Het is ook in overeenstemming met Artikel XII van de General Agreement on Tariffs and Trade (de voorganger van de WTO), waarin staat dat ieder land “om zijn externe financiële positie en zijn betalingsbalans te beschermen de hoeveelheid of waarde van handelswaren die worden geïmporteerd mag beperken.”
Desde una perspectiva histórica, el LCC esencialmente representa una activación unilateral de la cláusula de moneda escasa (Artículo 7) del Acuerdo de Bretton Woods, que permitía al Fondo Monetario Internacional declarar “escasa” la moneda de un país con un excedente comercial persistente, permitiendo que otros miembros discriminasen sus productos.