Als we met al onze technologische vooruitgang en ongekende donaties uit de private sector niet in staat zijn het vooruitzicht van de armste mensen voor een handvol centen per persoon te veranderen, hoe kunnen we dan geloven dat we ooit de meer uitdagende en kostbaardere gezondheids- en ontwikkelingsproblemen waar we mee te maken krijgen kunnen oplossen?
If, with all of our technological advances and unprecedented private-sector donations, we cannot change the predicament of the poorest people for mere pennies per person, how can we truly expect to overcome the more challenging, costlier health and development challenges we face?