Bir önemi yoktu, biliyordu. Biliyordum. Direktifleri yerine getiriyorum o ise piposunu yakmış şarkının en güzel yerini düşünüyordu. Ve ben hâlâ ‘en’li cümlelerdeyim. Bir yığın var ayaklarının ucunda, tavan çökmüş olmalı diyorum. Masanın üzerindeki döküntüler, evet. Pencereler de açık oysaki üşümüyor mu? Beni görmüyor, görmeyeceğini biliyorum. En son ne zaman görmüştü hatırlamıyorum. Ne dinliyor acaba? Pencereler dikkatini dağıtmıyor hiç. Duyamıyorum.