Van steunpilaar en leider in de Israëlische nationale veiligheid werd hij vervolgens een fervent vredesstichter, en behield altijd een haat-liefdeverhouding met het Israëlische publiek dat consequent weigerde hem tot premier te verkiezen, maar hem bewonderde wanneer hij geen echte macht had of deze probeerde na te streven.
A pillar of Israel’s national security leadership, he subsequently became an ardent peacemaker, always maintaining a love-hate relationship with an Israeli public that consistently declined to elect him Prime Minister but admired him when he did not have or seek real power.