Ariel Sharon sonunda bu Cumartesi, 11 Ocak 2014’te, 85 yaşında resmi olarak öldü. Sekiz yıldır bitkisel hayat sürüyordu; yıllık 296 bin Avroluk mütevazı bir fatura karşılığında ve bu masrafın büyük kısmı İsraillilerin vergileriyle ödeniyordu. Yani sekiz yıllık koma hayatı 2,5 milyon avro ya da 3,3 milyon dolara mal oldu. İsrailliler, başta Bibi Netanyahu olmak üzere, çoktan gömmüşlerdi zaten onu. Siyonist saldırganlığın ve işgalciliğin tüm savaşlarının bir zamanlar “Buldozer” olarak anılan “kahramanı” epeydir unutulmuştu. Halbuki bir keresinde Britanyalı gazetecilere “Koyunlar bile korkar benden” dediği bile vakidir.
Normalde Ariel Sharon’un Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından mahkum edilen savaş suçlularının yattığı Hollanda’daki cezaevinin revirinde ölmesi gerekirdi, ya da mesela işadamı Martin Schlaff’tan aldığı rüşvet ödemeleri yüzünden mahkum olup bir İsrail cezaevinin revirinde ölmesi gerekirdi.
Ama söz konusu devlet İsrail’se; tırnak içinde “Ortadoğu’nun tek demokratik ülkesi” İsrail ve hiç tırnaksız Ortadoğu’nun nükleer silahlara sahip tek ülkesi İsrail ise normal diye bir şey yoktur.
Sharon 26 Şubat 1928’de Kfar Malal moşavında Ariel Scheinermann olarak doğdu. Bir tarım uzmanı olan babası Polonyalı, annesi ise Belarus’tu. Yani İsrail’de doğanlara dendiği gibi gerçek bir ‘sabra’ydı. Siyonist katillik kariyerine çok erken yaşlarda başladı, Haganah bünyesinde 1948 savaşına katıldı. Sonra yeni İsrail Ordusu ISK’da savaşların ve temizlik harekatlarının içinde kademe kademe yükseldi. Filistinli sivillere karşı yürüttüğü ilk savaş suçunu 1952 yılında işledi, ilk Siyonist özel harekat birliği olan 101. Birliğin başındayken, bu birlik daha sonra 14 Ekim 1953’te Qibia’dan (Batı Şeria) 70 köylüyü katletmesiyle dünya çapında tanınacaktı.
“Arik”in kötü namı 1956’da duyuldu; yönetimindeki 890’ıncı Paraşüt Alayı’yla 200’den fazla Mısırlı mahkum ve sivili katlettikleri Süveyş Harekatı sırasında. 1967’deki Sina İşgali’nde “savaş kahramanı” oldu. Gazze Şeridi’nde de kirli işlere imza attı; adamları 1971 ila 1973 yılları arasında 100’den fazla Filistinli sivili öldürdü ve yüzlercesini tutsak aldı, elbette “terörizm”le savaş namına.
Ekim 1973 savaşında yeniden “kahraman” olarak kutsandı, Mısır’ın 3’üncü ordusunu teslim olmak zorunda bıraktığı için. Ardından da hemen siyasete atıldı. Bu yeni arenada da savaşlarda geliştirdiği aynı yöntemleri kullanıyordu, sürpriz hamleler ve Blitzkrieg tarzı insafsız hilelerle ilerliyordu. 1982’de Savunma Bakanıydı, Lübnan’ın işgalini ve Lübnanlı Hristiyan sağ kanat militanların Sabra ve Şatila kamplarındaki Filistinli sivilleri katletmesi de dahil Beyrut’un “temizlenmesini” o yönetti. Sabra ve Şatila katliamlarını her iki kampa da hakim bir terastan elinde dürbünüyle bizzat izledi.
2000 yılında, Dışişleri Bakanıyken Kudüs’teki Mescid-i Aksa’yı ziyaret ederek bir provokasyona imza attı, bu hareketi İkinci İntifada’yı başlattı. 2001 yılında Başbakan oldu, ilk felci Aralık 2005’te yaşadı ve ikincisi Ocak 2006’da geldi, bu haliyle artık hükümeti yönetemeyeceği için 14 Nisan 2006’da azledildi. Artık hayatının son dönemi başlamıştı; bitkisel olanı.
Gerçek bir gargantua figürü -güne 24 yumurtalı bir omletle başlardı- Ariel Sharon bu absürt Siyonist projedeki en nefret edilen her şey olarak hatırlanacak. Cehennemde, sonsuza dek, yanacak.
- Sharon'a... Oylar Sharon'a... Oylar…
- Ne var ? Hiç mi bebekleri öpen bir siyasetçi görmediniz ?
Dave Brown imzalı bu karikatür 27 Ocak 2003'te The Independent'ta (UK) yayınlandı, ve British Political Cartoon Society tarafından Yılın Karikatürü (2003) seçildi .