We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Roma Camı - Tarih
Roma MS 63'te Suriye-Filistin'i fethettiğinde, yetenekli cam ustalarını Roma'ya geri getirdi. Bu zanaatkarlar, MS 1. yüzyılda Roma camının büyümesi için zemin hazırladı.
Roma cam nesneleri Roma İmparatorluğu'na yayıldı. Roma camı evsel, endüstriyel ve cenaze amaçlı kullanılmıştır. Kaplar birincil form olarak kalsa da, form dağarcığı genişledi. İsrail, Roma dışındaki en büyük cam üreticilerinden biriydi.
Başlangıçta, Roma camı Helenistik camdan ilham aldı. Zaman alıcı üretim teknikleri, camı lüks bir ürün haline getirmeye devam etti. Parçaların kalın duvarları vardı ve kapsamlı bir yenileme gerektiriyordu.
MS 1. yüzyılda Pax Romana sırasında teknolojik bir devrim meydana geldi. Daha ince cam, renksiz veya aqua cam üretimine izin veren cam üfleme popülerlik kazandı ve cam üretimi Roma İmparatorluğu'nun her yerine yayıldı. Cam ucuz, yaygın olarak bulunan bir malzeme haline geldi. Form çeşitliliği arttı ve mozaiklerin oluşturulması için cam tesseralar mevcuttu. Doğu dekoratif stilleri benimsendi.
Roma camcılığı MS 2. yüzyılda zirveye ulaştı. Döküm teknikleri tanıtıldı ve stiller bölgeselleşti. Cam kaplar metal kapların şeklini etkilemiştir. Konstantin'in Hıristiyanlığı kabul etmesinden sonra, cam üzerindeki pagan imgelerin yerini dini imgeler almıştır. Konstantin'in başkenti Konstantinopolis'e taşıması Doğu'da cam yapımını canlandırdı. 4. yüzyılın ortalarında, kalıp üfleme ara sıra kullanılıyordu.
Roma cam üretimi, bir miktar alümina, natron formunda soda (sodyum karbonat) ve kireç veya magnezyum içeren silis kumu gerektiriyordu. Roma camı ayrıca %1 ila %2 arasında klor içeriyordu.
Cam faktörlerinin yeri, cam yapmak için gerekli malzemelere erişim ile belirlendi. Çoğu natron Wadi El Natrun'dan geldi. Kırık cam geri dönüştürüldü. Eritme, küçük işletmelerde pişirme kaplarında, büyük fabrikalarda ise tank benzeri seramik kaplarda yapılırdı. Başlıca siteler Campania, Po Vadisi ve Roma'da bulunuyordu. Köln ve Rheinland ülkeleri ve Suriye'de cam işçiliği bulunuyordu.
Roman Glass Değeriniz ne kadar? Fiyat Rehberimizde daha fazlasını görüntüleyin.
İlgili Makaleler
Bu Hafta Sonu Küçük Bir İşletmede 10 Dolar Harcayın ve Prime Day'de Kullanmak için 10 Dolar Kredi Alın!
Yeni Film, Gordon Parks'ın Irkçılığa İlişkin Keskin Resimlerinin Sanatçı Kuşaklarını Nasıl Etkilediğini Gösteriyor
içinde bir rapor başına Le FigaroBurgonya'nın en eski Hıristiyan kiliselerinden biri olan Saint-Pierre l'8217Estrier yakınlarındaki Galya nekropolünde kazılar haziran ayından eylül ayının ortasına kadar gerçekleştirildi. Alanda yaklaşık 150 arsa ortaya çıkarıldı ve bunlar kumtaşı lahitler ile kurşun ve ahşap tabutların keşfedilmesine yol açtı. Bir çocuk için yapılmış küçük altın küpeler de dahil olmak üzere bir dizi değerli taş, mobilya ve mücevher de ortaya çıkarıldı.
Kasprzyk, "Bu istisnai ve son derece nadir keşifler, 4. yüzyılın başında erken yaşta Hıristiyanlaştırılan Autun aristokrasisinin incelenmesi için ilginç yollar" dedi.
11. yüzyıldan kalma bir bazilika ve manastırı içeren sitenin tamamı, zengin yerel ve bölgesel tarih deposu nedeniyle 1970'lerin ortalarından beri arkeologlar ve tarihçiler tarafından inceleniyor. 1979'da dini yapı tarihi bir anıt olarak belirlendi.
Cameo cam
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Cameo camZıt renkli cam bir arka plana karşı kabartma olarak oyulmuş renkli cam figürleri ve formları ile süslenmiş cam eşyalar. Bu tür mallar, iki kat camın birbirine üflenmesiyle üretilir. Cam soğuduğunda, yüzeyine istenen tasarımın kaba bir taslağı çizilir ve koruyucu bir balmumu kaplaması ile kaplanır. Cam daha sonra iç katmana kadar kazınır ve tasarım anahatları rölyefte bırakılır. Tasarımın detayları elle veya döner aletlerle oyulmuştur.
Ünlü Portland Vazoda örneklendiği gibi, ince kameo camı MS 1. yüzyılda Romalılar tarafından üretildi. Romalı cam oymacılar, opak beyaz cam parçalarını manuel olarak daha koyu bir arka plan cam tabakasına keserek bu tür parçaları yarattılar. 1876'da İngiliz cam ustası John Northwood, Portland Vazosunun bir reprodüksiyonunu yarattı. Bu başarı, diğer cam oymacılarına minyatür cam eşyalar yapma konusunda ilham verdi ve bu cam formunun yeniden canlanmasını başlattı. Ayrıca bu sıralarda Émile Gallé Fransa'da kameo camı ürünleri üretmeye başladı. Parçaları, çiçek ve hayvan temsilleri de dahil olmak üzere zarif doğal formlara sahipti.
Bu makale en son Dijital İçerik Yöneticisi Alison Eldridge tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Portland Vazo nasıl yapıldı? Yeni kanıtlar uzun süredir devam eden teorilere meydan okuyor
British Museum'un ödüllü eserlerinden biri olan Portland Vazo, en sıradan müze tarayıcısını bile bir tuğla duvar gibi durdurabilecek kadar çarpıcı bir sanat eseridir. Ama bu girift detaylı vazo tam olarak nasıl yapıldı? Avustralya Ulusal Üniversitesi Sanat ve Tasarım Okulu'ndan Doçent Richard Whiteley, 2000 yıllık vazonun nasıl yaratıldığına dair önceki teorilerin yanlış olduğunu ve daha muhtemel bir açıklaması olduğuna dair kanıtları olduğunu söylüyor.
Portland Vazo çok büyük değil (yalnızca 25 cm yüksekliğinde ve en geniş yeri 22 inç (56 cm) civarında) ama içine giren sanat ve işçiliği aşmak zor. 1.700 yıldan fazla bir süredir kopyalanamadı çünkü üretiminin sırrı kayıp bir sanattı.
Portland Vazo, Romalı cam üfleyiciler tarafından kameo camda yarım asırlık uzun bir yoğun deney dönemi boyunca, MS 25 civarında, 50 yıl önce yapıldı. Vazonun alt yarısını kaplayan üstte ince bir şekilde oyulmuş beyaz cam tabakası olan çok mavi, neredeyse kobalt bir cam gövdeden oluşur.
Portland Vazosunu yapmak için kullanılan yöntem neredeyse iki bin yıldır kayıp bir sanattı.
Dış katman, pastoral bir bahçe manzarasında altı kişiyi, bir Kerubimi ve bir yılanı göstermek için ince ayrıntılarla oyulmuştur. Pek çok teori ileri sürülmüş olsa da, deneklerin kim olduğu ve ne yaptıkları zaman içinde kaybolmuş bir sır olarak kalıyor.
Portland Vazosunun kökeninden veya amacından ya da 16. yüzyılda İtalya'da keşfedilmeden önce tarihinin ne olduğundan kimse tam olarak emin değil. En olası teori, daha sonra yeni bir taban yapmak için Kral Priam'ı tasvir eden bir cam plaka ile bir vazoya kesilen bir Roma cenaze amforası urn olmasıdır.
17. yüzyılda, 1784'te Portland Düşesi'ne satılmadan önce Barberini ailesine geçti. Daha sonra 1810'da Portland Dükü tarafından 1945'te vazoyu satın alan British Museum'a ödünç verildi.
Portland Vazo, yalnızca Keats'in "Ode on a Grecian Urn" adlı şiiriyle ve Josiah Wedgwood'un Jasperware'de kopyalama girişimleriyle değil, aynı zamanda 1845'te William Lloyd adında sarhoş bir İrlandalı üniversite öğrencisinin gittiği tuhaf bölümden de özel bir üne kavuştu. British Museum'da bir saldırıya uğradı ve vazoyu paramparça etti. İddianamedeki bir yazım hatası nedeniyle, Lloyd sadece vazonun içinde bulunduğu cam kutuyu kırmakla suçlandı ve üç pound para cezasına çarptırıldı.
Bir Roma kameo cam parçasının taranması
Bu vandalizm, 1948'de Viktorya dönemi onarım çalışmalarından kalan 37 parçayı içeren bir kutu keşfedildiğinde öğrenildiği gibi, vazoyu tekrar yapıştırmak için herkül gibi çabalarla sonuçlandı, ancak bu tamamen başarılı olmadı. Aynı yıl, başka bir restorasyon çalışması yapıldı, ancak 1980'lerde kullanılan yapıştırıcı, vazonun parçalanma tehlikesiyle karşı karşıya olduğu noktaya kadar bozuldu. Böylece 1988'de en son restorasyon projesi, yalnızca ultraviyole ışık altında sertleşen ve gerektiğinde daha sonraki herhangi bir tarihte çözülebilen yeni geliştirilmiş bir polimer yapıştırıcı kullanmaya başladı.
Yüzyıllar boyunca, Portland Vazo, kimsenin kopyalayamayacağı kadar gelişmiş bir teknik kullanılarak yapılan Roma kameo camının ilk örneği olarak kabul edildi. Bu öyle bir meydan okumaydı ki, 19. yüzyılda sırrı çözebilen herkese 1.000 sterlinlik bir ödül teklif edildi. Yarışma, cam üreticisi Philip Pargeter tarafından üç yılda kazanıldı ve aynı zamanda bir kopya daha yapıldı.
Portland Vazosunu oluşturmak için kullanılan çok genel yöntem, uzun bir mavi cam baloncuğu üflemek, hala sıcakken onu erimiş beyaz camdan oluşan bir fıçıya daldırmak ve sonra onları birlikte üflemekti. Ancak bu basit açıklama, parmaklarınızı deliklerde aşağı yukarı hareket ettirirken bir ucundan üfleyerek flüt çaldığınızı söylemek gibidir. Cam katmanların çatlamadan, kabarcıklanmadan ya da basitçe soyulmadan yapışmasını sağlamanın zorlukları nedeniyle süreç aslında çok daha karmaşıktır.
Soru şu ki, Portland Vazo aslında üflemeli bir cam hücresi mi yoksa başka bir şey mi? Whiteley, araştırmasının Roma kameo camının üflenmeyebileceğini, ancak pate de verre adı verilen soğuk presleme yöntemiyle yapıldığını gösterdiğini söylüyor. Bunda, ince öğütülmüş cam, arap zamkı ve su gibi bir bağlayıcı madde ile karıştırılır ve daha sonra bir kalıba preslenir. Kalıp daha sonra cam eriyene ve sertleştikçe kalıbın şekline uyana kadar bir fırına ısıtılır.
Whiteley, ANU Fizik ve Mühendislik Araştırma Okulu'nda Bilgisayarlı Tomografi tarayıcısı altında ANU Klasikleri Bölümü'nden bir parça Roma kameo camını inceleyerek, mavi ve beyaz katmanlar arasında sıkışmış hava kabarcıklarının şeklini, yönünü ve bileşimini görebildiğini söylüyor. bardak. Bunların şekli, üfleme camdan beklenecek olandan tutarsızdı.
Whiteley, "Camın içinde, presleme ve döndürme hareketinden kaynaklanan bir kabarcık konfigürasyonu gördük," diyor. arkadan granüller.
"Üflemeden bu büyüklükte ve düz şekilli bir balon elde edemezsiniz. Bununla ilgili en çarpıcı şey, boyutu ve düzlüğü değil, mavi camın granül beyaz cam lekeleriyle karıştığı bir bölüm bulduk. "
Pate de verre'nin Portland Vazosunu yapmak için kullanıldığı teorisi yeni değil. İlk kez 1990'larda Rosemarie Lierke tarafından öne sürüldü, ancak Whiteley, iddiayı destekleyecek fiziksel kanıtların ilk kez olduğunu söylüyor.
Whiteley, "Bu, insanların yanıldığını kanıtlamakla ilgili değil" diyor. "Bu, tarihi kayıtları düzeltmek ve 2000 yılı aşkın süredir kaybedilen bir tekniği yeniden canlandırmak ve restore etmekle ilgili."
Whiteley'nin bulgularını bu hafta British Museum'da tarihi bir cam işleri konferansında sunması bekleniyor. Bir gün uluslararası bir araştırma ekibinin Pate de verre kullanarak Portland Vazosunu yeniden yarattığını görmeyi umuyor.
Bonhams, 2000 yıl öncesine ait Roma vazosunun "neredeyse paha biçilemez" olduğunu söylüyor
2000 yıllık bir Roma vazosu, müzayedeci Bonhams'tan uzmanlar tarafından "neredeyse paha biçilemez" olarak nitelendirilen, türünün en önemli örneği olarak selamlandı.
Tarihçiler tarafından "muhteşem" olarak adlandırılmıştır, çünkü var olan tek tam minyatür vazodur ve onu diğer herhangi bir gemiden ayıran farklı tasarım özelliklerine sahiptir.
Vazo, MÖ 1. yüzyılın sonlarından MS 1. yüzyılın başlarına kadar uzanır ve 13 inç yüksekliğindedir.
Bugün sadece 15 diğer Roma kameo cam vazo ve levhasının var olduğu biliniyor, ancak bunun en iyi örnek olduğu söyleniyor.
Gemiler, Roma İmparatorluğu'nun en yetenekli ustaları tarafından üretilen, son derece sanatsal, lüks eşyalardı.
Bonhams uzmanı Julian Roup şunları söyledi: "Vazonun neredeyse paha biçilemez olmasının üç nedeni var.
"Birincisi, gezegende bu türden sadece 15 başka Roma gemisi var. İkincisi, üzerinde 30 figür var - önceki kıstas, yedi figürlü Portland vazosuydu.
"Bu da tamamlandı, ne kadar eski ve ne kadar kırılgan olduğu düşünüldüğünde inanılmaz. Üçüncüsü, figürlerin inanılmaz detayı ve işçiliği. Kas yapısı çok net. Sanatçı muazzam yetenekli olabilirdi.
"Bu, dikkatimizi çeken Avrupalı özel bir koleksiyoncuya ait. Şu anda satılık değil. Uzmanların incelemesi için çeşitli müzelerde gezdiriliyor. Ve buna şaşırıyorlar."
Bu tip vazo, kameo tarzı dekorasyon oluşturmak için soğutulduktan sonra kesilen, üstte beyaz bir katman olan iki kat kobalt mavisi camdan oluşturulmuştur.
Bir sözcü şunları ekledi: "Bu tür eşyaların sadece iki kuşaklık bir süre içinde üretildiği düşünülüyor. Şimdiye kadar en ünlü örnek British Museum'un elindeki Portland vazosuydu.
"Bu daha küçük, sadece 24 cm yüksekliğinde duruyor. Ayrıca tabanı eksik ve üç kez restore edildi."
Yakın zamanda tanımlanan vazonun, türünün diğerlerinden daha karmaşık olduğu söyleniyor Bonhams uzmanları, bu muhteşem eserin tarih kitaplarını minyatür vazolar üzerine yeniden yazabileceğine inanıyor.
Portland vazosunun aksine, hala tabanı ve alt kaydı vardır ve bu nedenle bu kapların arkeolojik anlayışına önemli ölçüde katkıda bulunacaktır.
Bay Roup, "Sonunda Bonhams'da sergilenecek ve belki gelecekte satışa sunulacak" dedi.
Cam Üfleme Tarihi
Cam üfleme, Suriyeli ustalar tarafından MÖ 1. yüzyılda Suriye-Filistin kıyılarında bir yerde icat edilen bir cam şekillendirme tekniğidir. Roma İmparatorluğu'nun kurulması bu yöntemle cam üretiminin motivasyonunu ve hakimiyetini sağlamış, üfleme camın günlük işlerde kullanılması yaygınlaşmıştır. Fenikeliler ilk cam atölyelerini İmparatorluğun doğu sınırlarında, çağdaş Lübnan, İsrail ve Filistin'de cam üflemenin doğduğu yerin yanı sıra Kıbrıs vilayetinde kurdular. Bu arada cam üfleme tekniği Mısır'a da ulaşmıştır.
Orta Çağ'da Venedik, cam yapımının önemli bir merkezi haline gelmişti. Ardından cam üfleme endüstrisi Murano adasına taşındı. Murano'lu Venedikli cam ustaları, cam üfleme, özellikle de kalıp üfleme tekniğini kullanarak kristalo, berrak, ince cam eşyalar ürettiler.
Zamanla bu sanat, dünyanın birçok yerinde, Çin'de, Japonya'da ve İslam topraklarında yayıldı ve her yerde yaygınlaştı.
1820'lerde sanayi, Suriyelilerin üfleme borusunu icat etmesinden bu yana en önemli yeniliği yaşadı. Bakewell, camın sonsuza kadar nasıl kullanıldığını değiştirecek olan sıcak camın mekanik olarak preslenmesi işleminin patentini aldı.
1890'dan sonra cam kullanımı ve imalat gelişmeleri çok hızlı bir şekilde arttı.
1903'te Michael Owens, günde milyonlarca ampul üretebilen ilk otomatik şişe üfleme makinesini tasarladı ve 1950'lerin sonlarında Sir Alastair Pilkington, günümüzde düz camın %90'ının üretildiği düz cam üretim yöntemini icat etti.
Cam üfleme, erimiş camın bir üfleme borusu veya üfleme borusu yardımıyla bir baloncuk veya parison içine şişirilmesini içerir. Cam üfleyici, cam ustası veya gaffer, cam üfleyen bir kişidir. Cam üfleme üç fırın içerir. İlgili başlıca araçlar, üfleme borusu (veya üfleme borusu), punty (veya pontil), tezgah, marver, bloklar, krikolar, kürekler, cımbız, kağıt ve çeşitli makaslardır.
Buluşun ardından onlarca yıl içinde çok çeşitli cam üfleme teknikleri geliştirildi. Metal üfleme borularının icadından önce, eski cam işçileri, kaynakların erişilebilirliği ve mevcudiyeti nedeniyle ağız üfleyiciler olarak da bilinen kil üfleme boruları yaptılar. Cam üflemenin iki ana yöntemi serbest üfleme ve kalıp üflemedir. Serbest üfleme tekniği, MÖ 1. yüzyılın ortalarından 19. yüzyılın sonlarına kadar cam şekillendirmede çok önemli bir yer tuttu ve günümüzde hala yaygın olarak kullanılmaktadır. Roma döneminde üretilmiş bir minyatür olan Portland Vazo bu yöntemin seçkin bir örneğidir. Kalıp üfleme, serbest üflemenin icadından sonra gelen alternatif bir cam üfleme tekniğiydi. Bu araçlar ve teknikler yüzyıllar boyunca çok az değişti.
Cam üfleme sanatı babadan oğula ya da ustadan çırağa geçerdi. Başından beri, cam yapımında kullanılan formüller ve prosedürler gizli tutuldu ve gizli tekniğin ifşa edilmesinin cezası ölümdü.
Cam üfleme tekniği 2000 yılı aşkın bir süredir kullanılmaktadır ve bu süre zarfında şimdiye kadar üretilmiş en iyi sanat eserlerinden bazılarını üretmek için çeşitli dönüşümler geçirmiştir.
Roma Cam Vazo - Tarihçe
Yazan: Habeeb Salloum/Katkıda bulunan yazar
"Bakmak! Bakmak! Cam üfleyicilerin nasıl güzel şişeler ve vazolar yaptığını görüyor musun?” Kızım, Birleşik Arap Emirlikleri'ndeki Dubai Alışveriş Festivali Fuarı'nda Suriyeli ustaların narin cam sanat eserlerini şekillendirdiğini izlerken heyecanlandı. Her gün bir süre durup bu zanaatkarlara ve ürünlerine aşık olana kadar eserlerini hayranlıkla izlerdim.
Şimdi, bir yıl sonra, cam üflemeyi doğuran şehir olan Şam'daydım, cam ustalarının erimiş kaynayan kumdan son derece çekici parlaklıkta mücevherler üretmelerine hayret ediyordum. Parlak mavi, altın, yeşil ve kırmızı renklerde çok çeşitli şişeler, lambalar, vazolar ve diğer nesneler çekicilikleri ile göz kamaştırdı.
de Tekiya Süleymaniye el sanatları pazarı, yakın Bab Şarkive eski Şam'ın diğer bölgelerinde, bu usta işi atalarından miras alan bu zanaatkarlarla konuştum. Hepsi el işleriyle gurur duyuyordu ve ürünlerine olan talebin devam etmesini bekliyordu. Bu ustalardan birinin sözleriyle, "Doğru biz geçmişten birer emanetiz ama tarihin çöplüğüne atılmadık."
Cam yapımı eski Mısır ve Mezopotamya'ya kadar uzanır. Yüzyıllar boyunca bu topraklarda cam, değerli taşların taklidi ile yapılmıştır. Ancak antik Suriye'de el yapımı cam sanatı gelişti ve köklü bir meslek haline geldi. Yaklaşık 4.000 yıl önce, Suriye kıyısındaki Sidon şehrinde, daha yaygın olarak Fenikeliler olarak bilinen Kenanlıların, güzel cam objeler yapma sanatını ilk keşfeden kişiler olduğuna ve daha sonra Suriye'nin bu sanatta önemli bir rol oynadığına inanılıyor. dünya çapında cam yapımı.
Klasik zamanlarda Şam, Sayda ve Tire'de gelişen bir cam endüstrisi vardı ve cam yapımının Akdeniz kıyılarında yayılmasının başlıca aktarıcıları Suriyeli tüccarlar ve denizcilerdi. Suriye'nin, Roma'nın dünya sahnesine çıkmasından çok önce bu ülkede uygulanan bir sanat olan camın keşfi ve altın kaplama cam eşya sanatı üzerinde hak iddia edebileceğine dair çok az şüphe var.
Suriye'den cam yapımı, Roma İmparatorluğu döneminde antik Çin'e ve Avrupa'ya yayıldı. İmparatorluğun çöküşüyle birlikte, Suriye dışındaki tüm eski illerinde cam üretimi öldü. İslam'ın yayılmasından sonra Suriye'de cam yapımı teşvik edildi ve ardından cam endüstrisi Müslüman yüzyıllarda gelişti. Emeviler döneminde (MS 660-750), Suriye dünyanın en büyük cam ihracatçısı oldu. 15. yüzyılda şehri yerle bir eden Asya'nın Tatar fatihi Timurlenk'in cam işçilerini başkenti Semerkant'a götürmesine kadar Şam dünyanın en büyük cam üretim merkezi olarak kaldı.
Hıristiyanlık döneminin başında Suriyeli ustalar tarafından üfleme borusunun icadı, cam imalatında devrim yarattı. O zamana kadar, nesneler oluşturmak için cam kalıplara döküldü. Üfleme ile hafiflik ve şeffaflığa sahip zarif nesneler yaratmak mümkün hale geldi. Şaşırtıcı bir şekilde, bu sanat zamanımıza kadar değişmeden kaldı. Suriye'de yaklaşık 2000 yıllık cam üflemeli nesneler şaşırtıcı derecede modern görünüyor.
İslam'dan sonra Suriye'deki Araplar, eski bir geleneğin mirasçıları, cam yapımını korudular. Manipülatif becerileriyle, cami kandillerinin üretimiyle ünlü oldular ve karakteristik bir cam süsleme stili geliştirdiler. Şişeler, vazolar ve diğer nesneler, zaman zaman altınla zenginleştirilmiş renkli emayelerde figür konularıyla boyandı.
Bununla birlikte, Avrupa cam endüstrisinin temelini atacak olan, Şam cam üretim tekniğinin Venedik'e tanıtılmasıydı. 13. yüzyılda Şam'ı ziyaret eden ve cam yapma sanatını öğrenen iki İtalyan kardeş, bu beceriyi yanlarında Venedik'e geri götürdüler ve dünyaca ünlü Venedik camı olacak olan şeyin temelini oluşturdular.
Yıllarca, Venedik'in ilk ürünleri taklit edildi ve çağdaş Suriyeli benzerlerinden neredeyse ayırt edilemezdi. 15. yüzyıla gelindiğinde, Venedikli cam ustaları Suriye emaye işleminde ustalaşmışlardı ve daha sonra Avrupa'da Suriye prototiplerinin güzellik, biçim ve süslemede yol göstericisi oldular.
Bugün, cam ürünlerin el yapımı, iki bin yılı aşkın süredir - üfleme borusunun icat edilmesinden bu yana değişmedi. Alkali ile alaşımlı silika, yüksek sıcaklıkta parlak kırmızı amorf bir malzemeye ısıtılır. Geçmişte, ansızın (öğütülmüş zeytin çekirdekleri) yakıt olarak kullanılmıştır. Ancak günümüzde, bir termal tuğla fırında ısıyı artırmak için dizel yakıt ve hava sıkıştırması kullanılmaktadır.
Amorf malzemenin yumuşak macunsu durumunda, usta malzemeyi üfleyebilir, damgalayabilir ve ince iplikler halinde çekebilir, damla veya kalıplara dökebilir, diğer cam parçalarını kaynaklamak için kullanabilir veya malzemeyi makasla kesebilir. Bitmiş ürünün parçalanmasını önlemek için, soğutma, birbirini izleyen soğutma odaları aracılığıyla aşamalar halinde ilerlemelidir.
Yüzyıllar boyunca Suriyeliler kreasyonlarını geliştirdiler ve elle üfleme cam endüstrisi gelişti. 1900'lerin başında sadece Halep'te 1.200 cam imalathanesi vardı. Ancak zamanımızda, zanaatı miras almış ve geçimini hala bu mesleği icra eden birkaç usta dışında, el yapımı cam sanatı ortadan kalkmaktadır. Geriye kalan bu zanaatkârların ürünlerinin bir kısmı ihraç ediliyor, ancak önemli bir kısmı, çoğunlukla yaz aylarında, turizm sezonunda yerel olarak satılmaktadır. Ziyaretçiler, el yapımı cam talebinin büyük bir yüzdesini oluşturuyor.
Yine de, bir dükkânı olan el-Kazzaz (Camcı) ailesi gibi geriye kalan birkaç cam ustası için her şey kaybolmaz. Tekiya Süleymaniye. Bu ürünler Suriye içinde ve dışında festival ve sergilerde talep görmektedir. Dubai Alışveriş Festivali'nde olduğu gibi ne zaman öne çıksalar, büyük kalabalıklar çekiyorlar. Genellikle ürünleri orman yangını gibi satıyor - Suriye'nin cam üfleyicilerinin öngörülebilir gelecekte bizimle olacağının gerçek bir göstergesi. Şam'da çalışırken izlediğim bir cam ustasının sözleriyle, “Korkmayın! Yüzyıllar boyunca burada olacağız.”
- 1 Yaygın bir inanç, İmparator Alexander Severus'un Monte del Grano, n (. )'deki mezarında keşfedildiğidir.
1 Portland Vazo 1810'dan beri British Museum'da sergilenmektedir. Başlangıçta Barberini Vazo olarak bilinen bu vazo, şimdiki adını 18. yüzyılın sonlarından 1945'e kadar sahibi olan Portland Dükleri ailesine borçludur. Kökeni, keşfinin koşulları ve süslemelerinin yorumlanmasının yanı sıra, anlaşılması zor olduğu kanıtlanmıştır ve kazılmasından bu yana, kabın tarihsel gerçekliğini, işlevini ve önemini kavramak için bu zorluk, bilim adamları üzerinde yarattığı büyüyü açıklayabilir. hem de genel halk. Bu aynı zamanda 18. yüzyılın en büyük İngiliz seramik üreticisi Josiah Wedgwood'un vazoyu, özünü ve yönünü belirlemeyi ve ardından yeniden yaratmayı amaçlayan teknik deneylerin temeli olarak kullanmasını da açıklayabilir. Bu makale, Wedgwood'un Portland Vazo kopyalarının hem orijinal vazonun ününü nasıl aktardığını hem de kendi başlarına sanat eserlerine yakın olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.
- 2 Jaffé David. “ Peiresc, Rubens, dal Pozzo ve 'Portland Vazo' ” . Burlington Dergisi. Cilt 13 (. )
- 3 Horace Walpole'un Mektupları . Londra, 1905, cilt. XIII, s. 308.
2 Portland Vazo 24,8 cm yüksekliğinde ve 17,7 cm çapında lacivert cam bir vazodur. 16. yüzyılın sonlarında Roma yakınlarındaki İmparator Alexander Severus'un mezarında keşfedildiği ve kül içerdiği söylenmektedir, ancak keşfinin koşulları belirsiz ve tartışmalıdır. Vazodan ilk olarak Fransız bilgin ve astronom Nicolas-Claude Fabri de Peiresc'in (1580-1637) arkadaşı Rubens'e gönderdiği bir mektupta bahsedilmiştir. 1599-1601 yılları arasında İtalya'da seyahat eden Fabri de Peiresc'e göre vazo o dönemde Kardinal Francesco Maria Del Monte'nin koleksiyonundaydı. Daha sonra, üyeleri arasında gelecekteki Papa Urban VIII olacak Kardinal Maffeo Barberini'yi de içeren etkili bir İtalyan ailesi olan Barberinis tarafından satın alındı. 18. yüzyılda, vazonun İskoç bir sanat tüccarı olan James Byres'e satıldığı iddia ediliyor. O zamanlar İngiltere'nin Napoli Bourbon Mahkemesi Büyükelçisi olan Sir William Hamilton, onu 1778'de Byres'ten satın aldı. İngiltere'ye geri getirdi ve 1784'te Horace Walpole'un “basit bir kadın” olarak tanımladığı dowager Portland Düşesi'ne sattı. ve sadece sarhoş boş vazolar 3 ” Ölümü üzerine, oğlu Portland 3. Dükü William Cavendish-Bentinck'e geçti.
3 Vazo her iki tarafta kulplarla donatılmıştır ve muhtemelen bir zamanlar bir kapakla donatılmıştır. Gövdesi beyaz camdan kabartma olarak kesilmiş mitolojik figürler ve sahnelerle süslenmiştir. Orijinal şeklinin bir amfora olması muhtemeldir, ancak ayağı belirsiz bir zamanda kırılmıştır. Vazonun üzerinde durduğu ve şimdi yanında sergilenen 12.2 cm çapındaki düz disk, bu noktayı kanıtlıyor gibi görünüyor. Gerçekten de daha sonraki bir tarihte yapıldığı düşünülür ve disk üzerindeki Frig başlıklı başlığın genellikle Paris'e ya da babası Priam'a ait olduğu varsayılır [Şekil 1].
- 4 Zanker, Paul. Augustus Çağında Görüntülerin Gücü . Michigan Üniversitesi Yayınları, 1990, s. 25
4 Vazonun iki yüzünün önemi daha az açıktır ve yüzyıllar boyunca kapsamlı bir şekilde tartışılmıştır, figürleri çevreleyen gizem vazonun itibarına katkıda bulunan kilit faktörlerden biridir. Hatta Portland Vazosunun frizinin “bir tür bilgili bulmaca [ve] sanatçı tarafından görüntünün çekiciliğinin bir parçası olarak kasıtlı bir belirsizliğin icat edilmiş olması gerektiği” olduğu öne sürülmüştür4.
- 5 Bu teoriyi ilk dile getiren Winckelmann'dı. Ashmole, Bernard. “ Limanın Yeni Bir Yorumu (. )
- 6 Ressam, Kenneth & Whitehouse, David: Roma Camı:İki Yüzyıllık Sanat ve Buluş . A Derneği (. )
- 7 Haynes, D.E.L. “Portland Vazosu”. Helen Araştırmaları Dergisi , 1964, 13-21. "Portland Vas (.)
- 8 Ashmole, Bernard. op. cit. s.3.
5 Çok çeşitli hipotezler arasında en yaygın olarak kabul edilen 'Yunan mitolojisi' teorilerinden biri Profesör Bernard Ashmole 5 tarafından geliştirilmiştir ve onu Kenneth Painter ve David Whitehouse 6 izlemiştir. İlk olarak, Ashmole, yaygın bir varsayımın 7 aksine, vazonun her iki tarafındaki sahnelerin gerçekten de iki ayrı sahne olduğunu ve sadece bir 8 olmadığını iddia eder:
Vazonun iki yanına dağılmış figürlerin dezavantajını aşmak için kendisinden (sanatçıdan) beklediğiniz kompozisyonun sürekliliğini vurgulamak yerine tam tersini yapmış ve sahneyi ortaya çıkarmış. her iki tarafta kendi kendine yeten, her birinde iki dış figür merkeze doğru dönük ve başlarını tutamağın diğer tarafındaki komşularından belirgin bir şekilde çevirecek şekilde. Sahneler arasında bir ağaç ve bir sütundan oluşan güçlü bir dikey bölme oluşturmuş ve hatta ilk resme daha yakın bir çerçeve oluşturmak için ayırıcı unsurlardan biri olan ağacı içe doğru bükmüştür. İki sahnenin sürekli olması amaçlanmışsa, kulpların altındaki yüzler daha fazla ve gereksiz bir kesinti oluşturur.
6 Bu, görünüşte vazonun iki yüzünü ayırmaya yarayan tava başlarıyla süslenmiş iki kulp tarafından da doğrulanmaktadır [Şekil 2].
7 Vazodaki ilk sahneyi [Şekil 3] inceleyen Ashmole, soldaki figürü Peleus olarak okur, bir kapıdan girerken görülür, bu da onun tanrılar dünyasına girişini sembolize ediyor olabilir, Peleus'un Thetis ile evlendiğinde yaptığı gibi . Bu, onun bu bilinmeyen dünyaya girmekte tereddüt ettiğini gösteren parmak uçlarında yürümesiyle daha da vurgulanıyor. Önünde, Peleus'a rehberlik ediyormuş gibi görünen aşkın sembolü olan yay tutan Eros'u ve Antik Yunan'da evliliklerin sembolü olan bir meşaleyi görebiliriz. Kabul işareti olarak Peleus'a elini uzatan kadının Nereus ve Doris'in kızı olan bir Nereid olan Thetis olduğu düşünülüyor. Anlaşmazlık tanrıçası Eris düğüne davet edilmediğinden, Peleus'la düğünü genellikle Truva Savaşı'nı hızlandıran olaylardan biri olarak kabul edilir. İntikam almak için sadece en güzel tanrıçaya verilecek altın bir elmayı yere attı. Bu durum, düğünde Afrodit'e altın elmayı Paris'in vermesi gibi, Paris'in Frig şapkalı başını temsil ettiği düşünülen vazonun temelindeki disk üzerindeki süsleme ile bir bağlantı sağlar. Truva savaşı. Ashmole için Thetis'in sevgilisi Peleus'a sırtını dönmüş olması, diğer taraftaki figürün, Poseidon'un varlığıyla açıklanabilir. İkincisinin tutumu endişe verici: Thetis'in babasından daha güçlü olacak bir oğul doğuracağını öğrenene kadar evlenme arzusunu dile getirmişti. Sonuç olarak, bir ölümlü ile evlenmek zorunda kaldı.
8 Vazonun diğer tarafında [Şekil 4], genç bir adam başı arkaya dönük bir sütunun yanında otururken, kayaların veya taşların üzerinde oturan bir adam ve bir kadın görüyoruz. Yorumunu kahramanın diğer tasvirlerine dayandıran Ashmole, bu figürü Akhilleus, Peleus ve Thetis'in ölümünden sonra annesi tarafından Karadeniz'deki Beyaz Ada'ya götürülen oğluyla özdeşleştirir. Kayalar veya taşlar, ada için metafor olarak durabilir. Ashmole, sağında, Aşil'i adada evlenen ve sönmüş bir meşaleyi baş aşağı tutan Helen'i, ölümün bir sembolü olarak tanımlar.
9 Sağdaki son figür, muhtemelen Afrodit olan bir asa tutan bir tanrıça gibi görünüyor. Ashmole, diğer sahnede kapıdan geçen Peleus'un bu seramik anlatının başlangıcını işaret ederken, bu statik, dikey figürün sonunu işaret ettiğini belirtiyor. Bu düzen, iki sahne arasında bir çeşit süreklilik sağlar, çünkü her iki taraftaki sahneler arasında belirgin bir denge fark edilebilir. Bu devamlılık, tanrıçanın ayaklarının dibinde büyüyen ve gövdesi ilk sahnede sütunun arkasına gizlenmiş olan bitki ile güçlendirilmiştir. Ashmole böylece sanatsal, mitolojik ve sembolik bakış açılarından tatmin edici olarak yorumunu haklı çıkarır:
10 Diğer tarihçiler, Portland Vazosundaki figürlerin farklı yorumlarını önerdiler, ancak Ashmole ile aynı fikirde olsak da olmasak da, unutulmaması gereken şey, vazodaki kabartmaların anlaşılması zor karakteri ve anlamlarını tam olarak tanımlamanın imkansızlığıdır. o zamandan beri uyguladığı büyüye katkıda bulunmuştur.
- 10 Rogers, Lucy. “ Bilim adamları neden Portland Vazo ile tarihlenemiyor? ” Gardiyan , Thursday 28 August 2003, (. )
- 11 Milligen, James. “ On the Portland Vase. ” Transactions of the Royal Society of Literature . vol.1, par (. )
11 Along with the difficulty of identifying its meaning, the vase has also proved impossible to date and the substance it is made of remained a mystery for many years, the dating difficulty being in fact linked to the nature of this substance. Indeed, carbon-dating, usually used for ancient artefacts, is of no use in this instance because the vase is not made of some sort of earth, but is a cameo glass vase. This has spurred controversy as to the date of the vase, with some scientists even stating that it was not a Roman-period vessel, but a 16 th century artefact10, and basing their claims on the Renaissance-style of the figures on the vase. The general theory is, however, that the vase was produced between the 1 st century BC and the 1 st century AD by craftsmen coming from Alexandria, the centre of glass production at the time. The vase was long thought to be a stone-vase, and it is apparently only in the 18 th century that its true nature was discovered, some even crediting Josiah Wedgwood with the discovery: “The substance of the vase is a vitreous composition in imitation of sardonyx and has been ably analysed and described by Wedgwood11.” Wedgwood himself does not mention this, though, but in a little booklet written in French and dealing with the vase he writes:
- 12 Wedgwood, Josiah. Description abrégée du vase de Barberini, maintenant vase de Portland, et de la m(. )
12 He also proceeds to describe the technique used, which had baffled experts when the vase was discovered. By Wedgwood’s time, i.e. the last quarter of the 18 th century, it was understood that the bas-reliefs were also made of a different layer of glass:
13 Wedgwood was able to study the vessel closely and write such a precise account because the Duke of Portland consented to lend it to him for a period of one year just three days after it came into his possession, in June 1786:
14 As soon as he got the vase, Wedgwood wrote to Hamilton, one of his most influential patrons, to ask for advice:
- 15 Letter from Josiah Wedgwood to Sir William Hamilton, Keele University, Mss E26-18976, 24 June 1786.
- 16 Watt and Priestley were both members of the Lunar Society of Birmingham, an informal learned societ (. )
15 Since the beginning of his career in the 1750s, Wedgwood had become the epitome of the ˈEnlightened’ entrepreneur. His faith in scientific progress, typical of the 18th century, and his close friendship with such renowned scientists as James Watt or Joseph Priestley 16 , spurred him to experiment ceaselessly with new materials. The Portland vase provided him with what he first viewed as a perfect opportunity to try and demonstrate his technical skills.
16 Copying the vase had indeed been Wedgwood’s intention ever since the sculptor John Flaxman Jr., who was to model the bas-relief figures on the vase along with Henry Webber, had mentioned it in a letter:
- 18 Nearly four years elapsed between his first experiments and the first perfect copy of the vase.
17 In March 1784, before selling it to the Duchess of Portland, Hamilton had presented the vase to the Society of Antiquaries, increasing its fame and the curiosity of the fashionable elites. The craze for antiquities, further spread by young men returning from their Grand Tour, was at its apex. Illustrations of the vase were present in L’Antiquité expliquée by Bernard de Montfaucon and had contributed to disseminating its reputation all over Europe. In 1786, Wedgwood, by then aware of the technical difficulties he would face, eventually and somewhat reluctantly embarked on a long 18 series of experiments to emulate the aspect of the vase:
- 19 Letter from Josiah Wedgwood to Sir William Hamilton, Keele University, Mss E26-18976, 24 June 1786.
- 20 The first glass copy of the vase was made at the end of the 19th century.
- 21 Letter from Josiah Wedgwood to Sir William Hamilton, Keele University, Mss E26-18976, 24 June 1786.
18 As Wedgwood was not planning to use the cameo glass technique20, he above all feared he would not be able to reproduce the transparency, delicacy and sense of perspective of the vase’s bas reliefs: “It is apparent, that the artist has availed himself very ably by the dark ground, in producing the perspective and distance required, by cutting the white away21…” The material he intended to use was jasperware. In 1772, as their company was facing a slump in its sales, Thomas Bentley, Wedgwood’s friend and partner, had suggested the creation of a new material to rekindle the customers’ interest. In 1774, Wedgwood came up with a biscuit, which he named jasperware and which proved an ideal base for the neo-classical designs and pastel shades made popular by James and Robert Adam. It took him another three years to perfect this new material but in 1777 he was able to launch its large-scale production:
19 By 1786, the technique of producing jasper was perfectly mastered. The difficulty, however, lay in its unpolished aspect, hence Wedgwood’s concern about his potential failure to make a faithful replica of the vase and its glossy surface.
- 23 Ibid.
- 24 “ An Attempt to make a Thermometer measuring the higher Degrees of Heat from a red Heat up to the st (. )
- 25 “ Several gentlemen have urged me to make copies of the vase by subscription, and have honoured me w (. )
20 The shape of the vase itself turned out to be another difficulty, as it was not as harmonious as could have been expected, and Wedgwood even wondered at some point if he should not try to improve it, asking again for Hamilton’s opinion: “ Would it be advisable, in these cases, to make any deviation from the original, or to copy as close as we can its defects as well as its beauties 23 ? ” Apparently following Hamilton’s advice, he finally decided against changing the shape of the vase and stuck to the original form. The colour of the original vase also proved tremendously difficult to obtain. Indeed, the Portland vase is of a very dark blue hue, nearly black. Wedgwood had developed black jasper, but to obtain a closer colour he needed to mix in some cobalt into the jasper. This was the biggest problem Wedgwood had to solve, along with that of firing. The temperature inside the oven was usually roughly estimated by the kiln-man, but the fragility of jasper and the task of copying this prestigious vase were too complex for such an empirical method. In order to solve these firing problems, Wedgwood used the pyrometer, an instrument that he had conceived to measure the heat inside the kiln and that he had presented to the Royal Society in 1782. 24 It consisted of two wooden rulers mounted on a baseboard. The rulers were half an inch apart at the top and one third of an inch apart at the bottom. One ruler was marked with a graduated scale. Specially designed clay cylinders of a specific size were fired and, while cooling, shrank proportionally to the heat they had been subjected to. They were then placed between the rulers, pushed along until they could go no further and the temperature the cylinder had been subjected to was read off the scale, in degrees Wedgwood. Despite using his pyrometer, it was only in September 1789, more than three years after being lent the vase, and after making a number of cracked or blistered copies that Wedgwood finally managed to create a satisfactory version of the Portland vase. The first vases thus produced were called ˈFirst Edition Vases’ and Wedgwood, after this long-awaited technical success, set out to transform it into a commercial one, on the advice of his most powerful patrons. Some of them had indeed expressed the wish to buy replicas of the vase even before Wedgwood set out on his task 25 .
- 26 Wedgwood had been a Fellow since January 1783.
- 27 Sir Joshua Reynolds’ certificate, 15 June 1790, quoted by Wedgwood, Josiah. Description abrégée du(. )
21 In October 1789, Wedgwood was able to send the first successful copy of the vase to his friend Erasmus Darwin. Never short of ideas for promoting his wares, Wedgwood presented another copy to Queen Charlotte on May 1, 1790 and then organized a private viewing of the vase at the house of Sir Joseph Banks, then president of the Royal Society26. The copy also received Sir Joshua Reynolds’ seal of approval as he wrote a certificate testifying that Wedgwood’s work was true to the original: “I can venture to declare it a correct and faithful imitation, both in regard to the general effect, and the most minute details of the parts27.” [Figure 5].
22 There are differences, though, between the original and the copy. The most notable one lies in the duller aspect of the jasper body of Wedgwood’s vase. Besides, for the same reason, Flaxman’s bas-reliefs, though perfectly executed, lack the transparency of the glass originals. The copy was however a technical success.
23 Financially, experimenting on the vase for three years had proved costly. But rather than waiting for immediate profits from his work, Wedgwood rather saw it as a kind of investment in what we would now call ˈResearch and Development’. Indeed, beyond the potential, but dubious, immediate benefit of selling the copies, what Wedgwood clearly had in mind was to take advantage of his contemporaries’ taste for antiques even though he did not necessarily agree with it, or even understand it:
- 28 Letter from Josiah Wedgwood to his partner Thomas Bentley, Keele University, Mss, E25-18271, 01/12/ (. )
24 By May 1790, Wedgwood had received twenty subscriptions for his version of the Portland vase. What must be kept in mind, however, is that the sales never covered the expense the copies had caused. Besides, the price tag of the vase, around £ 50, which did not even cover production costs, is likely to have been a powerful deterrent.
25 But the technical challenge, enhanced by the prestige of the vase, its mysterious origin and significance, turned Wedgwood’s undertaking into an unusual advertising campaign for his other more mundane products. Thus, the favourable reactions to the vase copies encouraged him to exhibit them in the rest of Europe, as many of his patrons, or prospective patrons, lived abroad. As a result, Wedgwood’s second son, Josiah II, embarked on a kind of promotional tour which lasted six months, from June till December 1790, presenting the vase to ambassadors or princes in The Hague, Amsterdam and Frankfurt among others. Few subscriptions were registered on the occasion but the impact on the image of the company was huge, reinforcing the status of Wedgwood as the supplier of ceramics to the nobility, which had been firmly established since he had become Potter to the Queen 29 in 1765.
- 30 The Portland vase was an exception: Wedgwood usually did not copy vases which had already been intr (. )
- 31 W. Hamilton & P. d’Hancarville, Antiquités étrusques, grecques et romaines, (4 vols). Naples, 1766- (. )
26 By copying the Portland vase, and more generally manufacturing artefacts inspired by Ancient Rome or Greece 30 , Wedgwood also put himself and his company on a par with those he named ˈthe Connoisseurs’, among whom was Sir William Hamilton. Indeed, just like Hamilton had had his collection described and illustrated by Pierre-François Hugues d’Hancarville 31 in 1766-67 in order to spread the taste for antiques in Britain, Wedgwood was achieving the same aim through his production. At least that was the excuse or pretext he gave for using Roman or Greek models which were highly fashionable, and for making separate copies of the figures on the Portland vase, which would then be applied to other objects:
- 32 Letter from Josiah Wedgwood to Sir William Hamilton, Keele University, Mss E26-18976, 24 June 1786.
27 Sceptics would of course argue with good reason that Wedgwood was just trying to make the most of his investment. It is nonetheless true that Wedgwood’s products had a huge influence in spreading classical taste, by making it accessible, via copies, to more people than the happy few who could afford to buy the original works. His copy of the Portland vase also contributed to the lasting popularity of the original. The celebration of the vase and its copy in a poem also helped keep the public’s interest alive.
28 Wedgwood had indeed sent the first perfect copy of the vase to his friend Erasmus Darwin in October 1789, but had already referred to the vase and its possible impact on a poet’s imagination in July of that year:
29 Darwin was at the time in the process of writing a long poem The Botanic Garden. Part I of the poem is entitled The Economy of Vegetation while Part II, published in fact before part I, is The Loves of the Plants. The latter celebrates the natural world while The Economy of Vegetation, with its stress on improvement and enlightenment, celebrates scientific progress and technological innovation, concentrating on mining and the use of minerals. It is thus no wonder if Darwin took up Wedgwood’s suggestion to include a few lines about his factory, aptly named Etruria, and the Portland Vase in his poem. The Economy of Vegetation is written in 1224 couplets, divided into four cantos on Fire, Earth, Water and Air. In canto II (Earth), Darwin wrote a section about Wedgwood and the Portland Vase:
- 34 Darwin, Erasmus. The Botanic Garden , Part II The Economy of Vegetation Canto II, lines 291-340. Lon (. )
30 We can spot several references to Wedgwood and his products. ˈEtruriaˈ (line 291) was indeed the name of his factory, built in 1768-1769. Erasmus Darwin had suggested it, as it was then commonly believed that the vases that were being excavated in Italy were Etruscan. ˈThe poor fetter’d slaveˈ line 315 refers to the cameo of a slave in chains, manufactured and distributed as of 1787 to promote the end of the slave trade. Finally, ˈPortland’s mystic urn’ is of course the Portland vase and from line 321 to line 340, Darwin describes the figures on the vase and gives his own interpretation. In the first American edition of Darwin’s Botanic Garden , William Blake engraved four views of the vase, which were published to illustrate a six-page note about the vase (note XXII) 35 . Even though Wedgwood could not anticipate this free advertisement of his work, as the American edition was published three years after he died, the huge success of Darwin’s poem may partially account for the lasting fame and popularity of the vase.
31 Wedgwood’s finest copies of the Portland vase marked the climax of his career36 and remain even now great technical achievements. They were not, however, works of art but copies, in a fabricated material, of a work of art which was itself imperfect in shape. The original vase nevertheless remains a powerful symbol of Britain’s craze for antiques in the 18 th century, while its copy symbolizes the Enlightenment faith in scientific knowledge and technical progress that could permit the present to emulate the past and turn its artefacts into commodities.
Referanslar
“Antipope.” 2020. Encyclopedia Britannica. Available at: https://www.britannica.com/topic/antipope
“Avignon Papacy.” 2017. Encyclopedia Britannica. Available at: https://www.britannica.com/event/Avignon-papacy
Fabietti, E., 2015. A Body of Glass: The Case of El licenciado Vidriera . Symplokē. Available at: https://muse.jhu.edu/article/605676/pdf
Meares, Hadley. N.D. The Delusion That Made Nobles Think Their Bodies Were Made of
Mikkelson, David. 2015. Orange Juice LSD Man . Snopes.com. Available at: https://www.snopes.com/fact-check/citric-acid-trip/
Poppick, Laura. 2017. Let Us Now Praise the Invention of the Microscope . Smithsonian
Speak, G., 1990. An odd kind of melancholy: reflections on the glass delusion in Europe (1440-