ولكن في أواخر القرن العشرين، كان اهتمام العديد من اليساريين بإنقاذ ثقافة "العالم الثالث" من "الاستعمار الجديد" بغض النظر عن مدى وحشية هذه الثقافة، أشد من اهتمامهم بدعم ونُصرة المساواة والديمقراطية. وكان المنتمون إلى اليسار يدافعون عن طغاة متوحشين (من أمثال كاسترو ، و ماو ، و بول بوت ، و الخميني ، وغيرهم) فقط لأنهم ببساطة كانوا يعارضون "الإمبريالية الغربية".
Na sklonku dvacátého století se však pro mnoho levičáků stalo důležitějším zachránit kulturu „třetího světa“ bez ohledu na to, jak byla barbarská, před „neokolonialismem“ než podporovat rovnost a demokracii. Lidé na levici byli ochotni hájit i brutální diktátory (Castra, Maa, Pol Pota, Chomejního atd.) jednoduše proto, že se tito vůdci stavěli proti „západnímu imperialismu“.