Kanun açık. Gizli bilgileri yanlış kullanır, dağıtır veya ifşa ederseniz, başınız büyük belaya girebilir. En kötü durumlarda, çok gizli ulusal güvenlik belgelerini ifşa etmekle suçlanan 21 yaşındaki Ulusal Hava Muhafızı Jack Teixeira örneğinde olduğu gibi, tutuklanabilir, Casusluk Yasası kapsamında suçlanabilir ve suçlu bulunursanız hapse gönderilebilirsiniz.
Ancak kamuoyu mahkemesinde hesaplama genellikle daha az kesin ve kuru.
Gerçek dünyada, hükümet sırlarını ifşa eden insanlar bazen hain veya casus olarak görülür, ancak diğer zamanlarda, yasal suçları ne olursa olsun kahramanlar olarak selamlanırlar. Yine diğer zamanlarda, arada bir yere düşerler.
Fikir Yazarı
Nicholas Goldberg
Nicholas Goldberg, başyazı sayfasının editörü olarak 11 yıl görev yaptı ve Op-Ed sayfasının ve Sunday Opinion bölümünün eski bir editörüdür.
Daniel Ellsberg, Aldrich Ames, Edward Snowden, Julian Assange ve şimdi de sözde Teixeira’yı düşünün.
Her durumda bağlam önemlidir: hangi bilgilerin yayınlandığı, nasıl yayınlandığı, kime verildiği ve neden yayınlandığı. Bu, hangi yasaların çiğnendiğini belirlemekle görevli bir yargıç veya jüri için o kadar önemli olmayabilir, ancak kendi yargımı vermeden önce, bilgi sızdıranın muhbir mi, para hırsızı mı, kötü niyetli bir hain mi, reklam arayıcısı mı olduğunu bilmek istiyorum. ideolog. Ve neyin iyi ya da zarara yol açtığını bilmek istiyorum.
Şimdi 92 yaşında olan ve pankreas kanseri hastası olan Ellsberg, 1971’de, birbirini izleyen hükümetlerin Amerikalılara ilerleme hakkında yalan söylediğini ortaya çıkaran, Vietnam Savaşı’nın 7.000 sayfalık gizli bir tarihi olan sözde Pentagon Belgelerinin kopyalarını basına sızdırmasıyla ünlendi. Savaşın. Bir Rand Corp. analisti olan Ellsberg, kariyerini ve özgürlüğünü para için değil, prensip olarak riske attı. Pentagon Belgeleri, yanlış yönlendirilmiş bir savaşın sona ermesine yardımcı olduğu için geniş çapta itibar görüyor.
Yine de Ellsberg, Nixon yönetiminin psikiyatrının ofisini soymak da dahil olmak üzere “ağır suiistimal” yapmasından sonra bir yanlış yargılama ilan edilmemiş olsaydı, pekâlâ casusluktan hüküm giyebilirdi.
Elbette Pentagon Belgeleri sızıntısında karmaşıklıklar ve nüanslar vardı. Yasayı çiğnemeyi içeren herhangi bir vicdani eylem ikinci kez tahmin edilebilir. Ancak her şeyi hesaba katarsak, Ellsberg Amerikalıları kendilerine söylenmesi gereken gerçekler konusunda aydınlattığı için teşekkürlerimizi hak ediyor. Tarih onun hükmünün doğru olduğunu göstermiştir.
Otuz yıllık bir CIA çalışanı olan Aldrich Ames, yelpazenin diğer ucunda yer alıyor. 1980’lerde ve 1990’larda Washington DC’ye dağılmış “kesintisiz” saklanma yerlerinde milyonlarca dolar karşılığında yüksek derecede gizli bilgileri KGB’ye iletti. CIA ve FBI kaynaklarının isimlerini ifşa etti; bazıları daha sonra Ruslar tarafından idam edildi.
Bu kolay bir şey. Ames, sempatimizi hak etmeyen bir haindi. Şartlı tahliye olmaksızın ömür boyu hapis cezasını çekiyor.
Sonra, 2013’te Amerikan hükümetinin kendi vatandaşlarını gözetlemesi hakkında Ulusal Güvenlik Teşkilatına ait binlerce belgeyi sızdıran istihbarat yüklenicisi Edward Snowden var. Dosyalar, hükümetin Amerikalıların telefon görüşmelerinden, e-postalarından ve diğer internet faaliyetlerinden veri topladığını ve yabancı liderleri dinlediğini gösteriyordu.
Ellsberg’den farklı olarak Snowden, tarihi belgeleri yayınlamadı – devam eden programlarla ilgili güncel operasyonel bilgileri sızdırdı – ve kendisini gizlilik ihlalleriyle ilgili bilgileri ifşa etmekle sınırlamadı. ABD’li yetkililer onun “muazzam bir hasar” verdiği konusunda ısrar ediyor, ancak çoğu kişi onun amacının hükümetin kötü davranışını ve ölçüsüzlüğünü ortaya çıkarmak olduğuna inanıyor.
Ahlaki belirsizlik hemen ortaya çıktı: Bir yandan, Snowden kanunları çiğnedi. Öte yandan, ABD’nin gizli gözetleme faaliyetlerinin sarsıcı genişliğini ifşa ederek ülkesine önemli bir hizmette bulundu.
Tabii ki, Snowden’ın (ve Ellsberg’in) eylemleri, her 30 yaşındaki müteahhit, hangi sırların gizli kalması ve hangilerinin gizli kalması gerektiğine dair kendi kararlarını verirse, bir hükümetin nasıl işleyebileceğine dair çok gerçek bir soruyu gündeme getiriyor. Ama bu, bilgi uçurmanın muamması. Bazen bir kişinin tek başına gitmesi ve tarihin yargılamasını beklemesi gerekir.
Wikileaks web sitesinin kurucusu Julian Assange sırları kendisi sızdırmadı; 2010 yılında ABD Ordusu istihbarat analisti Chelsea Manning’den aldığı gizli belgeleri ve videoları yayınladığında daha çok bir gazeteci gibi davrandı. Bunun için yasal korumayı hak ediyor.
Ama bunun ötesinde, çok gelişigüzel olduğu için ona pek sempati duymuyorum. Wikileaks, Manning’in milyonlarca gizli belgesini belirli bir amaç olmaksızın internete attı – sadece hükümetin yapmaması gerektiğine dair içten bir inanç sahip olmak sırlar ve eğer elde edilebilirlerse ifşa edilmelidirler. Bu basit ve pervasız.
Teixeira’nın durumunda, henüz nihai kararı verecek kadar bilgimiz yok. Washington Post, bazı ayrıntılı Rus savaş planları ve Ukrayna hava savunmasındaki boşluklar da dahil olmak üzere çok gizli belgeleri paylaştığı iddiasıyla çevrimiçi arkadaşlarını etkilemeyi ummuş olabileceğini ileri sürdü. Bir köşe yazarı ona “aptal” dedi.
Sızıntıların bir vicdan meselesi olduğuna ya da adaletsizlik ya da yanlış yapma şeklinde ifşa edildiğine dair kanıt görmedim.
Bazen, ama sadece bazen, insanlar sırları ifşa etmek için kanunları çiğnemekte haklı çıkarlar. Sızdıranlara desteğimizi sunmadan önce ciddi olarak göz önünde bulundurulması gereken bazı şeyler (ve kısmen gerçek etikçilerin çalışmalarından alıntı yapıyorum):
Ciddi bir yanlışı, yasa dışı bir eylemi veya zarar verici bir yalanı ifşa etmeye veya önlemeye mi çalışıyorlar? Bu bir seçenekse, önce uygun yetkililere bildirmeyi denediler mi?
Materyal sınıflandırılmışsa, sızdıran kişi, ifşadan kaynaklanabilecek zararı ciddi şekilde tarttı mı?
Açıklama, finansal veya başka bir şekilde kişisel çıkar için mi yapıldı?
Sızıntı, gerçek yanlışları ifşa etmek için dar bir şekilde uyarlanmış mıydı yoksa toplu bir bilgi dökümü müydü?
Kusurlu dünyamızda hükümetlerin genellikle sır tutması gerektiği üzücü ama doğru. Ancak demokratik hükümetler bile, çoğu zaman hataları örtbas etmek için bazen yalan söyler ve aldatır. Bu durumlarda, sızdırılan sırlar, yalnız bir bireyin çirkin bir gerçeği ortaya çıkarmak için iktidara cesurca karşı çıktığı bir sivil itaatsizlik biçimi olabilir.
Şimdiye kadar, bu Jack Teixeira’yı tarif etmiyor gibi görünüyor.
@Nick_Goldberg