Deze argumenten werden te berde gebracht in 1991, teneinde het idee te torpederen om controles in te voeren op de kooldioxide-uitstoot; in 1993, tegen de door de regering-Clinton voorgestelde BTU-belasting (een energie-accijns om grondstoffen te belasten op basis van hun hitte- en kooldioxide-productie); in 1996, tegen de doelstellingen van de VN-conferentie van Genève (COP2); in 1997, tegen de doelstellingen van de VN-conferentie van Kyoto (COP3); en in 1998, tegen de tenuitvoerlegging van het Kyoto Protocol.
These arguments were used in 1991, to torpedo the idea of carbon dioxide controls; in 1993, against the Clinton administration’s proposed BTU tax (an energy surcharge that would have taxed sources based on their heat and carbon content); in 1996, against the goals of the UN Conference of Parties in Geneva (COP2); in 1997, against the goals of the UN Conference of Parties in Kyoto (COP3); and in 1998, against the Kyoto Protocol’s implementation.