“Rusya yeniden doğmaya mahkum ise, o zaman sadece Avrasyacılık yoluyla.”
LN Gumilev
LN Gumilev
Gelecekteki Rusya Federasyonu Başkanı V. Putin, “Avrasya için yeni entegrasyon projesi - bugün doğacak gelecek”, 3 dergisindeki 2011 dergisindeki “Izvestia” gazetesinde yayınlandı. Makalenin ana ifadesi şuydu: “Avrasya Birliği'nin yaratılmasının, etkin entegrasyonun, katılımcılarının XXI yüzyılın karmaşık dünyasında değerli bir yer edinmelerine izin verecek yol olduğu konusunda ikna oldum. Sadece birlikte ülkelerimiz küresel büyüme ve ilerleme, başarı ve refahın liderleri arasında olabilir. ”
Putin'in bu açıklamasındaki hangi anlar hemen dikkat çekti?
Bunlardan ilki, Rusya’nın Batı yanlısı hareket vektöründen doğuya dönüp Avrasya’ya boşluğa çıkmasını resmen ilan etmesi.
İkincisi, ilişkili halklara (eyaletlere) kategorik bir çağrıdır. tarihsel hayatta kalmanın ve gelişmenin tek yolu olarak Rusya ile kader. “Yalnızca birlikte ülkelerimiz yeterlidir” ifadesi aslında diğer tüm seçenekleri reddeder. Belarus Cumhurbaşkanı A.G. Lukashenko hemen cevap verdi ve 17 Ekim 2011'de İzvestia'da böyle bir entegrasyonun “doğal bir kalkınma yolu olduğunu, olduğunu ve olacağını” söyledi. Ayrıca alternatifsiz. 25 Ekim'de Kazakistan Cumhurbaşkanı N.A. Nazarbayev (bu arada, Avrasya Birliği'nin ilk başlatıcısı) aynı İzvestia'da ilginç ama derin bir başlık altında bir makale yayınladı: sadece ortak bir geçmişte zengin bir deneyime sahip olmakla kalmayıp aynı zamanda geleceğin bölünmez bir ortak tarihine sahip yeni ve eşsiz bir Avrasya ulusları topluluğunun doğuşuna tanıklık ediyoruz. ” Gördüğümüz gibi, bu derin ifadede bile Avrasya gelişme vektörüne alternatifler okunmuyor. Yukarıdakileri özetlemek gerekirse, Rusya, Belarus ve Kazakistan liderleri, dolaylı olarak (yüksek sesle değil) rağmen, SSCB'nin çöküşünü kınıyor ve tek bir ülke ve halk birliğinde sadece birlikte yaşama ve gelişme ihtiyacına geri dönüyor. Aksi takdirde, hayatta kalamayacağız. Ve bu yüzden.
CATASTROPHE NEFESI
İnsan uygarlığı, XXI yüzyılın başında bir geçiş durumundadır. Küreselleşmenin, küresel sistemik süreçlerin öncü özelliği haline gelmesine rağmen, çerçevesinde insanlığın geleceği için gerçekler ve bir takım eğilimler dışında kesin bir şey okunmuyor. Ve bu gerçekler ve eğilimler:
- tek bir gezegensel süreç olmadığı için, bir gerçeklik olarak dünya gelişimi; gezegenin doğusu gelişiyor, batı aşağılanıyor;
- küresel bir lider olduğunu iddia eden Batı toplumunun, dünyanın sosyal ve kültürel alanını geliştirmek için bir projesi ve bir modeli yok;
- Küresel projesinin bir bütün olarak doğusu da yok, Doğu lideri - Çin bölgesel-medeniyetçi dünya düzeninin kıvrımlarında gelişiyor: “çok kutuplu dünya Çin merkezli Asya” ve ekonomik ve askeri-stratejik alanlarda dünya liderliğini iddia ediyor, Çin değerlerinin önceliğini ilan ediyor, modern insanlığın diğer medeniyetleri ve kültürleri için neredeyse kabul edilemez olan;
- dünyanın jeopolitik yapısı değişiyor, devletler dünya süreçlerinde bağımsızlıklarını ve öznelliklerini kaybediyorlar, dünya bankacıları topluluğunun müşterileri ve müşterileri oluyorlar;
- Finansal uluslar arası topluluk, önde gelen Batılı devletlerle birlikte, insanlara ölümcül bir sosyo-ekonomik strateji uygular; ulus-devletler sistemini zayıflatmak, ulusal-kabile bankalarının ve TNC'lerin gezegensel bir tekelini kurmak için küresel kaos, krizler, savaşlar tetikler;
- Bölgesel (Avrupa, Kuzey Amerika) ve medeniyetler arası dernekleri (SCO, BRICS, ASEAN) oluşturan dünya etno-kültürel medeniyetleri, ulusötesi yapılarla rekabet edemeyen devletlerin yerini almaktadır.
- Parapolitik tipte bir gölge yapılar ağı, aktif olarak dünya süreçlerinin vektörünü etkileyen gerçek bir küresel güç haline gelir;
- 1945’ten sonra Doğu ve Batı’nın eşlik prensipleri üzerine geliştirilen uluslararası güvenlik sistemi, dünyadaki Batı egemenliği koşullarında kuvvetler, kontroller ve dengeler dengesi tahrip edilmekte ve herhangi bir ülke, millet veya millet veya bir bütün olarak insanlığın güvenli bir şekilde gelişmesini garanti etmemektedir. .
İnsanlığın bilincinde, yaşamın anlamını ve insanın işlevsel amacını anlamada küresel bir devrimin gerçekleştiği söylenebilir. İnsanların yaşam ve hayatta kalmaları, bireyin, toplumun, gezegensel zihnin ve kültürün kapsamlı gelişimi değil, biri güç için, diğeri lüks lüks için ve üçüncüsü ekmek almak için gereken paradır.
XXI yüzyılın ilk on yılı, gerçekleşmemiş umutların on yılı olarak düşünülebilir. Büyük güçlerin, bölgesel varlıkların ve ulusötesi yapıların görkemli planları ve özlemleri başarısız oldu. ABD tek kutuplu bir dünya inşa etmeyi planlamıyordu. Eğer 90'in ortasındaysa ABD Dışişleri Bakanlığı, Amerika’nın 191’i dünya devletini kontrol ettiğini güvenle belirtti ve Başkan Clinton, yirmi birinci yüzyılı ABD’nin “altın çağı” olarak ilan etti, ancak bugün Washington’da biraz farklı bir ruh hali hüküm sürüyor.
Washington, yirminci yüzyılın sonunda, kendi küresel küresel yönetiminin olasılığı ve hatta gerçekliği hakkında bazı yanılsamalar yaşadıysa, bugün yüksek otorite sahibi bir ülke olarak ABD, dünya süreçlerini kontrol ediyor ve seçkinleri Amerikan toplumunun hayatta kalma yollarını korkutuyor. Jeopolitik planlamacı Z. Brzezinski'nin görüşlerinin gelişimini takip etmek bu açıdan ilginçtir. Bunu “Büyük Satranç Tahtasında” (1998) ve “ABD'nin himayesinde dünya düzeninin cazibesi ve kaçınılmazlığı” nın diğer eserleri ve konuşmalarında anlattı. Aslında, Brzezinski, Amerika’nın çıkarları altında - daha kesin olarak, Amerikan seçkinleri - dünyanın jeopolitik planlamasını yaptı. Bu türün Rusya ile ilgili pasajlarını hatırlayalım: Gelecekte dünya düzeni, Rusya'nın ve Rusya'nın aleyhinde, Rusya'nın kalıntıları üzerine inşa edilecektir. Bay Brzezinski, Avrasya'ya özel önem verdi, çünkü H. Mackinder'in tanınmış tezi için özür dilemiş olmasına rağmen, dünya egemenliğinin yalnızca Avrasya'da egemenlik durumunda mümkün olduğu ve ikincisinin Rusya'ya egemen olması imkânsız olduğu imkansızdı. “Amerika, özellikle Amerika Birleşik Devletleri'ne meydan okuyabilecek bir düşman koalisyonunun ortaya çıkmasını önlemek için, Avrasya haritasında mevcut çoğulculuğu korumak ve güçlendirmekle ilgileniyor ... Orta vadede, bu, liderliğin altında, giderek daha önemli ve stratejik olarak uyumlu ortakların ortaya çıkmasına yol açmalı. Amerika, bir Avrasya-ötesi güvenlik sistemi oluşturmaya yardımcı olabilir. ” Ne tür bir düşmanca ABD koalisyonu ve hangi güçle mücadele edebileceğini, neden bahsettiğimi düşünüyorum, okuyucunun anlayacağını düşünüyorum: bu ilk etapta Rusya ve Çin. Ancak A. de Tocqueville ödülü sunumunda Normandiya’daki Ekim 14’in aynı Brzezinski 2011’i ona şöyle dedi: “Şu anki ABD ve tüm Batı dünyası, eskisi gibi değil. Volik birliğinin olmayışı için. " Pekala, kurtun birliğinin reddedilmesinin ana nedeni olduğu konusunda, Batı’nın savunulabileceği söylenebilir ve ABD ile Batı’nın kaybının kesin bir sonuç olduğu söylenebilir. Bununla birlikte, Brzezinski'nin ağzından, sadece bir gerileme ifadesi değil, aynı zamanda Batı tasarım jeopolitiği - Amerikan ve Avrupalı seçkinlerin güncellenmiş bir jeopolitik projesi, özellikle de finansal olanları.
AB, Barack Obama’daki “yumuşak” Amerika’nın Avrupa’ya Amerika’nın vesayetinden kurtulma ve dünya siyasetinde bağımsız roller alma şansını vereceği umudunu yitirdi. Avrupa, AB aracılığıyla NATO’yu karşılığında Avrupa silahlı kuvvetlerinin yaratılmasına kadar kendi partisini küresel süreçlerde oynamaya çalıştı, ancak “batı gemisindeki isyan” kesinlikle bastırıldı. Ne kadar zaman Avrupa'da Amerikan finansal ve gölge yapılarının yardımı ile düzenlenen kriz, Avrupalıları Obama'nın iki jeopolitik merkezin, Kuzey Amerika ve Avrupa’nın Amerikan himayesi altında birleştirme önerisini “transatlantik serbest ticaret bölgesi” olarak kabul etmesine zorladı. Her şeyden önce - Çin kalkınma ve ekonomik genişleme dinamiklerini frenlemek. Kıbrıs'ta banka mevduatlarının kamulaştırılmasıyla ilgili durum, mevcut bankacılık sisteminin sökülmesinin başlamasıyla birlikte, avronun çöküşü, ABD dolarının ardından terk edilmesi ve tek bir Avrupa-Atlantik para biriminin tanıtılması gibi görünüyor. Avrupa, Çin, Rusya ve diğer ülkelerin ekonomisine ciddi bir darbe olacak. Amerikalılar doların tüm borçlarını tüm sahiplerine affedecekler.
Venezüella Cumhurbaşkanı Hugo Chavez’in cenazesi, Latin Amerika’nın Amerikan karşıtı seyrini ve kendine özgü kültürel ve medeniyet özellikleriyle dünya uygarlığı olarak oluşumunu vurguladı. Fakat Latin Amerika, Amerika Birleşik Devletleri ve Finintern ile olan çatışmasında, eskiden olduğu gibi Sovyetler Birliği gibi jeopolitik müttefiklere ihtiyaç duyuyor. Ve yine Brezilya, Küba, Venezuela ve kıtanın pek çok ülkesinin görüşleri Rusya ve Çin yönünde Doğu'ya döndü.
Çin'in artık Deng Xiaoping’in çağrısına uyma isteği ya da yeteneği bile yok: “potansiyelimizi gizlemek” ve “bir fırsat beklemek”. Görünüşe göre bu "fırsat" geldi. Bu, Çin Halk Cumhuriyeti’nin yeni liderliğinin gidişatını gösteriyor - “önümüzdeki on yılda, tüm azimutlardaki lider dünya konumlarında bir araya gelmek ve 2049 tarafından insanlığın küresel liderinin statüsünü elde etmek için”.
Kültürel ve medeniyetsel matrisini güçlendiren Hindistan, aynı zamanda güçlü gelişme dinamiklerini ve dünya süreçlerinde küresel bir oyuncu olma arzusunu da ortaya koyuyor. Tek bir devlet içindeki tarihsel birleşme ve 400'ten daha fazla ulusun, etnik grupların ve etnik grupların gelişimi için ortak bir proje deneyimi, pratik olarak dünyanın tüm dini hareketleri, Hindistan'ın, elverişli koşullar ve süreçleri ve insanları yönetme konusunda bilgeliği koruyacağını ileri sürüyor. sadece yenilik ekonomisinde ve teknolojilerinde değil, aynı zamanda evren ve etno-sosyal süreçleri anlamada, var olma ve çevre ile uyum anlamını şekillendirmede dünya lideri olacak Doi. Yirmi birinci yüzyılın başında Hindistan, Batı'dan bağımsız kalmayı ve Çin'in gölgesine düşmemeyi hedefliyor. SSCB ile bu ittifakta başarılı oldu. Günümüzde Rusya, Sovyetler Birliği'nin yerini alamaz, öncelikle ve ikinci olarak, özellikle Batı'nın himayesinde olmak istemez.
1993’teki koruyucu profesör Samuel Huntington’ın XXI. Yüzyılda Batı’nın 1’i olan düşmanını ilan ettiği İslam medeniyeti dünyası, dünyadaki durumu ve gelişme yolunu seçme aşamasındadır. SSCB'nin varlığı ve dünya sosyalist projesinin gelişimi, İslam dünyasının ülkelerinin gelişimi ve birleşmesi için ciddi bir şans verdi. Batı bölgesindeki Müslüman ülkeler bile daha güvenli hissettiler, çünkü Birleşik Devletler, İngiltere ve Fransa, sosyalist bir yönelimin İslam ülkelerinin gerisinde kalmaktan kaçınmaya çalıştı. Sovyet sisteminin çöküşüyle birlikte, İslam dünyası yetim kaldı, bağımsızlık ve kalkınma umutlarını yitirdi (vurgulayacağım: sosyo-ekonomik refah için değil, çok yönlü gelişme. - L. I.). Rusya Federasyonu Savunma Bakanı'nın Suriye Arap Cumhuriyeti ziyaretini 1998 yılını hatırlıyorum. ATS Başkanı Hafez Asad Mareşal I. D. Sergeev ile konuştu: “İslam dünyası, SSCB'nin çöküşünü diğerlerinden daha fazla pişman. Fakat Araplar bundan diğer Müslümanlardan daha fazla acı çekti. Ve Arap ülkeleri arasında Suriyeliler çok üzgün. Sovyetler Birliği'nin ayrılmasıyla Suriye yetim kaldı. ” Tüm ateizmi için, sosyalizm, yaşamın örgütlenmesi anlamında, insanlar arasındaki ilişki ve toplum-kolektivist değerlerin önceliği, kredi çıkarının yasaklanması, liberal pazar bireyciliğinden ziyade, İslam'ın manevi imajı ve gelenekleri ile daha fazla ilgiliydi. Ancak Batı, siyaset ve iktisatta liberal modeli şiddetle İslam dünyasına dayamakta, geleneksel temelleri yıkmakta, hatta devletlerle ve halklarla (Irak, Libya, Suriye vb.) Geleneksel değerleri tahrip etmektedir. Önde gelen Sovyet bilim adamı Akademisyen N. N. Moiseev'in fikri, 1995 kadar erken olarak ifade edildi: “Liberalizmin reddedilmesi, endüstriyel üretim alanında, yeni fikir ve teknolojilerin geliştirilmesinde bir gecikmeye yol açıyor - ve bu insanları Neandertallerin kaderine mahkum ediyor” “Hiçbir millet, kendi tarihinin böyle bir finaline katılmaz ... o zaman alacak silâh'.
Brzezinski, son ifadelerinde büyük bir jeopolitik gizem yaratıyor: dünya, Batı-Doğu ekseni boyunca iki kutuplu olma eğilimindedir (cümle tipiktir: Doğu'nun gücü, Batı'nın düşüşünün arka planına karşı sürekli büyüyor). Bugün Çin, Amerika Birleşik Devletleri için Rusya'dan daha fazla endişe duyuyor. Ancak hepsinden önemlisi, Batı (Anglo-Sakson dünyası ve oligarklar), Moskova’nın Batı’dan Avrasya’nın jeopolitik yönüne dönüşmesi ile Rusya’nın Çin ile yakınlaşması ihtimalinden endişe duyuyor. Benzer şekilde, 20 - 30 - hgg'deki Anglo-Saxons. Geçtiğimiz iki yıl, deniz uygarlığı ülkelerine ölümcül olarak kabul ettikleri iki kıta gücünün, Rusya ve Almanya'nın ittifakını rahatsız ediyor. Sonra onların "kurtuluşu" için Anglo-Saksonlar ve finansörler Hitler'i buldu. Şimdi eski “Hitler” moda değil: hoşgörülü Fuhrerlere ve “yaşam” alanını fethetmeye yönelik diğer “demokratik” yöntemlere ihtiyacımız var. Ancak Batı artık tek bir varlık değil, jeopolitik bir çatışma durumunda olan farklı medeniyet varlıkları. Ve Kuzey Amerika ve Avrupa’nın dışa dönük birliği, ulusötesi şirketler tarafından kontrol edilmeyen, bağımsızlık arayan ya da çok büyük doğal kaynaklara sahip ülkelere yönelik ortak operasyonları, politikacıların, diplomatların ve hükümetlerin anlaşmasının sonucu değil. Bu, ABD ve Avrupa'daki en büyük finansal evlerin komploudur.
XXI YÜZYILDA GÜVENLİK
Batı, hâlâ insanlığın, özellikle insanların ve ülkelerin hayatta kalmasında bir lider olarak ve kendi şirketlerinden ve bankalarından elde edilen yeni kârlar için bir olasılıktır. Modern koşullarda hangisinin yalnızca halkın aşırı sömürülmesi, kaynak alanlarının ele geçirilmesi, önemli anahtar nesnelerin (kanallar, boğazlar, izotekler, vb.), Temerrütlerin, krizlerin, savaşların ve diğer modern kapitalizmin diğer "cazibelerinin" bir sonucu olabilir. Ancak, sermayenin sahipleri savaşmak istemiyor ve yapamıyor - bunun için ordular, özel hizmetler, karargah gerekli ve bu büyük bir finansal harcama, politik zarar, milyonlarca lanet olası. Dünyanın mali kaynaklarının sahipleri için, dünya hükümetlerini satın almak daha kolaydır, böylece kendi pahasına olanların NATO ordusunu elinde tutması, savaşları düzenlemesi, ölü askerlerini gömmesi, dullarını tutması, gelecek kaynaklarını seçmeleri için ülkelerin kaynaklarını mali oligarklara devretmesi daha kolaydır.
Yirmi birinci yüzyılın başındaki dünya durumu temel olarak geçen yüzyılın başındaki durumu tekrarlar. Yıllar önce, 100, dünya gücü savaşında, ele geçirdiler: bir yandan, imparatorluk, diğer yandan küresel finans (çoğunlukla Yahudi) başkenti. İkincisi, Büyük Britanya ve ABD’nin yanı sıra aynı finansal sermaye ile finanse edilen ve teşvik edilen devrimci-liberal bir hareket halindeydi. İmparatorluklar kaybetti. 21. yüzyılda, dünya egemenliği için aynı “savaşçıları” görüyoruz: Anglo-Saxon seçkinleri, aynı dünya mali oligarkları ve devrimci enternasyonalistlerin rolü modern liberaller ve İslami radikallerin oynadığı rol oynuyor. Yıkım ve yıkımın amacı devletlerdir. Dünya devrimi küreselleşme ile yer değiştiriyor. "Üçüncü Reich" in işlevleri, radikal İslam'a dayatılan gibi görünüyor. Drang nach Osten, Drang nah Norden'e geri döndü. Ve Rusya hala bu çabaların asıl amacı.
Küresel düzeyde, üç jeopolitik aktör var: Batı medeniyeti, ulus ötesi topluluk, Doğu medeniyetlerinin toplamı. Her biri kendi yolunda amaç yaşamın, çevreye karşı tutumun, gezegende yaşayan insanların anlamını anlar.
Günümüzde bu üç jeopolitik merkezin etkileşimi, büyük ölçüde küresel gerginlik alanları oluşturan dünya süreçlerini belirlemektedir. Bu tür merkezler Kuzey Amerika, Avrupa, Çin'dir. Onları dünya liderleri olarak ayıran potansiyelleri var: en az 400 milyon olan tüketici sayısı, XDP'ye eşit veya yaklaşan 15 - 20 trilyon dolar olan kendi dünya para birimi olan bağımsız ekonomik alanlar; dünyanın herhangi bir bölgesinde, dünya okyanusunda, uzayda hareket edebilen silahlı kuvvetler; jeopolitik ideoloji ve küresel strateji; kendi gelişim stratejisi.
Dolayısıyla, insanlığın yeni bir dünya düzenine doğru hareketinin üç farklı yönelimli vektörü vardır: tek kutuplu (dünya Amerikandır), mondialist (iktidardaki tek kutuplu) ve çok kutuplu (dünya medeniyetlerine dayalı huzurlu).
Çok kutuplu bir dünya düzeninin savunucuları açık bir ruhsal ve entelektüel liderlere sahip değil, ideolojik temeller, sosyal teori, medeniyet hedeflerinin öncelikleri, insanlığın korunması doktrini vb. Geliştirmemişlerdir.
Tek kutuplu ve mondialist bir dünya düzeninin savunucuları ve aktörleri, “çok kutuplu” dan farklı olarak, doktrin ve stratejilerine sahipler, ancak yeni türden büyük ve kanlı bir savaş olmadan zorlanabildikleri için gerçekçi ve felaketler.
Yukarıdaki özellikleri özetleyerek şunu söyleyebiliriz: insanlık bir belirsizlik durumunda yaşıyor, gelecekleri için korku, genel depresyon ve güvenlik garantilerinin yokluğu. Bunun nedeni, insan faaliyetinin her alanında çeşitli yüzleşme biçimlerini birleştiren kalıcı savaş durumudur. Aynı zamanda, toplumun faaliyetlerinin sürekli genişleyen alanlarının koşullarında, çeşitli güçlerin kendileri üzerindeki kontrolü için mücadele araçları ve yöntemleri genişliyor ve küreselleşme bu mücadeleye dünya çapında bir mekansal karakter kazandırıyor. Bugün dünyada tek bir sakin bölge yok.
Jeopolitik'in ana kategorisi uzaydır ve onu kontrol etme mücadelesi (“alan” kavramının en farklı tezahürlerinde) jeopolitik teorinin temel yasasına yükseltilmiştir.
Jeopolitik alanların ve teknolojilerin kontrol teknolojileri iki ana gruba ayrılır - panel ve nokta.
Panel grubu, bu alanın çoğu veya tümü üzerinde mutlak tahakküme izin veren jeopolitik kontrol türünü içerir. Modern dünyanın coğrafi alanında kelimenin tam anlamıyla panel kontrolü imkansızdır, ancak coğrafi mekân ekonomik, finansal ve özellikle ideolojik (kültürel ve medeniyetli) alanın özel kontrol biçimleri ile bir süper güç tarafından kesinlikle kontrol edilebilir. Coğrafi alanın, yani ayrı bir bölgenin veya bir devletin bir kısmının panel kontrolü oldukça uygundur.
Jeopolitik alanların nokta kontrolü, kalitesini belirleyen belirli bir alanın kilit noktalarında hakimiyettir. Aslında ABD jeopolitik doktrini olan ABD ulusal güvenlik stratejisinde, bunlar şu şekilde kabul edilir: dünyanın kilit alanları, stratejik iletişim ve küresel kaynaklar.
Coğrafi alanda, panel kontrolü sadece bir şekilde gerçekleştirilir ve bu da zorlu kriz veya geleneksel savaştır. Ancak, liberalizm pan fikrinin ve onun anahtar kavramının - insan hakları ve demokrasi kavramının baskınlığının bir sonucu olarak, açık kuvvetli nöbet şekli, “yüzünü kaybetmeden” modern bir süper güç tarafından gerçekleştirilemez. sözde George W. Bush tarafından serbest bırakılan uluslararası terörizmle mücadele, Amerika’nın otoritesinde düşüşe ve dolayısıyla dolara olan güven kaybına neden oldu. B. Obama dünya alanı üzerinde kontrol kazanma taktiklerini değiştirmeye ihtiyaç duyuyordu. Ve Nobel Barış Ödülü, bir barışcılığın rolünü oynamak zorunda kaldı. Ek olarak, “eşik devletler” adı verilen, yani aslında nükleer silaha sahip ya da yaratılışlarının eşiğinde olan devletlerin sayısı, Sovyetler Birliği'nin yıkılmasından sonra, bu devletlere karşı saldırganlığın saldırganın kabul edilemez zarar almasının gerçek tehlikesinin ötesine geçmesine izin vermeyen katlanarak artmıştır. .
Bu nedenle, Batı (mali oligarşinin kontrolü altındaki Batı devletleri) mekansal kontrol sorununu çözmek için üç ana yol konusunda ustalaştı ve başarılı bir şekilde uyguladı:
- Sınır öfke devletlerinin, dünya hegemonunun çıkarlarına saldırganlığın uygulanması için kullanılması ve bir dereceye kadar acil saldırganların çıkarlarının gerçekleştirilmesi;
- “insani müdahale”, yani, bir insan haklarını koruma ya da bir ülkeyi “demokratikleştirme” bahanesi altında silahlı saldırganlık: genellikle saldırganın asıl girişiminin “sorumluluğunu bulanıklaştırmak” için NATO askeri bloğundaki müttefikleri kullanarak toplu bir biçimde gerçekleştirilir. Modern dünyada, esas olarak kullanılan form budur: 1999’taki eski Yugoslavya’da “insani müdahale” ile Balkanların kontrolü; 2001’ta Afganistan’a karşı saldırganlıkla Ortadoğu’nun ve çekirdeğinin Orta Asya’nın kontrolü; 2003’ta Irak’taki savaşla Ortadoğu’nun kontrolü; 2011’te Libya’daki savaşla Kuzey Afrika ve Mağrip’in kontrolü, Suriye’ye dış silahlı müdahale, İran’a askeri baskı;
- “renkli” devrimler teknolojisini kullanarak, belirli bir önleyici savaş biçiminde zorla ele geçirmenin uygulanması.
Arap Baharı durumunda, bu üç kontrol yönteminin hepsinin bir arada kullanılmasını ve coğrafi alanın stratejik açıdan önemli iletişiminin üçüncü bir baskınlıkla kullanıldığını görüyoruz.
21'inci yüzyılın yeni bir savaş türü olduğunu vurgulayan “önleyici savaş” terimini açıklayacağız. Önleyici savaş, oluşturulmuş ve açık tehdidin ortadan kaldırılması için yürütülen önleyici, yani silahlı saldırganlıktan farklıdır. Tek başına, “önleyici savaş” teknolojisi (Amerikan baskısında olduğu gibi) üç unsurdan oluşur:
- rejim değişikliği - rejim değişikliği;
- ulus inşası - ulusun inşası;
- Ülkeyi yeniden kurmak - ülkeyi restore etmek.
Ancak kağıda yazılmıştır. Aslında ve bu uygulama tarafından onaylanır, bu savaş sırasında çözülen görevler şunlardır:
- ulusal rejimin devrilmesi;
- bir kukla hükümetin ülkede iktidara getirilmesi;
- Tarihin, ideolojinin bozulması, ulusal kültürün yapay bir vekil ile değiştirilmesi, ulusal geleneğin küçültülmesi, başka değerler empoze edilmesi vb. yoluyla nüfusun yeniden tanımlanması.
Yani, ele geçirilen ülkenin eski vatandaşlar tarafından “değiştirilme” görevi, ancak değiştirilmiş veya tahrip olmuş bir ulusal kimliğe sahip olmasıdır. Yeni "demokratik" Rusya’da olduğu gibi. Eylül ayında, 2002 Başkanı George W. Bush şunları söyledi: “ABD, dünyanın her yerindeki teröristlerle savaş halinde ... Sınırları aşmadan önce herhangi bir tehdidi tanımlayıp ortadan kaldırarak terör örgütlerini imha edeceğiz. Uluslararası toplumun desteğini almak için her zaman ve her yerde Birleşik Devletler'in tüm istekleri ile, gerekirse, teröristlere karşı özgürce hareket etmelerini engellemek için, teröristlere karşı önleyici eylem yoluyla kendini savunma hakkımızı kullanmak için tek taraflı kararlar ve eylemler almaya son vermeyeceğiz ve ülkemiz. "
Bu açıklamada, Amerikan cumhurbaşkanı, Eylül 11’in 2001’inin Birleşik Devletler’de son derece gerekli olduğu sonucuna vardı:
- dünya topluluğunun ve kendi halkının, egemen devletlere karşı silahlı saldırganlığı önünde haklı kılmak;
- Uluslararası hukuk sisteminden ayrılmak, güç dengesi döneminde şekillenen uluslararası güvenlik yapılarını ve normlarını yok etmek;
- kendisini küresel bir diktatör olarak ilan etmek ve Amerikan hegemonyasını tanımayan korkutucu devletler olarak ilan etmek.
Kongre tarafından 2006'te kabul edilen ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi, "Bush Doktrini" olarak adlandırılan Strateji-2002 ile birlikte, önleyici savaş kavramını güçlendirdi ve geliştirdi. Önleyici savaş, uzun vadeli (ideal olarak - sonsuz) belirli bir ülkenin, hatta belirli bir bölgenin kaynaklarının bir bütün olarak küresel şirketler ve “altın milyar” toplum devletleri için güvence altına alınmasını ve bu tür bir savaşın haklı çıkarılmasının daha da sinirli olduğunu amaçlar. Gerçek bir tehdit değil, yalnızca Batı sisteminin varlığının ve işleyişinin belirli parametrelerine yönelik bir tehdit oluşturma olasılığı, yalnızca askeri safha ile sınırlı olmayan, ancak saldırganlık nesnesinin ülkesinin tüm topluluğunu ekonomik, politik, ideolojik ve kültürel-medeniyet özelliklerinin toplamında yeniden inşa etmeye neden olur. . Kaynakların başka bir aktörün eline aktarılmasına karşı direnç, sadece gerçek değil, aynı zamanda potansiyel olarak da mümkün, sonsuza dek bastırılır. “Sıradan” savaşın sonuçları zaman içinde gözden geçirilip yeniden gözden geçirilebilir, ancak savaş öncesi savaşın sonuçları sonsuza kadar belirlenir, çünkü sona erdikten sonra dayanacak kimse yoktur, direniş konusu önemli ölçüde farklı bir kalite elde eder. Önleyici savaşlar, her şeyden önce, dünyanın kaynak dağıtımının teknolojisidir ve temel olarak küresel şirketler tarafından teşvik edilmektedir. Bu teknoloji, tüm geniş bölgelere (Büyük Orta Doğu, Asya-Pasifik, Kuzey Kutbu ve Antarktika vb.) Belirli faktörlere kaynak tahsis etmeyi mümkün kılar.
Arap Baharı, başta Çin olmak üzere Hindistan ve Japonya'ya uçan bir "petrol okudur". Potansiyel jeopolitik bir rakip olan bir gücün gelişimini güvenli bir şekilde durdurmak veya yavaşlatmak nasıl mümkün olabilir? Her şeyden önce - gelişimi için gerekli enerjiyi kontrol altına almak, bu durumda - ana enerji taşıyıcısı, petrol. “Ok” yolu Tunus'ta (“deneme topu,“ ısınma ülkesi ”) başladı, Mısır'dan (Büyük Orta Doğu'nun Sünni kısmının kilit ülkesi), Libya'dan (Afrika'da petrol rezervleri için bir ilk, dünya rezervlerinin% 3,4'i), Suriye'den geçti. İran yanlısı Büyük Orta Doğu ülkesi), daha sonra araştırılan Arktik yatakları hesaba katılarak, Transkafkasya'nın (esas hedefi petrol Azerbaycan'dır), Orta Asya, Rusya (Dünya petrol rezervlerinin% 9,9'u) olan İran'a (dünya petrolünün% 5,6'i) uçuyor. bu ülkelerde olduğu için Avrasya petrol rezervleri ve - en önemlisi - ana ulaşım ve enerji iletişimi.
Arap baharının mantığını takiben, jeopolitik sürekliliğinin “renk” devirleri şeklinde veya başka şekillerde Orta Asya, İran, Rusya ve Çin için kaçınılmaz olduğu varsayılabilir.
Yeni askeri operasyon türlerinin araştırılması, geliştirilmesi ve araştırılması, bazen geçmiş yüzyılların savaşlarına benzemese bile, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve birçok Avrupa ülkesinde (İngiltere) oldukça aktif bir şekilde yürütülmektedir. Bu tür bir faaliyetin müşterisi ve katılımcısı büyük finansal sermayedir.
Ancak, geleneksel ve "geleneksel nükleer" savaşların araçları ve yöntemleri daha az aktif olarak yetiştirilmez. 18 Ocak 2003 ABD Başkanı J. Bush, hızlı bir küresel grev kavramı üzerine bir yönerge imzaladı; bunun temeli, saldırmaya zorlamak amacıyla seçilen bir ülkede birkaç bin yüksek hassasiyetli seyir füzesi ile önleyici grev yapmaktı. Yine, bu öncelikle düzenli olarak düzenlenen bilgisayar ve komuta kadrosu alıştırmaları ile onaylanan Rusya ve PRC ile ilgilidir. Yine, dünya üzerindeki küresel güç uğruna belirleyici askeri üstünlüğe net bir odaklanma var.
Bununla birlikte, Rus stratejik nükleer potansiyelin kalan kısmı ve Çin’in potansiyel nükleer yetenekleri, Amerikan dünya egemenliği stratejisinden şüphe uyandıran bu yoldaki bir engeldir. 1999'te - 2000 Amerika Birleşik Devletleri'nde aktif olarak adlandırılan söz edildi. "Nükleer inceleme". Sonuç olarak, uzmanlar ve politikacılar, caydırıcı olarak stratejik ABD-Rusya nükleer paritesinin ABD'nin çıkarlarını karşılamadığı sonucuna vardılar. Ayrıca, ABD’nin stratejik nükleer kuvvetleri, Rusya’yı ve Çin’i, misilleme grevi potansiyelini sürdürmesi (geliştirmesi) için teşvik ediyor. Özü şu şekilde olduğu gibi yeni bir nükleer doktrin onaylandı: ABD askeri-politik stratejisinde nükleer silahların rolünün azaltılması, ulusal stratejik nükleer kuvvetlerin geliştirilmesini kısıtlamak, Rusya-Amerikan nükleer silahlarının azaltılması sürecini başlatmak (Çin'in gelecekteki katılımıyla). Aynı zamanda, Birleşik Devletler'in belirleyici askeri üstünlüğünü sağlamak için çeşitli stratejik kararlar alınmaktadır. Bu, her şeyden önce, silahlı mücadelenin yüksek teknoloji nükleer olmayan silahlarının oluşturulması, yeni silahların yaratılması, yeni bir savaş teorisinin geliştirilmesi ve savaş taktikleri geliştirilmesidir. “Hızlı Küresel Grev” kavramı yönergesinde, BSU’nun uygun emri yaratılır, kuvvetler ve araçlar tahsis edilir ve her şeyden önce yüksek hassasiyetli imha araçlarının yenisi geliştirilir. Stratejik nükleer kuvvetlerin bileşiminden çok sayıda nükleer silah taşıyıcısı çekiliyor ve gelecek vaat eden füzeler için yeniden donatılıyor. Böylece, Ohio tipinin en güçlü nükleer denizaltılarından dördü deniz nükleer kuvvetlerinden çekildi, 24 kıtalararası SLBM'leri onlardan çıkarıldı ve Tomahawk modernize edilmiş seyir füzelerinin her birine teslim edildi. Aynı - "Virginia" sınıfının denizaltıları ile. Bu amaçlar için, birkaç yüzer gemi yeniden donatılıyor ve atılıyor - her biri yüzlerce kargo gemisinin taşıyıcısı. Bugün ABD Deniz Kuvvetleri zaten 4 binden fazla var. yüksek hassasiyetli seyir füzeleri. Süpersonik bir uçuş hızına ve 5 binin üzerinde menzile sahip yeni bir seyir füzesi geliştirme için belirlendi. kilometre. Bugün dünyanın herhangi bir ülkesinde bu tür silahlara karşı korunma yolu yoktur. Fast Global Strike konseptinin özü, düşmanın stratejik nükleer kuvvetlerinin, kontrol sistemlerinin en önemli unsurlarının, kontrol sistemlerinin, ekonominin ve altyapının tesislerinde binlerce kruvaziyer füzesinin aniden vurulmasıdır. Bundan sonra, ülkeye teslim olan bir ültimatom sunuldu. Ülke - grevin hedefi teslim olmazsa, grev tekrarlanır. Rusya örneğinde, bir misilleme grevi olasılığını etkisiz hale getirmek için, ABD'nin stratejik caydırma kuvvetleri, küresel bir füze savunma sistemi ve kontrol sistemlerinin elektronik olarak bastırılması araçlarını kullanıyor. ABD füze savunma sistemi, yerin, denizin, havacılığın ve sistemin uzay sınırlarına dayanıyor. Füze savunma görevleri: Kontrol sistemlerinin baskılanması, hayatta kalan füzelerin fırlatılmasının önlenmesi, yörüngenin hızlanan ve yörüngeli bölümlerinde fırlatılan füzelerin ele geçirilmesi, kırılmış savaş başlıklarının kara ve gemi füze savunması yoluyla imha edilmesi. Aslında, Rusya ve Çin’i bir toparlanma grevi ihtimalinden mahrum etmekten ve bu nedenle stratejik caydırıcılık faktörünü ortadan kaldırmaktan bahsediyoruz. Benim görüşüme göre, Rus perakende güçleri için en tehlikeli olanı, modern radarlar ve kısa, orta ve uzun menzilli balistik füzelerin önleyicileriyle donatılmış gemi füze savunma sistemleridir. Size, 3 km yüksekliğinde bir Amerikan uydusuna çarpan, 2008'teki bir gemiden başlatılan Standart 247 roketi olduğunu hatırlatmama izin verin. Bir Avrupa füze savunması, küresel bir füze savunma sisteminin unsurlarından yalnızca biri, Washington’un Moskova’ya daha önemli tavizler vermek için uygun bir zamanda değiştirebileceği Rus-Amerikan ilişkilerinde bir bilgi kılıfı ve koz kartı. Mevcut bilgilere göre, ABD'de 2013. 32'in tüm Amerikan planlarında bir 2021 füze savunma gemisi olacak. - 93 böyle bir gemi. Rus füzelerinin yörüngelerinin ana kirişine müdahale alanları için en uygun olanı bulabiliyorlar. Pentagon, Aidzhis füze savunma sistemlerine sahip gemi gruplarının konuşlandırılması ve Baltık, Barents, Okhotsk ve Japon denizlerinin sularında seyir füzelerinin halihazırda seçenekleri araştırıyor. Ağustos ayında 2008 Amerikan kruvazörü Monterey, Karadeniz'i aradı. havacılık gruplamalar. Hedefler - stratejik güçlerin ve potansiyel bir düşmanın diğer nesnelerinin sürekli izlenmesi ve gerekirse bastırılması.
Güncellenen ABD nükleer doktrini 2010, nükleer silah rolünü ayarlıyor. “Şu anda,” doktrini “Amerika Birleşik Devletleri nükleer bir grevi engellemenin bir nükleer silahın tek amacı olduğunu belirten bir politika izlemeye hazır değil” diyor. Yani, ABD’nin nükleer silahların önleyici kullanımı konusundaki hazırlığından bahsediyoruz. Hızlı bir küresel grevin yapısı taktik nükleer silahların unsurlarını ortaya çıkardı, START-3 anlaşmasının sınırlamalarına tabi olmayan stratejik nükleer silahlar geliştirildi - örneğin denizaltılardan ve gemilerden bin kilometre mesafeden 4'tan daha fazla menzile sahip hipersonik bir uçak gibi. Bu, açıkça nükleer kuvvetlerin geliştirilmesinde Rusya ve Çin'in mayın tabanlı füze sistemlerini tercih etmelerinden kaynaklanıyor. Şubat ayında, ABD'nin stratejik komutan yardımcısı 2012, Greg Weaver, “Bugün nükleer silahların geleneksel silahlarla değiştirilmesi imkansız, çünkü geleneksel silahlar nükleer silahlar gibi bir hedefi vurmaz” dedi. Bu nedenle, Washington'un taktik nükleer silahları azaltmaya zorlarken stratejik olarak doğası gereği nükleer bir programı (deniz tabanlı, hava kaynaklı KR, hava bombaları planlayarak, füze savunma tesisleri) aktif olarak geliştirmesi mümkündür. Her zamanki gibi, B. Obama'nın nükleer silahların (1000 savaş başlığına) silahlarının Rus-Amerikan azaltılmasıyla ilgili inisiyatifini öngören bazı generaller de dahil olmak üzere, Rus “liberallerinin silahsızlandırılması” tarafından yayınlanan birçok yayında zaten okunan şeyler.
Amerika Birleşik Devletleri'ni ve yeni küresel yıkım araçlarını geliştirin. Bu nedenle, Pentagon’un gelişmiş silahlarının yönetiminde, iki katı şekilde sınıflandırılmış bölüm var: “C” (iklimsel) ve “P” (psikolojik). Alaska'daki ilk HAARP nesnesi, diğer sekiz benzer nesne, meteorolojik servis ve özel bir teçhizat kompleksinin monte edildiği Donanma'dan gelen birkaç gemi birincisine tabi tutuldu. “P” bölümü ayrıca “önleyici savaş” (yeni bir ulusun inşası) çerçevesinde nüfusun kitleleri üzerindeki en yeni etki teknolojileri ile donatılmıştır.
Washington özel harekat kuvvetlerinin gelişimine özel önem verdi.
Ulusal İstihbarat Konseyi çerçevesinde, sadece istihbaratla değil aynı zamanda durumun gelişmesi ve elbette ilgili operasyonların gerçekleştirilmesi için tahmin ve planlama yapan güçlü analitikler, 16 istihbarat teşkilatları da faaliyet göstermektedir. Güçlü istihbarat hizmetleri finans ve bankacılık sektöründe faaliyet göstermektedir. ABD Dışişleri Bakanlığı özel işlevler aldı (dışişleri ajansı): yıkıcı faaliyetlerin koordinasyonu, kaos ve istikrarsızlığın organizasyonu, Amerika Birleşik Devletleri tarafından belirlenen ülkelerdeki devrimler ve kargaşanın yanı sıra, uydu ülkelerinin iç ve dış politikaları üzerinde tam kontrol sağlama ve yönetici seçkinler tarafından kontrol etme görevi.
Bu görevleri çözerken, önemli yön devletlerin yönetici elitleri üzerinde kontrolün kurulması ile belirlenir. Amerika Birleşik Devletleri'nden bağımsız bir “beşinci sütunu” takip etmek isteyen Amerikan karşıtı rejimlerin ya da rejimlerin devrilmesi, “beşinci sütunları” iktidara ve sürekli kontrol altına almak, geçen yıl 90'taki Amerikan dış politikasının çekirdeği haline geldi. Böyle bir strateji, bir dengenin imhasını, üstünlüğün çözülmesinin kurulması ve iki kutuplu bir modelde insanlığın geliştirdiği uluslararası norm ve kurallardan ve her şeyden önce devletlerin içişlerine müdahalesine ilişkin BM Şartının temel ilkesinden “kurtuluş” ihtiyacını öngörmektedir. Amerikan dış politikasının ağır ağırlığı, 1994’teki G. Kissinger, Amerika’yı bir imparatorluk olarak konuşuyor: “Empires’in güç dengesini korumasına gerek yok. ABD, politikalarını Batı Yarımküre'de böyle uyguladı. ”
Bir süre sonra gelecek ABD Dışişleri Bakanı C. Rice tarafından yankılandı: “Birleşik Devletler modern dünyada özel bir rol oynuyor ve uluslararası sözleşmelere ve dışardan öne sürülen anlaşmalara bağlı kalmamalı.”
Bu yaklaşım, Amerikan önleyici savaş doktrininde ve ardından NATO’nun stratejik kavramlarında resmileştirildi. Mart ayında 1999, bu doktrin Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'ne karşı saldırganlığın temeli haline geldi. BM Güvenlik Konseyi göz ardı edildi, uluslararası güvenlik sisteminde tehlikeli bir ihlal yapıldı. Sistemin son çöküşü, ABD'nin tek taraflı olarak ve hatta Rusya'nın desteği ile herhangi bir devletin işlerine müdahale etme ve tüm insanlığın kaderini kontrol etme hakkını üstlendiği Eylül 11'in 2001 operasyonunun bir sonucu olarak geldi. Egemen devletlerin iç işlerine müdahaleyi yasaklayan BM Şartı (Mad. 2, para. 7) ilkesi basitçe görmezden gelinmiştir. 2003’te Afganistan’ın işgali vardı, NATO koalisyonu tarafından Irak Cumhuriyeti, 2011’te, Libyalı Jamahiriya’nın yıkılmasına yol açtı. Bugün Suriye'ye bir saldırıdır.
Stratejik bir dengeyi sağlayan ikili anlaşmaların sistemi de tahrip olmuştur: 2002'te, ABD, füze savunma sistemlerinin sınırlandırılması konusundaki 1972 Antlaşması'ndan tek taraflı olarak çekilmiştir; Amerika Birleşik Devletleri'nin girişimi üzerine, Avrupa ile Silahlı Kuvvetlerin Sınırlandırılmasına İlişkin Rusya ile NATO arasındaki Antlaşma (CFE Antlaşması) “çalışmayı” bıraktı; Zaten 90 yumurta içinde. Geri dönüş potansiyelinin gizlenmesi de dahil olmak üzere SNV-2 Antlaşmasının hükümlerini ihlal eden açılışın Amerikan tarafı, Rus müfettişleri tarafından stratejik silahların azaltılması üzerindeki kontrolünün uygulanmasını engellemektedir. Dünya kanunsuzluğuna giden yol tüm hızıyla atılıyor.
Yeni bir savaş türü yeni bir operasyon türü yarattı - jeopolitik operasyonlar. Bunların özü Jeopolitik Sorunlar Akademisi'nin ilk başkan yardımcısı, Askeri Bilimler Doktoru K.V. Sivkov tarafından incelenmiştir. Araştırmasının sonuçlarını burada özetleyin.
Jeopolitik bir operasyon, tek bir plan ve plan çerçevesinde yürütülen faaliyetlerin, hedefler ve hedefler, yer ve zaman ile koordine edilen, silahlı kuvvet gruplarının ve özel askeri şirketler gruplarının eylem yöntemleri ve biçimlerinin birleşimidir; hükümet siyasi ve diplomatik yapıları ve sivil toplum kuruluşları; finansal kurumlar ve ekonomik yapılar; Medya ve uluslararası kuruluşlar; Özel jeopolitik hedeflere ulaşmak için özel hizmetler ve yasadışı (terörist) silahlı gruplar.
Jeopolitik bir operasyonun yapısındaki hangi unsurun belirleyici olduğunu söylemek zordur, çünkü bu operasyonların her biri orijinaldir. Operasyonun genel içeriğini biliyoruz: mevcut güç rejiminin devrilmesi ve kontrol edilen güçlerin iktidara getirilmesi. Daha sonra ülkenin dengelenme sürecinin lansmanı geliyor. Ancak, her bir işlemin kendine özgü içeriği çeşitli koşullara bağlıdır, bu da araçların ve eylem yöntemlerinin de çok çeşitli olduğu anlamına gelir. Aynı zamanda, askeri güç yalnızca ikincil bir rol oynayabilir, aynı zamanda hiç kullanılamaz. Ancak operasyonun zorunlu unsurları şunlardır: devlet kurumlarını yöneten bilgi kaynağı, özel hizmetler, finans, paralı askerler (militanlar, halkın taklitçileri veya siyasi güçler).
Jeopolitik bir operasyonun belirli aşamalarında, elemanlarının (içerik) bileşimi değişir ve öncelik belli eylem yöntem ve yöntemlerine verilir:
- silahlı kuvvetlerin askeri operasyonları ve düzensiz oluşumlar;
- kontrolü altındaki özel hizmetlerin ve yapıların operasyonları (El Kaide tipi);
- krizi oluşturmak ve ülkedeki durumu istikrarsızlaştırmak için finansal ve ekonomik faaliyetler;
- rejimi itibarsızlaştırmak, liderlerini şeytanlaştırmak ve muhalefeti gevşetmek için bilgi ve psikolojik operasyonlar;
- özel siyasi ve diplomatik olaylar;
- Sivil toplum kuruluşlarının faaliyetlerinin aktif hale getirilmesi (özel hizmetler rehberliğinde).
ABD'deki bu tür işlemler büyük önem veriyor. Enstitüsü. A. Einstein (kafa J. Sharp) 90 ortasına kadar - hgg. Geçtiğimiz yüzyıl "renk" devrimlerine "demokrasi diktatörlüğünden" bir giriş yaptı. Muhalefet kurma yöntemlerinin ayrıntılı açıklamasında, iktidarın temellerini gevşetmek, bir kontrol edilemezlik ve kaos durumu yaratmak, ülkenin yönetim sistemini yakalamak, vb. İçin “diktatörlüğü” ve 198 eylem yöntemlerini devirmek gerekliydi. Genel talimatlar Ancak aynı talimatlar ve talimatlar uygun güvenlik sınıflandırması altındaki devlet yapılarındadır. Ve onlar sadece bilimsel ve analitik araştırmanın sonucu değil, aynı zamanda zaten edinilmiş olan deneyimin genelleştirilmesidir.
ABD yönetimi altında yürütülen ilk jeopolitik operasyonlar, Karayip krizinin zamanına dayanıyor. 1985 ile başlayarak, görkemli bir kapsam kazandılar ve SSCB’de, Gorbaçov’da, dünya süreçlerinin derin özünü anlamayan, sistem analizi ve stratejik öngörü yöntemlerine hakim olmayan jeopolitik yasalarını ve düzenlerini bilmiyordu.
O sırada Batı’nın jeopolitik operasyonlarının (GPO) sayısı şunları içermelidir:
- Varşova Paktı'nın çöküşüne ve dünya sosyalist sistemin dengesizliğine yol açan ilk Doğu Avrupa GPO (1985 - 1990);
- SSCB'nin ve tüm dünya sosyalizm sisteminin çöküşüne yol açan Avrupa-Asya GPO (1989 - 1991);
- İkinci Doğu Avrupa GPO'su (1992 - 2000) - NATO’nun Doğu Avrupa alanı üzerindeki kontrolünün (ve NATO’nun ABD’nin) kurulması;
- Orta Asya bölgesinin ve Afganistan'ın Sovyet sonrası cumhuriyetleri üzerinde kontrol sağlamak olan Orta Asya GPO (1992 - şimdiye kadar), ancak ilgili görevler yalnızca kısmen çözüldü;
- Orta Doğu GPO (2003) - Irak’ın yenilgisi ve petrol rezervlerinin ustalığı, bölgenin istikrarsızlaşması, Basra Körfezi bölgesinin askeri kontrolü. Hedeflere çoğunlukla ulaşılır;
- Amaç, İngiltere’nin Rusya’nın bölgedeki etkisini zayıflatması, devletinin yıkım sürecini başlatması, Batı’daki şirketlerin Hazar petrol ve doğal gaz alanındaki faaliyetlerinin faaliyetlerine koşullar yaratması için yardım amacıyla yapılan Hazar-Kafkas GPO (1994 - 2001). Görevler çözülmedi;
- Kuzey Afrika (2010’tan günümüze Arap Baharı);
- Çin’in Afrika kıtasındaki ekonomik pozisyonunu baltalamak, İngiliz-Amerikan kontrolünde petrol ve doğal gaz alanlarını almak, Kuzey Afrika ülkeleri ve AB’nin gelişimini yavaşlatmak. Görevler tamamen çözülmedi.
Birleşik Arap Emirlikleri’nin şu anda Avrupa ve Arap müttefiklerinin desteğiyle ABD’de yürüttüğü birleşik Suriye-İran operasyonu, Arap Baharı operasyonunun gelişimi. B. Asad’ın rejiminin çöküşü, askeri güç unsurunun taktik nükleer seçeneğini hariç tutması muhtemel olan İran’a doğrudan operasyonun aktif aşamasına yol açacak. Suriye ve İran’a yapılan operasyon başarılı olursa, Rusya ve Çin’e karşı aşağıdaki operasyonların yapılması muhtemel.
Ara sonucu özetleyerek şunu söyleyebiliriz: dünya oligarşisini geri dönülmez arzusuyla dünya oligarşisini tutan güçlerin zayıflaması, dünyadaki herşeyin küresel karlarını sifon etmek uğruna dünya gücüne sahip olma arzusunu, Amerikan ve NATO askeri güçlerinin kullanımına bağladı. İşte Amerikalı bir uzman analist T. Friedman, ağır bir uzmanın özeti: “Dünya Amerikan gücünün varlığı ve Amerikan’ın bu askeri gücü Amerika Birleşik Devletleri’nin küresel sistemini tehdit edenlere karşı kullanma arzusu ile destekleniyor ... Piyasanın görünmez eli asla gizli bir yumruk olmadan çalışmazdı. Bu yumruk şimdi herkes tarafından görülebilir. "
DÜNYA KOORDİNATLARI SİSTEMİNDE RUSYA
Yeni Rusya, yeni dünya düzeninin ilk kurbanlarından ve yeni bir küresel savaş türünden biriydi (önleyici). “Batı medeni toplumu” na dayanarak, Rusya kendi tarihini, kültürel ve medeniyetin özünü, jeopolitik geleneğini ve geleceğe yönelik münzevi özlemi değiştirdi. Yüzyıllar boyunca Avrasya'nın stratejik merkezi olarak, Sovyet döneminde ilk büyüklükteki dünya medeniyetinin durumuna ulaşan kendine özgü kültürel ve tarihi bir tür olarak (N. Ya. Danilevsky'ye göre) oluşan Rus devleti, uluslararası ilişkilerde daima bağımsız bir özne rolü oynamıştır. Yüzyıllar boyunca, geniş Rus topraklarında geleceğe yönelik adil bir insan toplumu oluşturmak için geniş bir deney yapıldı. İşte ünlü İngiliz jeopolitiği ve tarihçisi A. Toynbee şöyle yazdı: “Ülkeniz çok farklı dilleri konuşan ve bir bütün olarak bir dünya modeli oldukları kadar farklı kültürleri miras alan çok sayıda insandan oluşuyor.” Batıya dönüşte, Rusya Federasyonu tarihsel gelişim vektörünü kesintiye uğrattı ve diğer küresel konuların katılımcılarının durumuna geçti. Amerika ile eşit bir temelde "müttefik" olma girişimleri, ulusal egemenliğin kaybıyla boş bir blöf haline geldi. Amerika Birleşik Devletleri, 1823'in “Monroe Doktrini” nden beri uğraştıkları dünya gücünü paylaşma niyetinde değiller. Rusya’nın Avrupa Birliği’nde bir müttefik (veya güvenilir bir ortak) bulma girişimleri başarısız oldu. Tarihsel geçmişe bakıldığında, Avrupa hiçbir zaman Rusya için bir müttefik olmamıştır. Ve bugün ondokuzuncu ve yirminci yüzyıllardaki gibi davranıyor. Bir yandan, Avrupa Rusya’ya baskı yapıyor, böylece ülkemiz AB’nin işlerine müdahale etmeyen Avrupa’nın değerlerini, kurallarını bulup, Avrupalıların çıkarlarına saygı duyuyor. Öte yandan, Moskova'nın Avrasya uzayındaki çıkarlarını terk etmesi için, hiçbir durumda kendi evinde düzeni geri getiremedi (Çeçenistan veya Gürcistan-2008'i hatırla), doğal kaynakların ihracını siyasetlemedi, Doğu'ya dağıtmadı, iç tüketim için teşvik etmedi. . Güvenlik açısından, Avrupa kesinlikle bağımsız değil, Washington'daki tüm sorunlar çözüldü.
Sovyet sonrası (Avrasya) sonrası alanda, yeni Rusya kendi jeopolitik projesini teklif etmedi ve Commonwealth ülkeleri de Batı'ya acele ederek koştu, aynı zamanda diğer medeniyetlerin projelerine konu değil, liberal standartlar altında yeniden tanımlanmasının nesnelerine dahil edildi. Bugün, Rusya Federasyonu kendisini küresel alanda dış ekonomilerin hammadde ekleri, nesli tükenmekte olan bir bölge, daha başarılı rakipler için etnografik bir materyal olarak konumlandırıyor. Rus nüfusunun durumu trajiktir: Şiddetli ölümlerin sayısında (yılda 80 bin), sakinlerin bozulma ve yok olma oranlarında, sokak çocuğu sayısında (yaklaşık 5 milyonda), akıl hastası (6 milyonda), alkolikler (37 - 42 milyon). İnsan potansiyelinin kalitesi bakımından, Rusya, 73 dünya adlarına düşmüştür.
Rusya, bir devlet ve medeniyet olarak varlığının gerçek bir tehlikesini temsil eden manevi, ahlaki, ideolojik ve ideolojik bir kriz yaşıyor.
Rusya'nın güvenliğine yönelik dış tehditler doğada karmaşıktır ve bu da onları tahmin edilemez kılar.
Askeri güvenlik açısından, Rusya Federasyonu, ahlaki ve fiziksel bozulma, askeri-sanayi kompleksinin imhası ve ABD'nin onu etkisiz hale getirme kapasitesinin artırılmasıyla değerlenen nükleer füze potansiyeline dayanmaktadır. Modern kuvvetler ve genel amaçlı ekipman alanında, Rusya çok geriye adım attı ve ana rakipleri için ciddi bir güç oluşturmuyor. Modern Rusya ve V. Putin’in gerçek ulusal seçkinleri, Stalin ve ekibi 20 - 30 - hgg’de olduğu gibi aynı görevle karşı karşıya. Geçen yüzyıl: Ülkenin bütünlüğünü, egemenliğini ve bağımsızlığını korumak, tehlikeli rakiplerin 50 - 100 uçuşlarını ortadan kaldırmak için her ne pahasına olursa olsun, on yıl boyunca bu yoldan koşmak. Bu görevin çözümünün temeli temizlik yapmaktı: endüstriyel modernleşme, yurtseverliğin mobilizasyonu ve küresel alanda jeopolitik bir destek alanının oluşturulması. I. Stalin, Avrasya uzayının jeopolitik potansiyelini hissetmeyi ve örgütlemeyi başardı. Bu potansiyel bugün bile kaybolmadı - Jeopolitik Sorunlar Akademisi'nden uzmanların değerlendirmelerinin sonuçlarına göre, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği, Çin ve dünyanın diğer ülkelerinin potansiyellerini önemli ölçüde aşıyor.
Dolayısıyla, Batı merkezli modern dünya düzeninin tarihsel bir perspektifi yoktur, insanlık için tehlikelidir. Yeni dünyanın kontürleri hala belirsiz. İnsan medeniyeti gelişiminde durdu ve geleceği görmedi.
Rusya’nın jeopolitik “Rus bebekleri” nin ana hatları bu durumdan çıkmış olabilir:
- Rusya’nın kendi uygarlık özünün, mevcut Batı yanlısı gidişatın reddedilmesi ve devlet ve toplum yaşamının tüm yönlerinin derin modernizasyonu temelinde yeniden canlanması (Patrik Kirill: "Herhangi bir modernleşme ahlaki bir boyut içermelidir.
- BDT ülkelerinin (ve muhtemelen Moğolistan) kültürel, medeniyetçi, bilimsel ve teknolojik (inovasyon), eğitimsel, ekonomik ve güvenlik alanlarını tek bir proje içinde birleştiren Avrasya Birliği'nin hızlandırılmış oluşumu;
- SCO'nun aşağıdakileri temel alan tam kanlı bir Avrupa-Asya Birliği'ne (Kıta Medeniyetleri Birliği, EAU) dönüştürülmesi: Rusya başkanlığındaki Avrasya Birliği (Ortodoks Slav ve Rus-Türk medeniyet matrislerine dayanan Avrasya uygarlığı); Çin (Konfüçyüs-Budist medeniyeti); Hindistan (Hindu medeniyeti). İran, Pakistan ve ardından Afganistan (muhtemelen Suriye, Türkiye vb.) Birliğin İslami bileşeninin temelini oluşturacak;
- “altın milyar” ın dünya düzenine uymayan medeniyetlerin ve halkların bileşiminde bir medeniyetler arası topluluk yaratılmasının başlatılması: EAC, BRICS, ASEAN, Afrika Birliği, İslam Konferansı, Latin Amerika ve Karayip ülkeleri topluluğu.
Mecazi anlamda konuşursak, yeni bir dünyanın başlangıcını güvenli ve adil bir şekilde bırakmak gerekir. Görünüşe göre PRC'nin yeni başkanı Yoldaş Xi Jinping tam da bunun için Moskova'ya geldi. Bu malzemenin başlangıcında BDT liderlerinin pozisyonlarını aktardık. Bu nedenle, Pekin ve özellikle de yeni Çin liderinin konumu daha az önemli değil. Çin'in ana gazetesi Jenminjibao, Ocak ayında 30 dergisinde yayımlanan bir makalede, 2012 (Tao Xu tarafından): “Çin ve Rusya, bir Avrupa-Asya ittifakı yaratmalı ... ülkelerimiz ortak çıkarlar peşinde koşmalı ve bu nedenle ABD eylemlerini ortak bir şekilde kısıtlamalı” dedi.
NPC oturumunda, CPC'nin ve PRC'nin yeni liderliğini onaylayan Xi Jinping'in ifadesi karakteristikti: “Hiçbir ülke, egemenliğin ihlali konusundaki acı meyvelerinin, devletin kalkınmasının acı meyvelerinin tadına bakacağımızın ana çıkarlarımızla pazarlık etmemizi beklememeliydi” . Aynı konuşmada, Çin'in yeni lideri sosyalist seçimin değişmezliğine açık bir çizgi çizdi. Ve küçük bir ayrıntı daha: NPC kararlarında savunma ve güvenlik öncelikler olarak vurgulanıyor, ülke bütçesindeki savunma harcamaları% 10'ten daha artacak. Yani, Pekin hem ABD'den hem de bir bütün olarak dünyadaki liberal piyasa modelinden kaynaklanan güvenlik tehditlerinin varlığından açıkça haberdar. Bu sonuç, Xi Jinping’in Rusya Savunma Bakanı SK Shoigu ile derinlemesine konuşması ve Rusya Silahlı Kuvvetlerinin Operasyonel Kontrol Merkezini ziyaret etmesi (ilk yabancı olarak) tarafından doğrulandı. Bu bağlamda, S. K. Shoigu'nun Rusya Federasyonu Savunma Bakanı olarak ilk ziyaretinin Çin'de gerçekleştiğini hatırlıyoruz. İki ülke arasında askeri ve askeri-teknik işbirliğinin gelişmesi göz önüne alındığında, bir sonuç daha yapılabilir: Rusya ve Çin, Avrasya'yı “Soğuk Savaşta Birincilik Ödülü” olan kendi atalarına dönüştürmek için Batı planlarına ortak bir şekilde karşı çıkma istekleri ile birleşiyorlar.
Pekin, Batı'nın saldırgan davranışına ve finansal kazancın diktatörlüğüne karşı ittifak temasını geliştiriyor. Çin Modern Uluslararası İlişkiler Enstitüsü'ndeki bir araştırmacının ağzından çıkan "Huantsushibao" (15.01.2013) gazetesi, dünyayı küresel bir yeniden yapılanma yöntemi olarak “yeni enternasyonalizm” temasını ortaya koyuyor. İşte bu makaleden bazı alıntılar: “Kâr peşinde koşma zamanı geldi ve maddi ve manevi ihtiyaçlar arasındaki dengeyi düzeltmeye başladı ...“ Yeni enternasyonalizmin ”özü Çin’in daha istikrarlı bir şekilde sürdürmek için daha fazla çaba sarf etmek için daha fazla uluslararası sorumluluk alması ... dünya hukuku ... uluslararası düzenin gelişimini adil ve rasyonel bir doğrultuda yönlendirmeye çalışıyor. "
Ve bu durumda, SCO dünyanın ikinci kutbunun prototipi, medeniyetlerin kıta birliği ve aynı zamanda yeni bir dünya modelinin başlangıcı gibi davranır.
Şangay İşbirliği Teşkilatı Kurulması Deklarasyonu, kuruluşunun amacı olarak “yeni, demokratik, adil ve rasyonel bir siyasi ve ekonomik uluslararası düzen kurulmasını” ilan eder. Bu, Doğu-Batı ekseni boyunca iki kutupluluk ilkesinin geri dönüşü için ciddi bir iddiadır. Böyle bir dünya sadece daha adil değil, aynı zamanda daha güvenli olacak, çünkü toplam kuvvetler dengesi prensibi, kontroller ve dengeler canlandırıldı.
Ancak şu soru ortaya çıkıyor: SCO bir medeniyetler birliğine dönüştürülürse, bunun için manevi değer sistemlerinin ve ulusal çıkarların yakınlığı şeklinde bir temel bulunmalıdır. Tanınmış Rus Sinolog A. Devyatov, PRC, Rusya ve Orta Asya ülkelerinin sorunlarını “mevcut SCO üssü üzerine inşa ederek“ Birliğin Yeminini ”ve“ Batılı olmayan medeniyetlerin halkları - Birliğin Tekdüze Cenneti Devletinin maddi olmayan temelleri üzerine inşa edilen, “Birliğin Genel Sekreteri’nin ... "Beş yukarıda." Güç mülkiyetin üstünde, hizmet mülkiyetin üstünde, genel özelin üstünde, adalet hukukun üstünde, manevi malzemenin üstünde.
Tüm bu "beş yüksek" farklı derecelerde, kültürel değer sistemlerinde ve "Batılı olmayan" medeniyetlerin geleneklerinde ve hepsinden önemlisi ülkelerde - EAU’daki adaylarda bulunur. Açıkçası, bu onların Batı uluslarının değerlerinden temel farklarıdır. Sosyalizm, dünyadaki ezici ülke sayısı için kabul edilemez: Çin'in sosyalizm özgüllüğü, Bolivarcı, Arapça, Afrika, Vietnam ve diğer sosyalizm, gezegen nüfusunun çoğunluğu için bir hedef görevi görüyor. Sosyalizm doğayı gerektirir. En zor şey, Rusya'nın kendisini yeniden yapılandırması gerekeceği - burada bir ideoloji ve uygulama olarak sosyalizm resmi makamlarca reddedilir ve mahkum edilir ve kendilerini vahşi kapitalizme sokarlar. Ancak birkaç yıldır medeniyetlerin diyaloğuna öncülük eden “Kremlin ekibinin” üyelerinden birinin düşüncesi V. Yakunin: “Dünya, Batı ittifakından farklı bir alanda konsolidasyona başlamalı ... Çin, Hindistan ve Arapça bu süreci ikinci bir paralel kutup olarak modellemeye başlayabilir. dünya, Rusya, BDT, Latin Amerika ".
Avrasya ve Avrasya Sendikalarının bir parçası olarak, ekonomik ve politik bir model inşa etmenin ilk aşaması olarak, sosyalizm ile devlet kapitalizmini birleştiren bütünleştirici bir sistem oluşturmak mümkündür. Ancak bu bir uzmanlık meselesidir.
Rusya, Birlik'e Kuzey Kutbu raflarının ve Kuzey Denizi Rotasının, Sibirya ve Uzak Doğu bölgelerinin kalkınmasının ortak geliştirilmesini ve korunmasını önerebilir.
Böylece, iki kutuplu bir dünya (Doğu - Batı) olan yeni bir dünya modeli oluşturmak, dünyayı daha güvenli kılar, çünkü Batı'nın kuvvet üstünlüğü ortadan kaldırılır ve dünya siyasetindeki toplam güç dengesi ilkesi iade edilir. Bu, uluslararası güvenlik sistemini hayata döndürecek ve BM'ye “dünyanın ana koruyucusu” işlevini verecektir. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, "veto" hakkı hariç olmak üzere, dünya medeniyetlerinin temsiline dayanarak oluşturulmalıdır. BM üye devletlerinin eşitliği ilkesi geri dönüyor, egemen devletlerin işlerine karışmama ilkesi “medeniyetler ve sendikaların işlerine karışmamasına” dönüşüyor. Dünyanın kilit alanları, stratejik iletişim ve kaynak alanları artık Amerika Birleşik Devletleri ve müttefikleri tarafından kontrol altında tutulmuyor ve uluslararası nitelik kazanıyor.
Bölgesel düzeyde (Avrupa-Asya bölgesi), güç dengesi de oluşmakta, örneğin Çin'in “mini sendikalar” üstünlüğünü telafi etmekte: Avrasya, Rus-Hint, Hazar, vb. Askeri olmayan önlemlerin ve kuvvetlerin önceliği ile ortak bir güvenlik sistemi oluşturulmaktadır. Askeri çabalar tehditlerin ortak tarafsızlaştırılmasına odaklanır: hem Birliğin çıkarlarına hem de üyelerine. Önemli haberleşmeler (Malacca Boğazı, Güney Çin Denizi, Kuzey Denizi Rotası, TAPI boru hattı, vb.) Birliğin ortak korumaya tabidir; dünyanın kaynak alanları saldırganlık ve kademeli devrimlerden korunmaktadır.
Böylece, Sovyetler sonrası devletlerin Avrasya Birliği ve daha sonra da Avrasya'nın bütünüyle birleştirilmesiyle, “kıta birliği” dünya gezegeni medeniyetlerinin gerçekten güçlü bir gezegensel koalisyonuna dönüşecektir. Öyle jeopolitik bir varlıkta (Avrasya Birliği), 21. yüzyılın Avrasya jeopolitiği kavramına tam olarak karşılık gelen, haklı olarak gerçek Avrasya birliği olarak adlandırılabilecek olan Sovyet sonrası alanın birliğinin oluşması söz konusu.
Böyle bir devletin gücü, Avrasya medeniyetinin birliğinde olduğu gibi askeri veya ekonomik güçte çok fazla olmayacak.
Batı, artık bir hegemon ve bir diktatör olmadığına dikkat çeken EAU'nun oluşumunun başlamasıyla daha kısıtlı davranacaktır. Ve sonra ABD'yi ve Avrupa'yı yeni bir dünya düzeninin inşasına dahil etmek mümkündür - adil ve güvenli. Ancak her şeyin güçlü bir siyasi iradeye ihtiyacı var.