

1 - Daha önce sünnetten birinci delilde zikrettiğimiz Hatıb b. Ebi Beltea (r.a) hakkındaki rivayettir.
2 - Abdullah b. Hamid, Huzeyfe (r.a.)’dan şöyle dediğini rivayet etmiştir:
“Hissetmeden yahudi ve hristiyan olmaktan korkun.” Onu dinleyenler şöyle dediler: “Anladık ki o: “Ey iman edenler! Yahudi ve hristiyanları dostlar edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostudurlar. Sizden kim onları dost edinirse, şüphesiz o da onlardan olur. Muhakkak ki Allah, zalim kavme hidayet etmez.” (Maide: 51) ayetini kastediyor.”
3 - Mürtetlerle yapılan savaşlarla ilgili olarak siyer kitaplarında geçen Halid b. Velid ile Mecea b. Marara arasında geçen hadisedir.
Halid b. Velid (r.a) mürtet olan Beni Hanife kabilesine saldırdığında askerleri, içlerinde Mecea b. Marara’nın da bulunduğu Beni Hanife’den bir grubu tutukladılar.
Mecea, Halid b. Velid’e şöyle dedi: “(Müseyleme’yi kastederek) Ben O’na tabi olmadım. Ben müslümanım.”
Halid b. Velid ona: “Eğer müslümansan ve Müseyleme’ye tabi olmamışsan niçin gelişimi duyunca bana gelmek için yola çıkmadın veya Sümame b. Esel’in konuştuğu gibi konuşmadın” dedi.
Bu rivayete göre Halid b. Velid, Mecea’nın mürtedlerle kalmasını, zahire göre onların yaptığını kabul etmesi olarak değerlendirdi ve ona, buna göre muamele etti. Bu hüküm, daha önce zikrettiğimiz Kuran’dan on üçüncü delilden çıkan hükme uygundur.
4 – Sahabelerin, mürtedlerle yapılan savaşlarda Müseyleme’nin, Sicah’ın, Tuleyha’nın kavimlerine ve zekâtı vermeyenlere karşı gösterdikleri tavırları buna apaçık delildir.
Her kim, gerek onlarla aynı fikre sahip olması, gerek akrabalık bağından dolayı ve gerekse aynı kabileden olması sebebiyle onların tarafına geçmişse veya onlarla beraber savaşa katılmışsa işte o kimseyle diğerleri arasında hiç bir fark gözetmemiş ve haklarında araştırma yapmaksızın hepsine aynı hüküm vermişlerdir.
Bu ise; sahih inanca göre müslümanlara karşı savaşan kâfirlere yardım eden kimsenin kâfir olduğunu göstermektedir ve bu, sahabelerin inancında bir temel teşkil etmekteydi.
Mürtetlere yardımcı olanlar arasında onları destekleyen avamlar, kandırılmış ve cahil olanlar ve onların gerçek yüzünü bilmeyenler vardı elbette. Fakat sahabeler, onlara bilerek katılan ile bir tevile dayanarak veya cehaletinden dolayı katılan arasında bir fark gözetmediler. Hepsine aynı hükmü verdiler ve onların kâfir olduklarına hükmederek onları öldürdüler. Hanımlarını cariye, çocuklarını ise köle edindiler ve onlardan ölenlerin cehennemlik olduklarına şehadet ettiler. Ebu Bekir (r.a)’in mürtetlere takındığı tavır bunu apaçık göstermektedir.
Muhammed b. Ebi’l Vehhab mürtetlerden gerek Müseyleme’ye gerek diğerlerine tabi olanlar hakkında şöyle dedi:
“Cahil olsalar bile mürtetlere tabi olanlara mürtet hükmü verilmesi konusunda bütün alimler ittifak etmişlerdir. (Ed-Düreru’s-Seniyye c: 8 s: 118)