İlkokul ikinci sınıfa giden Hulusi’nin resim öğretmeni, manzara resmi çizmeyi anlatmış ve bir de ev ödevi vermişti. Herkes haftaya pazartesi gelirken bir manzara resmi yapıp getirecekti.
Hulusi bir hafta boyunca yoğun tempo içerisinde resmi yapmaya vakit bulamadı. Hafta sonu da ödevi yapmayı unuttu. Ta ki pazar akşamı yatmadan önce pazartesi gününün kitap ve defterlerini çantasına yerleştirirken ödevi aklına geldi…
“Eyvah resim dersi ödevini yapmadım.” diye üzülünce, annesi “Ödev neydi?” diye sordu. Hulusi “Manzara resmi yapmam gerekiyordu.” dedi.
Annesi durdu ve “Telaş etme, sen yat ben bir manzara resmi yaparım.” dedi.
Hulusi sakinleşip yattı ve mışıl mışıl uyudu.
Zaten resme de çok yeteneği yoktu, annesi de çok güzel bir manzara resmi yaptı.
Ertesi gün öğretmen ödevleri kontrol ederken Hulusi’nin defterine bakınca hemen tepki verdi: “Bunu sen yapmış olamazsın Hulusi.”
Öğretmen böyle güzel bir manzara resmini, ilkokul ikinci sınıf öğrencisinin yapamayacağını elbette biliyordu.
…
Aslında bizler de o öğretmen gibi, doğadaki harika manzaraları, akılsız, şuursuz tabiat varlıklarının yapamayacağını biliriz. Çünkü aklı, bilgisi, şuuru olmayan şeyler, insanı mest edecek kadar güzel eserler yapamazlar.
Biraz düşünürsek gerçeği biz de anlarız: Tabiattaki varlıklar usta değillerdir; onları kullanarak eserlerini yaratan, yapan Allah’tır (celle celalühü).