Yara ve farmakoterapi
Date2019
MetadataShow full item record
Citationİrem, M., Cihan, Z. ve Ozunal, Z. G. (2019). Yara ve farmakoterapi / Wound and pharmacotherapy. Maltepe Üniversitesi Uluslararası Öğrenci Kongresi. s. 87-88.
Abstract
Yara, epidermisin normal yapısının ve fonksiyonunun bozulmasıdır. Derideki akut travmatik yaralanma (aşınma, delinme, ezilme, yanıklar, ateşli silah, hayvan ısırması, cerrahi) veya cildin parçalanmasına neden olabilecek diğer faktörler gibi çeşitli mekanizmalar yara nedenlerindendir. Yaralar akut ve kronik yaralar olarak sınıflandırılabilir. Farmakoterapi topikal olarak veya oral yoldan uygulanabilir. Topikal farmakoterapi büyüme faktörlerini, antiseptikleri ve antimikrobiyal ajanları ve beta blokerleri içerir. Trombosit kaynaklı büyüme faktörü (PDGF), fibroblast büyüme faktörü (FGF) ve granülosit-makrofaj koloni stimüle edici faktör (GM-CSF) gibi büyüme faktörleri, yara iyileşmesinde önemli faktörlerdir. Etkinlik sonuçları tartışmalıdır ve önemli güvenlik endişeleri mevcuttur. Antiseptikler ve antimikrobiyal faktörler iyot bazlı, gümüş bazlı ve bal içeren formlardır. Cerrahi yaraların primer iyileşmesinde topikal antibiyotikler yumuşak cilt enfeksiyonu riskini azaltabilir. Lokal olarak ağır kontaminasyonu kontrol etmek için topikal ajanlar kullanılabilir ancak doku toksisitesi söz konusu olabilir. Klinik olarak enfeksiyon belirtileri bulunmadıkça, tüm yaralar enfekte olmadığından antibiyotik tedavisi her yarada endike değildir. Buna göre enfekte olmayan kronik yaralarda profilaktik antibiyotik tedavisi önerilmez. Oral anabolik steroidler gibi oral ilaçlar, yara iyileşmesinde oral orexigenic ajanlarla sınırlıdır. Venöz ülserlere yönelik oral pentoksifilin, olası kullanımı göstermiştir. Sonuç olarak yara yatağı, yara iyileşmesinde birincil faktördür; vaskülarizasyon ve etkin debridman, enfeksiyon ve nemli kontrol yönetimde önemlidir. Mevcut farmakoterapinin bazı sınırlamaları vardır, cerrahi müdahaleler ve ek tedavilerin etkili olduğu gösterilmiştir. Gelişmelerdeki farmakolojik tedaviler ve kök hücre bazlı tedaviler umut vericidir.A wound is a disruption of the normal structure and function of the epidermis. Variety of mechanisms can cause wound such as acute traumatic injury to the skin (abrasion, puncture, crush, burns, gunshot, animal bite, surgery) or other factors that can cause skin to break down. Wounds can be classified as acute and chronic wounds. Pharmacotherapy can be administered topically or orally. Topical pharmacotherapy involves growth factors, antiseptics and antimicrobial agents and beta blockers. Growth factors as platelet-derived growth factor (PDGF), fibroblast growth factor (FGF), and granulocytemacrophage colony stimulating factor (GMCSF), are important factors wound healing. The efficacy results are debatable and important safety concerns are available. Antiseptics and antimicrobial factors involve iodine based, silver based and honey. Topical antibiotics in primary healing of surgical wounds can reduce the soft skin infection risk. Topical agents may be used to control locally heavy contamination but tissue toxicity should be concerned. Antibiotic therapy is not indicated as all wounds are not infected unless clinically signs of infection is present. Prophylactic antibiotic treatment is not reccommended in noninfected chronic wounds. Oral medication such as oral anabolic steroids oral orexigenic agents for improvement wound healing is limited. Oral pentoxifylline for venous ulcers has shown possible use. As a result, the wound bed is the primary factor in wound healing; vascularization, efficient debridement, infection, and moist control are essential in management. Present pharmacotherapy has some limitations, surgical interventions and adjunctive therapies are shown to be effective. Pharmacological treatments under developments and stemcell based therapies are promising.