Het ziet er naar uit dat Dylan de enige uit zijn tijd is geweest die in staat was om de muzikaliteit die essentieel is voor grote poëzie volledig gestalte te geven; aan die tweede stem die elke dichter achtervolgt, maar die hij gewoonlijk delegeert aan zij die hem reciteren of lezen; aan die kracht van gezang die zijn ultieme en geheime waarheid bevat, en die sommigen krankzinnig heeft gemaakt – zowel literair als tragisch – in hun pogingen taal naar zang te verheffen.
Pues bien, tal parece que Dylan fue el único de su era que supo encarnar a fondo la musicalidad inherente a la gran poesía, esa segunda voz que persigue a todo poeta, y que este en general delega a quien lo recite o lea; el poder de la canción que es su verdad, definitiva y secreta, por la que algunos se volvieron locos (literal y trágicamente locos) tratando de sacarla de la jaula y llevarla al canto.