Mesaj, yükselen kış güneşi ile birlikte iletildi.
< Yenilmez İttifakımız, donmamış toprakları açık ve adil bir şekilde alacağımızı resmen duyuruyor. >
Kuzey İttifakı, Ayı kabilesi ve Alev Cücesi kabilesi. Üç krallık ve iki kabileden oluşan bu ittifakın adı ‘Yenilmez İttifak’tı.
Bu bilgi, Batı kıtasının son kışını hiç olmadığı kadar sıcak yaptı.
Biiiiiiiiiiiiip-
Cale ve Prens Pen’in içinde bulunduğu çadıra bilgi ulaştırılırken aramalar gelmeye devam ediyordu.
– Mogoru İmparatorluğu yaşananlardan dolayı hissettikleri büyük üzüntüyü ifade ediyor ve Batı kıtasında barışı sağlamak için çalışacaklarını belirtiyor!
Çadırın içindeki ifadeler iyi görünmüyordu.
‘İmparatorluk barış mı istiyor?’
“Ne saçmalık.”
Cale’in yorumuna pek çok kişi irkildi, ancak kimse Cale’in eylemleri veya yorumları hakkında bir şey söyleyemedi.
‘…Ustama bakıyormuş gibi hissediyorum.’
Kont Ecross, Cale’den bilinmeyen bir baskı hissetti. Sanki bir bölgenin efendisine bakıyor gibiydi.
Biiiiiiiiiiiiiiiip- Biiiiiiiip-
Çağrılar gelmeye devam etti.
– Caro Krallığı, tüm müzayede evlerini ve kumarhaneleri kapatacaklarını söylüyor!
Caro Krallığı saklanmayı seçmişti.
– Kuzeydeki iki prenslik ve birleşik kent, Yenilmez İttifakının açık ilanına desteklerini gönderdi!
– İmparatorluğun prensliği ve özgür şehir tarafsız bir duruş sergilemeyi seçti! İmparatorluğun barış ilanını kabul ediyorlar!
‘Ne dağınıklık ama.’
Cale ayağa kalkmadan önce bu kısa gözlemi yaptı.
Diğer insanlar bu sessiz gürültüye oldukça hassas tepki verdiler. Kont Ecross da ayağa kalktı ve Cale’e bir soru sordu.
“Genç efendi Cale, Roan Krallığının Ayı kabilesi ve Alev Cüceleri hakkında bilgisi var mıydı?”
Kont Ecross, irkilip durmadan önce başka bir şey sormak üzereydi. Bunun nedeni Cale’in ona bakış şekliydi.
– İnsan, neden buna izin veriyorsun? Sen gerçekten iyi bir insansın. Gerçeği biliyorum, iyi biri değilmişsin gibi davransan bile. Ah ahhh, sanırım daha çok denemeliyim.
Cale, Raon’un ciddi sesini duyduktan sonra yorum yapmadı. Çünkü kendinin çok kötü bir insan olduğunu biliyordu. Bu yüzden Kontun yorum yapmasına izin veriyordu.
Kontu daha sonra iliklerine kadar çalıştırması gerekiyordu.
Cale, gerçek bir asil gibi karşılık vermeden önce, Kont Ecross’un bakışlarına karşılık verdiğini gördükten sonra içini çekti.
“Biz bilmiyorduk.”
Kısa yanıt çadırın içinde dolaştı.
O anda oldu.
Çadırın kapısı açıldı ve içeri biri girdi.
“Genç efendi-nim, neler oluyor?”
Hâlâ çılgın modunda olan Beyaz Kaplan Gashan’dı.
Kaplan kabilesi. Ayı kabilesi.
Çadırdakiler bu iki kabileyi düşünmeye başladılar. Açılan kapıdan çadırın içine güneş ışığı sızmaya başladı.
Ancak, Gashan onun önünde dururken karanlıkta yalnızca Cale kalmıştı.
Bu durum, Cale ve parlak kızıl saçlarının karanlıkta öne çıkmasını sağladı.
“Genç efendi-nim, neler oluyor?”
Cale, bir kez daha soran Gashan’a yavaşça cevap vermeye başladı.
“Pek bir şey yok.”
Biiiiiiiiiip-
Cale, gelen acil durum çağrılarının gürültüsü arasında sakince konuşmaya devam etti.
“Sadece orijinal planımıza uymamız gerekiyor.”
Bakışları Prens Pen’e çevrildi.
“Biz de güçlüyüz.”
Prens Pen, Cale’in sözlerini duyar duymaz ne yapması gerektiğini anladı.
İttifaklarının başlangıçta dört krallığı ve bir kabilesi vardı, ama şimdi buna Kaplan kabilesi de eklenmişti.
Bazı değişiklikler olsa da, onlar zayıf değildi.
Bu, yapması gereken şeyin açık olduğu anlamına geliyordu.
Pen, şu anda bu konumda Breck Krallığını temsil eden kişiydi. Prens Pen konuşmaya başladı.
“Görüntülü iletişim cihazlarından sorumlu büyücüler gelen tüm mesajları kaydedecek. Ayrıca mevcut durumumuzu diğerlerine bildirin, Kont Ecross.”
“Evet, evet, majesteleri!”
“Hala bazı sihirli bombalarının kaldığını duydum. İşlemi yeniden başlatın.”
Cale’in önceki sözlerini yineledi.
“Herkes bireysel görevlerine odaklanacak.”
Prens Pen daha sonra Cale’e baktı. Kız kardeşi Rosalyn’in ona söylediklerini hatırladı.
‘Güvenebileceğin biri, hayır, güvenmekten başka seçeneğinin olmayacağı biri.’
Cale konuşmaya başladığında Pen bu yorumu hatırladı.
“Majesteleri, ben de geleceğim.”
Pen başını salladı ve Cale çadırdan dışarı çıktı. Sakin ve kendinden emin Cale’in ışığa kayboluşunu izleyen Prens Pen, Cale gittikten sonra elleriyle boynunu ovuşturdu.
‘Sonunda nefes alabildiğimi hissediyorum.’
Cale’den gelen baskı ortadan kalktığı için Pen soğuk sabah havasını soluyabiliyordu. Ancak soğuk havanın aksine kalbi sıcak ve hızlı atıyordu.
Bu sıcak ve hızlı durum, Cale’in grubunun bulunduğu çadırın içinde de aynıydı.
Ancak devam eden bir konuşma yoktu.
Tak. Tak. Tak.
Cale’in işaret parmağı kol dayanağına dokunuyordu.
‘Bir Kahramanın Doğuşu’ romanını düşünüyordu.
< Ayı kabilesi kurnazdır. >
‘Ne kadar da can sıkıcı.’
Cale sonunda böyle hissetmeye başladı.
Bir Kahramanın Doğuşunun beşinci cildi bitmişti.
Buradan sonraki her şey, Cale’in bilgisinin olmadığı bir gelecekti.
Bu gerçek Cale’in başını ağrıtıyordu. Cale parmaklarıyla şakaklarına bastırdı.
“İnsan, başın mı ağrıyor? Hasta mısın?”
Kara Ejderha endişeli bir bakışla Cale’in etrafında süzülüyordu. Çadırın içinde sadece onların grubu olduğu için artık görünmez değildi. Gashan yavaşça konuşmaya başlamadan önce durumu sessizce gözlemledi.
“Alev Cücesi kabilesi. Onlar hakkında hiç bilgi duymadım.”
Cale de onları hiç duymamıştı.
Cale, karışık kanlı Cüce Sıçan Mueller dışında bir Cüce ile hiç tanışmamıştı.
Bu yüzden zihni şu anda karmaşık bir durum içindeydi.
Cüceler, bir şeyler inşa etmeleriyle tanınan bir ırktı.
Bu karmaşık durumun nedeni Cale’in ağzından dökülmeye başladı.
“Fazlası var.”
“Affedersiniz?”
Gashan sordu ama Cale sonunda zihninin temizlendiğini hissetti.
Wyvern Şövalyeleri Tugayı. Onlarca gemi.
Bu karışıma cüceler eklenirse, kuzeyin gökyüzü ve deniz yoluyla istilasının şekli büyük ölçüde değişecekti.
Daha fazlası vardı.
Cale, başka bir şey olduğundan emindi.
Böyle düşünmekten başka çaresi yoktu.
Çünkü Paerun Krallığının Koruyucu Şövalye hanesi hakkındaki gerçeği biliyordu.
Tanrının Gözyaşları Gölü hakkındaki gerçeği biliyordu. Paerun Krallığı, akan nehirden hoşlanmamıştı ve orayı tekeline almak için göle çevirmişti.
‘Paerun Krallığı adil ve açık bir krallık değil.’
Cale konuşmak için ağzını açtı.
“Hemen dönüyoruz.”
“Evet Cale-nim. Anladım.”
Choi Han gelişigüzel cevap verdi. Choi Han, odadaki en sakin kişiydi. Ancak Choi Han’ın kaşı, Cale’in sonraki sözleriyle seğirdi.
“Lock, düşündün mü?”
‘Lock? Düşündün mü, mü?
Choi Han, bilmediği bir şey duyduktan sonra Lock’a baktı. Genç çocuk, odadaki en kararsız kişi gibi görünüyordu. Lock, başını indirmeden önce kendisine odaklanan bakışlara karşı irkildi.
Lock, Cale’in ne demek istediğini hemen anlamıştı.
Dün diğerleri uçurumdan atladığında yorum yapmıştı.
‘Ben dönene kadar Ölüm Vadisini koruyacak birine ihtiyacım var.’
Bu aptal Ölüm Vadisinden korkmuyordu.
Başkalarını korumak için güçlenmişti ve hala da güçleniyordu.
Ancak, yalnız kalmak istemiyordu.
Hiç yalnız kalmamış olan Lock için cesaretinin kaynağı olacak birine ihtiyacı vardı. Ailesi veya kardeşleri gibi biri.
Lock düşünmeye başlarken başını aşağıda tuttu.
‘Sizinle geri dönmek istiyorum.’
Yalnız kalmak istemiyordu ama bu sözler ağzından kolay kolay çıkmıyordu.
Ne oluyordu?
O anda oldu.
“Çıkar ağzındaki baklayı.”
“Affedersiniz?”
Lock başını kaldırdı.
Bu cümleyi daha önce duymuştu.
İlk çılgın mod dönüşümünden sonra Cale’e teşekkür etmeye ve ondan küçük kardeşlerine bakmasını istemeye gitmişti. Cale, sinirli bir şekilde, o kıpırdanıp konuşamazken bunu ona söylemişti.
‘Çıkar ağzındaki baklayı.’
Sonra başka bir şey daha söylemişti.
Şimdi tam olarak söylediği şeyle aynıydı.
“Evet. Biriyle sohbet ederken bu şekilde göz teması kurman gerekiyor. Unuttun mu?”
‘Unuttun mu?’
Bu sözler Lock’a çok gürültülü geldi.
O zamanlar Cale’e cevap verirken kekelemişti.
‘Ben, ben ağabeyim.’
‘Küçük kardeşlerime bakmam gerekiyor.’
‘Ve ben bir yeğen ve bir erkek kardeştim.’
‘İşte bu yüzden intikam almam gerekiyor.’
Cale bu yorumlara yanıt vermişti.
‘Sen bir Kurtsun.’
Kurt.
Bu kelime Lock’un aklına takıldı.
“Cale-nim.”
Choi Han konuşmaya dâhil olmaya çalıştı. Lock onun için küçük bir erkek kardeş gibiydi.
“Ne var?”
“Lock’a ne sorduğunuzu söyler misiniz lütfen?”
“Ondan ben dönene kadar Ölüm Vadisini gözetlemesini ve korumasını istedim.”
“…Tek başına mı?”
“Breck Krallığı’nın bazı büyücüleri, acil durum teması için burada kalacak. Ama evet, grubumuzdan burada kalan tek kişi o olacak.”
Choi Han, cevap verirken dönüp ona bakmayan Cale ile sessiz Lock arasında bir ileri bir geri baktı. Choi Han biraz tereddüt ettikten sonra konuşmaya başladı.
“Yalnızlığı çok olan bir çocuk.”
Lock genç yaşta travma yaşamıştı.
Ailesi, komşuları ve tüm köyü gözünün önünde katledilmişti.
Böyle bir çocuk nihayet rahatlamaya başlamıştı. Güçlenmesi gerekiyordu ama Choi Han, Lock’un kalbinin boşalmasını istemiyordu.
Lock’un da onunla aynı yoldan gitmesini istemiyordu.
Choi Han, kalbinin bu boşluğu hissettiğini biliyordu. Bu yüzden kalbini ıslatan her damla su önemliydi. Choi Han, Lock’un kendisi gibi yalnız kalmasını istemiyordu.
Cale o anda Choi Han’a baktı.
“Lock yalnız mı?”
“…Affedersiniz?”
Cale, Lock’a döndü ve on beş yaşındaki Kurt genciyle konuşmaya başladı.
“Aile üyelerin var. Ayrıca dönecek bir evin ve yeni bir memleketin var. Yalnız mısın?”
Kurt kabilesi aileye çok önem verirdi.
Ancak, bir Kurtun bir şeyi anlaması gerekiyordu.
Kim olduğunu bilmesi gerekiyordu.
Kurt Kral, kendi varlığından haberdar olan biri olmalıydı.
“Lock, yalnız mısın?”
Lock bu sözleri farklı duydu.
‘Hala korkuyor musun? Huzurlu bir ortamda rahatlamak mı istiyorsun? Güçlenmek istediğini söyledin, peki neden hala bu kadar çekingen ve kararsızsın?’
Lock, Cale’in gözlerinin içine baktı.
“Burada kalacağım.”
Lock, Cale’in bugün ilk kez nazikçe gülümsediğini gördü.
“Büyüdün.”
Lock geri bir şey söyleyemedi.
Ancak.
“Sana güveniyorum.”
Kendisine güvendiğini söyleyen Cale’e eğildi. Başını tekrar kaldırdığında eski ve kanlı bir deri defteri fark etti.
“Kurt Kralın son günlüğü.”
‘…Kurt Kral?’
Lock kalbinin çılgınca attığını hissetti.
Mavi Kurt kabilesinin şefi olan amcası, Kurt Kral seviyesine ulaşmadan ölmüştü. Bu amcasını düşünmesine neden olmuştu.
Aynı zamanda kafası karışmıştı.
‘Bunu bana neden veriyor?’
Ancak Cale’in sesi sihirli gibiydi, daha soruyu sormadan yanıtladı.
“Sana güveneceğim.”
Basit bir yorum. Ancak bu basit yorum, günlüğü kabul ederken Lock’u şaşkına çevirdi. Ellerinde eski deriyi hissedebiliyordu.
Lock daha sonra günlüğü kollarında sıkıca tuttu.
Cale, grubun geri kalanına emri vermeden önce Lock’un bunu yapmasını izledi.
“Hadi geri dönelim.”
Roan Krallığına geri dönmeleri gerekiyordu.
* * *
Roan Krallığına en yakın olan ve Kuzeydoğu bölgesinin başlangıcı olan bölge.
Wheelsman bölgesi.
Kont Wheelsman’ın oğlu Eric Wheelsman, garip bir gülümsemeyle ziyafet salonunda yürüdü.
Kuzeydoğu bölgesinin soylularının, arkasında sohbet ettiğini duyabiliyordu.
“Henituse hanesi olsalar bile, bu olağanüstü durumda gelip gitmemizi gerçekten söyleyebilirler mi?”
“Katılıyorum. Üstelik bizi çağıran Kont değil, genç efendi Cale. Unvansız bir çocuk bizi çağırıyor. Aman tanrım!”
Roan Krallığının Kuzeydoğu bölgesinde sorumlu bir Dük veya Marki yoktu. Bu yüzden güç için savaşan birkaç grup vardı.
Eric Wheelsman’ın ailesi gibi grup olarak Kuzeydoğu bölgesine odaklanmış soylular vardı. Grubu, genç leydi Amiru ve genç efendi Gilbert ile Kuzeydoğu kıyılarını içeriyordu.
Diğer gruplar güneydoğu bölgesinde, kuzeybatı bölgesinde, güneybatı bölgesinde veya orta bölgede bir Dük veya Markiyi takip etmeyi seçmiştiler.
“Ayrıca veliaht prensin neden bu konuda hiçbir şey söylemediğini de bilmiyorum.”
“Kabul ediyorum. Gemiyle gelirlerse kuzeydoğu bölgesinden geçecekler. Gökyüzünden geçecek değiller herhalde. ”
Güneydoğu bölgesi ve orta bölgeye bağlı gruplar en gürültülü olanlardı.
Barış zamanlarında ne baron ne de vikont bir Kont hakkında böyle bir şey söylemeye cesaret edemezdi. Ancak, bu olağanüstü durumda, Dük veya Markinin desteğine güvenerek çılgına dönüyorlardı.
Kendi grupları için kuzeydoğu bölgesinin kontrolünü ele geçirmeye çalışıyorlardı.
Eric, böyle bir tepkiyi zaten beklediği için bunu boş verdi. Aslında, güneybatı bölgesi ve kuzeybatı bölgesi gruplarının böyle sessiz olması garipti.
‘Bu garip.’
Kuzeybatı bölgesinin Stan hanesi artık en büyük oğlu Taylor Stan tarafından yönetiliyordu.
Güneybatı bölgesinin Gyerre hanesi artık genç usta Antonio tarafından yönetiliyordu.
Bu iki haneyi takip eden soylular susmuştu ve yüzlerinde ciddi ifadeler vardı. Aslında biraz korkmuş gibiydiler.
‘Ne oluyor?’
Garipti ama Eric henüz genç bir usta olduğu için ziyafet salonunu çabucak terk etti. Kapıyı kapatırken asillerden birinin şikâyetini duydu.
“Böyle bir zamanda kendi istediği gibi davranabileceğini düşünüyor çünkü onu Gümüş Kalkanlı Genç Efendi diye övmeye devam ediyoruz.”
Bu, Cale hakkında bir şikâyetti.
Eric kapıyı kapattı ve kaşlarını çatmaya başladı.
‘Böyle ne olacak?’
Kont Deruth Henituse, Kuzeydoğu bölgesinin soylularını bir araya getirmişti.
‘Merkezi belirleyelim.’
Soylular bu sözlere yanıt vermişti.
Savaş. Bu kelime aynı zamanda yeni bir gücün devreye girmesi için bir fırsat olduğu anlamına geliyordu.
Ancak tüm soyluları toplayan Kont, Cale’i göndermişti. Eric bunu duyunca uyuyamamıştı. Artık çöp gibi görünmese de Cale, onu hala endişelendiren biriydi.
Bu yüzden her gün bir mesaj göndermişti ama cevap alamamıştı.
Eric sonunda girişte duran Henituse hane halkına sormaya karar verdi.
“Yardımcı Yüzbaşı Hilsman, genç efendi Cale ne zaman gelecek?”
“Emin değilim genç efendi-nim.”
Yardımcı Yüzbaşının sakin yanıtı Eric’in başını ağrıttı. Deniz üssünden sorumlu genç leydi Amiru’yu düşündü.
‘Genç efendi Eric, genç efendi Cale için endişelenmenize gerek yok. Dürüst olmak gerekirse, ne yapacağını dört gözle bekliyorum.’
Sanki savaşı dört gözle bekliyormuş gibi bakışları keskindi.
“Haaaa, gerçekten.”
Eric saçlarını karıştırdı ve endişesini gizleyemedi.
“Cale, seni serseri, sadece ne ……?”
“Ne olmuş bana?”
Eric irkildi.
Mermere vuran ayakkabıların sesini duydu. Eric arkasını döndü.
Cale’in girişten ona doğru yavaşça yürüdüğünü görebiliyordu.
Genelde sakin ve rahat olan halindeydi.
Bu yavaş yürüme temposu Cale’e herkesten daha çok uyuyordu.
Cale, savaş hakkında endişelenirken ona her gün bir mektup gönderen genç efendi Eric’e doğru yürüdü.
“Seni sonra göreceğim.”
Eric onun sözlerini duyduktan sonra Cale’in arkasına bakmak için döndü.
O değişmişti.
Nasıl olduğunu söyleyemese de, bir şeylerin değiştiğini hissedebiliyordu.
Bu yüzden kolay kolay cevap veremiyordu.
Elbette Cale, genç efendi Eric’in endişeli sesini duymaya gerek kalmadığı için mutluydu. Cale, ziyafet salonunun girişinin kolunu bizzat tuttu. Büyük bir kapıydı.
Kapının önündeki şövalye telaşla yanına yaklaştı ve konuşmaya başladı.
“Genç efendi-nim, ben yaparım.”
“Gerek yok. Kendim yapacağım.”
Cale kapıyı itti.
Gıccccccccccccrrr- bam!
Gürültü tüm ziyafet salonunda yankılandı.
Cale o gürültünün içinden geçerek koridora çıktı.
Şu anda mermer zeminde yürüyen tek kişi oydu. Kuzeydoğu bölgesinin soylularının tüm bakışları Cale’e odaklanmıştı.
Cale, masalarda oturan bu soylulara yukarıdan bakıyordu.