De weigering om in naam van de ‘vrijheid van meningsuiting’ het publiek en vooral de meest kwetsbaren in bescherming te nemen tegen gevaarlijke content dient in feite de belangen van zij die al geprivilegieerd zijn, om te beginnen de machtige bedrijven die de verspreiding van informatie beheersen.
Refusing to protect the public, especially the most vulnerable, from dangerous content in the name of “free speech” actually serves the interests of those who are already privileged, beginning with the powerful companies that drive the dissemination of information.