Kontrol noktasından iki yüz kilometre uzakta. Otobüs dikkatli bir şekilde ilerlerken Klon Zheng, yere doğru çömeldi. ‘’Vakit gelmek üzere. Tom, neredeler?’’
Tom, omzunu silkti: ‘’Artık onları izleyemiyorum. Çok fazla enerji kullandım. Hala başım ağrıyor.’’
‘’Amy, peki ya sen? Hala onları izliyor musun?’’ Zheng, söyledi.
Amy, dalgalı saçları olan sarışın bir kızdı. Gülümsedi: ‘’Evet. Ama tek başıma onun ruh gücü müdahalesini aşamıyorum. Bu yüzden tahmini olarak nerede olduklarını biliyorum. Kontrol noktasından yirmi kilometre uzaklıkta olmalılar.’’
Zheng, ayağa kalktı ve cebinden bir yüzük çıkardı: ‘’O zaman ciddileşmeye başlamalıyız. Genel kurallar geçerli. Ana savaşçıların onları ele geçirip öldürme hakları var. Geri kalanlar takıma gider. Kilidi açan üyeleri, benim düzenlememi beklemeli.’’ yüzüğünden birkaç metalik tahta çıkardı.
Batı Avrupalı bir adam gülümseyerek söyledi: ‘’Bu Sky Stick çok kullanışlı. Xuan neden birkaç tane daha yapmadı? İki kişiye birer tane vermek yerine, herkese bir tane versek daha iyi olmaz mıydı?’’
Xuan, bir tahta çıkardı ve konuştu: ‘’Malzemeler pahalı ve bunu yapmak uzun sürüyor. Bu filmden sonra yapmayı düşünebilirim.’’
Adam yüksek sesle güldü. Amy’i tuttu ve suratından öptü: ‘’Haha, söylediğin şeyi hatırla. Epeydir bir tane istiyordum. B kademe ödüle mal olmazsa, birini kendim değiştirirdim. Zu Efsanesi’nden elde ettiğimiz Xiuzhen (Yetişim) yazıları ile analiz nasıl yapılır? Kahretsin. O insanlar oyunu bozuyor. Neyse ki bizim görevimizin onlarla bir ilgisi yoktu. Yoksa, herhangi bir adı sanı belli olmayan biri bile bizi yok etmek için yeterliydi. Ben de bu teknikleri öğrenmek istiyorum.’’
Xuan, Sky Stick’in üzerinde durdu ve sakince söyledi: ‘’Sonuç şu ki, Tanrı’dan gelen geliştirmeler olmadan asıl evreyi tamamlamak elli yıl sürer. Eğer istersen sana eğitim yöntemini verebilirim.’’ elinde iki tabanca ortaya çıktı. Otobüsün tavanındaki bir çembere ateş etti. Sonrasında birkaç Sky Stick çıkardı.
Kontrol noktasına yirmi kilometre… Çin Takımı, birkaç arabayla kontrol noktasına doğru ilerliyordu. Yoldaki birkaç paramparça olan araba ve bazı yanan yerler yüzünden tam hızda ilerleyemiyorlardı. Hızları sadece 20 kilometreydi. Otoyola çıkmadan önce son yerleşim yerlerini geçmeleri bir saat sürdü. Otoyolun olduğu bölüm açık bir alandı ve savaşmaya uygun bir araziye sahip değildi.
Lan, sadece üç kişiyi Ruh Bağı’na bağlayabilirdi ama şimdilik bu sayı onlar için yeterliydi. Sadece üç ana savaşçıya taramanın sonuçlarını göndermesi gerekiyordu. Diğerleri öylece oturup ilerlemeye devam etmek zorundaydı.
Zheng, Yinkong ve Heng arabaların ilerleyişine bakıyordu. Sonrasında dikkatlice bu bölgedeki yapıları incelediler. Beş tane gökdelen vardı ve geri kalanlar on metre yüksekliğinde binalardı. Sokakların kenarlarında birçok mağaza vardı. Tanrı, senaryoyu ve şehrin boyutunu değiştirdikten sonra bu bölge çok büyük bir hal almışı. Bölge, nişancılık için son derece uygundu. Şeytan takımı buradan geçtiği anda onları durdurma şansları vardı.
Kontrol noktası, buradan yaklaşık yirmi kilometre uzaktaydı. Büyük grup, yolda bir şey olmadığı takdirde oraya yaklaşık bir saat içinde ulaşmalıydı. Üç savaşçı ayrıldıktan sonra grubun gücü bir hayli azaldı. Neyse ki film karakterleri oradaydı ve Alice, genetik kısıtlamasının kilidini açmıştı. Şeytan Takımı’yla karşılaşmadıkları sürece onları zorlayacak bir şey olmamalıydı.
Geride kalan üç kişi duracakları noktayı buldu. Yinkong, bir vadide saklandı. Zheng, bir gökdelene girdi ve Heng, bir saat kulesinin tepesine tırmandı. Zheng’den sadece üç kilometre uzaklıktaydı ve vadiyi de görebiliyordu.
Zheng, binanın kenarına oturdu. Evler ve vadiler onun biraz midesini bulandırmıştı. Hava karanlıktı ancak ileride bir ışık ortaya çıkmıştı. İnsanlar her zaman gecenin en karanlık zamanının şafak sökmeden önce olduğunu söylerler.
Zheng, bir paket sigara çıkartıp bir tane yaktı ancak içmedi. Çünkü diğer eliyle sigara izmaritine dokundu. Çünkü bu, Geçmişteki dostundan kalan tek eşyaydı.
Zheng, bir süre düşündü ve sonra sigara izmaritini yüzüğüne koydu. Ayrıca yüzüğün içinde bir poşet gördü. Bu, filme girmeden önce Lan’ın verdiği bir hediyeydi ve bunu eliyle yapmıştı. Bir erkek bir kızın duygularını nasıl anlayabilirdi? Özellikle de Lori, varken. Lan’ın sevgisi için üzgündü ve bu suçluluk hissi onda bir yük oldu. Lan, havalı gözükse de bunun bir kısmının rol olduğunu biliyordu.
Zheng, uzandı ve yıldızlarla dolu gökyüzüne baktı. Aklından çok sayıda düşünce geçti. Nedenini bilmiyordu ancak bugünden itibaren böyle tarif edilemez hissi, büyük ölçüde değiştireceğini hissediyordu. Sonra aklına birden ölen dostları geldi, Xuan, Zero, Tengyi, Jie.
Hepsi onu biraz daha olgunlaştırmıştı. Bir keresinde büyümenin bir acı olduğunu, acı veren yolculukların büyümek anlamına geldiğini okumuştu.
Bu dünyaya ilk girdiğinde aklında olan tek şey ölüm korkusuydu. Mücadele etti. Hayatta kalabilmesi için her şeyi yaptı. Sadece yaşama arzusu vardı.
Sonra hayalindeki kızı yarattı. Onun arzusu daha güçlü bir hal aldı. Sadece on gün bile olsa onunla yaşamak isterdi. Daha güçlü olmalıydı.
Ancak Xuan’ın hareketleri, gücü olup kendi başına yaşayan ve diğerlerinin de yaşamasını isteyen biri olduğunu öğrenmesini sağladı. Bir lider olarak, zulüm ve fedakârlık arasında bir seçim yapmak zorundaydı.
Xuan, ona liderlik konusunda ilk dersi verdi ve Zero ile Tengyi ona dostların birbirleri için kendisini feda edeceğini gösterdi.
Dostlukların değeri neydi? Birbirlerinin sırtına dayanıp önlerindeki düşmanlara odaklanmaktı. Çünkü hepsi dostlarının can pahasına olsa bile arkadan gelen tüm saldırıları engelleyebileceklerine inanıyordu.
Lan ve diğerleri, güvenliklerini onun eline teslim etmişti. Dostları, Tanrı’nın boyutuna geri dönebilsin diye burada Şeytan Takımı’nı durdurmak zorundaydı.
Dostları ona her şeyi öğretti ve onun kalbine dokundu. Sonra Jie’nin meselesi onun kederlenmesine sebep oldu. Bu, peşini bırakmayan bir duyguydu.
Eğer sözler onun ağzından çıkmasaydı Jie’nin bir Rehber olduğuna asla inanmazdı. Gülmeyi seven, mutlu bir adam Tanrı’nın yarattığı bir programdan ibaretti sadece. Program olan insanlar da hiçbir hayal kuramazdı ve ne için yaşadıklarını bilmezdi değil mi?
Bu dünyaya ilk girdiğinde kokladığı o sigara dumanını, yenildikten sonra Jie’nin üzüntüsünü asla unutamazdı.
Zheng, yüzüğünden keskin nişancı tüfeğini çıkardı. Yalnız olmadığını biliyordu. Bu dünyada kimse tek başına hayatta kalamazdı. Bu yüzden dostlara ihtiyacı vardı. Ve bu dostları yardımları onun olgunlaşmasına sebep oldu. Daha da güçlenmeye devam edecekti, çünkü o ölen kişilerin de gücünü taşıyordu. Yalnız değildi. Ve asla yalnız olmayacaktı.