Makineli tüfek (modern anlamda) ilk olarak 19. yüzyılın sonunda Hiram Maxim'in çabalarıyla ortaya çıktı. Zaten kullanımının ilk deneyim bu tür yüksek verim göstermiştir. оружия. Ancak makineli tüfek en güzel saati Birinci Dünya Savaşı oldu.
Makineli tüfek, o zamanın savaş alanlarına hakim oldu. Makineli tüfekler tanklara, uçaklara, savaş gemilerine yüklenmeye başladı. O zamanki makineli tüfeklerin çoğu iyi bir ağırlığa sahipti, özel makinelere ya da taretlere monte edildiler.
Hem hafif bir piyade makineli tüfek işlevini yerine getirebilen hem de bir taret, makine veya zırhlı araç üzerine monte edilen tek makineli tüfek denilen çalışma aktif olarak gerçekleştirildi.
Böyle bir kavram, bu tür silahların kullanımını önemli ölçüde basitleştirdi, tedarik maliyetini ve personel eğitimini düşürdü. Bu konuyla dünyanın birçok ülkesinde ilgilendiler, ancak yalnızca Almanya'da başarıya ulaştılar.
İlk tek makineli tüfek haklı olarak Alman MG-34 olarak kabul edilebilir.
Rheinmetall-Borsig AG tarafından yaratılmıştır. Gelişimi sırasında, Birinci Dünya Savaşı'nda bu tür silahları kullanma deneyimi dikkate alındı. Makineli tüfek, tanklara ve diğer zırhlı araçlara monte edilmiş, şövale olarak kullanılan iki ayaklı çubuklarla kullanılabilir. Sadece 12 kg ağırlığındaydı (karşılaştırma için: Maxim'in makineli tüfeği 60 kg ağırlığındaydı), böylece bu makineli tüfek transfer edilebildi, ateşli piyade birimlerini kolayca destekleyebildi.
Bu makineli tüfek, birçok avantaja sahipti ve savaşın sonuna kadar üretilmeye devam ettikleri hiçbir şey değildi, aynı zamanda savaş koşullarında özellikle önemli ve nahoş dezavantajları da vardı.
En önemli sorun MG-34 yüksek maliyeti ve oldukça karmaşıklığıydı.
Makineli tüfek çok sayıda öğütülmüş parça içeriyordu, özel çelik türleri gerekiyordu. Bir makineli tüfek maliyeti 327 Reichsmark, o zaman için çok pahalıydı. Makineli tüfek sökülmesi ve bakımı çok zordu.
Bu nedenle, 1938 yılında geri verilen makineli tüfeğin yenilenmesine karar verildi. Rusya'da düşmanlıkların patlaması bu süreci hızlandırdı: MG-34, Doğu Cephesinde ve Kuzey Afrika'nın kumlarında kullanımı sırasında hemen kendini gösteren kirliliğe karşı çok hassastır.
Makineli tüfek, 1934 yılında Wehrmacht tarafından resmen benimsendi ve 1942 yılına kadar resmen sadece piyade değil, aynı zamanda Alman tank kuvvetlerinin de ana makineli tüfeği oldu.
1942'te, MG-34 yerine, daha sofistike bir MG-42 makineli tüfek kullanıldı, ancak MG-34 üretimi, II. Dünya Savaşı'nın sonuna kadar durduğundan, daha fazla adaptasyona kıyasla daha fazla tank makineli tüfek olarak kullanılmaya devam etti. MG-42.
Özellikler:
Ağırlık, kg: 12,1 / 19,2 (bir makineyle birlikte)
Uzunluk, mm: 1219
Namlu uzunluğu, mm: 627
Kullanıcı: 7,92 × 57 mm Mauser
Çalışma prensipleri: Kısa stroklu geri tepme namlu, kelebek vana
Yangın hızı, rds / dak: 800 - 900
Merminin başlangıç hızı, m / s: 755
Mühimmat türü: 50 veya 250 cephane bandı veya çift diskli 75 dergisi
Namlu kasası yuvarlak delikli, silindiriktir. Tank versiyon MG-34 gövde muhafazası sağlam, güçlendirilmiş.
Kutu silindiriktir, frezelenmiştir ve namlu kapağına sağ tarafta uzunlamasına bir eksen ve solda bir mandal ile bağlanmıştır. Kutu, namlu muhafazasına ve sağa nispi olarak söz konusu eksen üzerinde döndürülerek, makat makası açılır.
Bu nedenle, namlu değişimi birkaç saniye içinde gerçekleştirilir, ancak makineli tüfek sıcak namluyu çıkarmak için ısı korumasına ihtiyaç duyuyordu, çünkü bu amaç için herhangi bir kalemi yoktu, bu yüzden her zaman makineli tüfek kitine bir asbest miti dahil edildi. Sıcak fıçı kasanın arkasından basitçe çıkarıldı, yerine soğuk bir tane yerleştirildi, ardından kutu orijinal konumuna getirildi.
Makineli tüfek dahil üç yedek varil için bir durum oldu. 300 çekimlerinden sonra namluyu değiştirmeniz önerildi.
MG34, 150 kartuşlarından (Patronenkasten 36) veya 300 kartuşlarındaki kartuşlardan (Patronenkasten 34 ve Patronenkasten 41) makineli tüfek kayışlarıyla desteklenmiştir.
Reichswehr'den miras kalan 150 kartuşlarının şeritleri katıydı, daha sonra 25 (1938'e) ve daha sonra 50 kartuşları üzerine parçalardan oluşuyordu.
Bu kartuşlara ek olarak çeşitli tekniklerde kullanım için çeşitli özel kartuş kutuları kullanılır. Manuel versiyonda, makineli tüfek üzerinde sola doğrudan bant alıcısına tutturulmuş 50 kartuşlarında (Gurttrommel 34) şeritler için kompakt silindirik kutular kullanılmıştır.
Uçaksavar birimleri için 1938 yılında ve tank için 1939'te, depo beslemeli bir MG-34 sürümü piyasaya sürüldü: makineli tüfekler için, bant tahrik mekanizmalı kutunun kapağı 75 kartuş tambur dergisi (Patronentrommel 34) için bir kapak ile değiştirildi. Depo, kartuşları dönüşümlü olarak beslenen iki bağlantılı tamburdan oluşur. Patronentrommel 34 deposu, MG-15 makineli tüfeğinin Doppeltrommel 15 deposunun neredeyse eksiksiz bir kopyasıdır ve içinde kullanılabilir (ancak tersi değil).
Piyade versiyonuna ek olarak, MG-34 iki şekilde mevcuttu.
MG 34T
Tanklara montaj için modifikasyon, bunun ana farkı hava menfezi olmadan daha ağır bir varil muhafazasıydı.
MG-81
Havacılık makineli tüfek. Mauser tarafından 34 yılında MG-1939 piyade makineli tüfek dayalı geliştirilmiştir. Gelişme, üretim maliyetini ve uçakları bir mobil makineye monte edilmiş savunma silahları olarak kullanma olasılığını azaltmayı amaçlıyordu.
Bu amaçlar için, herhangi bir taraftan bandı beslemeye olanak tanıyan tasarıma değişiklikler yapıldı. Ayrıca MG-81Z modelinde bir modifikasyon vardı, kombine alçalı iki makineli tüfek.
8 (!) MG-81 makineli tüfeklerinin uçaksavar montajı.
Genel olarak, MG-34 ilk tek makineli tüfek rolünü oynadı ve iyi oynadı.