Birinci Punic Savaşı - First Punic War
|Birinci Pön Savaşı|
|Bölüm Pön Savaşları|


M.Ö. 264'te Batı Akdeniz: Roma kırmızı, Kartaca Mor ve Syracuse yeşil renkte gösterilmiştir
|savaşanların|


Roma


Syracuse
|Kartaca|
|Komutanlar ve liderler|


Marcus Atilius Regulus Gaius Duilius Publius Claudius Pulcher Lucius Caecilius Metellus Lucius Postumius Megellus Quintus Mamilius Vitulus Hiero II Syracuse


Hamilcar Barca


Hanno Büyük
Hasdrubal
Xanthippus
Adherbal
Hamilcar
Birinci Pön Savaşı (264 M.Ö. 241 kadar) ilkiydi üç savaşlar arasında savaşan Kartaca ve Roma , erken MÖ 3. yüzyılda batı Akdeniz'in iki ana güçler. 23 yıl boyunca, en uzun sürekli çatışma ve en büyük deniz antik savaşında, iki güç, başta Akdeniz'in Sicilya adası ve çevresindeki sularda ve ayrıca Kuzey Afrika'da üstünlük için mücadele etti . Her iki taraftaki muazzam maddi ve insani kayıplardan sonra Kartacalılar yenildi.
Savaş, MÖ 264'te Romalıların Messana'da (modern Messina ) Sicilya'ya ayak basmasıyla başladı . Romalılar daha sonra adadaki tek önemli bağımsız güç olan Syracuse'u onlarla ittifak kurmaya zorladılar ve Kartaca'nın Akragas'taki ana üssüne kuşatma yaptılar . Büyük bir Kartacalı ordusu MÖ 262'de kuşatmayı kaldırmaya çalıştı, ancak Akragas Savaşı'nda ağır bir şekilde yenildi . Romalılar daha sonra Kartaca'ya meydan okumak için bir donanma inşa ettiler ve yeni taktikler kullanmak birkaç yenilgiye neden oldu. Korsika'ya bir Kartaca üssü ele geçirildi, ancak Sardunya'ya bir saldırı geri püskürtüldü; Korsika üzerindeki üs daha sonra kaybedildi. Donanma zaferlerinden yararlanan Romalılar, Kartacalıların ele geçirdiği bir Kuzey Afrika işgali başlattı. At Ecnomus Burnu Deniz Muharebesi Kartacalılar tekrar dövüldü; bu muhtemelen ilgili savaşçıların sayısıyla tarihteki en büyük deniz savaşıydı . İşgal başlangıçta iyi gitti ve MÖ 255'te Kartacalılar barış için dava açtı ; önerilen terimler o kadar sertti ki işgalcileri yenerek savaştılar . Romalılar kurtulanlarını tahliye etmek için bir filo gönderdi ve Kartacalılar Afrika'dan Hermaeum Burnu Muharebesi'nde karşı çıktılar ; Kartacalılar ağır bir şekilde yenildiler. Roma filosu, İtalya'ya dönerken, gemilerinin çoğunu ve 100.000'den fazla insanı kaybederken bir fırtına tarafından harap oldu.
Savaş devam etti, her iki taraf da belirleyici bir avantaj elde edemedi. Kartacalılar M.Ö. 255'te Akragas'a saldırdılar ve yeniden ele geçirdiler, ancak şehri tutabileceklerine inanmadıkları için, yerle bir ettiler ve terk ettiler. Romalılar hızla filolarını yeniden inşa ederek 220 yeni gemi ekledi ve MÖ 254'te Panormus'u (modern Palermo ) ele geçirdi . Ertesi yıl bir fırtınaya 150 gemi daha kaybettiler. MÖ 251'de Kartacalılar Panormus'u geri almaya çalıştılar, ancak duvarların dışındaki bir savaşta yenildiler . Romalılar yavaşça Sicilya'nın çoğunu işgal etmişti; M.Ö. 249'da, aşırı batıdaki son iki Kartacalı kalesini kuşattılar. Ayrıca Kartaca filosuna sürpriz bir saldırı başlattılar, ancak Drepana Savaşı'nda yenildiler . Kartacalılar zaferlerini takip ettiler ve kalan Roma savaş gemilerinin çoğu Phintias Savaşı'nda kayboldu . Birkaç yıl süren çıkmazdan sonra, Romalılar MÖ 243'te filolarını yeniden inşa ettiler ve Kartacalı garnizonları etkili bir şekilde engellediler . Kartaca, onları rahatlatmaya çalışan bir filo kurdu, ancak MÖ 241'de Aegates Adaları Savaşı'nda yok edildi ve Sicilya'daki Kartaca birliklerini barış için müzakere etmeye zorladı.
Bir antlaşma kabul edildi. Terimiyle Kartaca büyük tazminatlar ödedi ve Sicilya bir Roma eyaleti olarak ilhak edildi . Bundan böyle Roma, Batı Akdeniz'in önde gelen askeri gücü ve giderek bir bütün olarak Akdeniz bölgesi idi. Savaş sırasında 1.000 kadırga inşa etmek için gösterilen büyük çaba, 600 yıl boyunca Roma'nın deniz hakimiyetinin temelini attı. Savaşın sona ermesi Kartacalı İmparatorluğu içinde büyük ama başarısız bir isyan başlattı . Roma ve Kartaca arasındaki çözülmemiş stratejik rekabet, MÖ 218'de İkinci Pön Savaşı'nın patlamasına yol açtı .
Birincil kaynaklar
Birinci Pön Savaşı hemen her yönü için temel kaynak tarihçi olan Polybius ( c. 200 - . C 188 BC), bir Rum gönderilen Roma rehin olarak 167 MÖ. Eserleri şimdi askeri taktikler hakkında kaybolan bir el kitabını içeriyor, ancak bugün MÖ 146'dan sonra veya savaşın bitmesinden yaklaşık bir yüzyıl sonra yazılan Tarihleri ile tanınıyor . Polybius'un çalışmaları Kartaca ve Roma bakış açıları arasında olduğu kadar geniş ölçüde tarafsız ve büyük ölçüde tarafsız kabul edilir.
Kartaca yazılı kayıtları M.Ö. 146'da başkentleri Kartaca ile birlikte yok edildi ve bu nedenle Polybius'un Birinci Punic Savaşı hakkındaki açıklaması, şimdi kaybolan birkaç Yunan ve Latin kaynağına dayanıyor . Polybius analitik bir tarihçiydi ve mümkün olan her yerde, yazdığı olaylarda katılımcılarla kişisel olarak röportaj yaptı. Tarihçeleri içeren 40'ın sadece ilk kitabı Birinci Pön Savaşı ile ilgilidir. Polybius'un hesabının doğruluğu son 150 yılda çok tartışıldı, ancak modern fikir birliği onu büyük oranda kabul etmek ve modern kaynaklardaki savaşın detayları neredeyse tamamen Polybius'un hesabının yorumlarına dayanıyor. Modern tarihçi Andrew Curry, "Polybius'un oldukça güvenilir olduğunu" düşünüyor; Dexter Hoyos onu "son derece bilgili, çalışkan ve anlayışlı bir tarihçi" olarak tanımlıyor. Savaşın öyküleri daha sonra var, ancak parçalı veya özet olarak. Modern tarihçiler de Diodorus Siculus ve Dio Cassius'un sonraki tarihlerini de dikkate alırlar , ancak klasikist Adrian Goldsworthy , "Polybius'un hesabının diğer hesaplarımızdan herhangi biri ile farklılık gösterdiğinde genellikle tercih edilmesi gerektiğini" belirtir.
2010'dan bu yana, on bronz kask ve yüzlerce amphora ile birlikte, Sicilya'nın batı kıyısı açıklarındaki denizdeki arkeologlar tarafından on bir bronz savaş gemisi koçu bulundu . Koçlar, yedi kask ve altı sağlam amphora, çok sayıda parça ile birlikte, o zamandan beri geri kazanılmıştır. Koçların her birinin deniz dibine bırakıldığında batık bir savaş gemisine bağlandığına inanılmaktadır. Katılan arkeologlar, şimdiye kadar keşfedilen eserlerin konumunun Polybius'un Aegates Savaşı'nın nerede gerçekleştiğine dair hesabını desteklediğini belirtti . Koç iyileşti boyutlarına dayanarak, onları inceledik arkeologlar hepsi geldi inanıyoruz triremes , savaş gemileri tüm Polybius hesabına aykırı olmaktan dahil quinqueremes . Bununla birlikte, tanımlanan birçok amforanın Polybius'un hesabının diğer yönlerinin doğruluğunu doğruladığına inanıyorlar.
Diğer kaynaklar yazıtları, karasal arkeolojik kanıtları ve trireme Olympias gibi rekonstrüksiyonlardan ampirik kanıtları içerir .
Arka fon
Roma Cumhuriyeti olmuştu agresif genişleyen Birinci Pön Savaşı öncesi bir yüzyıldan güney İtalyan anakara. Güney İtalya'nın Yunan şehirleri ( Magna Graecia ) Pyrrhic Savaşı'nın sonunda sunulduğunda, MÖ 272'ye kadar Arno Nehri'nin güneyindeki yarımada İtalya'yı fethetti . Bu dönemde , başkenti Tunus'ta bulunan Kartaca , güney İspanya'ya , Kuzey Afrika'nın kıyı bölgelerinin çoğuna, Balear Adaları , Korsika , Sardunya ve Sicilya'nın batı yarısına askeri ve ticari bir imparatorlukta egemen oldu. . M.Ö. 480'den itibaren Kartaca , Syracuse liderliğindeki Yunan şehir Sicilya eyaletlerine karşı bir dizi sonuçsuz savaş yaptı . MÖ 264'e kadar Kartaca ve Roma, Batı Akdeniz'in önde gelen güçleriydi. İki devlet, resmi ittifaklar yoluyla karşılıklı dostluklarını defalarca iddia etmişlerdir : MÖ 509, MÖ 348 ve MÖ 279 civarında. İlişkiler iyi, güçlü ticari bağlantılar vardı. M.Ö. 280-275 Pyrrhic Savaşı sırasında, dönüşümlü olarak İtalya'da Roma ve Sicilya'da Kartaca ile savaşan Epirus kralına karşı , Kartaca Romalılara materyal sağladı ve en az bir kez donanmasını bir Roma kuvvetini feribot etmek için kullandı.
M.Ö. 289'da , daha önce Syracuse tarafından işe alınan Mamertines olarak bilinen bir grup İtalyan paralı asker , Sicilya'nın kuzeydoğu ucundaki Messana (modern Messina ) şehrini işgal etti . Syracuse tarafından zorlanan Mamertinler, MÖ 265'te hem Roma'ya hem de Kartaca'ya yardım çağrısında bulundu. Kartacalılar önce Syracuse kralı II. Hiero'yu başka bir şey yapmamaya ve Mamertleri Kartaca bir garnizonu kabul etmeye ikna etmeye itti. Polybius'a göre, Roma'da Mamertines'in yardım talebini kabul edip etmeme konusunda önemli bir tartışma yaşandı. Kartacalılar çoktan garnizon yapmış olduğu için Messana kabulü Kartaca ile kolayca savaşa yol açabilir. Romalılar daha önce Sicilya'ya ilgi göstermemişlerdi ve bir şehri haksız sahiplerinden haksız yere çalan askerlerin yardımına gelmek istemediler. Bununla birlikte, birçoğu Sicilya'da dayanak kazanmada stratejik ve parasal avantajlar gördü. Çıkmaza Roma Senatosu , muhtemelen teşvikiyle Appius Claudius Caudex , 264 M.Ö. popüler montajdan önce meseleyi koydu. Caudex, eylem için oylamayı teşvik etti ve bol ganimet olasılığını dile getirdi ; halk meclisi Mamertines'in talebini kabul etmeye karar verdi. Caudex, Sicilya'ya geçip Messana'ya bir Roma garnizonu yerleştirme emriyle askeri bir seferin komutanlığına atandı.
Savaş, Romalıların MÖ 264'te Sicilya'ya inişiyle başladı. Kartacalı deniz avantajına rağmen, Messina Boğazı'nın Roma geçişine etkisiz bir şekilde karşı çıktı. Claudius tarafından yönetilen iki lejyon , Mamana'nın Hanno ( Büyük Hanno ile hiçbir ilişkisi yok) tarafından yönetilen Kartacalı garnizonunu kovduğu ve hem Kartacalılar hem de Syracusanlar tarafından kuşatıldığı Messana'ya yürüdü . Kaynaklar neden olduğu konusunda net değil, ancak önce Syracusanlar, sonra Kartacalılar kuşatmadan çekildi. Romalılar güneye yürüdüler ve sırayla Syracuse'u kuşattılar, ama ne yeterince güçlü bir kuvvete, ne de başarılı bir kuşatmayı kovuşturmak için güvenli tedarik hatlarına sahiptiler ve yakında geri çekildiler. Kartaca bozulmamıştı. Sicilya'daki önceki iki yüzyıllık savaş üzerindeki deneyimleri, belirleyici eylemin imkansız olduğuydı; Askeri çabalar ağır kayıplardan ve büyük masraflardan sonra yok oldu. Bu arada Kartaca liderler, ezici denizcilik üstünlüklerinin savaşın uzak tutulmasına ve hatta gelişmeye devam etmesine izin vermesini beklediler. Bu, Romalılara karşı açık havada faaliyet gösterecek bir ordu almasına ve ödeme yapmasına izin verirken, kuvvetle takviye edilmiş şehirleri deniz yoluyla tedarik edilebilir ve faaliyet gösterecek savunma üssü sağlayabilir.
Ordular
Yetişkin erkek Roma vatandaşları askerlik hizmetine hak kazanmışlardı, çoğu bir süvari bileşeni sağlayan daha zengin azınlıkla piyade görevi görecekti. Geleneksel olarak Romalılar , her biri 4.200 piyade ve 300 süvari olmak üzere iki lejyon yetiştireceklerdi . Olarak piyade az sayıda servis cirit -armed Süvarileri . Denge, vücut zırhı , büyük bir kalkan ve kısa itme kılıçları ile ağır piyade olarak donatıldı . Onlar hangi üç sıralarında, ayrıldı ön rütbe ederken, aynı zamanda iki javelins taşınan ikinci ve üçüncü rütbeler bir vardı itme mızrak yerine. Hem lejyoner alt birimleri hem de bireysel lejyonerler nispeten açık sırada savaştılar. Bir ordu genellikle bir Latin lejyonu, Latin müttefikleri