Bijna tweehonderd jaar en drie revoluties later keek het bronzen beeld van Poesjkin, vanaf zijn voetstuk in het midden van het plein dat zijn naam draagt, uit over de menigte moderne landgenoten met papieren namaak-kronen, die nog steeds trachtten Rusland uit zijn “eeuwenlange slaap” te verlossen – en naar hun met zwepen zwaaiende tegenstanders in Kozakken-uniformen.
Casi 200 años después, y tras tres revoluciones, desde el pedestal instalado en el centro de la plaza que lleva su nombre, la efigie de bronce de Pushkin contempló a multitudes de sus compatriotas modernos ciñendo en sus cabezas burlescas coronas de papel y luchando por despertar a Rusia de su “letargo ancestral” – y, a sus detractores, quienes vestidos en uniformes cosacos blandían látigos.