Lost Soccer Star, bir zamanlar hakim olduğu bir alanda göz kamaştırıcı bir hızla yarışıyor.
Şimdi küçük kızlara nasıl koşacaklarını öğretiyor.
“Ellerini hareket ettir, ellerini hareket ettir,” diye bağırıyor.
Lost Soccer Star, bir zamanlar maç başına dokuz golle doldurduğu ağlara top atıyor.
Şimdi küçük kızlara nasıl tekme atılacağını öğretiyor.
“Atışını takip et, atışını takip et!” Bağırıyor.
19 yaşındaki Nayelli Barahona, John Liechty Ortaokulu’nun arkasındaki bu darmadağın Los Angeles şehir merkezine güzel oyunu yayan gelmiş geçmiş en iyi kadın futbolcu.
Son Dünya Kupası yenilgisi sırasında ABD kadın milli takımında eksik olan türden bir hıza ve yaratıcılığa sahip. O tam olarak, ulusal programa genç yaşta girmiş olsaydı, ABD kadınlarının düşen meşalesini kaldırabilecek bir güce dönüşebilecek türden bir oyuncu.
Ancak iddiaya göre ABD Futbol Federasyonu’ndan hiç kimse onu resmi olarak izlemedi. Herhangi bir milli takım etkisine sahip hiç kimse, onun uçuşunu izlemek için Pico-Union’a girmedi.
Kadroların %95 Latin kökenli, %100 ekonomik açıdan zorlu ve %0 kimsenin radarında olmadığı, büyük ölçüde güç veren ancak büyük ölçüde görmezden gelinen Downtown Los Angeles Futbol Kulübü için oynadı.
Onlar şampiyonlar, şovmenler, nefes kesen bir tempoda oynuyorlar, ancak yine de Amerikan futbolunu besleyen büyük ölçüde beyaz ve ezici bir çoğunlukla zengin besleyici sistemine uymuyorlar.
Kulüp başkanı Mick Muhlfriedel, “Çocuklarımızın hiç şansı yok, ABD futbolundan hiç kimse onları görmeye gelmedi, sanki demografik bilgileri neredeyse yok gibi,” diyor kulüp başkanı Mick Muhlfriedel. “Güney Kaliforniya futbolunun ortasında büyük bir kara delik var ve biz o deliğiz.”
Böylece Kayıp Futbol Yıldızı kayıp olarak kaldı.
Barahona’nın ilk gençlik yıllarında, çoğu futbol adayının ekonomik açıdan rahat ebeveynler tarafından belirlenip seçkin kulüplere gönderildiği bir dönemde, fark edilecek parası veya bağlantıları bile yoktu. Üniversiteye gitmeye hazır olduğunda, milli takım penceresi kapanmıştı ve yerel burs yoktu.
Bu yüzden işi bıraktı.
Rutin olarak maç başına birden fazla gol atardı, ancak yine de bıraktı. Son sezonunda, Downtown takımını bir eyalet şampiyonluğuna ve ulusal bölge yarışmalarında bir rıhtıma götürdü, ancak yine de istifa etti.
Artık Downtown’daki 8 yaşındaki çocuklara ücretsiz koçluk yapıyor. Bir aydan fazla bir süredir bir pikap oyununda bile oynamadı. Ve Amerika Dünya Kupası maçlarının hiçbirini izlemedi çünkü burada doğup büyümüş olmasına rağmen Amerika artık onun takımı değil.
Salvadorlu bir göçmenin Amerika doğumlu kızı, “Takımdaki hiç kimse benim geçmişimden gelmiyor, yıldızları benim gibi görünüp oynamıyor,” dedi. “Burası benim ülkem ama bu benim takımım değil.”
Kadınlar Dünya Kupası başladığında, ABD takımı yeni keşfettiği çeşitlilikle övündü.
Diğer azınlıklar arasında, dört yıl önce Latin kökenli olmayan bir grupta iki Meksikalı Amerikalı ve bir genç yıldız, Siyahi, Perulu, Filipinli ve İtalyan Alyssa Thompson vardı.
Ancak, kritik zaman geldiğinde, ABD ekibinin çehresi neredeyse hiç değişmemişti. İsveç’e mağlup olan penaltı atışı girişiminde bulunan yedi kadından altısı beyazdı.
Muhlfriedel, “Orada eski zamanların oyunu gibi görünüyordu ve turnuva boyunca böyle oynadılar” dedi. “Oyuncu arayışlarını genişletmeleri gerekiyor. Sadece beyazları ve varlıklıları değil, tüm ülkeyi kapsamaları gerekiyor.”
ABD futbolunun, dört yıl önce bu sütunda yer alan ve hala kafasını yeşil tavana vuran Muhlfriedel’in Downtown kulübüne bakması gerekiyor.
Downtown, 14 yıl önce emekli bir TV ve film bestecisi olan Muhlfriedel’in bir Pico-Union kız Amerikan Gençlik Futbol Organizasyonu takımına koçluk yapmasıyla kuruldu. Büyük ölçüde Latin mahallesindeki tek kız takımıydı ve kısa süre sonra kültürel barikatları aşmak ve ona katılmak isteyen hevesli grevcilerle dolup taştı.
70 yaşındaki Muhlfriedel, “Yapmam gereken en zor şey, bu ebeveynleri evlerindeki en iyi futbolcunun oğulları değil, kızları olabileceğine ikna etmekti” dedi.
En iyi kulüp takımlarının yılda 3.000 ila 7.000 dolar arasında ücret aldığı bir sporda ayda sadece 25 dolar alarak aileleri ikna etti. Kızları Doğu ve Güney Los Angeles’taki evlerinden aldı ve onları antrenmana götürdü. Üniformaları, turnuva ücretlerini, el konulan arabaları, göçmenlik avukatlık ücretlerini, kızlara rekabet etme özgürlüğü verebilecek akla gelebilecek her şeyi o ödedi.
Sloganları, “Oynayabilirsen, oynayabilirsin” ve aman Tanrım, nasıl oynadılar, dünyanın en iyi kulüplerinden biri olmak için antrenman sahalarındaki kırık ışıklardan bazı maçlarındaki ırkçı hecklerlara kadar her şeyle mücadele ettiler. durum.
Downtown o zamandan beri 150 kız ve 180 erkek çocuğa ulaştı, ekipmanları artık Nike tarafından sağlanıyor ve gürültülü ve darmadağın mahallelerinin ortasında bir vaha olan bozulmamış yeşil bir çim sahada çalışıyorlar.
Ama yine de kendilerini yabancı gibi hissediyorlar.
Geçen yıl Barahona’nın U19 takımı Cal South Ulusal Kupasını kazanıp Boise, Idaho’da Gençler Futbolu Uzak Batı Bölge Şampiyonasına yükseldiğinde, bakışlarla karşılandılar.
Muhlfriedel, “Sarışın bir toplantıya benziyordu,” dedi. “Tek Latin takımı bizdik ve bize aydan gelmişiz gibi baktılar.”
Kendi içinde büyük bir zafer olan 16. tura yükseldiler, ancak rahatsız edici ortam kızlarda kaldı.
Barahona, “Nereden geldiğimiz, nerede olduğumuz, ayrılmanın zor olduğu açık,” dedi.
Ayrıca ABD kadın futbolunun, Downtown takımları tarafından üretilen türden enerjiden yararlanarak onlara ne kadar yardım etmesi gerektiği de açık.
“Çocuklarımızın hiç şansı yok, ABD futbolundan hiç kimse onları görmeye gelmedi, sanki demografik bilgileri neredeyse yok gibi. Güney Kaliforniya futbolunun ortasında büyük bir kara delik var ve biz o deliğiz.”
— Downtown LA Soccer Club başkanı Mick Muhlfriedel, oyuncularının karşılaştığı engeller hakkında
Bu yaz Dünya Kupası’ndaki utançtan bir ders varsa, o da genç yıldızların boru hattı dünyanın geri kalanına eşit veya onu geride bıraktığı için Amerika’daki kadın futbolunun daha kapsayıcı olması gerektiğidir.
ABD U20 takımı, 2018 veya 2020 dünya şampiyonalarında grup aşamasından çıkmadı. U17 takımı, 2022’deki ilk eleme maçında mağlup oldu ve 2014 ve 2018’de grup aşamasını kaybetti.
ABD Futbol Federasyonu başkanı Cindy Parlow Cone, Haberler’tan Kevin Baxter’a sporun daha kapsayıcı olması gerektiğini kabul etti.
Dünya Kupası öncesi bir röportajda Cone, “Geçmişleri veya nerede yaşadıklarına bakılmaksızın her oyuncunun sporumuzu oynama fırsatına ve erişimine sahip olduğundan emin olmak için hala çok işimiz var” dedi. “Bu, ABD’de hala doğru değil Ve bu yüzden bir federasyon olarak bu oyunu gerçekten büyütmek ve oyunumuza erişimi artırmak için çalışacağımız bir şey var, böylece sadece milli takımlarımız değil, ülke çapındaki her takım ülkemizin çeşitliliğini yansıtıyor.”
The Lost Soccer Star için artık çok geç.
Barahona, “Parlayacak zamanım hiç olmadı,” dedi.
O nasıl bir hikaye olurdu.
Bir gün kuzeniyle birlikte etiketlenirken ortaya çıktığında Downtown’a 9 yaşında katıldı. Hiç organize futbol oynamamıştı. Sporu, YouTube’da Lionel Messi videoları izlerken ve köpekleri Max ve Loba ile sıkışık arka bahçesinde eski bir top sürerken öğrenmişti. Muhlfriedel hızına hayran kaldı ve onu hemen bir takıma aldı.
Herkes hemen fark etti.
Muhlfriedel, “Gördüğüm en iyisiydi,” dedi. “Herkes onun tek olacağını düşündü.”
Orijinal kulüp üyelerinden biri büyüklüğü tahmin etti ve adını bile bilmiyordu.
Artık bir kulüp koçu olan Jimena Torres, “Hepimiz ona ‘Küçük Messi’ derdik. “İnanılmaz goller attı. Onun için büyük bir gelecek gördüm.”
Eski takım arkadaşları duyguları tekrarladı.
Aynı zamanda bir Downtown koçu olan Luzy Erazo, “Şimdiye kadar izlediğim en iyi oyuncu” dedi. “Tanıdığım en iyi forvet.”
Rakip teknik direktörler bile şaşkındı.
Hollywood FC’nin eski teknik direktörü ve yönetim kurulu başkanı ve Angel City FC’nin şu anki topluluk ve pazarlama başkanı Catherine Davila, “Nayelli inanılmaz bir golcü çünkü her iki ayağıyla da bitirebiliyor ve ciddi bir temposu var” dedi.
Nayelli’yi oynarken izlemenin en güzel yanı, sahadayken tamamen kendisi gibi görünmesi. Teknik yeteneği ve futbol IQ’su harika.”
Barahona, onu mütevazı çevresinin üzerine çıkaran belli bir neşeyle oynadı. Ancak kimsenin fark etmemiş gibi göründüğü anlaşıldığında, bu neşe yavaş yavaş azaldı.
Etkili bir kulübe katılmak için parası veya erişimi yoktu. Gerekli bağlantıları yapacak teşhiri yoktu.
Torres, “Bu ülkede her şey bağlantılar ve paradır” dedi. “En iyi kulüplerde oynamayı göze alabilir misin? Ve eğer yapamazsan, görülemezsin.”
Barahona, büyüsünü futbolun ortasında bir ortaokul sahasında saklanarak yapmaya giderek daha fazla boyun eğiyordu.
Erazo, “Bazen üzülür ve ‘Benim gibi oyuncular asla başaramaz’ derdi,” dedi. “Ve bu haksızlık. Bu berbat.
Eski takım arkadaşı ve şu anki kulüp koçu Marianna Hernandez ekledi: “Kendimizi unutulmuş hissediyoruz. Ayrımcılığa uğradığımızı hissediyoruz. Ekonomik durum işte. Bu yarış durumu. Başarmış olmalıydı.
Erkek çocuğa kadınlara sunulmayan türden atletik desteğin sağlandığı hanelerde var olan ve yavaş yavaş ölmekte olan kültürel normlar nedeniyle sorun Latin kadınlar için daha da karmaşık hale geliyor. Örneğin, Barahona yerel bir efsane olabilir ama babası onun oyununu hiç izlememiştir.
Destek için annesine ve büyükannesine teşekkür eden Barahona, “Bu kızlar üzerinde çok fazla baskı var, çünkü çoğu zaman aileleri onların evde kalmalarını ve ev işlerini yapmalarını istiyor” dedi. “Bize karşı çalışan pek çok şey var.”
Barahona, eyalet dışındaki okullardan üniversite bursu aldı, ancak topluluğunu terk etmek istemedi. Hiçbir yerel okul herhangi bir teklifte bulunmadı. Başlangıçta Long Beach Eyaletinde yürümeye çalıştı, ancak kaçırdığı fırsatlar karşısında hüsrana uğradı ve sonunda okulda psikoloji bölümünde tam zamanlı bir öğrenci olmak için uzaklaştı.
“Potansiyelimi gösteremedim, işler düşündüğüm gibi olmadı” dedi. “Yutması zor bir haptı.”
Uzmanları dinleyin ve bu tamamen önlenebilir bir hap.
“Farklı bir kulüpte, daha büyük veya daha iyi bilinen bir kulüpte olsaydı, futbol kariyerinin nasıl etkileneceğini dürüstçe söyleyemem, ancak kesinlikle SoCal’daki kulüplerin sattığı rüyanın bu olduğunu söyleyebilirim.” Davila. “Oturduğum yerden amaç, herhangi bir oyuncunun belirli bir kulüpte olması değil, geliştirme ve tanımlama sistemimizin daha iyi hale gelmesi ve maliyet, mesafe veya başka herhangi bir nedenle dışarıda kalan değerli taşları bulmamız olmalıdır. kontrollerinin büyük bir kısmı oluşturduğumuz oynamak için öde yollarına erişemez.”
Bu yol kapatıldı, ancak gençlere koçluk yaparak yeniden enerji kazanan Barahona, bir geri dönüş planlıyor. Önümüzdeki haftalarda, iyimserliğin özü olan USC’yi deneyecek çünkü kabul edilirse okul ücretini nasıl ödeyeceği hakkında hiçbir fikri yok. Daha ilgi çekici, ayrıca bir milli takım için deneyecek.
Bir zamanlar tasavvur ettiği ulus olmasa da.
Nayelli Barahona’yı bir daha duyduğunuzda, yeteneklerini kendisine benzeyen ve ağırbaşlı Amerikan takımının asla hayal bile edemeyeceği şekillerde onun gibi hisseden bir takıma taşıyabileceğinden, artık unutulmayabilir.
El Salvador bekliyor.