Filmde insanı sarsan pek çok sahne ve an var. Benim için önemli olan sahne ise avukatın gece yarısı Selma'nın evine zorunlu gelişinden doğan hazırlık anı.
Yandaki sahnede Selma'nın gelen avukata kapıyı açmadan önceki aynada kendine bakışı ve başını örtmekten vazgeçişi var, insan olmanın ve kadın olmanın yürek sarsan kararıdır. O küçücük anda insan kendini görür ve kadın olmanın nasıl bir şey olduğunu.
Selma o anda geçmişine ve geleceğine aynı anda bakıyordur ve karar vermesi hiç de o anda gösterildiği gibi kolay ve bir anlık değildir.
Filmde bu sahne beni hayli sarsmıştır ve film daha buna benzer pek çok sahnelerle doludur.
İnsan olmanın incelikleriyle dolu olan filmde savunma bakanının eşiyle Selma'nın içsel ilişkisi çok güzel işlenmiş. Buradan kadınların insanlık sorunlarına daha duyarlı varlıklar olduğu çıkarılmalı mı bilmiyorum ama ben öyle hissediyorum. En azından devlet "adam"larına kıyasla ki onlara adam demeye bin şahit yetmez.
Savunma bakanının ilkin şuna cevap vermesini isterdim. Evini buraya, benim bahçemin yanına taşıyan sen, nasıl oluyor da bahçemdeki ağaçların senin için tehdit oluşturmasından bahsediyorsun.
İkincisi: Bahçem için bana dolgun miktar da tazminat ödeyeceklerini söylüyorlar. O tazminatla gidip, kimseyi yerinden kovamayacakları bir yer alsınlar ve oraya yerleşsinler.
Gerçi film böylesi bir durum karşısında kazananın insanın kendisi değil kibri ve zalimliği olduğunu gösteriyor. Filmin sonunda savunma bakanın kendine bir hapishane yarattığının sonucunu veriyor, ördürdüğü duvarlarla.