Het ziet er naar uit dat Dylan de enige uit zijn tijd is geweest die in staat was om de muzikaliteit die essentieel is voor grote poëzie volledig gestalte te geven; aan die tweede stem die elke dichter achtervolgt, maar die hij gewoonlijk delegeert aan zij die hem reciteren of lezen; aan die kracht van gezang die zijn ultieme en geheime waarheid bevat, en die sommigen krankzinnig heeft gemaakt – zowel literair als tragisch – in hun pogingen taal naar zang te verheffen.
Well, then, it seems that Dylan was the only one of his era to have been able to embody fully the musicality that is essential to great poetry, the second voice that haunts every poet, but which he generally delegates to those who recite or read him, the power of song that is his ultimate and secret truth and that some have gone mad – literally and tragically mad – trying to pull from cage into canto.