“is voor sommige Amerikanen, met name voor recente neo-conservatieven, die zijn bedwelmd door macht en rechtzinnigheid, het Amerikaanse exceptionalisme een groen licht, een legitimerend principe en een altijd bruikbaar excuus om het internationaal recht en de mondiale publieke opinie te negeren, om andere landen binnen te vallen en regeringen op te leggen … Voor anderen is het Amerikaanse exceptionalisme een codewoord voor het liberale internationalistische verlangen naar een wereld die vrij en vredig is, niet zozeer door het laten gelden van onbeperkte Amerikaanse macht en invloed, maar door het optrekken van een systeem van internationale wetten en organisaties dat de binnenlandse vrijheid beschermt door de internationale anarchie aan banden te leggen.”
“Para algunos estadounidenses, en particular los neoconservadores modernos, ebrios de poder y superioridad moral, el excepcionalismo estadounidense es una luz verde, un argumento legitimador, una excusa genérica para ignorar el derecho internacional y la opinión pública mundial, para invadir otros países e imponer gobiernos (…) Para otros, el excepcionalismo estadounidense es sinónimo de la aspiración internacionalista liberal de un mundo liberado y pacificado, no por medio de la afirmación de un poder y una influencia irrestrictos de Estados Unidos, sino más bien por medio de la construcción de un sistema jurídico y de organización internacional que proteja la libertad en el plano interno moderando la anarquía en el plano externo”.