinlediğim her grup albümlerini kasette yayınlıyor ve bu çok tuhaf bir israf gibi görünüyor.
Gonz: Hayır, mükemmel miks bant, çift kaset çalar ile yapıldı. Güçlü bir vuruş yapmanız, geri çekilmeniz, biraz nefes almanız ve ardından 1. Tarafı güçlü bitirmeniz gerekiyordu. 2. taraf biraz daha deneysel olabilir, ancak yine de harika bitirmeniz gerekiyordu.
Oh hayır. Mükemmel mixtape, bir şarkıdan diğerine sorunsuz geçiş yapabilmeniz için 2 pikap ve bir mikser ile yapılmıştır.
Ama şaka falan yapıyorsan, boşver. Bira içiyorum ve umurumda değil.
Bu gerçekten ilginç bir izle/dinle.
TLDW, bok kaliteli kasetler bok gibi, kaliteli kasetler gibi geliyor. aslında oldukça iyi.
Elbette bunları süper kaliteli bir destede oynaması da önemli. Bu oynatıcının teyp kafalı preamplifikatörü LT-1028 veya buna benzer yüksek kaliteli bir şeydeki ultra düşük gürültülü op amfi çifti, 80'lerin sonlarında tüm ucuz bir teyp oynatıcıdan daha pahalıya mal olabilirdi.
Yok canım? Bugünlerde nereden kaset alacağımı bile bilmiyorum ve arabalarımızın hiçbirinde kasetçalar yok. Evin bir yerinde bir kaset çalar olduğunu düşünüyorum çünkü yaklaşık on yıl önce çıkarken karıma bir kasetten mp3 dönüştürücüye bir kaset aldım, ama o zamandan beri taşındık, bu yüzden dolabın bir yerinde bir kutuda, muhtemelen bizimkinin yanında. kaset kutuları.
mısır_Fed: Nixon'ın istifa etmesinin TEK nedeni, Kongre'nin o zamanlar Demokratlar tarafından kontrol edilmesiydi. Güçleri vardı ve bunu kullandılar.
Demokratlar hiçbir zaman kendi başlarına onu görevden alacak çoğunluğa sahip olmadılar. GOP, kasetler halka açıklanana kadar onu savunmak için kazıldı.
Daha sonra, GOP o zamanlar hain bir cinayet-intihar tarikatı olmadığı ve ABD'de Murdoch'a ait faşist medya olmadığı için, görevden alınmasını talep eden çağrılar ve mektuplar tarafından istila edildiler. Onu desteklemek artık garantili bir siyasi kaybeden oldu ve mahkumiyetinin neredeyse garanti olduğu söylendikten sonra istifa etti.
Glitchwerk: Gonz: Hayır, mükemmel miksaj çift kasetçalar ile yapıldı. Güçlü bir vuruş yapmanız, geri çekilmeniz, biraz nefes almanız ve ardından 1. Tarafı güçlü bitirmeniz gerekiyordu. 2. taraf biraz daha deneysel olabilir, ancak yine de harika bitirmeniz gerekiyordu. Oh hayır. Mükemmel mixtape, bir şarkıdan diğerine sorunsuz geçiş yapabilmeniz için 2 pikap ve bir mikser ile yapılmıştır. Ama şaka falan yapıyorsan, boşver. Bira içiyorum ve umurumda değil.
Oh hayır. Mükemmel mixtape, bir şarkıdan diğerine sorunsuz geçiş yapabilmeniz için 2 pikap ve bir mikser ile yapılmıştır.
Ama şaka falan yapıyorsan, boşver. Bira içiyorum ve umurumda değil.
Barney: İnsanlar bana sık sık "Barney, nasıl oluyor da çoğu zaman bu kadar heyecanlısın?" diye soruyorlar.
Lily: Kim tarafından? Bunu sana kim soruyor?
Barney: Ve cevap tam burada. kendi kişisel "psişik olsun" karışımım. Şimdi, insanlar genellikle iyi bir karışımın yükselmesi ve düşmesi gerektiğini düşünür, ancak insanlar yanılıyor. Hepsi yükselmeli, bebeğim. Şimdi kendinizi adrenalinin bembeyaz merkezine doğru sesli bir yolculuğa hazırlayın. Bam.
Başkan Nixon kasetleri teslim etmeyi reddetti - TARİH
Resmi açıklama, başkanın sekreterinin telefona cevap verirken yanlış ayak pedalına basarak yanlışlıkla sildiğiydi.
27 Temmuz'da Meclis Yargı Komitesi, cumhurbaşkanının görevden alınmasını ve görevden alınmasını tavsiye etmek için oy kullandı.
Ancak, görevden alınmasına ilişkin Meclis tartışması başlamadan önce Başkan Nixon istifa etti.
Richard Nixon'ın halefi Gerald Ford, iktidara geldikten sadece iki ay sonra onu resmi olarak affederek olası bir kovuşturmadan kurtardı.
Ancak beş Watergate hırsızı ve iki ortak komplocu, eski Beyaz Saray çalışanı G. Gordon Liddy ve Howard Hunt hapse atıldı.
Toplamda 40 hükümet yetkilisi ya suçlandı ya da hapse atıldı.
Nixon sonunda saygın bir devlet adamı olarak kendini yeniden kurdu. 1994 yılında öldü.
Haziran 2005'te, eski FBI başkan yardımcısı Mark Felt'in, Washington Post muhabirleri Bob Woodward ve Carl Bernstein'ın Watergate olayını ortaya çıkarmasına yardım eden isimsiz kaynak "Deep Throat" olduğu ortaya çıktı.
Başkan Nixon kasetleri teslim etmeyi reddetti - TARİH
8 Ağustos 1974'te Başkan Nixon, ABD tarihinde istifa eden ilk başkan oldu. Nixon, Temsilciler Meclisi'nin kendisine karşı suçlama maddelerini oylamaya hazır olduğu için istifa etti.
Haziran 1972'de, Washington'daki Watergate apartman kompleksinde bulunan Demokratik Ulusal Komite'nin merkezinde bir hırsızlık tespit edildi. Soygun, Washington Post, Bob Woodward ve Carl Bernstein'dan iki muhabir tarafından soruşturuldu. Bu muhabirler, basit bir hırsızlıktan daha fazlasının söz konusu olduğunu hissettiler ve kısa süre sonra Beyaz Saray bağlantısını ortaya çıkardılar. Beyaz Saray, Başkan Danışmanı John Dean'in kurum içi bir soruşturma yürüttüğünü ve Beyaz Saray'ın karıştığına dair hiçbir kanıt bulamadığını iddia ederek herhangi bir bağlantıyı reddetti. Başkan Nixon, Ağustos'ta, "Bu tür meselelerde gerçekten acı veren, meydana gelmeleri değil, gerçekten acı veren, örtbas etmeye çalışmanızdır." dedi.
Ocak 1973'te, hırsızlıkla bağlantılı olan beş hırsız ve Beyaz Saray yardımcısı E. Howard Hunt ve G. Gordon Liddy, Yargıç John Sirica'nın huzurunda yargılandı. Sirica onların suçlarını kabul etmeye istekli değildi ve mümkün olan en ağır cezaları vermekle tehdit etti. Sonunda, James McCord çatladı ve her şeyi söylemeyi kabul etti. Mahkemeye okunan bir mektupta McCord, başkalarının olaya karıştığını ve kendisi ve diğer sanıklara suçlarını kabul etmeleri ve duruşmada yalan yere tanıklık etmeleri için para verildiğini belirtti.
30 Nisan 1973'te Başkan Nixon, en yakın iki yardımcısı olan Genelkurmay Başkanı H.R. Haldeman ve Yurtiçi Başdanışmanı John Ehrlichman'ın istifa ettiğini duyurdu. 1973 yazında ulus, Kuzey Carolina'dan Senatör Sam Erwin'in başkanlık ettiği televizyondaki duruşmayı izlerken perçinlendi. John Dean'in ifadesi, sonunda Nixon'ın istifasıyla sonuçlanan ivmeyi başlattı. Dean, ifadesi sırasında, Nixon'ın en başından beri örtbas etmeye yoğun bir şekilde dahil olduğunu belirtti. Senato personeli, Beyaz Saray konuşmalarının kapsamlı, lanet olası kasetlerinin varlığını keşfedene kadar, Nixon bir iddiada bulundu ve Dean tam tersini belirtti.
Bu arada, Başkan Nixon, Elliot Richardson'ı Başsavcı olarak atamıştı. Richardson, Watergate olayını araştırmak için Harvard Hukuk Fakültesi profesörü Archibald Cox'u Özel Savcı olarak atadı. Cox kasetleri mahkemeye çağırdığında, Nixon onları ifşa etmeyi reddetti ve yönetici ayrıcalığı iddia etti. Mahkemeler bu iddiayı reddetti ve Cox kasetlerin serbest bırakılmasını talep etmeye devam etti. 20 Ekim Cumartesi günü, Nixon Cox'un kovulmasını emretti. Elliot Richardson ve yardımcısı William Ruckelshaus, emri yerine getirmeyi reddetti ve istifa etti, bu yüzden onları kovmak Başsavcı Robert Bork'a bırakıldı.
"Cumartesi Gecesi Katliamı" olarak bilinen olaya verilen tepki çok büyüktü. Evde on altı farklı suçlama tasarısı desteklendi. Sonunda Nixon, Yargıç Sirica'nın kasetleri teslim etme emrine uymayı kabul etti ve Teksas'tan bir avukat olan Leon Jaworski'yi yeni özel savcı olarak atadı.
24 Nisan 1967'de Jaworski, Nixon'dan ek kasetler talep etti. Nixon reddetti. Jaworski, Yüksek Mahkemeye dilekçe vererek Nixon'ın kasetleri serbest bırakmasını talep etti. Mahkeme, 24 Temmuz'da oybirliğiyle Jaworski lehine karar verdi.
Meclis Yargı Komitesi daha sonra, Nixon'ın adaleti engellediğini, vatandaşları taciz etmek için federal bir kurum kullanarak yetkisini uygunsuz bir şekilde kötüye kullandığını ve komitenin örtbas etme çabalarını engellediğini belirten üç suçlama maddesi hazırladı.
Yeni kasetler, birçok Nixon destekçisinin onu terk etmesine yol açan "sigara tabancası"nı üretti. 23 Haziran 1972'de, hırsızlıktan birkaç gün sonra Haldeman ile yaptığı konuşmalar, Nixon'ın hırsızların Beyaz Saray'la bağlantılı olduğunu bildiğini açıkça gösterdi.
8 Ağustos'ta, Başkan Nixon, bunu yapan ilk Amerikan başkanı olan başkanlıktan istifa etti.
15 Nisan 1973: Dean, Dinlemeyi İfşa Etmemeyi Kabul Etti
Beyaz Saray avukatı John Dean, Watergate büyük jürisi önünde yaklaşan ifadesini görüşmek üzere Başkan Nixon ile bir araya geldi (bkz. 6-20 Nisan 1973). Dean, Nixon'a kendisi söylemediği için özür diler (Nixon, Dean'in ifade verme niyetini Adalet Bakanlığı'ndan öğrenmişti, bkz. 6-20 Nisan 1973). Dean, Beyaz Saray'ın FBI'a yaptırdığı ayrım gözetmeksizin telefon dinlemesi gibi 'ulusal güvenlik' meseleleri hakkında konuşmamayı kabul eder. Nixon ayrıca, daha önce Dean'e Watergate hırsızlarına 1 milyon $ 'hush para' sağlayabileceğine dair yaptığı açıklamayla 'elbette sadece şaka yaptığını' söylüyor (bkz. 21 Mart 1973). ). Dean'in daha sonraki ifadesine göre (bkz. 25-29 Haziran 1973), toplantı sırasında Nixon sandalyesinin arkasına geçerek ofisin köşesine gitti ve neredeyse duyulmaz bir tonda bana Hunt'ı tartışmış olmasının muhtemelen aptal olduğunu söyledi. #8217s, Colson” ile merhamet (bkz. 21 Mart 1973). Dean, yaptığı hiçbir şeyin Başkan'ın görevden alınmasıyla sonuçlanmayacağını umduğunu söyleyerek bitiriyor. Gösterişli ve resmi Nixon, gelecek kuşaklar için ses kaydına alındığını biliyor (bkz. 13-16 Temmuz 1973) ve Dean kayıttan şüpheleniyor. Beyaz Saray, Dean'in olayların yorumunun yanlış olduğunu ve Nixon'ın Dean'e dokunulmazlık olmadan ifade vermesi gerektiğini söylediğini iddia edecek. Ses kasetleri daha sonra Dean'in olayların versiyonunun doğru olduğunu gösteriyor. [Zaman, 7/9/1973 Reeves, 2001, s. 587-588]
“Watergate” skandalı, 1972'de birkaç hırsızın Ulusal Demokratik Merkez'e girerken yakalanmasıyla başladı. (Demokratik Genel Merkez, Watergate otel ve ofis kompleksinde bulunuyordu.) Müfettişler, hırsızların gerçekten hırsız olmadıklarını, ancak sırayla içeri girdiklerini öğrendiler. dinleme cihazları yerleştirmek için. Ayrıca, Başkan Richard Nixon'ın yeniden seçim komitesindeki birinden para almışlardı.
Yetkililer kısa süre sonra Başkan Nixon'ın yardımcılarından bazılarının hırsızlıktan haberdar olduğunu öğrendi. Yakında, zorla girmenin münferit bir olay olmadığı, yasadışı bir kampanya "slush fonu" da dahil olmak üzere çok daha büyük bir siyasi manipülasyon sisteminin parçası olduğu anlaşıldı. Sonunda, yasadışı faaliyetleri örtbas etmek için bir komplo vardı. 1973 baharında, Başkan Nixon'ın bazı üst düzey yardımcıları, müfettişlere yalan söylemekten adaleti engellemekle suçlandı. Başkan yardımcı komplocu olarak adlandırıldı.
Başkan Nixon'ın faaliyetlere karışıp karışmadığını veya örtbas edip etmediğini belirlemek için özel bir savcı atandı. Soruşturması sırasında Oval Ofis'teki teyplerin oradaki tüm konuşmaları otomatik olarak kaydettiği ortaya çıktı. Özel savcı kasetleri celp ettiğinde, Başkan Nixon, yürütme ayrıcalığını öne sürerek onları teslim etmeyi reddetti: Başkan olarak, belirli bilgileri gizli tutma hakkını. (Yürütme ayrıcalığından Anayasa'da bahsedilmiyor. Ayrıcalık başkanlar tarafından talep edildi, ancak Kongre'deki siyasi muhalifleri tarafından sıklıkla itiraz edildi.) Özel savcı mahkeme celbini geri çekmeyi reddettiğinde, Başkan Nixon onu kovdu.
Yeni bir özel savcı atandı ve o da kasetleri celp etti. Başkan bir kez daha uymayı reddetti. Bununla birlikte, kısmi transkriptler ve kasetler yayınladı, ancak birkaç bölümle birlikte - biri on sekiz buçuk dakika uzunluğundaydı - silindi. Sonunda, Temmuz 1974'te, Başkan Nixon'ın mahkeme celbine uyması ve kasetleri üretmesi gerekip gerekmediği sorusu Yüksek Mahkeme'ye gitti.
30.4 Watergate: Nixon'ın Ev Kabusu
İç savaş karşıtı duyguların baskısını hisseden ve kesin bir zafer arzulayan Nixon, 1972 yeniden seçim sezonuna ılımlı güneyliler ve kuzeyli işçi sınıfı Beyazlarından oluşan “yeni bir çoğunluk” yaratmaya çalışarak girdi. Chicago konvansiyonunun kaosuna ve başarısızlıklarına yanıt veren Demokratlar, delegelerin nasıl seçileceği konusunda, katılımı ve partinin cazibesini artıracağını umdukları yeni kurallar koymuşlardı. Ancak Nixon rakipsiz olduğunu kanıtladı. Yönetiminin yasaları çiğnediğine dair kanıtlar bile onu Beyaz Saray'ı kazanmaktan alıkoyamadı.
1972 SEÇİMİ
Chicago'daki 1968 aday belirleme kongresinin ardından, Demokratik Ulusal Kongre için delege seçme süreci yeniden tasarlandı. George McGovern liderliğindeki bir komisyon tarafından belirlenen yeni kurallar, adayların eyalet ön seçimlerindeki performansına dayalı olarak delegeleri ödüllendirdi (Şekil 30.15). Sonuç olarak, ön seçimleri kazanamayan bir aday, Hubert Humphrey'in Chicago'da yaptığı gibi partinin adaylığını alamazdı. Bu sistem, ön seçimlerde oy veren insanlara daha fazla ses verdi ve parti liderlerinin ve güç komisyoncularının etkisini azalttı.
Aynı zamanda Shirley Chisholm'un ilk oylamada Demokratik adaylık için 156 oy aldığı daha kapsayıcı bir siyasi ortama da yol açtı (Şekil 30.15). Sonunda, adaylık Vietnam Savaşı'nın güçlü bir rakibi olan George McGovern'a gitti. Ancak birçok Demokrat, kampanyasını desteklemeyi reddetti. Kadınların kürtaj hakkını ve uyuşturucu kullanımının suç olmaktan çıkarılmasını desteklediği iddialarının ardından işçi ve orta sınıf seçmenleri de ona karşı çıktı. Eagleton'ın depresyon için elektroşok tedavisi gördüğünün ortaya çıkması karşısında McGovern'ın başkan yardımcısı adayı Thomas Eagleton'a ilk desteği, ardından bu desteği geri çekmesi ve Eagleton'ın istifasını kabul etmesi de McGovern'ın kararsız ve örgütlenmemiş görünmesine neden oldu.
Nixon ve Cumhuriyetçiler en başından beri önderlik ettiler. Avantajlarını artırmak için McGovern'ı asker kaçakları için aftan yana olan radikal bir solcu olarak resmetmeye çalıştılar. Seçim Koleji'nde, McGovern yalnızca Massachusetts ve Washington DC'yi taşıdı. Nixon, McGovern'ın 17'sine karşı 520 seçim oyu ile belirleyici bir zafer kazandı. Bir Demokrat, McGovern'ın kampanyasındaki rolünü “Titanik'te rekreasyon direktörü” olarak nitelendirdi.
YÜKSEK SUÇLAR VE KUSURLAR
Nixon'ın kargaşa içindeki Demokrat partiye karşı kazandığı zafer, Franklin D. Roosevelt'in 1936'da yeniden seçilmesinden bu yana en dikkate değer heyelan oldu. Ancak Nixon'ın zaferi kısa sürdü, çünkü kendisinin ve yönetim üyelerinin rutin olarak etik olmayan ve İlk döneminde yasadışı davranış. Örneğin, Pentagon Belgelerinin yayınlanmasının ardından, Beyaz Saray tarafından başkanın muhaliflerini gözetlemek ve basına sızdırmayı durdurmak için kullanılan bir grup adam olan “tesisatçılar”, Ellsberg'in dosyasını çalmak için Daniel Ellsberg'in psikiyatristinin ofisine girdiler. ve itibarını zedeleyebilecek bilgileri öğrenin.
Başkanlık kampanyası sırasında, Başkanı Yeniden Seçme Komitesi (CREEP), Nixon'ın muhaliflerine "pis oyunlar" oynamaya karar verdi. New Hampshire Demokratik ön seçimlerinden önce, Demokratik umutlu Edmund Muskie tarafından, devletin en büyük etnik gruplarından biri olan Fransız Kanadalılara hakaret ettiği iddia edilen sahte bir mektup basına sızdırıldı. Erkekler hem McGovern hem de Senatör Edward Kennedy'yi gözetlemekle görevlendirildi. İçlerinden biri McGovern'ın basın uçağında muhabir kılığına girmeyi başardı. Nixon'ın Demokratik muhaliflerinin kampanyaları için çalışıyormuş gibi yapan adamlar, elbette, mitinglerin hiç yapılmadığı mitingler için malzeme kiralamak veya satın almak için çeşitli eyaletlerdeki satıcılarla temasa geçti ve Demokratik politikacılar, borçlu oldukları faturaları ödememekle suçlandılar.
Bununla birlikte, CREEP'in en kötü şöhretli operasyonu, Washington DC'deki Watergate ofis kompleksindeki Demokratik Ulusal Komite'nin (DNC) ofislerine girmesi ve ardından örtbas edilmesiydi. 17 Haziran 1972 akşamı polis, DNC karargahının içinde beş kişiyi tutukladı (Şekil 30.16). Başlangıçta CREEP'in genel danışmanı ve Beyaz Saray tesisatçısı G. Gordon Liddy tarafından önerilen bir plana göre, adamlar DNC telefonlarını dinleyecekti. FBI, adamlardan ikisinin adres defterlerinde E. Howard Hunt'ın adının olduğunu çabucak keşfetti. Hunt eski bir CIA görevlisiydi ve aynı zamanda tesisatçılardan biriydi. Sonraki haftalarda, hırsızlar ve CREEP arasında daha fazla bağlantı bulundu ve Ekim 1972'de FBI, Demokrat Parti'yi sabote etmek amacıyla CREEP tarafından yasadışı istihbarat toplandığına dair kanıtlar ortaya çıkardı. Nixon, Kasım ayında yeniden seçilmesini kolay bir şekilde kazandı. Başkan ve yeniden seçim ekibi kirli oyunlar stratejisi izlememiş olsaydı, Richard Nixon ikinci dönemini yirminci yüzyılın en büyük siyasi liderlerinden biriyle yönetecekti.
Watergate'in zorla girmesini takip eden haftalarda, gazeteciler Bob Woodward ve Carl Bernstein Washington post, sadece "Derin Boğaz" olarak bilinenler de dahil olmak üzere birkaç isimsiz kaynaktan bilgi aldı ve bu, Beyaz Saray'ın zorla içeri girmesine derinden karıştığını anlamalarına yol açtı. Basın diğer olaylara odaklanırken, Woodward ve Bernstein bulgularını kazmaya ve yayınlamaya devam ederek halkın dikkatini ortaya çıkan skandal üzerinde tuttu. Yıllar sonra, Deep Throat'ın o zamanlar FBI'ın yardımcı direktörü olan Mark Felt olduğu ortaya çıktı.
SU GEÇİŞİ KRİZİ
Başlangıçta, Nixon zorla içeri girme ve CREEP üyelerine karşı iddia edilen diğer yanlış davranışlarla olan bağlantısını gizleyebildi. Ancak, 1973 başlarında durum hızla çözülmeye başladı. Ocak ayında, Watergate hırsızları Hunt ve Liddy ile birlikte mahkum edildi. Duruşma yargıcı John Sirica, tüm suçluların keşfedildiğine ikna olmadı. Şubat ayında, cumhurbaşkanına yakın kişilerin hırsızlıkla bağlantılı olduğuna dair kanıtlarla karşı karşıya kalan Senato, soruşturma için Watergate Komitesi'ni görevlendirdi. Ten days later, in his testimony before the Senate Judiciary Committee, L. Patrick Gray, acting director of the FBI, admitted destroying evidence taken from Hunt’s safe by John Dean, the White House counsel, after the burglars were caught.
On March 23, 1973, Judge Sirica publicly read a letter from one of the Watergate burglars, alleging that perjury had been committed during the trial. Less than two weeks later, Jeb Magruder, a deputy director of CREEP, admitted lying under oath and indicated that Dean and John Mitchell, who had resigned as attorney general to become the director of CREEP, were also involved in the break-in and its cover-up. Dean confessed, and on April 30, Nixon fired him and requested the resignation of his aides John Ehrlichman and H. R. Haldeman, also implicated. To defuse criticism and avoid suspicion that he was participating in a cover-up, Nixon also announced the resignation of the current attorney general, Richard Kleindienst, a close friend, and appointed Elliott Richardson to the position. In May 1973, Richardson named Archibald Cox special prosecutor to investigate the Watergate affair.
Throughout the spring and the long, hot summer of 1973, Americans sat glued to their television screens, as the major networks took turns broadcasting the Senate hearings. One by one, disgraced former members of the administration confessed, or denied, their role in the Watergate scandal. Dean testified that Nixon was involved in the conspiracy, allegations the president denied. In March 1974, Haldeman, Ehrlichman, and Mitchell were indicted and charged with conspiracy.
Without evidence clearly implicating the president, the investigation might have ended if not for the testimony of Alexander Butterfield, a low-ranking member of the administration, that a voice-activated recording system had been installed in the Oval Office. The President’s most intimate conversations had been caught on tape. Cox and the Senate subpoenaed them.
Click and Explore
Listen to excerpts from Nixon’s White House tapes. Some of the recordings are a bit difficult to hear because of static. Transcripts are also available at this site.
Nixon, however, refused to hand the tapes over and cited executive privilege , the right of the president to refuse certain subpoenas. When he offered to supply summaries of the conversations, Cox refused. On October 20, 1973, in an event that became known as the Saturday Night Massacre, Nixon ordered Attorney General Richardson to fire Cox. Richardson refused and resigned, as did Deputy Attorney General William Ruckelshaus when confronted with the same order. Control of the Justice Department then fell to Solicitor General Robert Bork, who complied with Nixon’s order. In December, the House Judiciary Committee began its own investigation to determine whether there was enough evidence of wrongdoing to impeach the president.
The public was enraged by Nixon’s actions. A growing number of citizens felt as though the president had placed himself above the law. Telegrams flooded the White House. The House of Representatives began to discuss impeachment. In April 1974, when Nixon agreed to release transcripts of the tapes, it was too little, too late (Figure 30.17). Yet, while revealing nothing about Nixon’s knowledge of Watergate, the transcripts captured Nixon in a most unflattering light and helped to dismantle the image of himself he had so carefully curated over his years of public service.
At the end of its hearings, in July 1974, the House Judiciary Committee voted to pass three of the five articles of impeachment out of committee. However, before the full House could vote, the U.S. Supreme Court ordered Nixon to release the actual tapes of his conversations, not just transcripts or summaries. One of the tapes revealed that he had in fact been told about White House involvement in the Watergate break-in shortly after it occurred. In a speech on August 5, 1974, Nixon, pleading a poor memory, accepted blame for the Watergate scandal. Warned by other Republicans that he would be found guilty by the Senate and removed from office, he resigned the presidency on August 8.
Nixon’s resignation, which took effect the next day, did not make the Watergate scandal vanish. Instead, it fed a growing suspicion of government felt by many. The events of Vietnam had already showed that the government could not be trusted to protect the interests of the people or tell them the truth. For many, Watergate confirmed these beliefs, and the suffix “-gate” attached to a word has since come to mean a political scandal.
FORD NOT A LINCOLN
When Gerald R. Ford took the oath of office on August 9, 1974, he understood that his most pressing task was to help the country move beyond the Watergate scandal. His declaration that “Our long national nightmare is over. . . . [O]ur great Republic is a government of laws and not of men” was met with almost universal applause.
It was indeed an unprecedented time. Ford was the first vice president chosen under the terms of the Twenty-Fifth Amendment, which provides for the appointment of a vice president in the event the incumbent dies or resigns Nixon had appointed Ford, a longtime House representative from Michigan known for his honesty, following the resignation of embattled vice president Spiro T. Agnew over a charge of failing to report income—a lenient charge since this income stemmed from bribes he had received as the governor of Maryland. Ford was also the first vice president to take office after a sitting president’s resignation, and the only chief executive never elected either president or vice president. One of his first actions as president was to grant Richard Nixon a full pardon (Figure 30.18). Ford thus prevented Nixon’s indictment for any crimes he may have committed in office and ended criminal investigations into his actions. The public reacted with suspicion and outrage. Many were convinced that the extent of Nixon’s wrongdoings would now never been known and he would never be called to account for them. When Ford chose to run for the presidency in 1976, the pardon returned to haunt him.
As president, Ford confronted monumental issues, such as inflation, a depressed economy, and chronic energy shortages. He established his policies during his first year in office, despite opposition from a heavily Democratic Congress. In October 1974, he labeled inflation the country’s most dangerous public enemy and sought a grassroots campaign to curtail it by encouraging people to be disciplined in their consuming habits and increase their savings. The campaign was titled “Whip Inflation Now” and was advertised on brightly colored “Win” buttons volunteers were to wear. When recession became the nation’s most serious domestic problem, Ford shifted to measures aimed at stimulating the economy. Still fearing inflation, however, he vetoed a number of nonmilitary appropriations bills that would have increased the already-large budget deficit.
Ford’s economic policies ultimately proved unsuccessful. Because of opposition from a Democratic Congress, his foreign policy accomplishments were also limited. When he requested money to assist the South Vietnamese government in its effort to repel North Vietnamese forces, Congress refused. Ford was more successful in other parts of the world. He continued Nixon’s policy of détente with the Soviet Union, and he and Secretary of State Kissinger achieved further progress in the second round of SALT talks. In August 1975, Ford went to Finland and signed the Helsinki Accords with Soviet premier Leonid Brezhnev. This agreement essentially accepted the territorial boundaries that had been established at the end of World War II in 1945. It also exacted a pledge from the signatory nations that they would protect human rights within their countries. Many immigrants to the United States protested Ford’s actions, because it seemed as though he had accepted the status quo and left their homelands under Soviet domination. Others considered it a belated American acceptance of the world as it really was.