Eskiden hoşlandığım birisi vardı, sevdiğim demeyeyim çünkü sevginin herkese verilemeyecek kadar değerli bir şey olduğunu düşünürüm. Okula birlikte gider gelirdik, haftasonları çoğu zaman birlikte vakit geçirir, sınavlara birlikte çalışırdık. Beni kankalarıyla hiç beklemediğim bir anda tanıştırmıştı, şaşırmıştım ama hoşuma da gitmişti. Bu yakınlık aylarca sürdü, arada bir birbirimize küçük hediyeler de alıyorduk. Neyse, bir gün beni yemeğe çağırdı. "İlk bir şeyler yeriz, sonra da yarın ki sınava çalışırız" dedi. Ailesi şehir dışındaydı o günlerde, kendisi ilerde aşçı olmak istediğinden yemek yapmakta oldukça ustaydı ve onu da geçtim komşuları sık sık bir şeye ihtiyacı var mı diye geliyordu evine. Her neyse, yemek deyince aklıma romantik şeyler geldi. Mum ışığında yemek yiyeceğiz, benim için kendisi hazırlayacak, yemeğin ortasında ya da sonunda da seni seviyorum diyecek diye düşündüm. Kabul ettim. Ama ne oldu? Ben kabul eder etmez gülümsedi, şunu dedi; "Süper ya, bu akşam bekliyorum o zaman. Bi de, Pelin'i de çağırsana. "
O zaman anladım, Pelin en yakın arkadaşım olduğundanmış bana olan tüm bu yakınlığı. Ne Pelin'i çağırdım, ne onun evine gittim, ne onunla bir daha konuştum, ne de birinden "hoşlandım" o günden sonra.