31.08.2006 - 01:00 | Son Güncelleme: 31.08.2006 - 01:00
Sancısı devam ediyordu
Telgraf Fransadandı. Şubat başında Fransanın Lille şehrinde yapılan güreşlere davet ediliyordu. Benoitten haber bekleyen Ahmet, üzülsün mü, sevinsin mi bilemedi. Gerçi haber, Benoitten değildi ama, ona kavuşma ihtimali olan diyardandı. Hikmet dede, O güzele, güleş peşinde koşarken kavuşacaksın. dememiş miydi?
Telgraf Fransadandı. Şubat başında Fransanın Lille şehrinde yapılan güreşlere davet ediliyordu. Benoitten haber bekleyen Ahmet, üzülsün mü, sevinsin mi bilemedi. Gerçi haber, Benoitten değildi ama, ona kavuşma ihtimali olan diyardandı. Hikmet dede, O güzele, güleş peşinde koşarken kavuşacaksın. dememiş miydi?
***
Ahmet, deniz yoluyla ilk önce Fransanın liman şehri Marsilyaya gelmiş, oradan da trenle Parise geçmişti. Paris Osmanlı Büyükelçiliğine uğradıktan sonra hemen öğrenci Mehmeti bulmuş, onun kendisiyle gelmesini istemiş, o da severek kabul etmişti.
Acaba rastlar mıyım ümidiyle, birkaç gün Pariste kızılelmasının bulunma ihtimali olan yerlere gitmişi. Daha sonra da trenle Lille şehrine gelmişlerdi.
Kalbindeki sancı ve ayaklarındaki şişlik devam etmesine rağmen, rakiplerini fazla zorlanmadan yendi. 20 Şubat 1902de yaptığı final güreşini de kazanarak Lillede birinci oldu. Aldığı ödülün yarısını kendisini bir an olsun yalnız bırakmayan Mehmete, çok uzun uğraşmalardan sonra vermeyi başardı.
Münihten güreş daveti vardı. Mehmetin de gelmesini istedi. Mehmet, kararsızdı.Gidiş-geliş her türlü masrafın benim tarafımdan karşılanmak üzere gelirsen, sevinirim. Sana ihtiyacım var. dedi. Sana ihtiyacım var sözü, öğrenci Mehmetin bütün tereddütlerini aldı götürdü. Birlikte, Lilleden Münihe doğru yola çıktılar.
Çoğunluğu trenle yapılan on günlük bir yolculuktan sonra, Ahmet ve öğrenci Mehmet, Münih şehrine ulaştılar. Münih, Almanyanın hızla sanayileşen bir şehriydi. Sanayileşme çalışmalarını çok yakından takip eden Padişah İkinci Abdülhamid Han, çok sayıda teknik adamı, buralardaki fabrikalarda yetişmesi, öğrendiklerini Osmanlı Devletinde takip etmesi için Münihe göndermişti. Türklerin hepsi aynı mahallede oturuyorlardı. Ahmet ve öğrenci Mehmetin kaldığı otel buraya yakındı. Kara Ahmetin Münihe geldiğini gören, Türklerin hepsi otele, onu görmeğe koşmuşlardı.
On günlük yolculuk, Ahmeti çok yormuştu. Kalbinin sancıması iyice artmıştı. Ahmet, güreşecek halinin olmadığını fark ediyordu. Fakat kendini mecbur hissediyordu. Benoite, kızılelmasına kavuşmasının başka yolu var mıydı? Hissettiği bir şey daha vardı, eğer güreşmeğe devam ederse kalbi, yeter artık diyecek, hastalık denen başpehlivan galip gelecek gibiydi. Ahmet, ölümüne mi gidiyordu? Kavuşmanın bedeli ne olacaktı?
Ahmet, ilk güreşi için Münihe ulaştıktan bir hafta sonra Van Den Berg isimli bir Hollandalının karşısına çıktı. Güreşler serbest stildeydi. Geçen bir hafta içinde Ahmet, kalbindeki sancı sebebiyle idman yapmağa cesaret edememiş, yalnızca istirahat etmiş, yol yorgunluğunu atmağa çalışmıştı. Yorgunluğunu atmıştı, ama kalbinin sancımasında azalma olmamıştı. Uzun sürecek bir güreşi götüremeyeceğinin farkındaydı. Bu sebepten güreşleri en kısa zamanda bitirmeğe, kalbini zorladığı için künde oyununa başvurmamaya karar verdi.
Güreşin başlamasıyla birlikte, Ahmet, elense ve arkasından yetiştirdiği tırpanla Hollandalı güreşçiyi dibinden kesilmiş koca bir ağaç gibi yere devirdi. Bir kartal gibi üzerine çöreklenerek kalkmasına izin vermedi. > DEVAMI VAR