sonat
sonat , bir çeşit müzikal kompozisyon , genellikle bir solo enstrüman veya küçük bir enstrümantal topluluk için, tipik olarak her biri ilgili bir şekilde iki ila dört hareket veya bölümden oluşur. anahtar ama eşsiz bir müzikal karaktere sahip.
İtalyanca fiilin geçmiş zaman kipinden türeyen sonar , ses, terim sonat aslen bir belirtilmiş kompozisyon üzerinde oynanan enstrümanlar , olanın aksine şarkı söylemek veya seslerle söylenir. Bu tür ilk kullanımı 1561'de ud için bir takım danslara uygulandığı zamandı. Terim o zamandan beri kolayca kafa karışıklığına neden olabilecek başka anlamlar kazanmıştır. Küçük bir enstrüman grubu tarafından çalınan, üçten fazla bağımsız parçaya sahip olmayan iki veya daha fazla hareket veya ayrı bölümlerden oluşan bir kompozisyon anlamına gelebilir. Çoğu zaman, Beethoven's gibi bir veya iki enstrüman için böyle bir parçaya atıfta bulunur. Ay Işığı Sonatı (1801) piyano için. Uzatma olarak, sonat ayrıca yaylı çalgılar dörtlüsü veya orkestra gibi iki veya üçten fazla parçaya sahip daha büyük bir enstrümantal grup için bir kompozisyona da atıfta bulunabilir. müzik formu 18. yüzyılın ortalarından itibaren küçük enstrümantal gruplar için sonatlarda kullanılmıştır. Terim, 18. yüzyıl ilkelerine dayansın ya da dayanmasın, 20. yüzyıl eserlerine daha gevşek bir şekilde uygulandı.
Bununla birlikte, öncekilerin hepsinden oldukça farklı olan, terimin sonat biçiminde kullanılmasıdır. Bu, Klasik dönemin başlangıcından beri yazılmış çok hareketli enstrümantal eserlerin bir veya daha fazla bölümünde tipik olarak kullanılan belirli bir müzik organizasyonu biçimini veya yöntemini belirtir. Mozart , Haydn , ve Beethoven ) 18. yüzyılın ortalarında. Bu tür eserler arasında sonatlar, yaylı çalgılar dörtlüsü ve diğer oda müziği sayılabilir. senfoniler . ( Görmek sonat formu .)
sonat bileşenleri
Mozart, Wolfgang Amadeus: Piyano Sonatı No.14 C Minor, K 457 Mozart'ın ilk bölümü Molto allegro C Minor Piyano Sonatı No. 14 , K 457; piyanist Emil Guilels'in 1951 tarihli bir kaydından. Sefidom/Encyclopædia Universalis
Schubert, Franz: 20 Numaralı Piyano Sonatı A Majör Franz Schubert'in ikinci bölümü Andantino'dan alıntı 20 Numaralı Piyano Sonatı A Majör ; piyanist Artur Schnabel'in 1937 tarihli bir kaydından. Sefidom/Encyclopædia Universalis
Schubert, Franz: A Minor Piyano Sonatı No. 14 Franz Schubert'in üçüncü bölümü olan Allegro vivace'den alıntı A Minor Piyano Sonatı No. 14 ; piyanist Solomon'un 1952 tarihli bir kaydından (Solomon Cutner takma adı). Sefidom/Encyclopædia Universalis
Tipik sonatlar iki, üç veya dört bölümden oluşur. İki-hareket ve daha özel olarak, üç-hareket şemaları, bir veya iki enstrüman için sonatlarda en yaygın olanıdır. Beethoven, özellikle erken döneminde, şemayı bazen dört bölüme genişletti. Klasik sonatların ilk bölümlerinin çoğu sonat formu , ve genellikle hızlıdırlar; ikinci hareket genellikle daha yavaş bir temponun kontrastını sağlar; ve çoğu durumda son hareket yine hızlıdır. Dört hareket olduğunda, süitte de bulunan türden daha basit, dans tarzı bir hareket dahildir. Bu genellikle yavaş ikinci hareket ile final arasına yerleştirilir; bazı durumlarda ikinci, yavaş hareket üçüncü sırada yer alır.
İkinci, üçüncü ve dördüncü hareketlerin biçimleri, Klasik örneklerde neredeyse her zaman en ağır olan birinciden çok daha fazla değişiklik gösterir. İşlevleri, ilk bölümün deneyimini yeni, ancak birbiriyle ilişkili bir karşıtlıklar dizisi aracılığıyla tamamlamak olduğundan, sonraki bölümlerin kapsamı ve biçimi, tematik malzemenin önceki gelişiminin doğasına ve derecesine bağlıdır. Basit üçlü (A B A) formu ve varyasyon biçim (yani, tema ve varyasyonlar ) yavaş hareket için en yaygın kalıplar arasındadır, ancak rondo ve sonat formları da kullanılır. Rondo formunda tekrar eden bir tema, A B A C A gibi bir dizi araya giren tema ile karşılaştırılır. Sonat formu yavaş tempolarda kullanıldığında, genel orantı talepleri sıklıkla geliştirme bölümünün atlanmasına neden olur. Sonat formu, rondo ve daha az sıklıkla, varyasyon formu son hareket için de kullanılır. Son hareketlerde, aynı zamanda, basit rondo modeli (A B A C A) genellikle A B A-geliştirme-B A'ya genişletilir ve B baskındır. anahtar ilk görünümünde ve tonik anahtarında ikinci görünümünde. Sonuç, sonata-rondo olarak bilinen melez bir formdur.
Schubert, Franz: B-bemol Majör Piyano Sonatı No. 21 Üçüncü bölümden alıntı, Scherzo: Franz Schubert'in Allegro vivace con Danishzza B-bemol Majör Piyano Sonatı No. 21 ; piyanist Vladimir Horowitz'in 1953 tarihli bir kaydından. Sefidom/Encyclopædia Universalis
Klasik dönemin ilk bölümünde, dans hareketi ortaya çıktığında, genellikle oldukça basit ikili formda (sonat formunun evrimleştiği iki parçalı form) bir minuet'ten oluşuyordu. Bunu, orkestra eserlerinde daha hafif puanlanma eğiliminde olan üçlü olarak bilinen ikinci bir minuet izledi. İlk minuet daha sonra, normalde kendi iç tekrarları olmaksızın tekrarlandı. Minuet-trio-minuet yapısı genel bir üçlü model oluşturur. Haydn Beethoven, geleneksel minuet'i artık bir dans aracı olarak kabul edilmemesi için hızlandırmayı seçti ve genellikle minuet ile ilgili hızlı, hafif bir hareket olan bir scherzo haline geldi. Hem Beethoven hem de Schubert'in dokuzuncu senfonileri gibi bazı uç durumlarda, hem scherzo hem de üçlünün ikili yapıları küçük ama eksiksiz sonat biçimli yapılara genişletildi. Bu şekilde, sonat-rondoda olduğu gibi, sonat formu diğer hareketleri etkilemeye başladıkça, tematik gelişim ilkeleri ve temel karşıtlık Klasik dönemde yayıldı.
İtalya'da erken gelişme
sonat tüm özellikleriyle gösteriler gerçek ismin ilk kullanımlarından çok öncelere uzanan kökleri vardır. Nihai kaynakları, geç Rönesans'ın koro polifonisindedir (birkaç eşit melodik çizgiye veya sese sahip müzik). Bu da zaman zaman hem litürjik hem de laik kaynaklar - eski tonlar sistemi veya Gregoryen ilahi , ve üzerinde Ortaçağa ait Avrupalı Halk Müziği . Bu iki çizgi sürekli iç içe geçiyordu. Örneğin popüler ezgiler, kitleler ve diğer dini törenler için başlangıç noktası olarak kullanıldı. kompozisyonlar 15. yüzyıldan 17. yüzyılın başlarına kadar. Kutsal ve dünyevi unsurlar, Barok döneminin hem sonatının hem de partitasının (veya süitinin) gelişimini etkilemiştir.
Sonunda sonatın karakteristiği olacak özel müzik prosedürleri, 16. yüzyılın sonlarında Venedikli bestecilerin, özellikle Andrea Gabrieli ve Giovanni Gabrieli'nin eserlerinde açıkça ortaya çıkmaya başladı. Bu besteciler, daha sonraki sonatların hareketlerine bölünmeyi embriyoda temsil eden bir şema olan zıt temponun kısa bölümlerinde enstrümantal parçalar inşa ettiler. Bu yaklaşım sadece Giovanni Gabrieli'nin eseri gibi sonat başlıklı eserlerde bulunmaz. Yavaş ve yüksek sesle sonat ( Yumuşak ve Gürültülü Sonat ) enstrümantasyonu ayrıntılı olarak belirten ilk çalışmalardan biri olan 1597 tarihli; Enstrümantal fantasia ve chanson veya seküler Fransız part-şarkısından türetilen enstrümantal bir form olan canzona, benzer bir kesit yapı sergiler. Erken sonatlar gibi, genellikle kontrpuanlardı (kontrpuan ile inşa edilmiş, melodik çizgilerin farklı seslerde veya bölümlerde iç içe geçmesi). Bu aşamada sonatlar, fantaziler ve canzonalar genellikle birbirlerinden ve fügümsü fügye benzerlerinden ayırt edilemezdi, ancak bu form genellikle karakter olarak daha ciddi ve teknik olarak daha sıkı bir şekilde kontrpuansaldır.
17. yüzyılda telli çalgılar rüzgarları gölgede bıraktı ve Gabrielis tarafından San Marco Bazilikası'nın geniş galerileri için bestelenen sonatlarda ve kanzonalarda en az eşit derecede önemli bir rol oynadı. Venedik . Claudio Monteverdi, enerjisini enstrümantalden çok vokale adadı. kompozisyon . Enstrümantal yazının ve enstrümantal müzik formlarının gelişimi giderek daha fazla virtüöz tarafından sürdürüldü. kemancılar . Bunlardan biri, hayatının bir bölümünü mahkemenin hizmetinde geçiren Carlo Farina idi. Dresden , ve orada 1626'da bir dizi sonat yayınlandı. Ancak bu erken dönem kemancı-besteciler okulundaki en önemli şahsiyet, 1681'den başlayarak yayınlanan sonatları bu tarihe kadar bu alandaki İtalyan çalışmalarını özetleyen Arcangelo Corelli idi.
Giuseppe Torelli gibi daha sonraki kemancı-bestecilerin eserlerine yansıyan keman tekniğinin gelişimi üzerindeki etkilerinin yanı sıra, Antonio Vivaldi , Francesco Maria Veracini, Giuseppe Tartini ve Pietro Locatelli, Corelli'nin sonatları, sonatın alacağı iki yönü netleştirmeleri ve tanımlamalarına yardımcı olmaları açısından önemlidir. Bu noktada kilise sonat , veya kilise sonat ve oda sonatı veya oda sonatları, birbirini tamamlayan fakat farklı gelişim çizgileri olarak ortaya çıktı.
kilise sonat genellikle yavaş-hızlı-yavaş-hızlı sırayla dört hareketten oluşur. İlk hızlı bölüm, üslup olarak (kontrapuntal melodik taklit kullanarak) gevşek bir şekilde fugal olma eğilimindedir ve bu nedenle dördünden en açık şekilde sonatın fantasia ve canzona'daki köklerini yansıtır. Son hareket, aksine, daha basit ve daha hafiftir, genellikle tipik dans tarzından çok az farklıdır. oda sonatı . oda sonatı tamamen daha az ciddi ve daha az kontrpuan kilise sonat ve dans tarzında daha çok sayıda daha kısa hareketlerden oluşma eğilimindedir. Eğer kilise sonat Klasik sonatın gelişeceği kaynaktı, saraylı kuzeni süitin ya da partita'nın, birbirini izleyen kısa dans parçalarının doğrudan atasıydı; ve 18. yüzyılda, terimler sonra ve oyun pratik olarak eş anlamlıydı oda sonatı . Kilise ve oda sonatlarıyla temsil edilen iki dere gösteri Erken Barok terimleriyle, Rönesans müziğinde bulunan litürjik ve laik kaynaklar. Barok tarzı müzikte yaklaşık 1600'den yaklaşık 1750'ye kadar gelişti. 18. yüzyılın ortalarına kadar iki etki yüksek derecede bağımsızlığını korudu; yine de dans hareketlerinin daha hafif örneklerine enjeksiyonu kilise sonat ve kontrpuanın daha ciddi süitlere girmesi ve oda sonatları her zaman bir miktar çapraz döllenme olduğunu gösterir.
Corelli'nin çalışmasının istikrar kazanmasına yardımcı olduğu Barok sonatının bir başka özelliği de enstrümantasyonuydu. 1600 civarında İtalya'da başlayan müzik devrimi, vurguyu Rönesans'ın eşit sesli polifonisinden kaydırdı ve onun yerine monodi kavramına ya da ikincil eşlikli solo çizgilere yerleştirdi. Eski kilise tarzlarının nispeten statik etkisinin yerini, kilisenin daha dramatik örgütlenme ilkesi aldı. majör -küçük anahtar tuşların kontrastını kullanan sistem. Kontrpuan müzikal yapıda merkezi bir rol oynamaya yüz yıl ve daha fazla devam etse de, kontrpuanların dikkatle dikkate alındığı bir kontrpuan haline geldi. etkileri nın-nin uyum ve akorlar majör ve minör anahtarlar çerçevesinde.
Bunda bağlam continuo veya tam bas birincil öneme sahipti. Sürekli bir bölüm kullanan besteciler, yalnızca üst melodi çalgılarının bölümlerini tam olarak yazdılar. Sürekli kısım olan eşlik, armoninin ana ayrıntılarını belirtmek için bazen sayılarla veya rakamlarla desteklenen bir bas çizgisi şeklinde verildi. figürlü bas . Continuo, düşük melodili bir enstrüman (viyol, daha derin perdeli viyolonsel veya daha sonra) tarafından gerçekleştirildi veya icra edilen biçimi verildi. çello veya fagot) ile işbirliği içinde organ , klavsen veya lavta. işbirliği enstrüman, figürlerin gösterdiği veya diğer parçaların ima ettiği armonileri doğaçlama yaparak tiz ve bas hatları arasındaki boşluğu doldurdu.
Corelli'nin çalışmasında, bir keman için continuo'lu solo sonatlar, sonatlar olarak tanımlanan iki keman ve continuo için diğerlerinin yanında bulunur. olmak (üç için). Bu sonatlar olmak 1750 yılına kadar başlıca oda müziği formu olan üçlü sonatın ilk örnekleridir. üçlü çünkü dört enstrümanla çalınan sonatlar sadece yüzeysel olarak paradoksaldır: trio sonatlar dört enstrümanla çalınsa da, bunlar üç kısım olarak kabul edilirdi - iki keman ve continuo. Ayrıca, bu dönemdeki spesifik enstrümantasyon, büyük ölçüde bir seçim ve durum meselesiydi. flüt ya da obualar keman bölümlerini çalabilir ve klavsen ya da çello ya da bunların yerine geçen parçalar mevcut değilse, parça bunlardan sadece biri sürekliliği temsil edecek şekilde çalınabilir. Ancak tam bir süreklilik tercih edildi.
Corelli'nin önemi müzikal olduğu kadar tarihseldir. Belki de güçlü bir İtalyan keman müziği bestecileri dizisi onu takip ettiği için, genellikle 17. yüzyılın sonlarında sonat tarzındaki gelişmeler için ana krediye layık görülmüştür. Ancak inkar edilemez derecede hayati katkısı, dikkatleri aynı zamanda İtalya dışında yapılan eşit derecede önemli çalışmalardan uzaklaştırmamalıdır.
İtalya dışında Erken gelişme
Fransa'da Jean-Baptiste Lully'nin kraliyet sarayındaki kazançlı müzik tekeli ve saray eğlenceleri olarak kullanılan muhteşem balelerin muazzam popülaritesi, doğal olarak, François Couperin aracılığıyla, bale ve saraylı sosyal dansta bulunan daha küçük dans formlarına odaklanmaya yol açtı. Bu yoğunlaşma, Fransız okuluna, 18. yüzyıl dans süitinin yapımcısı ve etkileyicisi olarak üstünlüğünü verdi. Dans müziğiyle meşgul olan Fransızların, müziğin büyümesi üzerinde çok az etkisi oldu. kilise sonat . Ancak, 1619'da Michael Praetorius'un en eski sonatlardan bazılarını yayınladığı Almanya'da, sonat süitle başlangıçta yakın bir ilişkiden daha iddialı bir karışıma dönüştü. Gelişirken, süit benzeri çok kesitli yapıyı birleştirdi. oda sonatı İtalyanların kontrpuan işçiliği ve duygusal yoğunluğu ile kilise sonat form.
İtalyan etkisinin bu gelişimine ilk katkıda bulunanlardan biri Avusturyalı besteci Johann Heinrich Schmelzer'di. İçinde Nürnberg 1659'da yaylılar için bir üçlü sonat seti yayınladı, bunu 1662'de karışık yaylılar ve nefesli çalgılar için bir setle ve 1664'te refakatsizler için ilk sonat seti ile birlikte yayınladı. keman . Alman besteci Johann Rosenmüller İtalya'da birkaç yıl geçirdi; onun Senfoniler olan oda sonatları (yani süitler veya senfoniler) 1667'de Venedik'te basılmıştır ve esasen dans besteleridir. Ancak 12 yıl sonra, Nürnberg'de, daha soyut müzikal yapıya ve etkileyici kontrpuanlara yönelik Alman eğilimini canlı bir şekilde gösteren iki, üç, dört ve beş bölümden oluşan bir sonat seti yayınladı. Bu dönemde dans başlıklı eserler bile dans edilebilir özelliklerini kaybetmeye başlamış ve sadece dinlemeye yönelik besteler haline gelmiştir.
Bu arada, bu okulun en büyük üyesi Heinrich Biber, bazıları keman ve continuo için, diğerleri üç, dört ve beş bölümden oluşan birkaç sonat seti yayınladı. Bunlarda, 1676'dan itibaren, Corelli'nin mülayim, cilalı stiliyle keskin bir tezat oluşturan, bazen tuhaf ama çoğu zaman sürükleyici derinlikte aşırılıklara ifade etme eğilimi aldı. Biber'in bazı sonat setlerinin başlıkları, özellikle Biber'in amacını belirtir. uzlaşma kilise ve oda stilleri. Örneğin, 1676 yayını şu şekildedir: Sonatlar, konutlara hizmet etmekten çok ( Sunak ve Salon için Sonatlar ). Olağanüstü güçlere sahip bir kemancı olan Corelli gibi kendisi de Biber, refakatsiz keman için bir dizi sonatta enstrümantal tekniğin gelişimine değerli bir katkı yaptı. skordatura (özel efektleri güvenceye almak için ayarlama ayarı) ustaca kullanılır.
ingilizce besteciler 17. yüzyılda benzer bir ifade yoğunluğu elde ediyorlardı, ancak onların durumunda teknik başlangıç noktası farklıydı. Yeni Avrupa müzik yöntemlerinin benimsenmesinde İngilizlerin karakteristik gecikmesine uygun olarak, İngilizler Rönesans tarzında polifoni ile çalışmaya devam ederken, İtalyanlar monodiyi mükemmelleştirir ve Almanlar monodiyi kendi kontrpuan gelenekleriyle verimli bir şekilde birleştirir. 17. yüzyılda İngiliz polifonisi, dikkate değer bir teknik bitiş ve duygusal ihtişam düzeyine ulaştı. Thomas Tomkins , Orlando Gibbons , John Jenkins ve William Lawes bu rafine etme sürecinin baş ajanlarıydı. Onlar ve selefleri, özellikle John Coperario, yaylı fantaziden kademeli bir geçiş yaptılar. vasiyet I. Elizabeth'in saltanatı sırasında William Byrd ve diğer besteciler tarafından Barok sonat ile ilişkilendirilen yeni tür müzikal forma yaklaştı; ama çokseslilik ruhuna her zaman kıtadaki meslektaşlarından daha yakın kaldılar.
Ne zaman Henry Purcell Üç parçalı ve dört parçalı sonatlarında, bu zengin İngiliz geleneğini Fransız ve İtalyan etkisinin gecikmiş etkisine teslim ederek, henüz ortaya çıkan sonat formunun ulaştığı en yüksek müzikal ilham noktası olan bir stil füzyonu üretti.
Barok dönemi
17. yüzyılın sonundan 18. yüzyılın ortalarına kadar olan yıllar, bir denge Barok sonatını yaratan kontrpuan ve monodi etkileşiminde. Devamlı çalgı, dayandığı sürece, dengenin hâlâ devam ettiğinin bir işaretiydi ve üçlü sonat bir oda müziği ortamı olarak merkezi konumunu koruduğu sürece de varlığını sürdürdü. 18. yüzyılın ilk yarısında daha sonra İtalyan kemancılar , en önemlisi Vivaldi , vardı üretken üçlü sonatların yaratıcıları. Bazen İtalyan opera sinfonia'sının veya uvertürünün aldığı yönden etkilenerek (hızlı-yavaş-hızlı) üç hareket kalıbına yaslandılar. Daha sık olarak, eski dört hareket modeli korunmuştur. Bu iyi test edilmiş formda da, Georg Philipp Telemann dikkat çekici derecede tutarlı bir müzikal ilgi standardını koruyan yüzlerce örnek üretti. George Frideric Handel'in fotoğrafı. Hayatının büyük bir kısmını İngiltere'de geçiren sanatçı, bazı üçlü sonatlar ve ayrıca continuo'lu solo enstrüman için değerli sonatlar besteledi. Fransa'da Joseph Bodin de Boismortier ve kemancı Jean-Marie Leclair, the Elder, ekili hem solo hem üçlü türler daha az derinliğe sahip olmasına rağmen çekicilik ile.
Yine de, continuo'lu sonat gelişirken, tonalitenin güçleri ya da anahtarlar , sonunda trio sonatını sahneden uzaklaştıracak bir anahtar kontrast kullanımına doğru yoğun bir şekilde geliştirildi. Sürekliliğin kendisi, enstrümantal renklere olan ilginin artmasıyla baltalanıyordu ve figürlü bas, belirli enstrümanlar için puanlama eğiliminden uzun süre kurtulamadı ve ayrıntılı bir şekilde detaylandırıldı. müzik notasyonu .
Bach, Johann Sebastian: Solo Keman için Do Majör Sonat No.3 , Bach's'tan BWV 1005 Allegro assai Solo Keman için Do Majör Sonat No.3 , BWV 1005; Kemancı Henryk Szeryng'in 1954 tarihli bir kaydından. Sefidom/Encyclopædia Universalis
1695'te Johann Kuhnau ilk sonatlardan bazılarını yayınlamaya başlamıştı. klavye aleti tek başına, bir kısmı İncille ilgili konularda programatik parçalar. Johann Sebastian Bach Barok sonatların en büyük bestecisi olan , klavyenin süreklilikteki rolü olan alt, doldurma kapasitesindeki muamelesinden uzaklaşmaya devam etti. Geleneksel şemaya göre az sayıda üçlü sonat ve ayrıca birkaç keman ve keman yazdı. flüt continuo ile sonatlar; fakat aynı zamanda obbligato klavsen bölümleri olan (yani doğaçlamadan ziyade zorunlu ve tamamen yazılı olan) ilk keman sonatlarını, obbligato klavsenli flüt veya viyol için diğerlerini ve refakatsizler için üç sonata (üç partita ile birlikte) üretti. keman.
Bu eserlerde, Telemann'ın daha sonraki bazı sonatlarında olduğu gibi, anahtarın veya tonalitenin gücü, ifade müzikal yapının bölümleri ve armonik olarak türetilmiş bir olaylılık sağlama yeteneği - yerine getirme ile takip edilen bir beklenti duygusu - kendini hissettirmeye başladı. Anahtarın bu güçleri, Klasik sonat formu kökenli. Ancak bu noktada tonal ve tematik karşıtlığın doğurduğu dualizm, kontrpuan üzerine kurulu bir kompozisyonda işleyen daha sürekli, üniter süreçlerin yerini henüz almamıştı. ne de bilinç Domenico Scarlatti'nin aksi takdirde ileriye dönük çalışmasında tonalite daha da gelişmiş. Klavsen sonatları - çoğu çiftler halinde veya üçlü gruplar halinde çalınmak üzere tasarlanmış 555 hareket günümüze kadar gelmiştir - genellikle ifade açısından özgünlük noktasına kadar özgündür. İkili formun işlenmesinde değerli bir yeni esneklik getirdiler ve klavye yazmanın gelişimi üzerinde güçlü bir etkisi oldular. Ama biçimsel olarak, hâlâ eski birlik dünyasına aittirler - en güçlü karşıtlıkları bile, Klasik sonatın temeli olan zaman içindeki çatışmanın geniş kapsamlı etkilerinin aksine, zaman içinde askıya alınmış bir havaya sahiptir.
Daha sonraki bir besteci kuşağı, Barok'tan Klasik sonata geçişi tamamladı. J.S.'den biri Bach'ın oğulları, Carl Philipp Emmanuel Bach , coşkuyla dramatik karşıtlığın yeni kaynağına daldı. Yaklaşık 70 klavsen sonatında ve oda toplulukları ve orkestra için diğer eserlerinde, sadece hareketler arasında değil, daha da önemlisi hareketlerin içindeki temel karşıtlığa yeni bir vurgu yaptı. Buna uygun olarak, geçiş sanatını vurguladı.
Orkestra müziğinde sonat formunun geliştirilmesinde, Avusturyalı Matthias Georg Monn ve Georg Christoph Wagenseil'in ve İtalyan Giovanni Battista Sammartini'nin çalışmalarına özel bir değer verilir. Şekillendirmede üçü de hayati rol oynadı. senfoni solo ya da küçük topluluk sonatının önemine eşit bir önem kazanmıştır. Senfonileri, temaların bireysel karakterizasyonunu ve özellikle ikinci öznenin biçim biçimine kullanımını daha da vurguladı. Bach'ın oğullarından bir diğeri, Wilhelm Friedemann Bach, bu gelişmeye ara sıra ama ilginç katkılarda bulundu ve Londra'ya yerleşen üçüncüsü Johann Christian Bach, onu etkileyen melodik bir çekicilik damarından yararlandı. Mozart .
Paylaş: