Batı'da yetişen en etkin yazar ve düşünürlerden biri Aldous Huxley idi. Doğu'ya özgü kendi içine odaklanma fikri ona hiç yabancı değildi. Yaşama karşı Doğu bakış açısını derinlemesine özümseyebilen yegane Batılı kafalardan biriydi. Derler ki Kaliforniya'da çıkan bir yangında bütün malını mülkünü kaybettiğinde Aldous Huxley sadece beklenmedik bir özgürlük hissine kapılmış. "Tertemiz olduğumu hissediyorum," demiş.Martıları Seven Adam, Osho
"Polisiye" romanlarını okurken biz sadece kurban-katil-polis üçlüsünü mü okuruz? Ya da kurban-katil-polis üçlüsünün yanısıra bir mesaj mı verilmek istenir?
Eğer sadece kurban-katil-polis üçlüsünü okursak, o roman "kaliteli" değildir. Ama cinayetin işleniş amaçları ya da herhangi bir şey üzerinden mesaj başarılı bir şekilde okuyucuya aktarılırsa, o roman başarılıdır... kalitelidir... Bu kitapta öyle oldu. İncelememi verilmek istenen mesaj üzerine yazacağım ama onun öncesinde şu girişi yapmak istiyorum:
Yalnızım. Kitaplarım var. Kalem ve mürekkep var. Kalem ve mürekkepin bilenmesinden oluşan olağanüstü bir güç var. Eğer o da olmasaydı ne olurdu halim?
Vücudumu ayakta tutan kemik, organ, olağanüstü sistemler, hücreler vb. var. Ama ya ruhum için ne var? Ruhumu nasıl ayakta tutuyorum? Kalemin ve mürekkepin bilenmesinden ortaya çıkan olağanüstü güç sayesinde.
Yazılarımda, 2 "ben" mevcuttur. O iki ben çok sıkı bir dosttur. İyi günde, kötü günde. Bazen çelişirler. Tartışırlar. Dövüşürler. İkisi de egosunu tatmin etmek için bencilce davranırlar. Çok dengesizlerdir. Bir "ben" sol derken, diğeri "sağ" der. Bir "ben" yaşama enerjisiyle doluyken, diğer "ben" hayata küsmüştür. Ben bu iki "beni" yazılarımda barıştırıyorum.
Yeter bu kadar! Verilmek istenen mesaja geçelim:
O "şeytan üçlüsünün" yanı sıra verilmek istenen, nokta atışı bir mesaj var. Bu mesajdır ki, toplum olarak hepimiz muzdaribiz.
"Deli" diye tımarhanelere tıktığımız insanlar gerçekten deli mi?
Hepimizin farklılıkları var. Bunlar, bizi biz yapar. "Deli" diye tabir ettiğimiz insanlar, aslında bizden farklılar. Hayata dair bakış açıları bizden çokça farklı. Biz de at gözlüğü varken, onlarda yok.
Aslında, onlar deli değiller. Bizden daha zekiler. İşte bu yüzden dışlanıyorlar.
Bir denize baktığımızda, biz salt su görüyorsak onlar denizin içindeki canlıları görüyorlar... tabiri caizse... Bunun neresi suç! Hep farklı olanı dışlama eğilimindeyiz. Aslında herkes farklı ama kimileri çoğunluğa uyup klişe bir hayat sürerken, kimileri bizim "deli" diye tabir ettiklerimiz hayatın anlamını kavramaya çalışıyorlar.
Kanıt mı istiyorsunuz? Albert Einstein. İzafiyet teorisini ortaya attığında herkes ona deli demedi mi? O olaylara farklı bir bakış açısıyla yaklaştı. Sırf bu yüzden dışlandı.
Herkes gibi bir hayat yaşıyoruz. Bir renk katsak ya? Deli dediğimiz insanlar gibi olsak ya? Delileri kıskanıyorum çünkü onlar hayatın tadını çıkarıyorlar. Hayatı anlamaya çalışıyorlar. Bizse ne bir sorguluyoruz ya da hayat uğruna bir şey yapıyoruz. Baylar, bayanlar, sizlere yemin ederim, bunun ne kitap okumakla alakası var ne de başka bir şeyin... Her şey; bakış açısında gizli. Eh, bakış açısı da değişmez.
Biz de zor olanı yapmayacağımıza göre kolay olanı yapıyoruz: bakış açısı farklı olan insanları dışlıyoruz. Ne de olsa daha kolay!
Yani; toplumda iki bakış açısı mevcuttur: biri "A" diğeri "B" olsun.
A bakış açısı; bizler yani hayatın değerini anlamayan, klişe bir hayat süren, pohpohlamaya ya da yerin dibine gömmeye hevesli olan bizler... At gözlüğün sahip olan bizler... Birilerinin kuklası olan bizler...
B bakış açısı; deli diye tabir ettiğimiz, dışladığımız insanlar... zekiler... gerçek asiller... Varoluşun temel nedenini ve yaşama gayemizi anlamış olanlar... Ne mutlu ki onlara! Ezilenler... hor görülenler... Ama her şeye rağmen; dik duranlar... Siz olmasanız dünya çekilmezdi be...B bakış açısına sahip insanları biz tımarhaneye tıkıyoruz... ve yakında onların nesli tükenecek... Boşluğa düşeceğiz. Herkes A bakış açısına sahip olacak. Ne bir farklı görüş olacak ne de başka bir şey...
Hayat, ellerimizden kayıp gidercesine akıp gidecek...
***
Aslında; B bakış açısına sahip olanlara başka bir şey yapılmalı... Kitap beni bu yüzden etkiledi. Kitapta Sağlık ve Zeka Merkezi diye bir yer geçiyor. Ve burada B bakış açısına sahip olanlar yani deli diye tabir ettiğimiz kimseler kalıyor... B bakış açısına sahip kişilerle... Bu sayede ne onlar bir zorluk yaşıyor ne de biz...
Deli deyince hepinizin aklına ne geldiğini bilirim... ne yazık ki o deliler şu anda acınası durumdalar... Onları bu hale biz soktuk! Dışladık onları. Farklı olanlarla alay ettik... Onları bir hiç saydık...
***
Az önce 2 "benin" konuşmasını okuduk. Kendini şanslı bil! Bir "benim" egosunu tatmin etti şu anda. Neyse, kitabın konusundan bahsetmeyeceğim ki zaten arka kapak sizleri aydınlatacaktır... Bu kadardı. Rahatladım. Şimdi gündelik işlerime koyulabilirim. Sorun yok. Tamam.
Dünya ve içindeki insanlardan bıkmış tutunabilmek için bir inanca sahip olmayan bir gencin küçük yaşlardan beri çıktığı ve çok sevdiǧi tepesine son birkez çıkmak ve bu anlayışsız ve zalimlerle dolu olan, Dünya dan veda tepesi ismini verdiği tepeden aşağıya atlayarak intihar etmekti düşüncesi fakat tepeye çıkarken yalnız başına bir kulübede yaşayan bir ihtiyarla karşılaşıyor, bu karşılaşma kendi düşüncelerine silgi çekmesine yol açıyor, yaşama bakış açısı değişiyor ,artık tutunacak bir dalı oluyor çünkü o artık bir olan ALLAH a inanıyor.
1954’te ilk baskısını yaptığında büyük yankılar uyandırmış olan roman, çokBereketli Topraklar Üzerinde, Orhan Kemal (Everest yayınları)
sayıda eleştiri yazısına konu olur:
Sabırla derlenmiş gözlemler, sosyal gerçekliğin insan gerçeğiyle birlikte
uyumlu bir biçimde verilişi, insanların –idealize edilmeden- içinde
yaşadıkları şartlarla bağlantılı olarak ele alınışı, ayrıntıların ustalıkla
değerlendirilişi, sanırım, Bereketli Topraklar Üzerinde’yi güçlü kılan
başlıca öğeler. (...) Orhan Kemal, insanlara hep umutla, hep iyimserlikle
bakar. Türk romanında bir “Orhan Kemal bakışı” vardır. O, her insanda,
her şeye rağmen, aydınlık bir yan, temiz insanî bir yan bulunabileceğine
inanır. Bunu eserlerinde gösterirken, anlattığı sosyal, ekonomik şartlara
kimi zaman boş verdiği bile olur. Oysa Bereketli Topraklar Üzerinde’de,
severek, kahrolarak baktığı belli olan insanları, hoşgörüyle ama olduğu
gibi gösterir. Onların birbirlerine güvensizliklerini, yalancılıklarını,
birbirlerini gammazlamalarını, gösterişçiliklerini, palavra atışlarını, ilkel
egoizmlerini bütün çıplaklığıyla gösterir. (...) Toprak reformunu
yapmamış, sanayileşmesini gerçekleştirmemiş bir az gelişmiş ülkede,
Türkiye’de, köylü-işçilerin kahırlı hayatlarını mükemmel bir biçimde
yansıtır Orhan Kemal. Roman, belirli bir tarihsel anı unutulmayacak bir
ustalıkla tespit ettiği için, tarihî ve sosyal gerçekliği, ele aldığı insanları
gerçeğe uygun olarak gösterdiği için güçlü ve kalıcı. Orhan Kemal’in en
güçlü romanı bence (Fethi Naci, Yeni Dergi, Temmuz 1970, Aktaran,
Bezirci, 1984:141-142).
(...) Bu romanda çok hareketli bir üslûpla gurbetçi tarım işçilerinin
ezilişleri tasvir ediliyor. Burada Orhan Kemal’in canlı bir anlatışla
verebildiği gerçek, ırgatlar ve işçiler dünyasındaki yaşayışın sertliği, bu
insanların hayatla güreşirken soylu ve saf güzelliklerinin bütün pisliklerin
üzerinde belirmesidir (Alangu, 1965:388).
Orhan Kemal, bu romanında Türk toplum yapısına ilişkin dönemsel bir
gerçekliği, tasvirci uslûbuyla yansıtırken; temelde Anadolu köylüsünün
maddî şartlar nedeniyle (romanda bu, “daha iyi yaşama isteği” biçiminde
konulmuştur) dışa açılma zorunluğuna ve bu zorunlulukta girdiği yeni bir
üretim ilişkileri düzeyinde, şehir dünyasında, ezilişini ve “ekmek derdi”
peşinde insanlıktan çıkışını, yok oluşunu dile getirmektedir. Daha iyi bir
yaşama seviyesine erişmek için köylerini bırakarak Çukurova gurbetine
çalışmaya giden üç köylü, kapalı köy ekonomisinin belirlediği basit
bireysel dünyaları ve geleneksel değerleriyle, şehrin bozulmuş insanî
dünyası karşısında direnme çabasında; zorlu ve ağır şartlar altında fabrika
ve tarım işçiliğine yönelirler. (...) Bereketli Topraklar’da anlatılan,
geleneksel köy biriminin ekonomik bakımdan kendine yeterliğinin ortadan
kalkması ve yapının parçalanmasıyla beliren köyden şehire göç olgusunda
ilk aşama olarak gurbetçiliğin, yani köyle göbek bağını koparmayan bir
yarı işçiliğin en ağır sömürü ve vurgun şartları altındaki insanî gerçekliği,
yaşama mücadelesidir... (...) Bereketli Topraklar Üzerinde, bu yönleriyle
Anadolu gerçeğine yönelik Türk romanında ulaşılmış önemli noktalardan
(aşamalardan) biridir. (...) Toplumsal şartların belirlediği karmaşık insan
gerçeğinin dışsal yüzüyle ve tasvirci bir biçimde yansıtılmasında romanı
önemli kılan noktalardan biri, yazarın dolaysız ve sağlıklı gerçekçiliği
olmaktadır. Ancak ele alınan tematiğin, toplumsal ve insanî zengin bir
materyali içerdiği ve bu materyalin gerçekçi bir biçimde yansıtıldığı
Bereketli Topraklar Üzerinde’nin ve yukarda kendi başına taşıdığı öneme
işaret ettiğimiz Orhan Kemal gerçekçiliğinin, genel olarak romancılığı
içinde ortaya çıkan önemli eksikliği ise, gerçek karşısındaki “tavırsızlığı,
statikliği, naivliği”dir. Elbette bu eksiklik, romanın kendi başına ve
zamanının toplumsal, kültürel şartları içindeki objektif önemini ortadan
kaldırmamakta, buna karşılık yazarının bilgisel-ideolojik ve estetik
yeterliğinin ve gerçekçi roman yaratışındaki potansiyelinin sınırlarını
belirtmektedir (Taylan Altuğ, Türkiye Defteri dergisi, Ağustos 1974,
Aktaran, Bezirci, 1984:142-143).
(...) Bu romanında da Orhan Kemal’in o bitmeyen, bu gidişle de hiç
bitmeyecek olan konusunu, çevresini, insanlarını buluyoruz. Çukurova,
işsizlik, insan istismarı, hayatla savaşan insancıklar... Ama kişileri sahte,
yapma değil. Dipdiri, capcanlı. Yalnız okurken değil, okuduktan sonra da
yaşıyorlar (Oktay Akbal, Vatan, 22.5.1954/Dost Kitaplar,1967, Aktaran,
Taner ve Bezirci, 1983:182).
İşte Orhan Kemal’in Bereketli Topraklar Üzerinde adlı romanında, artı-
değerin vahşi bir biçimde bölüşüldüğü o 1945-1950 Çukurova’sı, pamuk
tarlalarında çalışan ırgatlar, ırgatbaşları, patoz ustaları, kısaca, o günkü
Türk toplumunun tüm üretim çelişkileri yersel bir plan ve perspektifle
anlatılmaktadır. (...) Bereketli Topraklar Üzerinde’yi teknik yönden
incelediğimiz zaman yazarın bir roman kurma ustalığının, kendine dert
edindiği bir roman anlayışının olmadığını görüyoruz. Yazdıklarını çok iyi
bilen yazar, ne yazık ki, bir acelecilik, bir çabucak yazıp bitirme telâşı
içinde görülüyor. Biçimsel bir yeniliği, Türk romanına katkısı olabilecek
estetik bir bütünlüğü yok Bereketli Topraklar Üzerinde’nin. (...) Konu çok
dağınık. Yazar, romana her şey girer düşüncesiyle bir “ekonomi”
tasasından uzak kalmış. Bu nedenle, gereksiz durumlar, gereksiz
konuşmalar girmiş romana. (...) Yazar sık sık araya giriyor. Kendi
düşüncesini, yargısını söylüyor okuyucuya. (...) Romanın planı çok
dağınık. (...) Bence, Bereketli Topraklar Üzerinde saptaması güçlü, tekniği
güçsüz bir roman. Yazar, saygıdeğer deneylerini, toplumsal bakış ve görüş
açısını sağlıklı bir organik yapı içinde biçimlendirememiş. Bereketli
Topraklar Üzerinde, oluşmakta olan Türk işçi sınıfını ilk kez gerçekçi bir
anlayışla ele alıyor. Köye saplanıp kalan Türk romanı için bir aşama bu
(İrfan Yalçın, Gelecek, 1.10.1971, Aktaran, Bezirci, 1984:143-144).
Yazar Bereketli Topraklar Üzerinde başlığındaki romanında, Çukurova’da
toplum münasebetlerinin oluşumu üzerinde durmamıştır. O dikkatini,
burada mevcut kapitalist ilişkilerinin keskinliğine, korkunç çalışma
şartlarına ve burjuva sömürüsüne çevirmiştir. Orhan Kemal sanayide ve
köy ekonomisinde insanın kapitalistler tarafından amansızca..
Birazdan okuyacaklarınız, 'inceleme' adı altında birleşmemişlerdir. Kendimi gerçekten bildim bileli vaaz vermekten ve/veya birine bildiğimi doğru ya da gerçek olarak lanse etmekten uzak durmuşumdur. Çünkü, ne kendimi bir şey hakkında bilgi sahibi görecek kadar özgüvenim veya kibrim olmuştur, ne de karşımdakinin kendi başına arayarak bulabileceği bir şeyi ona kendimce sunmayı uygun görmüşümdür. Samimiyet ile beraber durumlar değişkenlik gösterebiliyor. Ancak beni gerçekten tanıyanlar bilir ki, söylediklerim sadece beni ilgilendirir. Karşımdakine bakış açısı sunmaktan öteye gitmek istemem. Bedenlerimizi ne sıklıkla yıkıyoruz? Her gün? İki günde bir? Haftada bir? Sadece rahatsız edici bir koku alınca? Bu olgu her birimizde farklılık gösterebilir. Lâkin beyin yıkama, işte burada işler değişiyor. Bence, her birimizin her gün en az bir kez beyni yıkanıyor. Bu yıkama ve yağlama işlemini yapanlar değişiklik gösteriyor. Bazen ailemiz, bazen arkadaşlarımız, bazen dışarıdaki insanlar, bazen televizyonda veya gazetedeki insanlar, bazen buradaki insanlar vs. her yerde ve algımıza giren herkes tarafından yapılıyor. Bunun başlangıcı var mı ya da sonu? Kontrol etme veya engelleme imkânı var mı? Buna olumlu cevap verebilecek varsa eğer, saygılarımı sunarak kendisine inanmayacağımı belirtmek isterim. Çünkü, buna cevap verirken bile yıkanmış olarak konuşacaktır. Şimdi, bunca zırvalığı neden mi anlattım? Birazdan ben de vaaz vereceğim. Evet, ben de. Albert Coraco, bu konuda beni durdurulamaz duygu ve düşünce durumuna soktu. Bu vaaz konusunda benim kadar, en az o da suçlu.
"Evrensel ölüme doğru ilerliyoruz, en bilgili ve görgülü olanlar bunun farkındalar, insan eserlerinin zincirinden boşalttığı bu musibetlere çare olmadığını onlar biliyor, uçarı varlıklar arasında trajik bir halleri var onların, gevezelerin ortasında sessizliklerini koruyorlar, gevezelerin vaat ettiği şeyi uçarıların ummasına izin veriyorlar, ne uçarıları uyarmaya kalkışıyorlar ne de gevezelerin aklını karıştırmaya, dünyayı yok olmaya layık görüyorlar, bizden ancak yıkım pahasına uzak tutulabilecek olan mutlak dehşet ile kusursuz çirkinlik içindeki bu serpilip gelişmedense felaketi tercih edilir buluyorlar."
"Bizler mahkûmuz ve içimizden bunu bilenler seslerini duyuramıyorlar, duyurabildiklerinde ise suskunluğu korumayı tercih ediyorlar. Sağırlara vaaz vermek ve körlerin gözünü açmak neye yarar? Onları sürükleyip götüren hareketin içinde sebat göstermelerini engelleyebilir miyiz? Dosdoğru en korkunç geleceğe doğru gidiyoruz, bu gelecek bugünden yarına başlayabilir, daha biz başımıza geleni işitmeden kendimizi oraya gömülmüş bulacağız, içinde yaşanamayan evrende umutsuzca ölmekten başka bir seçenek kalmayacak bize."
İşte, Albert Coraco'nun suçu bunlar. Kendimi cesaretli biri olarak hiçbir zaman görmedim. Ama korkaklığımla savaşmayı da hiçbir zaman bırakmadım. Çünkü cesaret, doğuştan gelir. Sonradan sahip olamayız. Belki an gereği yükselir, ama hepsi bu. Albert Coraco için ise tam tersi söz konusu. Ben onunkinden daha cesaretli bir kalem tanımadım. Hiçbir karanlık zerresini dışarıda bırakmayacak şekilde yazmış. En ufak baş çevirme ya da görmezden gelme ya da olanı reddetme vs. gerçeği hiçbir şekilde yadsıması yok. Kenara çekilip de izlemiyor. Her birimizin kaçınılmaz gerçekle yüzleşmesi için yazmış. Halının altına atılan tozları, halıyı kaldırarak göstermiş. Altı en kabarık olandan, sadece bir kez toz itilmiş halıya kadar hepsini açmış. Sonra da bizi öylece bırakmış. Neden? Çünkü, ilk başta imkân varken yapamadığımız temizliği, şimdi de yapamayacağız da ondan. En azından kendi pisliğimize bakmamızı istiyor. Ayna misali yansıma yapması için, durumu anlamamız için, kendimizi bilmemiz için vs. kısacası DÜNYA için. Neden DÜNYA peki? Nedeni göz önünde aslında. Tüm bu halıların ve tozların birleştiği tek bir yer var. DÜNYA. Herkesin evi olan DÜNYA. Tüm halkları ve tozları içinde barındıran DÜNYA. Ve tüm yaptıklarımız ile sahip olduklarımızın da evi olan DÜNYA. Bizim için her şeyin olduğu DÜNYA. Bu yüzden, DÜNYA'ya dönüp bak diyor. Ne hâle getirdiğini anla diyor. Her şeyden ötesi ise kendini anla diyor.
Albert Coraco, bu kitapta tek bir düşünce yönelimine gitmemizi istemiş. DÜNYA'yı düşünmek. DÜNYA'yı nasıl düşünebiliriz peki? Kendimize ve çevremize bakarak. Tabii, burada unutulmaması gereken bir husus var. Gerçekçilik ve gerçeği yorumlamak. Albert Coraco, gerçeğin bir gün bizi ezip geçeceğinden emin. Ben de eminim. Sizler emin olmasanız da olur. Ne Albert Coraco'nun, ne benim, ne de DÜNYA'nın umrunda değil. Neyse, konuya giriş yapayım. Şimdi, DÜNYA'da en baskın türüyüz. Kendimize ait yaşama koşulları, yaşam için ihtiyaçlarımız, yaşamak için kurullarımız ile kanunlarımız, doyumsuz isteklerimiz ile arzularımız var. Ancak hepsinden öte ve yüce bir güç var. Doğa. İnsanoğlu ne kadar yücelirse yücelsin, ne kadar güçlenirse güçlensin ve ne kadar bilgilenirse bilgilensin doğanın önünde hâlâ bir hiçtir. Daha öteye gidemez. Hangi insan doğanın kanunu değiştirebilecek güçtedir? Hangi insan doğanın etkilerinden sıyrılabilir? Hangi insan doğanın gücünü kontrol altına alabilir? Hiçbirimiz. Bir araya gelsek de yapamayız. Sorun da tam olarak burada. Bizler çok kibirli varlıklarız. Acizliğimizi hiçbir şekilde kabul edemiyor ve gerçeği yadsıyoruz. Sonra sanrılı düşünceler ile isteklerimizi birleştiriyor ve tahrip etmeye başlıyoruz. Neyi tahrip ediyoruz? Önce çevremizde ne varsa onu. Çünkü, bizim gücümüz de kendimiz gibi iki yüzlüdür. Asla özüne direkt etki etmiyor. Etrafında etki edecek bir şey kalmadığında ancak yok edici gücü kendine yansıyor. Bu ve buna benzer sanrılı durumlarla doğanın karşısındaki acizliğimizi, anlık ve geçici güçlerle yadsıdık. Bir balta ile ağacı kestik, ormanlardan güçlü olduk. Boklarımızı nehirlere akıttık, okyanuslardan güçlü olduk. Hayvanları katlederek kürklerini giydik, hava durumlarından ve soğuktan güçlü olduk. Binalarımızı her yere diktik, topraktan güçlü olduk. Diğer tüm canlıları isteklerimiz için yaşattık veya öldürdük, hepsinden üstün olduk. Hepsini yendik. Ama yine de gücümüzü yetersiz bulduk. Sonra parayı ve sınırları bulduk, insandan güçlü olduk. İşin Tanrısal ve yüce boyutuna girmiyorum. Ancak orada da söylenebilicek çok şey var. Her neyse, kısacası her şeyden güçlü olduk. Fakat yenemeyeceğimiz bir şey olduğunu o zaman fark ettik. Ölüm.
"Dünya çirkin, giderek daha da çirkinleşecek, ormanlar balta darbeleriyle yok oluyor, her yandan şehirler her şeyi yutarak yükseliyorlar, çöller her yerde yayılıyor, çöller de insanın eseri. Toprağın ölümü şehirlerin uzağa yansıyan gölgesidir, şimdi buna suyun ölümü de ekleniyor, sırada havanın ölümü var, ama dördüncü element olan ateş, diğerlerinin intikamını almak için varlığını sürdürecek; bizler, sıramız geldiğinde, ateşle öleceğiz."
Beni tanıyan insanlar, doğa ile ne kadar içli dışlı biri olduğumu bilirler. Çocukluğumdan beri belgesel izlerim. Doğayı gözlemler ve onun hakkında yazılı bilgiler de edinmeye çalışırım. Daha dün bir belgesel serisi bitirdim. Belgesel yedi bölümden oluşuyor. DÜNYA'nın farklı alanlarından hayvanları ve yaşamsal mücadelelerini ele alıyordu. Altı bölümü böyleydi. Yedinci bölümde ise doğanın tahribine, hayvanların yok olan yaşamlarına ve habitatlarına ve son olarak da insanların bunların daha iyiye gitmesi için çabalarını anlatıyordu. Açıkçası, bu son kısmı ironik. Çünkü, onları bu duruma biz soktuk. Ne kendileri ne de başka bir güç. Sadece insanların eseridir. İronik olan ise; bu durumu 'insanoğlu' olarak biz yaptık, ama bunda katkısı olmayan ve zararı engellemeye çalışanlar uğraşıyor. Şunu demek istiyorum, bir tane çita uzmanı vardı. Beyefendi, Amerikalı. Ancak Afrika'da yaşıyor. Yaklaşık 20 senedir orada. Afrika'nın doğal hayatı çitlerle çevrili artık. Kaçak avcılık ve artan insan nüfusundan dolayı onları korumaya almaları gerekmiş. Tüm yabani hayat koruma altında. Her neyse, çitaların habitatları geniştir. Bulundukları yerde avcı olanlar arasında en altta yer alır. Aslanlar, leoparlar, timsahlar vs. hatta avladıkları bile bazen ölümlerine neden olabiliyor. Hızları tek avantajları ve güçleri olduğu için her bir çitanın çok büyük alanlara ihtiyaçları vardır. Hem avlanma hem de çiftleşme için böyledir. Az önce bahsettiğim çitlerle vahşi yaşamı koruma olayı, onlarda ters tepiyor. Çünkü, aşamadıkları için farklı genetiğe sahip çitalar ile tanışma ve kaynaşma fırsatı yakalayamıyorlar. Sonra da akraba üremesi işte. Kısa vadede sorun teşkil etmese de, uzun vadede hem genetik çeşitlilik, hem de sıkıntılı gelecek nesiller olacağından büyük bir problem teşkil ediyor. Bu Amerikalı beyefendi, yaklaşık 200 tane çitayı bir taraftan diğer tarafa taşımış. Sırf ürümeleri ve genetik çeşitlilik olsun diye yapmış. Bir nevi onlar için çalışıyor. Ancak bunun şöyle bir olayı var. Taşımak için çitayı uyuşturucu iğne ile vuruyorlar. Sonrada küçük bir kafese hapsediyorlar. Yaklaşık 150-200km arası mesafe arabayla yolculuk yapıyorlar. 1-2 gün sürüyor bu. Çita gibi bir hayvan için de bu kronik stress demektir. Çünkü, her şeyi hız ve hareket olan bir canlı, sadece olduğu yerde dönebilecek kadar kısıtlanıyor. Bu da kronik stress yaratıyor. 20 çita taşınma esnasında kronik stresten dolayı ölmüş. Ne kadar tesiri olduğunu buradan siz hesap edin.
"Şehirlerimizi ancak yok ederek değiştirebiliriz, hem de o şehirlerin içini dolduran insanlarla birlikte yok etmek gerekse bile... Bu insan kıyımım alkışlayacağımız zaman da gelecektir. Artık o zaman hiçbir şey karşısında geri çekilmeyeceğiz ve en barbar şey olarak gözükse bile, bizler kaosun ve ölümün rahipleri olacağız, düzen bizim kurbanımız olacak ve saçmalığın sona ermesi için düzeni feda edeceğiz, doğal felaketleri arttıracağız, kötülüğü misline çıkartacağız. Böylece arzulanmadan doğanları ve daha fazla çoğalma umudu taşıyanları cezalandıracağız, onlara yaşamanın asla bir hak değil, bir suiistimal olduğunu ve yok olmayı hak ettiklerini öğreteceğiz, çünkü aşırı kalabalık insanın bunalttığı dünyaya çirkinlik katarak fazla yer tutuyorlar. Biz onarmak istiyoruz ve bu nedenle yok etmeyi düşünüyoruz, uyuma yeniden kavuşmak istiyoruz ve bu nedenle kaosu sevgimizle silahlandırıyoruz, her şeyi yenilemek istiyoruz ve bu nedenle hiçbir şeyi affetmeyeceğiz. Çünkü eğer canlılar böcek olma ve karanlıklarda, uğultu ve pis koku içinde hızla üreyip çoğalma tercihinde bulunsa bile, biz onları engellemek ve İnsan’ı soyunu kurutarak kurtarmak için buradayız."
Bunun üzerine ekleyebileceğim gerçekten çok şey var. Gemi rotalarını balinaların avlanma alanlarına yapan ticaretçiler, sıcaklık değişimlerinden dolayı son 20 yılda dörtte bir küçülen kutup ayıları ve kutuplarda 5-6 haftalık fazla süren yaz mevsimi vs. bir çok olay sayabilirim. Ama hanginizi gerçekten derinden etkiler ki ya da hanginiz bunları öğrendikten sonra bir şeyler değiştirmek için çabalar ki? İki yüzlülük gibi görmeyecek olsaydım eğer; insanoğlunun, insanoğlu üzerindeki etkilerini de anlatabilirdim. Ancak diğer canlılara yapılanları ve durumlarını görünce, bizler gerçekten hak etmişiz. İnsanoğlunun katlanması gereken acılar hem varoluşsal, hem de kendi kabahatleridir. Bu yüzden, ne kadar umrumda olsalar da değiller. Kendim de dahil. Çünkü, tüm bu anlattıklarımın öfkesini ve utancını her hücremde hissediyorum. Sizlerin de hissetmesini isterim. Öfkeniz ve utancınız ile içten içe yanmanızı isterim. Sonra Kırmızı Anka Kuşu gibi küllerinizden doğabilirseniz eğer, çevrenizdekileri de küllere çevirebilirsiniz. Sonra da kaos ve yıkımdan güzel bir şeyler çıkarabiliriz. Albert Coraco'nun burada da katılıyorum. Artık ne iyilikle, ne de umutla bu DÜNYA ya da insanoğlu kurtuluşa eremez. Yok olmamız lazım. DÜNYA ve kendimiz dahil tüm canlılar için yok olmalıyız. Sonra da küllerimizden tekrar doğmalıyız. Ama geçmişi yadsıyarak ya da baskılayarak değil. Bütünüyle alaya alarak ve onlara acıyarak yapmalıyız. Çünkü, bizlerin ve bizden öncekilerin oluşturdukları ortada duruyor. Gözlerimizin önünde duruyor. Halıyı kaldırın ve bakın. Hangisini tozun varlığı sizi rahatsız etmiyor?
"İnsanlar hem özgürdür hem bağlı, arzu ettiklerinden daha özgür, fark ettiklerinden daha bağlıdırlar, çünkü faniler kitlesi uyurgezerlerden ibarettir ve onların uykudan uyanması asla düzenin çıkarma değildir, yönetilemez olurlar çünkü o zaman. Düzen insanların dostu değildir, onları keyfince yönetmekle yetinir, ender olarak uygarlaştırmaya, daha da ender olarak insanileştirmeye çalışır. Düzen şaşmaz olmadığından, onun hatalarını günün birinde telafi edecek olan şey savaştır, ve düzen bu hataları iyice arındığı için savaşa gidiyoruz; savaş ile istikbal birbirinden ayrılmaz gibiler. Tek kesinlik şudur: Ölüm, tek kelimeyle, her şeyin anlamıdır, insan ölüm karşısında sıradan bir şeydir yalnızca, halklar da aynı; Tarih bir tutkudur, azaptır, kurbanları sürüyledir, içinde yaşadığımız dünya cehennemdir, hiçliğin ılımlılaştırdığı bir cehennem. Bu cehennemde, kendini tanımayı reddeden insan kendini feda etmeyi tercih eder, o çok kalabalık hayvan türleri gibi, çekirge sürüleri, fare orduları gibi feda etmeyi tercih eder, içinde yaşadığı dünyayı yeniden düşünmektense yok olmanın daha yüce olduğunu, sayılamayacak kadar çoklukla yok olmanın yüceliğini hayal eder."
Bizler hiçbir şey yapmazsak eğer, doğa kendi işini kendi görecektir. İçindeki mikrobu yok edip atacaktır. Bizle veya bizsiz DÜNYA yine de dönecektir.
"Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir."
-Goethe
İşte, Albert Coraco'nun gün yüzüne tekrardan çıkarttığı düşüncelerim bunlar. En azından bir kısmı bunlar. Burada hepsini açıklayabilecek kadar cesaretli değilim. Ama Albert Coraco'nun cesareti var. Benim vaazım da bu kadardı. Eğer sizin de bir parça cesaretiniz varsa, bu kitabı okuyun derim. Buraya kadar okuyan herkese teşekkür ederim. Saygılarımı sunuyorum.