Mayıs 2000 tarihinde Fazilet Partisi kongresi gelenekçi-yenilikçi çekişmesine sahne olmuştu. Abdullah Gül, Recep Tayyip Erdoğan ve Bülent Arınç önderliğindeki yenilikçiler o kongreyi kaybetmiş ve AKP'yi kurmuşlardı. O sürecin ABD ayağını 'Neo Takiye' adlı kitabımda ele alırken Mehmet Bekaroğlu dikkatimi çekmişti. Zira o kongrede Bekaroğlu bir konuşma yapmış ve yenilikçi ekibi ağır bir dille itham etmişti. Aradan geçen onca yıldan sonra köprünün altından çok sular aktı. Bekaroğlu dün ANF ajansına uzun bir söyleşi vermiş. AKP ve Başbakan Erdoğan'ın 28 Şubat'ın en önemli ürünü olduğunu söylemiş.
Fakat çok daha önemli tespitleri var. Mehmet Bekaroğlu, 'Şimdi vesayet kurumlarını AK Parti ele geçirdi, kendi adamlarını buraya atadı. Bunlar da kendi istedikleri gibi yönetiyorlar. Bir de sağ siyasi eğilimlerde bir problem var. Buna 'milli irade' fetişizmi diyebiliriz. 'Halk bizi seçti, her şeyi yapabiliriz'. Öyle bir şey yok. Biz halk adına yönetiyoruz. Halk sizi seçti diye, insan haklarını askıya alacak bir anayasa yapamazsınız. Ama bu 'milli irade' fetişizmi, Erdoğan'da iktidara yerleştikçe artıyor.'
Kürt meselesindeki açmazı ise bakın nasıl okuyor:
'AK Parti, üç seçimdir 'Anayasayı değiştireceğiz, sivil ve demokratik bir anayasa yapacağız' diyor. Bırakın bu parlak lafları? Ne yapacaksınız? 4 partinin uzlaşarak Türkiye'nin temel sorunlarını çözecek bir anayasa yapacağına inanıyor musunuz? 3 temel sorun var: Eşit yurttaşlık, adem-i merkeziyetçilik, adaletli dağıtım. Erdoğan bu anayasayı MHP ve CHP ile yapamaz. BDP ile yapması gerekir. Ancak Erdoğan'ın ideolojisi, refleksi buna izin vermiyor. Erdoğan, bir taraftan 'kötü Kürtler'i imha edip, 'iyi Kürtler' ile biraz iş yapacak. Başbakan Erdoğan, 2005 yılında Diyarbakır'da yaptığı konuşmada, 'Bu devlet yanlış yapmıştır, devlet adına özür diliyorum. Kürt meselesi benim meselemdir, bu meseleyi çözeceğim' demişti. Müthiş bir konuşmaydı. O konuşmayı duyunca, 'Biz tükürdüğümüzü yalamayalım ama siyaseti bırakalım' diye düşündüm. Ama bu konuşmadan 3 ay sonra, aynı Erdoğan, 'tek millet, tek devlet, tek dil' diye bağırıyordu. Hangi Tayyip Erdoğan? AK Parti'nin içinde iki tane kanat var. Erdoğan, zaman zaman bu kanatlardan birinin ağırlıklı olarak etkisine giriyor. 2005 ve sonrasında -buna yapılan görüşmeler de dahil- Erdoğan daha yumuşak 'güvercin' diyebileceğimiz bir kanadın etkisindeydi. Ama son zamanlarda gördüğümüz Tayyip Erdoğan ise bambaşka.'
Bekaroğlu Kürt meselesinin silahla çözülemeyeceğinin altını çizdikten sonra eleştiri oklarını Kürtler adına siyaset yapan kesime de yöneltiyor.
Burada Kürt siyasetini de tartışmak lazım. 1990'lı yılları hatırlatan hükümetin uygulamaları, seçim döneminde çok sertti, onu seçime bağladık. Her iki taraf çok sert siyaset yaptılar. Bunu seçime bağladık. Ama seçimden sonra -Temmuzda Silvan'daki olaylardan sonra- hükümet bu tutuma geçti. Görüşmeler niye kesildi? Niye bunlar oldu? Ben şiddetle, nefretle ne hükümetin ne de Kürt siyasetinin bu meseleyi çözebileceğine inanmıyorum artık. Bu aşama geçildi. Kapalı kapılar arkasında da olmaz. Bırakın İsviçre'de görüşmeyi, oturun Türkiye'de görüşün. Türkler de Kürtler de artık bu noktada bence; bu iş çözülsün. 'Silah Kürtlerin sigortasıdır' değerlendirmesini yanlış buluyorum. Kürtler 'Biz silah bırakıyoruz' dese, devletin, AK Parti'nin eli ayağı birbirine dolanır. Çünkü bildikleri yöntem sertlik ve silah...
Devlete bin defa çağrı yaptık. Devlete diyorum ki; bu kafayla bu işi çözemezsiniz. Tayyip Erdoğan çok yanlış bir yoldasın. PKK bildiğin bir 'terör' örgütü değil. Bu örgütün desteklediği parti 3-4 milyon oy alıyor. Elbette devlete çağrı yapıyoruz. Ama 'asker silah bıraksın' diye bir şey olmaz.