Beni beslemek için 22-26 derecede, güneş gören, az biraz nemli öyle dudak kurutmayan bir ortama götürmeniz lazım. Yağmuru sevmiyorum. Zaten yürümeyi de beceremediğim için paçalarım hep çamur oluyor, pis bir şey. Sonra bulaşık suyu gibi bir gök yüzü içimi gemici düğümü yapıp bırakıyor, depresyona meyilli garip bir insan oluyorum. Kışın soğuğu da sevmem ayrıca. Ellerim ve ayaklarım siyasi parti kurup, özerkliklerini ilan ediyorlar çünkü. Isıtamıyorum bir türlü. Sıcağı ise hiç sevmiyorum sanırım. Leş gibi bir şey. Hele nemden nefret ediyorum. "bad-worse-the worst" yani. (meleba ben ÜDS'ye gircem.) Hiç efor sarf etmeden oturuyorum ki daha fazla terlemiyim. Miskin Araplar'a bu mevsimlerde hak vermek zorunda kalıyorum zorla. STV'deki Ayna programının "Küçük Acun" u gelse bizim eve hiç yabancılık çekmez halimize. Gerçi çeker lan. Ona soğuk bir su ikram ederiz biz, malum hava çok sıcak ve su kaybı fazla. Ama o içmez. "Antalya'da oruç tutmak valilik tarafından yasaklandı senin haberin yok mu?" deriz ama ikna edemeyiz. Sonra bana sıcakta gelenler gelir iyice ve "Peki inandığın tanrı sana akıl vermiş kullan diye. Vücuduna zarar vermek günah değil mi?" diyip bıdırdarım. Bu laflarımın sonucu olarak da mezun olduktan sonra işsiz kalırım, babamı Silivri'ye yollarlar, annem dul kalır falan hoş olmaz. Hem onu bunu boşverin siz su için. Günahlarınızın hepsini benim hesabıma yazarız, ben kartla geçerim merak etmeyin. Kızmayın da bana, hep sizi düşündüğümden. Lütfen.
Ayrıca tekrar bir genel seçim yapılsın, ben oyumu kesinlikle klimaya vercem. Willis Haviland Carrier zamanında başbakan olsaydı, şeker gibi bir ülke olurduk. Torunları falan varsa burdan yetkililere sesleniyorum. Soyadıma bir "Carrier" eklemekten gurur duyarım. Gayet ciddi düşünüyorum o aileyle. "Büyük dedem klimayı icad etti" lafından daha havalı bir şey varsa, o da "Ben onun torunuyla evlendim"dir. Bu kadar net konuşuyorum. Benim bu dünyaya bir faydam yok, bari olmuş olan zeki insanlarla hava atayım.
Sonra Google+ 'ta bir hesap var bana ait. Ne varmış acaba diye girdik baktık, bir nane de yokmuş. Hiçbir zaman Facebook'un yerini alamayacak bir oluşum. Coca Cola'nın yanında tutunmaya çalışan Le-Cola gibi. Kot pantolonunun altına parmak arası terlik giymiş erkeğin, paçasıyla terliği arasında gözüken çıplak ayak mesafesi gibi; üzücü, tedirgin edici. Belki Ali Ağaoğlu'nun tabiriyle "Çok şey bir şey"dir ama ben muhafazakarım bu konuda. Geçmişime ve alışkanlıklarıma bağlıyım. Bir de "çevre" diye bir zıkkım var burda. Tanımadığım insanların çevrelerinde gözüküyorum. Çok incelemedim, nasıl çıkarım oralardan bilmiyorum ama beni "Emre Kabartaş" diye bir cisim çevresine eklemiş mesela. Soyadı garip bir kere. Kabaran bir şey var adeta. Adam Facebook'ta "pablik figür"müş. Kendimi nasıl özel, nasıl selebriti hissettim anlatamam. "Ben sana güveniyorum ama çevreye güvenmiyorum" diye ünlenmiş bir lafın vücut bulmuş hali Google+. Tuhaf.