Yüzkez canıma kıymak istedim; ancak, daha seviyordum yaşamayı. Bu gülünç zayıflık, en uğursuz eğilimlerimizden biridir belki çünkü, hep yere atmak istediğimiz bu yükü sürgit taşımak istemekten aptalca birşey var mıdır? Varlığından tiksinmek ama, yinede ona bağlı olmak; sonunda, yüreğimizi yiyip yutuncağa değin, bizi kemirip tüketen bir yılanı okşamak?
Syf: 102
"Yaşamına böylesi bir zenginlik katacak olan, senin kitaplardan çıkaracakların değil, kitapların sonunda yaşamını değiştirecek biçimde sende ortaya çıkaracaklarıdır. Görüyorsun John kitaplar sana aslında yeni bir şeyi öğretmez."
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten. Kitaplar aslında zaten senin içinde olanları görmene yardım eder. Aydınlanma budur."
Ama siz Gerçeği bilmek istemiyorsunuz, gerçeği sizin anladığınız şekilde kabul etmek istiyorsunuz. İşte bu, aydınlanmanızın önündeki en büyük engel. Gerçeği zaten bildiğinizi sanıyorsunuz. Zaten anladığınızı sanıyorsunuz. Kendi anlayışınıza uygun okuduğunuz, işittiğiniz, gördüğünüz her şeyi doğru kabul ediyor, uymayanı reddediyor ve buna öğrenmek diyorsunuz. Buna öğrenmeye açık olmak diyorsunuz. Kendi gerçeğiniz dışında her şeye kapalı olduğunuz sürece öğrenmeye açık olamazsınız.
...Hayret sahibi dairesel bir yolda yürür. Dairesel yolda yürüyüş, bir merkezin çevresindedir ve ondan ayrılmaz. Doğrusal yolda giden ise sapar, yöneldiği şeyin dışına çıkar; tahayyül ettiği şeyi arar, gayesi hayaline ulaşmaktır. Dolayısıyla '-den' ile '-e' [bir gayeden başlamak ve bir gayeye varmak ve yönelmek] ve bu ikisinin arasında bulunan şeyler, bu yol sahibine ait durumlardır. Dairesel yolda yürüyenin ise ne bir başlangıcı vardır ne varacağı bir son. Dolayısıyla '-den' onu bağlamaz ve '-e' onu etkisi altına alamaz. En tam varlık onundur, hikmet ve hakikatleri toplama özellliği ona verilmiştir.
...
...öznenin sırrı hiç bir öznenin olmamasıdır. Aydınlanana kadar hakkında kökten bir şekilde cahil olmayı sürdürdüğümüz şeylere bağlıyız.