Editörün Notu: Bu hikaye ilk olarak On Balance’ta göründü, ARTnews sanat piyasası ve ötesi hakkında haber bülteni. buradan kaydolun her Çarşamba almak için.
2020’de salgın patlak verdiğinde, zengin New Yorklular Hamptons’a gitti. Çok geçmeden galeriler ve müzayede evleri, Montauk Otoyolu’ndaki göçü takip etti ve dükkan açtı.
O yıl, Pace, Skarstedt, Van de Weghe, Michael Werner, David Lewis, Hauser & Wirth ve Sotheby’s, East Hampton ve Southampton’da alanlar açtı. Bir süreliğine, Hamptons, okyanus kıyısındaki bir villada düzenli olarak yüzde birin 50 milyon dolar veya daha fazla düştüğünü gören şaşırtıcı emlak piyasasıyla orantılı, sağlam bir sanat ortamına dönüşmeye hazır göründü. Ve yine de, Covid sonrası, sadece David Lewis ve Hauser & Wirth kaldı. Görünüşe göre Hamptons’ta hacklemek zor, özellikle de çoğu Manhattanlı şehre çekildikten sonra.
2011’den beri East Hampton’da faaliyet gösteren Halsey McKay’in kurucu ortağı Ryan Wallace, “Bu yanlış bir anlayış var” dedi. ARTnews, “buradaki zenginlik yüzünden bir mağaza açabilirsiniz ve milyarderler içeri girip sizden sanat eseri satın alacaklardır. Ama işler böyle yürümüyor.”
Wallace, pandemi sırasında satışlarda dramatik bir değişiklik görmediğini ve Pace gibi galeri devleriyle ciddi bir rekabet içinde hissetmediğini söylerken, uzun süredir devam eden müşterileri birdenbire daha erişilebilir hale geldi. Fuarlar yeniden açıldığında bu durum değişti.
Wallace, “Covid sırasındaki güzel şeylerden biri galeride, telefonda daha ilginç sohbetler olmasıydı çünkü insanlar fuar pistinin atlıkarıncasında değildi” dedi. “Frize New York’un yeniden açıldığı gün, herkesin dikkati… yine her yerdeydi.”
2020’de East Hampton’da bir alan açan David Lewis, benzer şekilde fuar devresinin başka türlü aktif koleksiyonerlerin dikkatini çektiğini keşfetti.
“Bu tür kesik kesik ritim var [to collectors’ engagement] Lewis, “Çünkü etrafta gerçekten çok ciddi insanlar olmasına rağmen, onların etkileşimi kasıtlı olarak kapalı veya aralıklı” dedi. ARTnews. “Bazıları açıkça ‘Bu yaz sanat yapmayacağız’ diyor. 10 aylık sanat fuarı turundan sonra, bu onların off-sezonudur.”
Eşsiz konumu, aksi takdirde genç bir galeriyi görmezden gelebilecek önemli koleksiyonerlere kapıları açmış olsa da, Wallace’ın Halsey McKay’i yıl boyunca sürdürmek için genellikle fuarlara ve uluslararası koleksiyonerlere güvenmesinin nedeni bu sezon dışı dinamiğidir. Wallace, “Bugün sanat dünyasının işleyiş şekli bölgesel değil,” dedi.
Lewis için, Hamptons’daki muazzam zenginlik ne kadar “heyecan verici” olsa da, galeriyi büyük ölçüde yerel sanat tarihi, kurumlar ve yetenek nedeniyle çalışır durumda tuttu: Son zamanlarda, 90’larda Sag Harbour’da işe başlayan bir ressam ve müzisyen olan Claude Lawrence ile çalışıyor.
Kurumsal liderler benzer bir ikilemle karşı karşıyadır; zenginlik ve yetenek vardır, ancak yatırım her zaman sürdürülemez.
New York, Water Mill’deki Parrish Sanat Müzesi küratöryel işlerden sorumlu müdür yardımcısı Corinne Erni, yerel kurumların sürekli olarak koleksiyoncuları ve patronları Hamptons’ı “üçüncü veya dördüncü evleri” için bir yerden daha fazlası olarak görmeye ikna etmeye çalıştıklarını söyledi.
soru “nasıl [to] Onlara buranın kendileri için önemli bir yer olduğunu, bu topluluğa yatırım yapmak istemeleri gerektiğini hissettirin” dedi Erni. ARTnews.
Aynı zamanda Erni, Hamptons kurumlarının ilgili bir kitle oluşturmak için yüzde bire güvenmeleri gerekmediğini keşfettiklerini söylüyor. Son on yılda Hamptons, yalnızca işçilerin ve yıl boyunca orada yaşayan birkaç yerlinin yaşadığı, kesinlikle yazlık bir destinasyondan, zengin genç ailelerin kök saldığı bir yere dönüştü. Yıl boyu ikamet eden bu yeni mahsul, konut fiyatlarını yükseltti ve işçileri saatlerce uzakta yaşamaya zorladı, ancak aynı zamanda New York’takine benzer düzenli kültürel programlara aç güçlü bir izleyici kitlesi yarattı.
Örneğin The Parrish, yakın zamanda 125. yıl dönümünü kutlayan bir dizi büyük gösteri düzenledi ve müzenin kalıcı koleksiyonundan East End efsanelerinin yanı sıra yerel bağlara sahip düzinelerce yaşayan sanatçıyı sergiledi. Yine de yeni paradigma, müze ve benzeri kuruluşların bölgede yaşamayı göze alamayan personeli elde tutmakta zorlanmasına neden oluyor.
Hamptons ileri karakollarının kısa süreli olması, her şeyden önce açılma nedenlerine borçludur. Michael Werner galerisinin ortaklarından Gordon VeneKlasen’in açıkladığı gibi, birçok galericinin zaten Hamptons’ta evleri vardı. Pandemi vurduğunda, koleksiyonerlerle aynı nedenle doğuya yöneldiler.
VeneKlasen, “Uzun hafta sonları için dışarı çıktık ve orada altı ay geçirdik” dedi. ARTnews. “Ben ve arkadaşlarım gibi [Pace Gallery CEO] Marc Glimcher burada boşluklar buldu ve bu, evden çıkmak için güzel bir yol gibi göründü.”
Kısacası sıkıcı, sıkıcı bir zamanla baş etmenin eğlenceli ve verimli bir yoluydu.
VeneKlasen, yerel olarak gönderilebilen sanat eserlerini kullanarak ve katalog hazırlama ve yüksek hızda çalışmanın olağan baskısı olmadan deneyler yaparak topluluk için gösteriler hazırlamaktan keyif aldı. Birkaç büyük eser sattı ve koleksiyoncularla ilişkilerini güçlendirdi, ancak dünya yeniden açıldığında, o ve ekibi, birkaç ayda bir küresel taahhütlerle birden fazla gösteri için hazırlanmaya geri döndü. East Hampton ileri karakolunun bakımı, zorlu sanat dünyası devresinin yeniden başlaması ile yerel konut durumu arasında artık mümkün değildi. Ciddi koleksiyonerler yaz aylarını aileleriyle geçirmeye ve sanat dünyasına ara vermeye dönmüştü.
Ayrıca VeneKlasen, yazlık evinin “bir sığınak ve saklanacak bir yer” olarak tadını çıkarmayı özlediğini söyledi. “Gizem değil [that the Hamptons galleries closed]. Bizim de canımız var.”
Kaynak : https://www.artnews.com/art-news/news/the-hamptons-new-york-beach-art-scene-has-shrunk-covid-1234675056/