In 2003 stelde het IMF, mede in antwoord op de Argentijnse crisis, een nieuw raamwerk voor het arbitreren van staatsschulden voor. Maar het voorstel kreeg niet alleen sterke tegenstand van crediteuren die vreesden dat het IMF te aardig zou zijn voor problematische schuldenaars, maar ook van opkomende markten die geen korte termijn risico zagen voor hun vooronderstelde kredietwaardigheid.
En 2003, en parte como reacción ante la crisis argentina, el FMI propuso un nuevo marco para la adjudicación de deudas soberanas, pero esa propuesta chocó con la firme oposición no sólo de los acreedores que temían que el FMI se mostrará demasiado comprensivo para con los deudores problemáticos, sino también de los mercados en ascenso que no preveían un riesgo a corto plazo de que se dejara de confiar en su solvencia.