Bölüm 1370: Netice
“...” Yun Che Ling Jie'yi kaldırmak için herhangi bir eylemde bulunmadı. Aslında eylemlerinden şaşkın değildi.
Çünkü Chu Yuechanla ilgili meselenin her zaman Ling Jie'nin kalbine ve kafasına çok ağır bir şekilde yapıştığını çok iyi biliyordu... Yanlış bir şey yapmamış olsa da, bu onun mizacının bir parçasıydı ve aynı zamanda Ling Jie'nin bir parçasıydı. Yun Che de en çok buna hayran kalıyordu.
"Anne?” Yabancılarla temasa alışık olmayan Yun Wuxin, bilinçsizce annesinin arkasına saklandı.
Chu Yuechan'ın tepkisi son derece sakin ve hafifti. “Bunu yapmana gerek yok. Bunların hiçbirinin seninle bir ilgisi yok ve bu senin hatan bile değil.”
''Hayır..." Ling Jie başını salladı, sesi boğuk ve ciddiydi. “O kişinin oğlu olarak, doğal olarak annemin günahları için kefaret ödemem gerek. Yıllar önce annemin kıskançlığı nefrete dönüştüğü için size affedilmesi zor bir şey yaptı... Ama neyse ki gökler size acıdı ve sizi güvenli ve sağlam bir şekilde kurtardı. Eğer bu yetmezse... Eğer bu da yetmezse...''
Bu noktaya geldiğinde, o kadar yoğun duyguları yaşıyordu ki hayal edilmesi bile acı vericiydi.
O artık geçmişin Ling Jie'si değildi, oldukça naif ve olgunlaşmamış bir Ling Jie'ydi. Şimdi o, Mavi Rüzgarın Kılıç Azizi olmuştu. Ama şu anda, gözyaşları yağmur gibi gözlerinden dökülüyordu.
Yun Che yıllar önce Xuanyuan Wentian'ı mağlup ettikten sonra acımasızca Güneş Ay İlahi Salonu'nu ve Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesini kesmişti. Yine de Xuanyuan Yufeng gibi uç bir şekilde nefret ettiği bir insanı kancadan çıkarmasına izin vermişti.
Ling Jie neden böyle yaptığını biliyordu... Çünkü o onun annesiydi.
Böylece Yun Che, Ling Jie'ye son derece büyük bir iyilik yapmıştı ve ona aşırı miktarda sevgi ve yoldaşlık göstermişti. Ama aynı zamanda, böylesi bir iyilik onun için ödemesi ağır bir yük olarak gelmişti. Sonuç olarak Cennetsel Kılıç Villası'ndan ayrılmıştı ve durumu hala bilinmeyen Chu Yuechan'ı bulabileceği umuduyla sadece kılıcıyla birlikte tüm araziyi gezmişti.
Chu Yuechan'ı kendisi bulamamış olsa da onu kendi gözleriyle güvenli ve sağlam gördükten sonra, onu Yun Che ile gördükten sonra, sonunda bu ağır yükü ve önemli miktarda suçluluk duygusunu azaltabilirdi.
''Küçük Jie...'' Yun Che gergin kaşlarıyla devam etti: "Az önce... Rahmetli annem mi dedin?”
Ling Jie gözlerini kapattı ve nazik bir sesle konuştu: "Tüm o yıllar önce... Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesi yıkıldıktan sonra annemin mizacı ve kişiliği büyük bir değişim geçirdi ve her gece kabuslar tarafından kırıldı... İki yıl önce bir gece, eskiden Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesi'nin olduğu yere döndü ve babamla tanıştığı yerde... İntihar etti...''
Ling Jie bu kelimeleri çok zor söylüyordu.
“...” Yun Che'nin göğsü bir nefes almadan önce ağırlaştı.
"Annem gitmiş olsa bile günahları kalır. Ben oğlu olduğumdan doğal olarak onlar için kefaret ödemem gerekir.”
Bu sözler Yun Che'nin kulağına çalındığında endişeyle konuştu: "Küçük Jie, sen…”
Ancak şu anki Ling Jie'yi şu anda nasıl durdurabilirdi... Ayaklarının altındaki Göksel Yang Kılıcı bir gökkuşağı ışığı yukarıya doğru parladığı gibi uçtu.
Kılıç demeti havayı dilimlendiğinde, orta ve halka parmaklarını Ling Jie'nin sol elinden kesip, onları mesafeye uçurdu.
“Ah!” Feng Xian'er ve Yun Wuxin aynı anda çığlık attı.
Chu Yuechan bu tüyler ürpertici sahne karşısında şaşırmıştı ve hemen bir iç çekmeyle döndü. ''Bunlar senin günahların değildi, neden bunu kendine yapmak zorundasın?''
''Küçük Jie, ne yapıyorsun kendine...'' Rüzgara kapılan kopmuş parmakları uzak mesafeye giderken Yun Che başını salladı.
Tüm hayatını kılıcın yolunu yetiştirerek geçiren bir kaynak gelişimcisi için iki parmağın kaybı tam olarak neyi temsil ederdi?
İki parmağını kestikten sonra Ling Jie'nin yüzünde ortaya çıkan şey acı değil rahatlamaydı. Sanki ağır bir sorumluluktan kurtulmuş gibiydi. Kopardığı şey sadece iki parmağı değil, aynı zamanda tüm bu yıllar boyunca kalbinin ve ruhunun etrafına sardığı zincirlerdi.
Ling Jie kuşkusuz arkadaşlık ve kardeşliği son derece ciddiye alan biriydi.
O ve Yun Che ilk tanıştığı zamana geri gelmişti. O zaman, o Cennetsel Kılıç Villası'nın genç ustasıydı ve Yun Che de yeni yeni kaynak sanatlarını yetiştirmek için öğrenciydi. Ama Mavi Rüzgar İmparatorluk Sarayı'nda üç kılıç salınımı üzerine yapılan bahis sonrasında o, Yun Che'ye kaybetmişti ve o Yun Che'nin düzenbazlığı nedeniyle kaybetmiş olsa bile yürekten kaybını kabul etmişti ve o Cennetsel Kılıç Villası'nın ikinci genç ustası olmasına rağmen Yun Che'nin küçük kardeşi olarak kendini görmeyi istekliydi.
O günden bu güne kadar hayatında kaç büyük dalga yaşadığı önemli değildi, sonuç bir kez bile değişmemişti.
Xuanyuan Yufeng kötü bir kadın olmasına rağmen Ling Jie'nin dünyasında onu doğuran ve onu yetiştiren, onu sınırsız olarak seven annesiydi. Bu nedenle aynı zamanda onu korumak için kendi hayatını kullanmak istiyordu ve maliyeti ne olursa olsun günahları için kefaret etmeye istekli olacaktı.
"Yuechan…" Yun Che devam etti: "Xuanyuan Yufeng hakkında, sen…”
“Artık ondan nefret etmiyorum.” Yun Che'nin bitirmesini beklemeden Chu Yuechan yumuşak ve uzak bir sesle konuştu: “Uzun zaman önce neye benzediğini bile unuttum.”
Dudaklarından gelen bu yumuşak sözler, gözyaşlarını tutmak için elinden gelenin en iyisini yapan Ling Jie'nin gözlerinden bir kez daha gözyaşları akarken titremesine neden oldu.
''Güzel, öyleyse onu da affedeceğim.'' Yun Che hafif bir kahkahayla belirtti. Ling Jie'nin kalbi kasvetli ve acı verici halinden şafağı gören karanlık gibi açılmaya başlamıştı. "Ayrıca annen için olmasa bile bu hayatta iyi bir kardeşim olmazdı, bu yüzden... Sadece burada ve şimdi diyelim.”
Bu iki kişi tarafından konuşulan kelimeler, özellikle Chu Yuechan'ın kendi ağzından gelen kelimeler, şüphesiz Ling Jie'nin kalbi ve ruhu için en sıcak ve en nazik kurtuluştu. Kalbi duygularla doluydu ve bir an için konuşmayı zor buldu ve hatta bir kez daha eğilmeye çalıştı...
“Tamam, tamam! Ne bekliyorsun, acele et ve kalk!” Yun Che ileri taşındı ve büyük bir güçle onu yukarı çekti. “Şu anda, benim Küçük Perim senin yengen, senin kıdemlin değil! Neden sürekli eğilip duruyorsun!?”
Ling Jie: “...”
''Anne, yenge ne demek?'' Yun Wuxin küçük bir sesle sordu.
Chu Yuechan: “...”
''Dahası!'' Yun Che öfkeli bir ifadeyle şunları söyledi: “Parmaklarını önümde mutlu bir şekilde kopardın ancak en azından bir dahaki sefere beni önceden uyar! Kızımı korkuttun, biliyor musun?!! Hala neyi bekliyorsun? Neden hala kalkmadın!?”
“... Eh?” Ling Jie, Yun Che'nin kelimeleri üzerine bir kez daha sersemlemişti: ''Senin... Kızın mı?''
Cough, ''Wuxin...'' Yun Che bir babanın sahip olması gereken sert figürü üstlendiği için Yun Che'nin yüzü sertleşti. ''Bu Amcan Ling Jie. Kendi parmaklarını koparma eylemi son derece yanlıştı, kesinlikle bunu denememelisin!”
“...” Yun Wuxin'in dudakları ayrıldı ve vücudunun yarısı hala Chu Yuechan'ın arkasına gizlendi. Bundan sonra yumuşak bir şekilde, "Amca... Ling Jie?” dedi.
Yun Wuxin'e bakarken, Ling Jie'nin ağzı açıldı, “O... O, O, O, O... Senin kızın mı?”
“Doğru.” Yun Che başını salladı.
Ling Jie kekelerken aceleyle ayağa kalktı ve aynı zamanda kopmuş parmaklarından akan kanı mühürlemek için kaynak enerjisini hızla kullandı... Mavi Rüzgar'ın tamamı Chu Yuechan'ın hamileliğini yıllar önce biliyordu ama bu mesele zaten on yıldan fazla bir süre önce olmuştu... Ling Jie uzun zaman önce Yun Wuxin'i fark etmişti ama temelde on yıldan biraz fazla görünen bu kızın aslında Yun Che'nin kızı olacağını düşünmemişti.
Tüm vücudunu titizlikle okşadı ve mekansal halkasıyla karıştırdı ancak uygun veya iyi bir şey bulamadı. Ancak daha sonra belini Yun Wuxin'e doğru bükmeden önce göğsüne asılan değerli yeşim parçasını çıkardı ve “Patronun aslında bir kızı olacağını hiç hayal etmemiştim ve halihazırda bu kadar büyümüş. Sen... Wuxin olarak çağrılıyorsun, değil mi? Ne güzel bir isim. Amcan sana uygun bir şey getirmedi bu yüzden ben de sana bunu veriyorum... Wuxin'e tebrik hediyem olarak.” dedi.
Ling Jie'nin elindeki değerli yeşime bakarken Yun Che'nin ağzının köşesi hafifçe seğirdi.
Bu, Cennetsel Kılıç Villasına ait olan Villa Madalyonuydu!
Bu madalyonla, Yun Wuxin, Cennetsel Kılıç Villası'nı ziyaret ettiğinde memnun olduğu her yere gidebilir... Bu madalyon olmadan bile istediği her şeyi yapabilirdi.
Yumuşak bir sesle sormadan önce Yun Wuxin'in vücudu biraz küçüldü: “Anne, bunu kabul edebilir miyim?”
Chu Yuechan başını sallarken küçük bir gülümseme verdi: "Bu, Ling Jie Amca'nın sana verdiği tebrik hediyesi olduğundan bunu kabul edebilirsin.”
Bunu duyduktan sonra Yun Wuxin almak için elini uzattı. Elindeki değerli yeşim, daha öncesinde hiç görmediği garip bir ışık yayıyordu. Kaşları, sevinçli bir kahkaha atarken hemen sevinçle doldu, “Bu çok güzel. Teşekkür ederim... Amca Ling Jie?”
Sanki hala bu sesleniş biçimi hakkında çok emin değildi çünkü sözleri bir şüphe ipucuyla sona ermişti.
“Bana teşekkür etmene gerek yok, bana hiç teşekkür etmene gerek yok. Yapmam gereken şey bu.” Ling Jie aceleyle Yun Che ile konuşmadan önce ellerini salladı. “O gerçekten patronun kızı, o gerçekten büyüleyici ve şirin bir çocuk.”
Sadece on bir yaşında olan bu küçük kızın, kendisinden daha yüksek bir yetişim seviyesine sahip olduğunu bilseydi muhtemelen o kadar şok olurdu ki dizlerine kadar batardı.
Yun Che, Ling Jie'nin elini tuttu ve yumuşak bir iç çekmeden önce kopmuş parmaklarına baktı, "Küçük Jie, bundan sonra, kefaret konusuyla ilgili tek bir kelime konuşmana izin verilmiyor.”
"Tamam!” Ling Jie neşeyle başını salladı. Gözleri şu anda son birkaç yıldır herhangi bir zamanda olduğundan daha parlaktı.
"Patron, senin kaynak gücün gerçekten..." Sanki hala doğru olduğuna inanamıyormuş gibiydi.
"Mn." Yun Che yüzünde hafif bir gülümseme ile başını salladı. "Ama artık önemli değil, en azından hala yaşıyorum ve iyiyim. Dahası, artık kaynak gücüm olmasa bile, yine de her şey iyi olacak. Çevremdeki kadınların kim olduğunu hiç düşünmedin mi…”
Aniden Yun Che, Chu Yuechan'ın bakışlarını kendisine yerleştirdiğini hissetti ve sonrasında hızla konuyu değiştirdi: “Yanımda bu dünyanın en güçlü insanları var, dolayısıyla kim bana zarar verebilir!?”
Tamamen sakat olmak şüphesiz herhangi bir kaynak gelişimcisine en acımasız darbe olurdu. Daha güçlü olana ise daha acımasız bir darbe olurdu. Ama Yun Che'nin şu anki durumunu gördükten sonra, Ling Jie içten bir samimiyetle konuşurken kalbinde duygusal olarak iç çekti, “Senden de beklendiği gibi, büyükbabam ya da Xuanyuan Wentian olsun... gerçekten bu dünyada, seni yıkabilecek hiçbir şey yok.”
Yun Che başını sallarken güldü. “Bunca yıldır dünyayı mı geziyordun?”
"Mn.” Ling Jie'nin ifadesi kararlıydı. “Artık Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesi tarafından desteklenmediğimize göre, Cennetsel Kılıç Villası tam tersine, gerçek özgürlüğüne ulaştı. Bu yıllar boyunca Cennetsel Kılıç Villası ardı ardına büyük hatalar yaptı ve prestijimizi en dibe düşürdü. Kılıcımı kullanarak Cennetsel Kılıç Villası'nın güvenini ve eski ihtişamını yeniden inşa edeceğim.”
Yun Che omzunı okşadı, "Eğer sensen, o zaman kesinlikle yapabilirsin.” dedi.
“Şu andan itibaren, esas olarak Hayali Şeytan Ülkesi'nin İblis İmparatorluk Şehrinde ikamet etmeliyim. Eğer bir gün istediğin yere ulaşırsan gelip beni bulmayı unutma, böylece büyümene kişisel olarak tanık olabilirim.''
"Anlaştık!” Ling Jie başını sallayarak söyledi.
İki kişi vedalarını etti ve Ling Jie gitti.
Mavi Rüzgar'ın Aziz Kılıcı iki kopmuş parmakla beraber aynı zamanda kalbindeki ağır yükü de bırakarak oradan ayrılmıştı. Gelecekteki büyümesi şüphesiz eskisinden daha göz alıcı olacaktı.
Chu Yuechan: ''Ling Yun kılıç yolunda olan gerçek bir beyefendiydi. Kibirden yoksun zarif tavrı, sahip olduğu en büyük güçlerden biriydi. Ling Jie'nin yeteneği ise abisini dahi aştığı dostluğa verdiği değeriydi. Cennetsel Kılıç Villası büyük desteğini kaybetmiş olabilir, lakin iki seçkin ardıl üretti.''
Yun Che başı derinden salladı. “Babaları Ling Yuefeng Cennetsel Kılıç Villası'nın çıkarları için her ne kadar Mavi Rüzgar Ulusu'na büyük bir tehdit unsuru olmuş olsa da hayatı tamamıyla 'centilmen' ve 'erdemli' kelimeleri ile tanınabilirdi."
"Annelerine gelince, Xuanyuan Yufeng... Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesi'nin bir büyüğünün kızı olarak, Ling Yuefeng'e vurulmuştu ve babası için tüm mezhebini bırakmakta tereddüt etmemişti. Ling Yuefeng'in onu Kudretli Cennetsel Kılıç Bölgesi'nin yüksek seviyelerine çıkmak için kullanmak istediğinin çok iyi farkında olmasına rağmen birkaç on yıl boyunca onu terk etmemişti ve onunla ayrıldığı için kalbinde öfke ya da pişmanlık yoktu.”
“Bu yüzden bu olağanüstü haleflerin ortaya çıkması şaşılası olmamalı. Sadece..." Yun Che başını salladı, "Ling Yuefeng sana ne kadar vurulmuşsa, Xuanyuan Yufeng de senden o kadar nefret eder ve seni kıskanırdı. Bir kadın ne kadar iyi olursa olsun, kıskançlık ve nefret uçurumuna düştüğünde korkunç bir şeytan olacaktır.”
“...” Chu Yuechan bakışlarını ona doğru çevirdi, “Demek istediğin, Xuanyuan Yufeng'i kötü adam olmaya zorlayan ben miydim?”
"Errr..." Yun Che, tüm hayatındaki en hızlı el sallama hareketini yaptı. "Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, hayır, kesinlikle söylediğim bu değil. Diyorum ki... Uh... Ah... Caziben çok büyük, bu yüzden herhangi bir adam... Hayır, bu doğru değil... Ah! Doğru, Wuxin!”
Yun Che kızının elini tuttu ve önünde işaret etti, "Önündeki baban şahsen yıllar önce dokunduğu sadece bir taş parçasıdır, beni bırak ve onu görmeye gideyim.”
(FN: Burayı hiç anlamadım kusura bakmayın.)
Yun Wuxin: "Ah?”
Kızının elini tutarken Yun Che sanki onu annesine karşı koruması için yanında tutuyordu ve bu durum Chu Yuechan'ın dudaklarının köşesini soluk bir rüyadaymış gibi kalkmasına neden olmuştu.
Başlangıçta soğuk bir yaşam arzusunun, Donmuş Bulut Sarayı'nın öğrencileri olan herkesin tüm hayatı olacağını düşünmüştü.
Ama o altı ayı Yun Che ile birlikte geçirmişti. Sonrasında döndükten sonra artık onun ''buz kalbi' yerini tamamıyla arzulu sıcak bir kalbe döndürmüştü. Bu arzuyu bastırmak için elinden gelenin en iyisini yapmasına rağmen Yun Che'nin ölümünün haberini aldıktan sonra, kalbindeki arzuların zaten o kadar güçlü büyüdüğünü keşfetti ki, onun iyiliği için mezhebini geride bırakmaya istekliydi...
Ama bugün, onun yanında kızları vardı. Gelecekte nerede olursa olsun... Bu gerçekten hayattı, tam bir hayat.
Üç kişilik ailenin arkasında Feng Xian'er sessizce onları rahatsız etmemek için tek bir ses çıkarmada istekli değildi.