CHICAGO – Sefalet ve kayıpla uyuşmuş bir ulus, hala şok etme gücüne sahip bir sayıyla karşı karşıya geliyor: 500.000.
Amerika Birleşik Devletleri’nde koronavirüs tarafından bilinen ilk ölümden yaklaşık bir yıl sonra, akıl almaz bir ücret yaklaşıyor – yarım milyon insanın kaybı.
Başka hiçbir ülke pandemide bu kadar çok ölüm saymadı. I.Dünya Savaşı, II.Dünya Savaşı ve Vietnam Savaşı savaş alanlarından daha fazla Amerikalı Covid-19’dan öldü.
Dönüm noktası umut verici bir anda geliyor: Yeni virüs vakaları hızla azaldı, ölümler yavaşlıyor ve aşılar düzenli bir şekilde uygulanıyor.
Ancak virüsün ortaya çıkan varyantları hakkında endişeler var ve pandeminin kontrol altına alınması aylar alabilir.
Her ölüm, anlatılmamış sayıda yas tutan kişi bıraktı, kasabaları ve şehirleri kasıp kavuran bir kayıp dalgası etkisi. Her ölüm, Amerika’daki topluluklarda boş bir alan bıraktı: normal bir kişinin oturduğu bir bar taburesi, yatağın bir tarafının uyutulmadığı bir ev mutfağı, aşçısı olmayan bir ev mutfağı.
Yaşayanlar kendilerini eşleri, ebeveynleri, komşuları ve arkadaşları tarafından işgal edilen boş yerlerde buluyor – yaklaşık 500.000 koronavirüs öldü.
Şikago’da Rahip Ezra Jones Pazar günleri kürsüsünde durarak gözlerini arka sıraya çeviriyor. O yer, yeşil Chevy Malibu’yla kiliseye gitmeyi seven amcası Moses Jones’a aitti, erken gelip kapının yanındaki koltuğuna yerleşmeden önce herkesle sohbet ediyordu. Nisan ayında koronavirüsten öldü.
Papaz Bay Jones “Onu hala orada görebiliyorum” dedi. Asla kaybolmaz. ”
Teksas, Plano’da, Aralık ayında hastalanana kadar 16 yıl boyunca çocukları okula götüren kıdemli bir geçit bekçisi olan Bob Manus’un işgal ettiği bir sokak köşesi var.
Minnesota’nın İkiz Şehirlerinde, koronavirüsün bir başka kurbanı olan 72 yaşındaki LiHong Burdick, sevdiği gruplarda kayıp: biri briç oynamak için, diğeri mahjong için ve diğeri İngilizcesini parlatmak için.
Boş şehir evinde, tatil dekorasyonları hala ayakta. Şömine rafına dizilmiş kartlar var.
Oğlu Keith Bartram, “İçeri giriyorsun ve onun gibi kokuyor,” dedi. Oturacağı sandalyeyi, evin etrafındaki rastgele şeyleri görmek kesinlikle çok gerçeküstü. Dün oraya gittim ve biraz arıza yaşadım. Orada olması gerektiği gibi göründüğünde orada olmak zor, ama değil. ”
Boş bırakılan boşluklar
Virüs, Amerika’nın her köşesine ulaştı, hem yoğun şehirleri hem de kırsal bölgeleri harap etti. Şimdiye kadar yaklaşık 670 Amerikalıdan biri bundan öldü.
New York’ta 28.000’den fazla kişi virüsten öldü – veya 295 kişiden biri. Yaklaşık 20.000 kişiyi Covid-19’a kaybeden Los Angeles County’de yaklaşık 500 kişiden biri virüsten öldü. 1.000 mil karelik geniş bir alana dağılmış halde 13.000 kişinin yaşadığı Teksas, Lamb County’de, 163 kişiden biri virüsten öldü.
Amerika’nın dört bir yanında, ani ölümle delinmiş topluluklardaki boşluklar kaldı.
California, Anaheim’da Monica Alvarez, ebeveynleriyle paylaştığı evdeki mutfağa bakıyor ve babası Jose Roberto Alvarez’i düşünüyor.
Bay. Bakım süpervizörü olan 67 yaşındaki Alvarez, Temmuz ayında virüsten ölene kadar gece vardiyasında çalıştı. Hastalanmadan önce, her zamanki iş gününden eve gelir ve sabah erken bir yemek hazırlardı. İş gününe yakındaki yemek odasındaki bilgisayarından muhasebeci olarak başlayan Bayan Alvarez, bir tabak yumurtayı karıştırırken onunla sohbet ediyordu.
“Artık yemek odasında çalışmıyorum. Monica Alvarez, babası Jose Roberto Alvarez ile Calif, Anaheim’daki ortak evlerinin mutfağında zaman geçirdi. Kredi. . . The New York Times için Rozette Rago
“Onun ölümüyle evdeki bazı odaları yeniden düzenledik,” dedi. Artık yemek odasında çalışmıyorum. Buna sevindim. Üzgünüm ama sevindim. Orada olmak bir hatırlatmadır. ”
Fiziksel boşluk, bir cep telefonu şirketinde çalışan kocası Tim’in oturmayı sevdiği Florida’daki evinde kanepede oturan Andrea Mulcahy’nin yanında.
Bayan Mulcahy, “El ele tutuşurduk veya bazen elimi bacağına koyardım” dedi. Virüsü bir iş arkadaşından aldığına inanan kocası, Temmuz ayında 52 yaşında hayatını kaybetti.
Karayipler’de maceralara, yol gezilerine ve yolculuklara giderlerdi, ancak Bayan Mulcahy onsuz seyahat etmek istediği bir şey değil. Bir gün Cumberland Nehri kıyısındaki Kentucky’de şirin bir kasabaya taşınmayı ve orada emekli olmayı hayal ediyorlardı.
Alışveriş yaparken eğlenmeyi seven kocası olmadan bakkalda durmanın bile zor olduğunu söyledi. Şimdi en sevdiği kurabiyeler olan Oreos’un bir görüntüsünü görüyor ve gözyaşlarına boğuluyor.
Şaşırtıcı bir geçiş ücreti
Bir yıl önce, Amerika Birleşik Devletleri’nde koronavirüs yaygınlaşırken, çok az halk sağlığı uzmanı, ölüm oranının bu kadar korkunç bir yüksekliğe çıkacağını tahmin etti.
31 Mart’taki Beyaz Saray brifinginde, ülkedeki en iyi bulaşıcı hastalık uzmanı Dr.Anthony S. Fauci ve o sırada koronavirüs tepkisini koordine eden Dr. Deborah L. tahmin: Sıkı evde kalma emirleri olsa bile, virüs 240.000 kadar Amerikalıyı öldürebilir.
Dr. Fauci o sırada, “Sayıyı bu kadar uyandırsa da, buna hazırlıklı olmalıyız” dedi.
Bir yıldan kısa bir süre sonra, virüs bu sayının iki katından fazlasını öldürdü.
Virüs orantısız bir şekilde Amerikalıların bakım evlerinde ve diğer uzun vadeli deva tesislerinde ölümlerine neden oldu, burada enfeksiyonlar savunmasız sakinler arasında kolayca yayıldı: Ülke toplamının yaklaşık üçte biri olan 163.000’den fazla ölüme neden oluyorlar. New Hampshire’da Covid-19 ölümlerinin yüzde 73’ü geçen hafta huzurevleriyle bağlantılıydı. Minnesota’da yüzde 62 idi.
Koronavirüs, ülkedeki Covid-19 ölümlerinin yaklaşık yüzde 81’ini oluşturan 65 yaş ve üstü Amerikalılar için özellikle ölümcül oldu.
İçlerinden biri neredeyse herkes Bay Bob adında bir adamdı.
79 yaşındaki Bob Manus, Teksas, Plano’da Clark ve Yeary’nin köşesinde açık bir varlıktı. Boynunda bir kordon üzerinde asılı duran siyah düdüğü vardı – keskin, tiz ve otoriter. Güvenlik üniformasının bir parçası olarak giydiği neon bir yelek. Ve her sabah ve öğleden sonra sokağın karşısına geçen çocuklarla dikkatli yolu.
Yakınlarda yaşayan ve çocuklarını okula götüren Ann Lin, “Aileleri tanıyordu, köpeklerini tanıyordu” dedi. Bay Manus Ocak ayında koronavirüsten öldükten sonra bloğun değiştiğini söyledi. “Şimdi gözle görülür bir fark var. Bu ağırlık. Ve Covid’in ne aldığının bir hatırlatıcısı. “
Bir grup veli, Bay Manus’un çalıştığı yere onur plaketi dikilmesini planladı. P.T. A. başkanı Sarah Kissel, “Çocuklarım perişan oldu” dedi. Her gün onu görmekten asla geri dönmeyeceğine gittiler. ”
Bay Manus henüz değiştirilmedi. Şimdilik köşesi boş duruyor.
“Bu umut her zaman vardır”
Ignacio Silverio ve kız kardeşi Leticia Silverio’nun bir ayini vardı. Dört yıl önce memleketi Redlands, Kaliforniya’da açtığı restoranı Cheliz’de buluşup sohbet ederlerdi.
Bay Silverio hala restorana geliyor. Ama şimdi ağustos ayında 40 yaşında koronavirüsten öldükten sonra kız kardeşi gitti. Kocası, ana gelir kaynağı olan restoranı işletmeye devam etti. Diğer aile üyeleri yardım etmek için devreye girdi.
“İçeri girdiğimde, gerçeküstü bir an ve her zaman bu umut var,” dedi Bay Silverio. Bilirsin, belki hepsi bir rüya ve beni selamlar ve birlikte oturup kahve içerdik. ”
Bazı aileler, anılarla çok acı bir şekilde iç içe olan yerlerden uzaklaştı.
Nisan ayında Karlee Greer, 66 yaşındaki babası Michael Horton’u koronavirüsle savaştığı hastaneden aldı. Doktorlar, iyileşmesine evde devam etmeye hazır olduğunu söylediler ve Bayan Greer, onu ailesiyle birlikte kalarak kızının odasına bir yatağa yerleştirdi.
Dört gün sonra, hiçbir uyarıda bulunmadan orada öldü. Şimdi bile, babasının ölümünden 10 ay sonra, Bayan Greer, uzayda hala perili.
Kızımın odasına her girdiğimde, onu orada görüyormuşum gibi, dedi. Onu evin her yerinde görüyorum. Orada olmaya dayanamıyorum. “
Cuma günü aile, yeni bir evin yeni anılar getireceğini umarak taşındı.
Birleşik Devletler’deki kayıp hissi, fiziksel alanların ötesine geçiyor.
Koronavirüse yakınlarını kaybeden ailelerle çalışan Michigan’daki cenaze direktörü Paddy Lynch, “İnsanlar psikolojik ve manevi bir boşluk hissediyor” dedi.
Bu boşluğun bir kısmının kayıp ritüellerden, bir ölümden sonra ortak bir katarsisin olmamasından kaynaklandığını söyledi.
90 yaşındaki Aldene Baht, Illinois’de beş çocuk yetiştiren evde oturan bir anne, Aralık ayında virüsün harap ettiği bir bakım evinde yaşarken öldü.
Cenaze töreni küçük tutulmuş, toplantıyı müddet yapma çabası emniyete alınmıştır.
Kızı Becky Milstead, “Üzücü ve çok tuhaftı” dedi. Orada sadece dokuz kişi vardı. ”
“Tarihimizde üzücü bir gün”
Amerika Birleşik Devletleri koronavirüsten 500.000 ölüme yaklaşırken, tarihte yeterince karşılaştırılan çok az olay var.
Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerine göre, 1918 influenza pandemisinin, ülke nüfusunun şu anki nüfusunun üçte biri olduğu dönemde, yaklaşık 675.000 Amerikalıyı öldürdüğü tahmin ediliyor. Ancak grip aşılarının, antibiyotiklerin, mekanik ventilasyonun ve diğer tıbbi araçların henüz bulunmadığı bir zamanda da oldu.
Tarihçi ve Harvard Üniversitesi’nin eski başkanı Drew Gilpin Faust, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki tıbbi ve toplumsal başarıların birçok Amerikalının “her şeye hazırdık – doğayı fethettiğimize inanmasına neden olduğunu söyledi. ”
“Central Park’ta sahra hastaneleri olduğunda ve onları gömme kapasitesi olmadığı için cesetler yığıldığında, kendimize çok şaşırmıştık ve bunun bizim başımıza geleceğini hiç düşünmemiştik,” dedi kitabı “Dr. Faust” Bu Acı Cumhuriyeti ”, Amerikalıların İç Savaş’tan sonra ölümle nasıl boğuştuğunu araştırıyor. “Doğaya hakim olma duygusu, bu salgın tarafından çok ciddi bir şekilde sorgulanmıştır. ”
Salgın devam ederken Amerika Birleşik Devletleri’nde Covid-19’dan ölümler daha hızlı geldi. Bilinen ilk ölüm Şubat ayında meydana geldi ve 27 Mayıs’ta 100.000 kişi öldü. Ulusun 100.000 ölüm daha kaydetmesi dört ay sürdü; sonraki, yaklaşık üç ay; sonraki, sadece beş hafta.
Günlük ölümler artık yavaşlasa da, Amerika’da her gün yaklaşık 1.900 ölüm rapor ediliyor. Cumartesi gecesi geç saatlerde, geçiş ücreti 497.403’e ulaştı.
Washington Üniversitesi’nde epidemiyolog olan Dr. Ali Mokdad, “Bu tarihimizde üzücü bir gün olacak” dedi. Torunlarımız ve gelecek nesiller bize dönüp bakacak ve dünyanın en zengin ülkesi olan ülkede bir salgınla yüzleşmede en büyük başarısızlıktan dolayı bizi suçlayacaklar. İnsanların ölmesine izin verdiğimizi, savunmasız nüfuslarımızı – Kızılderili, Hispanik ve Afrika kökenli Amerikalıları korumadığımızı. Temel çalışanlarımızı korumadığımızı. ”
Amerikan halkını aşılamak hala aylar alacak ve virüsün yeni, daha bulaşıcı varyantları, ülkenin ilerlemesini hızla geri alabilir ve başka bir ani artışa yol açabilir.
Washington Üniversitesi’ndeki bağımsız bir küresel sağlık araştırma merkezi olan Sağlık Ölçümleri ve Değerlendirme Enstitüsü, ülkenin 1 Haziran’a kadar 614.000’den fazla ölüme ulaşabileceğini öngördü. İnsanların maske takma gibi kurallara ne kadar iyi uymaları gibi faktörler ve sosyal mesafe artı aşıların hızı bu tahmini etkileyebilir.
Mich. Petoskey’deki Yan Kapı Salonunun yöneticisi Mark Buchanan, bir profesör olan arkadaşı Larry Cummings’in Pazartesi geceleri sohbet, biraz futbol ve bir bardak buz için oturduğu tabureyi düşünüyordu. Su.
Buchanan, “Her Pazartesi 9:10 gibiydi,” dedi. Kapı açıldığında içeri giren Larry olduğunu biliyorduk.
Bay Cummings’in dul eşi Shannon, Mart ayında 76 yaşında Covid-19’dan ölen kocasının ailesiyle, arkadaşlarıyla ve seyahatleriyle dolu dolu, anlamlı bir yaşamı olduğunu bilerek rahatlamaya çalıştığını söyledi.
Ama öldüğünden beri, yatağın yanında uyuyordu – “böyle yaparak, bu alan boş değil,” dedi.
Kısa süre önce kocasının üniversite ofisini temizledi ve oraya sakladığı her şeyi gözden geçirdi: bir dizi siyasi düğme, kızlarından el yazısıyla yazılmış kartlar ve geçen yaz Balkanlar’a götürmeleri gereken uzun bir geziden bir dosya dosyası.
Bu ay, Bayan Cummings, geçtiğimiz yılın büyük bir bölümünde kullanılmayan bir Volvo sedan olan arabasını nihayet sattı.
“Satmanın ne kadar zor olacağını bilmiyordum,” dedi. Beni şaşırtacak ve şok edecek şekilde vurdu. Gerçekten burada olmadığını kabul ediyordu. ”
Lucy Tompkins, New York’tan, Denver’dan Bryan Pietsch ve Chicago’dan Mitch Smith’ten haberlere katkıda bulundu. Alain Delaquérière araştırmaya katkıda bulundu.
,
New York Times