We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
San Jose'ye taşınmakla ilgili "profesyonel" listemdeki maddelerden biri "Geri gelebiliriz."
Neruda, "Dönenler asla ayrılmadı" dedi. Kocamın eskiden ısrarla söylediği gibi, çok uzun mesafeli kur yaptığımız zamanların her birine "adios" değil, "hasta luego" dedik. Asla adios.
Oğlumuz bana "Mamita, seni çok seviyorum, como el sol" diyor. Seni güneş gibi çok seviyorum Aylardır her akşam, tartışmak zorunda kaldık: güneş gider ama her zaman geri gelir. Karanlığa ihtiyacımız var, böylece dinlenebiliriz, böylece yıldızları görebiliriz ve ay bize güneşin hala orada olduğunu hatırlatır. Sık sık tartışırız: Mamá işe gitmek zorundadır ve sen arkadaşlarınla ve papitoyla birlikte olabilirsin, ama mamá her zaman geri gelir, o her zaman senin için geri gelir.
Şimdi şunu da söylüyoruz: Seni civcivlerimiz gibi seviyorum. Seni ağaçlar gibi seviyorum Seni dağlar gibi seviyorum Seni çiçekler gibi seviyorum Seni evimiz gibi, komposttaki solucanlar gibi, karıncalar gibi, yıldızlar gibi seviyorum. Seni bu yer gibi seviyorum, evimiz olan ve gitmemiz gereken dünyanın bu parçasını.
Geçen gün işten eve dönüyordum ve bir tarlada tepeler arasında süzülen bir güneş ışığı ile aydınlatılmış, beyaz bir ak balıkçıl sırtında tünemiş beyaz bir at gördüm. O an için, kehribar rengi ışıkta korunmuş tek bir hayvan gibi ebedi görünüyorlardı. Sürmeye devam ettim. Ak balıkçıl uçup gitti ve gece düştü.
Burada - iki küçük kasaba arasında, Mexcio'nun en fakir eyaletlerinden birinde yaşamanın - belirli bir karmaşıklığa ve finansal güvensizliğe katlanmak anlamına geleceğini biliyordum. Ama bu çok fazla. Buraya, küçük kırsal evimize taşındığımızda, kulağa ne kadar sevimsiz gelse de belli bir yere kadar arazide yaşamayı umuyorduk ve yumurta, misket limonu ve otlarda kendi kendimize yeterli olduğumuz doğruysa ve biz Ara sıra bir tavuk yiyin, bunlar bizi iyi hissettiren şeylerdir, ancak sonuçlarımıza önemli ölçüde yardımcı olmaz. Yeterince para kazanmak için şehirde kıçımızı çalıştırmalıyız ve sonunda ne kırsal yaşamı ne de kentsel yaşamı yaşarız; yorucu, hantal ve tatmin edici olmayan bir melez.
Gerçekten burada olmak istiyorsak - buraya en küçük anlamıyla, burada Meksika'da veya Oaxaca'da değil, burada Paraje el Pocito'da, bu toprak yolda, bu toprak parçasında - ayrılmalıyız. Ne kadar soğuk görünse de, bu hayata yatırım yapmak için paraya ihtiyacımız var. Ve ABD'de gitmemizin mantıklı olduğu tek yer ailemin olduğu, arkadaşlarımın çoğunun hala bulunduğu San Jose, California. Çünkü adil olmak gerekirse, maddi zorluklarımız bizi zorluyorsa aşk da bizi çekiyor. Otuz pesoya bir haftalık yemek bulmaya çalışırken bunu unutmak kolay olabilir, ama şunu da unutmamalıyım: ailem, erkek kardeşim ve diğer tüm insanlar için de gidiyoruz çok uzun zamandır uzaktan seviyoruz. Ve bu dünya için fazla uzun olmayan Köpek Sasha için. Her zaman tam olarak, mükemmel bir şekilde, tam olarak nerede olursa olsun, saşa.
Elbette köpeğimin ortaya koyduğu örneği yakalayabilirim.
San Jose'yi hiç sevmemiştim, teknik olarak benim memleketim olduğunu sanıyorum. Yine de geçen gün günlüğüme "San Jose'de yaşadığım süre boyunca tek istediğim şey ayrılmaktı" yazmak istedim.
Bunun yerine gerçeği yazdım: "İstediğim tek şey canlı.”
Evet: oraya gidebilir ve yaşayabiliriz. Geçici olarak, ancak tamamen beyaz bir atın sırtındaki bir ak balıkçıl gibi arazi. Köpek Sasha kadar basit (daha az üzgünse) orada olun. Ben Zen Center'a gideceğim, Ibis ESL derslerine gidecek, ikimiz de işe gideceğiz. Birlikte koşmaya gideceğiz. Isaas kütüphaneye, parka ve anaokuluna gidecek, Amerikan ailesiyle vakit geçirecek, arkadaş edinecek.
Ve ayrılma zamanı geldiğinde, eve geri döneceğiz ve çalışmasını sağlamaya devam edeceğiz. Çünkü burayı akşamları tepelerden süzülen güneş gibi, kerpiç duvarları ve carrizoları aydınlatan, mısır tarlalarını ve toz içinde futbol oynayan çocukları, annelerinin peşinden koşan civcivleri seviyoruz. Şu anda buradayız. Her zaman buraya geri döneceğiz.