Omdat landen uit de GCC het zich kunnen veroorloven hun werknemersbestand uit te breiden zonder het risico te lopen dat de omvang van de bejaarde bevolking op de lange termijn toe zal nemen, genieten ze constante jong-naar-oud en consument-naar-producent ‘steunratio’s.’
Because GCC countries can afford to expand their workforces without running the risk that the share of their elderly population will increase over the long run, they enjoy constant young-to-old and consumer-to-producer “support ratios.”