IndoDefence 2014 Expo & Forum, Endonezya'nın başkenti Cakarta'da silahlar, askeri teçhizat ve çift kullanımlı ürünler sergisini yeni bitirdi. Öykü Bu forum Avrupa-Avrupalı veya Arap IDEX gibi askeri-endüstriyel sergilerin arka planı üzerinde oldukça zayıf görünüyor. İlk IndoDefence, 2004'te yapıldı ve şu anki sergi üst üste altıncı oldu. Bununla birlikte, dünya silah piyasasındaki tüm trendleri hissetmek için en büyük önlemi veren Endonezya forumudur. Ne de olsa, dünyanın en dinamik olarak gelişen bölgesi askeri ve askeri-endüstriyel anlamda Asya-Pasifik bölgesinin tam merkezinde yer alıyor.
GÜÇ MERKEZİ MERKEZİ
Örneğin, Endonezya'nın kendisini ele alalım. Nüfus bakımından en büyük olan (yaklaşık bir milyar insanın dörtte biri) ve Güneydoğu Asya eyaletinin ülkesi olan bu ülke, Avrasya ve Avustralya arasında, Pasifik ve Hint okyanusları arasında önemli bir jeopolitik konuma sahip. Dünyanın en büyük yirmi ülkesinden biri olan bölgedeki en çok sayıya sahip Endonezya, silahlı kuvvetler (yaklaşık 450 bin kişi). Bununla birlikte, yakın zamana kadar düşük genel ekonomik gelişme düzeyi (dünyadaki ülkeler arasında kişi başına düşen ortalama GSYİH 3499 dolar - dünya ülkeleri arasında 115) devletin büyük çapta silah ve askeri teçhizat alımları yapmasına ve ulusal makine binasının kendi askeri güçlerini sağlamadaki zayıflığına izin vermedi. miktarları.
Sonuç olarak, Endonezya en büyük askeri teçhizat ithalatçıları arasında değil ve ülkenin silahlı kuvvetlerini iyi donanımlı olarak sınıflandırmak zor. Yalnızca Güneydoğu Asya ülkeleri arasında bile, Endonezya, Singapur, Malezya ve Vietnam'ın arkasında önde gelen silah ithalatçıları listesinde yalnızca dördüncü sırada yer almaktadır. Ayrıca, Endonezya'nın yurtdışından silah alım hacmi, 2008'in küresel ekonomik krizinin ve hatta 1997'in önceki Asya ekonomik krizinin etkilerinden etkilenmiştir. O zaman Endonezya sipariş edilen ithalat sistemleri için ödeme yapamadı ve güvenilmez bir ithalatçı olarak ün kazandı.
Son olarak, düşük ekonomik kalkınma ve nüfusun yoksulluk düzeyi nedeniyle, Endonezya, askeri harcamaların artmasıyla ekonomik sorunların ağırlaştığı ülkelere silah tedarikinin sınırlandırılması çağrısında bulunan askeri ürünlerin ihracatı konusundaki Avrupa Birliği Kanunu hükümlerine girmektedir. Bu nedenle, örneğin, yakın zamana kadar, Almanya ve İsveç, Avrupa’ya olan ilgisinin varlığına rağmen, askeri ürünler ihraç etmek zorunda kalmadı. silahlara bu ülkeler
Sonuç olarak, Endonezya ordusu hala önemli miktarda eski ekipmanlarla silahlandırılmıştır. Örneğin, yakın zamana kadar, ülkenin tank filosunun temeli hafif Fransız AMX-13 idi. Zırhlı personel taşıyıcı filosunun özü, 50'lerde geliştirilen Fransız AMX-VCI'lerden oluşuyor ve Sovyet BTR-40'lar hala hizmet veriyor. Vietnam Savaşı gazileri, zırhlı araçlar Cadillac Gage Komando - hala istihbarat birimleri filosunun belkemiği. Ülkenin silahlı kuvvetlerinin seçkinleri - Deniz Piyadeleri unutulmuş yüzen gemilerle silahlandırıldı tanklar PT-76 ve zırhlı personel taşıyıcıları BTR-50. Kısacası, sağlam bir müze sergisi. Birisi, zırhlı araçların bir deniz gücü için önemli olmadığını söyleyebilir. Endonezya Donanması da nadiren dolu. Yüzey kuvvetleri Ahmad Yani tipi fırkateynlere dayanmaktadır - 80'lerde Hollanda'nın eski metropolünden inşa edilen Van Speijk tipi fırkateynleri uzak 60'larda inşa edilmiştir. Silahlanma açısından sadece Hava Kuvvetleri nispeten modern olarak adlandırılabilir (Su-30, Amerikan F-16), ancak hizmette olan modern araç sayısı, komşu küçük Singapur'un hava kuvvetinden bile çok daha düşüktür.
Yani yakın zamana kadar öyleydi. Bununla birlikte, ekonomik gelişme ve krizlerin etkilerini aşma ile Endonezya, silahlı kuvvetlerini modernize etmeye ve kendi askeri-sanayi kompleksini konuşlandırmaya ve iyileştirmeye başladı. Son yıllarda, Endonezya, 36 muharebe ve 16 muharebe eğitim uçağı, çeşitli tiplerde 40 helikopterlere, dört amfibi hücum gemisi, dört korvet, yüz tank, yüz piyade savaş aracına sahip oldu. Üç denizaltı, iki fırkateyn yapımı için imzalanan sözleşmeler. 2013’te, Endonezya’nın silah ithalatında önemli bir (yılın 2012’in hacmine göre üç katından fazla) bir büyüme vardı ve askeri ihalelerde daha fazla artış yapmak için her türlü sebep var.
Yeni umutları gören, fakir ülkelere silah temin etmeme konusundaki yüksek prensipleriyle Almanlar ve İsveçliler anında ayrıldılar. Birincisi, 104 tank Leopard 2 ve 50 BMP Marder'ı koydu ve ikincisi, Endonezya'da hala büyük başarıları olmamasına rağmen, şu anki IndoDefence'e tüm Batı ülkeleri arasındaki en büyük sergi oldu.
Ve Endonezya'nın militaristik patlamasının bir şekilde Güneydoğu Asya ve bir bütün olarak Asya-Pasifik bölgesi için karaktersiz olduğu söylenemez. Ülkenin tüm komşuları askeri harcamalarını arttırıyor ve Endonezya'nın alımlarının artması, büyük olasılıkla potansiyel rakiplerin silahlı kuvvetlerindeki önemli bir artışa bir cevap: Singapur, Avustralya, Vietnam ve tabii ki Çin. Bu, IndoDefence sürecinde açıkça ortaya çıkan silah piyasasının yeni trendidir - birkaç on yıl önce periferik ve tavizsiz kabul edilen ulusal pazarlar şimdi tüm küresel silah üreticileri için lezzetli bir morsettir. Hızla büyüyen ülkelerin hızla büyüyen ekonomileri sayesinde, hükümetleri geniş çaplı alımlar için fon aldı ve aralarında pek çok çelişki bulunan bölgedeki yaklaşık karşılaştırılabilir birkaç oyuncu bulunması, bölgesel silahlanma yarışının yeni turlarına neden oldu. Endonezya dili için, Malezya dili için, Vietnamlılar şiddetli bir rekabet mücadelesinin yaşanmasını emreder. Ayrıca, bu koşullarda Endonezya'nın ordusunda çok sayıda eski silah ve teçhizatın hizmette olması, potansiyel tedarikçiler için ilave bir pazar avantajı, pazar avantajıdır.
TEKNOLOJİ TALEP
Ancak, Asya’da hazır silahların ve askeri teçhizat sistemlerinin satılması, neredeyse imkansız hale gelecektir. Bölgedeki tüm kilit ülkelerin hükümetleri kendi askeri sanayilerinin gelişimi için program ve stratejiler benimsemiştir. Bunun için ülkelerin teknolojiye ihtiyacı var. Silah sistemlerini ve askeri teçhizatı kendi başlarına tamamen geliştirmek uzun ve pahalıdır, kendi mühendislik okulumuza ihtiyacımız vardır, bu da hem orta hem de yüksek teknikte güçlü bir eğitim sistemi anlamına gelir. Tek bir çıkış yolu var - üretimleri için teknoloji satın alınan ekipman ve silahlarla bir araya gelmek. Bu nedenle, çoğu durumda, teknoloji transferi silah anlaşmaları için gerekli bir şarttır.
Pek çok ülkede, yasaların dengelenmesi yasa ile belirlenir: işlemin hangi bölümünü alıcı ülke endüstrisi tarafından yürütülecek. Bu sayede, yerel endüstri gerekli teknolojileri edinir, seri üretimi organize etme deneyimi ve üretim süreçlerini optimize etmek için gelişmiş yöntemler sunar. Sonuç olarak, birçok yeni sanayileşmiş ülkenin askeri sanayisinin evrimi hızla ilerliyor, bazen bir devrime dönüşüyor. Birkaç yıl önce, “Endonezya’nın askeri-sanayi kompleksi” ifadesi saçma geldi ve şimdi Endonezyalılar silahlı kuvvetlerini donatmak için bir dizi önemli nişi bağımsız olarak kapatabiliyorlardı. Örneğin, devlete ait Endonezya şirketi PT Pindad, çok çeşitli küçük silahlar, mühimmatlar ve zırhlı araçlar üretiyor. IndoDefence-2014’te Pindad, 122x6 şasisinde 6-mm Rantis roketatar sistemini kendi üretiminin Rhan füzeleri ile tanıttı. Bir diğer sergi galası, 90 mm tüfekle donatılmış Badak zırhlı ateş destek aracı. Birkaç yıl içinde, Endonezyalılar tekerlekli zırhlı araçlardaki silahlı kuvvetlerinin ihtiyaçlarını kendi başlarına karşılayabilecekler.
Dahası, Endonezya Asya-Pasifik bölgesinin askeri-sanayi lideri olarak adlandırılamaz. Güneydoğu Asya'da bile, askeri-endüstriyel komplekslerinin geliştirilmesinde çok daha gelişmiş ülkeler var, örneğin Singapur. Küçük devlet, bölgedeki en güçlü ve en donanımlı silahlı kuvvetlere sahip ve Singapur endüstrisinin ekipmanlarındaki payı, uzun zamandır ithalat payının önüne geçti. Singapur şirketleri kendi piyade savaş araçlarını, ağır tekerlekli zırhlı personel taşıyıcılarını, topçu sistemlerini geliştirdiler. Singapur'daki kendi tersanelerinde, dış yardımla birlikte, bütün fırkateyn serilerini (Zorlu tipte) ve iniş gemi rıhtımlarını (Dayanıklı tipte) inşa ettiler.
İthalatla elde edilen teknolojiler nedeniyle kendi askeri sanayimizin gelişmesi, Asya'daki tüm sanayileşmiş ülkeler için genel bir eğilimdir. Herkes Çin endüstrisinin başarılarını biliyor, bu makalenin kapsamı dışına Çin'i götürmeme izin verin. Ancak Asya'nın başka yeni askeri-sanayi güçleri var.
Güney Kore'nin başarıları çok etkileyici görünüyor. Şimdilik Koreliler Amerikan askeri yardımı ile tedavi edildi - önemli askeri harcama yapma gereğinin olmayışı, Kore "ekonomik mucizesinin" ana faktörlerinden biriydi. Kendi askeri-sanayi kompleksimizi geliştirme ihtiyacı, 1970’lerin ortasında Güney Kore’nin liderliği tarafından ortaya çıktı. ABD, daha sonra hedeflerinden biri, Amerikan askeri birliklerinin Kore Yarımadası'nın güney kısmından kısmen çekilmesi olan askeri çatışmalara doğrudan Amerikan askeri katılımını azaltmak olan “Nixon Doktrini” adını verdi. Aynı zamanda, ABD’nin askeri yardımları, Güney Kore’nin devlet bütçesinin 7 döneminde 1970’e oranla daha fazla artmasına neden olan kredi ve nakit olarak askeri teçhizat temini ile yavaş yavaş değiştirilmeye başlandı.
Kore liderliğinin tepkisi, kendi askeri-sanayi kompleksinin geliştirilmesi için 1977'de kabul edilen programdı. En yüksek teknoloji ürünü modeller (savaş) hariç olmak üzere, ülkenin her türlü silahın üretim ihtiyaçlarında kendi kendine yeterlilik kazanmasını öngördü. havacılık ve füze silahları. Mümkün olan en kısa sürede, ABD lisansları altında mühimmat, küçük silahlar ve topçu sistemlerinin üretimi başlatıldı. Gerekli deneyimi kazandıktan sonra, Kore endüstrisi kendi tanklarının üretimine, uçakların, gemilerin ve gemilerin eğitimine geçti ve savaşçıların, savaş helikopterlerinin ve denizaltıların lisanslı üretimine hakim oldu.
Yurtdışındaki tüm büyük silah alım işlemlerinin uygulanmasında en azından kısmen teknolojilerin transferi için zorunlu bir şart olan kısa sürede bir askeri-sanayi kompleksi oluşturmak için tek bir reçete var. Ayrıca, bu koşul bir süper güç tarafından bile yürütülebilmek için zorunludur. Bu nedenle, Güney Kore'yi ABD F-35 programına katmanın ön koşulu, üretim teknolojilerinin transferiydi. İşlemin bir tarafı olan Amerikan şirketi Lockheed Martin, yarım milyon sayfa teknik belgeyi, 16'in yıllık mühendislik ve tasarımına eşdeğer olan F-35, F-22 ve F-300'e aktardığını açıkladı. Teknolojilerini paylaşmaktan hoşlanmayan Amerikalılar, böyle bir adım atmaya zorlandılar; böylelikle Kore'ye savaşçıların tedarik anlaşması Avrupalı rakiplere gitmeyecekti. Ve şimdi Güney Kore, elde edilen teknolojilere dayanarak, K-FX programının bir parçası olarak kendi modern savaşçısını tasarlamaya başladı. Henüz beşinci nesil değil, artık dördüncü nesil değil, bu da havacılık güçlerinin listesinin yakında yenileneceği anlamına geliyor.
YARIŞMA
Asya askeri endüstrisinin artan yeteneklerinin doğrudan bir sonucu, silah pazarındaki rekabetin sertleşmesidir. Savunma kabiliyetini sağlamak için Silahlı Kuvvetlerinin ihtiyaçlarını kapatmak önemlidir, ancak ekonomi için yurtdışına silah sağlamak daha önemlidir. Burada, silah piyasasının, devletlerin ulusal güvenlik çıkarlarına ait olduğunu, hiçbir şekilde Dünya Ticaret Örgütü'nün kurallarına uymadığını dikkate almamız gerekir. Neredeyse kural yok. Üreticiler için doğrudan devlet teşvikleri? Lütfen. Damping? Soru değil Sert devlet korumacılığı, pazarlarının korunması? Tabii ki! Devletin toplumsal ısınmayı yavaşlatması ve yüzlerce iş yaratması gerektiğinde, en kısa yol askeri-sanayi kompleksidir. Ancak, pazarı her zaman küçüktür ve ulusal üreticiler ihracatın yollarını aramaya başlar. Devletler, piyasadaki şirketlerini desteklemek için kaynak ayırmazlar, çünkü ihracat siparişleri öncelikle askeri-sanayi kompleksinin verimliliğini artırabilir, silah sistemleri ve askeri teçhizat tasarlamanın ve seri üretime hakim olmanın maliyetini dengeleyebilir. İkincisi, askeri-sanayi kompleksi, elektronik sanayi, metalurji, makine-takım yapımı ve diğer sanayileri yukarı çekerek askeri üretimdeki yatırımların çarpıcı etkisini yaratarak uzun işbirliği zincirini kendi arkasına çekiyor.
Sonuç olarak, silah piyasası zorlaşır ve daha rekabetçi hale gelir ve üzerinde birçok yeni agresif oyuncu belirir. Bu eğilim IndoDefence-2014 tarafından açıkça gösterilmiştir. En büyük köşkünün ABD süper gücünde olduğunu düşünüyor musunuz? Hayır, Amerikalılar bölgedeki iyi bir talebin olduğu birkaç sistem getirdi, örneğin tanksavar kompleksi Javelin. Sence rusya Birkaç mükemmel renkli standımız vardı ve serginin Rus kısmı şüphesiz en çok ziyaret edilenlerden biriydi. Elbette, serginin Rus kısmı diğer eski askeri-sanayi güçlerinin sitelerinden daha üstündü: Fransa, Almanya ve Büyük Britanya. Bununla birlikte, listelenen tüm maruz kalmalar Güney Kore pavyonundan daha küçüktü. Ve bu şans eseri değil - son yıllarda Güney Kore, Endonezya pazarına silah ihracatçısı listesinde lider konumunda bulunuyor. Askeri-endüstriyel komplekslerinin güçlü devlet desteği sayesinde Koreliler çok sayıda büyük ölçekli ihracat başarısı elde ettiler.
2004 yılında Kore-Endonezya askeri-teknik işbirliğinde bir atılım gerçekleşti. Daha sonra Güney Kore tersanesi Daewoo Gemi İnşa ve Deniz Mühendisliği (DSME), Endonezya Savunma Bakanlığı'ndan, Almanya'dan satın alınan 209 yılında inşa edilen bir Tip 1981 denizaltı olan dizel-elektrikli denizaltı (dizel-elektrikli denizaltı) Cakra'nın modernizasyonu için bir sözleşme aldı. Koreliler de bu tekneleri inşa etmek için Almanlardan bir lisans aldı (Korece Chang Bogo). Kısa süre sonra yeni başarı izledi - Güney Koreli şirket Daesun Shipbuilding & Engineering Co. Endonezya Donanması için dört Makassar tipi helikopter çıkarma gemisinin inşası için bir sözleşme aldı. Ayrıca, ilk iki gemi Güney Kore Busan'daki bir tersanede ve geri kalan iki gemi Surabaya, Endonezya'daki PT PAL tersanesinde inşa edilecek. Bunu Güney Koreli zırhlı personel taşıyıcıları, obüsler, eğitim uçakları satın aldı. Aralık 2011'de Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering, üç Geliştirilmiş Chang Bogo sınıfı dizel-elektrik denizaltısının yapımı için 1,07 milyar dolarlık bir sözleşme kazandı. Sualtı gemi yapımı alanında önde gelen güçlerin katıldığı yarışmayı Kore önerisinin kazandığı belirtilmelidir: Fransa (DNCS / Scorpene), Rusya (Proje 877/636 denizaltı) ve Almanya (Howaldtswerke-Deutsche Werft / Type 209). Son olarak, Temmuz 2010'da Endonezya, Güney Kore KAI KF-X savaş uçağı geliştirme programına katıldı ve Endonezya Hava Kuvvetleri için uçağı üretme lisansı karşılığında projeyi% 30 oranında finanse etmeyi kabul etti. Bu iddialı programın başarısı, Güney Kore ve Endonezya'yı havacılık güçleri arasına yerleştirecek.
Korelilere ek olarak, silah piyasasında sergide çok aktif olan başka yeni oyuncular da vardı. Müslüman ülkeler arasında askeri teknik işbirliği geliştirme fikrini destekleyen Türkler tarafından büyük bir sergi sunuldu (Endonezya nüfusunun çoğunluğu, komşu Malezya gibi, Müslümanlar). Bahsedilen Singapur güçlü bir şekilde temsil edildi.
Silah sistemlerinin geliştirilmesi ve üretilmesinde işbirliğinin gelişmesinin Güneydoğu Asya'da son yıllarda yeni bir bölgesel eğilim haline geldiği belirtilmelidir. Mayıs ayında 2011, Malezya ve Endonezya, ASEAN üye ülkelerinin (ASEAN Savunma Sanayii İşbirliği, ADIC) askeri-teknik işbirliğini geliştirme planlarını duyurdu. Programın amacı, Güneydoğu Asya ülkelerinin bölge dışından 25 milyardan 2010'a 12,5 milyardan 2030 milyara çıkarmasıdır. İthalat ikame görevlerini çözmenin yanı sıra, ADIC programının iki Müslüman ülkenin askeri-sanayi kompleksinin, yüksek teknoloji ordusu ve Singapur'un askeri-sanayi kompleksiyle ve PRC'nin büyük ölçekli askeri-sanayi gücüyle yüzleşme çabalarını birleştirmeyi amaçladığı açıktır.
Bu ülkelere ek olarak, fuarda Brezilya, Güney Afrika ve Hindistan iyi temsil edildi. Hindistan fuarının merkezi kısmı, Rus-Hindistan ortak girişimi BrahMos'un ürünleri tarafından işgal edildi - “eski” silah ihracatçısından teknolojilerin alınması nedeniyle piyasada yeni bir oyuncunun ortaya çıkmasının bir başka örneği. Bu arada, Endonezya Hava Kuvvetleri, hem de Hindistan, Su-30MK ailesinin Rus savaşçılarıyla donanmış durumda, bu yüzden Kızılderililer burada Brahmos'un uçak versiyonunu satmayı umuyorlar. Ve elbette, sergi alanının önemli bir kısmı Endonezya endüstrisinin kazanımları tarafından işgal edildi.
TEMEL TRENDLER
Yani, silah piyasasında üç eğilim ve üç ders IndoDefence-2014.
İlk olarak, hızlı ekonomik gelişme sayesinde, Asya-Pasifik bölgesindeki birçok ülkenin yetenekleri keskin bir şekilde artmıştır. Daha yakın zamanlarda, dünya silah pazarının tüm liderlerinin sert rekabet ettiği düşünülen Endonezya periferik pazarı şimdilerde.
İkincisi, bölgedeki tüm büyük gelişmekte olan ülkeler kendi askeri-sanayi komplekslerinin geliştirilmesine başlamışlardır. Bu, artık onlara hazır sistemleri satmak için giderek daha zor olacağı anlamına geliyor. Potansiyel bir ihracatçı, tedarik edilen silahların üretimi, ofset programlarına katılım için geniş çapta teknoloji transferi için hazır olmalıdır.
Üçüncüsü, bölgedeki birçok ülkenin kendi askeri-endüstriyel kompleksini oluşturma çabaları başarı ile taçlandı ve dünün silah ithalatçıları pazarda, en azından bazı nişlerde, eski askeri-sanayi güçleriyle rekabet etmeye hazır: ABD, Rusya, İngiltere, Fransa ve Almanya. Silah ihracatçıları listesine Çin, Kore, Singapur, Türkiye, Güney Afrika, Brezilya ve Hindistan hızla girdi. Dahası, bu liste büyümeye devam edecek - Endonezya ve Malezya askeri-sanayi kompleksini yükseltiyor, herkes Japonya'dan yetmiş yıllık bir aradan sonra pazara geri dönmeyi bekliyor.
Listelenen tüm trendler ve pazar trendleri Rus silah ihracatçılarını dikkate almak zorunda kalıyor. Endonezya'daki Rus askeri sanayi kompleksinin iyi başlangıç pozisyonlarına sahip olduğu belirtilmelidir. Bir zamanlar, SSCB Sukarno rejimini destekledi ve önemli miktarda askeri teçhizat ve silahlar kurdu: savaşçılar, bombardıman uçakları, helikopterler, zırhlı araçlar, küçük silahlar, denizaltılar, hatta bir kruvazör. Genel olarak Sovyet teknolojisi kendini kanıtlamıştır ve bazı modellerinde (söz konusu PT-76 amfibi tankları gibi) hala hizmettedir.
Rusya-Endonezya askeri işbirliğinin şu anki aşaması 2003'ten itibaren yapılmalıdır. Ardından, Aceh ihtilafının son aşamasında, ülke Avrupa ülkeleri (özellikle Hollanda, Almanya ve İsveç) ve Endonezya'yı askeri malzemelerin sınırlı olduğu ülkelerin kendi “kara listeleri” haline getiren ABD tarafından izole edildi. Rusya, Nisan ayında 2003’e Endonezya’nın iki Su-27SK savaşçısı, iki Su-30MK savaşçısı ve ayrıca 35 milyon değerinde iki Mi-192,9 savaş helikopteri temini için bir dizi anlaşma imzaladı. Bu miktarın 108 milyon dolarına karşı ödeme yapıldı. tedarik (hurma yağı), aslında, bir takas planı uygulandı. Ekipmanların teslimi mümkün olan en kısa sürede yapıldı ve Eylül 2003 sonunda tamamlandı. 2003’te, Endonezya Savunma Bakanlığı da 8 Mi-2 helikopter ve iki adet X-171 12 milyon dolar aldı.
Rus-Endonezya askeri-teknik işbirliğini büyük ölçüde katalize eden belirleyici faktör, silah ve askeri teçhizat temini için tercihli bir Rus kredisinin sağlanmasıydı. Rus tarafı, askeri ürün alımı için 1 milyar dolar tutarında devlet kredisi vermeyi önerdi. Kasım ayında, 2006, kredi Endonezya Cumhurbaşkanı Susilo Bambang Yudoyono tarafından onaylandı. Bu konuyla ilgili resmi anlaşma, Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir Putin 'in Jakarta' ya yapılan resmi ziyarette Eylül 6 'te imzalandı. Kredi, 5,3 yılı ödemesiz dönem dahil, 10 yılı vadesinde vadesiyle yıllık% 5 oranında verilmektedir. Tahsis edilen kredi kapsamında Endonezya'nın savaş uçağı, X-NUMX nakliye helikopteri Mi-10, X-NUMX savaş helikopteri Mi-17M, 5 piyade savaş aracı BMP-35F ve 20 Kilo sınıfı denizaltı satın alacağı varsayılmıştır. De facto, Endonezya tarafı 3'teki hava kuvvetleri için 2 uçakları satın aldı - üç Su-2007SK ve üç Su-6МК27 (bu partiden gelen son uçak Eylül 30’ta ülkeye geldi), 2, 2010 Mi-12P ve 17 BMP-5F.
Diğer bir Endonezya-Endonezya sözleşmesinin imzalanması Mayıs 2012’ta gerçekleştirildi. Aynı kredi koşullarında 2007, Endonezya ayrıca 37 piyade savaş araçları BMP-3F'i de satın aldı.
10 Ocak 2012, altı Su-30MK2 savaşçısı için yeni bir anlaşma imzaladı. 470 milyonun toplam maliyeti anlaşması Rosoboronexport ve Endonezya Savunma Bakanlığı tarafından Endonezya'nın başkenti Jakarta'da imzalandı ve Rusya-Endonezya askeri-teknik işbirliği süresi boyunca değer bakımından en büyük değer oldu. Anlaşmanın ayırt edici bir özelliği, ayrıca, sözleşmenin tüm cildinin para biriminin Endonezya tarafındaki ödemesiydi (bundan önce takas programları ya da kredileri).
Rusya Federasyonu’nun Endonezya pazarına başarılı bir şekilde genişlemesinin temel nedenlerini listeleyebilirsiniz:
- Nispeten (Batı örneklerinin arka planına göre) düşük maliyetle (verimlilik ve maliyet oranı iyi seviyede) Rus silah sistemlerinin ve askeri teçhizatın yüksek verimliliği;
- Rus ve Sovyet gelişiminin askeri teçhizatının geliştirilmesinin nispi kolaylığı, Endonezya askeri ve teknik uzmanlarının mevcudiyeti;
- Endonezya'nın çok vektörlü dış politikası, ülkenin ABD ve müttefiklerine karşı belirgin bir dış politika yönelimi eksikliği;
- Rusya Federasyonu'nun esnek ihracat politikası, takas ve dengeleme programlarına katılmaya hazır olma;
- Nüfusun ortalama gelirinin düşük olduğu veya iç çatışmaların belirgin olduğu ülkelere silah temini için Rusya Federasyonu'nun kendi kendini kısıtlamaması;
- Rusya Federasyonu’nun kendi silahlarının tedariki için önemli bir borç vermeye hazır olması;
- Rus tarafının, Endonezya askeri ve siyasi elitlerinin işlemlerin sonuçlandırılmasında ve uygulanmasındaki çıkarlarını dikkate almaya hazır olması;
- Rusya Federasyonu’nun, Endonezya’nın muhtemel ana muhaliflerinin silah pazarında ulus devletler arasında bulunmaması - Singapur ve Avustralya;
- Geçmişte SSCB ile Endonezya arasında ikili askeri-teknik işbirliğinde önemli deneyimlerin varlığı - 1950 döneminde - 1960'lerde ve 1980'lerde ve 1990'lerde Rusya Federasyonu ile Endonezya arasında;
- Endonezya ordusu arasında Sovyet / Rus araçlarının saygınlığı.
Ancak, defne üzerinde dinlenmek zorunda kalmayacaksınız. Daha önce belirtildiği gibi, Endonezya siparişleri için rekabet artıyor ve Endonezya’nın silah ithalatına yaklaşımı değişiyor. Artık ithalat, kendi endüstrisi için Silahlı Kuvvetlerin savaş potansiyelinden daha fazla bir teknoloji kaynağı. Bu nedenle, Rosoboronexport değişikliklere uyum sağlamıştır ve Rusların IndoDefence-2014 hakkındaki açıklaması bunu göstermiştir.
Her şeyden önce, net bir niş stratejisi var - Endonezyalılara en çok ihtiyaç duydukları şeyi ve kendilerinin güçlü yeterlilikleri olan yerleri satmaya çalışıyoruz. Örneğin, hava savunma silahları Endonezya ordusunun silah sisteminde zayıf bir nokta. Endonezya uzun menzilli ve orta menzilli sistemlere sahip değildir ve MANPADS, birbiriyle değiştirilemeyen füzelerle birlikte altı ülkenin (USSR / RF, UK, PRC, Polonya, Fransa ve ABD) geliştirilmesinde hizmet vermektedir. Bu nedenle, Rus hava savunma kaygısı Almaz-Antey, ürünlerini, özellikle Buk-M2E hava savunma sistemi ve Tor-M2KM konteyner hava savunma sistemi olarak yerel pazarda aktif olarak tanıtmaktadır. Penza şirketi Radiozavod, bir MANPAD takımının otomatik kontrolü için bir donanım seti sundu. Endonezyalılar çoktan kitlesel küçük silahlar sağlayabiliyorlar, ancak Rus küçük silahların özel kuvvetler için eşsiz gelişimi yerel bir müşterinin ilgisini çekebilir. Bu nedenle, büyük kalibreli bir keskin nişancı tüfeği VKS (Egzoz) ve küçük bir el bombası fırlatıcı kompleksi olan Tula'nın yeni bir gelişimi olan Tula, OAO Enstrüman Mühendisliği Bürosu'ndaki kabinin önemli bir bölümünü işgal etti. Sergi sırasında, Endonezya'nın özel kuvvetlerine yönelik malzemeler göz önünde bulundurularak, "yüzüncü" dizinin Kalashnikov saldırı tüfeği pazarlama grubunun temini için bir sözleşme imzalandı.
Net bir niş stratejisine ek olarak, müşterinin, satın alınan silahların üretimi için teknolojiler alma arzusunu göz önünde bulundurmak gerekir. Bu nedenle, Endonezya Deniz Piyadeleri için ilave bir BMP-3F partisi alımı tartışılmaktadır. Bu makine Endonezya denizcileri arasında popülerdir, ancak, yüksek olasılıkla, işlemin durumu yerel sanayi işletmelerinin en azından makinelerin bakım ve onarımına katılımı olacaktır. Bununla birlikte, eğer Endonezya 636 projesinin Rus denizaltılarını almaya karar verirse, o zaman sadece geniş teknoloji transferi ve muhtemelen Endonezya tersanelerinde teknelerin inşası ile ilgilidir.
Bunlar silah piyasasının gerçekleridir - alıcı hemen hemen her zaman haklıdır ve bir şey satmak istiyorsanız, o zaman teknoloji ve bilgiyi paylaşmaya hazır olun. Aksi takdirde, son yıllarda sayısı hızla artan yarışmacılar sizi geride bırakacaktır. Piyasanın trendlerini takip etmeyenlere ne olduğu, Ukrayna örneğini açıkça göstermektedir. Mevcut IndoDefence'de, bu forumun tarihinde ilk kez, Ukrayna askeri-sanayi kompleksinin işletmeleri ve Ukroboronprom şirketler grubunun standı tamamen yoktu. Bu, diğer şeylerin yanı sıra, Ukrayna BTR-4'in, Ukrayna BTR-XNUMX'in Endonezya'ya teslimatı ile ilgili planları üzerinde bulunduğunu gösteriyor.
Modern silah pazarı çok rekabetçi, hiçbir zayıf veya aptallığa tahammül edemiyor.