De “neo-Keynesiaanse” modellen die ten grondslag lagen aan dit beleid, gingen ervan uit dat het “echte” potentieel van een economie – en dus de zogenoemde 'output gap' (productiegat) dat het expansieve beleid moet vullen om volledige werkgelegenheid te bereiken – nauwkeurig kan worden vastgesteld.
The “New Keynesian” models underpinning these policies assumed that an economy’s “true” potential – and thus the so-called output gap that expansionary policy is supposed to fill to attain full employment – can be precisely measured.