Hierdoor werd autisme een bron van schaamte en een stigma voor gezinnen. Twee generaties van autistische kinderen werden voor hun eigen bestwil afgevoerd naar instellingen en werden onzichtbaar voor de wereld als geheel.
Gevolglik het outisme 'n bron van verleentheid en stigma geword en twee generasies outistiese kinders is weggestuur na inrigtings, vir hulle eie beswil. Sodoende het hulle onsigbaar geword vir die meeste mense.