Het zijn deze buitensporige schommelingen en niet de afwijkingen van een of andere denkbeeldige “werkelijke” waarde – van de bezittingen of van de werkloosheid – waarvan Keynes vond dat beleidsmakers die moesten zien te verzachten.
Son esas excesivas fluctuaciones, no los desvíos respecto de algún imaginativo valor «verdadero» –ya sea de los activos o de la tasa de desempleo– aquello que, según Keynes, los responsables de las políticas debían procurar mitigar.