Landen die fossiele brandstoffen produceerden gebruikten de winsten om de loyaliteit van hun burgers te kopen en verzorgingsstaten in te richten; en de niet-olieproducerende landen genoten de voordelen van hulp, kapitaalinstroom, en geld dat naar huis werd gestuurd door onderdanen die werkzaam waren in de landen die rijk waren aan hulpbronnen.
Los países productores de hidrocarburos usaron sus utilidades para comprar la lealtad de sus ciudadanos y crear lo que en la práctica eran estados de bienestar, y los no productores disfrutaron de los beneficios de la ayuda, los flujos entrantes de capital y las remesas de sus compatriotas que trabajaban en los países ricos en recursos.