Kurtuluş Savaşı'nı bildiğimizi sanıyoruz. Ne de olsa Amerikan Devrimi ve ona eşlik eden savaş, sadece olacağımız ulusu belirlemekle kalmadı, aynı zamanda kim olduğumuzu tanımlamaya da devam etti. Bağımsızlık Bildirgesi, Gece Yarısı Gezisi, Valley Forge - sömürgecilerin tiranlığa karşı isyanının tüm görkemli tarihi, Amerikan DNA'sındadır. Çocuğun tarihle ilk karşılaşması genellikle Devrimdir.
İlgili İçerik
Yine de bildiklerimizin çoğu tamamen doğru değil. Belki de Amerikan tarihindeki herhangi bir belirleyici andan daha fazla, Bağımsızlık Savaşı, gerçekler tarafından doğrulanmayan inançlarla doludur. Burada daha mükemmel bir anlayış oluşturabilmek için Kurtuluş Savaşı'nın en önemli mitleri yeniden değerlendirilmektedir.
I. Büyük Britanya Neyin Başına Geldiğini Bilmiyordu
İngiltere'nin Amerikan Devrimi'ni ezmek için uzun ve başarısız girişimi sırasında, Lord North'un Başbakan Frederick yönetimindeki hükümetinin aceleyle hareket ettiği efsanesi ortaya çıktı. O sırada -daha sonra geleneksel bir bilgelik haline gelecek şekilde- ortalıkta dolaşan suçlamalar, ulusun siyasi liderlerinin meydan okumanın ciddiyetini kavramakta başarısız oldukları yönündeydi.
Aslında, neredeyse bir puan kadar bakandan oluşan İngiliz kabinesi, ilk olarak Ocak 1774'te, Boston Çay Partisi'nin haberi Londra'ya ulaştığında, askeri güce başvurmayı düşündü. (16 Aralık 1773'te protestocuların, Parlamento tarafından konulan bir vergiyi ödemek yerine, Boston Limanı'ndaki İngiliz gemilerine bindiklerini ve çay yüklerini yok ettiklerini hatırlayın.) Hem o zaman hem de şimdiki yaygın inanışın aksine, Lord North'un hükümeti dürtüsel olarak yanıt vermedi. Haberler. 1774'ün başlarında, başbakan ve kabinesi, zorlayıcı eylemlerin savaşa yol açıp açmayacağı konusunda uzun tartışmalara girdi. İkinci bir soru da düşünüldü: İngiltere böyle bir savaşı kazanabilir mi?
Mart 1774'e kadar, Kuzey hükümeti savaş ilan etmekten geri kalmayan cezai önlemleri seçti. Parlamento, Zorlayıcı Yasaları (veya Amerikalıların dediği gibi Dayanılmaz Yasaları) yasalaştırdı ve provokatif eyleminden dolayı koloniyi cezalandırmak için yasayı yalnızca Massachusetts'e uyguladı. Britanya'nın başlıca eylemi, çayın parası ödenene kadar Boston Limanı'nı kapatmaktı. İngiltere ayrıca Amerika'daki İngiliz Ordusunun komutanı General Thomas Gage'i koloninin valisi olarak atadı. Londra'daki politikacılar, biz kuzu iken kolonistlerin lyon olacağını düşünen Gage'in tavsiyesine kulak vermeyi seçtiler, ancak kararlı kısmı alırsak çok uysal olacaklar.
İngiltere, elbette, büyük ölçüde yanlış hesapladı. Eylül 1774'te kolonistler, Philadelphia'da Birinci Kıta Kongresi'ni topladılar; üyeler, tüm İngiliz vergileri ve Zorlayıcı Yasalar yürürlükten kaldırılıncaya kadar İngiliz ticaretine ambargo uygulanması yönünde oy kullandı. Bu oylamanın haberi Aralık ayında Londra'ya ulaştı. Kuzey bakanlığı içindeki ikinci tur müzakereler yaklaşık altı hafta sürdü.
Kuzey hükümeti, müzakereleri boyunca bir noktada hemfikirdi: Amerikalılar savaş durumunda çok az zorluk çıkaracaktı. Amerikalıların ne sürekli bir ordusu ne de donanması vardı; Aralarında birkaç deneyimli subay vardı. İngiltere profesyonel bir orduya ve dünyanın en büyük donanmasına sahipti. Dahası, sömürgecilerin tehlike karşısında bile birbirleriyle işbirliği yapma geçmişi neredeyse yoktu. Buna ek olarak, kabinedeki birçok kişi, daha önceki savaşlarda İngiliz subaylar tarafından tesviye edilen Amerikan askerlerinin aşağılayıcı değerlendirmelerinden etkilendi. Örneğin, Fransız ve Hint Savaşı (1754-63) sırasında Brig. General James Wolfe, Amerika'nın askerlerini korkak köpekler olarak tanımlamıştı. Georgia'nın kraliyet valisi Henry Ellis, hemen hemen aynı anda, sömürgecilerin, bir cesaret eksikliğine sahip, fakir bir savaşçı türü olduğunu iddia etti.
Yine de, tartışma devam ederken, şüpheciler - özellikle Britanya ordusu ve donanması içindekiler - rahatsız edici sorular ortaya attılar. Kraliyet Donanması 1.000 mil uzunluğundaki Amerikan sahilini ablukaya alabilir mi? İki milyon özgür sömürgeci, 1775'teki Britanya ordusunun yaklaşık dört katı büyüklüğünde, yaklaşık 100.000 yurttaş-askerden oluşan bir kuvvet toplayamaz mı? Bu büyüklükte bir Amerikan ordusu, kayıplarını Britanya'dan daha kolay değiştiremez mi? Evden 3.000 mil uzakta hareket eden bir orduyu tedarik etmek mümkün müydü? İngiltere, İngiltere'nin altı katı büyüklüğünde bir bölgede 13 kolonide bir isyanı bastırabilir mi? İngiliz Ordusu, Amerika'nın iç kesimlerinde, kıyıdaki tedarik üslerinden uzakta faaliyet gösterebilir mi? Uzun süren bir savaş İngiltere'yi iflas ettirir mi? İngiltere'nin asırlık düşmanları olan Fransa ve İspanya, Amerikan isyancılarına yardım edecek mi? İngiltere daha geniş bir savaş başlatmayı riske mi atıyordu?
Kıta Kongresi toplandıktan sonra, Kral III.
Kuzey hükümeti kabul etti. Bakanlar geri adım atmanın kolonileri kaybetmek olacağına inanıyorlardı. Britanya'nın ezici askeri üstünlüğüne güvenerek ve bir veya iki küçük düşürücü yenilgiden sonra sömürge direnişinin çökeceğini umarak savaşı seçtiler. Amerikan sekreteri olan Dartmouth Kontu, General Gage'e Massachusetts'teki isyanı bastırmak için şiddetli bir... Kuvvet kullanmasını emretti. Dartmouth, Körfez Kolonisi'nden gelen direnişin çok zorlu olamayacağını ekledi.
II. Tüm Çizgilerden Amerikalılar Vatanseverlikten Silah Kaldı
'76 ruhu terimi, sömürgecilerin vatansever coşkusuna atıfta bulunur ve her zaman güçlü kuvvetli her erkek sömürgecinin sekiz yıllık savaş boyunca kararlı bir şekilde hizmet ettiği ve acı çektiği fikriyle eşanlamlı görünmüştür.
Elbette, silahlanmaya yönelik ilk yürüyüş etkileyiciydi. İngiliz Ordusu 19 Nisan 1775'te Boston'dan ayrıldığında, Boston gümüşçü Paul Revere de dahil olmak üzere at sırtındaki haberciler alarmı yükseltmek için New England'a yayıldı. Kilise çanlarının ateşli bir şekilde çalmasıyla çağrılan sayısız mezradan milisler, İngiliz müdavimlerinin bir isyancı cephaneliğini yok etmeyi planladıkları Concord, Massachusetts'e doğru aceleyle koştular. Binlerce milis savaşmak için zamanında geldi; 19 Nisan 1775'te savaşın ilk gününde, Massachusetts'teki 23 kasabadan 89 adam öldürüldü veya yaralandı. Ertesi sabah, Massachusetts'in savaş alanında 12 alayı vardı. Connecticut kısa süre sonra askerlik çağındaki adamlarının dörtte biri olan 6.000 kişilik bir gücü seferber etti. Bir hafta içinde, dört New England kolonisinden 16.000 adam, İngiliz işgali altındaki Boston dışında bir kuşatma ordusu kurdu. Haziran ayında, Kıta Kongresi New England ordusunu devraldı ve ulusal bir güç olan Kıta Ordusu'nu yarattı. Bundan sonra, Amerika'nın her yerinde erkekler silaha sarıldı. İngiliz müdavimlerine, her sağlıklı Amerikalı erkek asker olmuş gibi geldi.
Ancak sömürgeciler askerlik hizmetinin ne kadar zor ve tehlikeli olabileceğini keşfettikçe, coşku azaldı. Birçok erkek, General George Washington'un Baca Köşesi olarak tanımladığı yerin güvenliğinde evde kalmayı tercih etti. Savaşın başlarında Washington, orduyu Gönüllü Listelerle tamamlama konusunda umutsuz olduğunu yazdı. Düşmanlıklar başladığında gönüllülerin askere gitmek için acele ettiğinin farkında olan Washington, ilk duygular sona erdikten sonra, davanın iyiliğine olan inançla hizmet etmeye istekli olanların Okyanusta bir damladan biraz daha fazla olacağını tahmin etti. O doğruydu. 1776 ilerledikçe, birçok koloni askerleri nakit ödül, giysi, battaniye ve uzatılmış izinler veya Kongre tarafından belirlenen bir yıllık hizmet süresinden daha kısa askere alma teklifleriyle ikna etmeye zorlandı.
Ertesi yıl, Kongre, askere alınan erkeklerin, hangisi önce gelirse, üç yıl veya çatışma süresi boyunca imzalamaları gerektiğini zorunlu kıldığı zaman, nakit ve toprak ödülleri teklifleri mutlak bir zorunluluk haline geldi. Eyaletler ve ordu da gönüllüleri toplamak için kurnaz dilli işe alım görevlilerine döndü. General Washington, Hükümetin zorlayıcı önlemlere başvurması gerektiğini belirterek zorunlu askerlik çağrısında bulunmuştu. Nisan 1777'de Kongre, eyaletlere bir taslak önerdi. 1778'in sonunda, çoğu eyalet, Kongre'nin gönüllü kayıt kotaları karşılanmadığında erkekleri askere alıyordu.
Ayrıca, 1778'den başlayarak, New England eyaletleri ve nihayetinde tüm Kuzey eyaletleri, Kongre'nin başlangıçta yasakladığı bir uygulama olan Afrikalı-Amerikalıları askere aldı. Nihayetinde, yaklaşık 5.000 siyah, Amerika Birleşik Devletleri için silah taşıyordu; bu, Kıta Ordusunda görev yapan toplam erkek sayısının yaklaşık yüzde 5'i. Afrikalı-Amerikalı askerler, Amerika'nın nihai zaferine önemli bir katkı yaptı. 1781'de Fransız Ordusunda kıdemli bir subay olan Baron Ludwig von Closen, Kıta Ordusu'ndaki en iyi silah altındaki [alayın] askerlerin yüzde 75'inin Afrikalı-Amerikalı olduğu bir alay olduğunu belirtti.
Daha uzun askere almalar, Ordunun bileşimini kökten değiştirdi. 1775-76'daki Washington birlikleri, özgür erkek nüfusun bir kesitini temsil etmişti. Ancak çiftlik sahibi olan çok az kişi, vergi ödemek için gelir üretmeden yıllar geçerse mülklerini kaybetmekten korkarak bu süre boyunca hizmet etmeye istekliydi. 1777'den sonra, ortalama bir Kıta askeri genç, bekar, mülksüz, fakir ve çoğu durumda düpedüz bir yoksuldu. Pensilvanya gibi bazı eyaletlerde, dört askerden biri yoksul bir göçmendi. Vatanseverlik bir yana, nakit ve arazi ödülleri bu adamlar için benzeri görülmemiş bir ekonomik hareketlilik şansı sundu. Connecticut, Milford'dan Joseph Plumb Martin, para için askere gittiğini kabul etti. Daha sonra, o sırada yaptığı hesabı hatırlayacaktı: Gitmem gerektiği gibi, cildim için elimden geldiğince fazlasını elde etmeye çalışabilirdim. Savaşın dörtte üçünde, binlercesi milislerde hizmet etmesine rağmen, birkaç orta sınıf Amerikalı Kıta Ordusunda silah taşıyordu.
III. Kıta Askerleri Her Zaman Peşin Peşinde Ve Açtı
Karda kanlı ayak izleri bırakan ya da bolluk diyarında aç kalan kıta ordusu askerlerinin ayakkabısız anlatımları fazlasıyla doğru. Örneğin, Connecticut'ın Er Martin deneyimini ele alalım. Martin, 1776 sonbaharında Sekizinci Connecticut Kıta Alayı'nda hizmet ederken, günlerce bir avuç kestane ve bir noktada kızarmış koyun kellesinden biraz daha fazla yiyecekle, alaycı bir şekilde hazırladığı yemekten arta kalanlarla gitti. beyefendi subayları olarak anılır. 1777-78'in korkunç kışında Valley Forge'da görev yapan Massachusettsli bir asker olan Ebenezer Wild, günlerce hiçbir şey yapmadan yaşadığını hatırlayacaktır. Yoldaşlarından biri olan Kıta Ordusu cerrahı Dr. Albigence Waldo daha sonra birçok erkeğin büyük ölçüde ateş kekleri (kömür üzerinde pişmiş un ve su) olarak bilinen şeylerle hayatta kaldığını bildirdi. Waldo'nun yazdığına göre bir asker, oburluk hissinin Pasteboard'a dönüştüğünden şikayet etti. Ordunun en iyi ihtimalle kusurlu olan ikmal sistemi, zaman zaman tamamen bozuldu; sonuç sefalet ve istekti.
Ama bu her zaman böyle değildi. 1779'da kışın başında Fransa'dan o kadar çok ağır giysi geldi ki, Washington fazlası için depolama tesisleri bulmak zorunda kaldı.
Amerikan askerlerinin yukarı New York'tan Aşağı Georgia'ya gönderildiği uzun bir savaşta, birliklerin karşılaştığı koşullar çok çeşitliydi. Örneğin, Washington'un 1776'da Boston'daki kuşatma ordusunun iyi bir şekilde tedarik edildiği sırada, New York'taki Fort Ticonderoga'dan sahnelenen Quebec'in başarısız işgaline katılan birçok Amerikan askeri açlıktan ölmek üzereydi. Yedi askerden biri Valley Forge'da açlıktan ve hastalıktan ölürken, Pennsylvania, Downingtown'da sadece birkaç mil uzakta bulunan genç Er Martin, ordunun erzakları için her gün arama yapan devriyelere atandı. Bütün kış çok iyi erzaklarımız vardı, diye yazardı, rahat bir odada yaşadığını da eklerdi. Valley Forge'dan sonraki ilkbaharda eski subaylarından biriyle karşılaştı. Bu kış neredeydin? görevliye sordu. Neden domuz kadar şişmansın?
IV. Milisler Yararsızdı
Ülkenin ilk yerleşimcileri, 16 ila 60 yaş arasındaki tüm güçlü erkeklerin silah taşımasını gerektiren İngiliz milis sistemini benimsedi. Devrim Savaşı sırasında Kıta Ordusunda yaklaşık 100.000 adam görev yaptı. Muhtemelen bu sayının iki katı kadar asker milis olarak, çoğunlukla iç cepheyi savunan, bir polis gücü olarak işlev gören ve zaman zaman düşman gözetimine katılan askerlerdi. Bir milis bölüğü aktif göreve çağrıldıysa ve Kıta Avrupalarını güçlendirmek için cepheye gönderildiyse, genellikle 90 günden fazla olmamak üzere seferber edildi.
Bazı Amerikalılar, milislerin büyük ölçüde etkisiz olduğuna ikna olmuş bir şekilde savaştan çıktılar. Hiç kimse onun itibarını lekelemek için, Milislere herhangi bir bağımlılık yapma kararının kesinlikle kırık bir asaya dayanmakta ısrar eden General Washington'dan daha fazlasını yapmadı.
Milisler, ortalama olarak Kıtadaki askerlerden daha yaşlıydı ve yalnızca yarım yamalak eğitim aldılar; çok azı savaş deneyimi yaşamıştı. Washington, Long Island ve Manhattan'daki 1776 muharebelerinde milislerin cesur ve erkekçe bir muhalefet sergilemediğinden şikayet etti. Güney Carolina, Camden'de, Ağustos 1780'de, milisler ilerleyen kırmızı paltolar karşısında paniğe kapıldılar. Silahlarını bırakıp güvenlik için koşarak savaşın en kötü yenilgilerinden birinin sorumlusuydular.
Yine de 1775'te milisler Concord Yolu boyunca ve Bunker Hill'de üstün bir cesaretle savaşmışlardı. 1776'da Trenton'daki kritik Noel gecesi zaferinde Washington komutasında görev yapan askerlerin yaklaşık yüzde 40'ı milislerdi. New York eyaletinde, 1777'deki hayati Saratoga kampanyasındaki Amerikan gücünün yarısı milislerden oluşuyordu. Ayrıca, 1780'de Kings Mountain, Güney Carolina'da ve ertesi yıl Cowpens, Güney Carolina'da Amerikan zaferlerine önemli ölçüde katkıda bulundular. Mart 1781'de General Nathanael Greene, milislerini Guilford Adliye Sarayı Savaşı'nda ustaca konuşlandırdı (bugünkü Greensboro, Kuzey Carolina yakınlarında savaştı). Bu çatışmada, İngilizlere öyle yıkıcı kayıplar verdi ki, Kuzey Carolina için savaşmaktan vazgeçtiler.
Milislerin elbette eksiklikleri vardı, ama Amerika onsuz savaşı kazanamazdı. Bir İngiliz generali olarak, Earl Cornwallis, 1781'de bir mektuba alaycı bir şekilde koydu, milisleri övmek için fazla bir şey söylemeyeceğim, ancak onlar tarafından öldürülen ve yaralanan İngiliz subay ve askerlerinin listesi... tamamen aşağılık değil.
V. Saratoga Savaşın Dönüm Noktasıydı
17 Ekim 1777'de İngiliz General John Burgoyne, New York, Saratoga dışındaki Amerikan kuvvetlerine 5.895 adam teslim etti. Burgoyne'nin New York eyaletinin yukarısındaki Albany'ye ulaşmak için yürüttüğü seferin önceki beş ayında öldürülen, yaralanan ve yakalanan 1.300 adamla birlikte bu kayıplar, 1777'de Amerika'da İngiliz bayrağı altında görev yapanların yaklaşık dörtte birini oluşturuyordu.
Yenilgi, Fransa'yı ABD ile askeri bir ittifak kurmaya ikna etti. Daha önce Fransızlar, Amerikan kolonilerinin kaybedilmesiyle Londra'nın ölümcül şekilde zayıflayacağına inansalar da, yeni Amerikan ulusunu destekleme şansını denemek istememişlerdi. Nadiren iyimser açıklamalarda bulunan General Washington, Fransa'nın Şubat 1778'de savaşa girmesinin, Amerika'nın Bağımsızlığını her türlü tartışmadan uzaklaştırması gerektiği için, tüm işlerimize çok mutlu bir ton getirdiğini söyledi.
Ama Saratoga savaşın dönüm noktası değildi. Uzun süreli çatışmalar - Devrim Savaşı, yaklaşık 200 yıl sonra Vietnam'a kadar Amerika'nın en uzun askeri angajmanıydı - nadiren tek bir belirleyici olayla tanımlanır. Saratoga'ya ek olarak, dört önemli an daha tanımlanabilir. Birincisi, 19 Nisan 1775'te Concord Yolu boyunca ve iki ay sonra, 17 Haziran'da Boston yakınlarındaki Bunker Hill'de yapılan savaşta kazanılan zaferlerin birleşik etkisiydi. Birçok sömürgeci, Lord North'un Amerikan yurttaş-askerlerinin dayanamayacağı inancını paylaşmıştı. İngiliz müdavimlerine kadar. Ancak savaşın ilk 60 gününde yapılan bu iki çarpışmada, tamamı milis olan Amerikan askerleri büyük kayıplar verdi. İngilizler bu çarpışmalarda yaklaşık 1.500 adamını kaybetti, bu da Amerikan gişesinin üç katı. Bu muharebelerin psikolojik faydaları olmaksızın, savaşın ilk yılında yaşayabilir bir Kıta Ordusunun yetiştirilip yetiştirilemeyeceği veya halkın moralinin 1776'daki korkunç yenilgilere dayanıp dayanamayacağı tartışmalıdır.
Ağustos ve Kasım 1776 arasında, Washington ordusu Long Island, New York City ve Manhattan Adası'nın geri kalanından sürüldü, yaklaşık 5.000 adam öldü, yaralandı ve esir alındı. Ancak Aralık 1776'nın sonlarında Trenton'da Washington, yaklaşık 1000 kişilik bir Hessen kuvvetini yok ederek büyük bir zafer elde etti; bir hafta sonra, 3 Ocak'ta New Jersey, Princeton'da bir İngiliz kuvvetini yendi. Washington'un zafer umutlarını canlandıran ve 1777'de asker toplamaya izin veren çarpıcı zaferleri ikinci bir dönüm noktasıydı.
Üçüncü bir dönüm noktası, Kongre bir yıllık askere almaları terk ettiğinde ve Kıta Ordusunu, uzun vadeli hizmet için gönüllü olan veya askere alınan düzenli askerlerden oluşan daimi bir orduya dönüştürdüğünde meydana geldi. Daimi bir ordu, Amerikan geleneğine aykırıydı ve tarihin, ordularını diktatörlük güçleri kazanmak için kullanan generallerin örnekleriyle dolu olduğunu anlayan vatandaşlar tarafından kabul edilemez olarak görülüyordu. Eleştirmenler arasında Massachusetts'ten John Adams, daha sonra İkinci Kıta Kongresi'ne delege oldu. 1775'te, sürekli bir ordunun en adi, en tembel, en ölçüsüz ve değersiz adamlardan oluşan silahlı bir canavara dönüşeceğinden korktuğunu yazdı. 1776 sonbaharında Adams, askerlik süresi uzatılmadığı takdirde kaçınılmaz yıkımımızın Sonuç olacağını belirterek görüşünü değiştirmişti. Sonunda Washington, başından beri istediği orduya kavuşacaktı; askerleri, 1775-76'da hizmet etmiş askerlerden daha iyi eğitimli, daha disiplinli ve daha deneyimli olacaktı.
1780 ve 1781 yıllarında Güney'de ortaya çıkan sefer, çatışmanın son dönüm noktasıydı. New England ve orta Atlantik eyaletlerindeki isyanı bastırmayı başaramayan İngilizler, Georgia, Güney Carolina, Kuzey Karolina ve Virginia'yı geri almak umuduyla 1778'de dikkatlerini Güney'e çevirdiler. İlk başta, İngilizlerin girişimi olarak adlandırdığı Güney Stratejisi, olağanüstü sonuçlar elde etti. 20 ay içinde, redcoats üç Amerikan ordusunu yok etti, Savannah ve Charleston'ı geri aldı, Güney Carolina'nın taşra bölgesinin önemli bir bölümünü işgal etti ve 7.000 Amerikan askerini öldürdü, yaraladı veya ele geçirdi, bu da neredeyse Saratoga'daki İngiliz kayıplarına eşitti. 1775'ten sonra İngiltere'nin Amerikan Sekreteri olan Lord George Germain, Güney zaferlerinin Amerikan savaşının hızlı ve mutlu bir şekilde sona ermesinin habercisi olduğunu ilan etti.
Ama sömürgeciler kırılmadı. 1780'in ortalarında, büyük ölçüde gerilla savaşçılarından oluşan örgütlü partizan çeteleri, kırmızı paltolu tedarik trenlerini ve devriyelerini pusuya düşürmek için Güney Carolina'nın bataklıklarından ve karışık ormanlarından saldırdı. Yaz sonunda, İngiliz yüksek komutanlığı, yakın zamanda pasifize edildiğini ilan ettikleri bir koloni olan Güney Carolina'nın mutlak bir isyan durumunda olduğunu kabul etti. Daha kötüsü henüz gelmemişti. Ekim 1780'de, isyancı milisler ve taşradaki gönüllüler, Güney Carolina'daki Kings Dağı'nda 1000'den fazla Sadıktan oluşan bir orduyu yok etti. Bu bozgundan sonra Cornwallis, Loyalistleri davaya katılmaya ikna etmenin neredeyse imkansız olduğunu gördü.
Ocak 1781'de Cornwallis, partizanları daha güneyde besleyen tedarik yollarını kesmeyi umarak 4.000'den fazla kişiden oluşan bir orduyu Kuzey Carolina'ya yürüdü. Cornwallis, Cowpens ve Guilford Adliye Sarayı'ndaki muharebelerde ve General Nathanael Greene komutasındaki Ordunun yorucu takibinde, Kuzey Karolina harekatının başlangıcında komutası altındaki birliklerin yaklaşık yüzde 40'ını, yani yaklaşık 1700 askerini kaybetti. Nisan 1781'de, Carolinas'taki isyanı ezmekten ümidini keserek, ordusunu, yukarı ve aşağı Güney'i birbirine bağlayan ikmal yollarını kesmeyi umduğu Virginia'ya götürdü. Cornwallis'i 19 Ekim 1781'de kapana kısıldığı ve 8.000'den fazla adamı teslim etmek zorunda kaldığı Yorktown'da o sonbaharda felakete yol açacak bir rotaya soktuğu için bu çok önemli bir karardı. Ertesi gün General Washington, Continental'i bilgilendirdi. Ordu, şanlı olayın Amerika'daki her göğsüne General Joy göndereceğini söyledi. Denizin karşısında, Lord North, habere sanki göğsüne bir top almış gibi tepki verdi, kötü haberi ileten haberci bildirdi. Tanrım, diye haykırdı başbakan, her şey bitti.
VI. General Washington Mükemmel Bir Taktisyen ve Stratejistti
1799'da George Washington'un ölümünden sonra yapılan yüzlerce övgü arasında, Yale Koleji başkanı Timothy Dwight, generalin askeri büyüklüğünün esas olarak kapsamlı ve ustaca planlar oluşturmasında ve her avantajı dikkatli bir şekilde ele geçirmesinde yattığını öne sürdü. Hakim olan ve birçok tarihçi tarafından benimsenen görüş buydu.
Aslında, Washington'un yanlış adımları bir stratejist olarak başarısızlıkları ortaya çıkardı. Kimse onun sınırlarını, 1776'daki New York kampanyasının arifesinde, Kongre'ye geniş ölçekte ilerlemek için deneyim eksikliğini ve sınırlı ve sözleşmeli bilgisini itiraf eden Washington'dan daha iyi anlayamadı. . . Askeri Konularda.
Ağustos 1776'da, Kıta Ordusu Long Island'daki ilk testinde kısmen Washington'ın doğru bir şekilde keşif yapamaması ve ordusunun büyüklüğü için çok geniş bir alanı savunmaya çalışması nedeniyle bozguna uğradı. Bir dereceye kadar, Washington'un hızlı kararlar almaktaki neredeyse ölümcül yetersizliği, Kasım ayında Manhattan Adası'ndaki Fort Washington ve New Jersey'deki Fort Lee'nin kayıplarıyla sonuçlandı; bu yenilgiler, sömürgecilere ordunun askerlerinin ve değerli silah ve askeri stoklarının dörtte birinden fazlasına mal oldu. . Washington, yanlış giden şeyin suçunu üstlenmedi. Bunun yerine, Birliklerin Genelliğine olan güven eksikliğini Kongre'ye tavsiye etti.
1777 sonbaharında, General William Howe Pennsylvania'yı işgal ettiğinde, Washington Philadelphia'nın kaybını önlemek için tüm ordusunu görevlendirdi. Brendibadesi Savaşı sırasında, Eylül ayında bir kez daha kararsızlıktan dondu. Yaklaşık iki saat boyunca, karargaha, İngilizlerin bir yandan kuşatma manevrası yapmaya çalıştığına dair bilgi yağdı - başarılı olursa, Kıta Ordusu'nun çoğunu tuzağa düşürecek bir hareket - ve Washington yanıt veremedi. Günün sonunda, bir İngiliz çavuş, Washington'un tamamen devrilmekten kurtulduğunu, bunun bir saat daha gün ışığının sonucu olması gerektiğini doğru bir şekilde algıladı.
Daha sonra Washington, Güney eyaletlerindeki savaşın önemini kavramakta acı bir şekilde yavaşladı. Çoğunlukla, o tiyatroya ancak Kongre ona bunu emrettiğinde asker gönderdi. O zamana kadar, Mayıs 1780'de Charleston'un teslim olmasını ve ardından Güney'deki Amerikan birlikleri arasındaki kayıpları önlemek için çok geçti. Washington ayrıca 1780 ve 1781'de Virginia'da İngilizlere karşı bir kampanyanın potansiyelini göremedi ve Amerika'daki Fransız Ordusu komutanı Comte de Rochambeau'yu umutsuzca Amerikan generalinin güney meselesini düşünmediğini yazmaya sevk etti. böyle bir aciliyet. Gerçekten de, Washington'un bilgisi olmadan harekete geçen Rochambeau, savaşın belirleyici karşılaşmasıyla sonuçlanan Virginia kampanyasını, 1781 sonbaharında Yorktown kuşatmasını tasarladı.
Savaşın karar verme sürecinin çoğu halktan gizlendi. Kongre bile, Amerika'nın zaferine giden stratejiyi Washington değil, Fransızların formüle ettiğinin farkında değildi. Washington'un başkanlığı sırasında, o sırada Fransa'da yaşayan Amerikalı hiciv yazarı Thomas Paine, yaşananların çoğunu ortaya çıkardı. 1796'da Paine, General Washington'un sözde başarılarının çoğunun hileli olduğunu iddia ettiği George Washington'a bir Mektup yayınladı. Paine, Gens'i savunarak, 1778'den sonra sahada uyuyarak geçirdin. Horatio Gates ve Greene, Amerika'nın zaferinden Washington'dan daha fazla sorumluydu.
Paine'in asitli yorumlarında bazı gerçekler vardı, ancak iddianamesi birinin yetenekli bir taktikçi veya stratejist olmadan büyük bir askeri lider olabileceğini kabul etmedi. Washington'un karakteri, muhakemesi, çalışkanlığı ve titiz alışkanlıklarının yanı sıra siyasi ve diplomatik becerileri onu diğerlerinden ayırıyor. Son tahlilde, Kıta Ordusu komutanı olarak hizmet etmek için doğru seçimdi.
VII. Büyük Britanya Savaşı Asla Kazanamazdı
Devrimci savaş bir kez kaybedildiğinde, Britanya'da bazıları bunun kazanılamaz olduğunu savundu. İtibarlarını savunan generaller ve amiraller için ve yenilgiyi kabul etmenin acısını bulan vatanseverler için önceden belirlenmiş başarısızlık kavramı çekiciydi. Sonucu değiştirecek hiçbir şey yapılamazdı ya da tartışma öyle devam etti. Lord North, savaşı kaybettiği için değil, ülkesini zaferin imkansız olduğu bir çatışmaya sürüklediği için mahkum edildi.
Gerçekte, İngiltere savaşı kazanmış olabilir. 1776'daki New York savaşı, İngiltere'ye kesin bir zafer için mükemmel bir fırsat verdi. Fransa henüz Amerikalılarla ittifak kurmamıştı. Washington ve teğmenlerinin çoğu sıradan amatörlerdi. Kıta Ordusu askerleri daha fazla denenmemiş olamazdı. Long Island'da, New York City'de ve yukarı Manhattan'da, Harlem Heights'ta General William Howe, Amerikan Ordusunun çoğunu tuzağa düşürdü ve ölümcül bir darbe almış olabilir. Harlem tepelerinde köşeye sıkışan Washington bile, Howe saldırırsa Kıta Ordusunun bağlantısının kesileceğini ve her türlü dezavantajla savaşma ya da boyun eğmeye aç bırakılma seçeneğiyle karşı karşıya kalacağını kabul etti. Ancak aşırı temkinli Howe yavaş davrandı ve sonunda Washington'un kaçmasına izin verdi.
İngiltere 1777'de hâlâ galip gelebilirdi. Londra, Howe'a, bir deniz kolunu da içeren büyük kuvvetiyle Hudson Nehri'ni ilerletmesi ve New York'u işgal edecek General Burgoyne ile Albany'de buluşması çağrısında bulunan sağlam bir strateji formüle etmişti. Kanada'dan. İngiltere'nin amacı, Hudson'ı alarak New England'ı diğer dokuz eyaletten ayırmaktı. İsyancılar harekete geçtiğinde -düşünce gitti- onları feci kayıplara mahkûm edecek dev bir İngiliz kıskaç manevrasıyla karşı karşıya kalacaklardı. Operasyon kesin bir zafer olasılığı sunsa da Howe onu boşa çıkardı. Burgoyne'nin yardıma ihtiyacı olmadığına inanan ve Kıta Kongresi'nin evi olan Philadelphia'yı ele geçirme arzusuna takıntılı olan Howe, bunun yerine Pennsylvania'ya karşı harekete geçmeyi seçti. Philadelphia'yı aldı, ancak eylemiyle çok az şey başardı. Bu arada, Burgoyne Saratoga'da tam bir yenilgi aldı.
Çoğu tarihçi, Britanya'nın 1777'den sonra hiçbir zafer ümidi olmadığını ileri sürdü, ancak bu varsayım, bu savaşın başka bir efsanesini oluşturuyor. Güney Stratejisinin yirmi dört ayında İngiltere, bir zamanlar geniş olan Amerikan imparatorluğu içinde önemli toprakları geri almaya yakındı. Kraliyet otoritesi Gürcistan'da restore edilmişti ve Güney Carolina'nın çoğu İngilizler tarafından işgal edildi.
1781 şafak vaktinde Washington, ordusunun tükendiği ve vatandaşların hoşnutsuz olduğu konusunda uyardı. John Adams, artan borçlarla karşı karşıya kalan ve Amerikan tiyatrosunda tek bir zafer kazanamayan Fransa'nın 1781'den sonraki savaşta kalmayacağına inanıyordu. Kriz Anındayız, diye yazdı. Rochambeau, 1781'in sona ermekte olan bir vatanseverliğin son mücadelesini göreceğinden korkuyordu. Hem Washington hem de Adams, Amerika Birleşik Devletleri ve Fransa 1781'de kesin bir zafer kazanmadıkça, savaşın sonucunun Avrupa'nın büyük güçlerinin bir konferansında belirleneceğini varsaydılar.
Çıkmaz savaşlar genellikle savaşan tarafların bir ateşkese varıldığı anda sahip oldukları şeyleri ellerinde tutmalarıyla sonuçlanır. Sonuç bir Avrupa barış konferansı tarafından belirlenmiş olsaydı, İngiltere muhtemelen Kanada'yı, Appalachian ötesi Batı'yı, günümüz Maine'in bir parçası, New York City ve Long Island, Georgia ve Güney Carolina, Florida'nın çoğunu (İspanya'dan satın alındı) elinde tutacaktı. önceki bir savaşta) ve birkaç Karayip adasında. Küçük Amerika Birleşik Devletleri'ni çevreleyecek olan bu büyük imparatorluğu korumak için İngiltere'nin yalnızca 1781'de kesin kayıplardan kaçınması gerekiyordu. Yine de Cornwallis'in Ekim'de Yorktown'daki çarpıcı yenilgisi İngiltere'ye Kanada dışında her şeye mal oldu.
3 Eylül 1783'te imzalanan Paris Antlaşması, Amerikan zaferini onayladı ve yeni ABD'nin varlığını tanıdı. General Washington, West Point'teki bir asker toplantısına hitap ederken, adamlara Amerika'nın bağımsızlığını ve egemenliğini güvence altına aldıklarını söyledi. Yeni ulusun artan mutluluk beklentileriyle karşı karşıya olduğunu ve tüm özgür Amerikalıların kişisel bağımsızlığın tadını çıkarabileceğini de sözlerine ekledi. Zamanın geçişi, savaşın sonucunu çevreleyen başka bir efsane yaratmaktan çok uzak olan Washington'un yeni ulusun gerçek vaadini dile getirdiğini gösterecekti.
Tarihçi John Ferling en son kitabı George Washington'un Yükselişi: Bir Amerikan İkonunun Gizli Siyasi Dehası . illüstratör Joe Ciardiello Milford, New Jersey'de yaşıyor.
DÜZELTME: Bu hikayenin önceki bir versiyonu Kings Mountain'ı Güney Carolina yerine Kuzey Carolina'ya yerleştirdi. Hataya üzüldük .
Birçok Amerikalı kolonist, düzenli maaş için asker olarak kaydoldu. Bir işe alım görevlisinin dediği gibi, 'Cildim için elimden geldiğince fazlasını elde etmeye çalışabilirim.'(Joe Ciardiello'nun çizimi)
Britanya'nın liderleri (Kral III. George ve Lord North), Dartmouth Kontu'nun öngördüğü gibi, kolonilerden gelen direnişin 'çok ürkütücü' olamayacağını varsaydıklarında bir yanlış hesap yaptılar.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
Amerikan askerlerinin çoğu korkunç yoksunluklara maruz kalırken, diğerleri nispeten daha yüksekte yaşıyordu. Bir er 'rahat odası' ile övünüyordu.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
Milisler güvenilmez olarak küçümsendi, ancak genellikle takdire şayan bir performans sergilediler - özellikle 1781'de General Nathanael Greene'in komutası altında.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
İngiliz General John Burgoyne'nin Saratoga'daki yenilgisi genellikle savaşın dönüm noktası olarak anılsa da, Trenton Savaşı ve sürekli bir ordunun oluşturulması gibi diğer olaylar da daha az önemli değildi.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
General Charles Cornwallis, Yorktown'da yenilgiye uğramak üzere yolda yaklaşık 1.700 İngiliz askerini kaybetti.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
Savaş alanındaki hünerleriyle ünlenen George Washington, bir stratejist olarak eksikliklerinin farkındaydı. 1776'da, Kongre'ye 'Askeri Konularda... sınırlı ve sözleşmeli bir bilgi...' olduğunu kabul etti.(Joe Ciardiello'nun çizimi)
1781'de John Adams, morali bozuk bir Fransa'nın savaş alanını terk edeceğinden korkuyordu. Kesin bir zafer olmadan, Amerika'nın kaderi bir barış konferansı tarafından belirlenebilirdi.(Joe Ciardiello'nun çizimi)