Ze wilden de verzamelde beleidsmakers er van bewust maken dat hun beslissingen de gewone mens raken, en niet alleen de financiers die zich zorgen maken over wat de inflatie doet met de waarde van hun obligaties of wat een rentestijging zou betekenen voor hun aandelenportefeuilles.
They wanted the assembled policymakers to know that their decisions affect ordinary people, not just the financiers who are worried about what inflation does to the value of their bonds or what interest-rate hikes might do to their stock portfolios.