Önümüzdeki iki hafta boyunca köpek oturuyoruz ve çok yırtılmış hissediyorum çünkü o küçük bir tilki korkunç ve dış bir köpek, ama dışarıda çok büyük ve o kadar küçük ve soğuk, özellikle bu gece 8 dereceye kadar . Termo battaniyeler ve bir jumper ile kendi kulübesi var ama hala bir orospu gibi hissediyorum. Küçük yüzünün beni onun kulübesinden baktığını gördüm. Arka kapıdaki perdeleri kapattığımda kalbimi kırdı. Onu almak ve onu yatağımın içine koymak istedim ama onun için doğru olanı yapmaya çalışıyorum ve duygularım benden daha iyi oluyor. Onu bir geceye götürürsem, eve gittiğinde iki hafta içinde tekrar dışarı çıkacak ve bunun onun için travmatik olacağını düşünüyorum.
Sanırım bir köpeğe özellikle minik bir tane verecekseniz, içeride olmalılar. Benim köpeklerim her zaman aile üyeleri gibi muamele edildi. Sonunu dört yıl önce kaybettim. Veteriner iğneyi koyduğunda başı göğsümdeydi ve yemin ederim kalbimin kırıldığını hissettim. Onu yaklaşık 10 dakika tuttum, sonra kıyıya doğru yürüdüm ve daha fazla bir şey kalmayıncaya kadar kustum. Asla başaramayacağımı sanmıyorum. Böbrekleri ve karaciğeri başarısız oldu ve veda etmek zorunda kaldım; Her şey iki saat içinde oldu. Onu sadece yedi yıl geçirdim, ama iyi yıllardı ve iyi bir hayatı vardı çünkü o bana tamamen sahipti. O benim gölgem ve en iyi arkadaşımdı.
Oğlanlar ilkokuldayken bir Jack Russell terrierimiz olduğunu hatırlıyorum. Yaklaşık 10 yıldır aynı adamla yaşıyordum - o iyi oldu, sadece bir lollie sarıcısına sahip gibi görünüyordu. Yatağımın başucundaki masanın üstüne çıkmanın iğrenç olduğunu söylerken beni görmezden geliyordu - yapmaya devam etti! Sonra oldu, hala karanlıkken bir sabah erken kalkmak zorunda kaldı. Sızan çatırdama gibi sesler duydum ve çatıda bir şey olduğunu düşündüm. Sesi yatak odamızda takip ettim, Patch'i Jack Russell'ın en büyük gülümsemeyle görmek için ışığı açtım. Gülmeye başladım, protez ağzına yapışmıştı ve doğru yol buydu. Onları dışarı çıkarmayı başardık, ortada büyük bir parça aldı. Ortağım onları durdurarak dişçiye gitti, eldeki protezleri taktı ve bir daha asla yatak başında bırakmadı.
Her zaman köpeklerim vardı. Asla bir kedi insanı olmadım, çünkü muhtemelen bir çocukken ailemin yaklaşık 12 kedisi vardı. Her iki gözle o kedi çizik hastalığı problemini yaşadım ve ilk gözün ne zaman geldiğini hatırlıyorum: Haftalık yiyecekleri bir anda dondurulmuş yemek koridoruna göz atarken her şey yeşile gidiyordu. Yeşil bir güvenlik kapısından bakıyordu. Hemen hastaneye kaldırıldım, iki hafta sonra diğer göz aynı şeyi yaptı ama neyse ki ben de evdeydim. Hastaneye daha hızlı bir yolculuk yaptık, ama başlarda kör değilim ve hala kedileri sevmiyorum. Beni korkutuyorlar, özellikle tüysüz kediler… .ugh!
Ne neHayatının boyunca onların izini bırakmış mıydın? Bize aşağıdakileri anlatın.