In 1997, toen het Kyoto-protocol werd geïntroduceerd, was ‘meer flexibiliteit’ het modewoord en werd het handelen in emissie-certificaten (ofwel rechten om te vervuilen) de geprefereerde beleidsoptie.
En 1997, cuando se introdujo el Protocolo de Kioto, imperaba la “flexibilidad”, y la política elegida fue el uso de derechos de emisión (o sea, permisos para contaminar).