Dit verlies voor de productie van een land werd afgewimpeld met een beroep op het argument dat de vrijhandel de beschikbare middelen efficiënter zou verdelen en de productiviteit “op de langere termijn” zou verhogen, en dus ook de groei zou bevorderen.
This loss to a country’s production was brushed aside by the assumption that free trade would allocate resources more efficiently and raise productivity, and thus the growth rate, “in the long run.”