True Martial World 582 - Şehre Giriş
Önündeki Göksel Savaş Şehri ile birlikte ilahi ağacı görebiliyordu. Devasa ağacın gövdesi, bir dağ kadar kalındı ve dallarında, her yandan dağı sarmalamış sarmaşıklar vardı.
Bu sarmaşıkların kaç bin yıldır burada var olduğunu kimse bilmiyordu. Doğanın faktörlerine rağmen her zaman sağlam kalmışlar, bir parça bile çürümemişlerdi.
Devasa ağacın üzerinde, sayısız köşkün bulunduğu geniş bir düzlük vardı. Sokaklar insanlarla doluydu ve kalabalık çok canlıydı.
“Giriş, kişi başına bir düşük seviye kalıntıdır!”
Yi Yun girişe ulaştığında, muhafızlar ondan giriş ücreti talep etti.
Düşük seviyeli bir kalıntı, Yi Yun için hiçbir şey değildi. Ama ıssız bölgelerden gelen bazı savaşçılar için böyle bir kalıntı, bedenlerini dönüştürmek ve kaderlerini değiştirmek için yeterliydi.
Sonuçta, bir zamanlar Lian Chengyu bir parça metruk kemik için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Kabilesindeki birçok kişiyi feda etmesine rağmen, çağ dışı yöntemlerle arıttığı metruk kemiğin kalitesi, düşük seviye metruk kemik bile etmiyordu.
Her gün sayısız insan bu şehre girerken, kişi başına bir düşük seviye kalıntı alındığı hesaba katılırsa, binlerce yılda elde edilen servetler kadar ederdi.
Ve Göksel Savaş Şehri, Savaş İttifakı tarafından kontrol ediliyordu, yani bu zenginlik Savaş İttifakı’na akıyordu.
Savaş İttifakı’nın yıllar boyu inşa ettiği sağlam yapı ve zenginlik hayal dahi edilemezdi.
Sadece bu da değil, Göksel Savaş Şehri sokakları boyunca kurulan stantlar ve dükkanlar da vergiye tabiiydi. Fiyatları da, normal piyasa değerinin %20-30 kadar üstündeydi.
Ama yine de, Hazine Evi’nden ihtiyaç duydukları nesneleri almak için Tian Yuan Dünyası’nın dört bir yanından insanlar geliyordu.
İlk olarak, Hazine Evi’nde her türlü nesne vardı. Birçok nesne o kadar değerliydi ki, piyasada bulunamazlardı, sadece Hazine Evi’nden elde edilebilirlerdi.
İkinci olarak, Hazine Evi’nin saygınlığı vardı ve nesnelerin gerçekliği garanti ediliyordu, bu yüzden dolandırılma korkusu olmadan alışveriş yapılabilirdi.
Tüm bunlardan dolayı, insanlar biraz daha fazla para harcamaktan gocunmuyordu.
Yi Yun giriş bedeli olan kalıntıyı ödemek üzereyken, çok da uzağından gelmeyen bir ses duydu. “Ah? Çok pahalı!”
Yi Yun başını çevirdi ve giriş ücreti almak için bir muhafızın yollarını kestiği üç kişiyi gördü. Bu üçlü, hayvan derisinden bir elbise giymiş bir genç, yirmilerinde bir genç adam ve on altı-on yedi yaşlarında yeni gelişmekte olan bir kızdan oluşuyordu.
Şaşkınlık nidası kızdan gelmişti.
“Biz üç kişilik bir grubuz. Bu üç kalıntı ödememiz gerektiği anlamına mı geliyor?” Kız biraz mahcuptu. Camgöbeği renkli kıyafetler giyiyordu ve kafasında çiçekli bir eşarp vardı. Köylü kızların çekiciliğine sahipti ama pejmürde görünümünden, biraz yabani olduğu anlaşılıyordu.
Perişan kıyafetlerinden ya da konuşma biçimlerinden, bu üçlünün büyük bir oluşumdan gelmediği açıktı. Büyük oluşumların elitleri, daima bir iki hazineyle süslenmiş şık kıyafetler giyerlerdi. Ölümlüler gibi giyinenler, genellikle arkalarında önemsiz oluşumların bulunduğu insanlar olurdu.
Göksel Savaş Şehri muhafızı, bu üçlüye küçümseyerek baktı. Her gün burada kalıntılar toplarken, Tian Yuan Dünyası’nın dört bir yanından gelen insanlar görmüştü, bu yüzden ücreti ödemek istemediği için ayak sürüyenlere karşı hoşgörüsüzdü.
“Bu, Göksel Savaş Şehri’nin kuralıdır. Herkes buna uymak zorundadır! Bir kalıntı ödeyemiyorsanız, giremezsiniz!” Muhafız bunları söyledikten sonra sabırsızca elini salladı. “Yolu tıkamayın. Arkanızda bir sürü kişi var. Sıradaki!”
Üçlü bir yana itildi. Yirmilerindeki genç dalkavukça gülümsedi ve muhafızın suyuna gitmeye çalıştı. “Muhafız Kardeş, Canım Muhafız Kardeşim, lütfen sakin ol. Biz küçük bir bölgeden geliyoruz, bu yüzden kuralları bilmiyorduk!”
“Ah Yu, acele et ve kalıntıyı öde.” Genç, kızı zorladı.
Kız dişlerini sıkarak bedeninde asılı olan camgöbeği renkli çantayı sıkıca tuttu.
Bu kızın, bir boyutlar arası yüzüğü bile yoktu. Ölümlülerin kullandığı çantalar bu tip eşyaları taşımak için kullanışlı olmadığı gibi, kapasitesi de çok sınırlıydı. Uzun mesafelerde seyahat ederken eşyaları böyle taşımak kim bilir ne kadar yorucu olurdu!
“Kıdemli kız kar…” Hayvan derisinden yapılma kıyafet giyen genç, kızı çekti. Çok uzun boylu değildi ve cildi koyu renkti, yüz özellikleri de sıradan görünüyordu.
Kız çantayı tutarken kalbinin sıkıştığını hissetti. Gence dönüp dedi ki: “Ah Niu, sorun yok. Bizim yolculuğumuz, seni Göksel Savaş Şehri’ne getirmek içindi. Aşiretimiz küçük ve seni yetiştirmekten aciz olabilir ama şans olmasa da sen böyle iyi vasıflara sahipsin. Senin için giriş ücreti vermeye değer. Ayrıca, hâlâ bir bitkiye sahip değil miyiz? Onu sattıktan sonra, bizim de elimiz biraz para görecek. O zaman canım küçük kardeşime haplar ve kalıntılar almak sorun olmayacak. Bunlara katlandığımız sürece her şey daha iyi olacak.”
Ah Niu olarak hitap edilen genç, kızın onu rahatlatmak için bunları söylediğini biliyordu. Dudaklarını ısırdı ama bir şey demedi. Ama gözlerindeki inatçılık hâlâ görülebilirdi.
Göksel Savaş Şehri’ne yaptıkları bu seyahat için ablasının çok fazla çaba harcadığını biliyordu. Ve bu kalıntılar, aşiretinin servetinin büyük kısmıydı.
Her şeyi onun için riske attıkları söylenebilirdi!
“Yani siz abla kardeşsiniz…” Yi Yun hafifçe iç çekti. Kızın ifadesine bakarken, Bulut Çölü’nde yaşadığı zamanları, Jiang Xiaorou’nun onun için yemek almak istediğinde takındığı o utanmış ifadesini hatırlamadan edemedi.
Bu kız, genç kardeşi için çok fazla fedakarlık yapmıştı ve bu, Yi Yun’un kendi ablasını, Jiang Xiaorou’yu özlemesine neden olmuştu.
“Bırakın sizin şehre giriş ücretinizi ben ödeyeyim.” dedi Yi Yun aniden. Yi Yun genellikle yabancıları görmezden gelirdi. Herkesin hayatında kendine özgü zorluklar vardı ve bu dünya o kadar büyüktü ki, herkesle ilgilenemezdi. Ama bu abla-kardeşi görmek onu duygulandırmıştı.
Ağzını açtığında, muhafız Yi Yun’a şaşırmış bir bakış attı. Kardeşlerin arkasında duran yirmilerindeki genç biraz afalladıktan sonra hoş bir sürprizle ona baktı. “Bu saygın kardeş kesinlikle çok cömert. Aiyah… Bizi utandırıyorsunuz. Basit bir yerden geliyoruz ve çok zengin değiliz. Bizim için harcadıklarınızdan dolayı çok minnettarız…”
Genç konuşmaya devam ederken kız onun sözlerini kesti.
“Bu… Cömertliğiniz için teşekkür ederiz ama kalıntılarınızı kabul edemeyiz.” Kız çok ciddi bir şekilde cevap verdi. Yanındaki deri kıyafet giyen genç koyu ama parlak gözlerini kırpıştırdı. Ablasının davranışını desteklediği açıktı.
Sebepsiz yere öne sürülen cömertliği reddetmek saygısızlık değil, en temel insan prensiplerindendi. Bu, ölmüş ebeveynlerinin onlara öğrettiği bir şeydi.
Yi Yun bir anlığına afalladı. Kardeşler onu şaşırtmış olsa da, sonuç olarak onda olumlu bir izlenim bırakmışlardı.
Kibarca gülüp konuştu: “Peki, düşüncesizlik ediyordum.”
Soğukkanlı bir şekilde bunları söyledikten sonra kalıntıları sakladı. Gencin geleceği parlak olmasa da, bir şeyler başaracağına inanıyordu.
Şimdi biraz acı çekmesi, çok da önemli değildi!
“Bu… Erh…” Kardeşlere eşlik eden yirmilerindeki genç Yi Yun’u durdurmak istedi ama geç kalmıştı. Bu yüzden üzgündü ve içinden, kardeşlerin aptallığından dolayı şikayet ediyordu.
O sırada, kız kumaş çantasından iki düşük seviye kalıntı çıkarmıştı. Bu kalıntılar özenle temiz tutulmuş gibi görünüyordu ama kaliteleri, düşüğün de düşüğüydü. Muhtemelen acemi bir Metruk Gök Ustası tarafından arıtılmışlardı.
Muhafız küçümsemeyle kalıntılara baktı, ama onları kabul etti.
Bunun ardından yirmilerindeki gence baktı.
Ama genç çaresizce Yi Yun’a bakıyordu. “Bu...Saygın Kardeş… Bana… Düşünür…”
Söylemek istedikleri çok açıktı. Kardeşler Yi Yun’u reddetmiş olabilirdi ama o reddetmemişti, yani hâlâ ona yardımcı olabilirdi.
Yi Yun ise, bu gence karşı iyi bir izlenime sahip değildi. Bir kalıntı onun için yerdeki çakıllardan farksız olsa da, böyle birine vermezdi.
Yi Yun doğruca şehre girdi ve orada öylece kalan genç afalladı.
Çok geçmeden, Yi Yun arkasından onun sesini duydu. “Aiyah, ne yapıyorsun? Şehre giriş ücretini karşılayamam!”
“Ah Yu, bensiz yola devam edemezsiniz, Göksel Savaş Şehri’nde nereye gideceğinizi dahi bilmiyorsunuz. Ayrıca şehre girdikten sonra, Ah Niu’yu büyük bir tarikata takdim edeceğime inanmıyor musunuz? Bitkiyi satacak bir yer bulmak için de bana ihtiyacın var, değil mi? Ben olmadan, kaybolursun! Değerli bir şeyler yapmamış olabilirim ama yine de çok çalıştım. Bunun için bana az bir miktar ödemeyecek misin?”
“Kuzen, böyle şeyler söyleyemezsin. Göksel Savaş Şehri’ne kendin gelmek istedin. Yol boyunca çok para harcadık! Ah Niu bir tarikata girdiğinde daha da fazla harcayacağız…”
“Yolda harcadığım paranın lafını mı yapıyorsun? İleride, başarılı olduğum zaman sana Yuan Tesisi’ne girmene yetecek kadar kaynak vereceğim! O zaman gururlu bir şekilde eve dönebilirsin. Tamam mı? Şehre girmek istiyorsak çabuk ödeyin de arkamızdaki sıra daha da kalabalıklaşmasın, yoksa Muhafız Kardeş yine bize kızacak…”
Yi Yun ilerlemeye devam ederken üçlünün sesi uzaklaştı. Aniden durdu ve geriye dönerek bir bakış attı. Ah Yu isimli kızın kırmızı yüzünü ve ağlamaya başlayacakmış gibi nemli gözlerini gördü…
Sonunda dudaklarını ısırdı ve biraz tereddüt ettikten sonra, kar beyazı elini camgöbeği çantasına uzattı…
Yi Yun bir iç çekti ve onları izlemeyi bıraktı.
Bu dünya acıyla doluydu.
Herkes aynı beş tahılı yer, herkes aynı Yer ve Gök Yuan Qi’sini özümserdi, ama herkesin karakteri farklıydı.
Yi Yun’un tanık olduğu bu olay, onun dövüş sanatları yolu için önemsiz bir meseleydi ama yine de onu düşüncelere gark etti.
Savaşçılar, münzevi eğitimleri, gizemli bölge keşifleri, bitmek bilmez savaşlar dışında, sıradan düşüncelere de sahip olmak zorundaydı.
İnsanoğlunun doğumunu, ölümünü, hastalığını, yaşlılığını, hayatları boyunca yaşadıkları en büyük mutlulukları ve en büyük acıları görmek de dövüş sanatlarının bir parçasıydı.
Kılıç kullananlar, ‘Kılıcın Kalbi’ olabilirken sabre kullananlar da Sabre Niyeti hakkında içgörü kazanabilirdi.
Mesela, Azure Yang Lordu’nun Kılıç Daosu, iniş ve çıkışlarla dolu hayatının zevklerinin ve kederlerinin birleşimi, onların yansımasıydı. Ve bu, Yi Yun’un sahip olmadığı bir şeydi.
Önceki hayatı sıradan ve sıkıcıydı, ama reenkarnasyonun ardından Bulut Çölü’nde yokluk çekmişti. Ve Tai Ah Kutsal Krallığı’nda bir yaşam ve ölüm krizi yaşamıştı. Ama bunlar yeterli değildi.
Daha fazla deneyime, uzun hayatını dolduracak daha fazla neşeye ve daha fazla acıya ihtiyacı vardı.