Als de inflatiedoelstelling van de ECB 3% zou bedragen in plaats van krap 2%, en Duitsland – met het hoogste overschot op de betalingsbalans ter wereld – een loonstijging van 6% zou bevorderen en een inflatie van 4% zou tolereren, wat een bescheiden loonstijging zou betekenen in verhouding tot de verwachte productiviteitswinst, zou het aanpassingsproces van de eurozone in politiek en economisch opzicht minder kostbaar worden.
If the ECB’s inflation target were 3%, rather than close to but below 2%, and Germany, with the world’s largest current-account surplus, encouraged 6% wage growth and tolerated 4% inflation – implying modest real-wage growth in excess of expected productivity gains – the eurozone adjustment process would become less politically and economically costly.