Bir girdabın içindesin ama bunu sadece sen görebiliyorsun. Etrafında ufak da olsa seni anlayan kimsen yok. Biri beni anlar mı diye beklerken kimsenin seni anlamadığını gün geçtikçe daha iyi görüyorsun. Bu durumdan nasıl çıkarım diye düşünürken gitgide daha da yok oluyormuşsun. Bugün "yanındayım, en büyük destekçin benim" diyen bile yarın yorulduğunu dile getirecek kadar nankör. Hayatın kendisi nankör iken insanların iyi olmasını beklemek hata.