“1965’te Üç Robot Yasası’nı kaleme aldım ve insanlığa duyurdum. Fakat insanda azıcık kafa çalışır, o zaman tost makinesi yeni icat edilmiş, robotla mobotla ne derdim olacak benim. Ben o yazımda, sanayi devrimi ile köleleşmeye başlayan ve dünya savaşları sırasında içine ekilen korku tohumlarıyla var olma gayesini unutmuş makineleşen insan’ı eleştirmiştim. Halimize bir bakın; muhasebeci başkaları için devletten vergi kaçırmak, bankacı başkaları için tefecilik yapmak, mühendis ise başkaları için dünyayı sikmekten başka bir iş yapmıyor. İnsanlar ne yaptıklarını umursamıyorlar, yalnızca ‘iş’ haricindeki hayatlarına sahip olabilmek için para kazanmaya çalışıyorlar. Polis, kendiyle aynı maaşı alan ve buna itiraz eden göstericiye sanki o göstericinin patronuymuşçasına zevkle vuruyor. Makineleşiyoruz, robotlaşıyoruz, aptallaşıyoruz. Demek ki şöyle mala davara anlatır gibi anlatmalıymışım;
1- Bir işçi hiçbir şekilde patrona zarar veremez; veya pasif kalmak suretiyle zarar görmesine izin veremez.
2- Bir işçi kendisine patronlar tarafından verilen komutlara 1. kuralla çelişmediği sürece itaat etmek zorundadır.
3- Bir işçi 1. ve 2. kurallarla çelişmediği sürece kendi varlığını korumak zorundadır.
Yaşasın halkların kardeşliği!”
– Isaac Asimov