Na de lange en pijnlijke campagnes in Irak en Afghanistan begrijp ik iedere impuls om uit de buurt te blijven van de onrust, om wél te kijken maar niet tussenbeide te komen, om ons taalgebruik te verharden maar ons niet in te laten met het harde, soms zelfs uiterst onaangename handwerk van het veranderen van de realiteit ter plekke.
After the long and painful campaigns in Iraq and Afghanistan, I understand every impulse to stay clear of the turmoil, to watch but not to intervene, to ratchet up language but not to engage in the hard, even harsh business of changing reality on the ground.