Fortunes Değişim
27 Eylül Pazar, Günışığı - Bu whiteout'ta artık emin olamayacağım. Fortunes değişiyor. İki gece önce sıcak su şişesiyle yattım. Şimdi, aynı şişenin, koltuk altlığımın çıplak derisine karşı karla tıka basa girdiğimde, suyun hayatta kalması için gereken karı eritebileceğimi umuyorum. Çadırı yavaşça kar yüküyle yavaşça gömüyorum ama kaybediyorum.
Bugün bir kez çadırdan ayrıldım. Kanoda ve suda depolanan eti gölden geri getirmeyi ve yavaş yavaş çadırı düzelterek kar yüküne karşı bir çözüm bulmayı umuyorum. Biri dışında hepsinde başarısız oldum. Rölyefime giden kano hareket etmemişti, ancak et çantada birlikte donmuştu ve ben büyük bir karibu jambonunu fırında kızartmak zorunda kaldım. Çılgınca bir hızda çalıştım, hızlı bir şekilde elimden gelen ellerimin donmuş eti sürüş rüzgârında taşımasından zarar görmeden önce bir miktarını serbest bırakıp çözemediğimi belirlemeye çalıştım. Ellerime bir miktar zarar gelmesini bekliyordum, ancak zarar için adil bir yardım alışverişi yapabileceğimi umuyordum. Eski Inuit tarzında çiğ donmuş eti ağızda küçük parçalar eriterek yiyeceğim. İki gün önce pişirdiğim rostoyu bu sabah bitirdim. Yeni oluşturulan kıyıdaki hızlı buzun bu rüzgarda bir sürahi su ve kar yağışı için geçmesi denemesi çok fazla risk teşkil eder. Buzun dengesiz olması gerekiyordu ve kıyı şeridinin derin suya ne kadar çabuk düştüğünü bilmenin hiçbir yolu yoktu. Islanma şansını almaya gücüm yetmedi ve düşersem buza geri çıkmak imkansız olabilir.
Dışarı çıksaydım, bıraktığımdan daha fazla sığınak olmadan, bu fırtınada bir sırılsıklam olmak hayatta kalmak pek mümkün görünmüyordu. Rüzgardaki çadır kapısını kapatmak için kavga ettim. Çadırın kapısını kapatmaya zorlamadan önce, kar içindeki her şeyi ince beyaz bir tozla kapladı. Dün gece rüzgâr çadırın üstünü neredeyse yüzüme bastırdı.
28 Eylül Pazartesi, Erken Öğleden Sonra - Dün gece rüzgarın düşeceği düşüncesiyle uyumaya gittim. Sabahları kalkıp kar yükünü çadırdan alıyorum, antre kullanımını geri alıyordum ve kahvaltı için kahve ve karibu içiyordum.
Ben korktum ve oldum. Kendimi dövüşü kaybettiğimi hissedebiliyordum. Kar, yoğun bir şekilde düşmeye başladı, naylon duvarları ıslak karla ağırlaştırdı, bu kasırga kuvvet rüzgarının lee tarafına düştü. Çadırın önündeki ve arkasındaki zeminin çoğu fırtınanın öfkesini hissetti ve en beyaz zemini kapladı. Çadırın içindeki biriken karların istiflenmesi ve duvarların ağırlıklandırılmasıyla çadır, daha az ve daha az nefes alan bir mezara benzemeye başladı. Soğuktan kaybediyordum.
Islak ayaklarımın en tehlikede olması gerekiyordu. Vücudumun diğer bölümlerinden belirgin şekilde daha soğuk hissettiler. Ellerim de kötüydü, ancak ellerimi koltuk altlarımın içine sokup, vücut çekirdeğimin sıcaklığına daha da yakınlaşabiliyordum. Ayağım için, onları dondan, nemli yün astarlardan Sorel Dominatörlerime kurtarmak için bıraktığım tek şeyi denedim. Nemli ve kısmen donmuş uyku tulumumun ilave ağırlığı ile bile, yün astarların yeterli olacağını bilmiyordum, fakat kalan tek şey onlardı. Kendimi rahatsız edici hissettirmeme rağmen, uyku tulumumdaki ve giysilerimdeki nem, beni biraz cesaretlendirdi. Herhangi bir donanımımın hala nemli ve donmamış olmasının tek yolu vücut çekirdekten çıkan ısıdan kaynaklanıyordu.
Sorel Dominator yün gömlekleri soğuğu geri döndü gibi görünüyor. Ayaklarım hala üşüyor, ama artık parçalarını donmak için kaybedeceğimi sanmıyorum. Koltuk altımın altına tutturulmuş bir Nalgene kavanozu içinde kar eriterek elde ettiğim su sadece birkaç yudum geldi. İki gün içinde dehidratasyon ve donmayı engellemek için yeterince su almadım. Günün aydınlığı içinde, dönen kumaştan bile dışarıdaki dönen karı görebiliyorum.
Büyük nehirleri derin havuzlarda dinlenirken, nehrin dibinde yükselen sis nehirimi bulmuştum. Ren geyiği ve büyük ayı ve dört çeşit kaz da oradaydı. Görünüşe göre burada ölecektim ve ölmeye hazır değildim. Eski bir Carly Simon şarkısından yanlış yazılmış kelimeler bana geldi, “Ah, anne, benim için bir dua et.”
Bu sabah şafakta rüzgâr biraz azalmıştı ve gökyüzü açılmaya başladı. Hareket etmeden önce güneşten daha fazla sıcaklık beklerdim, ama yükselen güneşe yükselen rüzgârın eşlik edeceğinden korktum. Kapıyı açtım ve dışarıya sürünmek için kardan bir delik açtım. Çadır duvarları, ıslak kar ağırlığının altında çöktü ve neredeyse nefes alma yerim yoktu. Bir saatten fazla zaman harcadım - sanırım, zaman ölçmek için hiçbir yolum yok - kar yükünü çadırdan çıkarmak için çalışıyor.
Kar, ana çadır ile sinek arasına dolmuştu, zemine aşırı su geçirmez bir naylon bariyer sürülerek çadırın üzerine çökmüştü. Su geçirmez bir çadır duvarına doğru bile uçmazsa, nem içeride yoğunlaşır. Ne zaman şiddetli rüzgarlar veya şiddetli yağışlar sineği ana çadır duvarına doğru bastırsa, nem içeri girer. Yalnız şiddetli çiy bu etkiyi yaratacaktır. Kar çadırını ana çadır duvarlarından temizlemek için, ana çadırdan sineği gönülsüzce açtım ve yerden aldım. Çadırdan kurtulduktan sonra gri naylon sinek kasırga kuvvet rüzgarında çırpılmış. Sinek soğuk parmaklarımdan kaymış olsaydı, gitmişti ve rüzgarın gücüyle kolayca kopabilmişti. Kar yükünü çadırın ana gövdesinden çıkarmak için koştum. Çadırın bir kısmı kar ağırlığında ve bir kısmı rüzgârda serbest esiyorsa, naylon doğal olmayan baskı altında kayabilir.
Vücudumun çekirdeği işten ısındı ama yün eldivenimin içindeki ellerim yoktu. Her on beş dakikada bir, çadırın içine süründüm ve paltoyu koltuk altlarına çıplak el koymaya yetecek kadar açtım.
Kar temizleme işlemini tamamladığımda, soba kullanacak kadar ıslah edilmişti. Gölden su almaya çalışarak kendimi ifşa etmeye cesaret edemedim. Karla kaplı yeni buz üstünde yürümek ölüm arzusudur. Daha yavaş eriyen kar yoluna gittim. Tencerenin yanmasını önlemek için Nalgene kavanozumda, kavanozun altında bulunan erimiş kardan, koltuk altında tutulan erimiş kar birikti. Soba mükemmel çalışıyordu ve gün boyu et suyunda sıcak kahve ve küçük karibu parçaları yedim.
Öğleden sonra - En azından o gün için yaşayacağım anlaşılıyor, çadırdaki zaman daha da zorlaşıyordu. Çadırı kısa bir yürüyüş için terk etmek hem kendimi hem de bu rüzgardaki çadırı tehlikeye atar. Öğleden sonrayı sahip olmak istediğim uzun silah listeleri yaparak geçirdim. Listeyi .22 Hornet'deki Model 70 Winchester veya Ainsley H. Fox yan yana 16 Ölçer gibi ezoterik sayılarla yükledim. Listede Colt Tek Eylem Ordular gibi tarihsel silahlar ve Amerikan kimliğinin bir kısmını temsil ettiği için seçtiğim ilk Winchester kolları vardı. Listem, tipik olarak kullandığım ve kullandığım 30-06 ve .35 Whel ve Remington Automatic 12 Gauges, Gov'ment Colts gibi cıvata hareketleri gibi tipik olarak kullandığım künt, kabaca verimli, ağır kalibreli modern silahlardan daha az sayıda içeriyordu. .45 ACP'de veya modern Smith & Wesson'da .44'lerde. Bir kereden fazla yıpranmış eski bir silah aldım ve bu silahı kullanan adamın nasıl biri olduğunu merak ettim.
Yıpranmış, çok kullanılmış silahlarımdan birini alarak, ileride bir erkeğin bir adamı hayal ettiğini ve belki de birkaç dakika boyunca silahın üzerinde aşınma izleri bırakan asıl sahibinin nasıl olabileceğini düşünerek düşündüm. Silahı ismimle eşleştirmesi pek mümkün olmaz. Böyle hayal edilmiş bir senaryo, hem hayali hem de ihtimal dışı olarak anladım. Sahip olduğum hiçbir şey normalin ötesine geçemez.
Düşünmeme izin vermediğim şey kadınlar, insanlar ve ilişkilerdi. Aylardır başka bir insanla konuşmadım. Sesim, kullanılmadığı zaman, sadece hasta bir şarlatandı. Kendi türümle ilişki kurma yeteneğimi kaybetmediğimden ya da daha fazla hayvan ve rüzgâra ait olmadığımdan emin değildim. Aşık olduğumdan beri çok uzun zaman olmuştu. O kızı gece ağlayarak bıraktım. Bir gelecek gördü. Sadece kendi ölümümün resimlerini gördüm, bu paylaşılacak pek bir şey değildi. Şimdiye kadar bu görüntüler sadece eksik oldu. Geleceği görseydim, sadece kısmi görüntüleri görmüştüm, ama beni yok etmeye yetecek kadarını bırakmadım.
Hareketleri sürdürdüm, hayatta kalmak için ne yapmam gerekiyorsa yaptım, ama bunun dışına çıkmadım.