bi anda nasıl mutlu olabilir insan? bir sebep aramadan hem de... bu gece diğer gecelerden daha farklı bir durumla karşı karşıyayım. balkona çıktığımda lapa lapa kar yağdığını gördüm ve anlık bir gülümseme geldi. sigaramı yaktım ve bu ana kendimi kaptırdım. ilk defa böyle bir şeye tanık oldum ve haliyle sorgulamaya başladım. neden? cevabı bilmesem de anın tadını çıkarmaya başladım. dedim ki içimden, "neden yoksun yanımda, neden yalnız başıma bıraktın beni, bu anı neden seninle konuşurken yaşamadım?". belki de saçma sapan şeylerdi bunlar. ama düşünmem bile mutlu etti.
beyaz renk yeni bir sayfa açmak için işaret miydi? yoksa yapılan yanlışları örtmek için bir gerekçe mi? bana kalırsa ikinci sorunun cevabı bu konuyu açıklamak için geçerli bir sebep. neden diye soracak olursanız eğer, yeni bir sayfa için geçmişi görmezden gelmek gerekir. bunu başaramam ama yanlışların üstünü kapatabilirim. nasıl mı? biraz bundan bahsedeyim.
yanlışları kapatmak kış ayları gibidir. kar yağar, her yer bembeyaz olur. şehrin kirli sokakları bir örtüyle kapatmışçasına tertemiz olur lakin bu durum sürekli öyle devam etmez. yılın belirli kısımlarında yaşanan bir şey. önemli kılan da budur öyle değil mi?
böyle dedim ama bu kısa süreceği anlamına gelmez. sana hata yapan birini affedersin ama neden affettiğini asla unutmazsın. sürekli içinde ukte olarak kalır. peki rahatsız eder mi bu durum? etmez. çünkü sen onu o şekilde kabullenmişsin. tekrarlama şüphesi olabilir haliyle. o şüphe bir süre sonra erir. aynı ilkbahar geldiğinde karların erimesi gibi.
uzun zaman olmuştu. yazmak istedim belki her seferinde. hiç bu kadar iyi hissetmemiştim belki de. şunu anladım bu gece. "yazmak için iyi bir an beklemek yerine, o anın beni bulması gerekiyormuş."