O zamana kadar Bay Brooke, “korkunç değişiklikler yapmaktan ve eski gelenekleri yerine getirmekten” memnundu. Kendi sözleriyle, bir ikon savaşçısı oldu. Bazıları, Jean Genet’in 1960 Paris yapımı “The Balcony” adlı eserinde bu değişikliğe atıfta bulunuyor. Genet’in bir Paris genelevindeki egzotik yaşam sahneleri için Bay Brooke, Paris’in barlarında bulunan muhteşem görünümlü amatörleri, profesyonel aktörleri ve dansçıları kullandı. Ancak 1962’de Londra’da Royal Shakespeare Company için sahnelenen “Kral Lear”ın radikal canlanması daha önemliydi.
Bay Brooke Schofield, ünvanlı devin kahramanını acı verici kusurlu bir insan olarak oynamakla kalmadı, prodüksiyon başlamadan hemen önce kendi tasarladığı seti fırlattı ve arsanın normal ışık altında sahnede gelişmesini sağladı. Ortaya çıkan destan, insanlığın acımasız saçmalıklarını unutulmaz bir şekilde ortaya çıkardı.
Deneyimler ve sorular
Brooke, The Terrace’ta prova yaparken doğaçlama ve teatral oyunlardan büyük ölçüde yararlandı ve 1964’te RSC tarafından finanse edilen bir dizi deneysel atölye çalışmasında süreci daha da ileri götürdü ve teorilerin onuruna The Theatre of Cruelty adını verdi. Fransız oyun yazarı Antonin istiyorum. Buradaki fikir, aralarında genç Glenda Jackson’ın da bulunduğu bir grup oyuncuyu yeni fiziksel ve duygusal ifade biçimleri bulmaya ve görevleri hakkında temel sorular sormaya teşvik etmekti. Bay Brooke’un The Threads of Time’da bahsettiği gibi, bunlar şunlardı: “Yazılan kelime nedir? Konuşulan kelime nedir? Neden sahnede oynuyorsunuz?”
Bay Brook böyle sorular sormaktan asla vazgeçmedi. 1964’ten sonraki kariyeri, asla kesin olamayacağında ısrar ettiği yaşam ve tiyatro hakkında temel gerçeklerin arayışı olarak görülebilir. Araştırma, onun “kargaşa tiyatrosu” dediği şeye yol açtı – Marat/Sade’de, onun devrimci Fransa’daki çılgınlığı keşfetmesinde kendini gösterdiği gibi; ve ‘Birleşik Devletler’, onun Vietnam Savaşı’nı anımsatması – ve ‘The Man Who’ gibi soruşturma eylemleri ve 1996’da bir oyun “Öyle mi?” Bertolt Brecht, Konstantin Stanislavsky ve diğer teorisyenlerin okumalarını kullanan ve onları düzenlemiş gibi “Hamlet” ile birleştiren.
Bazıları çalışmalarında bir odak değişikliği gördü. Birçoğu karanlık, rahatsız edici ve hatta umutsuzdu: “Titus”, “Lear”, “Amerika Birleşik Devletleri” ve 1975’te, “Ik” Bu, yeniden yerleşim ve yiyecek eksikliği nedeniyle ahlaki olarak mahvolmuş bir Afrika kabilesini içeriyordu. Aslında, yönettiği birkaç filmden en başarılısı, Bay Brook’un “korunmuş bir insanlık tarihi” olarak tanımladığı William Golding’in “Sineklerin Tanrısı”nın 1963 versiyonuydu. Bay Brook’un 1970 yapımı hala popüler Bir Çin sirkine yaptığı ziyaretten çekilen hava akrobasileriyle dolu Bir Yaz Gecesi Rüyası, gülümseyen oyuncuların seyircilerin elini sıkmasıyla sona erdi.
Mistik bir şiire dayanan “Kuşlar Konferansı”nda başlık kuşları, uzun ve çalkantılı yolculukları cennetin eşiğinde sona erdiğinde yeni bir manevi anlayış buluyor. 1985 yılında yazdığı Mahabharata yorumu sahneye hanedan savaşları ve acı getirdi ve bu sefer bir müzik, yemek, sohbet ve uyum yeri olarak başka bir cennet vizyonuyla sona erdi. Bay Brooke anılarında tiyatronun “ışık karanlıktadır” olduğunu ve “umutsuzluğun güçlü bir panzehiri” olması gerektiğini yazmıştı.
“Tutkulu sosyal medya meraklısı. Twitter fanatiği. Pop kültürü uygulayıcısı. Kurnazca büyüleyici alkol fanatiği.”