Bir şey çağrıştırır onu. Onu çağrıştıran şey, kalbini de yerinden oynatır. Olanları telefonda ona doyasıya anlatıp yeniden beraber gülelim istersin. Telefonunu çevirmek istersin. İçin öylesini ister.
Ama telefonu eline aldığım zaman duralar, bir düşünürsün. Yeniden düşünürsün. İçinin sıcak bir yanı ona dairse, bir yanın onu kapatmıştır artık. Adının baş harfini tuşlara yazdığın zaman bir bakarsın numarası çıkmaz… Silmişsindir numarasını. İçinin gideceğini bildiğinden, o telefon karşıdan çalarken duyacağın karışık duygulardan korktuğundan… Belki de sadece öylesine. Nedensiz.
Şimdi numara yok, isim yok, e-mail yok… Kendini kendine anlatıyorsundur olanları. Belki aklına, belki de dünyaya. Bak, bil, yine bir klişe ve doğru bir söz: insan, ne kadar kalabalıkta olsa yalnız bu dünyada.
Kuyuya bir kere inilir sanki. Yukarı çıkışın ne kadar zor olduğunu bilir ya insan.
Onu çağrıştıran şeyi yazıya dök sonra; bırak senin yerine kelimelerin şekillensin. Yeni hayatlar çıksın o kelimelerden.
Bil ki, ona yazdığın zamanlarda kendine yazardın aslında. Kendine kendini anlatırdın. Hep derim “insan insana kendini anlatır.” İnsan sınırlarını çizer, sınırlarını bozar. Nasılsa tebeşirdendir o sınırlar. Zamanla yerini silinmez kalemler alır, kolayca bir anda silinip yeniden oluşamaz. Tozlar yerine oturunca, yeni sınırlar da oluşur işte.
Sınırlarını çizdiğin zaman kendi siyasetini de oluşturursun nihayetinde.
Aklında kalanlar mı? Belki yaşadıkların…Belki gönlünden geçirdiklerin. Ama olamayanlar…
Bil ki, aslında hiç yoktular…