Chadli Bendjedid Kimdir ? Biyografisi Ve Hayatı
Chadli Bendjedid Kimdir ? Biyografisi Ve Hayatı
Eski Cezayir Devlet Başkanı
Doğum tarihi: 14 Nisan 1929, Bouteldja, Cezayir
Ölüm tarihi ve yeri: 6 Ekim 2012, Cezayir, Cezayir
Chadli Bendjedid Biyografi
Chadli Benjedid (1929 doğumlu) Cezayir Cumhuriyeti’nin cumhurbaşkanı seçildi ve 1979’da uzlaşmacı bir adaydı. Sözde yolun ortasını temsil eden Chadli, Cezayirlileri iç ve dış meselelerde ılımlı bir yola yönlendirdi.
14 Nisan 1929’da Chadli Benjedid, Annaba bölgesindeki Boutelda’da doğdu. Küçük bir toprak sahibinin oğluydu, evinin yakınında okula gitti. Çadli, Fransız polisinin Müslüman Cezayirli kalabalığa ateş açmasıyla Mayıs 1945’teki Setif katliamından derinden etkilendi. Doğu Cezayir’de devrimci milliyetçiliğin yükselişine kapıldı ve Kasım 1954’te çatışma çıktıktan sonra FLN’ye (Ulusal Kurtuluş Cephesi) ve ALN’ye (Ulusal Kurtuluş Ordusu) katıldı.
Kurtuluş savaşı sırasındaki kariyeri, verimlilik ve özveriyle damgasını vuran istikrarlı bir kariyerdi. Yetkinliği, 1961’de Kuzey Askeri Bölgesi komutanlığına Çadli’yi atayan o zamanki genelkurmay başkanı Albay Houari Boumediene’yi çekti. Savaştan sonra Çadli binbaşı rütbesine terfi etti ve 1962’nin sonunda Cezayir’in Beşinci Komutanlığı’nın komutasını aldı. Askeri Bölge. Haziran 1964’te Chadli Benjedid, Oran şehrinde merkezi olan önemli İkinci Askeri Bölge’ye transfer edildi. Beş yıl sonra Chadli, 40 yaşında albay rütbesine ulaştı.
Çadli’ye duyulan saygının bir göstergesi olarak, 1963’te Cezayir’in Çin Halk Cumhuriyeti’ndeki ilk görevine başkanlık etmek üzere seçildi. Çadli, aynı zamanda Cezayir ordusunun askeri mahkemesine başkanlık etmek üzere seçildi. 1965’te Bumedyen’in Ahmed Bin Bella’yı deviren darbesini destekledi ve Bumedyen Devrim Konseyi’ni düzenlediğinde Çadli, İkinci Bölge komutanı olarak diğer dört bölge komutanıyla birlikte konseye oturdu.
Bumedyen yıllarında (1965-1978) Çadlı, Bumedyen’in politikalarını destekleyen ordunun dayanak noktası olarak kaldı. Başkan Bumedyen’in ciddi şekilde hasta olduğu resmen duyurulduğunda, 22 Kasım 1978’de Cezayir’in yönetimi Savunma Bakanlığı’na devredildi. Cezayir Cumhuriyeti’nin yasal kontrolünü üstlendi. 27 Aralık 1978’de Boumediene, nadir görülen bir kan hastalığından öldü ve anayasaya göre, yürütmenin yetkileri, Dokuz Tarihi Şefin kalan son üyesi olan Ulusal Meclis (ANP) başkanı Rabah Bitat’a geçti. Cezayir Devrimi. Bitat, FLN’nin Ocak 1979’un sonlarında bir kongre toplayabilmesine kadar iktidarı elinde tuttu. FLN, Cezayir’in tek partisi olarak, bir dizi ideolojik hiziplere sahipti, ancak 31 Ocak’taki kongrenin son gününde, ılımlılar, Bumedyen’in yerine cumhurbaşkanı olarak seçilmek için tek aday olarak Çadli Bincidid’i aday göstermeyi başardılar. 9 Şubat 1979’da Chadli Benjedid, ılımlı ve ordu çıkarlarını temsil eden oyların yüzde 94’ünden fazlasını alarak Cezayir’in üçüncü devlet başkanı olarak seçildi.
Çadli, Üçüncü Dünya’da çok saygı duyulan, güçlü bir ekonomiye ve siyasi istikrar geçmişine sahip bir milleti miras aldı. Öte yandan Cezayir’in yeni CEO’nun çözmek için epey zaman harcadığı bazı sorunları vardı. Çadli, üyeliğini 17’den dokuza indirerek, başbakanın konumunu zayıflatarak ve ordu genelkurmayı yeniden yaratarak politbüroyu zayıflatarak gücünü pekiştirirken, genel olarak uzlaşmacı, pragmatik, ılımlı olmaya bağlı kaldı. , ve dışa dönük. Acil sosyal meselelerle uğraşmaktan korkmayan Chadli, 1981’de Mısırlı eğitimli bir yazar olan Zhor Ounissi’yi Cezayir’in ilk kadın kabine bakanı olarak atadı. Sosyal işler bakanı olarak Ounissi, Chadli’nin desteğiyle, sürekli olarak Cezayirli kadınlar için liberalleştirilmiş bir kişisel statü yasasının çıkarılması çağrısında bulundu. Chadli kişisel statü yasasını kutsadı, ancak Haziran 1984’te ANP bir yasa çıkardı.Doğası gereği muhafazakar ve İslami olan Code de la Famille . Başkanın desteği bile, Çadli’nin yüzleşmek zorunda olduğu bir başka alan olan İslami dirilişin yükselen dalgasını değiştiremezdi.
Temmuz 1979’da Chadli, eski Cumhurbaşkanı Ahmed Bin Bella’nın uzun süreli ev hapsinden serbest bırakılmasını emretti. 1962’den 1965’e kadar Cezayir’i yöneten Ben Bella’nın siyasete girmesi veya basına röportaj vermesi yasaktı. Ben Bella’nın serbest bırakılması, Chadli’nin eski yaraları iyileştirmeye kararlı bir lider olma isteğinin bir örneği olarak görüldü. Eğitim alanında Chadli, Boumediene’nin Araplaştırma politikalarını sürdürdü ve Cezayir’in Filistin davasını desteklemek için Arap dünyasının geri kalanıyla olan bağlarını sürdürdü. Dış ilişkilerde Çadli, uyumsuzluk ve uzlaşma politikasını sürdürdü. Cezayir hükümeti, İran’ın Tahran kentinde tutulan ABD büyükelçiliği personelinin 1981’de serbest bırakılmasında ABD’ye yardım etti. ABD-Cezayir ilişkilerinde daha iyi bir dönem görmeyi umarak, Çadli hükümeti, Washington’da bir dizi konuda oldukça soğuk karşılamalarda kendisini hayal kırıklığına uğrattı. Cezayir, İran-Irak Savaşı’nda taraf olmayı reddetti ve birkaç kez iki Müslüman devlet arasında arabuluculuk yapmaya çalıştı.
Chadli Benjedid kısa bir süreliğine iktidara geldiğinde, yönetiminin güçlü tonu arka planını yansıtıyordu. Gücünü pekiştirmesi Cezayir’deki eğilimleri dikkate almak zorundaydı. Çadli, Batı ile uğraşmak zorunda kaldı, ancak aynı zamanda halkının İslam’a bağlılığını da not aldı. Petrol fazlalığı nedeniyle petrol gelirleri düştüğünde Cezayir, Petrol İhraç Eden Ülkeler Örgütü (OPEC) içinde hayati bir güç olmaya devam etti. Ancak Cezayir, Chadli yönetiminde ekonomisini çeşitlendirmenin yollarını bulmak zorunda kaldı. Hepsinden önemlisi, Chadli Benjedid’in Cezayir’in Arap ve uluslararası konseylerde güçlü bir sesle Üçüncü Dünya’daki en istikrarlı ve etkili uluslardan biri olarak konumunu sürdürme arzusuydu.
Benjedid’in bu reform alanlarındaki iyi niyetleri yavaş ilerleme kaydetti. Gerçek bir başkanlık yetkisinin olmaması onu ciddi şekilde engelledi. Sonuç olarak, Cezayir 1985’teki şiddetli ayaklanmalarla yoğrulmuştu. İslami köktendinciler arasında yenilenen coşku, halkın her yanına yayılmıştı. Benjedid’in umutsuzca ihtiyaç duyulan demokratik ilkeleri ağır ağır uygulaması, 1988’de yeni bir şiddet patlamasıyla sonuçlandı. FLN hükümeti, 1989’un başlarında yeni bir anayasanın kabulüyle karşılık verdi. Ancak İslami aktivistler yatıştırılmadı ve 1990’daki yerel ve il seçimleri sonuçlandı. İslami Kurtuluş Cephesi (FIS) için yaygın zaferler. Aralık 1991’de FIS, 188 Meclis sandalyesi elde etti. Bu arada, iktidardaki FLN partisi, seçimlerin ilk turunda sadece 15 sandalye elde edebildi, ikinci tur gerçekleşmeden önce devrildi. Bir cunta iktidarı ele geçirdi ve Benjedid’i istifaya zorladı. Parlamento askıya alındı ve yerine Yüksek Danıştay kuruldu. FIS yasaklandı ve kargaşa çıktı.