Ford Madox Brown, 1821'de Calais'te doğdu. Brown, 1845'te İngiltere'ye dönmeden önce Bruges, Ghent, Antwerp, Roma ve Paris'te sanat eğitimi aldı. Üç yıl sonra Brown, Dante Gabriel Rossetti ve Pre-Raphaelite Brotherhood'un diğer üyeleriyle arkadaş oldu.
1852'de Brown, bir İngiliz sanatçının işçi sınıfını kentsel bir ortamda temsil etmeye yönelik ilk ciddi girişiminin ne olduğu üzerinde çalışmaya başladı. Resim, Hampstead'de kanalizasyon sisteminin döşenmesi için yapılan kazıları gösteriyor.
Resimdeki figürler, işi yapan gerçek donanmalara dayanıyordu. Ayrıca resimde iki gözlemci, F. D. Maurice ve Thomas Carlyle var. Maurice, Hıristiyan Sosyalist hareketin lideri ve Brown'ın sanat öğrettiği bir kurum olan Working Men's College'ın kurucusuydu.
Thomas Carlyle, Maurice gibi, Ford Madox Brown'ın büyük hayranlık duyduğu başka bir adamdı. Brown, Carlyle'ın "çalışmanın asilliği ve hatta kutsallığı" görüşünden etkilenmişti. Resimde Brown, "İngiliz işçinin doğuştan gelen haysiyeti" olduğuna inandığı şeyi yakalamaya çalıştı.
1852'de başlamasına rağmen, çalışma 1865'e kadar tamamlanamadı. Leeds'ten Temperance Society'nin ateşli bir destekçisi olan Thomas Plint, tabloyu 1856'da bitmeden satın aldı. Plint, Thomas Carlyle'ın dahil edilmesini önererek resmin içeriğini de etkiledi ve Resimdeki kadınlar Temperance broşürlerini dağıtıyor.
Ford Madox Brown tarafından bu dönemde üretilen bir diğer önemli tablo ise, İngiltere'nin Sonu (1852-5). Resim, Brown'ın arkadaşı Thomas Woolner'ın Avustralya altın sahalarına gidişini gösteriyor.
Brown ayrıca William Morris'in yakın bir ortağıydı ve 1861'de Morris, Marshall, Faulkner & Company'nin kurucu üyesiydi. Brown'ın ana katkısı mobilya ve vitray tasarlamaktı.
Ford Madox Brown, 1893'te ölümünden önce Manchester Belediye Binası için on iki fresk tamamladı.
O sıralarda civarda su temini ile ilgili kapsamlı kazılar yapılıyordu ve her gün benim İngiliz ekskavatörünü ya da donanmasını tüm hızıyla (erkeksi ve pitoresk kostümüyle, ve sıcak bir güneş altında egzersizin vereceği zengin renk parıltısıyla), bana en az Adriyatik balıkçısı, Campagna köylüsü ya da Napoliten lazzarone. Yavaş yavaş bu fikir, kendini Çalışmak şimdi olduğu gibi, merkezi grup için İngiliz ekskavatör ile, dışa dönük ve görünür tip olarak Çalışmak.
Hem Carlyle'ı hem de Kingsley'i tanıştıramaz ve modaya uygun genç bayanlardan birini bir iki kitap ve broşürlerle sessiz, ciddi, kutsal görünümlü birine dönüştüremez misiniz? Bunun eklenmesini istiyorum, çünkü bu işle kendim çok ilgileniyorum ve olan başkalarını da tanıyorum.
Bravo! Bay Brown, İngiliz uygarlığının çalışmasındaki güçlü ajanı, kazıcıyı veya donanmayı baş kahramanınız olarak göstermenin cesaretini hemen haykıracağız. Ayrıca, Çalışma temasının olumlu ya da olumsuz olarak çeşitli şekillerde müstehcen ve hiçbir şekilde tiksindirici olmayan şekilde tasvir edilmesini de alkışlıyoruz. Gündelik hayatın gerçeklerini temsil etme konusundaki dürüst çabayı alkışlıyoruz, tekrarlıyoruz.
Raphael Öncesi Tarih Ressamı Değil: Ford Madox Kahverengi 1842-55Ford Madox Brown (1821–1893), Bir İngiliz Sonbahar Öğleden Sonrası, 1852-1853 (detay) (1854), tuval üzerine yağlıboya, 71.7 x 134.6 cm, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi, Birmingham, İngiltere. Wikimedia Commons.
On dokuzuncu yüzyılda İngiliz resim tarihindeki en önemli hareket, Ön-Rafaelit'ti, ancak o yüzyılın en önemli İngiliz ressamlarından birkaçı, Ön-Rafaelit Kardeşliği'nin (PRB) üyeleriydi. Önde gelen anlatı sanatçılarından biri, PRB'ye yakındı, onun üzerinde çok etkiliydi, ancak kendi bağımsız bir tarzını takip etti: Ford Madox Kahverengi (1821-1893). Ama o aslında bir Ön-Rafaelit değildi, birçok anlatı eseri çizdi ve PRB'nin baskın ressamı Dante Gabriel Rossetti'nin öğretmeni ve kariyeri boyunca akıl hocasıydı.
Bu kısa seride, Brown'ın anlatı ve manzara resimlerinden oluşan bir seçkiyi keşfedeceğim.
Brown ya da Madox Brown belki de nispeten mütevazi kökenlere sahipti: babası Kraliyet Donanması'nda bir takipçiydi ve eski bir Kentli aileyle evlenen Madox soyadı ilk olarak değil, göbek adı olarak geçiyordu. #8216çift namlulu’ soyadı. Aile, Pas-de-Calais'teki pansiyonlar ile Kent'teki akrabaların evleri arasında taşındı. Brown sanatsal yetenek gösterdiğinde, oradaki akademide okumak için Bruges'e, 1836'da oraya transfer olduğunda Ghent'e ve ertesi yıl Anvers'e taşındılar.
1840'a gelindiğinde, sadece babası hayatta kaldığında, Brown ilk kez Kraliyet Akademisi'nde sergilendi. Ertesi yıl ilk kez evlendi ve karısı ve babasıyla birlikte Paris'teki Montmartre'ye taşındı.
Ford Madox Brown (1821–1893), Jungfrau'da Manfred (1842), medya ve boyutlar bilinmiyor, Manchester Sanat Galerisi, Manchester, İngiltere. Wikimedia Commons.
Byron'ın ‘metafizik dramasından’ esinlenildi manfred (1816-17), Kahverengi boyalı Jungfrau üzerinde Manfred 1842'de, babasının orada öldüğü yıl, Paris'teyken. Byron'ın Faustian temasını takip ediyor ve Caspar David Friedrich'in resimlerinden etkilenmiş gibi görünüyor. Manfred, rehberi dehşet içinde bakarken Jungfrau dağında bir kornişin üzerinden tehlikeli bir şekilde adım atıyor. Manfred'in yüzü, Gustave Courbet'nin çağdaş otoportresinde deliliğin ifadesi olarak da tanıdık geliyor. Çaresiz Adam (c 1843).
Brown, kariyerinin bu aşamasında çok az başarı ile karşılaşmış olsa da, 1848'de ondan öğretmeni olmasını isteyen genç Dante Gabriel Rossetti, ilk hayranlarından biriydi ve bundan sonra Brown, Rossetti'nin akıl hocası olarak kaldı. Buna rağmen Brown, Rossetti'nin doğmakta olan Ön-Rafaelit Kardeşliği'nden bağımsız kaldı. Seyahat edecek parayı da buldu, 1845'te İsviçre'de Basel'i ve 1845-46'da Roma'yı ziyaret etti ve burada özellikle Holbein ve Friedrich Overbeck'in tablolarına hayran kaldı. Brown'ın ilk karısı, 1846'da çift Roma'dan İngiltere'ye dönerken Paris'te öldü.
Brown, 1848'den itibaren işçi sınıfından bir duvarcının kızı ve o sırada Brown'ın modeli Emma Hill ile yaşadı ve sonunda 1853'te evlendiler.
Ford Madox Brown (1821–1893), Chaucer at the Court of Edward III (1847-51), tuval üzerine yağlı boya, 391 x 315 cm, New South Wales Sanat Galerisi, Sidney, Avustralya. Wikimedia Commons.
Brown 1847'de tanınmak için hala mücadele ederken, en büyük ve en karmaşık anlatı resmi üzerinde çalışmaya başladı. Edward III Mahkemesi'nde Chaucer, 1851'de sergiledi. Aynı zamanda, Raphael Öncesi 'doğaya doğru' olan ideali takip ederek, gerçekçi doğal güneş ışığı ve gölge göstermeye yönelik ilk girişimiydi. Bir anlatı resmi olarak belki biraz fazla ustacadır: Şair ve hükümdarı kalabalığın tepesine doğru, Chaucer dini kıyafet içinde ve Kral kürsüsünden okurken ona bakarken gösterilir. Chaucer'ın karakterleriyle çevrilidirler Canterbury masalları (1387-1400) ve güneydoğu İngiltere'nin uzak kıyı kırsalı.
1854'te Brown, bunu, aşağıda gösterilen ve daha basit olmasının erdemini gösteren, sadece ana hikayenin suluboya bir kopyasında basitleştirdi.
Ford Madox Brown (1821-1893), Chaucer at the Court of Edward III (kopya) (1854), gövde rengi kağıt üzerinde suluboya, 36,5 x 38,6 cm, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi, Birmingham, İngiltere. Wikimedia Commons. Ford Madox Brown (1821–1893), John Wycliffe, İncil'i John of Gaunt'a (1847-48, 1859-61), tuval üzerine yağlı boya, 119.5 x 153.5 cm, Bradford Sanat Galerileri ve Müzeleri, Bradford, İngiltere. Wikimedia Commons.
Aynı dönemde, İncil'i (Orta) İngilizce'ye çeviren ilk bilgini çizdi. John Wycliffe İncil'den John of Gaunt'a Çevirisini Okurken (1847-48, 1859-61). Wycliffe'in çevirisi 1384'te öldüğü sırada tamamlandı. Lancaster Dükü John of Gaunt, Kral III. Edward'ın oğlu ve Wycliffe'in ölümü sırasında 44 yaşında olacak olan önemli bir devlet adamıydı. Brown muhtemelen John figürünü, Dük'ün ölümünden iki yüzyıl sonra Edward Hoby tarafından yaklaşık 1593'te boyanmış bir portreden esinlenerek modellemiştir.
Edebi ve bilgili olanı deneyen Brown, 1850'lerde daha popülist temalara yöneldi.
Ford Madox Brown (1821–1893), Pretty Baa-Kuzular (1851/9), panel üzerine yağlıboya, 76,2 x 61 cm, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi, Birmingham, İngiltere. Wikimedia Commons.
Bugün onun Güzel Baa-Kuzular (1851/9), neredeyse anlatıdan yoksun, hastalıklı-tatlı, aşırı duygusal bir pastoral görünebilir, ancak bazılarının doğal olmayan konumları dışında neredeyse her bakımdan ‘doğanın gerçeği’ idealine bağlı kalmıştır. koyun. Uzaktaki manzara, bunun Kent'in kuzey kıyısında boyandığını gösterse de, Brown 1851 yazında, çoğunlukla Londra'nın güneyinde Stockwell'deki evinde olmak üzere yaklaşık beş ay boyunca bunu yaptı. Her gün hava uygun olduğunda ve ihtiyaç duyduğu tam güneş ışığını sağladığında, kuzular ve koyunlar Clapham Common'da otlatmalarından model olmaları için Stockwell'e sürüldüler.
Ford Madox Brown (1821-1893), Oğlunuzu Alın Efendim! (1851-52), tuval üzerine yağlı boya, 70.5 x 38.1 cm, The Tate Gallery (Miss Emily Sargent ve Mrs Ormond tarafından kardeşleri John S. Sargent anısına sunulmuştur), Londra. © Tate Galerisi ve Fotoğraf Hakları © Tate (2016), CC-BY-NC-ND 3.0 (Tanıtılmamış), https://www.tate.org.uk/art/artworks/brown-take-your-son-sir -n04429
Bu tamamlanmamış resmin tarihleri ve arka planı Oğlunuzu alın efendim! belirsiz kalır. İkinci karısı Emma'yı yeni doğan oğluyla açıkça göstermesine rağmen, Brown'ın 1851'de bu konuda çalışmaya başladığı düşünülüyor. İlk oğulları Oliver 1855'e, ikincileri Arthur ise Eylül 1856'da doğdu, bu da Brown'ın buna en az 1855'e kadar başlamadığını gösteriyor. 1874'e kadar yaşadı, ancak Temmuz 1857'de on aylıkken ölen Arthur, bu sırada Brown tabloyu terk etti.
Çağdaş bir oturma odasını ve muhtemelen bir otoportre olan bir adamı gösteren aynada yansıyan detay için en ilginç olanı. Bu Jan van Eyck'in 8217'sini andırıyor Arnolfini Düğünü (1434). Sanatçının karısının yüzü solgun ve kızarmış görünüyor, sanki doğum da olaysızmış gibi.
John Singer Sargent'ın kız kardeşleri tarafından Tate Gallery'ye erkek kardeşlerinin anısına, belki de onun kişisel koleksiyonundan sunulduğu için bu tablonun da ilginç bir geçmişi olduğu görülüyor.
Ford Madox Brown (1821–1893), Bir İngiliz Sonbahar Öğleden Sonrası, 1852-1853 (1854), tuval üzerine yağlıboya, 71.7 x 134.6 cm, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi, Birmingham, İngiltere. Wikimedia Commons.
Brown daha sonra saf Pre-Raphaelite tarzında bir manzaraya döndü, Bir İngiliz Sonbahar Öğleden Sonrası, 1852-1853, 1852'de tüm Ekim ayı boyunca, Hampstead'deki ev sahibesinin yatak odasının penceresinden boyadı. Londra'nın banliyölerindeki Highgate kiliselerine Hampstead Heath'in bu girift ayrıntılı görünümü (aşağıda), 1854 Baharında iki aylık bir çalışmanın ardından nihayet tamamlandı. O, o yılın Haziran ayında sattı.
Ford Madox Brown (1821–1893), Bir İngiliz Sonbahar Öğleden Sonrası, 1852-1853 (detay) (1854), tuval üzerine yağlıboya, 71.7 x 134.6 cm, Birmingham Müzesi ve Sanat Galerisi, Birmingham, İngiltere. Wikimedia Commons. Ford Madox Brown (1821-1893), Bekleyen: 1854-55 (1851-55) İngiliz Şöminesi, panel üzerine yağlı boya, 30.5 x 20 cm, Walker Sanat Galerisi, Liverpool, İngiltere. Wikimedia Commons.
Brown ayrıca bazı sosyal gerçekçiliği denedi. Bekleyen: 1854-55 İngiliz Şömine, 1851-55 döneminde resmettiği tahmin edilmektedir. Tarihler burada yine bir sorun: başlığın yılları neredeyse kesinlikle Kırım Savaşı (1853-56) sırasındaki Sivastopol Kuşatması'na (1854-55) atıfta bulunuyor ve bu çalışmaya 1851 gibi erken bir tarihte başlaması pek olası değil.
Gösterilen anne ve çocuk, koca-babanın dönüşünü tek başlarına bekledikleri açıktır. Altta yatan anlatıya bol miktarda görsel ipucu sağlayan daha sonraki ‘sorunlu resimlerin’ aksine, resimdeki arka plana yapılan tek açık referans, soldaki masada kırmızı askeri üniformalı bir adamın portresini gösteren açık bir madalyondur ve altında bir harf gibi görünen şey.
Ford Madox Kahverengi
Ford Madox Brown (16 Nisan 1821 - 6 Ekim 1893), Fransız doğumlu bir İngiliz ahlaki ve tarihsel konuların ressamıydı, belirgin bir şekilde grafik ve genellikle Hogarthian Pre-Raphaelite tarzı versiyonuyla dikkat çekti. Muhtemelen, onun en dikkate değer tablosu Work (1852-65) idi. Brown, yaşamının son yıllarını Manchester Belediye Binası için Mancunian tarihini tasvir eden Manchester Duvar Resimlerini boyayarak geçirdi.
Brown, Brunonian tıp sisteminin kurucusu tıp teorisyeni John Brown'ın torunuydu. Büyük dedesi İskoç bir işçiydi. Babası Ford Brown, Kraliyet Donanması'nda, Sir Isaac Coffin'in altında hizmet veren bir dönem ve HMS Arethusa'da bir dönem de dahil olmak üzere, bir takipçi olarak görev yaptı. Napolyon Savaşlarının sona ermesinden sonra Donanmadan ayrıldı.
1818'de Ford Brown, göbek adının alındığı eski bir Kentli aileden Caroline Madox ile evlendi. Brown'ın ebeveynlerinin finansal kaynakları sınırlıydı ve kızları Elizabeth Coffin'in 1819'da ve oğulları Ford Madox Brown'ın 1821'de doğduğu daha ucuz konaklama yerleri aramak için Calais'e taşındılar.
Aile sık sık Pas-de-Calais'teki pansiyonlar ve Kent'teki akrabalar arasında taşındığından Brown'ın eğitimi sınırlıydı, ancak eski ana baskıların kopyalanmasında sanatsal yetenek gösterdi. Babası başlangıçta oğlu için bir denizcilik kariyeri aradı ve eski kaptanı Sir Isaac Coffin'e yazdı. Aile, 1835'te Bruges'e taşındı, böylece Brown, Albert Gregorius'un altındaki akademide okuyabildi. Brown, çalışmalarına Pieter van Hanselaere altında devam etmek için 1836'da Ghent'e taşındı. 1837'de Gustaf Wappers'ın yanında okumak için Antwerp'e taşındı. 1839'da annesinin ölümünden sonra eğitimine Antwerp'te devam etti. 1840'ta kız kardeşi, 1842'de babası öldü.
Tate Gallery, Brown'ın çalışmalarının erken bir örneğini, babasının portresini barındırıyor. İlk olarak 1840'ta Kraliyet Akademisi'nde Lord Byron'ın The Giaour (şimdi kayıp) adlı şiirinden esinlenilen bir eseri sergiledi ve ardından kuzeni ve müstakbel eşi Elisabeth Bromley ile birlikte İskoç Kraliçesi Mary'nin İnfazı'nın bir versiyonunu tamamladı. onun modellerinden. 1841'de yeni karısı ve yaşlanan babasıyla Montmartre'de yaşadı. Paris'teyken Lord Byron'ın Manfred şiirinden esinlenerek Manfred'i Jungfrau üzerine boyadı.
1843'te Westminster Karikatür Yarışması'na yeni Westminster Sarayı'nı süsleyecek kompozisyonlar için eser gönderdi. Girişi, William'ın Önüne Getirilen Harold'ın Bedeni başarılı değildi. Bununla birlikte, ilk çalışmaları, ondan hocası olmasını isteyen genç Dante Gabriel Rossetti tarafından büyük beğeni topladı. Rossetti aracılığıyla Brown, Pre-Raphaelite Brotherhood'u oluşturmaya devam eden sanatçılarla temasa geçti. Onlarla yakından bağlantılı olmasına rağmen, aslında hiçbir zaman kardeşliğin bir üyesi olmadı, ancak William Holman Hunt ve John Everett Millais'in parlak renklerini ve gerçekçi stilini benimsedi. 1845'te Basel'de gördüğü Holbein ve 1845-46'da Roma'da tanıştığı Friedrich Overbeck ve Peter Cornelius'un eserlerinden de etkilenmiştir.
Bu, Creative Commons Atıf-Sharealike 3.0 Aktarılmamış Lisansı (CC-BY-SA) kapsamında kullanılan Wikipedia makalesinin bir parçasıdır. Yazının tam metni burada →
İçindekiler
Duvar resimleri, Alfred Waterhouse tarafından tasarlanan merkezi oda olan Büyük Salon'un dekorasyonunun bir parçasını oluşturuyor. [1] Salona girildiğinde, sol duvarda altı ve sağda altı duvar resmi vardır, girişe en yakın sol duvardan karşıdaki sağ duvara doğru kronolojik olarak ilerler ve William Bell Scott'ın duvar resimlerinin şemasının temel yapısını tekrarlar. Wallington Hall'daki Northumbria'nın tarihi.
Seçilen konular, Hıristiyanlık, ticaret ve tekstil endüstrisine odaklanarak Manchester tarihinin görüldüğü Viktorya dönemi ideallerini yansıtıyor. Sanatçı, ayrıntıların doğruluğunu kontrol etmek için çok fazla araştırma yaptı ve açıklamalarını yazdı.
Son zamanlardaki yorumcular, resimlerin herhangi bir basit açıklamasını karmaşıklaştıran kompozisyonlardaki hicivli ve eleştirel özellikleri, seçilen konuların ima ettiği "Victoria ideallerinin" ifadeleri olarak tanımladılar. Sanat tarihçisi Julie F. Codell, tarihin görkemli ilerlemesine karşıt olarak, bunlardan tarihin "sondan bir önceki dönemleri" olarak bahseder. [2]
Resimlerin çoğu Hogarth hiciv içerir (Bell Scott'ın eserlerinin aksine). İlk resimde, sarı peruk takan Romalı generalin karısı, onu işinden uzaklaştırıyor, oğulları - yapım aşamasında olan bir Caligula - Afrikalı bir hizmetçiyi tekmeliyor. Endüstriyel teknolojiyi kutluyor gibi görünen resim, John Kay: Fly Mekiğinin Mucidi, makineyi yok etmeye kararlı asi bir kalabalıktan kaçan histerik mucidi tasvir ediyor. Modern Manchester'ın başarısıyla sonuçlanmak yerine, sekans küçük bir köyde rustik bir sahne ile sona erer. Codell'e göre tarih, parçalanmış, çekişmeli ve "sondan bir önceki" anda sona ermiş olarak tasvir edilir. Bu, Brown'ın anarşizme ve William Morris'in o zamanki ütopik sosyalizmine olan ilgisiyle ilgili olabilir, ancak aynı zamanda daha modern konular hakkındaki anlaşmazlıklardan da kaynaklanmaktadır. 1819'da Peterloo Katliamı'nı ve 1865'te Lancashire Pamuk Kıtlığının sonunu tasvir eden tablolar önerildi, ancak konsey komitesi tarafından çok tartışmalı olduğu için reddedildi.
Son dört duvar resmi hariç tümü doğrudan duvara boyanmıştır. Gerçek fresk işlemi kullanılarak değil, daha dayanıklı bir görüntü üreten "ruh" temelli bir Viktorya tekniği olan Gambier Parry işleminden yararlanılarak yaratıldılar. Brown, Londra'ya döndükten sonra tuval üzerindeki son dört duvar resmini tamamladı.
|resim||Açıklama|
|Mancenion'da Bir Kale İnşa Eden Romalılar |
Duvar resmi, köleleştirilmiş Britanyalılar tarafından bir Roma kalesinin inşasını tasvir ederken, bir Roma generali emirleri veriyor. kale, şimdi bilinen Mamusiyum, şimdiki Castlefield bölgesinde, Manchester'ın merkezine yakın bir yerdeydi.
|Edwin'in Vaftizi|
Duvar resmi, York'taki Manchester bölgesini de içeren Deira kralı olan Northumbria'lı Edwin'in Hıristiyan karısı Ethelburga ve ailesi tarafından izlenen vaftizini tasvir ediyor.
|Danimarkalıların Manchester'dan Çıkarılması|
Duvar resmi Danimarkalıların Manchester'dan geri çekilmelerini tasvir ediyor - askerleri bir sedyede taşıyan askerleri gösteriyor.
|1363 yılında Manchester'da Flaman Dokumacıların Kuruluşu |
Hainault Kraliçesi Philippa, İngiltere Kralı III.
|Wycliffe'in Yargılanması MS 1377|
John Wycliffe, hamisi John of Gaunt tarafından savunulan mahkemede tasvir edilmiştir. Gaunt'un bir başka çırağı olan Geoffrey Chaucer, kayıt cihazı olarak görev yapıyor.
Bu, tamamlanacak resimlerin sonuncusuydu. Brown bu zamana kadar salonda çalışamayacak kadar zayıf olduğundan, kesinlikle bir duvar resmi değil. Tuval üzerine boyanmış ve duvara yapıştırılmıştır.
Ford Madox Brown - Tarihçe
Henry Fawcett Dame Millicent Fawcett
Ford Madox Kahverengi (1821-1893)
42 3/4 inç x 33 inç (1086 mm x 838 mm)
Ulusal Portre Galerisi, Londra (NPG 1603)
Sir Charles Wentworth Dilke, 2. Bt, 1911 tarafından vasiyet edildi
17 Temmuz 1869'da Millicent Garret, Londra'da halka açık bir toplantıda bu konuda konuşan ilk kadınlar arasında yer alarak kadınların oy hakkı tarihinde bir yer kazandı. [Yorum aşağıda devam ediyor. Bağlantılar için fareyi metnin üzerine getirin.]
Görüntü ve kopya Ulusal Portre Galerisi, Londra. Jacqueline Banerjee'nin yorumu ve biçimlendirmesi [Daha büyük bir resim için resmin üzerine tıklayın.]
Millicent Garrett (1847–1929), Cambridge'de kör milletvekili ve Ekonomi Politik Profesörü Henry Fawcett ile 1867'de evlenmişti. Aralarındaki büyük yaş farkına rağmen (kendisinden on dört yaş büyüktü), çok mutlu bir evlilikti. Her ikisi de John Stuart Mill'in müritleriydi. Daha sonra, "'Kadınların oy hakkını savunan biri olduğumu söyleyemem,' diye yazmıştı daha sonra. 'Temsili Hükümet ilkeleri hakkında düşünecek yaşa geldiğimden beri hep öyleydim'" (Qtd. in Haworth).
Sanatçıya gelince, 1872 Brown için zor bir yıldı. Bayan Fawcett için boyanmış ve şimdi Sir Charles Dilke'ye ve Bayan Madox Brown'ın Nekahat adlı pastel portresine "(Ford 271). Brown, arkadaşı Fredrick Shields'e yazdığı bir mektupta çift portreden bahsetti: "Kör üye Fawcett'i ve karısını tek bir resimde Sir Charles Dilke oldukça acıklı görünen bir grup için çiziyorum" (qtd., Ford 273).
Sonuç, bir renk ve kompozisyon şaheseridir. Yakalardaki beyazın sıcak ten tonları ve dokunuşları (karısı kocasınınkinden çok daha feminen) burada kahverengi tonlarının tüm incelikli varyasyonlarına karşı öne çıkıyor. Millicent Fawcett "kocasının rehberi ve birkaç yıl sekreteri olarak hareket etti" (Haworth). Burada, ona da tüm dikkatini veriyor. Elinde tuttuğu kağıt, kör alimin duyarlı parmağı, kenetlenmiş eller, kadının eli, kocasının omzunda, onun sözlerini yazmaya hazır bir kalemle, hepsi özellikle yakın ilişkilerini gösteriyor. Hepsi de fevkalade canlıdır - cüppenin kıvrımları tarafından engellenen kağıt yaprağı bile yalnızca geçici olarak hareketsiz görünür.
Bibliyografya
Ford, Ford Madox. Ford Madox Brown: Hayatının ve İşinin Bir Kaydı . Londra: Longmans, 1896. İnternet Arşivi. Ağ. 17 Temmuz 2019.
Haworth, Janet. "Fawcett, Bayan Millicent Garrett [kızlık soyadı Millicent Garrett], (1847-1929)." Ulusal Biyografi Oxford Sözlüğü . Ağ. 17 Temmuz 2019.
Ford Madox Brown - Tarihçe
Ford Madox Brown'ın Work adlı resminin üretilmesi on iki yıldan fazla sürdü ve hiçbir zaman Pre-Raphaelite Brotherhood'un gerçek bir üyesi olarak görülmemesine rağmen, harekete önemli bir katkı yaptı. Brown, Victoria toplumundaki farklı işçi sınıflarını farklı emek eylemlerinde temsil eden figürlerle dolu bir kompozisyon kullanarak sosyal gerçekçi bir resim yarattı. Resim, sokakta devam eden yoğun fiziksel emeğe odaklanıyor, birkaç adam yerdeki delikte çalışıyor, kovalarca su taşıyor ve bir adam su içmek için kısa bir süre duraklıyor. Kararlı ifadeleri ve hareketleri, çalışkanlıklarını ve kararlılıklarını gösterir. Bu adamların çevresinde, çiçek satan yalınayak satıcı kızdan, çocuklara bakan ve onları beladan uzak tutmaya çalışan genç kıza kadar daha fazla çalışmanın kanıtı var. Daha sağda, sokakta, Ford, portakal satıcıları ve çeşitli sokak yaşamı içerir. Tüm bu işçiler, alt sınıfların gerçekleştirdiği emeğin tipik bir örneğidir ve Ford'un bu figürlere gösterdiği ayrıntı ve şefkat, çalışmalarını kahramanlaştırırken hayranlığını örneklemektedir.
Bu işçiler, eğitimli aydınlar olarak emekçilerin bir adım üzerinde olan, sağda duran, korkuluklara yaslanan iki adamla tezat oluşturuyor. Ceket giymişler ve eylemi gözlemliyor gibi görünüyorlar, belki de öğle tatilinde alıyorlar. Arkalarında, korkuluklara karşı, gölgede dinlenen, bazıları evsiz ve uyuyan bir grup insan görünüyor. Soldaki, daha ince elbiseli ve şemsiyeli, tozdan korunmak için eteklerini havaya kaldırarak yürüyen kadınlar da bu orta sınıfın üyelerini temsil ediyor. Kadınlardan biri, belki de ahlaki Viktorya dönemi genç kadınları için kabul edilebilir bir eğlence olarak görülen Temperance veya Abolisyonist hareketle ilgili broşürler dağıtıyor. Bu yol bloğuna, resmin arkasına doğru gelen atlı iki figür, açıkçası boş zaman sınıfını temsil ediyor. Bu karakterlerin tümü, işin aşamalarında değil, etraflarında devam eden işin gözlemcileri olarak tasvir edilir. Bu sahneden yeni geçtikleri için geçici bir rahatsızlık olmasının dışında doğrudan onları etkilemez. Ford, resimdeki ışığı emekçi figürlere odaklar, güneşin parlaklığı merkezdeki erkeklere ve sağdaki caddeye, orta ve üst sınıf üyeleri ise gölgeli ışıkta boyanır. Resimdeki emek ve aylaklığın açık kontrastı, çok çalışmanın erdemi ve önemi hakkında İncil'den uygun alıntılar içeren altın çerçeve üzerinde devam ediyor. Brown'ın resmi genellikle bu dönemde yapılan en didaktik ve ahlaki resimlerden biri olarak görülüyor ve William Hogarth'ın baskıları ve resimleriyle kolayca karşılaştırılabilir. Çalışma'da sanatçının, toplumun ahlaki omurgasını oluşturan çalışkan emekçileri övdüğü açıktır.
Sorular
1. Brown'ın sosyal gerçekçi tablosu, Viktorya dönemi işçi sınıfının gerçekliğini çok dürüst bir şekilde tasvir ettiği için Ön-Rafaelit harekete önemli bir katkı sağlar. Çok Hogarthvari bir tonu var ve çalışmasındaki mesaj Hunt'ın Uyanış Vicdanındaki mesajıyla karşılaştırıldı. Ancak Çalışma açıkça bu gerçekçiliği daha da ileri götürüyor. Bu resmin, sanatçının mesajını, birçok sosyal-gerçekçi Pre-Raphaelite eserinden çok daha fazla okunabilir ayrıntıyla daha dürüst ve doğrudan ifade ettiği söylenebilir mi? Bu onun resmini PRB'nin gözünde daha başarılı kılıyor mu? Yoksa alegorik olarak çok açık olduğunu mu düşünürlerdi?
2. Kasıtlı olarak aşırı kalabalık, yoğun kompozisyon farklı sınıfları birbirinden ayırıyor -- nasıl? Kimin merkez, kimin çevrede olduğu önemli mi? Eylemi kim sınırlar ve ne yapıyorlar?
3. Brown bu resimde alt sınıf emekçileri övse de, sınıfta onların üstünde olanları da kınıyor mu? Hogarth genellikle biri açıkça olumlu, diğeri olumsuz olmak üzere iki farklı portre gösterir. Brown, orta ve üst sınıfları zorunlu olarak boşta mı yoksa olumsuz bir ışıkta mı tasvir ediyor? Yoksa sadece çok çalışmanın erdemini ve önemini mi yüceltiyor?
4. Brown, gerçekçiliğine yansıyan, Heath Street, Hampstead'de, evinin yakınında, İş'i boyadı. Bu sahneyi hayattan değil de iç mekanda ve ayrıntılara gösterilen yoğun ilgi olmadan resmetmiş olsaydı, ahlaki mesajı bu kadar zorlayıcı olur muydu?
MAVCOR Logosu
Ford Madox Brown'ın tüm biçimleriyle emek alegorisi, modern yaşamın en iddialı Ön-Rafaelit tablosu ve Viktorya toplumunda sanat, din ve emek arasındaki ilişki üzerine derin bir meditasyondur. Brown, kompozisyona 1852'de Hampstead'de başladı, ancak 1863'te büyük bir emek harcamasından sonra bitirerek on bir yıl daha geliştirmeye devam etti. 1865'te öncü bir tek kişilik gösteride sergiledi.
Emek ve kurtuluş üzerine bu görsel incelemede Brown, aynı tema üzerine iki önemli çağdaş düşünürün portrelerini içeriyordu: Garip, hicivli bir alayla tasvir edilen filozof Thomas Carlyle ve sağ ön planda Carlyle'ın yanında kutsanmış kilise adamı Frederic Denison Maurice . Çalışmanın bireyin ahlaki yapısını test ettiği ve gösterdiği fikrini Brown ile paylaştılar. Brown, çerçeveye bu temaya işaret eden İncil'den alıntılar yaptı:
ÇalışmakO halde, laik bir çağ için bir dini tarih tablosudur ve Carlyle'ın “işte kalıcı bir asalet ve hatta kutsallık vardır” inancını yansıtır. 1
Bu resmin kahramanları, bedenleri merkezde büyük bir beşgen kütle oluşturan, sıcak yaz güneşi tarafından parlak bir şekilde aydınlatılan el işçileridir. Bunlar, işleri hendek kazmak, bu durumda yeni tatlı su borularının döşenmesi olan deniz kuvvetleri, müthiş güçlü adamlar. Normalde bu tür emekçiler bir yüksek sanat eserinde görünmeyecek kadar bayağı kabul edilirdi, ama Brown aksi görüşü benimsedi. Brown'ın yazdığı, "kahramanın yerini işgal eden" merkez donanmanın pozu, Vatikan koleksiyonundaki alçı kalıp olarak yeniden üretilen ve uzun süredir erkek güzelliğinin özü olarak kabul edilen klasik heykel olan Apollo Belvedere'yi ima ediyor. 2 Daha da çarpıcı olanı, bu figürlerin Brown'ın İsa Petrus'un Ayaklarını Yıkıyor (Londra, Tate) aynı yıl 1852'de başladı ve satın alındı. Çalışmak, Leeds Evanjelik vaiz, ayakkabıcı ve sanat koleksiyoncusu Thomas Plint tarafından. Vahiyin yakıcı güneş ışığına yakalanan donanmalar, Viktorya Dönemi Geniş Kilisesi'nin emek yoluyla kurtuluş inancını somutlaştırıyor. Proleter donanmalarını güzellikle olduğu kadar soyluluk ve ahlaki değer fikirleriyle - ve nihayetinde Mesih'in kendisiyle - ilişkilendirmek dikkate değer, radikal bir ifadeydi.
Resim, denizciler ve filozoflarla karşılaştırma için bir dizi figür sunuyor. Her karakter, bir Viktorya dönemi romanında olduğu gibi yavaş ve dikkatli bir yorum gerektirir; bu da izleyicinin tıpkı sanatçının yaptığı gibi çalışmasını sağlar. Arkalarında at sırtında kızıyla sohbet eden bir aristokrat vardır. Alakasız, gölgelere atılırlar. Adamın ifadesi, günün sosyal sorunlarına sempatik bir ilgi gösteriyor, ancak eylemden bir fark yaratamayacak kadar uzak.
Solda mor bir şapkayla ölçülülük broşürleri dağıtan dindar bir orta sınıf hanımefendi de hicivlere maruz kalıyor. Donanma biralarını boşalttı ve broşürlerinden birini buruşturup sağ öndeki el arabasına attı.
Buna karşılık, sağda, kıyıda gölgelenen bir grup işsiz saman yapımcısı. Durumlarına sempati duyabiliriz. Brown, genç bir çiftin küçük çocuklarını besleme çabalarını alkışlıyor: genç bir annenin sarı bonesi, bu en yoksul kadınları Meryem Ana'ya bağlayan bir haleyi akla getiriyor. Sempatimizi hak eden diğer birçok karakter arasında, sağda bir polis tarafından atılan zavallı portakal satıcısı ve sol kenarda “hiçbir zaman çalışması öğretilmemiş pejmürde zavallı” var. 3
Eleştirel tepki olumluydu, bir eleştirmen, sanatçının kendi emeğinin görünürlüğü göz önüne alındığında, Brown'ın "sıkı çalışmayı neyin oluşturduğuna dair kendi fikrini söyleme hakkına sahip olduğunu" belirtti. 4 Athenaeum için tablo “Parlak, sağlam, sağlam, olağanüstü bir ciddiyetle çalışılmış, ayrıntılı ve ustaca” idi. 5 On yıldan fazla bir mücadeleden sonra Brown, 1864'te bitmiş tuvalin "hayatımın eseri"nden daha azını içermediğini açıkladı. 6 Sanatsal ve politik bir manifestonun ayrıntılandırılmasının yanı sıra, kendine özgü bir dini inancın mesleğini oluşturdu.
1. Thomas Carlyle, Geçmiş ve Şimdiki (1843 yeniden basım, Londra: Everyman, 1912), 189.
2. Ford Madox Kahverengi, Ford Madox Brown'un İŞ ve Diğer Resimleri Sergisi Galeri'de (Piccadilly, Londra: M'Corquodale, 1865), 191, Kenneth Bendiner'den alıntı, Ford Madox Brown'ın Sanatı (University Park: Pennsylvania State University Press, 1998), 156.
4 . inşaatçı (18 Mart 1865), 186.
5 . Atina (11 Mart 1865), 353.
6. Ford Madox Brown'dan George Rae'ye, 1864, Mary Bennett, "The Price of Work", Pre-Raphaelite Papers, ed. Leslie Parris (London: Tate Gallery, 1984), 151.
Ford Madox Brown’s Moral and Historical Paintings
Ford Madox Brown (1821 – 1893) was a French-born British painter who was closely associated with the Pre-Raphaelite brotherhood, from whom he took obvious inspiration, though he was never a member.
Ford Madox Brown, 1867, drawn by Dante Gabriel Rossetti
Brown studied art from 1837 to 1839 in Bruges and Antwerp, Belgium. His early work is characterized by sombre colour and dramatic feeling suited to the Byronic subjects that he painted in Paris during 1840–43, such as Manfred on the Jungfrau (C. 1840) and Parisina’s Sleep (1842). Already concerned with the accurate representation of natural phenomena, he drew from corpses in University College Hospital in London when painting his Prisoner of Chillon (1843). During a visit to Italy in 1845, he met Peter von Cornelius, a member of the former Lukasbund, or Nazarenes. This meeting undoubtedly influenced both Brown’s palette and his style. His interest in brilliant, clear colour and neomedievalism first appears in Wyclif Reading His Translation of the Scriptures to John of Gaunt(1847). In 1848 Brown briefly accepted Dante Gabriel Rossetti as a pupil, and in 1850 Brown contributed to the Pre-Raphaelites’ magazine, Germ. Like William Holman Hunt, Brown painted in the open air to obtain naturalistic accuracy.
His most famous picture, Çalışmak (1852–63), which can be seen as a Victorian social document, was first exhibited at a retrospective exhibition held in London (1865), for which he wrote the catalog. He also worked as a book illustrator with William Morris produced stained glass, at, among other sites, St. Oswald’s, Durham (1864–65) and between 1879 and 1893 completed a series of 12 murals for the Manchester town hall, depicting scenes from the city’s history.
Brown painted a number of religious paintings, but this appears to have been due to his desire to feed his family from commissions, rather than from any real spiritual inspiration, as he was given a secular funeral.
Romeo ve Juliet
This painting depicts the famous “balcony scene” from “Romeo and Juliet” by William Shakespeare about the two young star-crossed lovers whose deaths ultimately reconcile their feuding families.
It was among Shakespeare’s most popular plays during his lifetime and is one of his most frequently performed plays to this day.
In what is now called the “balcony scene,” Romeo sneaks into Juliet’s family orchard and overhears Juliet at her window. Juliet vows her love for him in spite of her family’s hatred of his family.
Romeo then makes himself known to her, and they agree to be married.
“Romeo and Juliet” belongs to a tradition of tragic romances stretching back to antiquity. The plot is based on an Italian tale translated into verse in 1562 and retold in prose in 1567.
Shakespeare borrowed heavily from these previous works but expanded the plot by developing several supporting characters.
“Romeo and Juliet” is one of Shakespeare’s most-illustrated works in art.
With your choice of NAME here
Cuprins
Brown a fost nepotul teoreticianului medical John Brown, fondator al sistemului medical brownian. Străbunicul său a fost un muncitor scoțian. Tatăl lui, Ford Brown, a servit ca ofițer contabil în cadrul Royal Navy, inclusiv o perioadă sub comanda lui Sir Isaac Coffin și o perioadă pe HMS Arethusa. A fost lăsat la vatră după sfârșitul Războaielor Napoleoniene.
În 1818 Ford Brown s-a căsătorit cu Caroline Madox, originară dintr-o veche familie din Kent, preluându-i numele. [7] Părinții lui Brown aveau resurse financiare limitate și s-au mutat în căutarea unei locuințe mai ieftine la Calais, unde fiica lor, Elizabeth Coffin, s-a născut în 1819 și fiul lor, Ford Madox Brown, în 1821.
Educația lui Brown a fost limitată, din moment ce familia se muta frecvent între locuința din Pas-de-Calais și rudele lor din Kent, dar și-a dovedit talentul artistic în copierea unor gravuri ale vechilor maeștri. Tatăl său a dorit inițial ca fiul său să urmeze o carieră navală și i-a scris fostului său căpitan Sir Isaac Coffin. Familia s-a mutat la Bruges în 1835 așa că Brown a putut studia la academia de artă cu profesorul Albert Gregorius. Brown s-a mutat la Gent în 1836 pentru a-și continua studiile cu Pieter van Hanselaere, apoi la Anvers în 1837 pentru a studia cu Gustaf Wappers. El a continuat să studieze la Anvers, după moartea mamei sale în 1839. Sora lui a murit în 1840, iar tatăl său în 1842.
Galeria Tate deține un exemplu timpuriu al picturii lui Brown, un portret al tatălui său. [8] El a expus pentru prima dată la Academia Regală în anul 1840 o lucrare inspirată de poemul The Giaour (astăzi pierdut) al lordului Byron, apoi a realizat o versiune a Execuției Mariei, regina Scoției, în care vărul său și viitoarea sa soție, Elisabeth Bromley, au servit pe post de modele. A locuit în Montmartre cu noua lui soție și cu tatăl său în vârstă în 1841. El a pictat apoi Manfred pe Jungfrau, inspirat de poemul Manfred al lordului Byron, în timp ce se afla la Paris.
Ford Madox Brown a fost căsătorit de două ori. Prima lui soție, Elizabeth Bromley, a fost verișoara lui, adică fiica surorii mamei sale, Mary. Cei doi s-au căsătorit în localitatea Meopham din comitatul Kent în aprilie 1841, cu puțin timp înainte ca el să împlinească vârsta de 20 de ani și la mai puțin de un an după moartea subită a surorii sale, Elizabeth. Ei au locuit în Montmartre în 1841 cu tatăl invalid al lui Maro, care a murit în vara următoare.
Primul lor copil a murit prematur în noiembrie 1842. Fiica lor, Emma Lucy, s-a născut în 1843 și familia s-a mutat înapoi în Anglia în 1844. Ei au călătorit la Roma în 1845 cu scopul de a îmbunătăți starea de sănătate a soției sale, care suferea de tuberculoză pulmonară. Elizabeth a murit la Paris în iunie 1846, în vârstă de 27 de ani, pe drumul de întoarcere de la Roma spre Anglia.
Emma Hill a devenit un model frecvent al lui Brown de prin 1848 de exemplu, ea este soția din pictura The Last of England. Ea a devenit amanta lui, iar cei doi au împărțit o casă în Londra, fără a se căsători din cauza convenției sociale ce nu îi permitea să se căsătorească cu fiica analfabetă a unui zidar. Fiica lor, Catherine Emily, s-a născut în 1850, iar cei doi părinți s-au căsătorit în cele din urmă la St Dunstan-in-the-West, în aprilie 1853. Fiul lor, Oliver Madox Brown (1855-1874) (cunoscut ca Nolly), a arătat de timpuriu talent de poet și de artist, dar a murit de septicemie înainte de a ajunge la maturitate. Moartea lui Nolly a fost o lovitură zdrobitoare pentru Brown, care a transformat în altar o cameră în care se aflau lucrurile fiului său. Un alt fiu, Arthur, s-a născut în septembrie 1856. Brown l-a folosit pe Arthur ca model pentru copilul ținut în brațe de fata în zdrențe aflată în prim-planul picturii Çalışmak, dar acesta a murit la vârstă de numai zece luni, în iulie 1857.
Fiicele lui, Lucy și Catherine, au fost, de asemenea, artiste valoroase. Lucy s-a căsătorit cu William Michael Rossetti în 1874. Catherine s-a căsătorit cu Francis Hueffer prin Catherine, Brown a fost bunicul romancierului Ford Madox Ford și străbunicul secretarului de stat pentru muncă laburist Frank Soskice.
Cea de-a doua soție a lui Brown a murit în octombrie 1890, iar el a murit la Primrose Hill în 1893. A fost înmormântat în cimitirul Sf. Pancras și Islington din East Finchley, în apropiere de Muswell Hill. A avut parte de o înmormântare laică, iar discursul funebru a fost rostit de către secularistul american Moncure D. Conway, după care a fost numită mai târziu Sala Conway. [9]