Het is het gewoon niet!’ ben je geneigd om de kant van Francis Ponge te kiezen die, Lautréamont citerende, de poëet (hij zou zeggen proëet) als een bard of troubadour definieerde die door de ‘stem der dingen’ te vertolken ‘het nuttigste lid van zijn stam wordt.’
It’s just not!” one is tempted to side with Francis Ponge who, citing Lautréamont, defined the poet (he would say “proet”) as a bard or troubadour who, by expressing the “voice of things,” becomes “the most useful citizen of his tribe.”