Yazmak yepyeni bir haftanın başında... Yazmaya oturmak gerek yepyeni sözcüklerle... Kullanılmamış, eskimemiş sözcük arıyorum bugün... Yalnızca ben, ilk ben kullanmalıyım o sözcüğü... Öyle bir sözcük olmalı bu içinde tüm güzelliklerini taşısın evrenin... O sözcük bir çırpıda çıkmalı dudaklarımın arasından geri dönüşü olmaz bir biçimde... Çıktığında bir ok gibi tam hedefe gitmeli... Hedefe gitmeli ama asla vurmamalı... Vursun diye çıkmamalı dudaklarımın arasından söz... İncitmemeli, incinmemeli... Konmalı bir tüy kadar hafif, hava kadar var ama bi o kadar yok! Bulmak için yıllar geçti bu sözcüğü... Nerelerde aramadım ki... Açmamış çiçeklerde, doğmamış çocuklarda, esmemiş rüzgârlarda, kıyılara ulaşmamış dalgalarda sakladım bulsam da... “Bir gün gelir alırım sizden söz’ümü” dedim de demesine... Nereye koydum, kime bıraktım? Hiç aklımda kalmamış kime bıraktığım... Şimdi tek tek kapılarını çalıp sormalımıyım onlara “benim hiç kullanılmamış sözcüğüm sende miydi?” diye... Ya hiç birinde bulamazsam? Ya “bana vermedin ki, git nereye verdiysen orada ara!” derlerse... ya da kaybetmişlerse ve de benden gizlerlerse... Şimdi ben nerde bulacağım sözcüğümü? Bir bilen var mı?
Benim "hiç kullanılmamış sözcüğümü" gören var mı?
Yoksa ben o sözcüğü daha hiç var etmedim mi?
Bana o "sözcük" gerek!