In plaas daarvan om ouers die skuld vir outisme te gee, het Asperger dit as 'n lewenslange, poligenetiese gestremdheid beskryf wat deernisvolle vorms van ondersteuning en aanpassing oor 'n persoon se hele lewe vereis.
Em vez de culpar os pais por causarem o autismo, Asperger classificou-o como uma deficiência permanente e poligenética, que requer apoio solidário e proteção durante a vida toda.