24 yaşına dek İskenderiye'de yaşadı.
1912'de Sorbonne Üniversitesi'ne girdi. Öğretmenleri arasında Henri Bergson da vardı. G. Apollinaire, C. Péguy, P. Valery gibi edebiyatçılarla ve Picasso, Braque ve Léger gibi sanatçılarla tanıştı. Fransız simgeci şiirini, özellikle de Mallarmé'yi tanıması, yaşamı ve sanatı üzerinde çok etkili oldu.
I. Dünya Savaşı patlak verince Fransa'yı terk ederek İtalyan ordusuna yazılan Ungaretti, savaş sırasında ilk şiir kitabını oluşturacak şiirlerini yazdı. Şiirleri, "İl porto Sepolto" (Gömülmüş Liman, 1916) adı altında yayımlandı. 1936-1942 yılları arasında Güney Afrika'ya gitti ve Brezilya'daki Sao Paulo Üniversitesi'nde İtalyan edebiyatı dersleri verdi. 1942'de İtalya'ya döndü.
1957'de emekli olana dek, Roma Üniversitesi'nde İtalyan edebiyatı öğretmenliği yaptı. Biçim ve dil konusunda Fransız simgecilerinden etkilenen Ungaretti, hermetizmin kurucusudur. Şiirlerinde uyak (kafiye) ve noktalama işaretlerini kullanmadı. Geleneksel biçimleri reddederek, şiire devrimci bir özgürlük ve yoğunluk getirdi. Sözcükleri en yalın biçimleriyle kullanmayı yeğledi.
Gelecekçi şairlerin deneysel üslûbuna yaklaştı. 1919-1932 arasında yazdığı şiirlerinde daha anlaşılmaz bir dil ve daha güç kavranan simgeler kullandı. Edebiyat eleştirmeni F. Flora, "La Poesie Ermetica" (Kapalı Şiir, 1936) adı altında topladığı eleştiri yazılarında Ungaretti'nin şiirini eleştirdi ve bu yeni edebiyat hareketine adını vermiş oldu (ermetica = kapalı). Ungaretti ile birlikte, Eugenio Montale ve Salvatore Quasimodo da bu akımın temsilcileri arasındadır.
Ungaretti, sözcüklerin ses ve simge (duyguların simgesi) olarak algılanmalarını sağladı. Derinlemesine işlediği duygularla ve üslûp ustalığıyla, kendinden sonraki İtalyan şiiri üzerinde son derece etkili oldu.