Sabah ofise gelirken gencecik kadının biriyle tartıştım.
Hemen aktarayım.
15-20 metre öteden 20 yaşlarında bir kadın geliyor. Çöp kutularının yanından geçerken elindeki sigara pakedini açıyor. Çöpü geçeli mecazi olarak değil, gerçekten iki adım ancak olmuşken ambalajın şerit gibi olan açma zımbırtısını yere atıyor. İki adım daha attıktan sonra ambalajın geri kalan kısımlarını yere attığı sırada aynı hizaya geliyoruz. Önce cık cık cık diye ses çıkartıyorum ama kendini öyle bir kaptırmış ki pakedin içindeki kağıdı da yere atmaktan utanmıyor.
Gerisi diyalog.
Ö- Ayıptır yahu
K- Ne?
Ö- Ayıp diyorum ayıp. Çöpü yere atmak ayıp. Çöp kutuları az ötede duruyor.
K- Sana ne be sana mı hesap vereceğim. Sen kim oluyorsun ki. Sanki sana soracağım nereye çöp atacağımı. Sana ne
Ö- Evet, bana hesap vereceksin. Benim vergilerim sayesinde temizleniyorsa buralar bana da hesap vereceksin herkese de vereceksin. Saygısızlık, terbiyesizlik yapma. Utan biraz!
Tahmin edileceği gibi hiçbir şey değişmedi. Mabadını sallaya sallaya yürümeye devam etti yere attığı çöplerini umursamadan.