Vanuit historisch perspectief komt het CFT-plan in feite neer op een unilaterale activering van de clausule (Artikel 7) van het Bretton Woods-verdrag over schaarse valuta's, dat het Internationale Monetaire Fonds de bevoegdheid gaf om de munt van een land met een aanhoudend handelsoverschot “schaars” te verklaren, waardoor andere leden in staat werden gesteld de goederen van dat land te mijden.
From a historical perspective, CFT essentially amounts to a unilateral activation of the scarce-currency clause (Article 7) of the Bretton Woods Agreement, which allowed the International Monetary Fund to declare “scarce” the currency of a country running a persistent trade surplus, permitting other members to discriminate against its goods.