text: З        Запрапасці – ў вялікі свет паэзіі
   
  “…Палешучок Іванка з пракаветнага хутара Запрапасць стаў данбаскім шахцёрам. Але ў адрозненне ад іншых паязджан Іванка быў народжаны паэтам…”
  Мікола Пракаповіч
   
  “Як чалавек , нейкім чынам набліжаны да чытацкай касты, лічу, што Іван Лагвіновіч – адзін з нашых непапраўных паэтаў: так я называю тых. Хто піша, пачынаючы з дзяцінства да самага савана.”
  Леанід Галубовіч
   
  У некалькіх кіламетрах ад Малькавіч мясціўся некалі хутар Запрапасць, на якім 16 студзеня 1940 года пачаўся вялікі, цяжкі і творчы шлях Івана Піліпавіча Лагвіновіча. Дзіцячыя гады Івана Піліпавіча былі апалены ваеннай навальніцай.
  У першым класе паспрабаваў хлопчык складаць вершы.Пасля таго, Іван Піліпавіч закончыў Малькавіцкую сямігодку, у яго жыцці была і работа ў лясгасе, калгасе, леспрамгасе, а ў 17 гадоў рамантыка паклікала юнака ў Данбас. У горадзе Снежным ён заканчвае горнапрамысловае вучылішча і працуе шахцёрам, пасля службы ў войску ізноў вяртаецца ў падземныя нетры.
   У свае 20 гадоў з Украіны Іван Лагвіновіч ў Мінск, у “Чырвоную змену”, дасылае свае першыя вершы. Вершы гэтыя былі з разуменнем успрыняты і надрукаваны ў маладзёжнай газеце. Цяпер яго вершы - звычайная з’ява ў “Літаратуры і мастацтве”, іншых перыядычных выданнях.
  Пасля цяжкага прафесійнага захворвання паэт не кідае работу, а пераходзіць на абагачальную фабрыку. Толькі выйшаўшы на пенсію, пасяліўся ў Паставах, але не надоўга, бо хутка пераехаў у Баранавічы – бліжэй да родных мясцін.
   
  Іван Піліпавіч рэгулярна бывае у сваім родным куточку, сваіх Малькавічах, наведвае сярэднюю школу, выступае са сваімі вершамі перад вучнямі.
  Сам ад сябе схаваю прасніцу
  Будзенных клопатаў-турбот,
  Паеду ў Малькавічы ў пятніцу
  Рабіць адведвальны абход.
  Сястра, напэўна, зачакалася
  Ды часта згадваюць браты.
  Ужо і пеўні накрычаліся
  Да бранхіяльнай хрыпаты,
  Мяне да родных мясцін клічучы
  На дні па некалькі разоў.
  Трашчаць сарокі ў Жымхах, лічачы
  Майго дзяцінства кветкі сон…