

PROLETARYANIN DEVRİMCİ ENTERNASYONAL MÜCADELESİNİN VE DÜŞÜNCE SİSTEMİNİN IŞIĞINDA TÜRKİYE PROLETARYASININ MÜCADELESİNDEN KESİTLER VE 15- 16 HAZİRAN 1970 İŞÇİ DİRENİŞİNİ DOĞRU ANLAMA VE ANMA ÇABASI
Yusuf Küpeli
9- Kurtuluş savaşı yılları içinde Türkiye proletaryasının ve diğer çalışanların örgütlenme ve ulusal mücadeleye katkı çabaları, Sovyetlerin Türkiye halkı ve kurtuluş mücadelesi önderleri üzerindeki etkileri üzerine notlar
Bilindiği gibi 1914- 18 yılları boyunca süren I. Dünya Savaşından başta proleterya olmak üzere en ağır biçimde çalışanlar etkilenmişlerdir. Baydarın anlatımı ile işçiler, Vatanın âli menfaatları uğruna günde 14- 16 saat ve hafta tatili almadan çalışmaya zorlanmışlardır. Erkeklerin cepheye yollanmış olmaları, kadın ve çocuk işçi oranını arttırmıştır. Sözkonusu oran 1919 yılında yaklaşık yarı yarıya olmuştur. Tütün endüstrisinde çalışan kadın ve çocuk işçilerin oran yüzde 50yi aşarken, iplik üretimiminde bu yüzde 95e ulaşmıştır. Oriantal Carpet Manufacture Limitet (Şark/ Doğu Stili Halı Üretimi Ortaklığı), 15 bin kadın ve çocuk işçi çalıştırmıştır. Şirkette çalışanların çoğunluğu, 14 saatlik iş- günü için 1.6 kuruş gibi çok düşük bir ücret almışlardır. O yıllarda bir okka (1283 gr) ekmeğin bir kuruşa satıldığını daha önce yazmıştım.
Yine aynı yazarın anlatımıyla, özet olarak, İmparatorluğun batısındaki coğu endüstri kentlerinin sınırların dışında kalması, savaş yıllarında birçok işyerinin kapanması ve bazılarının işçi sayılarını azaltmaları nedenleriyle 1919- 23 yıllarında Türkiyedeki işçi sayısında nicel/ sayısal bir azalma görülmüştür. Oya Baydar, Yalçın Küçükün Türkiye Üzerine Tezler, I adlı kitabından aktararak Türkiye proletaryasının o yıllardaki bileşimini söyle tarif etmektedir: Sovyetler Birliği Ulusal Ekonomi Komiserliği Bültenine göre, 1923 yılı sonbaharında Türkiye endüstrisinde toplam 80 bine yakın işçi çalışmaktadır. Bunların 35 bin 316sı tekstilde, 8 bini aşkını metalurjide, yaklaşık 18 bini ayakkabı yapımında, 15 bin kadarı ise besin, taş, kil, ağaç işleme ve kimya endüstrisi gibi alanlarda çalışmaktadırlar.
Yine Oya Baydarın verdiği bilgilere göre, 1923 yılının hemen öncesinde, en az iki vardiya ile yılda 750 iş- günü çalışan ve yine en az beş beygir gücünde makine kullanan endüstri işletmelerinin sayıları 308dir. Bunların 163 tanesini tarım ürünlerini işleyen fabrikalar ve atelyeler oluşturmaktadır. Geri kalanların 52 tanesi tekstil, 7 tanesi ise maden çıkartma üzerinedir. Bu 308 işletmede 20 bin civarında işçinin çalıştığı sanılmaktadır. İşçiler sayısal olarak İstanbul, Bursa, Eskişehir, İzmir, Edirne gibi kentlerde yoğunlaşmışlardır. İç Anadoluda, daha çok İmalat-ı Harbiye fabrikalarınının ve iplik endüstrisinin bulunduğu Eskişehir, Ankara, Adana gibi kentlerde işçiler belli bir sayısal çokluğa ulaşmaktadırlar ve Anadolunun iç kesimlerine gidildikçe işçi sayısı azalmaktadır.
Profösör Mete Tuncay, Türkiyede Sol Akımlar (1908- 1925) adlı araştırmasında, Anadoluda 1920 yılının ikinci yarısı ile 1922 yılının ilk yarısı canlı bir solculuk eylemine sahne olmuştur. Pek az bilinen bu gelişimin hikayesini, Kurtuluş savaşının yönetici kadrosuyla Sovyet hükümeti arasındaki ilişkilerin ışığında ele almak faydalı olur., diye yazmaktadır. Aynı yazar, 19 Mayıs 1919 ile Lozan Konferansının başladığı 2 kasım 1922 arasındaki bu yılların dönüm noktalarını, Büyük Millet Meclisinin açıldığı 23 Nisan 1920, Moskova Anlaşmasının imzalandığı 16 Mart 1921 ve Sakarya Savaşından üç ay sonra, 13 Aralık 1921de Kızılordu Komutanı Mikhail Vasileyvich Frunzenin (1885- 1925) Ankarayı ziyareti günleri olarak sıralamaktadır...
Dimitır Şişmanov, Türkiye İşçi ve Sosyalist Hareketi kısa Tarihi (1908- 1965) adlı kitabında, ...Türkiye halkının silahlı Ulusal Kurtuluş Savaşı, ilk önce çete savaşı şeklinde başlamıştı. Kendi kendine teşkilatlanan halk, çeteler ve silahlı müfrezeler halinde emperyalist güçlere karşı savaşa koyulmuştu. Bu halk hareketinde Ekim Devriminin etkisi büyüktü., biçiminde yazmaktadır. Ve Sabahattin Selekin Anadolu İhtilali I adlı yapıtının 99. sayfasından aktardığı Hatta kimi müfrezeler Bolşevik Taburu adını taşımaktaydı cümlesi ile anlatımını sürdürmektedir. Yazar, yine Selekin aynı yapıtından aktararak, İstanbul Sarayına bağlı bazı mahalli idarecilerin ve feodal unsurların ulusal direnişi dinsizlik, bolşeviklik suçlamaları ile karalamaya çalıştıklarını ve ulusal güçleri hedef gösteren Bolu valisinin halkı, Moskoflara ve Bolşeviklere karşı savaşa çağırdığını yazmaktadır.
Şişmanovun anlatımı Mete Tuncayın anlatımı ile belirli paralellikler göstermektedir. Oda Batı Anadoluda İngiliz- Grek- Osmanlı Sarayı güçlerine karşı en yoğun çete savaşlarının 1920 yılının ilkbahar ve yaz aylarında verilmiş olduğunu yazmaktadır. İngiliz silahları ile donatılan, harekat planları bizzat İngiliz subayları tarafından hazırlanan ve biçimsel olarak tutsak Osmanlı Sarayına bağlı olan Ahmet Anzavur komutasındaki bir kolordunun Bandırma yöresinde İslamı kurtarma şiarını istismar ederek, direnen halk güçlerine, çetelere karşı saldırıya geçtikleri anlatılmaktadır... Bandırma yöresinde yenilen Anzavur, yakın çevresi ile birlikte kendisini bir İngiliz savaş gemisine zor atarak kaçabilmiş ve ardından Adapazarı, Düzce, Bolu, Gerede yörelerinde eylemlerini yağmacılıkla birlikte tekrarlamaya çalışmıştır. Sonuçta, halk çeteleri tarafından kesin biçimde yokedilmiştir. Yine Maraş, Adana, Urfa, Trasus, Mersin yörelerinde Fransızlara karşı zaferi halk çeteleri kazanmışlardır... Sovyetler Birliğiden dönen Türkiyeli savaş esirlerinin anlatımları, halk arasında Sovyetler Birliğine karşı yaygın bir sempatinin doğmasına yolaçmıştır. Hatta bazı Karadeniz kasabalarında, Rusyada işçi ve asker meclisleri olarak doğmuş olan Sovyet adlı salık verme meclislerinin bir karşılığı olarak Şura girişimlerine rastlanmıştır. Fakat kullanılan bu Bolşevik adlarının, mevcut Sovyet etkilerinin bilinçlere gerçek anlamda yansımış olduğunu, olayın özü kavranarak sempati duyulduğunu söylemek zordur.
Diğer yandan, herkesin rahatca görebildiği gibi, İslamcı rolündeki satılmış Anzavur örgütlenmelerinin uzantıları günümüz Türkiyesinin legal politik yaşamında ve özellikle işgal altındaki Irakta ve tüm Ortadoğuda aynı Anglo- Amerikan desteğiyle varlıklarını sürdürmektedirler. Benzer örgütlenmeler I. ve II. Dünya Savaşlarının ardından da bir süreklilik içinde ve geliştirilerek yaşatılmışlardır. Proletarya örgütlenmelerine, tüm ilerici ve ulusal hareketlere, özellikle gelişen Arap milliyetçiliğine karşı kullanılmışlardır. Bu emperyalist konspirasyon/ kötü amaçlı gizli karanlık plan, 1960lı yılların sonunda Yeşil Kuşak politikası ile en olgun biçimlerine ulaşmıştır...
Kurtuluş hareketinin, Kuva- yı Milliyenin sınıfsal yapısı ile ilgili ilginç bilgileri Mete Tuncayın Türkiyede Sol Akımlar (1908- 1925) adlı yapıtının 3. baskısının 244ncü sayfasında ve diğer bazı bölümlerinde bulmak olasılıdır. Adı geçen sayfada, Türk İnkılâp Tarihi Enstütüsü arşivinden alınma Aydın ve Havalisi Cephe Kumandanı Demirci Mehmet Efeye ait bildiri bu konuya ışık tutmaktadır. Demirci Mehmet Efe, net, anlaşılır ifadelerle, cephelerde bulunanların tümünü köylülerin ve kent yoksullarının oluşturduklarını, yazmaktadır. Yine Efe, kesin bir dille, zengin eşraf evlatlarının cepheden kaçtıklarını, orta sınıflardan ise çok az kişinin savaşa katıldığını ifade etmektedir. Demirci Efe, cephedekilerin, özellikle Balkan Savaşından ve beş yıl sürmüş olan Dünya Savaşından beri tüm yükü zayıf omuzlarında taşımakta olduklarını, diğer yandan varlıklı kişilerin çocuklarının değişik bahanelerle korunup cephe gerisinde kişisel yarar peşinde koştuklarını, şikayetçi bir üslupla anlatmaktadır. Ve sözlerini, Heyet- i Milliyeler, zabit olsun nefer olsun, zengin evlatlarını iltimas edip şehirlerde bırakmasınlar. Bu günahtır. Yalnız fakirlere yüklenmek, daha sonra ağır ziyanlara sebep olur... diyerek sözlerini bağlamaktadır...
Yoksulların, çalışanların emekleri ve kanları ile kazanılan zaferden sonra, yine eşraf çocukları, zenginler korunmuşlar ve en ağır emeği vererek emperyalist güçleri kovanlar, fiili ve hukuki baskılar altına alınmışlardır. Demirci Mehmet Efenin zengin yaşam deneyiminden kaynaklanan daha sonra ağır ziyanlara sebep olur öngörüsü gerçekleşmiş ve Türkiye yeniden emperyalist sistemin uydusu konumuna sürüklenmiştir. Zenginlerle yoksullar arasında derin ekonomik uçurumların şekillendiği, ağır sorunların yaşanmakta olduğu bir ülke haline gelmiştir. Ve şüphesi yoksul çocukları, çalışanlar kendileri için örgütlenmeyi başabildikleri zaman sözkonusu ağır ziyan o korunan üst sınıflar için de bir gerçek olacaktır.
Aslında, 1917 Ekim Devrimi, Sovyet iktidarı, Bolşevik Taburları veya Sovyet karşılığı olarak Şuralar kuran halk hareketini etkilemekle kalmamış, cılız milli burjuvazinin yararları doğrultusunda ulusal kurtuluş mücadelesini filen yöneten askeri bürokrasiyi de etkisi altına almıştır... Devrimin Rusyası içinde de operasyonlar yürütmekte olan İngiz emperyalistleri ve İtilaf Devletlerinin kuklası konumuna düşmüş olan İstanbul Sarayı, ulusal mücadelenin önderlerini dinsizlik ve Bolşeviklik ile suçlamaya çalışırlarken, suçlananların birkısmı da daha çok pragmatist/ kısa vadeli faydacı yaklaşımlarla değişik ölçülerde Bolşeviklik rolüne soyunmuşlardır...
Doğan Avcıoğlu, Milli Kurtuluş Tarihi, 1838den 1995e adlı değerli araştırmasının ikinci cildinin 450- 51nci sayfalarında Türk Yoldaşlar arabaşlığı ile özet olarak şunları anlatmaktadır... Bolşevik modası okadar almış yürümüştürki, okullarda Bolşevik marşları söylenmektedir: Anadolu Şûralar Hükümeti var olsun/ İşçilerin emeği özlerine yar olsun/ Uyan mihnetle çalışan çıplak hemşehri/ İnkılâba katıl dünyanın hür rençberi... Kitabın aynı bölümünde, Rasih Nuri İleriye göre, Türk Şuralar Cumhuriyeti Anayasasının resmen bastırıldığı yazılmaktadır. Yine devamla Avcıoğlu şunları anlatmaktadır: Kırmızı kravat, kırmızı kalpak gibi Yoldaş sözüde moda olmuştur. 4 Ekim 1920 tarihli Hakimiyet- i Milliye gazetesinde yer alan Mustafa Kemal Paşanın şu sözleri yoldaş çığrını açar: Bolşevik Elçilik Kurulunun dün gelen ilk kafilesini saygı ve dostlukla selamlamayı ilk görev biliriz. Azerbeycan dili, Bolşevikliğin ilk ve son rütbesi, tek unvan ve lakabı olan bir kelimeyi kullanıyor: Yoldaş. Bu kelimeyi aynen kabul ediyor ve gelenleri Yoldaş olarak tanıyoruz. Gelenler dostlarımız ve yoldaşlarımızdır. Aynı yolda yürüyen, aynı amaca doğru giden yoldaşlar! Bütün Rus yoldaşlardan, bütün Türk yoldaşlara uzun yollardan hararetli selamlar getirmiş olan yoldaşlar... (koyulaştırma bana ait- Y. K.)
Aynı sayfalarda Avcıoğlu anlatımını şöyle sürdürmektedir: Kurtuluş Savaşı liderlerinin birbirlerine yoldaş diye seslenmeleri yaygınlaşır. Örneğin Mustafa Kemal Paşa, Batı Cephesi Komutanı Ali Fuat Cebesoya, 26 Ekim 1920 günü, Sevgili Yoldaş! Doğrudan doğruya Üçüncü Enternasyonale bağlı ve esas programına dayanan bir Türk Komünist Partisi kurulmuştur diye yazar. Doğu Cephesi Komutanı Karebekir için, kendisinin eski Ordu Komutanı Halil Paşa (Kut), artık Yoldaş Halil Paşadır. Karabekir bayram tebrik kartlarında dahi İslam ve Rus milletleri, İngiliz, Fransız ve Yunan çapulcularını kovacaklar demekten kendini alamaz. Erzuruma gelen Bolşevik diplomatı A. Upmal, Albayrak gazetesinde yayınlanan söylevinde, Yaşasın Türkiyenin Kızıl Ordusu deyimini kullanma cesaretini bulur. (koyulaştırma bana ait- Y. K.)
Kızıl Ordu hiçbirzaman kurulmayacaktır ama, -ileride kısaca değineceğim gibi- bunun karşılığı olarak bir Yeşil Ordu ve sahte Komünist Partileri kurulacaktır... Doğan Avcıoğlunun zengin anlatımı, Celal Bayarın, İttihatcıların, Enver ve Cemal Paşaların ve hatta resmi milliyetci ideolojinin kurucularından Ziya Gökalpin solculuğunu ve diğer gelişmeleri anlatarak sürmektedir. Hatta yazar, İsmet Paşanın Moskova gezisinden etkilenerek Recep Peker ile birlikte komünistliğe heveslendiğini vs. anlatmaktadır...
Kurtuluş savaşını yöneten askeri ve politik elitin solculuğu Marksist bir içerik taşımasa da, kısa vadeli faydacı/ pragmatist yaklaşımların bir ürünü olsa da, bunların o yıllardaki asıl büyük dayanaklarının, yardım kaynaklarının ve yardıma yönelik umutlarının genç Sovyetler Birliği olduğunu göstermesi bakımından ilginçtir. Yaşanmış sözkonusu tarih daha sonra unutturulmaya çalışılacaktır. Ve yine şüphesiz yönetici elite özgü bu çekincesiz solculuk gösterileri, savaşa filen katılan yoksul kitlelerinde duygusal olarak Sovyet Devriminden ne ölçüde etkilenmiş olduklarını düşündürtmektedir. Anlaşılan, bu gelişmenin aldatıcı etkisi, Mustafa Suphi ve yoldaşlarının savaşa katılma düşü ile rahatca Anadoluya gelip tuzağa düşürülmelerinde etken olmuştur. Yine, Mustafa Suphi ve yoldaşlarına yönelik acımasız katliamın gerisinde, yoksul kitlelerin, işçilerin ve köylülerin Sovyetler Birliğine duydukları sempatinin maddi bir güce dönüşebileceği korkusunun yattığı açıktır.
Dimitır Şişmanova, Mete Tuncaya, çok yazarlı Türkiye Tarihi 4, Çağdaş Türkiye 1908- 1980 adlı yapıtta yine Mete Tuncaya ait anlatıma ve ayrıca kapsamlı Lenin biyografisinin yazarı Luis Fischere göre, iç savaş koşullarındaki genç Sovyetler Birliği ile ilk ilişki talebi Ankara Hükümetinden, bizzat Mustafa Kemalden gelmiştir. Türkiye Büyük Millet Meclisinin açılışından üç gün sonra Mustafa Kemal, 26 Nisan 1920de Lenine bir telgraf çekmiştir. (Tarih tamamen aynı olmakla birlikte, Mete Tuncay telgraf aracılığı ile ilişki girişiminden sözederken, Dimitır Şişmanov yollananın bir mektup olduğunu yazmaktadır. Ulaşım zorlukları nedeniyle mektubun ancak 1 Haziran 1920de Moskovaya ulaşabildiğini söylemektedir. O koşullarda Ankara- Moskova telgraf bağının zorluğu düşünülürse, bu ikincisi akla daha uygun gelmektedir.)
Sonuçta, Mustafa Kemalin mesajında, Emperyalist devletler aleyhine ve bunların esareti altındaki insanları kurtarma amacıyla Sovyet yönetimi ile işbirliği yapmaya hazır olduğu, bildirilmiştir. Aynı mesajda, Kafkaslar ile ilgili öneriler ve Azerbeycanda Sovyet iktidarına yardımcı olma arzusu ile birlikte Müşterek mücadelemiz için kuvvetlerimizi teşkilatlandırmak üzere para ve silah yardımında bulunulması talebi dile getirilmiştir. Ve aslında, Sovyetler Birliğinin Anadolu İhtilaline yaptığı para, silah ve cephane yardımlarını biryana koyacak olursak, somut işbirliği daha çok Kafkaslar, Gürcistan, Ermenistan ve Azerbeycan olayları üzerinde kendisini göstermiştir. (Bak: Yusuf Küpeli, Ekim Devriminin 86. yıldönümünde Sovyetlerin doğuşu, 24 Ekim (6 Kasım) 1917 Ekim Devrimi, Sovyet Devriminin Kafkaslarda yayılması, V. I. Lenin- Mustafa Kemal Atatürk ilişkileri ve Sovyetler Birliğinin yıkılışı üzerine kısa notlar)
İlk Sovyet elçisi Aralovun tüm elçilik kadrosu ile birlikte 1921 Aralık sonunda Ankaraya ulaşmak üzere yola çıkmasından çok önce, Ankara Hükümetinin Dışişleri Bakanı Bekir Sami Bey, beraberindeki heyetle birlikte 11 Mayıs 1920 günü moskovaya ulaşmış ve resmi diplomatik ilişkileri başlatmıştır. Leninin ayrıntılı talimatı ile yollanan eski asker Aralovdan hemen önce Kızılıordu Komutanı Frunze, 13 Aralık 1921 günü Ankarayı ziyaret etmiştir ve dönüş yolunda Aralov ile karşılaşmıştır. (Leninin Ankaraya yollanan Aralova öğütleri Luis Fischerin Lenin biyografisinde uzun uzun anlatılmaktadır. Bunların önemli kısmını, Sinbaddaki Ekim Devriminin kafkaslarda yayılması, Moskova- Ankara/ Mustafa Kemal Atatürk- Lenin ilişkileri üzerine notlar adlı bölümde bulabilirsiniz. Aynı görüşmeden S. İ. Aralovun kendisi de Bir Sovyet Diplomatının Türkiye Anıları adlı kitabında sözetmektedir.)... Türk tarafının aceleciliğine karşın, Moskova Anlaşmasının imzası 16 Mart 1921 gününe dek uzamıştır. Buna karşın, daha resmen anlaşma yapılmadan önce Anadolu İhtilaline yönelik Sovyet yardımı tüm hızıyla başlamıştır. Mete Tuncayın Profösör Armaoğlundan aktararak yazdığına göre, 1920 yazında Sovyetler Birliğinden Anadoluya 6 bin tüfek, 5 milyon kadar tüfek mermisi, 17 600 top mermisi, 200.6 kg külçe altın yollanmıştır. Sovyet yardımları ileriki yıllarda da, özellikle Moskova Anlaşmasının ardından artarak tüm hızıyla sürmüş ve ulusal kurtuluş mücadelesinin kazanılmasına çok büyük katkılar yapmıştır. Sözkonusu yardımlar maddi olmanın ötesinde, diplomatik alanda da kendisini göstermiştir.
İlk olarak içsavaş günlerinin Sovyetler Birliği ve İngiliz emperyalizminin elinden yeni kurtulan genç ve yoksul Afganistan tarafından tanınan Ankara Hükümetinin önderliğindeki ulusal kurtuluş savaşının cephe de kazandığı zaferlerin ürünü olarak, -yedi ay süren tartışmaların ardından- 24 Temmuz 1923 günü imzalanan Lozan Anlaşması ile Sèvres esareti yırtılıp atılmış ve başkenti Ankara olan Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştur. Aralarında Amerikan zırhlılarınında olduğu İtilaf Devletleri güçleri 2 Ekim 1923 günü İstanbulu boşaltmışlardır. Profösör Türkkaya Ataövün anlatımı ile, Türk Ulusal Kurtuluş Savaşının başarısından sonra bile sularımızdaki Amerikan zırhlılarının sayıları arttırılmıştır. Önceden varolanlara 40ıncı ve 41inci destroyer birlikleri eklenmiştir. İşgal kuvvetlerinin Türkiyeden çekilmeleri tamamlanmadan önce Türk Hükümeti temsilcisi, Amiral Bristole, Amerikan zırhlılarının sularımızı derhal terketmelerini istediğimizi bildirmiştir. Türkler İstanbula girmeden iki gün önce son Amerikan zırhlısı da çekip gitmek zorunda kalmıştır. Yine Amerikan zırhlıları, Eylül 1922de Türk birliklerinin önünden kaçan yenilmiş Grek ordularının tahliyelerine yardımcı olmuşlardır...
Öncelikle emperyalizmin pençesindeki yoksul müslüman halklara ve ezilen diğer halklara örnek olan bir ulusal kurtuluş mücadelelesi ile kurulmuş olan Türkiye Cumhuriyeti, ileride -malesef- işbirlikçi yönetimlerin kılavuzluğunda kendi kendisine ihanet edecek ve başta ABD olmak üzere emperyalist güçlerin dümensuyuna girecktir. Kovulan ABD zırhlıları ve bunların şımarık ırkçı mürettebatı Türkiye Cumhuriyeti limanlarından istedikleri gibi yararlanmaya başlayacaklardır. Türkiye halkı ancak 1962 Küba krizi sayesinde topraklarına gizlice nükleer başlıklı orta menzilli ABD füzelerinin yerleştirilmiş olduğunu ve ülkesinin muhtemel bir nükleler savaşın ilk hedefi haline getirildiğini öğrenecektir vs..
Haziran 2004
bir önceki bölüm: 8- ABD başkanı Woodrow Wilsonun Türkiye üzerine planları, galip emperyalist güçler tarafından tümüyle yokedilmek istenen Türkiye ve Mütareke yılları İstanbulndaki işçi eylemlerinden bazı örnekler


NOT:
BİR KİTAPÇIK BÜYÜKLÜĞÜNDEKİ BU METİN, 2004 YILININ HAZİRAN BAŞINDA YAZILMAYA BAŞLANMIŞTIR VE AYNI YILIN 15- 16 HAZİRAN GÜNÜNE YETİŞTİRİLEMEMİŞTİR. BUNUN ÜZERİNE YAZIM DURDURULMUŞTUR VE ARAYA BAŞKA İŞLER GİRDİĞİ İÇİN 2005 YILININ 15- 16 HAZİRAN ÖNCESİNDE DE TAMAMLANAMAMIŞTIR...
EKSİKLİĞİNE KARŞIN METNİ BASMANIN YARARLI OLACAĞINI DÜŞÜNDÜĞÜM İÇİN, İLERİDE EN KISA SÜREDE TAMAMLAMAK ÜRZERE VAROLANLARI 14 HAZİRAN 2005 GÜNÜ SİNBADA YERLEŞTİRİYORUM... AYRICA, BU SON 9. BÖLÜM DE EKSİKTİR VE TAMAMLANACAKTIR. SON BÖLÜMDE YERALMASI GEREKEN TKPNİN KURULUŞU VE MUSTAFA SUPHİ CİNAYETİ İLE İLGİLİ BİLGİLER, YEŞİL ORDU ÜZERİNE BİLEBİLDİKLERİM VE DİĞER HABERDAR OLDUĞUM İŞÇİ ÖRGÜTLENMELERİ 9. BÖLÜME EKLENECEKLERDİR. ARDINDAN GELECEK BÖLÜMLERDE İSE İŞÇİ SINIFININ TÜRKİYE CUMHURİYETİ İÇİNDEKİ SERÜVENİNİ ÖZETLEMEYE ÇALIŞACAĞIM.
ZENGİN KAYNAKÇA METİN TAMAMLANDIKTAN SONRA BURAYA YERLEŞTİRİLECEKTİR. ZETEN YARARLANILMIŞ OLAN KAYNAKLARIN ÖNEMLİ BİR KISMI METNİN İÇİNDE DE BELİRTİLMİŞLERDİR.
SAYGILARIMLA
YUSUF KÜPELİ
2005.06.14
http://www.sinbad.nu/