Hansen beschreef de ‘essentie van voortdurende stagnatie’ als ‘een ongezond herstel dat sneeft in de kindertijd, en depressies die zichzelf voeden en een harde en schijnbaar onbeweeglijke kern van werkloosheid in stand houden.’
Hansen describió la “esencia del estancamiento secular” como “recuperaciones débiles que mueren en su infancia y depresiones que se retroalimentan y dejan tras de sí un núcleo duro y aparentemente inmodificable de desempleo”.