Hij wees een inkomstenbron – de importtarieven – aan die hiertoe kon worden aangewend, en hij zorgde voor de politieke haalbaarheid van dit plan door duidelijk te maken dat als de regeringen van de staten nieuwe schulden zouden maken en weer in moeilijkheden zouden komen, zij niet nog een keer te hulp geschoten zouden worden.
He identified a source of revenue – the tariff – that could be devoted to this end, and he rendered the bargain politically palatable by making clear that if state governments accumulated additional debts, and again got into trouble, they would not be bailed out a second time.