Bu yüzden, Ivan Fedorovich Tinkov Dobrovsky bölgesindeki Makhonovo köyünde doğdu ve yaşadı. Adam çok komikti. Haziran ayında cepheye giderken bile, 1941, genel baskıcı havayı ortadan kaldırmaya ve hareket halindeyken bestelediği şarkıları söylemeye çalıştı. Etrafta ağlıyorlardı, akrabalarını savaşa görüyorlardı ve yirmi yaşında bir çocuk olan Ivan şaka yapıyordu:
- Endişelenmeyin, hanımefendi ve büyükanneler! Kupalara gidiyoruz!
O umutsuz bir sigara içiciydi. Doğru, alışkanlık dikkatli bir şekilde annesinden gizlendi: çok katıydı. Bu nedenle, sigara içen Ivan her zaman defne yaprağı çiğnemiştir.
O gün, cepheye giderken, Tinkov depolanan tütünün içine birkaç paçavra döküldü ve onları topladı ve botlarına sakladı.
İlk savaştan önce, takımları bataklığı geçti, birçok asker ayaklarını ıslattı ve üşüttü. İvan da botlarının içine su girmemesini sağladı ve soğuk algınlığı için diğerlerini soğukkanlılara tedavi etti. Bu olaydan sonra Tütün Footcloth'u seçti.
Genel olarak, Ivan ayak izlerini nasıl kullanacağını bilmiyordu. Ya komutanın gösterdiği gibi onları ayağa kaldırması sakıncalıydı ya da sadece hatırlamıyordu, ve sonra bilinmediğini kabul etmekten utanıyordu. Ancak savaşçı Tinkov'un bacakları her zaman korkunç nasırlardı. Bu nedenle, bir dakika zorlukla ayağa kalktı, botlarını çıkardı ve yalınayak yürüdü. Bunun için, komutan onu sık sık azarladı, hatta onu cezalandırdı. Bu olana kadar ...
İlk kar düştüğünde sonbaharın sonlarıydı. Tinkov'un hizmet ettiği kısım Zelenograd yakınında kavga ediyordu ve yerini değiştirmek zorunda kaldı. Savaşçılar bütün gece ve ormanda yarım gün belirlenen yere yürüyerek yürüyorlardı. Çok yorgun. Bilmediğim yerler, düşmanın önünde bir yer olup olmadığını araştırmak için gereklidir.
Görevde İvan ve uzun boyundan dolayı Vinç olarak adlandırılan başka bir genç savaşçı gitti.
Bazı askerler geçti - hiç kimse. Etrafındaki sessizlik öylesine ölü ki arkadaşlar, Almanları yarım kilometre boyunca duymaya karar verdiler.
Bir an için bile olsa her zamanki gibi bir kütük ve İvan'a oturduk ve botlarını çıkardık. Aniden duyuyorlar: gürültü gibi. Yere yat, saklan. Elbette! Onlardan çok uzak olmayan dört Alman. Çizgiyi otomatik olarak ve zemindeki gözlerini karıştırır. Konuşuyorlar ve aynı kelimeyi birbirleriyle tekrar ediyorlar: “reh”.
- Evet, karaca izlerine rastladılar! - Tahmini Vinç. - Görülebilir, izlemeye karar verdiler. Kar yağdı, izleri taze. Muhtemelen, bu Fritzes barış zamanında avcılıkla meşguldü. Onları esir almak iyi olurdu, ama nasıl? Beklenmedik bir şey bulmalıyız.
“Sen bizimkine gidiyorsun,” diye emretti Ivan, “Seni faşistleri yakında getireceğim konusunda uyardım.” Çıkmak için dışarı çıkalım. Ve onları size sıcak bir şekilde teslim edeceğim.
- Nasıl?
- Bu senin işin değil. Git, çizmelerimi al.
Vinç hiçbir şey anlamadan ayrıldı. İvan da yerden bir dal aldı ve sinsice konuştu, Naziler için yalınayak gitti. Onları dikkatlice devraldı, izleri görebilmek için yolu geçti, biraz ezildi ve bize geçti. Bunun bir delikanlı, sürekli karda sürdüğü ayak izlerine göre belirgin değildi.
İnsan ayak izleri aşağılık gibi gözüküyor, her avcı biliyor. Küpeli ayağa genellikle çıplak adam denmesine şaşmamalı. Ancak Ivan, Almanların gerçek aşağı yönlü baskılar görmesi ihtimalinin düşük olduğunu belirtti. Büyük olasılıkla, alacakaranlıkları anlamadan şimdi bile kitapları okuyorlar, ama zaten balıkçılığa yakalanma arzusu ile iltihaplı, kesinlikle kulüp ayaklarından tutmaya karar verecekler. Bunun yalınayak Kızıl Ordu savaşçısı tarafından bundan uzak tutulduğunu kim düşünür?
Böylece oldu. Naziler Rus ayısına ateş etmeye çalıştı. Ve "sıcak" doğruca savaşçılarımıza gitti.
Doğru, o gün Ivan pnömoni yakaladı ve bir hastanede tedavi edildi. Bunu orada söyledi tarihama gerçekten güvenilmiyordu. Böyle bir tutumdan rahatsız olan Ivan Fedorovich, birimi Crane'e bir mektup yazdı. İvan Tinkov'un olağanüstü zekâsıyla dört Alman'ı yakaladığını doğruladığı bir yanıt gönderdi.
Ancak burada da, Tabachny kadını kadın şanssızdı: bu mektup hastaneye çok geç geldi: inanmayan herkes zaten taburcu edildi. Ve sonra Ivan, başka birinin ona gülmesi ihtimaline karşı yanlarında taşımaya başladı.
Tinkov savaşa girdi ve Berlin'deki zaferle karşılaştı. Ve vaat edilen kupalar yerine, eve bir mektup getirdi. O şimdi İvan Fedoroviç'in akrabaları tarafından tutuluyor.