"Bu sahte kahraman şeylerine inanmıyorum." Steve McQueen'in asi tavrı muhtemelen Hollywood'daki iddialı güçler arasında epeyce tüyler uyandırdı, ancak hayranlar düzenli olarak The Great Escape, The Great Escape gibi klasik, adrenalinle dolu filmlere akın ederek bir numaralı gişe fenomeninin basit inancını ödüllendirdiler . Kum Çakılları, Bullitt, Kaçış ve Papillon .
King of Cool'un biyografisini yazan Marshall Terrill de aynı fikirde. "McQueen kahramandı ama aynı zamanda gerçek bir insanla karşılaştı - sanki bir şekilde onu kişisel olarak tanıyormuşsunuz gibi." Aşağıda açıklanan kesinlikle devasa bir röportajda Terrill, sinemaseverlerin 1980'de mezotelyoma komplikasyonlarından erken ölümünden önce neden yalnızca 26 filmde rol alan bir oyuncuyla hala bağlantı kurduğunu özetlemek için gerçek bir ustalık gösteriyor.
McQueen'in uzun ömürlülüğü ve gizemi, yeni milenyumun şafağında şaşırtıcı olmaktan başka bir şey değildi. Forbes Magazine'in son anketinde, En Çok Kazandıran 15 Ölü Ünlü listesinde etkileyici bir 9 numaraya indi. Hiç şüphe yok ki McQueen, oyunculuk ya da yarışta zanaatında en iyisi olma konusundaki rekabet serisini asla azaltmadığı için takdiri son derece tatmin edici bulacaktır.
McQueen'i araştırmak için 25 yılı aşkın bir süredir uğraşan ve en sevdiği konuyu araştıran beş kitabın yazarı olan sert bir gazeteci olan Terrill, ilk biyografisi Steve McQueen: Portrait of an American Rebel'in yazarın henüz 29 yaşındayken yayımladığı Steve McQueen: Portrait of an American Rebel'in dünya çapında beğeni topladı. 1993'te eski. Anında en çok satanlar listesine giren biyografi birçok kez yeniden basıldı.
On yedi yıl sonra, önemli bir gazete muhabiri olarak önemli deneyimlerden ve saygın bir düzine kadar biyografiden sonra, Terrill, McQueen içerisindeki diğer kişilere ve şimdiye kadar ulaşılamayan araştırmalara erişim kazandıktan sonra ilk "bebeğini" tekrar ziyaret etme dürtüsünü hissetti.
Çok beğenilen 600'den fazla sayfalık Steve McQueen: Bir Hollywood İkonu'nun Hayatı ve Efsanesi, yakında çıkacak bir uzun metrajlı film için, daha önce bilinmeyen üvey kız kardeşi Missouri'deki aktörün çocukluk evindeki uzun zamandır unutulmuş arkadaşlarını gün ışığına çıkarıyor - Teri McQueen - ve özel hemşiresinin yıldızın yiğit kanser savaşı sırasında tuttuğu günlük günlüğü.
Terrill konusuna saygı duyuyor ve hayranlık duyuyor, ancak McQueen'in kötü şöhretli mizaç egosunu, kadınlaştırmayı, partileri, yasadışı uyuşturucu alımını ve bazen düpedüz soğuk iş kararlarını eşit bir şekilde sunarak şekerlemiyor.
Terrill, esintili konuşmasında, McQueen'in büyüleyici varoluşunun hemen hemen her yönünü kaplayan hiçbir taş bırakmıyor - aşırı laconic James Coburn ile sigara içiyor, eski Boys Republic'in neden iğrenç röportajlar yaptığını ve basınla manipülatif akıl oyunları oynamaya eğilimli olduğunu dikkate değer. John Wayne, Elvis Presley ve Paul Newman gibi diğer aydınlarla karşılaşıyor, uzak Meksika'da riskli alternatif kanser tedavisini seçiyor ve ikisi kesişmiş olsaydı McQueen'e ne söyleyebileceğini düşünüyor.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, gayretli gazeteci meşgul bir adam olmaya devam ediyor. Steve McQueen: Le Mans in the Rearview Mirror ve Steve McQueen: The Salvation of an American Icon gibi diğer filmlerin yanı sıra Terrill , 90 dakikalık uzun metrajlı belgesel olan Hristiyan temalı Steve McQueen: American Icon'un da sorumlu yapımcılığını üstlendi .
Seni bağlayan ilk McQueen filmini hatırlıyor musun?
O zamanlar Bullitt , Washington DC'de, gençliğimin önemli bir bölümünü geçirdiğim Channel 20'de sürekli çaldı. Ama The Getaway , McQueen'in izlediğim ilk filmiydi. Ben askeri bir veledeyim ve bu yüzden taşındığımızda ve ailem dışarıda bir ev ararken, bizi çocukları sinemaya bırakırlardı ve bütün günü orada geçirirdik.
Papillon'u çocukken en az 10 kez görmüş olmalıyım . Ne zaman Towering Inferno Aralık 1974 yılında girmiştir, bir dostum ve beni o çıktı güne gösteren bir gece yarısı gitti. Ama işin komik kısmı şu - 21:00 şovu tükendi ve gece yarısı gösterisinin de bir satış olacağı belliydi.
Arkadaşıma cehennemde bu filmi özlememin bir yolu olmadığını söyledim ve bu yüzden sıranın önüne doğru yürüdüm ve bir bayanın önünü kestim! Kararlılığımı sezmiş olmalı ve tek kelime etmemiş. Ama oğlum, bir sonraki gösteriyi beklediğim üç saat boyunca sırtıma hançer baktı ... bu size McQueen'i ne kadar sevdiğimi anlatıyor.
McQueen'in bana bu kadar erken yaşta neden bu kadar sevimli davrandığını açıklamak zor. Kahramandı ama aynı zamanda gerçek bir insana rastladı… sanki onu bir şekilde kişisel olarak tanıyormuşsunuz gibi. Oyunculuğu çok katmanlı ve dürüst. Birçok farklı insana hitap edebildi ve onlara hitap edebildi. Oyunculuğunu ve çekiciliğini incelemeye başladığınızda gerçekten baş döndürücü. Bugün aynı çekiciliğe sahip birini düşünemiyorum, bu yüzden McQueen bu kadar özlüyor.
Ekran dışında, Steve bir insan olarak nasıldı?
Açık konuşayım, McQueen hayattayken hiç tanışmadım, bu yüzden sadece arkadaşlarımla, ailemle, iş ortaklarıyla ve McQueen ile karşılaşmış olanlarla yaptığım yüzlerce görüşmeye dayanarak fikrimi verebilirim. gerçekten Steve McQueen: A Tribute to the King of Cool .
McQueen, belki de şimdiye kadar araştırdığım en çok yönlü ve karmaşık kişidir. Yin ve yang'ın özüydü - tatlı ve korkutucuydu; şefkatli ve bencil; kendini beğenmiş ve güvensiz; komik ve mizahsız; cömert ve tutumlu. Aklınıza gelebilecek her duyguydu, bu da onu bir biyografi yazarı için kesinlikle büyüleyici kılıyor.
Steve'in annesiyle ilişkisi sürekli olarak sarsılmış mıydı?
Ne yazık ki öyle görünüyor. Hangi açıdan bakarsanız bakın, Jullian pek anaç değildi ve davranışlarına sıkı sıkıya bağlıydı, Steve'e sahipken çok gençti ve çoğu zaman duygusal olarak terk edilmiş hissettiğine dair hiçbir soru yok.
Yıllar geçtikçe annesini sevmesine rağmen gücenmeye başladı. Aşırı içmesi de kargaşasına neden oldu ve öldüğünde ona tam olarak güvendiğini ya da ona karşı duygularını uzlaştırdığını sanmıyorum.
Bence beyin kanaması geçirdiğinde onu affetmeye hazırdı, ama o zamana kadar çok geçti - öldü. Şunu bir düşünün: Steve 35 yaşına geldiğinde her iki ebeveyni de ölmüştü. Bu duygusal olarak yıkıcı.
Röportajlarınıza göre, millet Jullian'ı nasıl hatırladı?
Karışık eleştiriler duydum. Steve'in Greenwich Village'daki oda arkadaşı Gene Lesser'ın dikkatleri üzerine çeken, son derece seksi ve karizmatik güzel bir kadın olduğunu söylediğini hatırlıyorum.
Diğerleri onun şımarık olduğunu ve sadece kendisini düşündüğünü hissetti. Julian için üzüldüm, çünkü hatırlamalısın, 1930'larda, 1940'larda ve 1950'lerde bir erkeklerin dünyasıydı. İstihdam söz konusu olduğunda kadınların sınırlı seçenekleri vardı, bu yüzden geçinmesine yardımcı olmak için erkeklere büyük ölçüde bağımlı hale geldi.
Belli ki hayatının aşkı olan Victor Lukens haricinde iyi adamlar seçmekte bir problemi vardı. Victor'un dul eşi aracılığıyla duyduğuma göre, Jullian ile olan ilişkisi çalkantılıydı ve onun içmesinden bıkmıştı. Jullian büyüdükçe iyice yumuşamıştı ama Steve, çocuk, ergen ve genç bir yetişkinken katlandığı tüm acılardan dolayı onu kol boyu tuttu.
Hayatının son birkaç yılında San Francisco'da bir antika işi vardı. Belki de McQueen'in Santa Paula'daki evini ve hangarını dekore ederken eski şeylere olan sevgisi burada devreye girmiştir.
Steve'in babası William Terrence McQueen'di. Steve'i ve annesini erken yaşta terk etti ve Steve onu ancak 1959'daki ölümünden birkaç ay sonra buldu. Peki, 50 yıl sonra onu nasıl buldunuz?
Öncelikle ve en önemlisi, bu kitabın en heyecan verici kısmıydı - William McQueen'in izini sürmek. William hakkında kimsenin bir şey bilmemesi beni hep rahatsız etti ve sanki o bir hayalet gibiydi.
1993'te ilk kitabı yazdığımda, onu nasıl bulacağıma dair hiçbir fikrim yoktu ve o zamanlar halka açık bilgiler sadece bir mayın tarlası değildi, bugün olduğu kadar açık değildi. Gazeteci olarak görev yaptıktan sonra, sonunda becerilere sahip oldum ama nereden başlayacağımı bilmiyordum.
Bu yüzden, McQueen'in soy ağacında bana yardımcı olabilecek herhangi bir şey olup olmadığını görmek için soy web sitelerinden birine baktım. Anladığım kadarıyla, Mormon Kilisesi siteyi sürekli olarak güncelliyor ve McQueen'e baktığımda, babasının doğum tarihi ve ölüm tarihi vardı.
William McQueen hakkında adı dışında herhangi bir bilgiyi ilk kez görmüştüm. Bu bilgilerden onun ölüm belgesini alabildim. Ölüm belgesinden mesleğinin ne olduğunu - Merchant Marine, bir ahır fırtınası pilotu değil - bilinen son adresi - Long Beach, California - ölüm nedeni - karaciğer sirozu - ve sosyal güvenlik numarasını belirleyebildim.
Sosyal güvenlik numarası, fotoğraflarını, çeşitli görev gezilerini ve Jullian ve Steve'den ayrıldıktan sonraki yıllarda seyahat ettiği askeri dosyaya erişmeme izin verdi. Ve sonra William'ın nasıl radarın altında kalabildiği ve Steve'den bunca yıl kaçabildiği anlaşıldı - sürekli denize açıldı.
Araştırmanızdaki en önemli keşiflerden biri, Teri McQueen'in Steve'in üvey kız kardeşi olduğunun açığa çıkmasıyla ilgiliydi.
Teri'nin adı William'ın askeri dosyasındaydı ve bağımlı olarak listelenmişti. Bunu görünce, "Vay be… Steve'in üvey kız kardeşi var!" Dedim. Mevcut bilgilere dayanarak Teri'nin yaklaşık 70 yaşında olması gerektiğini ve hâlâ hayatta olma ihtimali yüksek olduğunu düşündüm. Çeşitli veritabanlarını kontrol ettim ve aramayı daralttım.
Ama Teri için iyi bir telefon numarası bulamadım, bu yüzden Teri'nin kızını ziyaret etmesi için özel bir dedektif tutmam ve onun kim olduğunu bildiğimi ve onunla konuşmak istediğimi belirten mesajı iletmem gerekti. Kızı mesajı Teri'ye iletti ve o da beni aradı.
Sohbete, "Bana inanacağını sanmıyorum, ama araştırmam senin Steve McQueen'in üvey kardeşi olduğunu gösteriyor." "Evet, bu bilgiyi hayatım boyunca biliyordum" dedi. Şaşkına döndüm ve "Bunu neden 70 yıldır sır olarak sakladın?" Diye sordum. "Kimsenin bana inanacağını düşünmemiştim" dedi.
Bana doğum belgesini, William'ın fotoğraflarını, William'dan annesi Alma Doris Moody ile yazışmalarını ve daha önce derlemiş olduğum bilgilerle bağlantılı William hakkında hikayelerini sağladı.
Ayrıca bana Steve için 1968'de San Francisco'da Bullitt'in o sırada yaşadığı sette bir not bırakmasıyla ilgili bir hikaye anlattı . Steve'e geçmesi için birisine bıraktığını ve Steve'in asla onunla temasa geçmeye çalışmadığını söyledi.
Bu yüzden, onun varlığını bildiği halde, uzanmamak için bilinçli bir karar verdi. Ayrıca Teri'yi aramaya gittiğim de belirtilmelidir; beni aramaya gelmedi.
Aslında, artık kim olduğunu saklamak zorunda kalmadığı için rahatladı - neredeyse yetişkin yaşamı için kocasının soyadını aldı - ve bence halka açık olması onun için tedavi edici oldu. Bu arada, harika ve çekici bir kişiliğe sahip olan çok sevimli, hoş bir bayan.
Teri'yi ilk ortaya çıkması için nasıl ikna ettin?
Teri, Midwest'de yaşıyor. Nisan 2010'da Slater, Missouri'de Steve McQueen Days için buluştuk. Steve'le ve hiç tanımadığı babasıyla yeniden ruhani ve duygusal bir şekilde bağlantı kurmak istedi. Slater'da kimse onun orada olduğunu bilmiyordu ve Teri de isimsiz olarak katılabiliyordu. Ertesi yıl kendini dünyaya tanıttı.
1930'larda Slater nasıldı?
Eyalet genelinde "zorlu demiryolu kasabası" olarak bilinen gelişen küçük bir şehirdi. Yaklaşık elli tüccarın bulunduğu bir Ana Cadde, bir bilardo salonu, bir sinema ve yaklaşık dört eczane vardı. Tabii ki, Büyük Buhran vurduğunda, kasaba büyük bir mali çaresizliğe sürüklendi.
İlk başta Steve, büyükanne ve büyükbabası Lillian ve Victor Crawford ile 10x20'lik bir demiryolunda "aşçı kulübesinde" yaşadı. Akan suyu, elektriği veya tuvaleti yoktu.
Steve daha sonra büyük amcası Claude Thomson'ın yanına taşındı.
Claude müreffeh bir domuz çiftçisiydi ve yaklaşık 320 dönüm araziye sahipti. Steve, o dönemdeki diğer tüm çocuklar gibi, çiftlikte çalıştı ve değerlerini ve ilkelerini Steve'in ilk baba figürü olan Claude Amca'dan öğrendi.
Steve'in erken yaşamı çok telaşlı olduğu için gerçek bir istikrar yoktu. Her iki ebeveyni de alkolikti, akrabalarına geçti ve Claude Amca ona istikrarlı bir ev hayatı veren ilk kişiydi.
Steve hatırladı, "O çok iyi bir adamdı. Çok güçlü. Çok adil. Ondan çok şey öğrendim." Claude'dan öğrendiği ilkelerden biri güçlü bir iş etiğiydi. “Tembelleştiğimde ve işlerimden kaçtığımda, Claude bir hickory anahtarıyla arka tarafımı ısıtıyordu. Basit bir gerçeği öğrendim: Aldığın şey için çalışıyorsun, "dedi Steve.
Steve'in Slater deneyiminden aldığı en önemli ders neydi?
Güçlü bir iş etiği ve adalet duygusu. McQueen bir keresinde “Ortabatı'nın dışındayım. Gelmek için güzel bir yerdi. Size toplumumuzda eksik olan doğru veya yanlış ve adalet duygusu veriyor. "
Slater ne kadar gelişti?
Çok değişti ama insanlar değişmedi. Onlar en iyiler ve benim için ailem gibiler. Amerika'nın ekonomik yolculuğunu takip ederseniz, 19. ve 20. yüzyılın başlarında müreffeh olan yerler tarım ve tekstil topluluklarıydı.
Slater, bölgenin verimli toprakları onu ülkedeki en iyi tarım arazilerinden biri haline getirdiği için eskisine düştü. Chicago ve Alton Demiryolu 1940'larda bir ara Slater'dan çekildiğinde, kasaba büyük ölçüde etkilendi ve zamanla değişmek ve geçiş yapmak zorunda kaldı.
Steve'in bulunduğu zamandan beri Main Street'teki binaların çoğu hala ayakta duruyor, bu yüzden o zamanlar hayatın nasıl olduğunu tasavvur etmek kolay.
Claude Thomson'ın evi de hala orada ve Slater'a her geldiğimde sahibini ziyaret etmeyi bir noktaya koyuyorum. Adı Harold Eddy ve Steve'in yanındaki çiftlikte büyüdü.
Festivalden yaklaşık bir hafta önce onu aradım ve “Mr. Eddy, şehre geliyorum ve evi görmek istiyorum. O ve karısı o kadar nazik ki asla hayır demediler, ama ben de asla eli boş gelmedim. Her zaman onlar için imzalı bir defterim vardır.
Steve'in yaşamı boyunca, şehir onu herhangi bir şekilde tanıdı mı?
Steve 1950'lerin sonlarında bir muhabire şunları söyledi: “Çiftlik hayatından nefret ettim ve küçük kasaba insanlarıyla anlaşamadım. Sanırım onlar da benim oradan çıktığım kadar beni gördüklerine sevindiler. "
Bu sözler kasabaya onlarca yıldır takıldı ve "Benden hoşlanmıyorsan, canın cehenneme." Ben de senden hoşlanmıyorum. " 1978'de kasaba, yüzüncü yılını kutladı ve cevap verme zahmetine girmeyen McQueen'e bir zeytin dalı uzattı.
Ama hayatının son yılında kendini duygusal hissediyordu ve karısı Barbara bana Slater'a bir yolculuğa çıkmak istediğini söyledi. Kısa süre sonra kendisini iyi hissetmiyordu - kendisine kanser teşhisi konmuştu - ve geziyi iptal etti.
Mart 2007'de her şey değişti. Ben, Barbara, Pat Johnson ve Loren Janes , ilk yıllık Steve McQueen Günleri Festivali'nin düzenlenmesine yardımcı olan Slater Main Street News editörü Jean Black'e ulaştık .
Slater'dan kimsenin katılacağımızı düşünmediğini ve geleceğimizi onaylayınca 2.000 kişinin geldiğini söyledi. Muhteşemdi.
Seyircilerden biri Barbara'ya Steve'in Slater'dan nefret ettiğinin doğru olup olmadığını sordu ve o, "Steve hiçbir şeyden nefret etmedi. Nefret ettiği tek şey, birası bittiği zamandı. " Kalabalık, özellikle bir çiftçi Barbara'ya tüm esmerlerle evlenmesinin tesadüf olup olmadığını sorduğunda, onun evdeki mizahını yedi.
Barbara, "Elbette, Steve tüm esmerlerle evlendi; ama unutma, arada bir sürü sarışın vardı. " Mekan çıldırdı ve herkes kahkahalarla yere düştü. İşte o zaman ve her şey değiştiğinde. Hepsi o anda Barbara'ya aşık oldular ve karşılığında Steve'e aşık oldular. Bu kötü duyguları tersine çevirdiği için Barbara McQueen'e teşekkür ediyorum.
Bugün Slater, Steve'den sonra bir otoban adını verdi ve şehrin sınırlarına "Steve McQueen'in çocukluk evi" yazan bir reklam panosu yaptı. Bu oldukça iyi bir dönüş.
Steve'in başarılı üç yıllık Western dizisi Wanted: Dead or Alive'ı nasıl değerlendiriyorsunuz?
Zamanına göre iyi bir gösteriydi. Geriye bakmak komik çünkü ilk incelemelerin tümü şiddet içeren içeriğe yorum yaptı ve McQueen her zaman gösteriyi savunmak zorunda kaldı.
Wanted: Dead or Alive ile ilgili en önemli şey , McQueen için zanaatını geliştirmek için değerli bir öğrenme deneyimi olmasıydı; kamera için özel olarak nasıl davranılacağı. Seriyi bitirdiğinde, sorunsuz bir şekilde uzun metrajlı filmlere geçti ve çok güçlü bir film karakteri yarattı.
Steve'in televizyona dönmüş olabileceğini düşünüyor musun?
Hayır, sanmıyorum. McQueen'in Wanted: Dead or Alive'dan ne kadar çıkmak istediğini hatırlıyor musunuz? Kendini her zaman bir film yıldızı olarak görüyordu ve televizyon bir amaca hizmet etti. Televizyon onun için bir eziyetti - on iki ila on beş saatlik günler ve bazen bir gün içinde Wanted: Dead or Alive'ın bütün bir bölümünü çektiler .
Filme geçiş yaptığında, her seferinde üç ay olmak üzere yılda bir film çeker ve yılın geri kalanını tatil ederdi. Bence üç yıllık WDOA'dan sonra yeterince televizyonu vardı .
Steve sonunda şovdaki Josh rolüyle gurur duydu mu?
Yaptığına inanıyorum. Birçok röportajda “Ol 'Josh” un ona şov dünyasında ara verdiğini belirtti. Diyelim ki, onu besleyen eli ısırmadı ve diziye her zaman uygun bir şekilde başlamasını sağladı.
Steve'in şanlı eserlerine yeni gelenler için, onları hangi filmleri izlemeye yönlendirirdiniz?
Muhteşem Yedili; Büyük kaçış; Uygun Yabancı ile Aşk; Cincinnati Kid; Kum Çakılları; The Thomas Crown Affair; Bullitt; Reivers; Junior Bonner; Kaçış; Papillon ve Tom Horn . Bu film listesi, bir oyuncu olarak McQueen'in serisinin iyi bir örneğini veriyor ve izleyiciler arasında neden bu kadar popüler olduğunu gösteriyor.
En sevdiğiniz McQueen rollerinden bazılarını seçin.
Papillon ve The Getaway , en sevdiğim iki McQueen filmidir. Papillon , McQueen'in aktör olarak derinliğini gösterir. Performansıyla Akademi Ödülünü kazanmalıydı.
Ve bazı nedenlerden dolayı, The Getaway , çünkü her zaman McQueen'in gerçek yoğunluğunu ve kişiliğini yakaladığını hissettim. Performanslarında her zaman biraz kısıtlanmıştı, ancak The Getaway'de gevşiyor ve McQueen'in özel hayatında kim olduğunu anlıyorsunuz.
Öte yandan, umursamadığınız bir McQueen filmi var mı?
50'lerin sonlarında bir sürü B-filmi vardı - The Blob, Never Love a Stranger, The Great St. Louis Bank Robbery. Ama bunun nedeni, oyuncu olarak kim olduğunu tanımlamamıştı. Gelen Yani Birkaç Never, onun tanımlanmış ve sonraki on yılda mükemmelleştirmişlerdi McQueen persona, ilk gerçek belirti yakalamak.
Popüler olduğunda, Soldier in the Rain, Baby the Rain Must Fall ve Nevada Smith en az favorilerimdi. Ve bir yarış hayranı olmadığım için Le Mans'ı sıkıcı ve izlenemez buluyorum . Ancak, bu beni Steve McQueen: Don Nunley ile Dikiz Aynasında Le Mans'ta yazmamı engellemedi. Le Mans'ın arkasında yaşanan perde arkası dram , filmin kendisinden çok daha ilginç.
Nihayetinde Le Mans , McQueen'in o zamanki yıldız gücünün bir kanıtıdır - diğer kaç büyük film yıldızı, bir düzine diyalog dizisiyle bir resmin tamamını taşımaktan kurtulabilir? Bugünün endüstrisinde asla olmayacağına söz veriyorum.
Hâlâ daimi bir kült klasiği olan The Blob hakkında güzel bir hikaye anlatalım .
Nereden başlayayım? Bu yeni kitapta Blob hakkında pek çok ilginç hikaye var , ancak en komik hikaye yardımcı yıldız Aneta Corsaut tarafından anlatıldı. The Blob'a bağlı herkesin dindar olduğunu, çünkü yapım şirketinin Hristiyan filmleri yaptığını ve The Blob'un ana akıma ilk girişleri olduğunu söyledi.
Steve'in setteki herkesi çılgına çevirdiğini ve yapımcıların günlük dua toplantılarına gideceklerini, makyaj fırçaları da dahil her şeye dua edeceklerini söyledi. Corsaut, her zaman "Ve Tanrı bizi Steve McQueen'den korusun!" Diyerek bitireceklerini söyledi.
Daha ciddi bir kayda göre, o filmin yapımcısı, sürekli olarak İncil'i McQueen'e vaaz ettiğini ve hatta ona bir İncil verdiğini ve Yuhanna 3:16 sayfasını küstahça yaptığını söyledi.
Bana bunu söylediğinde tüylerim diken diken oldu, çünkü bildiğiniz gibi McQueen, Meksika'da öldüğünde İncil'i tutuyordu ve sayfa Yuhanna 3: 16'ya açıldı. Hıristiyanlığa yönelmesi 20 yıllık yavaş bir evrimdi, ancak bunun The Blob'da başladığına inanıyorum .
Did Blob gişede puanı?
Bu, Paramount Picture'ın 1958'in 1 numaralı hasılat filmiydi ve gerçek bir başarı oldu. O zamanlar 6 milyon dolar hasılat yaptı, ki bu enflasyona göre ayarlama yaparsanız bugün 51 milyon dolar gibi. Ancak yıllar boyunca sayılmayan şey, bunun bir arabalı klasik olduğu ve 20 yıldır bu pistte takılıp kalmasıdır. Bu hesaba katıldığında gerçekten neyin berbat olduğunu hayal bile edemiyorum. Eski film yöneticileri o zamanlar parayı nasıl saklayacaklarını gerçekten biliyorlardı.
Hula-Hoop, deri şapkalar ve TV yemekleri gibi, Blob da 1950'lerin pop kültürüne geçti. Bu büyük ölçüde, Blobs hayalet grubu altında Burt Bacharach ve Hal David tarafından yazılan kitschy başlık şarkısından kaynaklanıyordu. Nihayetinde üç milyon kopya satan şarkı, film için yüceltilmiş bir radyo jinglesiydi.
Blob ayrıca, filmin başlığını bir yumruk cümlesi olarak direnemeyecek kadar zor bulan komedyenler ve televizyon kişilikleri için de güç sağladı. Steve Allen, Jack Benny, George Burns ve Bob Hope , izleyicilerden kesin bir kahkaha atmak istediklerinde The Blob'dan bahsetti . Bugün , kamp klasikleri açısından The Rocky Horror Filminin sadece bir kademe altında .
Steve yaşlandıkça kült klasiğindeki rolüyle mi uğraşmaya başladı?
Yaptığından pek emin değilim. Steve ile The Blob'da çalışan Howie Fishlove, McQueen'in son filmi olan The Hunter'da da figürandı . 20 yıl sonra The Hunter'da Steve'i yeniden tanıttı ve Howie, Steve'in onu hatırladığını söyledi.
Howie, konuşmalarında çok geçmeden, filmin bir blooper makarasına sahip olduğundan bahsetti ve Steve'e bir kopya almayı teklif etti. McQueen ona "Yak şunu!" Dedi. Fishlove, McQueen'in çok ciddi olduğunu söyledi.
Yeniden incelediğiniz ve belki performansıyla ilgili fikrinizi değiştirdiğiniz bir McQueen filmi var mı?
Evet ve en yakın zamanda oldu. Bir arkadaşım The Honeymoon Machine [1961] ' in bir kopyasını benim için yaktı ve ben bunu uçakta kişisel DVD oynatıcımda izledim. McQueen'in filmde aslında oldukça komik olduğunu keşfetmek beni şaşırttı. Ona sadece The Reivers'da komik olduğu için gerçekten övgü vermiştim , ama The Honeymoon Machine'de mükemmel .
Steve neden film setlerinde başını belaya sokma eğilimindeydi?
The Great Escape vakasında , McQueen rolünün açıkça tanımlanmadığı için hayal kırıklığına uğradı ve haklı olarak öyle. Bunun setteki davranışında bir rol oynadığını tahmin ediyorum. Bunu, altı hafta boyunca hiçbir şey yapamaması gerçeğiyle birleştirerek, zaman geçirmek için kendi kaosunu yarattı. Oturup bir şeyler olmasını bekleyen bir adam değildi.
Le Mans'ı çekerken bir de hayal kırıklığı vardı ama farklı nedenlerden dolayı. Sırtında tüm filmin baskısı vardı ve stüdyo kontrolü ele almakla tehdit ediyordu. Film McQueen'e büyük bir zarar verdi ve menajeri Stan Kamen, Solar Productions, film şirketi ve ilk eşi Neile ile olan evliliğiyle olan ilişkisinin sona ermesinde büyük rol oynadı.
Yani kesinlikle, McQueen hem Hollywood'da hem de denizaşırı ülkelerde pek çok umursamaz davranış sergiledi. Akılda tutulması gereken şey, farklı bir zaman olduğudur. Gazeteciler, kaynaklarını korumak zorunda oldukları için yıldızların ve Amerikan başkanlarının kararsızlığını görmezden geldi.
Bugün tamamen ters yüz edildi. Basın, yıldızları karıştırmak için arar çünkü harika bir kepçe alacaklar ve büyük oynayacağını bilecekler. On yıl önce bir ilişkiyi asla ön sayfa haberi olarak görmezdin. Bugün rutin. McQueen'in zamanında o kadar çok paparazziler yoktu ve anlık bilgi çağı her şeyi değiştirdi.
Steve'in yönetmeniyle tartışmadığı bir film var mı?
Evet, iyi anlaştığı birkaç yönetmen vardı. Never So Few ve The Magnificent Seven'da John Sturges ile iyi çalıştı , ancak sonra The Great Escape'de kan davası açtılar ve dostlukları ne yazık ki Le Mans'ta sona erdi .
Don Siegel ile Hell is For Heroes'da iyi geçiniyordu ; Robert Mulligan ile Love with the Proper Stranger and Baby the Rain Fall Fall ; Nevada Smith üzerine Henry Hathaway ; The Sand Pebbles'da Robert Wise ; Bullitt üzerine Peter Yates ; Junior Bonner'dan Sam Peckinpah ; Papillon üzerine Franklin Schaffner ; The Towering Inferno'da Irwin Allen ve John Guillermo , The Hunter'da Buzz Kulick .
Ayrıca The Cincinnati Kid'de Norman Jewison ile iyi anlaştı, ancak üç yıl sonra The Thomas Crown Affair'de baş belası oldu . Ancak bunun nedeni, McQueen'in Jewison yüzünden değil, rol konusunda kendine güvensiz olmasıydı.
Film setinde zor olmasının nedeni, çoğu zaman kaos olduğunda en iyi şekilde çalışmasıydı. Çoğu durumda, kaos yoksa, onu yaratması gerekiyordu. İçin önsöz yazdı Psikolog Peter Witt, Legend ve kitap boyunca McQueen'in davranışlarını analiz, onun erken yaşam öylesine kaotik çünkü pota karıştırma zaman onun işlevsel doruğunda olduğunu söyledi.
Sence Steve en çok kiminle çalışmaktan zevk alıyor?
Hiç şüphe yok ki, Wanted: Dead or Alive , Bullitt , Papillon ve The Towering Inferno'da McQueen ile birlikte rol alan arkadaşı Don Gordon ile çalışmaktan zevk aldı . McQueen ayrıca Ben Johnson, Eli Wallach ile çalışmaktan zevk aldı ve özellikle The Hunter'da LeVar Burton ile çalışmayı istedi .
Ancak Steve'den en iyi sonucu alan aktörler, tehdit olarak algıladığı oyunculardı: Dustin Hoffman, Faye Dunaway, Paul Newman, Edward G. Robinson ve Yul Brynner. Özellikle The Magnificent Seven, Papillon ve The Towering Inferno'da motive olmuştu .
Steve'in yardımcı yıldızlarına gelince, ondan en iyi performansı kim aldı?
Papillon için başımın tepesinden Dustin Hoffman söylemeliyim ; The Thomas Crown Affair için Faye Dunaway ; The Cincinnati Kid için Edward G. Robinson ve Junior Bonner için Robert Preston .
McQueen, zorlu birine karşı çıktığını bildiğinde en iyi işini yaptı. Ve özellikle The Towering Inferno'da Paul Newman'ın karşısında rol alırken çok heyecanlandı .
McQueen ve Newman'ın gerçek hayattaki ilişkisini nasıl sınıflandırırsınız?
Psikolog Peter O. Whitmer, Steve'in Newman ile "tuhaf bir profesyonel kardeş rekabeti" dediği şeye sahip olduğuna inanıyor. Whitmer, Steve'in bu ergenlik törenini atlatacak bir erkek kardeşinin olmamasından ve Newman'ın faturaya uymasından kaynaklandığını düşünüyor.
İnsan olarak birbirlerinden hoşlandıklarına inanıyorum ama Steve, Newman'ın zirveye ondan çok daha çabuk gelmesini kıskandı. Bu rekabet, Butch Cassidy ve Sundance Kid'de Steve, en yüksek faturalandırmayı alamayacağı gerekçesiyle filmi yapmayı reddettiğinde kendini tekrar gösterdi .
Sonunda, McQueen nihayet en yüksek faturalandırmayı ve The Towering Inferno'da daha baskın olan rolü aldığında sona erdi . Bunun tek yönlü bir yol olmadığını belirtmeme izin verin - birkaç yeni hesaba göre, Newman da kendi bölgesini koruduğundan emin oldu.
Cehennem senaryosu yazarı Stirling Silliphant, iki yıldızın kendisiyle repliklerinde nasıl ileri geri gidip birbirlerinin arkasından gizlice girip birbirleriyle asla doğrudan yüzleşmediklerini anlatan çok komik bir hikaye anlattı.
Geçmişe bakıldığında, Newman kayıtlarda McQueen hakkında konuştu mu?
Bu çok ilginç bir soru çünkü Newman'ın yaşamı boyunca veya ölümünden sonra McQueen hakkındaki kayıt hakkında yorum yaptığı bir makale veya röportajla hiç karşılaşmadım. Newman'ın McQueen vefatından neredeyse 30 yıl sonra yaşadığı düşünüldüğünde bunu çok anlamlı buluyorum.
Newman'ın ömür boyu arkadaşı AE Hotchner'ın Paul and Me adında bir kitabı var . Hotchner, The Towering Inferno'nun setinde Newman'ı ziyaret hakkında yazıyor . Newman'ın kendisinden ve McQueen'den çok memnun olmadığını, senaryodaki satırları saydığı ve eşitlik talep ettiği için ona “tavuk s - t” diyecek kadar ileri gittiğini söyledi. Bu, süper starlar hakkında her zaman hissettiğim şeyi kanıtlıyor - tepede başka kimseye yer yok.
Belki de sol sahadan bir soru - Steve, John Wayne ile arkadaş mıydı?
McQueen, Dük'e büyük saygı duydu ve onu film yıldızları için altın standart olarak gösterdi. En son Barbara McQueen'den bir hikaye duyduğumu hatırlıyorum. Steve McQueen: A Tribute to the King of Cool'daki resimlere bakıyordu ve McQueen ve Wayne'in iki resmini gördü.
Kıkırdadı ve sonra bana bu harika hikayeyi anlattı. İki efsanenin 1960'larda bir ödül töreninde olduğunu ve sunum yapan ya da ortak sunum yapan kişi olduklarını söyledi. Wayne tuvalete gitmek istemediğinde veya tuvalet bulmak için yeterli zaman olmadığında sahne arkasında takılıyorlardı, devam etmeyi bekliyorlardı ve Wayne bir duvara veya perdeye sızdı.
Steve'in gülmeye başladığını ve ona katıldığını ve kendini rahatlattığını söyledi. Barbara, Steve'in karşılaşmayı kocaman bir gülümsemeyle hatırladığını söyledi. İkimiz de gülmeyi bitirdikten sonra, "Oh, kitap yayınlandıktan sonra neden bana bu hikayeyi anlatmak zorunda kaldın ?"
Elvis Presley'in King of Cool ile bağlantısı nedir?
Merhum Memphis Mafya üyesi Sonny West ile Elvis: Hala İşle İlgileniyor [2007] adlı bir kitap yaptım . Bana 60'ların ortalarında stüdyoya giderken bir gün ikisinin nasıl tanıştığına dair bir hikaye anlattı. McQueen bir motosiklete bindiğinde Elvis limuzinde savrulur. Birbirlerine hoş davrandılar ama görüşme kısa sürdü.
İki efsane , 2002'de The King, McQueen ve Love Machine adlı kitabını da yazdığım aktris Barbara Leigh'in sevgisi için yarışırken gerçekten çarpıştı . O, Steve'in 1972 rodeo western'inde rol arkadaşı oldu. Junior Bonner .
Steve ile tanışmadan önce, Barbara Ağustos 1970'te Elvis ve Metro Goldwyn Mayer stüdyo yöneticisi Jim Aubrey ile çıkıyordu. Daha sonra "Charmagne" rolünü üstlendi ve o ve Steve birbirlerini Junior Bonner setinde görmeye başladılar . film tamamlandı.
Barbara, Steve ve Elvis'in çıktıkları insanlarla ilgili “sorma, söyleme” politikaları vardı. Steve'in hâlâ Elvis ile görüştüğünü ve Elvis'in Steve'le görüştüğünü bildiğinden gizlice şüpheleniyorum.
Yani Elvis aradığında, "Bu motosiklet nasıl?" Diye sorardı. Ve Steve sorardı, "Bu gitar herif miydi?" Çoğu zaman McQueen veya Elvis bir kadın için rekabet etmek zorunda kalmazdı, ama sersemletici olan Barbara Leigh, kovalamaya değerdi. O çok tatlı bir bayan ve hala her zamanki gibi seksi.
Konuya indiğinde, Barbara James Aubrey'e gerçekten aşıktı. Elvis'in diğer kadınlardan asla vazgeçmeyeceğini biliyordu ve kendisinin ve Steve'in harika bir eş olmadığını anladı. Elvis ve Steve'in Barbara ile ilişkileri bittikten sonra tekrar buluştuğunu bilmiyorum.
Steve , The Reivers için Butch Cassidy ve Sundance Kid'i reddettiği için pişman mı oldu?
McQueen'in Butch Cassidy'yi reddettiği için pişman olduğunu söyleyen hiçbir hikaye duymadım . Aklında, en yüksek faturayı almadıysa, tartışacak başka bir şey kalmamıştı.
Şahsen, onu bu rolde görmeyi çok isterdim… McQueen için çok mükemmeldi. Rolüne büyük bir yoğunluk katardı ve yıldız faturalandırması konusunda kısa görüşlü olduğuna inanıyorum. Apocalypse Now, The Bodyguard, The Driver ve A Bridge Too Far'da da mükemmel olurdu . Apocalypse Now , bir oyuncu olarak onu genişletebilirdi.
Onu en çok geri çevirdiğini gördüğüm için pişman olduğum film, yönetmen William Friedkin'in Büyücü filmiydi . Başrolde Roy Scheider ile çok iyi bir film, ancak McQueen ona başka bir boyut kazandırır ve onu bir klasik haline getirirdi.
Friedkin [ The French Connection, The Exorcist ], McQueen'i o filmde mükemmelliğe itebilirdi. Onun yaptığı zaman etrafında sağa çünkü o, o filmi yapmadığını bir utanç halk düşmanı 1977 yılında , o bir gişe hit kullanılmış olabilir.
McQueen'in geri çevirdiği ve meşhur çöp kutusuna atılan sayısız senaryodan modern zamanlarda yeniden gözden geçirilmeyi hak eden bir senaryo var mı?
Robert Downey, Jr. 2011'den beri Yucatan'ı yerden kaldırmak için çalışıyor . Bence bu harika çünkü McQueen'in en çok yapmak istediği filmdi ama 1971'de Le Mans'tan sonra Solar Productions'ın çökmesi nedeniyle rafa kaldırıldı. Yapılacağından pek emin değilim. Kolayca 150 ila 200 milyon dolarlık bir film. Bu bir süper kahraman hareketi değilse, finansman bulmak zor.
Was Papillon Steve'in büyük oyunculuk rolü?
Evet, kişisel fikrim, Papillon'un en büyük rolü olduğu, çünkü performansı maliyetlere rağmen özgür olma ihtiyacının özünü yansıtıyor. Karakteri, amacına ulaşmak için birçok eziyet ve zorluk yaşar.
McQueen'in bu işe getirdiği olgunluk, büyük bir cesaret gösterdiği için etkileyicidir, ancak aynı zamanda en kötü haliyle, özellikle hücre hapsinde ve korkunç bir durumda olduğu sahnelerde gösterilmekten korkmaz.
McQueen, sonunda yakışıklılığından mahvolmuş bir karakteri canlandırma becerisine ve güvenliğine sahipti. Artık bir aktör olarak imajından uzak duracak ve oyunculuğunun konuşmasına izin verecek kadar kendine güveniyordu.
Hazırlık açısından, oyunculuk dünyasını kasıp kavuran bu yeni genç aktör grubunun bir parçası olan Dustin Hoffman'a karşı olduğunu biliyordu. McQueen'in performansından ilham aldığını anlayabilirsiniz.
Charlie Hunnam ve Rami Malek'in rol aldığı remake'nin neye benzeyeceğini görmek ilginç olacak. Bu arada, Papillon'un bunu bir McQueen TV veya film projesinin yedinci versiyonu yaptığını düşünüyorum [diğerleri arasında Wanted: Dead or Alive , The Blob , The Great Escape , The Getaway , The Thomas Crown Affair ve The Magnificent Seven ].
Steve'in üç evliliği hayatını ve kariyerini nasıl etkiledi?
Neile McQueen, Steve'in zirveye çıkma mücadelesini ve bir film yıldızı olarak geçirdiği halcyon yıllarını temsil ediyordu. Hırslı ve çok yetenekliydi, tıpkı Steve'in yapmak istediği gibi eğlence dünyasına giriyordu.
Ali MacGraw, yerleşik yıldızdan orta çağın başlangıcına geçiş sırasında hayatındaki boşluğu doldurmuş gibiydi; o Amerika'nın sevgilisiydi ve Hollywood'un güç çiftinin ideal diğer yarısıydı. Onun varlığı, McQueen'in film endüstrisi üzerindeki hakimiyetinin son aşamasını, alfa-erkek statüsünün orta yaşla uzlaşmasını ve Malibu'da münzevi beş yıl geçirirken kamusal yaşamdan çekilmesini tanımladı.
Son olarak, Barbara Minty bir barış ve memnuniyet duygusunu temsil ediyordu. Bu dönemde, McQueen rahat bir şekilde orta yaşa yerleşti ve kendi şartlarına göre barışı - ve kendisini - bulma niyetindeydi.
Steve'in ilginç bir Agoura Hills restoranında bar bakmasının arkasındaki hikaye nedir?
Kuruluşun adı Eski Yerdi ve tesisi kendi haline getiren bisikletçiler, aktörler, plaj serserileri, kovboylar ve yerel karakterlerin eklektik bir karışımına hitap ediyordu.
İlk olarak 1972'nin sonlarında oraya gitmeye başladı, ancak The Towering Inferno'dan sonra '74, '75 ve '76'da mehtapta kalmış olabilir . The Old Place'de bir barmen olan Flo Esposito, Steve'in tanıştığı her erkeğin en iyi kalpli olduğunu söyledi.
McQueen genellikle barın arkasında çalışır, bira ve şarap koyar ve müşterilere hizmet ederdi. McQueen ile pek çok akşam geçiren Esposito, bunun kendisi için tedavi edici olduğunu, çünkü medya spotunun üzerinde baskı yapmadığını söyledi.
Psikolojik açıdan ilginç olduğunu düşündüm. O dünyanın en yüksek ücretli film yıldızıydı, ancak çıta onu mutlu etti ve hissettiği baskıyı hafifletti.
Garip ama gerçek bir hikâye daha… Steve baret ve alet kemeri taktı ve telefon tamircisi kılığında dolaştı.
Bu bana McQueen'in eski New York City oda arkadaşı Gene Lesser tarafından anlatılan bir hikayeydi. The Towering Inferno'dan sonra McQueen'in yandığını ve halk tarafından tanınmaktan bıktığını söyledi.
McQueen'in baret ve alet kemeri giymiş olmasına rağmen ofisine gelip kanepesinde uzandığını ve eski günler ve şu anda ne yapmakta olduğu hakkında saatlerce konuştuğunu söyledi.
Bu, uzun saçı ve sakalıyla birleştiğinde McQueen'e özgürce hareket edebilmesi için bir örtü sağladı. Kaçış, McQueen'in hayatında ve filmlerinde önemli bir temaydı.
Steve neden 1974'teki The Towering Inferno filminden sonra filmlerden bu kadar uzun bir izin aldı ? Bunun derinlemesine düşünme üzerine bir hata olduğunu mu düşündü?
In Yaşam ve Legend ben çok detaylı konuşmanız. Sanırım birkaç şey vardı - film endüstrisinden tükenmişti, rakibi Paul Newman'ı geride bırakmıştı ve sonunda uzun bir mola verecek parası vardı.
Ayrıca, The Towering Inferno'da olduğu gibi, kariyerinizin zirvesine ulaştığınızda, yapacağınız bir sonraki şeyin ölçülmeyeceğini bildiğiniz için nasıl geri dönmeye çalışabilirsiniz? Sanırım bunlar, o sırada McQueen'in kafasından geçen her şeydi.
Bununla birlikte, McQueen'in bu karardan pişman olduğunu sanmıyorum çünkü bedeni ve kafası gerekli. İçgüdüleriniz size ara vermenizi söylediğinde, dinlemelisiniz. Gerçekçi bir şekilde kırılma beş yıl değil, sadece iki yıldır. Eminim kimse Halkın Düşmanı'nın rafa kaldırılacağına güvenmedi, bu da halkın onu görmediği sürenin uzunluğunu ekledi.
Halk Düşmanı'nın kesinlikle karmaşık bir üretim programı vardı.
Film, 28 Eylül 1976'da başlayan 33 günlük bir çekimdi. Uzun ve çetin bir test döneminden sonra, film Mart 1978'de yaklaşık bir düzine şehirde sınırlı bir gösterim gördü. Warner Brothers, filmin nasıl pazarlanacağını bilmiyordu. film çünkü bir Ibsen oyununda McQueen idi.
Tipe tamamen aykırı davranmayı seçti ve filmi denemek ve yanlış tanıtmak yerine, stüdyo onu sakladı. Kişisel inancım, projeyi First Artists anlaşmasını [McQueen'in prodüksiyon şirketini; Paul Newman, Barbra Streisand ve Sidney Poitier de ortaklardı], ancak daha sonra piyasaya sürüldükten sonra resme aşık oldu. McQueen kendini gerçek bir Catch-22'de buldu.
Film nihayet 2009'da DVD olarak çıktı ve satışa sunuldu, bu yüzden hayranıysanız ve merak ediyorsanız, tüm yaygaraların ne olduğunu görmek için bir göz atmalısınız.
İle Tom Horn ve Hunter hem 1980 yılında görünen, Steve'i 70'lerin sonunda onun yaratıcı kurak aksine düzenli bir hızda film yapmak devam edecekti sizce?
McQueen'in yaşlandıkça daha fazla kamera hücresi / karakter odaklı rollerde ara sıra filmler yapacağına inanıyorum. McQueen, hayatında artık kendini kanıtlamak zorunda olmadığı ve 20'li ve 30'lu yaşlarındaki kadar azimli olmadığı bir yerdeydi.
Hayatından, uçaklarından, arabalarından, motosikletlerinden ve antikalarından zevk almak istediği bana belliydi. Marlon Brando gibi her zaman talep göreceği bir pozisyonda olacaktı ve emeklilikten çıkması için iyi para alacaktı.
Steve'in The Hunter'dan sonra yapmak istediği bir film var mıydı, kanser bu planları aşındırana kadar?
Artık orta yaşlı olan ve olgunluğa girmeden önce "son bir yolculuk" yapan eski bisikletçiler hakkında bir hikaye olan The Last Ride'ı hazırlıyordu . Columbia Studios, Steve'in arkadaşı Chuck Bail ile yönetmen olarak filmi yapacaktı ve Steve projeye çoktan karar vermişti.
Mart 1980'de McQueen'in kanser olduğu haberi çıkana kadar her şey yolunda gitti. Bu hikaye Efsane ile kaplı ve okumak çok üzücü çünkü o rolde çok iyi olurdu.
Başrolünü John Travolta'nın oynadığı Wild Hogs [2007] ' nin öncülü The Last Ride'a benziyor , ancak daha komik bir yaklaşım benimsedi. The Last Ride'ın daha kasvetli ve melodramatik olacağını düşünüyorum . Hala bunun bir film için harika bir fikir olduğunu düşünüyorum ve umarım bir gün bir stüdyo bu fikri canlandırır.
Steve kanserle boğuşurken uçmaktan ne zaman vazgeçti?
Araştırmam, son uçuşunu 1980 yılının Mayıs sonu / Haziran başında yaptığını gösteriyor. Unutmayın, 31 Temmuz'da Meksika'daki Plaza Santa Maria'ya giriş yaptı ve bundan sonra her şey durdu. Bir pilot olan Mike Dewey'in bana, McQueen'in göbeği şişirildiğinde görünüşünden utandığı ve kendisini halktan koparmaya başladığı üzücü hikayeyi anlattığını hatırlıyorum.
Ayrıca eğitmeni Sammy Mason ile bu sefer uçmaya gitmek için bir randevu ayarlamıştı. Sammy hiç gelmediğini söyledi ve bunun Steve iyi hissetmediği için olduğunu varsaydı. Birkaç hafta sonra Plaza Santa Maria'ya girdi.
Steve'in alternatif kanser tedavisi için Meksika'ya gitme kararı hakkında ne düşünüyorsunuz?
Zor bir karar çünkü çok kötü bir durumdu. Bu siyah beyaz bir mesele değil. McQueen'e Cedars-Sinai Hastanesindeki doktorlar kesinlikle üç ayı olduğu ve işlerini düzene sokacağı söylendi. Hayatı boyunca bir dövüşçü olarak haberi iyi karşılamadı ve Meksika'ya gitmeye karar verdi.
Ayrıca o dönemi de hatırlamalısınız - alternatif kanser tedavilerinin çok fazla tanıtılmaya başladığı ve halkın sanki hükümetin kanser tedavileriyle ilgili şeyler sakladığı bir dönemdi. McQueen doğal olarak şüpheliydi, bu yüzden bu onun paranoyasını besledi.
Barbara bana bunun çok kafa karıştırıcı bir zaman olduğunu ve Dr. Kelley'nin söylediklerinin başka hiçbir şeyin anlamadığı bir zamanda anlamlı olduğunu söyledi. Ve burada da biraz suçu almalıyım - 1993'te Portrait'i yaptığımda , Kelly'den birkaç kişiyle konuştum ve çalışmalarının bir miktar geçerliliği olduğunu ima ettim.
Artık daha yaşlı olduğuma göre - ve Teena Valentino'nun Legend günlüğünü yeniden okuyup incelediğim için - artık böyle hissetmiyorum. Plaza Santa Maria'da havalı olmadığını düşündüğüm şeyler oluyordu.
Temel olarak Steve, Dr. Kelley ve Plaza yöneticileri tarafından programı tanıtmak ve iyileşmek üzere bir basın açıklaması yayınlaması için baskı gördü. Bir kanser hastasına bu tür baskı veya suçluluk duygusu uygulamazsınız. Steve McQueen'den tam not almanın pek çok işi kendi yollarına çekeceğini biliyorlardı ve Kelley'in programını taklit ederek, onun için bir basın bülteni yazacak kadar ileri giderek tedavisini halka açması için ona baskı uyguladılar.
Şimdi, burası belirsizleşiyor: Orada çalışanların birkaç üyesiyle tanıştım ve hepsi kalpleri doğru yerde olan iyi insanlar. Birçoğunun klinikte kanserli aile üyeleri vardı ve Dr. Kelley'yi kimsenin yapmadığı zamanlarda yardım etmeye çalışan dürüst bir adam olarak gördüler.
Benim kişisel inancım, Dr. Kelly yaptığı şeyin kesinlikle yüzde 100 doğru ve tıbbi olarak sağlam olduğuna inanıyordu. Şahsen, Dr. Kelley'in yöntemlerinin işe yaradığını ve diyetle kanseri tedavi edemeyeceğinizi düşünmüyorum.
Bununla birlikte, Dr. Kelley kanser için bir tedavi geliştirme konusunda bu kadar güçlü hissediyorsa, neden tıp fakültesine dönüp onkolog olmuyorsunuz? Ve sonra hala bu geleneksel yöntemlere inanmıyorsanız, bir tıp doktoru olarak alternatif yöntemler geliştirin. Bugün hayatta olsaydı ona soracağım şey buydu.
Kutunun dışında düşünmenin bir zararı yoktur, ama aynı zamanda kurallara göre oynamalısınız. O bir diş hekimiydi, onkolog değil. Sanki hukuk uygulayan ama aslında hukuk diploması olmayan biri gibi. Kanser hastalarını tedavi etmeden önce en azından tıp fakültesini bitirmiş olmalıydı.
Dr. Kelley'nin aslında kötü niyetli olduğuna inanmıyorum; Unutma, McQueen onu aradı. Kelley, McQueen'e gitmedi. Bununla birlikte, zamanla Kelley'nin muazzam stres nedeniyle zihinsel olarak çözüldüğüne, tıp camiası tarafından asla ciddiye alınmadığı ve sürekli hükümet denetimi altında olduğuna inanıyorum.
O zamanlar 17 farklı tıp örgütü tarafından yasaklandığını düşünüyorum. 1980 tarihli eski bir makaleyi gözden geçirdiğimi hatırlıyorum ve muhabir, okuyuculara Dr. Kelley'nin basın kimlik belgelerini görmek istediğini, çünkü kendisinin bir devlet ajanı olmadığından emin olmak istediğini gösterdi.
Kelly, ırkçı literatür yazmaya başladı ve 1999'da güncellenen Kansere Cevap Verme versiyonunda, bir hükümet görevlisinin Meksika'daki McQueen'in odasına geldiğini ve IV'sine kan pıhtılaşma ilacı enjekte ettiğini iddia etti.
Kelly bunu 1980'de söylemedi; McQueen'in emboliden öldüğünü söyledi. Paranoyasının zamanla kötüleştiği çok açık ve bunların hepsi McQueen'e yönelik tıbbi tedavisiyle doğrudan bağlantılı.
Şimdi ellili yaşlarımda ve McQueen'in öldüğünden daha yaşlı olduğuma göre, onun yerine ne yapacağım? Meksika'ya kanser tedavisi için asla gitmeyeceğime inansan iyi olur . Burada Amerika'da veya Almanya'da tedavi olurdum.
Birleşik Devletler'de ilerlemiş kanser tedavisi görmüş ve hayatta kalmış pek çok insan tanıyorum. Aktör Michael Landon'un yaptığı diğer seçenek, teşhisi kabul etmek, eve gitmek ve rahat etmekti. Kendinizi aileniz ve arkadaşlarınızla çevreleyin ve huzur içinde ölün.
McQueen'in Meksika'da katlandığı şeyler ve ölümünden hemen sonra yaşadığı aşağılama aşağılayıcıydı. Bunun hakkında yazmak eğlenceli değildi, ama bunu yaparken umudum insanları kanser tedavisi için Meksika'ya gitmekten caydırmaktır.
Bana Meksika'nın kirli, tozlu bir arka yolundaki küçük bir kliniğin kansere çare bulacağını ve onu dünyadan uzak tutacağını mı söylüyorsun? Bu mantıklı değil ve McQueen'in gitmesi için bir hata vardı. Ama bu benim fikrim.
Ama bu onun kararıydı ve kimsenin kararı değildi. Kendisi için en iyi olduğunu düşündüğü şeyi yaptı ve ben kimim ki yanlış seçim yaptı? Söyleyebileceğim tek şey, bugün kendim için yapacağım seçimin bu olmadığı.
Steve öldüğünde neredeydin?
McQueen öldüğünde 16 yaşındaydım. Kanserini ilk kez Parade dergisi Oxnard, California'daki Tom Horn galasında Barbara McQueen ile birlikte yayınladığında öğrendiğimi hatırlıyorum . Dergiyi açar açmaz soru-cevap bölümünde olduğunu hatırlıyorum ve sanırım bu, kanser olduğunu ancak ölmediğini itiraf etmesinden sonra oldu. Üzülmüştüm.
Her iki görmüştü Tom Horn ve Hunter o yıl filmlerde ve kamu gündemde yeniden ortaya çıktı çünkü McQueen benim radar çok fazlaydı. 7 Kasım 1980'de öldü ve John Lennon bir ay sonra 8 Aralık'ta öldü. İyi bir yıl değildi.
O zamana geri döndüğümde, denediğim ve engellediğim bir şey. Washington DC'de yaşıyordum ve bizden alındıklarında kışın soğuğuydu. Geriye dönüp baktığımda soğuk ve karanlık kışları onların iki ölümüyle ilişkilendiriyorum. Ölümlerini atlatmam uzun zaman aldı.
Yıllar sonra, o dönemin film görüntülerini görmek benim için zor. Ve benim için zorsa, aileleri ve sevdikleri için nasıl bir şey olduğunu hayal etmeye başlayabilir misin? Bu iki adam tam bir hayat yaşama fırsatından mahrum edildi ve dünya iki büyük yetenekten mahrum bırakıldı. Dünya onları özlüyor, bu yüzden yaşıyorlar.
Steve, hayranlarının onu ne kadar sevdiğini fark etti mi?
Yaptığına inanıyorum, ancak popülaritesine ilişkin vizyonu çarpıktı. Başarısını gişe hasılatı açısından değerlendirdi. Artı, yetişkin hayatının çoğunu herkesin "onu sevdiği" Güney Kaliforniya'da yaşadı.
Şöhret onu bir dereceye kadar korkuttu, bu yüzden saklamadı ama çoğunlukla tüm Hollywood deneyiminden kaçtı. Sanırım Hollywood dışında kalarak üstünlüğünü korudu, bu yüzden özel olarak yaşamayı seçti. Birden çok kez, "Sizin belirsizliğinize sahip olmak ve kimliğinizi korumak nihai şeydir" dedi.
Bunun için ona tamamen saygı duyuyorum çünkü hayatında bir denge istediğini gösteriyor. Hollywood'da yaşamak herhangi bir ünlüyü dengesiz hale getirebilir ve McQueen kendi adamı olduğu için büyük övgü alır.
Steve yaşayanların arasında olsaydı, onun ne yaptığını düşünürdün?
Onu yarı emekli bir aktör olarak görüyorum, bir yerlerde bir çiftlikte iyi bir hayat yaşıyor. McQueen hayatını her zaman spot ışıklarının dışında yaşadı ve bence emeklilikten iyi bir rol ve ağır bir maaş çeki için çıkardı.
Zamanının aynı insanlarına - Newman, Eastwood, Beatty, Redford - bakın, hepsi ara sıra da olsa çalışmaya devam ettiler ve yaşlarını desteklemek için araçlar bulabildiler. McQueen kolayca bir lider rolüne veya genişletilmiş kamera hücresine kayabilirdi. Eastwood bu grupta bir istisnadır. Çalışmayı hiç bırakmak istemiyor gibi görünüyor ve Tanrı onu korusun. O muhteşem.
Bir McQueen projesine girmenin en zor kısmı nedir?
Şahsen benim için ne zaman duracağım. McQueen'i çok etkileyici bulduğum için, onun hakkında her şeyi bilmeliyim. Hiçbir taş döndürülmez. Başlangıçta 2010 sehpa kitabım Steve McQueen: Cool Kralı'na Bir Övgü , belki 100 pasaj ... yaklaşık 215 pasaj ve devam edebilirdim.
Steve McQueen: The Life and Legend of a Hollywood Icon'ın editörü, 300 sayfalık bir kitap istediğini söyledi - bu uzunluğun iki katı bir el yazması teslim ettim - ve şükür ki, hiçbir şey kesmedi. McQueen'in hikayesi epiktir ve hayatının kısaltılmış bir versiyonunu vermek okuyucuları aldatmak olur. Bu, asla suçlanmadığımı gururla söyleyebileceğim bir şey.
Steve McQueen: Portrait of an American Rebel , 1993'teki ilk kitabınızdı. Bu deneyim nasıldı?
Harika, yeni ve heyecan verici bir süreçti. Bugün yaklaşık 15 kitap yazdım ve Portrait benim ilk kitabımdı. Hayatımda yeni bir sayfa açmaya başladığımda büyük bir maceraydı ve en sevdiğim oyuncularla ve McQueen'in filmleriyle ilişkili insanlarla tanışmak için Hollywood'a gitmek inanılmayacak kadar heyecan vericiydi. O sırada McQueen'in efsanesi daha yeni yüzeye çıkmaya başlamıştı ve herkes benimle konuşmak istiyordu. Doğru zamanda doğru yerdeydim.
En başarılı kitabınız oldu mu?
Portre , yazdığım en başarılı kitap. Bu dünya çapında gözden geçirilmiştir, beş baskılar geçirdi ve 2005 yılında revize edilmiş Steve McQueen: Bir Hollywood İkon Yaşam ve Legend çok daha iyi bir kitaptır Portre Ben Daha fazla bilgi ve insanlara daha tecrübeli bir yazar ve vardı erişim çünkü İnternet yüzünden. Portre , internetten önce gerçekten bilgi avına çıkmanız gerektiğinde yazılmıştır.
Ancak Greg Laurie ile birlikte yazdığım yeni kitap Steve McQueen: The Salvation of an American Icon , Greg'in devasa bir platforma sahip olması ve Steve McQueen: American Icon belgeseli, onu dünyanın her yerine götürecek olması nedeniyle Portrait'den daha fazlasını satacak . çatı.
Diğer iki kitabım daimi satıcılar olmaya devam ediyor. Maravich adlı bir biyografiyi Wayne Federman ile basketbol efsanesi “Pistol” Pete Maravich'in [2006] hayatı üzerine yazdım . Bu kitabın yazılması yedi yıl sürdü - iki yıl kesinlikle 300 röportajın yazıya dökülmesine ayrıldı.
Ayrıca Elvis Presley'in arkadaşı ve koruması Sonny West ile Elvis: Hala İşle İlgileniyor [2007] adlı bir kitap yaptım . Yazmam dört yılımı aldı. O zamanlar, Barbara McQueen ile Steve McQueen: The Last Mile üzerinde de çalışıyordum , bu yüzden tam zamanlı bir işi tutuyordum ve aynı anda üç farklı kitap projesi üzerinde çalışıyordum.
Portre 25 yıl sonra nasıl dayanır ?
Bu benim ilk “bebeğim” ve kitaptan her zaman gurur duyacağım, ancak bazı alanlarda eksikti. Örneğin, Beech Grove, Indiana'daki doğumuyla ilgili ayrıntılar yetersiz; Slater'da yetişmesi; Boys Republic'teki 14 aylık görevi; Deniz Kuvvetlerinde geçirdiği üç yıl ve New York City'deki erken oyunculuk kariyeri.
Bunun temel nedeni, McQueen'in geçmişinde çok fazla şey bilinmemesidir, bu yüzden McQueen'in önerdiği her şeyle baş başa kaldık. O zamandan beri, açık kayıt yasaları, McQueen'in erken yaşamı hakkında daha fazla bilgi bulmamı sağladı ve yeni biyografi, bu yıllar hakkında çok daha ayrıntılı.
Aynı zamanda daha analitik ve hayatı hakkında daha olgun bir bakış açısına sahip. Portrait'den sonraki yıllarda bir muhabir oldum ve yeteneklerimin ve mantığımın çoğunu McQueen hikayesine uyguladım. Portre'nin çıtayı belirlediğini biliyorum ama Hollywood Simgesi önceki çabamı geride bıraktı. Bunu güvenle söyleyebilirim çünkü gerçekten kıçımı yırttım.
Röportaj yapmak istediğiniz bazı kişiler var mıydı, ancak şu ya da bu nedenle uygun değil miydi?
Her iki kitap için de röportaj yapmak istediğim ve hala hayatta olan iki kişi avukat Kenneth Ziffren ve işletme müdürü Bill Maher. Beni geri çevirdiler, asla cevap vermediler. Bunlar perde arkasında özenle çalışan ve McQueen'in gücünün ve servetinin arkasındaki beyinler olan iki adam.
Onu sadece yasal olarak korumakla kalmadılar, aynı zamanda film sözleşmelerinde o sırada kimsenin sahip olmadığı teşvikler oluşturdular. Bu yeni teklifte, McQueen'in özellikle The Getaway, Papillon, The Towering Inferno ve The Hunter'da halkın şüphelendiğinden çok daha fazla para kazandığını öğrendim .
Ziffren ve Maher aynı zamanda McQueen'in Son İrade ve Ahitini yazan iki adamdı, bu da onlara ne kadar saygı duyduğunu gösteriyor. McQueen hayatının sonunda, "İşi yapacak kadar zeki insanları işe alın, ancak krediyi almanıza izin verin." Dedi. İşte bu iki adamın yaptığı tam olarak buydu, bu yüzden bu kadar uzun sürdü.
Neile Adams ya da Ali MacGraw ile röportaj yapabildiniz mi ya da otobiyografileri rahmetli kocaları hakkında son sözü içeriyor mu?
Neile ile hiç konuşmadım veya yazışmadım, ancak yıllar boyunca Ali ile birkaç e-posta alıp sattım. Sadece nasıl toparlandığını ve hayatında neler yaptığını seviyorum. O gerçekten ilham verici bir hanımefendi ve insanların toparlanabileceğinin, ilerleyebileceğinin ve onun durumunda gelişebileceğinin canlı bir kanıtı.
Kitaplarına gelince, ikisinin de harika bir iş çıkardığını düşündüm. Neile, siğiller ve My Husband, My Friend [1986] ile olan yaklaşımından dolayı çok sayıda eleştiri aldı . Neile, 15 yıllık karısıydı ve bunu kendi görüşüyle anlatmaya hakkı var. Ben daha çok beğendim.
Ali'nin çok yetenekli bir yazar olduğunu düşünüyorum ve Moving Pictures [1991] harika bir okuma. Pek çok insanın yaptığı gibi, Steve hakkında daha çok yazmasını dilerdim. Satır aralarını okumadan, o sırada Steve hakkında söylemek istediği tek şeyin bu olduğunu düşünüyorum.
Görüşme sürecinde kimlerle tanışmaktan özellikle heyecanlandınız?
En sevdiğim film yıldızlarından biri olan James Coburn ve tahmin ettiğiniz kadar havalıydı. Çok hoş bir adam. Steve'e "McQueen-o" adını verdi ve maskaralıkları onu çok eğlendirdi.
Coburn, kendisinin ve Steve'in birlikte çok fazla esrar içtiğini ve ekleyebilirsem, McQueen'e geldiğinde çok pratik bir yaklaşımı olduğunu söyledi. Steve'in yaralı olduğunu ve Coburn'un Steve'in tam tersi olduğunu biliyordu. McQueen için bir tehdit oluşturmadığını biliyordu ve yine de kendi adamıydı.
Coburn, Steve'in zihnini içten dışa biliyordu ve Steve'in "kendi bölgesi" olarak algıladığı şeye adım atmamak için her zaman emin oldu. Bu tuhaf şaşkınlıkla McQueen'e uzaktan baktı, ama McQueen'in içinde hasar gördüğünü de biliyordu. Steve'in tüm rol arkadaşları arasından Coburn onu çivilemişti.
Ama en çok sevdiğim kişi Lord Richard Attenborough. Portrait zamanında, Hollywood ile hiç teması olmayan yeni bir üniversite mezunuydum. Washington DC'de bir film perspektifiyle karşılandığı yerde tanıştık.
Röportajımızın ardından beni etkinliğe davet etti ve izleyicilere ismimle tanıttı. Şimdi, bunu yapmak zorunda değildi, ama bu düşünceli jest hayatımın geri kalanında benimle kalacak ve sonsuza dek onun övgülerini söyleyeceğim.
Görüştüğünüz kişiler de dahil olmak üzere Steve'in kaç iyi arkadaşı hala yaşıyor?
Karate uzmanı Pat Johnson hala yaşıyor ama dublör Loren Janes geçtiğimiz günlerde vefat etti. Düzenli olarak iletişim halindeydik ve ben hala kızıyla iletişim halinde kalıyorum. Bud Ekins'i ölümünden önce birkaç kez gördüm ve onunla konuştum, ama asla yakın değildik. Bir beyefendi olan kardeşi Dave ile güzel bir dostluk kurdum.
Barbara Leigh iyi bir arkadaş ve gerçek bir tatlım. Yeni kitap ve belgesel için tekrar röportaj yapmayı kabul etti ve ömür boyu arkadaş olacağız. Steve'in seksenlerinde olacağını ve çağdaşlarının birçoğunun gittiğini hatırlamalısınız.
Steve oturup mektup yazdı mı veya herhangi bir tür yazı mı yaptı?
Dedikodu köşe yazarı Hedda Hopper'a birçok mektup yazdı ve bence bunlardan üçü yeni kitapta yer alıyor. Mektuplarında çok açık ve öz ve genellikle esprili idi. Dokuzuncu sınıf eğitimi olan bir adam için, mektuplarında kesinlikle görünmüyordu.
Fiziksel aktiviteleri ve vahşi ve pervasız davranışları tarafından gölgede bırakılan çok zeki bir adam olduğuna inanıyorum. Biraz zekanız olmadıkça hiçbir sektörün zirvesine ulaşamazsınız.
Ayrıca şöhret, paranın satın alamayacağı dünyevi bir eğitim sunar ve McQueen harika bir yaşam öğrencisi ve Hollywood oyunu. Sık sık stüdyo moğollarını, yapımcıları, ajanları ve yardımcı yıldızları alt etti. İçgüdüleri çok keskindi ve yenildiği zamanlar pek sık olmuyordu.
Steve röportajlarda ne kadar dürüsttü?
Bu tür durumlarda tipik bir film yıldızıydı; senin görmeni istediği şeyi görmene izin verdi. Özellikle arka planı ve cesurca yetenekleri söz konusu olduğunda süsleme eğilimi vardı. Görüşmeciler - ve halk - onun sözünü kabul etti, bu yüzden neyin gerçek neyin kurgusal olduğunu deşifre etmek için röportajlarını gerçekten incelemelisiniz.
Gazetecilik tarzı o zamanlar film yıldızları için farklıydı. Bugünkü gibi, ana akım medyanın bir parçası değil. Bugünün gazeteciliği o kadar ünlü odaklı ki, gerçek manşet haberlerinin satırları bulanıklaşıyor ve bu benim sevmediğim bir trend. Justin Bieber hapis cezası olasılığıyla karşı karşıya kaldığında veya Lindsay Lohan'ın rehabilitasyona girmesi günün en önemli haberlerini yönetirken, kesinlikle yanlış olan bir şeyler vardır.
Steve yıllar boyunca kaç röportaj yaptı?
O zamanlar McQueen'in röportajları çoğunlukla film dergilerine ve ara sıra gazete haberlerine düşmüştü. 1950'lerin sonlarında ve 1960'larda çok sayıda röportaj yaptı, ancak Playboy Soru-Cevapları gibi gerçek ve derinlemesine bir röportaj yapmadı .
McQueen'de yapılan büyük parçalardan bazıları 1963'te Life dergisi, 1967'de The Saturday Evening Post , 1970'de Look , 1971'de Playboy ve 1972'de Cosmopolitan idi. Ayrıca The New York Times ve The New York Times'da birkaç makaleye de konu oldu . Los Angeles Times .
1972'den sonra, 1974'te bir Los Angeles itfaiyeci bülteni olan The Fireeman's Grapevine dışında, yangınla mücadele ve The Towering Inferno'ya nasıl yaklaştığı hakkında röportaj vermeyi bıraktı ; ve Hamilton Lisesi öğrencisi Rick Penn-Kraus ile The Federalist adlı okul ödevi için 1979 röportajı .
Her iki durumda da röportajları "titreşimlere" dayanarak verdi. McQueen, Time, Life ve Newsweek'in hepsinin kapısını çalıyordu ama hayatının son on yılında kiminle konuşmayı seçtiği konusunda çok seçici davranıyordu. McQueen, erkeklerin en azından muhabirlere pek iç gözlem yapmadığı ya da kendi kendini incelemediği Mad Men dönemindendi, bu yüzden pek bir şey alamayacaklardı.
1980'de ölüm yatağında yaptığı Brugh Joy röportajı belki de en aydınlatıcı röportajıydı çünkü yaşam ve ölümle ilgili konular hakkında konuşmak zorunda kaldı.
Nasıl tarif edersiniz bir Hollywood Icon The Hayatı ve Legend: Steve McQueen okuyucularına?
Steve McQueen'in açık, kronolojik / psikolojik profili olarak tanımlayabilirim.
Life and Legend'in kapağını nasıl seçtiniz?
Aslında fotoğrafı ben seçmedim ama kesinlikle itiraz etmedim. Bu dan Great Escape, ve ikonik bu. Bu görüntü dünya çapında milyonlarca kişi tarafından biliniyor.
Kitabın anlatısına psikolog Peter O. Whitmer'ı dahil ettiğiniz için size bazı eleştiriler yöneltildi.
McQueen'in genellikle düzensiz davranışını daha iyi anlamak için Peter'ı seçtiğim için kendimi haklı hissediyorum. 1993 biyografimde ve diğer biyografilerimde, McQueen kötü davranıyor, bazen deli gibi davranıyor, ancak eylemlerinin açıklaması veya bağlamı yok. Çoğu insan McQueen hakkında bir şeyler okuduklarında, "Ne egoist" veya "Adam, o kraliyet pisliği!" Veya "Kesinlikle bir kadın avcısı" diyebilir.
Ama neden yaptığı gibi davrandığına dair bir bağlam verirseniz, o zaman Steve'in kişiliğinin çok daha net bir resmi olur. Peter'ın yorumlarının adamı eleştirdiğine inanmıyorum, ancak Steve'in kim olduğu ve geçmişinin hayatının geri kalanının temelini nasıl oluşturduğunun kalbine gelin.
Kabul edelim - McQueen'in bazı davranışları açıklama gerektiriyor. Neden her şeyi yüzeyde tutan bir adam tüm hayatını dikiz aynasına bakarak geçirdi? İki yetişkin alkoliğin çocuğu olmak nasıl bir şeydi ve bu onu bir çocuk ve yetişkin olarak nasıl etkiledi?
McQueen neden yüzde 110'u kendisine ve kariyerine bağlı olan ve iki çocuğunu doğuran bir bayanla ilk evliliğini mahvetme ihtiyacı hissetti? Neden rol arkadaşlarını ve kişisel arkadaşlarını sürekli olarak test etti? Pirinç yüzüğü kovalayarak yirmi yıl geçirdikten sonra neden sinema endüstrisinden uzaklaştı?
Neden yaptın İnsanın Yaşadığı Düşman, bu onun kariyerine zarar bile bile? Neden Amerika Birleşik Devletleri yerine Meksika'da alternatif bir kanser kliniğini seçti? Bunların hepsi kafamda yanan sorulardı ve okuyucular olası bir açıklamayı hak ediyorlardı.
Ayrıca, Peter çok iş yaptı. Sadece o okudunuz Dikey o Neile, Ali ve Barbara'nın kitaplar, Steve'in askeri dosyasını onun FBI dosyası ve Teena Valentino'nun 800 sayfalık günlüğünü okuyun. Bunu benim için tonlarca soruyla takip etti, böylece Steve'i daha iyi psikolojik olarak ele geçirebilecekti. Tüm cevaplarının ve açıklamalarının parlak gözlemler olduğunu ve paranın karşılığı olduğunu düşündüm.
McQueen bazen kafa karıştırıcı olabilirdi ve Peter her şeyi anlaşılması çok kolay terimlerle güzelce çözdü. İnsanlar kendileri hakkında daha fazla şey öğrenmek için terapistlere veya danışmanlara gitmeye istekliyseler, neden üst düzey bir psikoloğun sinemadaki en güvensiz ve çelişkili kahramanlardan biri hakkında söyleyeceklerini dinlemesinler? Peter'ın kitaba harika bir katkı olduğunu düşünüyorum ve onu bu çalışmaya dahil etme kararımın arkasında duruyorum.
Kitaba her şey dahil edilmiş miydi? Ayrıca, Steve'in yaşamının uzunluğundan dolayı elenen herhangi bir yönü var mıydı?
Kesinlikle, her şey benim memnuniyetime dahil edildi ve sonra bazıları. Etrafım harika bir ekip tarafından çevrilmişti - editör Andrew Antoniades, baş araştırmacı Veronica Valdez, Peter O. Whitmer ve Triumph Books'taki insanlar bana büyük bir rahatlık sağladı.
Hayır, Andrew'un “Çok fazla bilgi, dostum. İhtiyacın yok. " Ve Andrew'u dinledim. Komik olan, yayıncının başlangıçta 300 sayfalık bir kitap istemesi. 624 sayfalık bir kitap verdim, istediklerinin iki katından fazla - ve bir sayfa bile kesmediler!
McQueen'in hayatı hakkında 300 sayfalık bir kitap teslim etmenin adaletin hakkını vermeyeceğini hissettim. Destansı bir hayat yaşadı ve garanti ettiğine inandığım uygun alanı ve tedaviyi hak ediyor. Bugün insanların daha kısa ilgi süresine sahip olması umrumda değil , hayatının Reader's Digest versiyonunu sunamam . Kitap 624 sayfa olmasına rağmen hızlı okuyor.
Life and Legend'in yayınlanmasından bu yana Steve hakkında yeni bir bilgi buldunuz mu?
Evet, Steve hakkında her zaman yeni bilgiler topluyor ve buluyorum. Film yapımcısı Robert Evans ile röportaj yapmak isterdim. Milyonlarca kişi gibi, Steve'e Joshua Evans'ı evlat edinme fikrinden vazgeçtiğinde McQueen ile ilgili dosyasında ne olduğunu sormak istedim. Bence bu, Evans'ın mezarına götüreceği bir sır.
Joshua, Evans'a boşandıktan sonra Ali ve Steve ile yaşamaya geldi. Steve, Joshua ile çok güçlü bir bağ kurdu ve Ali ile evlenmek ve Joshua'yı evlat edinmek istedi. Joshua, birkaç yıl boyunca Malibu'daki evlerinde Steve ve Ali ile yaşadı ve Steve'e karşı derin bir sevgi beslemeye devam ediyor.
Steve McQueen: The Life and Legend of a Hollywood Icon için tanıtım faaliyetlerinizin bir parçası olarak, Barbara Minty McQueen ile İngiltere ve Japonya'yı ziyaret ettiniz . Deneyim nasıldı ve konunuz hakkında yeni bir şey öğrendiniz mi?
Her ikisi de olağanüstü gezilerdi, özellikle Japonya. İngiltere'deyken Londra, Liverpool, Bradford ve Brighton'ı içeren dört şehir turu yaptık.
Her zamanki gezimizi yaptık, ancak Londra'nın East End'de Steve McQueen tarzına adanmış yeni bir restoran / gece kulübü olan McQueen'de arkadaşlarla çok özel bir gece geçirdik . Sahibi Dezzi McCausland, bize kraliyet ailesi gibi davrandı ve harika bir akşamdı.
Liverpool güzel bir eve dönüştü çünkü en sevdiğim Beatle sitelerini ziyaret etme ve iyi arkadaşlarla zaman geçirme fırsatım oldu. Brighton, butik mağazalar, tiyatro ve gece kulübü mekanları ve beş yıldızlı restoranlarla dolu olduğu için de hoş bir sürprizdi.
Japonya akıllara durgunluk veriyordu. Tokyo, Kyoto ve Nara'yı ziyaret ettik. Antik tapınakları ve tapınakları gördük, bir Zen Ustası ile meditasyon seansı yaptık, iki Geyşayla akşam yemeğinin tadını çıkardık, şehirde çekçek gezintileri yaptık, geleneksel bir Japon otelde uyuduk, halka açık bir banyo yaptık, tören kıyafetleri giydik, mermi trenine bindik saatte 160 km hızla dünyanın en büyük Buda'sını gördü ve yalnızca karaokeye adanmış beş katlı bir binada karaoke söyledi.
Japonya, bulabileceğiniz ütopik bir topluma en yakın: sokaklarda evsiz yok, çöp yok, insanlar sağlıklı, yaşlılara saygı duyuluyor ve herkes inanılmaz derecede nazik ve kibar.
Yaklaşık 200 kişinin gösterdiği bir kitap imzası yaptık ve bize hediyeler yağdırdılar. Hatta bazıları duyguyla boğuştukları için ağlamayı bile bozdu. Ertesi gün Moment String Quartet, Barbara ve ben için Steve McQueen'in filmlerinin şarkılarını içeren özel bir konser verdi .
Konser için bütün bir yıl prova yaptıkları söylendi, bu çok üzücü. Barbara ve ben her eli sıktığımızdan, her fotoğrafı çektiğimizden, her soruyu yanıtladığımızdan ve önümüze konan her şeyi imzaladık. İnsanlarla gerçekten bağlantı kurmak ve onlara minnettarlığımızı göstermek istedik.
Bu gezilerde öğrendiğim şey, McQueen'in küresel düzeyde gerçekten sevildiğiydi, belki İngiltere ve Japonya'da Amerika Birleşik Devletleri'nden daha çok seviliyor.
İngiltere'de isyan sembolüdür. Japonya'da refahın sembolüdür ve sözler değil eylem adamı olduğu için sevilir. Her iki ülkede de bir moda ikonu.
2012'de Barbara ile işbirliğiniz The Last Mile'ı yeniden gözden geçirmeye karar verdiniz . Orijinal baskıda memnun olmadığınız herhangi bir şey var mıydı?
Hayır gerçek değil. Barbi'nin hedefi, Steve'in mirasına katkıda bulunan nazik, tatlı ve olumlu bir kitap yazmaktı ve bu amaçla başardık. İnsanlar bu kitabı çok seviyor.
Revizyon yapmamızın tek nedeni kitabın baskısının bitmek üzere olmasıydı. Ya yoluna devam etmesine ya da farklı bir şey yapmasına karar vermeliydik. Kitabın tanıtımını yapmak için imza atmaktan ve farklı şehirlere seyahat etmekten keyif aldık ve bunun sona ermesini istemedik. Onu gözden geçirmek, bölümler eklemek ve yeni fotoğraflar eklemek gerçekten Barbi'nin fikriydi.
The Last Mile nasıl … Orijinalinden farklı yeniden ziyaret edildi ?
Toz ceketi, başlık ve renk için aynıdır. Orijinal renk şeması kumdu. Yenisi açık mavidir. Revize edilmiş versiyonu farklı ve kendi başına öne çıkarmak istedik. Yeni renk şemasının iyi göründüğünü söylemeliyim.
Birkaç yeni pasaj, daha fazla görünmeyen fotoğraf içerir ve bilgiler güncellenir. Kitap ilk olarak 2006'nın sonlarında yayınlandı ve Barbi'nin belgelemek istediği bazı yeni maceralar yaşandı.
Örneğin, Ocak 2012'de Joe Brown'u ziyaret etmek için Patagonya'ya bir gezi yaptık. 32 yıldır ilk kez birbirlerini görmüşlerdi. Ayrıca Steve'le karavanlarını park ettikleri ve yıldızların altında birçok gece geçirdikleri noktayı da ziyaret ettik. O ziyaretin harika fotoğraflarını çektim ve bu fotoğraflar kitapta görünecek.
Yıllar içinde Barbi ile konuşmanın bir sonucu olarak yeni pasajlar ortaya çıktı. Bir şey hatırlıyordu ve gülerek şöyle derdim: "D - n, bunu bana söyleme ... Bunu kitap için kullanabilirdim!" Bazı şeyler hafızasını tetikleyecek ve sonra bana daha önce hiç söylemediği bir şeyi anlatacak. Bir bakıma, o hikayeleri bana ilk başta anlatmaması iyi bir şey çünkü revizyon yapmak için bir neden olmayacaktı.
Barbara ikinci bir kitap mı düşünüyor?
Neyse ki cevap evet. Uzun süre bana The Last Mile'ın Steve üzerine yazdığı tek kitap olacağını söyledi. O kadar geniş bir fotoğraf arşivi var ki, ona görünmeyen fotoğrafların kasada kalmasına izin vermenin utanç verici olacağını söyleyip duruyordum.
Barbara ile röportaj yaptım ve Tom Horn ve The Hunter'ın yapımına odaklanan ikinci bir kitap için hikayeler topladım . Henüz tetiği çekmedim. Onun için zamanlamanın ne zaman doğru olduğunu söylemesini bekliyorum.
Masanızda başka hangi projeler var?
Yönetmen yapımcılığını yeni bitirdim Steve McQueen: An American Icon , hayatının son yılına odaklanan 90 dakikalık uzun metrajlı bir belgesel film, nasıl yeniden doğmuş bir Hıristiyan oldu ve on yıllarca süren iç huzuru nihayet nasıl buldu? kargaşa. Bu bir patlama oldu ve film sektöründe daha fazlasını yapmak istiyorum.
Bana gelen birçok kitap fikrim var ve bazı projelerimi de besliyorum. Benim sorunum zamandır. Giderek daha azına sahip olduğumu hissediyorum, ancak önüme bir son tarih konulduğunda, her zaman başarıyor gibiyim.
Yazmıyorken ne yapmaktan hoşlanırsın?
Dağ bisikletiyle ilgileniyorum. Arizona, ülkedeki en muhteşem arazilerden bazılarına sahip ve işten sonra günde en az bir saat sürmeye çalışıyorum. Bu çok huzurlu ve dinlendirici ve genellikle iPod'umun gürültüsüyle dayak yolundan çıkıyorum. Dağlara, kaktüse, parklara, göllere ve çölün yaratıklarına bakarken en sevdiğim şarkıları dinliyorum.
Eşim ve ben birçok film ve güncel dizi izliyoruz ve en büyük köpek türü olan Boston terrierimizle vakit geçiriyoruz. Ayrıca birçok kitap okudum - biyografiler, otobiyografiler, anılar, tarih, her zaman kurgu olmayan.
Steve'in yanı sıra özellikle hayran olduğunuz bazı oyuncular kimler? Michael Caine, çocuklar her zaman görmek için para ödeyeceğim. O gerçekten McQueen gibi bir oyuncu, o kadar sevimli ve inandırıcı ki yaptığı her şeyde iyi olacak. Ve yaşlandıkça daha iyi hale geldi, bu da bana McQueen'in de olacağını düşündürüyor.
Sürekli iyi olan ancak gösterişli olmayan oyuncuları severim: Kevin Costner, Jeff Bridges, Al Pacino, Gene Hackman, Robert Duvall ve Clint Eastwood. Yeni paketten Russell Crowe, Denzel Washington ve Daniel Craig'i seviyorum. Ama bazı insanlar yaşlı olduklarını söyleyebilir. Bana göre onlar yeni paket.
Bu adamların çoğunda veya oynadıkları bazı rollerde McQueen'i görüyorum - The Bodyguard and Revenge'de Costner , LA Confidential'da Crowe , The Road Warrior'da Mel Gibson , Saving Private Ryan'da Tom Sizemore , The Bourne'da Matt Damon Üçleme ve Wind River'da Jeremy Renner . McQueen, Hollywood'daki en taklit edilen aktör ve bu bir gerçek.
Steve neden denizaşırı ülkelerde bu kadar popüler?
McQueen'in İngiltere, Japonya, Almanya ve Fransa'da ve belki de Amerika'da en popüler olduğunu söylemeliyim. Aslında, Legend'de İngiltere'nin McQueen'e olan hayranlığı üzerine tam bir bölüm yazıyorum. Bir ulus olarak İngilizler kibar ve genellikle açık sözlü olmaktan uzak.
McQueen'de bunun tersini görüyorlar ve yardım edemiyorlar ama onu zorlayıcı buluyorlar. Bir şey istiyorsa, sormadı - sadece aldı. Biri yoluna çıkarsa üzgünüm demedi - "Canın cehenneme" dedi.
Kibar insanların asla konuşmayacağı durumlarda konuşacak biriydi. İngilizler gururla onlara bağlı kalırken, o kuralları çiğneyecekti. McQueen kadar özgür, özgür ve kendine güvenen birine hayran olmaları gerekiyordu.
McQueen'e verilen saygı ve sevgiyi mükemmel bir şekilde özetleyen bir görüntü var. The Great Escape için hazırlanan İngiliz afişi , McQueen için hissettikleri ve sahip olmaya devam ettiklerini kanıtlıyor.
Bu posterin çiziminde McQueen, amblemle tamamlanmış RAF bombardıman ceketi ile gösteriliyor. Filmde elbette bir Amerikan pilotu, ancak İngilizler onu kendilerininki olarak yeniden tanımladı. Millet onu oğulları olarak kabul etti.
2012'de Barbi ve ben Almanya'nın Hamburg kentini ziyaret ettik ve onun sanat sergisinin galasına 400'den fazla kişi katıldık. Genç ve yaşlıların, kadın ve erkeklerin, arabacıların, sinemacıların, havacılıkta çalışanların, modacıların inanılmaz bir kesitiydi - hepsi McQueen'in tarihi hakkında çok az şey biliyordu.
En çok hayran oldukları filmde oldukça birlikteydiler: Le Mans . Otomobil yarışları Avrupa'da çok daha fazla takdir ediliyor, yoksa Amerika'dakinden daha yaygın bir spor olduğunu söylemeliyim. McQueen'in yarışmayı gerçekten sevdiğini ve sahtekar olmadığını anladılar. Ayrıca McQueen'in filmi kendi yöntemiyle yaptığına ve yarışmanın kalbini filme aldığına ve bunun bir Hollywood tüyü olmadığına dair miras bir anlayış var.
Böylece filmlerini izlerler, adamın gizemiyle ilgilenirler, sonra onun hakkında okumaya başlarlar ve adama hayran kalırlar. Yabancı sendromu. McQueen, Avrupalılar için efsanevi ve ikoniktir çünkü o benzersiz bir şekilde Amerikalı ve orijinaldi.
Zamansız ölümünden yaklaşık 40 yıl sonra neden hala Steve'den bahsediyoruz?
Görünüşünün ve yeteneğinin zamansız olmasının yanı sıra, bir sanatçının öldükten sonra yaşamaya devam etmesinin nedeni, kült kişiliğidir. Birisi McQueen'in çalışmasını gördüğünde, adama hayran kalır ve onun hakkında daha fazla bilgi edinmek ister.
Hayatını, sancılı çocukluğunu, zirveye ulaşma konusundaki iç mücadelesini, oyunculuk yaklaşımını ve her projeye kalbini ve ruhunu nasıl koyduğunu öğrendiklerinde, bir film yıldızından çok daha fazlası oluyor. Hayatı çok daha fazla anlam kazanıyor - filmleri, motosikletleri, yarışları, havacılığı, kadınları, güvensizlikleri ve cehenneme eğilimli deri hayatı alıyor.
Amerikalı bir orjinaldi ve kendi davulcusunun ritmine göre yürüdü. Bunu bugün hakkında kaç kişi söyleyebiliriz? 1960'lar ve 1970'ler dönemi, milenyumun en büyük sanatçılarından bazılarını bastı ve McQueen kesinlikle bu grupta.
Steve'le tanışmış olsaydın, ona ne söylerdin?
Bu çok ilginç bir soru çünkü McQueen film yapım sanatı veya film rolleri hakkında pek konuşmadı; bunun yerine motosikletleri ve makineleri hakkında konuşmayı tercih etti. Motorlar veya makineler hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve beni A noktasından B noktasına götürdüğü sürece onlarla hiçbir ilgim yok.
Yapımcı David Wolper'ın bana McQueen ve aktör Lee Marvin arasında bir yardım yemeğinde oturduğunu ve bir çift mekanik konuşma dükkanını dinlemek gibi olduğunu söylediğini hatırlıyorum. Hayatının en sıkıcı gecesi olduğunu söyledi! [Onun pasajı Steve McQueen: Havalı Krala Bir Saygıdır ].
Bunun McQueen için büyüleyici bir fikir olduğunu düşündüm. Yani sorunuzu yanıtlamak için, ne hakkında konuşabileceğimizden emin değilim [McQueen'in üvey kız kardeşi ona burada özel bir fikir veriyor ]. Biyografi yazarının muhtemelen konusuyla tanışmaması gerektiğine inanıyorum. Portresini boyamak için aileme, arkadaşlara ve iş arkadaşlarına güvenmeyi tercih ederim.
Bir biyografi yazarı duvardaki meşhur sinek olmalı ve yazmak için oturmadan önce dinlemeli, gözlemlemeli, araştırmalı ve tüm bilgileri almalı ve kişinin tam resmini verdiğinden emin olmalıdır.
Sorunuza geri dönecek olursak - McQueen son derece korumalı bir insandı ve korumalı veya paranoyak insanların yanında pek iyi değilim. Çok açık ve dürüst olduğumu ve insanların bana her şeyi sorabileceğini düşünmeyi seviyorum. Yine de, McQueen gibi korunan bir kişinin yanında olduğunuzda, bir şey sorarsanız, meraklıymışsınız veya meraklıymışsınız gibi hissetmenize neden olur.
Bu yüzden konuşacak çok şeyimiz olmayacağı sonucuna varmalıyım çünkü doğam soru sormaktır; doğam açık olmaktır; doğam güvenmektir - McQueen olduğuna inandığımın tamamen tersi.
Bu McQueen'e karşı bir darbe değil. Çocukken ve yıldız olarak yaptığı şeye katlandığınızda, herkesin nüfuz etmesi zor olacak duygusal zırhlar giyiyor olacak. Günlük yaşamda bu tür insanlarla uğraştığımda eğilimim onlardan uzak durmaktır. Belli bir noktaya kadar vereceğim ve karşılık vereceğim ama diğer tarafta hiçbir şey hissetmezsem, o zaman yemi kesme zamanı.
Bununla birlikte, Steve McQueen'i bir insan ve oyuncu olarak çok sevdiğim ve saygı duyduğum oldukça açık. Ama ben bir yazar / muhabir olduğum için, baştan beri beni şüpheyle görürdü ... ama ben bunu kişisel olarak görmüyorum.
Söylemediğimiz herhangi bir şey var mı?
Sanırım pek çok zemini ele aldık, ama belki de vurgulamalıyım ki biyografi yazarı olsam ve objektif olduğuna inanıyorum, Steve McQueen'i sevdim. Hayatımın büyük bir parçasıydı ve hala öyle kalıyor. Motivasyonlarım saf: Bu adama her zaman büyük bir aktör ve film yıldızı olarak hakkını vermesini sağlamak. Hayatının pek çokları için bir anlamı var ve bu sizinki gerçekten de içeriyor [ Yazarın Notu : " Sahte Steve McQueens'in Amansız İkileminde " Terrill, insanları aldatarak havalıların Kralı ile akraba olduklarına inandıran beş sahtekarı gözden düşürüyor].
****************** HENÜZ HER YERE GİTMEYİN ********************
Özel Röportaj: “In Steve McQueen His Life Binbaşı Katıldı - Tutkulu Wordsmith Andrew Antoniades ile Step ,” başlıklı mamut sehpa kitap için gibi suçluyum ilk kez İngiliz yazar, Steve McQueen: Aktör ve O'nun Filmler , geri durmaz, babasıyla büyümek ve Papillon'u izleyerek uçurulmakla ilgili büyüleyici anekdotlar örer , McQueen sadece para için film çekmiş olabilir - The Towering Inferno'yu düşünün - neden tıknaz Le Mans'a ikinci bir şans verdi , nedeni McQueen, 1967'de ününün zirvesindeyken film çekmeyi geçici olarak bıraktı ve McQueen, Oscar ödüllü One Flew Over the Cuckoo's Nest'i geri çevirmekle hatalı mı ?Dikenler arasında bir gül: Steve McQueen'in dul eşi ile inanç ve şifa Elvis Presley'in Shakespeare kaderini bir yabancının bakış açısından ölçüyor Steve McQueen'in çocukluğundaki evi, geleceğin King of Cool Steve McQueen ve Bruce Lee: Complicated Tinseltown çılgınlığını nasıl etkiledi
Yaratıcılık en çok aranan niteliklerden biridir ve istediğimiz şeylerin çoğunun sadece Google'da arama ve kopyala/yapıştır veya sohbet GPT'si kullanılarak yapılabileceği yerlerde önemi daha uygun olamazdı. Ama önce önyargıyı belirlememe izin verin.
Bir süredir Cillian Murphy'nin çalışmalarının hayranıyım. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki popülaritesindeki patlamadan çok önce İngiliz ve İrlanda film sahnesinde bir isim yaptı.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Proje Arka Planı Bir iş teklifi ve kendi alanımda, zamanımda ve tarzımda yeni bir hayata başlama hayaliyle 2019 yılında yeni bir şehre taşındım. Kötü PG durumu göz önüne alındığında, arkadaşım ve ben bir daire kiralamaya karar verdik.
Nihayet! 2022 En İyi Yeni Müziklerime hoş geldiniz. Bunu her yıl arkadaşlarla bağlantı kurmak için paylaşıyorum.
The 3D Blockchain, Airdrop Incoming ve Mainnet is Live gibi gönderilerdeki CORE airdrop hakkındaki bilgilerin tümü aynı airdrop olayına atıfta bulunuyor. Bu gönderi, daha fazla ayrıntı sağlamanın yanı sıra bu bilgileri sentezler.