31 Ağustos 1916'da, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz ordusunda görev yapan bir Amerikan askeri olan Harry Butters, Fransa'nın Guillemont kasabasını güvence altına almak için savaşırken Somme Savaşı sırasında bir Alman mermisi tarafından öldürüldü.
Tanınmış bir San Francisco sanayicisinin oğlu olan Butters, kısmen İngiltere'de büyüdü ve orada Old Windsor'daki bir Cizvit akademisi olan Beaumont Koleji'nde eğitim gördü. Daha sonra Exeter, New Hampshire'daki Phillips Exeter Academy'ye katıldı ve 1906'da babasının ölümü üzerine babasının servetini devralmadan ve Standard Oil için kısa bir süre çalıştığı ve kendi çiftliğini satın aldığı California'ya geri dönmeden önce. 1914 yazında Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Butters Müttefik davasına katıldı ve İngiliz ordusuna katılmaya karar verdi. İngiltere'deki eski okul bağlantıları sayesinde, Nisan 1915'te Kraliyet Topçu 24. Tümen, 107. Loos Savaşı o ay sonra.
DAHA FAZLA OKUYUN: Somme Savaşı Neden Bu Kadar Ölümcül Oldu?
Butters, “Kendimi, büyük müttefik ordularında doğru, medeni ve insani olduğuna inandığım herkes için, değer verdiğimiz tüm hakların ve sahip olduğumuz özgürlüğün varlığını tehdit eden kötü bir güce karşı savaşan milyonlarca asker arasında bir asker olarak buluyorum” diye yazdı. 5 Ekim 1915'te evinde, Loos'taki savaş alanındaki deneyimlerini anlatıyor. “Size göre, tüm bunlar benim için tamamen gereksizmiş gibi görünebilir, bu sadece ya hiçbir şey için en büyük fedakarlık anlamına gelebilir ya da en iyi ihtimalle hayatımın en iyi yıllarından bazılarını boşa harcamak anlamına gelebilir; ama size söylüyorum ki, sadece bu girişime hayatımı adamaya istekli değilim (çünkü bu, seni düşündüğüm zamanlar dışında nispeten kolaydır), ama buna kesinlikle inanıyorum - eğer bunu seninle faydalı bir ömür geçirmek için yaşarsam - Kendi ruhum için bu kadar onurlu bir ilerleme elde etme veya dünyanın ilerlemesi için bu kadar çok şey yapma fırsatına asla sahip olamayacağımı, çünkü her gün buradayım… Kendimden daha az düşünüyorum, daha az yükseklik düşünüyorum. kişisel başarımın ve her birimizin yaşama hakkı için ödemesi gereken ve sadece onun sayesinde ilerleyebileceğimiz daha fazla hizmetin peşinden tırmanmaya can atıyordum.”
Butters, Nisan 1916'da Winston Churchill ile tanıştığında Belçika'nın Ploegsteert köyü yakınlarında ön saflardaydı; Churchill, önceki yıl Gelibolu Yarımadası'ndaki Müttefiklerin feci operasyonlarının ardından İngiliz Amiralliği'nden ayrıldıktan sonra Batı Cephesinde bir tabur komutanı olarak görev yapıyordu. İngiltere'ye gönüllü hizmet eden genç Amerikalıdan etkilendim - "Onlara sadece yalan söyledim ve İngiliz doğumlu olduğumu söyledim" dedi Butters, Churchill'e Kraliyet Topçusu'ndaki görevini açıklarken - Churchill, Butters'ı sığınağında onunla yemek yemeye davet etti. iki adam 11 Nisan akşamı şampanya yiyip içtiler. Kabuk şoku (yeni teşhis edilen psikolojik savaş travması) geçirdikten sonra, Butters Haziran ayında izne gönderildi. Churchill, daha sonra Londra'ya geri döndü, Butters'ı hizmete dönmeden önce acele etmesine rağmen, Müttefiklerin destansı Somme Savaşı'nı başlatmasından bir gün sonra 2 Temmuz'da Batı Cephesine geri döndü.
31 Ağustos 1916'da Butters ve birliği Somme'da Guillemont'un dışındaki Trones Ormanı'na ateş ederken, silahı büyük bir baraj sırasında doğrudan Alman isabeti aldı; o ve pilinin tüm üyeleri öldürüldü. Muhterem A. Caseby, Butters'ın ölümünü anlatırken, “O gün yaklaşık 800 metre karelik bir alana yaklaşık 100.000 mermi düştüğünü söylediğimde abartmıyorum” diye yazdı. Butters, Fransa'nın Albert kentinin güneyindeki küçük bir köy olan Meulte'deki Commonwealth Graves Commission Mezarlığı'na gömüldü. Ağustos ayının sonlarında bir İngiliz papazına yaptığı bir talep doğrultusunda mezar taşında basitçe “Bir Amerikan Vatandaşı” yazıyor.
Churchill, Butters'a bir anıt yazdı. Londra Gözlemcisi: “Ön cephede Loos savaşı da dahil olmak üzere pek çok hizmet görmüştü ve son Haziran ayına kadar bir buket mermi gözlem noktasını yok edip sersemletene kadar yara almadan geçti. Ölmeden önce sadece bir hafta dinlenmeye ikna edilebilirdi. sürekli ölüm tehditlerini her zamanki gibi küçümseyen cephedeydi. Ve böylece, oldukça basit bir şekilde kaderiyle karşılaştı. Tanıdığım en parlak, en neşeli çocuklardan biriydi ve her zaman karmaşanın yaşamı ve ruhuydu. .Tamamen kendi isteğiyle başka bir ülkenin yardımına koşmasının asaletini anlıyor ve onun ne kadar büyük bir yüreğe sahip olduğunu anlıyoruz.”
Meuse-Argonne Taarruzu
Meuse-Argonne Taarruzu, I. Dünya Savaşı'nın son Müttefik taarruzunun bir parçasıydı. Savaşa son veren saldırılardan biriydi ve Mütareke'nin imzalandığı 26 Eylül - 11 Kasım 1918 tarihleri arasında yapıldı.
Meuse-Argonne Taarruzu, Amerikan Seferi Kuvvetleri'nin (AEF) I. Dünya Savaşı'ndaki en büyük operasyonlarıydı ve bir milyondan fazla Amerikan askeri katıldı. Aynı zamanda Amerikan tarihinin en kanlı harekatıydı ve 26.000'den fazla askerin (KIA) harekâtta öldürülmesine ve 120.000'in üzerinde toplam zayiata yol açtı. Gerçekten de, Romagne'deki Amerikan askeri mezarlığındaki mezarların sayısı, Normandiya'daki Omaha Plajı'nda daha yaygın olarak bilinen sitedekilerden çok daha fazladır.
Meuse-Argonne Taarruzu ve çevresindeki olaylarla ilgili Ulusal Arşivlerin (NARA) kaynakları kapsamlıdır. Arşivlerin birkaç birimi, çeşitli ortamlarda ilgili kayıtları tutar. Bu sayfa, bu kayıtların çoğunu tanımlar ve Ulusal Arşivler Kataloğu'nda açıklanan kayıtlar da dahil olmak üzere erişim bilgileri sağlar.
Somme Savaşı: 104 yılı anmak için yedi alıntı ve şiir!
Somme Muharebesi 1 Temmuz 1916'da başladı ve Fransız ve İngiliz müttefik kuvvetleri arasında Batı Cephesinde Almanlara karşı zafer elde etmek için ortak bir operasyondu.
Savaşta üç milyondan fazla adam savaştı ve bir milyon adam yaralandı veya öldü, bu da onu yalnızca Birinci Dünya Savaşı'nın değil, insanlık tarihinin en kanlı savaşı haline getirdi. Fransa'da Somme Nehri'nin iki yakasında yer aldığı için bu isimle anılmıştır.
İşte ünlü savaşın başlangıcını anmanıza yardımcı olacak yedi ünlü alıntı ve şiir.
Robert Laurence Binyon'dan 'Düşenler İçin' şiiri
Belki de insanlar tarafından Somme Savaşı'nı hatırlarken sıklıkla alıntılanan en ünlü şiir 'Düşenler İçin'dir, ancak çoğu insan bunu sadece ünlü dizeyle hatırlar: 'Güneş batarken'.
Ünlü ayet şöyledir:
Bizler yaşlandıkça onlar da yaşlanmayacaklar:
Yaş onları yormaz, yıllar da mahkûm etmez.
Güneş batarken ve sabah
Onları hatırlayacağız.
Bir Alman Askerinden Alıntı
Bu alıntı, Somme Savaşı sırasında isimsiz bir Alman Askerinden geliyor:
"Somme savaşının trajedisi, en iyi askerlerin, en yürekli adamların kaybedilmesiydi, sayıları değiştirilemezdi, manevi değerleri asla olamazdı."
Bu gün, Somme Muharebesi'nin ilk gününde 20.000 İngiliz askeri öldürüldü ve 57.500 kişi yaralandı.
Bizi zorbalıktan korumak için yaptıkları fedakarlığı asla unutma pic.twitter.com/CYUpwaQyPK- Nick Donnelly (@ProtecttheFaith) 1 Temmuz 2020
Ivor Gurney'nin 'Somme Üzerine' şiiri
Bir diğer ünlü Somme şiiri, savaş boyunca yüzlerce şiir ve şarkı yazmış olduğu bilinen başarılı bir müzisyen, besteci ve şair olan Ivor Gurney'nin 'On Somme'sidir.
Birçok kişi onun ünlü şiirini şöyle yazardı:
Aniden durgun havada patladı gümbürtü
Ve gümbürtü ve soğuk korku beni ele geçirdi,
Oradaki gri yamaçlarda, Kışın somurtkan düşüncelere daldığı yerde
Çirkin düşüşün yüksekliği ve derinliği arasında asılı kaldı
Alıntı yapan MS Gristwood
A.D. Gristwood, 1927'de yayınlanan ve The Somme'a dayanan ünlü 'The Coward' romanını yazan bir yazardır.
"Dünya çılgına dönmeden önce, Somme, geniş ve dolambaçlı bir vadiden kuzeye doğru İngiliz Kanalı'na doğru akan sakin bir Picardy nehriydi. Basit güzellikteki bir ülkeyi suladı. . . Ardından salgın geldi.”
OTD: 102 yıl önce Somme savaşı başladı. Tahminen 1 milyon kişi öldü veya yaralandı.
Yalnızca İngiliz Ordusu, 1. gün çatışmada öldürülen 19.240 da dahil olmak üzere 57.470 kayıp verdi. pic.twitter.com/2Lv6BgTea5— Ian S (@iannlou) 1 Temmuz 2020
A.P. Herbert'ten alıntı
Alan Patrick Herbert, İngiliz mizahçı, romancı, oyun yazarı ve hukuk reformu aktivisti ve Oxford Üniversitesi Bağımsız Parlamento Üyesiydi. Ünlü dedi ki:
"Her İngiliz'in kafasında Somme'nin bir resmi vardır ve onu büyütmeye çalışmayacağım."
Alan Seeger'in 'Ölümle randevum var' şiiri
Alan Seeger, 1914'te Fransız Yabancı Lejyonu için savaşmaya gönüllü olan ve Somme Savaşı'nda ölen Amerikalı bir şairdir.
İlk ayet şu şekildedir:
Ölümle randevum var
Bazı tartışmalı barikatlarda,
Bahar hışırtılı bir gölgeyle geri geldiğinde
Ve elma çiçekleri havayı dolduruyor
Fransız birlikleri, Temmuz 1916'da Somme'de cepheye ilerliyor. #WW1 #rememberthefrenchtoo pic.twitter.com/DHDfWFGLVm— Jesse Alexander (@jesse_history) 1 Temmuz 2020
Harry Leedham'dan alıntı
“Her şey bitmiş gibiydi, başlangıçtan neredeyse 20 dakika sonra. Bu güçlü bir noktaydı ve hala öyleydi, takviyelerle bile, o iğrenç makineli tüfekler hala hareket halindeyken umutsuz olurdu. Arkada nereden başladığımızı görebiliyorduk, öndeki Jerry hatları hafifçe yükselen bir zemindeydi.”
Daha sonra devam ediyor: “Dörtgen'in şeklini, kıyının arkasında ezilmiş bir elmas gibi görebiliyorduk. Geçerken duyduğumuz kahrolası gevezeliğe bakılırsa, her noktada gizli bir makineli tüfek. Yeterince sessiz kaldılar, tüm hasarı çoktan vermişlerdi, şimdi konumlarını kaybetmediler ve Jerry'leri garip atış yapmak için hatta bıraktılar."
Amerikalı asker Harry Butters, Somme Savaşı'nda öldürüldü - 31 Ağustos 1916 - HISTORY.comTSgt Joe C.
1916'da bugün, Birinci Dünya Savaşı sırasında İngiliz ordusunda görev yapan bir Amerikan askeri olan Harry Butters, Fransa'nın Guillemont kasabasını güvence altına almak için savaşırken Somme Savaşı sırasında bir Alman mermisi tarafından öldürüldü.
Önde gelen bir San Francisco sanayicisinin oğlu olan Butters, kısmen İngiltere'de büyüdü ve orada Old Windsor'daki bir Cizvit akademisi olan Beaumont Koleji'nde eğitim gördü. Daha sonra Exeter, New Hampshire'daki Phillips Exeter Academy'ye katıldı ve 1906'da babasının ölümü üzerine babasının servetini devralmadan ve Standard Oil için kısa bir süre çalıştığı ve kendi çiftliğini satın aldığı California'ya geri dönmeden önce. 1914 yazında Birinci Dünya Savaşı patlak verdiğinde, Butters Müttefik davasına katıldı ve İngiliz ordusuna katılmaya karar verdi. İngiltere'deki eski okul bağlantıları sayesinde, Nisan 1915'te Kraliyet Topçu 24. Tümen, 107. Loos Savaşı o ay sonra.
Butters, “Kendimi, büyük müttefik ordularında doğru, medeni ve insani olduğuna inandığım herkes için, değer verdiğimiz tüm hakların ve sahip olduğumuz özgürlüğün varlığını tehdit eden kötü bir güce karşı savaşan milyonlarca asker arasında bir asker olarak buluyorum” diye yazdı. 5 Ekim 1915'te evinde, Loos'taki savaş alanındaki deneyimlerini anlatıyor. "Size, benim için tüm bunlar gereksizmiş gibi görünebilir, bu yalnızca ya hiçbir şey için en büyük fedakarlık anlamına gelebilir ya da en iyi ihtimalle hayatımın en iyi yıllarından bazılarını boşa harcamak anlamına gelebilir, ancak size şunu söylemeliyim ki sadece buna istekli değilim. hayatımı bu girişime adadım (çünkü bu, seni düşündüğüm zamanlar hariç, nispeten kolay), ama kesinlikle inanıyorum ki -eğer bunu seninle faydalı bir ömür geçirmek için yaşarsam- asla bu kadar çok şey kazanma fırsatım olmayacak. kendi ruhum için onurlu bir ilerleme ya da dünyanın ilerlemesi için çok şey yapmak, çünkü her gün buradayım… Kendimden daha az düşünüyorum, tırmanmayı arzuladığım kişisel başarı zirvelerinden daha azını ve daha fazlasını düşünüyorum. her birimizin yaşama hakkı için ödemesi gereken ve sadece onun sayesinde ilerleyebileceğimiz hizmet.”
Butters, Nisan 1916'da Winston Churchill ile tanıştığında Belçika'nın Ploegsteert köyü yakınlarında ön saflardaydı. yıl. İngiltere'ye hizmet eden gönüllü genç Amerikalıdan etkilenmiş olan Butters, Churchill'e Kraliyet Topçusu'ndaki görevini açıklarken, "Onlara sadece yalan söyledim ve Britanya doğumlu olduğumu söyledim" dedi. iki adam 11 Nisan akşamı şampanya yiyip içtiler. Bomba şoku – yeni teşhis edilen psikolojik savaş travması – Butters, Haziran ayında izne gönderildi. Churchill, daha sonra Londra'ya geri döndü, Butters'ı hizmete dönmeden önce acele etmesine rağmen, Müttefiklerin destansı Somme Savaşı'nı başlatmasından bir gün sonra 2 Temmuz'da Batı Cephesine geri döndü.
31 Ağustos 1916'da, Butters ve birliği, Guillemont'un dışındaki Trones Woods'a ateş ederek Somme'deydiler, silahı büyük bir baraj sırasında doğrudan bir Alman isabeti aldığında, kendisi ve bataryasının tüm üyeleri öldürüldü. Muhterem A. Caseby, Butters'ın ölümünü anlatırken, “O gün yaklaşık 800 metre karelik bir alana yaklaşık 100.000 mermi düştüğünü söylediğimde abartmıyorum” diye yazdı. Butters, Fransa'nın Albert kentinin güneyindeki küçük bir köy olan Meulte'deki Commonwealth Graves Commission Mezarlığı'na gömüldü. Ağustos ayının sonlarında bir İngiliz papazına yaptığı bir talep doğrultusunda mezar taşında sadece “Bir Amerikan Vatandaşı” yazıyor.
İçindekiler
Meuse saldırısının lojistik başlangıcı, Saint-Mihiel Muharebesi'nden sonra Amerikan birliklerini cepheye taşımayı başaran o zamanki ABD Albay George Marshall tarafından planlandı (Saint-Mihiel, Meuse nehri üzerindeki bir kasabadır, Meuse Nehri üzerindeki en önemli su engelidir). Batı Cephesi). [7] Eylül/Ekim Müttefiklerin Cephe hattı boyunca gerçekleştirdiği ilerlemeler (kuzey, merkez ve doğu) – Argonne Ormanı Muharebesi de dahil – şimdi genellikle Büyük Taarruz (ayrıca Batı Cephesi'ndeki Müttefikler tarafından Yüz Gün Taarruzu olarak bilinir). Meuse-Argonne saldırısı aynı zamanda Fransa'dan gelen birlikleri de içeriyordu; Fransa, İngiltere ve onun egemenliği ve emperyal orduları (esas olarak Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda) ve Belçika da dahil olmak üzere Müttefiklerin geri kalanı daha Kuzey-Batı'daki büyük savaşlara katkıda bulundu. Hindenburg hattı da dahil olmak üzere batı cephesinin sektörleri.
Kendileri için iyi başlayan ancak Fransız ordusunun önünde ve Amiens'te İngiliz imparatorluk kuvvetlerine karşı Reims felaketiyle sonuçlanan 1918 ana Alman taarruzunun ardından, Fransız ve İngiliz orduları "Büyük Taarruz" veya "100 günlük taarruz"u başlattılar. etkinliği hızla azalan bir Alman ordusunu sistematik olarak geri püskürttü. Cephenin kuzeybatı kesimlerindeki İngiliz, Fransız ve Belçikalı ilerlemeleri ile birlikte Argonne ormanı çevresindeki Fransız-Amerikan ilerlemelerinin de doğrudan 11 Kasım 1918 Ateşkes Antlaşması'na yol açtığına inanılıyor.
26 Eylül'de Amerikalılar kuzeye, Sedan'a doğru saldırıya başladılar. Ertesi gün, İngiliz ve Belçika birlikleri Ghent'e (Belçika) doğru sürdü. İngiliz ve Fransız orduları, 28 Eylül'de kuzey Fransa'ya saldırdı. Taze ve hevesli ancak büyük ölçüde denenmemiş ve deneyimsiz ABD birlikleri tarafından desteklenen genel taarruz ölçeği, Müttefikler arasında yenilenen canlılığın sinyalini verdi ve Almanların zafer umutlarını keskin bir şekilde azalttı.
Meuse-Argonne savaşı, Birinci Dünya Savaşı'nda ABD Ordusu tarafından birliklerin en büyük cephe taahhüdü ve aynı zamanda en ölümcülüydü. Komuta, bazı ABD birliklerinin (örneğin, 92. Tümen ve 93. Tümen'in Buffalo Askerleri) bağlı olduğu ve Fransız komutası altında görev yaptığı (örneğin, ikinci aşamada XVII Kolordu) ile koordine edildi.
Karşıt güçler
Amerikan kuvvetleri başlangıçta General John J. Pershing tarafından 16 Ekim'e kadar ve daha sonra Korgeneral Hunter Liggett tarafından komuta edilen ABD Birinci Ordusunun 15 tümeninden oluşuyordu. [8] Lojistik, o zamanki Albay George C. Marshall tarafından planlandı ve yönetildi. Onların yanındaki Fransız kuvvetleri, Dördüncü Ordu (Henri Gouraud altında) ve Beşinci Ordu (Henri Mathias Berthelot altında) dahil olmak üzere 31 bölümden oluşuyordu. [9] AEF'nin ABD tümenleri, vardıklarında diğer Müttefiklerin savaştan yıpranmış tümenlerinin iki katı büyüklüğündeydi, ancak Fransız-İngiliz-Alman tümen başına dokuz taburla karşılaştırıldığında tümen başına 12 tabur büyüktü. Diğer Müttefik birlikleri, Büyük Taarruz'dan önce kısmen ikmal edilmişti, bu nedenle hem ABD'nin hem de Fransızların birliklere katkısı önemliydi. Ağır teçhizatın tamamı (tanklar, topçular ve uçaklar) Müttefikler tarafından (çoğunlukla Fransız Ordusu tarafından) sağlandı. Yalnızca Meuse-Argonne cephesi için bu, 2.780 topçu parçasını, 380 tankı ve 840 uçağı temsil ediyordu.
Zırhlı destekle ilgili olarak, 35. Tümen, 127 Amerikan mürettebatlı Renault FT hafif tankı ve 28 Fransız mürettebatlı Schneider orta tankı ile 1. Tank Tugayı (George S. Patton komutasında) tarafından tamamlandı. 250 Fransız mürettebatlı tanka sahip 3d ABD Tank tugayı da V Kolordusu'nu desteklemekle ilgilendi. 37. ve 79. Tümen, bir Fransız tank alayı (Renault FT hafif tank) ve 2 grup orta tank (St-Chamond) ile güçlendirildi. 91. Tümen eşdeğer bir kuvvetle (1 hafif tank alayı ve 2 grup orta tank) güçlendirildi.
Savaş ilerledikçe, hem Amerikalılar hem de Fransızlar takviye getirdi. Sonunda, iki tam saha ordusunu temsil eden 22 Amerikan bölümü savaşa bir kerede veya başka bir zamanda katıldı. [10] Katılan diğer Fransız kuvvetleri arasında, Eylül 1918'de Saint-Mihiel Muharebesi'nde AEF ile birlikte savaşan Henri Claudel komutasındaki 2. Kolordu da vardı.
Muhalif güçler tamamen Almandı. Savaşın bu döneminde, Alman tümenleri başlangıçtaki güçlerinin yalnızca yüzde 50'sini veya daha azını sağladı. Saldırının ilk aşamasında ABD 79. Tümeni'ne karşı çıkan 117. Tümen'in saflarında yalnızca 3.300 kişi vardı. Moral Alman birimleri arasında değişiyordu. Örneğin, Doğu cephesinde görev yapan tümenlerin morali yüksekken, Batı cephesinde görev yapan tümenlerin morali zayıftı. Direniş, General Georg von der Marwitz'in komutasındaki Gallwitz Grubu'nun Beşinci Ordusu'ndan yaklaşık 200.000-450.000 Alman askerine ulaştı. Amerikalılar, herhangi bir zamanda çok daha az sayıda olsa da, genel olarak 44 Alman tümeninin bazı bölümlerine karşı olduklarını tahmin ediyorlardı.
Amaç Düzenleme
Müttefiklerin hedefi, Fransa ve Flandre'deki Alman Ordusunu destekleyen demiryolu ağını kıracak olan Sedan'daki demiryolu merkezini ele geçirmekti.
Birinci aşama (26 Eylül – 4 Ekim 1918)
"H saatinden önceki üç saat boyunca, Müttefikler [Amerikan] İç Savaşı'nın dört yılı boyunca her iki tarafın da ateş etmeyi başardığından daha fazla mühimmat harcadı. Maliyet daha sonra 180 milyon dolar veya dakika başına 1 milyon dolar olarak hesaplandı." [11] Amerikan saldırısı 26 Eylül saat 05:30'da karışık sonuçlarla başladı. V ve III Kolordu hedeflerinin çoğunu karşıladı, ancak 79. Tümen Montfaucon'u ele geçirmeyi başaramadı, 28. "Keystone" Tümeni'nin saldırısı, zorlu Alman direnişi nedeniyle neredeyse durma noktasına geldi ve 91. "Vahşi Batı" Tümeni tahliye etmek zorunda kaldı. Épinonville köyü, 8 km (5,0 mil) ilerlemiş olsa da. Deneyimsiz 37. "Buckeye" Tümeni Montfaucon d'Argonne'u yakalayamadı.
Ertesi gün, 27 Eylül 1. Ordu'nun çoğu hiçbir kazanım elde edemedi. 79. Tümen sonunda Montfaucon'u ele geçirdi ve 35. "Santa Fe" Bölümü, Baulny, Hill 218 ve Charpentry köyünü ele geçirdi ve bölümü bitişik birimlerin önüne yerleştirdi. 29 Eylül'de, Amerikan saldırısına karşı koymak için fazladan altı Alman tümeni konuşlandırıldı; 5. Muhafızlar ve 52. Tümen, saldırı sırasında yiyecek ve mühimmatı tükenen 35. Tümen'e karşı saldırıya geçti. Almanlar başlangıçta önemli kazanımlar elde etti, ancak 35. Tümen'in 110. Pershing'in sözleriyle, "Artık bir göze çarpanı kıstırmak için bir manevra yapmıyorduk, ancak genel olarak konuşursak, tamamen kararlı bir düşman tarafından yönetilen güçlü, düşman mevzilere karşı doğrudan bir ön saldırıya zorunlu olarak bağlıydık." [12]
Alman karşı saldırısı, Missouri ve Kansas'tan Ulusal Muhafız birliklerinden oluşan, saldırıdan kısa bir süre önce kilit liderlerinin değiştirildiği, kötü yönetilen bir tümen olan 35. Tümen'in çoğunu paramparça etmişti. bölümün kalıntıları daha sonra savaşa yeniden girdi. [13] [14] Komşu Fransız saldırısının bir kısmı, generallerinden biri öldüğünde geçici bir karışıklıkla karşılaştı. Bununla birlikte, özellikle Somme-Py çevresinde Alman hatlarına derinlemesine nüfuz ederek 15 km (9 mil) ilerlemeyi başardı. Somme-Py Savaşı (Fransızca: Bataille de Somme-Py)) ve Reims'in kuzeybatısı ( Saint-Thierry Savaşı (Fransızca: Bataille de Saint-Thierry)). [9] Fransız kuvvetlerinin ilk ilerlemesi, komşu Amerikan birimleri tarafından kazanılan 3 ila 8 km'den (2 ila 5 mil) daha hızlıydı, ancak Fransız birlikleri, daha açık bir arazide savaşıyordu, ki bu daha kolay bir araziydi. hangi saldırı. [3]
İLGİLİ MAKALELER
56 yaşındaki oyuncu, 'Okuduğumda tüylerim diken diken oldu. Sadece gerçekten duygusal hissettim. Son sayfayı okurken ağladım. Ama bizde olduğu için çok gururluyum ve başkalarının da onu görebilmesinden dolayı mutluyum.'
Pte Chambers'ın mezar taşı onun yaşını 19 olarak kaydederken, asker orduya kaydolduğunda sadece 16 ve 36. Ulster Tümeni ile savaşırken öldüğünde 17 yaşındaydı, yerel kadın Hilary Singleton tarafından yapılan özenli bir araştırma ortaya çıkardı.
Avukat nüfus kayıtlarını kontrol etti ve günlük girişlerinin her birinin tarihlerinde Fransa'da neler olup bittiğinin tarihini inceledi.
Pte Chambers ve Glenanne köyünden Somme'de savaşan ve ölen diğer gençlerin hikayesini anlatan bir oyun yazan Bayan Singleton.
"100 yıl önce bir askerin göğüs cebinde tuttuğu bir günlük tutmak gerçekten inanılmaz bir duyguydu" dedi. Mükemmel durumda.'
Eğitimini ve savaş hazırlıklarını detaylandıran Pte Chambers'ın günlüğü, gürültülü top ateşini anlatıyor ve Alman cephesinin İngilizler tarafından 'cehennem salmış gibi' olarak belirli bir bombardımanına işaret ediyor.
Günlüğüne son girişi kısadır, ancak genç asker tarafından bir günün başlangıcında yapılan tek günlük olduğu için özellikle unutulmaz.
Tommy'nin büyük yeğeni Helen McComb, 100 yıllık günlüğü sakladığı kutuyu tutuyor. Soldaki resim, Armagh'daki İrlanda Kraliyet Piyadeleri Müzesi'nde yerel araştırmacı Eric Nesbitt.
ÖZEL THOMAS CHAMBERS'IN SAVAŞ GÜNLÜĞÜNDEN ÖZELLİKLER
3 Nisan'da, Fransa'ya geldikten birkaç gün sonra Pte Chambers, kendisinin ve diğer askerlerin yerleştiği rutini anlattı.
'Revolly (sic) 5.30'u patlattı. Kahvaltı 6.30. Geçit töreni 7.45, ardından akşam yemeğimizi, bazen iki sert kek, bir parça peynir ve çay alarak yaklaşık on iki mil uzaklıktaki eğitim kampına yürüdü. Her akşam 4.30'da üsse döndük ve çok az olan akşam yemeği yedik.'
Genç asker savaşın gürültüsünü ve dramını anlattı ama tepkisinde gerçekçiydi.
22 Nisan'da şunları yazdı: 'Muhafız. Gece saat 9'da topçularımız Alman cephesini bombalamaya başladı ve sanki Cehennem salıverdi. Etrafımda patlayan mermiler ve başladıkları sırada nöbetçi olduğum için şansıma düşen makineli tüfek ateşi. Bir süre gergindim ama kendime geldim.'
Bir hafta sonra 30 Nisan'da Pte Chambers, Rev Hallyhan tarafından yürütülen bir ayine nasıl gittiğini ve top ateşi altında kutsal komünyon aldığını anlattı.
7 Mayıs sabahının erken saatlerinde uzun bir Alman bombardımanı, Pte Chambers'ın Bölüğü Çavuşunu öldürdü.
"Hepimiz sipere adam atıp hızlı ateşe başlamamız gerekiyordu. Mermiler her yöne uçuyordu. O kadar ağırdı ki, konuştuğunu duyamazdın.'
26 Haziran'da, ölümünden birkaç gün önce, Pte Chambers, Alman cephe hattının bir ön bombardımanı hakkında yazdı.
'Çok ağır top ateşi altında iki kez emekli olmak zorunda kaldı. Hepsinin çok dar kaçışları var.'
Eve yazdığı 30 Haziran tarihli son mektubunda Pte Chambers, ailesine 'çok adil' olduğunu söyledi ve 'yakında tekrar yazacağına' söz verdi.
Günlüğüne son girişinde şöyle yazıyor: '1 Temmuz sabah saat 2'de siperler için ayrıldı'.
Yaklaşık 16 sayfalık ve çoğunlukla kurşun kalemle yazılmış kısa günlüğü, İngilizlerin kazanabileceklerini umdukları, ancak büyük bir can kaybıyla sonuçlanan bir savaşın hazırlıkları hakkında bir fikir veriyor.
Basitçe şöyle yazıyor: '1 Temmuz sabah saat 2'de siperler için ayrıldı.'
Araştırmasının bir parçası olarak pasajları yazıya döken Bayan Singleton, "Bunda tamamen benzersiz bir şey var çünkü günün sonunda yazdığı diğer her girişi. Bu giriş, olacakları dört gözle bekliyordu.
'Siperlere gidiyor. Neden böyle yazdı? Sanırım, muhtemelen öldürüleceğini düşündüğü için böyle yazdı. Bu düzeyde bir kavrayışa sahipti.'
Pte Chambers ve yoldaşlarının Alman ateşiyle karşı karşıya kalmak için siperlerinin tepesini aşmalarından önceki haftalarda, adamlar spor yapıyorlardı - Çavuş Joseph Lowry'nin torunu Colin'in söylediği gibi, okumanın özellikle dokunaklı olduğunu söyledi.
Yine Glenanne'den Çavuş Lowry, savaşın ilk gününde omzundan yaralandı, ancak hayatta kalan şanslılardan biriydi.
Torunu, ülkesine işsizliği nedeniyle döndüğünde, Askeri Haç ile ödüllendirilen askerin biraz hayal kırıklığına uğradığını ve çok değerli savaş madalyalarını yakındaki bir göle attığını söyledi.
Pte Chambers'ın günlüğünü okuduktan sonra, büyükbabasının Tommy'nin Haziran başında bir futbol maçında yanında olduğundan bahsettiği 57 yaşındaki Bay Lowry, "O (Tommy) gerçekten sadece bir çocuktu - hepsi öyleydi.
'Gerçekten hepsini eve getiriyor. Bir futbol maçı oynuyorlardı, tüm yoldaşlar ve birkaç gün içinde öldüler. Gerçekten üzücü. Ve topluluk için - bu sadece küçük bir köy - o zaman köyleri için büyük bir kayıp olurdu.'
Günlük, Somme sergisinin bir parçası olarak Armagh'daki Royal Irish Fusiliers Müzesi'nde sergilenecek.
'KEDİLERE VE TAVUKLARA ÖPÜCÜKLER': ÇOCUK ASKERİN MEKTUBU ÇIKIYOR
Kahraman çocuk asker Jack Cornwell tarafından yazılan tek orijinal mektup Londra'da sergilenecek
Yaşı hakkında yalan söyleyen bir asker olan Jack Cornwell'in yazdığı bir mektup, Londra'daki Imperial War Museum'da sergileniyor.
Şimdiye kadar, Cornwell bir savaş zamanı gizemi olarak görülüyordu - ülkesi için hizmet etmek için çaresiz olan 15 yaşındaki bir genç, donanmada hizmet etmek için iki yaş büyük olduğunu söyledi.
Jutland Savaşı'ndaki ölümünden 100 yıl sonra, çocuğun kahramanlık hikayesinin ardındaki ayrıntıyı anlatan bir mektup ortaya çıktı.
Cornwell, gemisi HMS Chester Alman kruvazörleri tarafından saldırıya uğrarken silahıyla kaldığı için ölümünden sonra bir Victoria Cross aldı.
Sunday Times'ın bildirdiğine göre mektup, genç doğu Londralı tarafından yazılmış, hayatta kalan tek orijinal yazışma parçası.
Annesine hitaben yazılmış ve Devonport'taki temel eğitimi sırasında yazılmıştır.
'Lily'ye [kız kardeşine] okula gidemediği için üzgün olduğumu söyle' Ayrıca, gitmek istediği okula gidemediği konusunda 'hiç anlamadığını' yazdı - öyle de yapmamalı.
Kardeşinin askere alınmamasını umduğunu da sözlerine ekledi ve mektubu kedilere ve tavuklara öpücüklerle imzaladı.
'Tavuklar xxxxxx Kediler xxx Verilecek çok fazla öpücük var.'
Savaş Müzesi'nde belge ve ses başkanı Anthony Richards, Sunday Times'a Cornwell'in 'ulusal bir kahraman olduğunu ancak mektubun bir çocuk tarafından yazıldığını' söyledi.
İLGİLİ MAKALELER
Nissan'da bir mühendis olan Bay Bambrough, "Annem Val, bir soy web sitesi aracılığıyla ailemiz hakkında çok fazla araştırma yaptı.
'Atalar'ın web sitesindeki insanlardan bana bir makaleden bahseden bir e-posta aldığımda, ilk başta bunun bir dolandırıcılık olduğunu düşündüm, ancak internete girdim ve bunu Northern Echo web sitesinde buldum ve doğru olduğunu gördüm.
Mary Fortune (kızlık soyadı Bambrough) büyük büyükbabamın kız kardeşiydi. Mektupta bebek olarak geçen Marjorie adında bir kızı vardı. Babası öldüğünde daha bir yaşında bile değildi.
'Marjorie'ye hayatının sonraki dönemlerinde komşuları bakmış ve 2003'te öldüğünde tüm mal varlığına el koymuşlar.
"Büyük teyzem Marjorie, kişisel eşyalarının gittiğini duyunca gerçekten hayal kırıklığına uğradı."
Mary Fortune ve kardeşi John Bambrough'a ait olduğuna inanılan bir resim
Kral George V'den George Ernest'in çatışmada öldürüldüğünü doğrulayan bir mektup
“Bu mektupları öğrenmek oldukça duygusal. Mary'nin iki erkek kardeşi önceki yıl bir gün arayla öldürüldü.
'Edward Watson Bambrough 9 Ağustos 1915'te Ypres'te öldü ve Charles William Bambrough 10 Ağustos 1915'te Gelibolu'da öldü. Ve sonra kocasının 7 Ekim 1916'da Somme'daki operasyonda öldürülmesi için.'
Bay Bambrough, Sue Ryder ile temas halinde olduğunu ve karantinadan sonra mektupları alabileceğinin söylendiğini söyledi.
Dedi ki: 'Mutluyuz. Bu, aile arşivine önemli bir katkı olacak. Gelecek nesiller için bir soy ağacı bırakmak ve onu mümkün olduğunca çok materyalle doldurmak istiyoruz.'
Somme Savaşı: Tarihin en ölümcül dövüşlerinden biri
141 gün süren Somme Muharebesi, Birinci Dünya Savaşı'nın en kanlı muharebesiydi.
İngilizler, yoğun çatışmalar sırasında 125.000 ölüm de dahil olmak üzere 420.000 kayıp verdi. Diğer 200.000 Fransız askeri ve 500.000 Alman, çatışmada ya öldürüldü ya da yaralandı.
24.000 Kanadalı ve 23.000 Avustralyalı askerin de dört aylık savaşta düştüğü tahmin ediliyor.
Bir İngiliz askeri, 1916'daki Somme Muharebesi sırasında yoldaşları uyurken No Man's Land'i gözetliyor.
İngilizler ve Fransızlar, 15 mil uzunluğundaki bir cephede Almanlarla savaşmak için güçlerini birleştirdi ve her iki tarafta da bir milyondan fazla insan öldü veya yaralandı.
Savaş 1 Temmuz 1916'da başladı ve 19 Kasım 1916'ya kadar sürdü. İngilizler yedi mil ilerlemeyi başardılar, ancak Alman savunmasını kıramadılar.
Yalnızca ilk gün, 19.240 İngiliz askeri 'aşırıya kaçtıktan' sonra öldürüldü ve 38.000'den fazla kişi yaralandı.
Ancak savaşın son gününde, 51. Highland Tümeni Beaumont Hamel'i aldı ve 7.000 Alman esiri ele geçirdi.
Plan, Verdun'da daha güneyde kuşatılmış olan Fransız güçlerini rahatlatmak ve Alman hatlarını kırmak için bir 'Büyük İtme' idi.
Although it did take pressure off Verdun it failed to provide a breakthrough and the war dragged on for another two years.
Bradford and the Battle of the Somme, 1st of July 1916
As the anniversary of the Battle of the Somme nears, our Assistant Curator, Lizzie Labres agreed to write a blog post about how it affected the men of Bradford who were involved. Yazar:
As we approach the centenary of the Battle of the Somme it seemed fitting to write a blog about the men of Bradford who fought in the battle. The 1914 German invasion left large areas of France and Belgium under German control. The Battle of the Somme was the main offensive of 1916, were the French and British Armies met, north of the River Somme. Losses at the Battle of Verdun, at the beginning of 1916, put General Sir Douglas Haig, the British Commander in Chief, under huge pressure to attack the German Army without delay. The aims of the campaign were to relieve the French Army at Verdun and weaken the advancing German forces.
During the Battle of the Somme men from Bradford fought at Serre, Thiepval and Fricourt north of the River Somme. 1,770 Bradford men are believed to have been killed or injured in the first few hours of the battle. In total over 1 million British, French and Germen soldiers were wounded or killed during the campaign. Of all the casualties ½ of the dead were under 22 and around 20% of casualties were under age when they joined up.
In 1914 Britain was the only European power that relied on a volunteer army, made up of the National Reserves and the Territorial Forces. On the 5th of August 1914 Lord Kitchener was appointed the Secretary of State for War. On the 7th of August 1914 he initiated a volunteer recruitment drive which saw 100,000 men enlist in 2 weeks. By mid September 1914 nearly 480,000 men had volunteered. By December 1915 around 2,500,000 men had volunteered to fight for Britain.
Bradford Pals battalion, outside Cartwright Hall, 1914
Bradford Park Avenue football player, Donald Bell was one of the men who joined at the start of the war. Bell enlisted in the 9th Battalion of the West Yorkshire Regiment, also known as the Green Howards, in November 1914. In July 1916, at the Battle of the Somme, the Battalion was placed in reserve near the town of Albert. On the 5th of July 1916 the Battalion was ordered to attack the German Horseshoe trench, coming under heavy machine gun fire. Donald Bell was awarded the Victoria Cross for bravery during this attack. He is the only professional football player to be awarded the VC.
In Bradford, men formed their own Citizen’s Army League and by September 1914 1000 men had enlisted and formed the new 16th Battalion of the West Yorkshire Regiment the 1st Bradford Pals Battalion. By February 1915 a further 1000 men had enlisted. They formed the 18th Battalion of the West Yorkshire Regiment the 2nd Bradford Pals Battalion.
Bradford Pal’s Camp
The 1st Battalion of Bradford Pals was the lead Battalion at the fortified town of Serre. By the end of the first day 527 men were killed or wounded. The 2nd Battalion of Bradford Pals were involved in a trench raid on the evening before the battle. In this raid 512 men were killed or wounded. In the first two days of the Somme the Bradford Pals Battalions saw casualties of 1039 men, out of an initial 2000 men who had joined the battalions.
Bradford Pals – The Prince of Wales Own West Yorkshire Regiment
At the outbreak of war Bradford already had its own Territorial Army regiments. The 1/6th Battalion of The Prince of Wales Own West Yorkshire Regiment was formed in 1908 and was based at Belle Vue Barracks in Manningham. The Battalion consisted of mainly textile workers from the local factories, along with Officers from professional backgrounds such as Doctors and Solicitors. The Battalion met on a weekly basis and Officers and men trained together, forming a strong bond within the Battalion. At the beginning of the war the Battalion was made up of 588 men. On the 1st of July 1916 the men waited in reserve at Thiepval and by the late afternoon they were called into action. Over the first two days of the battle the Battalion saw casualties of 264 men.
The 10th Battalion West Yorkshire Regiment was formed in York in 1914 and was deployed to France in July 1915. The Battalion was sent into action at Fricourt on the 1st of July 1916 and suffered enormous casualties. On the 1st of July 310 soldiers from this regiment were killed.
The Battle of the Somme continued on until November 1916. By the end of the campaign the Allied forces had advanced only 6 miles, however this was the largest advanced made by the Allied forces since the Battle of Marne in 1914. The Battle of the Somme was the largest and one of the bloodiest battles of World War 1.
To mark the centenary of World War 1 and the contribution of Bradford’s people, Bradford Council, in conjunction with the Telegraph and Argus, launched an appeal in 2014 to raise funds for a memorial in France. The memorial will hopefully be unveiled in July this year as a lasting reminder of the sacrifices made during World War 1.
The Lord Mayor’s office also bought a poppy from the Tower of London Art Installation, to serve as a permanent tribute to those from across the district who lost their lives during the conflict. The poppy is on permanent display at Bradford City Hall. A Tower of London Poppy has also been donated to Bradford Museums & Galleries as a memorial to Walter Sefton, who died in 1917. This poppy is on permanent display at Bradford Industrial Museum.
US Medal of Honour
Corporal Thomas Pope
Corporal Thomas Pope, serving with Company E of 131st Infantry, 33rd United States Infantry Division, was the first American soldier to be awarded the Medal of Honour in the First World War. He won the award for his actions in the attack at Le Hamel on 4 July. The citation for his Medal of Honour award is as follows:
“His company was advancing behind the tanks when it was halted by hostile machinegun fire. Going forward alone, he rushed a machinegun nest, killed several of the crew with his bayonet, and, standing astride [this] gun, held off the others until reinforcements arrived and captured them.” (3)
İçindekiler
Early wars Edit
Following the 1688 Glorious Revolution and the exile of James II, Henry Howard, Duke of Norfolk, raised a regiment at Chester on behalf of the new regime. [1]
The experience of the 1638-1652 Wars of the Three Kingdoms meant many considered standing armies a danger to individual liberties and a threat to society itself. [2] Until the mid-18th century, regiments were considered the property of their Colonel, changed names when transferred and were disbanded as soon as possible. [3]
In September 1689, Sir Henry Belasyse became Colonel and as Belasyse's Regiment of Foot, the unit went to Ireland as part of an Anglo-Dutch force commanded by Frederick Schomberg. When inspected at Dundalk in October 1689, it was reported as having '. hardly any good officers and an entire absence of good order. but Belasyse expected to work reforms.' [4]
During the 1689-1691 Williamite War in Ireland, it fought at The Boyne, Aughrim, and the Second Siege of Limerick that ended the war in August 1691. [5] The regiment was transferred to Flanders in October, where it spent the rest of the Nine Years War, fighting at the Battle of Landen in 1693 and during the 1695 Allied siege of Namur. [6]
After the 1697 Treaty of Ryswick, the Tory majority in Parliament was determined to reduce costs and by 1699, the English military was less than 7,000 men. [7] However, England, Ireland and Scotland were then separate entities with their own Parliaments and funding Belasyse's Regiment of Foot avoided disbandment by being transferred onto the Irish military establishment. [8]
On the outbreak of the War of the Spanish Succession in 1701, the regiment was posted to Jamaica this was a notoriously unhealthy location and Sir Henry Belasyse transferred his Colonelcy to William Selwyn. The regiment spent the next twelve years in the West Indies soon after arrival in April 1702, Selwyn died and was replaced by Thomas Handasyd, both as Colonel and Governor of Jamaica. [9] Thomas returned to England and was succeeded as Colonel by his son Roger Handasyd in 1712, a position he retained until 1730. [10]
In 1726, the regiment was posted to Menorca, where it remained for the next 22 years, [11] although a detachment was present at the Battle of Dettingen in June 1743, during the War of the Austrian Succession. [12]
By 1751, the regiment had become the 22nd Regiment of Foot. [13] In 1758, it took part in the Siege of Louisbourg in French Canada. [14] The regiment also took part in General Wolfe's victory over the French at the Battle of the Plains of Abraham in September 1759. [15] They then took part in the conclusive three pronged attack against Montréal which capitulated in September 1760. [15]
The regiment received two battle honours for taking part in the capture of Martinique and the British expedition against Cuba during 1762. [16]
American Revolutionary War Edit
The regiment was sent to North America for service in the American Revolutionary War in 1775. [17] Lieutenant Colonel James Abercrombie, commanding the regiment, embarked in advance of the rest of the regiment at the request of General Thomas Gage and arrived in Boston just before the Battle of Bunker Hill, where he was killed in action. [17] The regiment later evacuated from Boston to Halifax and then took part in the New York and New Jersey campaign of 1776. The Battalion Companies participated in the Battle of Rhode Island in August 1778 [18] and then returned to New York City in 1779 the bulk of the regiment remained there until the end of the War. [19]
Although the County designation existed as early as 1772, the regiment was retitled the 22nd (Cheshire) Regiment of Foot in 1782. [19]
French Revolutionary and Napoleonic Wars Edit
The regiment deployed to the West Indies in September 1793, where it took part in expeditions against Martinique, Saint Lucia, Guadeloupe, and Saint-Domingue. [20] In January 1800 the regiment was posted to South Africa, [21] before moving to India. There it suffered heavy losses during the assault on Bhurtpore in 1805. [22] In 1810, the regiment took part in the occupation of Mauritius. [23]
The Victorian era Edit
The regiment took part in the Battle of Meeanee in February 1843, the Battle of Hyderabad in March 1843 and the conquest of Sindh in summer 1843 during further Indian service. [24]
The regiment was not fundamentally affected by the Cardwell Reforms of the 1870s, which gave it a depot at Chester Castle from 1873, or by the Childers reforms of 1881 – as it already possessed two battalions, there was no need for it to amalgamate with another regiment. [25] Under the reforms the regiment became The Cheshire Regiment on 1 July 1881. [26] The reforms added the following units: 1st Royal Cheshire Light Infantry Militia, 2nd Royal Cheshire Militia, 1st Cheshire Rifle Volunteer Corps, 2nd (Earl of Chester's) Cheshire RVC, 3rd Cheshire RVC, 4th Cheshire (Cheshire and Derbyshire) RVC, and the 5th Cheshire RVC. Its recruiting area was confirmed as being the County of Cheshire. [27]
Both battalions of the regiment served in Burma between 1887 and 1891, while the 2nd Battalion saw active service in South Africa from 1900 to 1902, during the Second Boer War. [12] After the end of the war, 376 officers and men of the battalion returned home in October 1902, and were stationed at Aldershot. [28] The 3rd (Militia) battalion was also embodied for active duty in South Africa, with 450 men reported as returning home after the end of the war in September 1902. [29]
In 1908, the Volunteers and Militia were reorganised nationally, with the former becoming the Territorial Force and the latter the Special Reserve [30] the regiment now had one Reserve and four Territorial battalions. [31] [10]
First World War Edit
Regular Army Edit
The 1st battalion landed at Le Havre as part of the 15th Brigade in the 5th Division in August 1914 for service on the Western Front. [32] It took part in the Battle of Mons in August 1914, the First Battle of the Marne in September 1914, the First Battle of the Aisne also in September 1914, the Battle of La Bassée in October 1914, the Battle of Messines also in October 1914 and in the First Battle of Ypres also in October 1914. It also saw action at the Second Battle of Ypres in April 1915 and the Battle of Hill 60 also in April 1915. In 1917 they fought at the Battle of Arras in April 1917 and the Battle of Passchendaele in July 1917. It then took part in the Battle of the Lys in April 1918 and the Battles of the Hindenburg Line and the Final Advance in Picardy later in the year. [33]
The 2nd battalion, which was recalled from India in December 1914, landed at Le Havre as part of the 84th Brigade in the 28th Division in January 1915 for service on the Western Front it moved to Egypt in October 1915 and then on to Salonika. [32]
Territorial Force Edit
The 1/4th Battalion landed in Gallipoli as part of the 159th Brigade in the 53rd (Welsh) Division in August 1915 after being evacuated to Egypt in December 1915 the battalion landed in France in May 1918 for service on the Western Front. [32] The 1/5th (Earl of Chester's) Battalion landed at Le Havre as part of the 14th Brigade in the 5th Division in February 1915 for service on the Western Front. [32] The 1/6th Battalion landed in France as GHQ Troops and saw considerable action on the Western Front under a number of different formations. [32] The 1/7th Battalion landed in France as part of the 15th Brigade in the 5th Division in November 1914 for service on the Western Front. [32] The Second Line (2/4th, 2/5th, 2/6th and 2/7th) and Third Line (Reserve) (3/4th, 3/5th, 3/6th and 3/7th) TF battalions did not go overseas, but remained as home defence and training units. [32]
New Armies Edit
The 8th (Service) Battalion landed in Gallipoli as part of the 40th Brigade in the 13th (Western) Division in June 1915 after evacuation to Egypt in January 1916 it moved to Mesopotamia in February 1916. [32] The 9th (Service) Battalion landed at Boulogne-sur-Mer as part of the 58th Brigade in the 19th (Western) Division in July 1915 for service on the Western Front. [32] The 10th (Service) Battalion and the 11th (Service) Battalion landed in France as part of the 75th Brigade in the 25th Division in September 1915 for service on the Western Front. [32] The 12th (Service) Battalion landed at Boulogne-sur-Mer as part of the 66th Brigade in the 22nd Division in September 1915 for service on the Western Front but moved to Salonika in November 1915. [32] The 13th (Service) Battalion landed in France as part of the 74th Brigade in the 25th Division in September 1915 for service on the Western Front. [32] The 15th (Service) Battalion (1st Birkenhead) and the 16th (Service) Battalion (2nd Birkenhead) landed at Le Havre as part of the 105th Brigade in the 35th Division in January 1916 for service on the Western Front. [32]
Related Topics
Tracing World War 1 Family History
For advice and information on how to start tracing an ancestor who served in the military in the First World War 1914-1918 see our page at:
WW1 Research and Sources of Information
For more information about where to find archives, military records, official publications, maps, War Diaries, medal records and a variety of research material for tracing family history in the First World War period go to our section on research at: