Yazar, Amerikan Girişim Enstitüsü’nde ekonomi politikası çalışmaları direktörüdür.
Yıllarca süren pandemi harcamalarından sonra, her iki ABD siyasi partisi de yeniden bütçe açığına odaklanıyor. Cumhuriyetçiler, bugünün rahatsız edici enflasyonu için geçen yılki Amerikan Kurtarma Planını suçluyorlar. Demokratlar genel olarak buna karşı çıkıyorlar, ancak Joe Biden bütçe açığını azaltma önlemlerinin çığırtkanlığını yapıyor ve uzun vadeli mali sorumluluğu savunuyor.
Bu, ABD siyasetinde hoş bir dönüşü temsil ediyor. Bununla birlikte, uzun vadeli mali dengesizlik konusundaki samimiyet, çözüm konusunda dürüstlükle birleştirilmelidir: orta sınıf, bütçe açıklarını ve ulusal borcu dengeleme yükünün çoğunu üstlenecektir.
Tabii ki, hiçbir siyasi parti buna inanmazdı. Washington’da orta sınıfın vergi artışları veya harcama kesintileriyle karşı karşıya kalmaması gerektiği konusunda iki taraflı bir anlaşma var. Cumhuriyetçiler vergileri artırmak istemiyorlar ve Beyaz Saray defalarca açık azaltma planlarının 400.000 dolardan az kazananların vergilerini artırmayacağına söz verdi. Popülist enkarnasyonunda, GOP, orta sınıf yetkilendirme programları olan Sosyal Güvenlik ve Medicare’e yapılan harcamaları azaltmak isteyen her türlü iddiayı terk etti. Demokratlar uzun süredir bu tür kesintilere karşı çıkıyorlar.
Açıklar ve borçlar yukarı doğru, sürdürülemez bir yörüngede. 2008 mali krizinden önceki yıl, ulusal borç, yıllık ekonomik çıktının kabaca üçte biri kadardı. 2012 itibariyle, borç/GSYİH oranı üçte ikisini aşmıştı. GSYİH’nın bir payı olarak, partizan olmayan Kongre Bütçe Ofisi, 2032 yılına kadar açığın yüzde 6,1 ve borcun yüzde 109,6 olmasını bekliyor.
Bu durum, düşük gelirli hanelere yapılan harcamaları azaltarak tamamen düzeltilemez. 2019’da pandemiden önce (faizsiz) harcamaların yaklaşık dörtte biri barınma, beslenme, enerji yardımı, nakit yardımı ve sağlık gibi güvenlik ağı programlarına gitti. Bu, o yıl bütçeyi dengelemek için yeterli olurdu, ancak bunu yapmak, mali açıdan savunmasız haneler için dolarda sadece 10 sent bırakacaktı.
Daha da önemlisi, orta sınıflara fayda sağlayan yetkilendirme programlarına yapılan harcamaların hızla artması bekleniyor. Artan sağlık hizmetleri maliyetleri ve yaşlanan nüfus nedeniyle CBO, Medicare ve Sosyal Güvenlik harcamalarının önümüzdeki otuz yılda yüzde 56 artmasını bekliyor. Bunun, güvenlik ağının sağlık hizmetleri kısmına yapılan harcamalarda öngörülen artışı gölgede bırakması bekleniyor. Diğer güvenlik ağı programları da dahil olmak üzere federal harcamaların geri kalanının bu dönemde yıllık ekonomik çıktının payı olarak düşmesi bekleniyor.
Zenginler üzerindeki vergileri artırmak, federal bütçeyi istikrarlı bir temele oturtmakta da başarısız olacaktır. Partizan olmayan Sorumlu Federal Bütçe Komitesi, yüksek gelirliler için 2017 vergi indirimlerinin kaldırılmasının, sermaye geliri üzerindeki vergilerin artırılmasının ve 10 milyon doların üzerindeki gelirlere yüzde 5 ve 25 milyon doların üzerindeki gelirlere yüzde 8 ek vergi getirilmesinin yine de ülkeyi terk edeceğini tahmin ediyor. borç sürdürülemez bir yolda. Tahminlerine göre, 2032’den 2050’ye kadar yüzde 80 civarında büyüyecek.
Biden, tüm vergi beyannamelerinin yüzde 2’sinden az olan, yılda 400.000 doların üzerinde geliri olan kişilere odaklanıyor. Tahminlerime göre, bu grup üzerindeki vergi oranını siyasi olarak mümkün olmayan yüzde 95’e çıkarmak, 2022’de 421 milyar dolarlık ek bir vergi geliri yaratacaktır. Bu, faiz dışı açığı yüzde 74 azaltacaktır. Ancak açığın genel ekonomiden daha hızlı artacağı tahmin edildiğinden, bu kadar agresif bir şekilde yüksek bir vergi oranı bile, faiz dışı açığı on yılın sonunda yarısından daha az ve 2050’de yaklaşık üçte bir oranında azaltacaktır. hala büyüyor, küçülmüyor.
Gerçekte, böyle yüksek bir oran daha az iş, daha az tasarruf, daha fazla vergi kaçakçılığı ve vergiden kaçınmanın yanı sıra yüksek gelirlilerin göçüne ve tahminimden önemli ölçüde daha az gelire yol açacaktır. Gelir oranını 400.000 doların üzerine çıkarmak yüzde 60’ın üzerine çıkarmak, nispeten daha az davranışsal etkiye sahip olacak, ancak yine de sorunu çözmeyecektir: bu oranla, faiz dışı açık 2032’de yüzde 19 ve 2050’de yüzde 14 daha düşük olacaktır. hesaplamalarıma.
Her zamankinden daha yüksek borç ve açıklar, uzun vadeli ekonomik büyüme, ücret artışı ve yaşam standartları için bir tehdit oluşturuyor. Sürekli artan faiz ödemeleri, altyapı, temel araştırma ve yukarı doğru ekonomik hareketlilik yatırımları için siyasi alanı azaltacaktır. Bir şey olursa, politikacılar sorunu daha iyi değil, daha da kötüleştirecek. Demokratlar harcama girişimleri önermeye devam ediyor ve iktidara geri dönerlerse Cumhuriyetçiler muhtemelen vergi gelirlerini düşürmeye çalışacaklar.
Bu tehdit ele alınabilir, ancak en tepedeki yüzde 2’nin elinde yeterli gelir veya ülkenin uzun vadeli mali dengesizliğini düzeltmek için düşük gelirli hanelere yeterli harcama yoktur. Orta sınıflar yükün çoğunu taşımak zorunda kalacak – ABD’nin seçilmiş liderlerinin yüzleşmek konusunda isteksiz olduğu bir gerçek.
Kaynak : https://www.ft.com/content/e2c4f757-8abf-42d5-935e-a681c4f1cd35