De bronnen van de revolutionaire instabiliteit omvatten onduidelijke postkoloniale grenzen, vastgelopen modernisering, de mislukte ‘Arabische Lente,’ en religieus sektarisme, versterkt door rivaliteit op staatsniveau tussen het soennitische Saudi-Arabië en het sjiitische Iran.
Las causas de una inestabilidad revolucionaria son, entre otras, unas fronteras poscoloniales tenues, una modernización detenida, el fracaso de la “primavera árabe” y el sectarismo religioso, exacerbado por la rivalidad interestatal entre la Arabia Saudí, gobernada por suníes, y el Irán, gobernado por shiíes.