Gece 12.30'dan üçe kadar ana kız ayaktaydık, yani yatakta uyanıktık. Gündüz uykumuz biraz çok olmuş anlaşılan.
Sabah yine 9.00'a kadar uyumuşuz. Ama sağolsun, residentlar sabahın erken saatlerini tercih ediyorlar. Onların işi de zor. Neyse iyi haber, tez geldi böylece ve Nehir'e yemek izni çıktı. Çok sevindik. Ama hazırlıksız yakalandık. Hurmaları unutmuşuz. Mahmut hemen elma verdi, kivi ve mandalina.
Ben o heyecanla eve gidip, hurma getirdim, kuru erik, ve kayısıları buldum, dönüşte Whole Foods'a uğrayıp çukulata kaplı cacao nibs, bir iki küçük yoğurt (biri keçi), güzel bir çiftlik peyniri (organik, traditional) , bagel... Akşamüzeri de Nursen Teyzesi, komposto, kabak ve şekersiz, whole wheat bir kek getirdi. Kızım istedikçe, küçük küçük (Özlemcim merak etme, zaten kendi de az az yiyor) veriyoruz.
Beşinci kemoya kadar birkaç yüz gram alsa çok iyi olur.
Dün gece sadece blog okumadım. Artık ileriyi planlamaya başladık. Almanya'da alternatif tedavi merkezleri var, birkaçına baktım. Buradaki treatment bitince, istiyorum. Hani bir de İngiliz babamız var ya, o oğlunu götürmüş. Üstelik onun gittiği klinik, Jutta'lara yakın, bu da iyi bir tesadüf...convenience...
Şu You Tube u açsalar, o İngiliz babayı, sadece "dedication" açısından izlemek lazım. ben derslerde kullanabilirim. Gerçekten bize motivasyonu o sağladı, özellikle Mahmut'a. Yani adamı dinleyince, biz boş oturmayalım, birşeyler yapalım diyorsunuz. O adam ve Feride bize alternatif dünyayı güzel açtılar. Canım arkadaşım, aklıma gelmişken. Nergis'cim, rüyana bayıldım. Biraz "Alien" olmuş...
Neyse biz yine diyet ve supplement işine döndük. Nehir'in bağışıklık sistemini elimizden gelidiği kadar güçlendirmeye, güçlü tutmaya çalışmalıyız, özellikle transplant öncesi.
Şimdi açıklıyorum: beşinci kemo var sırada, sonra radyoterapi...bir ay demişlerdi. Radyoterapi için henüz konuşmadık. Tahminim, beşinci kemodan sonra kan değerleri düzelince başlayacakları. Arada MIBG scan var...Sonra transplant. Transplantta esas şu. Şimdiye kadar almadığı dozda kemoterapi alacak. Dört gün, yirmidört saat...İşte, zaten Behlül Bey'in değimiyle, zurnanın zırt ettiği nokta. Çünkü bu doz ağır. Immune Sistemi sıfırlayıp, o dört günden sonra, temiz iliği verecekler. Sonrası, Nehir'in kendine gelme dönemi. Ne kadar güçlü başlarsa o kadar iyi olur.
Biz kararlıyız. Ameliyat bana çok moral verdi. İngiliz adamın deyişiyle "We would not be losing our son". Biz de! Nehir için nerede ne tedavi varsa, nasıl bir beslenme, ve yaşam koşulları gerekiyorsa yapacağım. Yapacağız. Desteğinizle.
Desteğiniz harika! Bugün Leyla'yı aradım. Buz dansı gösterisine gitmiş, Özgecan'larla. Bu kadar olur, hürriyette görmüş, keşke Leyla gitse demiştim. Teşekkürler Özgecan. Nil aradı. Valla bu highschool grubu da, ne kadar güçlü böyle geçmişe dayalı dostluklar. Dostluklar bizim şansımız.
Şunu da tarih için not düşeyim. Babamı kaybettiğimizde, babamım çok yakın arkadaşları, bazılarınız hep duyarlar benden, Aşula Teyze, Atlı Amca, anlatır dururum, abimle beni o hafta sonu almışlardı. derken, hatıradığım, sonrasında neredeyse her haftasonu annem ve bizi evlerinde ağırladıklarıdır. Atlı Amca bana klasik müziği sevdirdi, Scrabble oynadık, taş, makas, kağıtı da ondan öğrendim, İngilizce'yi sevdirdi, kitap okumayı, kitabı sevmeyi, Esen Teyze ile tığ yaptım, Esen Teyze'nin o erkek mühendis grubu içinde Rubik Kübünü çözmesine hayran oldum, Aşula Teyze ile güldüm, yeri geldiğinde hafiften azar işittim, Müfit Amca ile resim yaptım, ya da o resim ödevlerimi yaptı (demiştim bu resim işi)...Hala hayatımdalar. Ben büyüdükçe, onların babamım dostu olarak bize ne kadar çok sahip çıktıklarını anladım, ve sonsuz minnet duydum. Ve dostluğu pnlardan öğrendim. Şimdi ama benim de en az babam kadar dost açısından şanslı olduğumu görüyorum.
Harikasınız!
Atlı Amca'nın şakasıyla bitireyim. NASA'ya giderken aradılar. Nasılsınız diye. kapatırken dedi ki, "Mahmut'u da öp bizim için...ama tabi istersen"...Güldüm çok. Hala beni arayıp moral vermeye çalışmasına bayılıyorum. Onlar aradığında bir anda anne değil, çocuk oluyorum.
Geçmiş ve gelecek tüm dostluklara!