Ofwel hij hernieuwt de toewijding van zijn land aan een nauw partnerschap met de EU, met alle welvaart die daaruit kan voortvloeien, of hij blijft Turkije naar een toekomst van despotisme en isolement brengen, waarin hij zo nu en dan op een troostend telefoontje van het Kremlin mag hopen, maar op weinig meer dan dat.
Either he renews his country’s commitment to a close partnership with the EU, with all of the prosperity that this would entail, or he continues to push Turkey toward a future of despotism and isolation, in which he would receive the occasional comforting phone call from the Kremlin – but little else.