Het maakte een einde aan de voornaamste aanpassingsmechanismen waarover regeringen beschikten (de rente en de wisselkoersen), en het legde – in plaats van nieuwe instellingen te scheppen om landen te helpen uit de uiteenlopende problemen te komen waarin zij verzeild raakten – nieuwe limieten op aan de tekorten, schulden en het structureel beleid, dikwijls op basis van in diskrediet geraakte economische en politieke theorieën.
It took away governments’ main adjustment mechanisms (interest and exchange rates); and, rather than creating new institutions to help countries cope with the diverse situations in which they find themselves, it imposed new strictures – often based on discredited economic and political theories – on deficits, debt, and even structural policies.