We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Orada bir hayalet var! Mariko dedi. İçine solgun ve bitkin yaşlı bir adama baktım. Makasla dolu alçak bir vitrin tezgahının arkasındaki yükseltilmiş döşemenin bir bölümünde bağdaş kurarak oturdu. Ekmek kızartma makinesi büyüklüğünde bir tahta bloktan yapılmış doğaçlama bir masanın üzerinde metal bir nesneyle oynadı, odaklandı ve kasıtlıydı.
Yasushige adlı dükkan saygın bir şekilde hayaletli görünüyordu. Köşede, paslı bir bisiklet, uzun, ışıksız bir vitrinin sıralarıyla sırıtan sivri çelik dişlere sarıldı.
"Birkaç bıçak görüyorum," dedim, "ama açık gibi görünmüyorlar." Mariko geri çekilmek için kolumu çekmeye başladı. Bu, mutfak bıçağı hac yolculuğumun son durağıydı. Neredeyse bir yıldır Japonya'da yemek yapmayı öğreniyordum ve Kyoto’nun eski kılıç yapan ailelerinden birinden bir bıçağı koleksiyonuma eklemek konusunda romantik tutkular geliştirmiştim. Tam gitmek üzereyken, hayalet yukarı baktı ve küçük bir dalgayla bizi sürgülü ahşap kapıdan geçip dükkana zorladı.
"Bu mağaza yaklaşık 300 yıl önce inşa edildi." Sanki etrafındaki her şeyi kucaklayacak ve hikayesine katacakmış gibi kollarını iki yana açtı.
“Konnichiwa… ”Mariko ve ben içeri girerken mırıldandık. Adam selamlaşmaya karşılık verdi ama başını kaldırmadı. Parmakları yaş ve işten kare idi. Yüzündeki kırışıklıklar, karmaşık el işçiliğini takip ederek, iki gür beyaz kaşının altında zarif bir şekilde hareket etti. Mariko mağazanın açık olup olmadığını sordu.
"Elbette." Adamın karşısında, sanki Araf'taymış gibi, taşınmak için izin bekliyorduk. Bizi inceledi. "Siz yabancı mısınız?"
Değilim, dedi Mariko. Ama erkek arkadaşım öyle. Japon yemeklerini ve çatal bıçak takımlarını gerçekten seviyor. " Japonya'ya İngilizce öğretmeni olarak geleceğimi anlatmaya başladım, ama asıl amacım mutfağı öğrenmek, şef olmaktı.
Adam, teşhir tezgahının yanındaki iki sandalyeye doğru el sallayarak, "Oturun, öylece durmayın," dedi. Kutsal bir kutsal emanete seyirci vermiş gibi gergin bir şekilde oturduk. Sağ tarafında her tarafına çekiçler, pense ve keskiler serpilmişti ve solunda yarı bitmiş iplik makası yığını vardı.
"Ne zamandır buradasın?" Kyoto mu yoksa Japonya mı olduğunu sordum. "Japonya."
Ona iş sözleşmemin iki yıl olduğunu söyledim, oysa ülkede sadece on ay kalmıştım. "Hmph." Ağırlığını değiştirdi ve bir dizine dirseğini yasladı. Bizi gezinmeye davet ettiğine dair hiçbir işaret yoktu. Sessizliği hafifletmek için Mariko mağazanın yaşını sordu. Adam geriye yaslandı ve sanki sonunda doğru yönde ilerliyormuşuz gibi bir nefes aldı.
"Bu mağaza yaklaşık 300 yıl önce inşa edildi." Sanki etrafındaki her şeyi kucaklayacak ve hikayesine katacakmış gibi kollarını iki yana açtı. Tüm demirbaşların, dolapların, çekmecelerin, masaların ve sandalyelerin binanın orijinal olduğunu açıkladı. Adı Hideichiro Okano'ydu. 1700 yılında kılıç dövmeye başlayan Kyoto ailesinden geliyordu ve onları 1876 yılına kadar oturduğumuz odada samuraylara sattı, Meiji Restorasyon hükümeti feodalizmi sona erdirmek için kılıç taşımayı yasakladı. Okano’nun ailesi daha sonra prodüksiyona geçiş yaptı Hamono, Hassas makaslar, bahçe düzelticiler ve mutfak bıçakları gibi "bıçaklı şeyler". "Ama bu aynı teknik" dedi, "bu asla değişmedi."
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Batı etkisi bir seri üretim çılgınlığı başlattığında diğer birçok eski Kyoto ailesinin makineli preslere geçtiklerini söyledi. Yasushige, elle dövme işlemini sürdürdü, bu da üretimin yavaş olduğu ve her seferinde mükemmel bir bıçakla sonuçlanmadığı anlamına geliyordu. Ancak süreç, bir bıçağa karakterini veren şeydir, dedi. Bundan asla vazgeçmez.
Birkaç yüz yıl önce bir samurayın şimdi kılıç alışverişi yapmak için oturduğum aynı sandalyeye oturmuş olabileceğini hayal ederek, üzerimde bir baş dönmesi belirdi. Görüşmede bir duraklama olduğunda 30cm görüp göremeyeceğimi sordum Yanagiba sashimi bıçağı. Okano kaşlarını çattı. Eminim burada bir yerlerde bir tane vardır. Ayağa kalktı, yaşına göre heyecanlandı ve bıçak kasasına geçti. Cam panelli kapı, diğer dükkanlarda gördüğüm kırmızı kadife, manyetize vitrinlerin hiçbir duruşu olmadan dağınık bir bıçak kitaplığını göstererek açıldı. Bıçak yığınlarını elden geçirdi, elinden küstah ve dolaba bir kravat diken biri kadar tanıdık geldi.
Yığından tam olarak aklımda olan bir bıçak çıkardı. Önümdeki tezgaha koydu ve bunun, çiğ balık gibi hassas şeyleri kesmek için özel olarak yaratılmış bir tür bıçak olduğunu açıklamaya başladı - eğer başka bir şey için kullanılırsa, olağanüstü sertliği onu ufalanmaya ve çatlamaya meyilli hale getirdi.
Bıçak yağlanmıştır, bu da yüksek karbonlu çeliğin uzun süre kullanılmadığında paslanmasını önler. Üzerlerine bulaşan yağı çözmek için parmaklarımı birbirine sürdüm.
"Bu bıçak 1973'te veya belki 74'te yapıldı. Her durumda, yaklaşık 40 yıl önce. "
25 yaşındaydım ve ani bir küçülme hissettim. Adam, dükkan ve hatta bıçak, tarihlerinin ağırlığını ve büyük kısmını yaydı. Saygı dolu sözler mırıldandım ve sonra, azalan varlığımı yeniden ifade etme dürtüsü altında, bıçağın beyaz mı yoksa mavi çelikten mi yapıldığını sordum - bu renk, farklı sertlik derecelerindeki külçeleri sarmak için kullanılan kağıttan önemliydi.
"Hiçbiri!" Alay etti ve asgari kirlilikle ünlü İsveç çeliğinden başka herhangi bir şeyin elle dövülmesinin güvenilmezliğine karşı koymaya başladı. Oldukça saf bir temel malzemeyi oldukça saf bir işlemle eşleştirmek, benzersiz bir bıçak üretmeyi mümkün kılar. Yine de, gerçekten berbat etmek de mümkündür.
Adamın gözlerinin arkasındaki ışık şimdi tümüyle yanıyordu. Bire bir tutku kıvılcımları her an patlayabilir.
El ile bir bıçak döverken, ortaya çıkan bıçağı çok çeşitli faktörlerin etkilediğini açıkladı. Sadece sahtekârın becerisi değil, zanaatkarın mevsimi, nemi, sıcaklığı, yağışları, yükselmesi, ruh hali, öğle yemeğinde ne yemesi gerektiği, baş ağrısı olsun ya da olmasın ve diğer yüzlerce şey önemli olabilir. bitmiş ürün üzerindeki etkisi. El yapımı bıçakları bu kadar özel yapan da budur. Tüm bu faktörler bir araya gelerek ya benzersiz bir şaheser olan bir bıçakla ya da makine presinin altında bir hayal kırıklığı yaratır.
Oldukça yaşlıyım. Aslında, daha önce bir kez öldüm, bu yüzden gerçekten kalitesiz bir şey satmaya kendimi getiremiyorum. "
Sonuç olarak, dükkanda, Okano’nun zihninde tutulan ideal bıçaktan biraz farklı bir şekilde ortaya çıkan, mükemmel şekilde işlevsel, kaliteli bir dizi bıçak vardı - omurganın genişliği biraz düşük olabilir veya çekiçleme işlemi sırasında bir yara izi görünebilir. Bunları daha düşük bir fiyata satmak istiyor. Yanagiba Elimde bir şaheser olmadığını söyledi, ama yine de bir basın tarafından üretilebilecek her şeyden çok daha üstündü.
Bıçağı tekrar kaldırdım, yetkin görünmemi sağlayacağını umduğum birkaç sahte kesme hareketi yaptım ve sonra diğer bıçakların karmakarışık yığınlar halinde olduğu bıçak kasasına göz attım.
"Oraya bakma," dedi Okano, "istediğin şey senin önünde." İşaret parmağını bana doğru bıçakladı ve sonra bileğini hafifçe sallayarak dolaptan çıktı. "Bunları düşünme."
"Bu bıçağı gerçekten beğendim," dedim saatime bakarak. Bir saatten fazla süredir dükkandaydık. Ama aynı zamanda başka ne türlere sahip olduğunuzu görmekle de ilgileniyorum.
Hayır, diye içini çekti. "Düşünmeyi bırakıp bunu satın almalısın. 13.000 yen bunun için çalmaktır. Hiçbir yerde böyle bir bıçak için böyle bir fiyat bulamazsınız. " Sesi ve yüzü bir satış yapma hevesinden daha yorgun görünüyordu. Tahta blok tezgahına yaslanarak oturdu.
Bu bıçak benim en iyi işim değil ama hem gençsin hem de yabancısın. Kaliteli bir bıçağa ihtiyacınız yok. Aslında bu bir israf. Ancak bu, herhangi bir standartta mükemmel bir bıçaktır. Bunu seçtim çünkü sana uyduğunu hissettim. " Bütün bunları, çocuklarına kendileri için en iyi olanı açıkça söylemekten bıkmış bir ebeveynden farklı olarak, yorgun bir ifadeyle söyledi.
Oldukça yaşlıyım. Aslında, daha önce bir kez öldüm, bu yüzden gerçekten kalitesiz bir şey satmaya kendimi getiremiyorum. "
"Üzgünüm," diye teklif etti Mariko çekingen bir şekilde. "Ölmekle ne demek istiyorsun?"
Yaşlı adam, ağırlığını arkasında kollarına koyarak arkasına yaslandı. "Geçen yıl kalbim durdu" diye açıkladı. Acil bir baypas için hastaneye kaldırıldı. Operasyon sırasında teknik olarak ölmüştü. Herhangi bir nedenle dürüstlüğünden şüphe duyuyorduk, gömleğinin boynunu aşağı çekti ve göğsünün ortasından aşağıya uzun, koyu bir yara açtı.
"Sonuç olarak, hayatım oldukça kısa," dedi, gömlek yakasının tekrar yerine oturmasına izin vererek, "özellikle bu bıçakların ömrüne kıyasla. Ve itibarımı kazandıkları için, en gurur duyduğum eserlerim dışında hiçbir şeyin dünyaya yayılmasına izin vermek istemiyorum. "
Bununla birlikte, ısrarı ve acı dolu coşkusuyla, bıçağı çoktan benim mülkiyetime almış gibi hissettim. Şimdi geriye kalan tek şey onu satın almanın formalitesiydi. Yine, gerçekten samimi mi yoksa gerçekten zeki mi olduğunu merak ettim.
Bıçağı satın almayı kabul ettiğimde Okano derin bir şekilde eğildi ve bana teşekkür etti, ancak şaşırmamış ve etkilenmemiş görünüyordu.
"Bıçağın üzerine ne kazınmasını istiyorsun?" O sordu. "Adınız?" Dükkanın adı zaten omurganın dibine kazınmıştı, ancak daha fazla yenilik yazıtına yer vardı.
"Demedim. "Adınız."
"Eh?" homurdandı. "Eğer öyle diyorsan." Ona bıçağı verdim ve nazikçe aldı ve yırtık pırtık mavi bir toz bezle kaplı tahta bloğunun üzerine koydu. Bıçağı yerinde tutmaya yardımcı olmak için kumaşın üzerine bir parça naylon ip gerildi ve bloğun her iki tarafına sabitlendi. Okano, küçük bir çekiç ve kare çivi büyüklüğünde ince bir metal keski ile çalışmaya başladı. Metodik bir şekilde ama stil ve güvenle çekiçleyerek yedi veya sekiz dakika çalıştı. Beklenmedik derecede çevik bir el ile işaret fişeklerine ve karmaşıklıklara çarpan uzun bir dizi, kavisli karakterler kazdı.
Mariko ve ben, ince hareketler ve metale çarpan metalin sesi tarafından emilmiş sessizce oturduk. Bitirdiğinde bıçağı onay için sundu. Parıldıyordu, taze yazıtlar loş ışıkta parlıyordu. Onu geri verdim ve o da arka odadan herhangi bir uyarı yapmadan ortaya çıkan genç bir kadına verdi. Onun kızı olduğunu tahmin ettim ama hiç konuşmadı ve onu böyle kabul etmedi.
Birkaç dakika sonra genç kadın bıçağıyla kutuya ve kağıda sarılmış olarak geri döndü. Küçük bir fatura destesini bununla değiştirdim. Mariko ve ben, bıçak ve hikayeleri için Okano'ya teşekkür ederek gittik. Gülümsedi ve başını salladı. "Kawaigattekudasai, ”Dedi biz çıkarken. Bunun ne anlama geldiğini anlamadım ama küçük, garip bir yayla minnettarlığımı ifade etmek için elimden geleni yaptım.
Dışarıda gökyüzü kapalıydı, cadde döşemesiyle eşleşiyor ve komşu tabelaların neon hacmi artıyordu. Aydınlatılmamış adı karosu altındaki Yasushige, sokağın karmaşasından tarihe çekilerek kararmış gibi görünüyordu. Otele varana kadar yağmurun duracağını umarak dar kutuyu kolumun altına sıkıştırdım.
Sonunda ne dedi, yakaladın mı? Diye sordu Mariko. Başımı salladım "Sanırım" kendine iyi bak "demek ama gerçek anlamı İngilizce'de göründüğü kadar sıradan değil. Bu kelimeyi değerli bir mülke sahip birine emanet ederken veya bir çocuğa bakmak için kullanırız. Kelimenin tam anlamıyla "lütfen şefkatli olun;" lütfen sevin "anlamına gelir."