Ülkeyi dostane bir şekilde sallamak için birkaç düzine insan yeterlidir - uygun şekilde eğitilmiş seçkin yöneticiler. Ancak bu tür personelin görevleri, nitelikleri ve eğitimi ile ilgili mevcut fikirler değersizdir.
Genel olarak, ülke için şimdiki an uygun olarak tanımlanabilir. Kendin için yargıç ol.
İlk olarak, bilinç yavaş yavaş bize geri döner. Neredeyse Batı'nın baştan çıkarmasının üstesinden geldik. Batı dünya düzenini kör bir şekilde kopyalama yolunda hiçbir parlak geleceğin bizi beklememesi bize geliyor. Demokrasinin ve kendi içlerindeki pazarın bizim için hayatı organize etmediği, Batılı “ortakların” her şeyden önce rakip olduğu, yaşamın kendi başına akmasına izin verilmesi gerekmediği, ancak kendimiz tarafından planlanması ve inşa edilmesi gerektiği açıktır. Dahası, hareketsiz durmanın uzun sürmeyeceğine dair bir anlayış var: Ya ülke gelişecek, ya da Rusya olmayacak.
İkincisi, kendimize gerçekten bakmak için hala biraz zamanımız var. Batı dünyası dikişlerde patlıyor, küresel krizin ana olayları hala devam ediyor - “ortaklarımız” kesinlikle önümüzde olmayacak. Tabii ki, alışkanlık dışında, bir kez daha sorunlarını gidermek için bir kez daha deneyebilirler. Fakat ilk uyuşturucu çoktan geçti (bkz. "İlk"), katliama gitmeyeceğiz, ama henüz zorla bize gelemezler, nükleer füze kalkanı hala yerinde.
Ve son olarak, üçüncüsü: en az bir dayanak noktası, ilerlemek ve ileri adım atmak için var. Kral hakkında konuşuyorum. Bizim kralımız gerçek. Ülkeye kayıtsız değil, çoğunlukla insanlar tarafından destekleniyor, hatta biraz hareket ediyor. Yolsuzlukla mücadele davaları aracılığıyla gönderilen sinyal açık bir şekilde okunur: oyunun kuralları değişir, iş hakkında değil, yalnızca kendileri hakkında düşünenler, takımda yer almazlar. Görünüşe göre yirmi bir ülke için gerekli önkoşullar oluşturuluyor tarihsel sonunda bir duraklama çıktı ve kendi yolunda ilerledi.
Bu noktada, konuşma genellikle “istenen geleceğin imajı”, “dördüncü (veya ne var?) Yol”, “imparator No. ...,” vb. Hakkında başlar. Boş konuşmamak için bu konuşmalar çok az anlam ifade ediyor. En kaliteli ütopya bile kendini gerçekleştiremez. Ütopyaların hiç bir şekilde uygulanması amaçlanmamıştır. Ütopyalar, referans noktaları ve şimdiki eleştiriler için önemli nedenler olarak önemlidir, ancak eylemin organizasyonu için açıkça yetersizdir.
Uygulama birimi projedir. Bir proje, istediğimiz şey hakkında değil, istenen yönde tam olarak ne yapabileceğimiz hakkında bilgidir. Dahası, proje bu bilgiyle donanmış insanları harekete geçiren sadece ve hatta pek bir bilgi değil.
Bu nedenle, kalkınma için gerekli “bulmacayı” (bir ülkenin kalkınması için gerekli ve yeterli bir dizi faktör) oluşturmak için, yeterince küçük yoktur: bu gelişmeyi düzenleyenler. Cidden, Putin'in tek başına böyle bir şey için yeterli olabileceğini düşünmüyor muyuz? Ve genel olarak, bu bir kraliyet işi değil - birinin ayağını koparmak. Görevi, projenin ana yükünü üstlenecek olanları ülkenin güç ve kontrol sistemlerine tanıtmaktır. Ama onları nereye götürecek? Shoigu ve Rogozin her yöne ince bir tabaka bulaştırır mı?
Personel: tescilden planlı üretime
Ülkenin kalkınma görevi açısından, tüm personel rezerv programlarımızın değersiz olduğu kabul edilmelidir. Bütün bunlar bir meslek. Özünde, gençlerin ve “başarılı” kişilerin özel durum listelerine alındıkları gerçeğini kaybederler. Belki bu gerçek bir şekilde kariyerlerine de yansır. Bunun tartışmamızın konusu ile ne alakası var? Neden yeryüzünde bir şey geliştirebileceklerini umuyoruz? Belki de ihtiyacımız olan kişiler mevcut sistemde sosyal olarak başarılı olamazlar? Peki yaşın önemi nedir? Bugün, 25'lerinde bulunan pek çok genç, sık sık ve yakından, eski okulda olan ve bugün 60'te olanların, olduğu kadar çalışamaz.
Personel problemlerini çözmede doğal vaadi bırakma zamanımızın yüksek olduğuna inanıyorum: doğru insanlar kendilerini yetiştirecek, bu yeşil filizler atalet ve yolsuzluk asfaltını kıracak, kendilerini ispatlayacak vs. Yüksek makamların görevi, fark edilmeleri, muhasebe listelerine girmeleri, büyük bir yola koyulmaları, “kendini gerçekleştirme için fırsatlar sağlamaları” gerçeğiyle sınırlıdır.
Bütün bu ideoloji saf bir saçmalık. Kimse bir yerden gelmiyor. Bir ülkenin kalkınmasını düzenleyebilecek yüksek kaliteli bir seçkinlere sahip olmak istiyorsak, üretilmesi gerekir. Boş beklentiler yerine üretim planları olmalı. Efsanevi “büyüyen filizler” yerine, arananlara basit bir şekilde ihtiyaç duyduk - arzu edilen ürünün uygun atölyede alınacağı acemiler.
Bu ne kadar pratik olarak yapılabilir? Bugün bir şekilde bu sorunun çözümünün hatlarını belirleyebilir miyiz? Hadi deneyelim. Ama önce kendi fikrinizi yanlış fikirlerden tamamen arındırmanız ve problemi bulmanız gerekiyor - henüz ülke için bu kadar gerekli üretim yapmamıza izin vermeyen bir şey.
Genellikle, elitlerin niteliğinden bahsederken, yetenekleri, profesyonellikleri, örgütsel becerileri ve etik nitelikleri anlamına gelir. Bu bir efsanedir. Elitlerin kalitesi yukarıdakilere kadar düşmüyor. Mesele hâlâ bir şeyler içindeyiz ... Ancak biz ne kendimizi ne Kurchatov Kurchatov ne de Korolev Korolev'in ne bilgi, ne örgütsel beceriler ne de kişisel alçakgönüllülük ve dürüstlük kazandırmadıklarını çok iyi hissediyoruz. Bu bilgi, beceri ve yeteneklerin altında yatan çok daha önemli bir şey var. Ve eğer istenen sonucu elde etmek istiyorsak, soruyu cevaplamamız gerekecek: nedir?
"Elitarius" - o kim?
Üretim mantığı, bitmiş ürünün parametreleri hakkındaki anlayışımızı derinleştirmeyi gerektirir. Bu parametrelerin geliştirme sürecinin gereklilikleri tarafından belirlendiği anlaşılmalıdır. Yani insan, insanlardan, akıllı ve güzel olmaları gereken açıklamalardan değil, geliştirme sürecinin belirlediği şartlardan gitmemelidir. Rusya'da kırılmak için yeni küresel eğilimlere ihtiyacımız var. Sadece endüstriyel bir atılım olmamalı.
Rusya'da, gelecekteki dünyanın yüzünü belirleyecek bir dizi süreç toplamamız gerekiyor. Çekici, diğer tüm ülkeler ve halklar için çekici. "Dünya iş bölümü" ve diğer saçmalıkları unutmamız gerekiyor. İhtiyacımız olan her şeye sahibiz - dünyadaki gelişim versiyonumuz için - bu bizim olmalı.
Bu görevin ölçeği muazzam. Geniş bir çalışma kapsamını genişletmeliyiz. Ve hızlı ve baskı olmadan. Yaratıcılık ruhu içinde. Baskıcı kaynaklar tarihsel olarak tükenmiştir. İnsanlar zorlamak zorunda kalmayacak, büyülenmek ve meşgul olmak zorunda kalacaklar. Ancak mücadele hala gelmek.
Sadece saf ve basit fikirli, değişimin direniş olmadan mümkün olduğunu düşünebilir. Şirketinde en az bir kere işgücüne yeni bir şeyler sokmaya çalışan herkes, direncin kaçınılmaz olduğunu çok iyi biliyor. Hiç kimse geleceği beklemez ve silahlarla buluşmaz. Yeni bir trend her zaman tüm şirketlerin ve mesleklerin durumlarında, bütçelerin yeniden dağıtılmasında, finansal akışlarda, pazarlarda vb. Bir değişikliktir. Birçok kişiye karşı olacak. Ve ülkenin dışında ve içinde. Herkes kalkınmaya olan bağlılığından bahsetmeyi sever, ancak sadece birkaçı katılmaya ve katılmaya hazırdır.
Bu nedenle, geliştirmek istiyorsak gerçek savaşçılara ihtiyacımız var. Geliştirme sürecini harekete geçiren kişi, yeni trendleri sakince tartışan ve yetkilileri “dikkat”, “talimat verme” vb. Yeni trendlerin temsilcileri: “Süreç benim” diyebilenler. Belirli tarihi figürlerin dışında hiçbir tarihsel süreç yoktur.
Astronomi, Korolev'in kişisel bir meselesiydi. İnsanlığı uzaya getiren oydu, bunu biliyordu ve böyle hissetti. Ve bunu da ideal koşullarda değil, gerçek sosyal yaşam ve mücadele koşullarında yaptı: rekabet, ihbarlar, kaynak kısıtlamaları, vb. Roskosmos'un şu anki liderleri için kozmonotika en iyi bir meslek, bir meslek. En kötüsü - kişisel servet kaynağı. Şimdi orada uzaya dahil değiller.
Bir gelişme ajanı, nesnel ve öznel arasındaki ayrımın anlamını kaybettiği bir kişidir (bir grup insan). Bu özel bir insan organizasyonu türüdür. Bu özel organizasyon sayesinde bir kişi bir gelişim mekanizması olabilir. Bunun olasılığı bilincimizin yapısında yatmaktadır. Bilinç sadece bir ayna değildir, sadece yansıtmaz. Bilinç aktif. Bilinç dünyayı inşa eder ve dışarıya getirir. Kozmonotiğin birincil, otantik varlığı Korolev'in aklındadır. Bir roketin uçuşu yalnızca kraliyet düşüncesinin gerçekleşmesidir. Ve bu akla yatkın dünya, mevcut sosyal ortamından daha gerçek ve insana yakındır. Korolev'e göre, insanlık, Kozmos'ta özgürce dolaşıyor, onun gerçek vatanıydı. Ve bu bilinmeyen ülkenin vatandaşı, vekili olarak bizi bu geleceğe çeken eylemleri ile hareket etti.
Savaşta kazanma şansı bu savaşı yapan kişiye görünür. Kim bu savaşı savaşı olarak saydı. Anavatanının nerede olduğunu bilen ve bu inert konuyu ele geçirmek için savaşmaya hazır olduğunu kim bilir, sadece bilincinin içeriği olarak var olduğu gerçeğini kanıtlamaya hazırdır. Akla gelebilecek geleceğe böyle bir birleşme ve bunu başarmak için gerçek bir istek olmazsa, gelişme için hiçbir ajan olmayacaktır. Asker kazanamaz, çarpışmalardan kaçınır. Ve hiçbir bilgiye ve teknolojiye ihtiyacı olmayacak. Teknik gelişmişlik ve yetkinlik sadece savaşa girenler için araçlar ve araçlar olarak gereklidir.
Bu nedenle, seçkinlerin üretimi, savaşçıların üretimidir, teknikler onlardan önceki görevleri çözmek için teknik olarak donatılan çeşitli gelişim süreçlerine dayanır.
O zamanlar draft kimdir?
Prensip olarak, gelişim süreçlerinin düzenleyicisinin nasıl düzenlenmesi gerektiğini tanımladık. Şimdi şu soruyu cevaplamalıyız: kaynak malzeme olarak kim hizmet edecek? Seçkinleri kimden hazırlayacağız? Spesifik tarihsel koşulları ve hızaşırtma için bize ayrılan küçük zamanı göz önüne alarak, sadece bir veya iki yıl içinde istenen kaliteyi elde etme şansı olanları dolaşıma almamız gerekecek. Buna dayanarak, gelecek vaat eden bir iştirakçinin parametrelerini belirlememiz gerekir.
Sadece hayatında en az bir kere ahlaki bir davranışta bulunan kişi, vicdani hale gelebilir. Sıradan bir kimsenin davranışı, sosyal konumlarını iyileştirmeyi, bu durumu kötüleştirebilecek tehlikeli çatışmalardan kaçınmayı, maddi, kültürel ve manevi faydaları maksimum seviyeye çıkarmayı amaçlar. Kural olarak, bu tür davranışlar uyarlanabilir. Bir kişi sosyal çevresini değiştirecek bir pozisyona girerse, kişisel statüsünü, refahını, vb. Geliştirmeye de odaklanır.
Bahsettiğim basit ahlaki eylem, açıklanan davranışın tam tersidir. Bir gün forumlardan birinde, Holodomor'un Moskova yetkililerinin Ukraynalılara karşı bir soykırım eylemi olduğu tarih öğretmeniyle aynı fikirde olmayan bir kız öğrenci (Lugansk'tan görünüyor) hakkında okudum. Holodomor öyleydi, ancak Ukrayna ulusunu yok etmek için hedefli bir eylem değildi. Öğretmen bir çeyrek boyunca onu ikilisi ile tehdit etti, yönetmene çağrıldı, ebeveynleri tarafından davet edildi ve çalıştı, sınıf arkadaşları da kınadı, diğerleri onu hatasını kabul ettiğini iddia etmeye ikna etti ve artık beladan kaçmamayı teklif etti - hepsi işe yaramazdı. Kız gerçeğin nerede olduğunu hissetti ve sonra inatla kanıtlayan sayı ve belgelerle: soykırım yoktu! Bu inatçılığın faydaları ve faydaları sıfırdır, ancak birçok sorun vardır. Ve hala onun yerinde duruyordu.
Buna basit ahlaki eylem diyoruz. Bir insan “karın” dan, olması gerektiği gibi, bu doğru olanı hissederek davranır. Her şeye rağmen davranır. Ve bu eylemin temelinde egoist ihtiyaçlar değil, değerler var (bu örnekte “gerçek” böyle bir değerdi). Ahlak da pragmatiktir, ancak nüfusun hayatta kalması ve uzun bir tarihsel süre için, belirli bir durumda bir insan için kolay değildir. Her koşulda aksine değer esaslarına göre hareket etme bir savaşçının özüdür, özüdür. Ahlak anlamlıdır, bir gelişim ajanı hazırlanırken genişleyebilir ve karmaşık olabilir, ancak ilk harekete geçme becerisi çoktan olmalıdır.
Acemi olarak büyük iç gerilime sahip insanlara ihtiyacımız var.
Bir yandan, bir kişi zaten kişiliğinin belirli bir ölçeğine sahip olmalıdır. Perspektifinde kendisini, gücündeki büyük tarihsel süreçleriyle orantılı olan, tarihsel bir karakter olarak hissetmek zorundadır. Böyle bir kişi, büyük köprü başlarında hareket ettiğini düşünür, kendisini dünya oyununa bir katılımcı olarak temsil eder (tarihi, kariyer yönüyle aynı değildir).
Öte yandan, acemiğin gerçek yaşam yörüngesi yüksek iddialarıyla uyuşmuyor. Ve gerçek yeteneklerinde ve yeteneklerinde, kendi imajından çok uzaktır. Ve bunu anlıyor. Seçkin programa katılım ve müteakip sorumluluk pozisyonlarında çalışma onun için kişisel durumunun çözümü olmalıdır. Tarihsel hedefleri belirlemedi, sosyokültürel saygısızlığını somutlaştırdı ve resmileştirdi. Almak ve savunmak zorunda olduğu pozisyonu özümsemek ve yeniden işlemek zorunda kalacağı tüm içerik, bu iç boşluğu gidermek, aşmak için bir yol olacaktır. Bu, sürecin enerjisidir. Bu enerjide ülke gelişecek.
Bir işe alım için bir başka gereklilik kimliğini faaliyetlerden ve bilgiden ayırma yeteneğidir. Çok katı eğitim rejimlerinden geçmek zorunda kalacak, bu esnada tüm fikirlerinin ve bilgisinin, her zamanki çalışma biçimlerinin değersiz olduğu neredeyse kesinleşecektir. Buna dayanabilmeli, “kendi görüşüne” bağlı kalmayı bırakmalı, incinmemeli, aksine tam tersine kendisinde yeni yetenekler geliştirme arzusu ile olmalıdır.
Taslağın, belirli bir sektörde başlangıçta konuya ilişkin uzmanlık ve deneyime sahip olması gerekir. Geliştirilecek olan faaliyet, işe alımda önceden bir ya da bir dereceye kadar damgalanmalıdır. Bu deneyim, hazırlık aşamasında uygun yansıma, analiz ve dönüşüm konusu olacaktır. Yoğun, yoğun ve aktif bir yaşam deneyimi olmayan insanlara ihtiyacımız yok: deneyimler, çarpışmalar, ilişkiler, çatışmalar ve kişisel krizler, vb.
Elbette, işe alım uzmanımız örgütsel deneyime ve genel sağlamlığa sahip olmalıdır. Anaokuluna ve çılgın vatandaşlara ihtiyacımız yok.
140 milyon nüfuslu bir ülkede, listelenen gereksinimleri karşılayan 200 insanlarını işe alabilir miyiz? Bazı nedenlerden dolayı, bana her şey kayıp değil gibi geliyor, çok daha fazlasını bulabilirsiniz.
Üretim sırları
Burada cihaz giriş filtrelerini, seçim mekanizmasını ve fiili üretimi açıklamaya gerek yoktur. Bütün bunlar tasarlanabilir ve düzenlenebilir. Sadece temel iş akışı hakkında söyleyeyim.
Onun özü bu grupta tarihsel bir zaman duygusu, tarihsel çalışmaları üstlenecekleri bir duygu oluşturmaktır. Ve yine, konu uzmanlar ve diğer profesörlerin geleceği ve mevcut dünya trendlerini anlatacak şekilde düzenlenemez. Görev, tarihi süreçleri öğrenmeleri değildir. Görev bu süreçleri özelleştirmek, kendi içlerine koymak, onlarla özdeşleştirmek. Kişisel hedefler tarihsel olmalı ve bunun tersi de geçerlidir.
Bu neredeyse mistik tarihsel kişisel belirleme eylemi yalnızca kişinin kendi deneyimlerinin yansıması temelinde ve ayrıca (deneyim) zihinsel ve kültürel tasarımı için kişisel çaba temelinde yapılabilir. Bunun uzmanların, siyaset bilimcilerin, farklı şekillerde ve imparatorluklarda uzmanların, psikologların vb. Bu grubun hazırlanmasında yer almaması gerektiği anlaşılmalıdır, süreci ve organizasyonunu yönetmelerine izin verilmemelidir, ancak özel teknik pozisyonlarda bile olabilirler çok yardımcı oldu.
Ve sonuç nedir?
Birkaç düzine suçlanmış ve hazırlanmış insanın bile ülkedeki genel durumu büyük ölçüde etkileyebileceğine inanıyorum. Bir başlangıç için, aşağıdaki alanlarda yaklaşık elli kişiden bir kişiyi seçmek ve eğitmek mümkün olacaktır:
- İnsani üretim alanı (din, eğitim, sağlık, beden eğitimi ve spor, sinema, tiyatro, sanat, turizm);
- güç ünitesi (ordu, özel hizmetler, polis);
- yaşam koşullarının üretim alanı (yemek, barınma ve toplumsal hizmetler, inşaat, vb.);
- Çığır açan alanların alanı (bilim, mühendislik, uzay, dünyadaki her şey, nano, biyo ve diğer teknolojiler);
- medeni yapı;
- insanların ilişkilerini yönetmek, pansiyon düzenlemek (hukuk, mahkemeler, medya, internet).
Naif olmayın ve birkaç düzine insanın gelip derhal ülkedeki her şeyi değiştireceğini düşünmeyin. Hayır, fakat niteliksel olarak yeni bir kaynak ülkede ortaya çıkacak. Ve en pahalı kaynak bir geliştirme kaynağıdır. Onları doğru bir şekilde elden çıkarırsan, bir geleceğimiz bile olabilir. İyimser?