Ik kijk naar het hoofd van deze croupier uit Las Vegas, deze kitscherige carnavalsartiest, gecoiffeerd en gebotoxt, die van de ene naar de andere televisiecamera zwenkt met zijn vlezige mond constant halfopen: je kan nooit zien of zijn blootliggende tanden teken zijn dat hij teveel gedronken of gegeten heeft, of dat ze aangeven dat jij de volgende bent die hij gaat verslinden.
I watch the head of this Las Vegas croupier, this kitschy carnival performer, coiffed and botoxed, drifting from one television camera to another with his fleshy mouth perpetually half-open: you never know whether those exposed teeth are signs of having drunk or eaten too much, or whether they might indicate that he means to eat you next.