Vooral de Conventie inzake Biologische Diversiteit van de Verenigde Naties uit 1992 heeft geholpen om de rechten van de verstrekkers van genetische hulpmiddelen – zoals (idealiter) de boeren en oorspronkelijke bewoners die waardevolle genen hebben beschermd en verzorgd – veilig te stellen door het verankeren van nationale soevereiniteit over biodiversiteit.
The 1992 United Nations Convention on Biological Diversity, in particular, has helped to safeguard the rights of providers of genetic resources – such as (ideally) the farmers and indigenous people who have protected and nurtured valuable genes – by enshrining national sovereignty over biodiversity.