Bijna tweehonderd jaar en drie revoluties later keek het bronzen beeld van Poesjkin, vanaf zijn voetstuk in het midden van het plein dat zijn naam draagt, uit over de menigte moderne landgenoten met papieren namaak-kronen, die nog steeds trachtten Rusland uit zijn “eeuwenlange slaap” te verlossen – en naar hun met zwepen zwaaiende tegenstanders in Kozakken-uniformen.
Nearly 200 years and three revolutions later, from the pedestal installed in the center of the square that bears his name, Pushkin’s bronze effigy gazed over throngs of his modern compatriots in mock paper crowns still working to raise Russia from its “age-old slumber” – and at their whip-brandishing detractors in Cossack uniforms.